Wyczerpani i zmęczeni rodzice mogą wreszcie dobrze wypocząć, stosując poniższe techniki, dzięki którym dziecko prześpi całą noc.
Dziecko nie daje ci spać w nocy?
Ustaw zegar swojego niemowlęcia
Reviewed by Gary D. Vogin, MD From the doctor Archives
Jennifer Drobny mówi, że życie z jej 8-miesięczną córką Olivią stało się wyczerpujące. Dziecko nigdy nie spało w nocy. „Musieliśmy ją tulić i 'tańczyć’ do snu przez godzinę. Potem dawała nam najwyżej dwie godziny snu i znowu się budziła” – mówi Drobny.
„Myślałam, że dzięki mojemu doświadczeniu nie będziemy mieć problemów z zachowaniem” – dodaje 30-letnia matka, studentka studiów magisterskich na Uniwersytecie Nebraska Medical Center. Ale po ośmiu miesiącach budzenia się co dwie godziny w nocy Drobny była wyczerpana. Pewnego dnia na korytarzu uniwersytetu natknęła się na psychologa Bretta Kuhna. Kuhn, adiunkt i specjalista w dziedzinie snu dziecięcego, zapytał Drobny, jak się czuje. „Po prostu zaczęłam płakać” – opowiada.
Kuhn zaproponował Drobny rozwiązanie jej (i jej dziecka) problemów: Pozwól Olivii „wypłakać się”.
Takie podejście wydawało się Drobny bardzo surowe, przynajmniej na początku. „Nie mogłam przejść na zimny tryb życia” – przyznaje. Po 10 dniach przygotowywania dziecka do zmiany, Drobny opuściła dom na dwie noce i pozwoliła mężowi Jeffowi rozpocząć starania. Pierwsza noc przyniosła wiele przebudzeń, a nawet 90-minutowy płacz. W nocy 2. sytuacja się poprawiła. Noce 3 i 4 były gorsze. Potem zdarzył się cud: „Ostatniej nocy przespała całą noc” – powiedział Drobny po piątej rundzie.
Jej rada dla zmęczonych rodziców niemowląt z nocnym marudzeniem: „Nie czekajcie z szukaniem pomocy”.
A jeśli w ciągu dnia masz czerwone oczy, bo dziecko nie pozwala Ci zasnąć, to mamy jeszcze jedną dobrą wiadomość: Metoda, która okazała się skuteczna w przypadku Drobnego, nie jest jedyną, której możesz spróbować.
Noc oznacza sen
Eksperci są zgodni, że rodzice niewiele mogą zrobić, aby wpłynąć na cykl snu dziecka przynajmniej przez pierwszy miesiąc. Dziecko nie ma pojęcia dnia i nocy i nie kojarzy nocy ze snem.
Oznacza to, że: Bądź przygotowany do karmienia, kołysania, tańczenia, śpiewania lub nucenia maluchowi do snu. W tym okresie obowiązują „zasady niemowlęcia” – radzi psycholog Jodi Mindell, dyrektor Centrum Zaburzeń Snu w Szpitalu Dziecięcym w Filadelfii i autorka książki Sleeping Through the Night.
Jednak już w 3-5 tygodniu życia rodzice mogą zacząć sygnalizować niemowlęciu, że noc oznacza sen, mówi Kuhn. Podczas nocnych karmień światła powinny być zgaszone lub bardzo słabo oświetlone. Dźwięki powinny być ciche. Po karmieniu odłóż dziecko z powrotem do łóżeczka. Nie udzielaj się towarzysko.
Między 6 a 12 tygodniem „zacznij wyrabiać nawyki związane ze snem”, mówi Mindell, która jest również członkiem zarządu National Sleep Foundation. Zacznij rutynowo kłaść dziecko na drzemki i na noc o tych samych porach każdego dnia i nocy. „Podobnie jak dorośli, dzieci mają swój wewnętrzny zegar i chcesz go ustawić” – wyjaśnia. Rutyna może obejmować zakładanie piżamki, karmienie i śpiewanie piosenek. „Chcesz, aby sygnał był następujący: Kiedy te czynności mają miejsce, oznacza to, że czas na sen” – mówi Mindell.
A jeśli położysz dziecko, a ono zacznie płakać? Mindell radzi, aby wyjść z pokoju na dwie do pięciu minut. „Daj dziecku szansę zasnąć w samotności. Jeśli płacz nie ustaje, podejdź do dziecka i zrób mu masaż pleców lub więcej kołysania. „Nie czekaj zbyt długo” – dodaje, bo dziecko może być tak zdenerwowane, że sen będzie niemożliwy. Większość niemowląt dostaje jednak „sygnał” w tym „stadium prewencyjnym”.
Jeśli w wieku około sześciu miesięcy dziecko nadal budzi się w nocy, zacznij wychodzić z pokoju na 15 minut. Powiedz mu po prostu: „Noc-noc” i wyjdź. Jeśli musisz wrócić, uspokajaj dziecko, ale nie podnoś go. Im spokojniejszy jesteś jako rodzic, tym łatwiej będzie Ci to przychodziło… Dziecko przyjmie sygnał” – mówi Mindell, który jest znany z tej „łagodniejszej” formy metody „wypłakiwania się”, propagowanej przez dr Richarda Ferbera, znanego specjalistę w dziedzinie snu w Szpitalu Dziecięcym w Bostonie.
Wypłacz się
Ferber mówi, że wierzy w to, aby pozwolić starszym niemowlętom wypłakiwać się do snu przez kilka nocy, aby nauczyły się, że noc bez wątpienia oznacza sen. „Moja żona uważała, że to brzmi okrutnie” – przyznaje Kuhn, profesor z Nebraski, który jest również psychologiem w Instytucie Munroe-Meyers przy szkole medycznej.
Pierwsza córka Kuhna miała około 4 miesięcy i wciąż budziła się z płaczem w nocy, zanim jego wyczerpana żona poddała się i zgodziła na metodę „cry-it-out”. Pierwszej nocy dziecko płakało nieprzerwanie przez 40 minut, drugiej przez 25 minut, a trzeciej „to było tylko kwilenie … potem już spała całą noc” – mówi Kuhn.
„A ja stawałem się coraz mądrzejszy” – dodaje. W przypadku drugiej córki zaczęto stosować młodsze podejście i w te noce dziecko wstawało 30 minut później niż zwykle, aby było dobrze i zmęczone. W przypadku trzeciej córki „naszą najważniejszą strategią zapobiegawczą było nietrzymanie jej aż do zaśnięcia, ale wkładanie jej do łóżeczka, gdy się budziła” – mówi Kuhn. W wieku 6 tygodni przesypiała już całą noc.
Ponieważ większość matek „nie potrafi pozwolić dziecku na płacz”, Kuhn radzi ojcom, aby podjęli ten wysiłek.
„Zadziałało to w przypadku prawie każdego dziecka, które widziałem w klinice. A widziałem ich setki. Trzeciej nocy zasypiają same, przesypiając całą noc” – zapewnia Kuhn. Wie, że niektórzy ludzie – w tym Sears – twierdzą, że ta technika może zaszkodzić zaufaniu dziecka do rodziców. Ale Kuhn się z tym nie zgadza: „Twoje 8-miesięczne dziecko nie wyrośnie na 18-latka, który na kozetce u psychiatry powie: 'Moja mama i tata pozwolili mi się wypłakać, gdy miałem 8 miesięcy'”.
Rodzenie dziecka do snu
Dzieci trzeba „wychowywać” do snu, a nie „układać” do snu, twierdzi dr William Sears, profesor kliniczny pediatrii na Uniwersytecie Kalifornijskim w Irvine i autor 27 książek na temat opieki nad dziećmi.
Spokojny sen jest również ważny dla dzieci i rodziców – „w przeciwnym razie dzieci, ich rodzice i ich relacje nie będą się rozwijać” – mówi Sears, który jest ojcem ośmiorga dzieci.
Ale, jak ostrzega Sears w swoim artykule „31 sposobów na to, jak sprawić, by dziecko łatwiej zasnęło i pozostało w stanie snu”, rodzice muszą nabrać „realistycznego” podejścia do snu dziecka: „Sen, podobnie jak jedzenie, nie jest stanem, do którego można dziecko zmusić” – mówi Sears. „Naucz swoje dziecko spokojnego podejścia do snu, gdy jest małe, a zarówno ty, jak i twoje dzieci będziecie spać lepiej, gdy będą starsze”.
Sears, który ukończył studia pediatryczne w Harvard Medical School, sprzeciwia się zalecanemu przez niektórych lekarzy i specjalistów od snu podejściu polegającemu na „wypłakiwaniu się”. Nazywa to „sztywną, nieczułą metodą”, która może podważyć zaufanie dziecka do rodziców, uniemożliwić rozwój stylu, który on nazywa „nocnym rodzicielstwem”, i utrudnić rodzicom wykrycie wszelkich medycznych przyczyn nocnych przebudzeń.
Jednak jedna z filozofii Searsa – zachęcanie do „łóżka rodzinnego”, w którym dziecko może spać z rodzicami, jeśli właśnie tam śpi najlepiej – jest niemal równie kontrowersyjna. Chociaż Sears jest członkiem Amerykańskiej Akademii Pediatrii (AAP), organizacja ta przestrzega przed metodami „łóżka rodzinnego”: „Staraj się nie pozwalać dziecku spać razem z Tobą. To tylko utrudni dziecku naukę samodzielnego zasypiania i zasypiania” – czytamy w artykule Akademii zatytułowanym „Wyrabianie dobrych nawyków związanych ze snem”.
Rada Sears obejmuje przyzwyczajanie dziecka do różnych czynności, które będą kojarzyły się ze snem: Czasami kołysz dziecko do snu lub karm je piersią, czasami zamieniaj się z nim na współmałżonka, a czasami kładź dziecko w łóżku, aby zasnęło na przykład przy śpiewie lub kojących nagraniach. Ustal stałe rytuały i rytuały związane z drzemkami i porą snu. W ciągu dnia „zatankuj” dziecko, karmiąc je co trzy godziny, dzięki czemu będzie mniej skłonne do budzenia się głodne w nocy.
Jeśli wszystko inne zawiedzie, radzi Sears na swojej stronie internetowej www.askdrsears.com, używaj mechanicznej huśtawki, woź dziecko w samochodzie (szum silnika zwykle powoduje stosunkowo szybkie zasypianie) lub używaj „mechanicznych matek” – gadżetów takich jak pluszowe misie z magnetofonem w brzuszku, wydające dźwięki śpiewu lub oddychania.
Dodaje jednak: „Zanim wypróbujesz jakikolwiek program wywołujący sen, sam bądź sędzią. Przepuść te programy przez swoją wewnętrzną wrażliwość… Czy ta rada brzmi rozsądnie? Czy pasuje do temperamentu Twojego dziecka? Czy czujesz, że jest właściwa?”.
Wskazówki Amerykańskiej Akademii Pediatrii dotyczące dobrych nawyków związanych ze snem obejmują:
-
Nie pozwalaj dziecku spać tak długo w ciągu dnia.
-
Odkładanie dziecka do łóżeczka przy pierwszych oznakach senności.
-
Opóźnianie reakcji na marudzenie niemowlęcia, począwszy od 4-6 miesiąca życia.
Wskazówki dla nowych rodziców
Noworodki śpią w sumie 16-18 godzin na dobę, ale jest to podzielone na 2-3-godzinne sesje. Śpią w krótszych, lżejszych cyklach niż dorośli.
Niektórzy badacze twierdzą, że ich zdaniem lekki sen (sen „aktywny”, kiedy występuje dużo szybkich ruchów gałek ocznych) pomaga w rozwoju mózgu niemowlęcia. Wyższe ośrodki w mózgu nadal działają, a przepływ krwi zwiększa się, co być może przyspiesza wzrost mózgu. Więc weźcie się w garść: „Jeśli to prawda” – powiedziała Searsowi pewna zmęczona matka – „moje dziecko będzie bardzo mądre”.
Między 2 a 4 miesiącem życia (w zależności od temperamentu dziecka) zaczynają się pojawiać wyraźne wzorce snu. Całkowity czas snu spada do 14-15 godzin na dobę, wliczając w to kilka drzemek w ciągu dnia. Sen nocny trwa zwykle 10-11 godzin, ale dziecko może się budzić co najmniej raz na karmienie. Jest to etap, na którym zdaniem ekspertów ważne jest, aby rodzice zaczęli wprowadzać nawyki, które „ustawią wewnętrzny zegar dziecka”, jak opisuje to Mindell. Ustal rutynę na czas snu.
Przewiduj, że Twoje dziecko będzie potrzebowało programu snu i zaplanuj go. Przed lub zaraz po porodzie przeczytaj porady ekspertów na temat tego, jak pomóc dziecku przespać całą noc. Wybierz jedną metodę, a gdy będzie potrzebna, trzymaj się jej przez 10-12 nocy. Wszystkie dzieci są inne i może się zdarzyć, że trzeba będzie zmienić podejście, ale daj szansę, aby wysiłek przyniósł efekty.
Oboje rodzice w domu z dwojgiem rodziców powinni uzgodnić swoje podejście i postępować zgodnie z nim. „Sen to pierwszy problem, z którym stykają się rodzice i który ujawnia różne style rodzicielstwa” – ostrzega psycholog Brett Kuhn. Jeśli każde z rodziców przyjmie inne podejście, prawdopodobnie żadne z nich się nie sprawdzi”. Kluczem jest konsekwencja.
