Strona główna Blog Strona 3211

Czy zmniejszenie spożycia soli pomaga w niewydolności serca?

0

Nowe badania wykazały, że chociaż ograniczenie soli nie zapobiega śmierci lub hospitalizacji pacjentów z niewydolnością serca, to wydaje się, że poprawia jakość ich życia.

Czy zmniejszenie spożycia soli poprawia jakość życia pacjentów z niewydolnością serca?

Steven Reinberg

Reporter HealthDay

TUESDAY, April 5, 2022 (HealthDay News) — Jeśli cierpisz na niewydolność serca, masz dobre i złe wieści na temat tego, jak bardzo pomogłoby Ci ograniczenie soli.

Nowe badania wykazały, że choć nie zapobiega to śmierci lub hospitalizacji pacjentów, to jednak poprawia jakość ich życia.

Pacjentom z niewydolnością serca od lat zaleca się ograniczenie soli w diecie jako sposób na przedłużenie życia, ale naukowcy odkryli, że wśród ponad 800 pacjentów z sześciu krajów zmniejszenie spożycia soli nie zapobiegło zgonom, wizytom na pogotowiu ani hospitalizacjom.

Mimo to „sądzimy, że zmniejszenie ilości sodu w diecie może przynieść niewielkie korzyści” – powiedział autor badania dr Justin Ezekowitz, profesor kardiologii na Uniwersytecie Alberty w Edmonton w Kanadzie.

Pacjenci biorący udział w badaniu spożywali już znacznie mniej soli niż większość Amerykanów, chociaż nie osiągnęli optymalnego celu w postaci zalecanej ilości soli – wyjaśnił.

„Oczekiwanym celem nie jest zmniejszenie liczby zdarzeń klinicznych, ale poprawa jakości życia, co może być bardzo ważne dla poszczególnych pacjentów” – powiedział Ezekowitz.

W badaniu zespół badawczy obserwował pacjentów z niewydolnością serca z 26 ośrodków medycznych w Australii, Kanadzie, Kolumbii, Chile, Meksyku i Nowej Zelandii. Połowa z nich została losowo przydzielona do zwykłej opieki, a pozostali otrzymali porady żywieniowe dotyczące sposobów dalszego ograniczenia spożycia soli w diecie.

Pacjenci, którym udzielono porady, otrzymali sugestie dotyczące menu i zostali zachęceni do gotowania w domu bez dodawania soli. Zachęcano ich również do unikania słonych potraw.

Pacjentów poproszono o ograniczenie spożycia soli do 1500 miligramów (mg) dziennie, czyli około dwóch trzecich łyżeczki do herbaty. Przed rozpoczęciem badania pacjenci dodawali średnio 2 217 mg soli dziennie, czyli około jednej łyżeczki. Po roku osoby, którym nie udzielono porad żywieniowych, spożywały średnio 2 072 mg soli dziennie, podczas gdy osoby, którym udzielono porad żywieniowych, spożywały 1 658 mg dziennie.

Chociaż grupa Ezekowitza nie stwierdziła znaczących różnic w liczbie zgonów lub hospitalizacji pomiędzy obiema grupami pacjentów, osoby stosujące dietę o niskiej zawartości soli wykazały poprawę jakości życia i nasilenia niewydolności serca.

Ezekowitz uważa, że wyniki te mogłyby być inne, gdyby badanie trwało dłużej lub gdyby poziom spożycia soli był jeszcze niższy.

Dodał, że wyniki badań nie stanowią pozwolenia na spożywanie dowolnych ilości soli.

„Ludzie powinni nadal zwracać uwagę na ilość soli w swojej diecie i nadal ograniczać ilość sodu w swojej diecie” – powiedział Ezekowitz. „Mogą istnieć korzyści, których nie zmierzyliśmy w naszym badaniu klinicznym, a które mogą wynikać z ograniczenia soli w diecie. Dieta o niskiej zawartości soli może faktycznie poprawić ich ogólną jakość życia. Prawdziwym wnioskiem jest to, że dieta niskosodowa pozostaje ważnym elementem dla większości pacjentów.”

Raport został opublikowany 2 kwietnia w The Lancetjournal i przedstawiony na dorocznym spotkaniu American College of Cardiology w Waszyngtonie.

Dr Gregg Fonarow, tymczasowy szef oddziału kardiologii na Uniwersytecie Kalifornijskim w Los Angeles, powiedział, że od dziesięcioleci pacjentom z niewydolnością serca zaleca się ograniczenie spożycia soli.

„To wieloletnie, powszechnie akceptowane zalecenie opierało się na przesłankach fizjologicznych, obserwacjach klinicznych i opiniach ekspertów, a nie zostało udowodnione w prospektywnych, randomizowanych badaniach klinicznych” – zauważył.

Chociaż w nowszych wytycznych dotyczących niewydolności serca uznano niepewność co do korzyści płynących z ograniczenia spożycia soli, wielu pacjentom nadal zaleca się ograniczenie spożycia soli do bardzo niskich poziomów,” powiedział Fonarow.

„Dowody pochodzące z tego bardzo ważnego randomizowanego badania klinicznego sugerują, że ograniczenie spożycia sodu w diecie do poziomu poniżej 1500 mg na dobę u pacjentów z niewydolnością serca nie zmniejszyło śmiertelności, hospitalizacji z przyczyn sercowo-naczyniowych ani liczby wizyt na izbie przyjęć z przyczyn sercowo-naczyniowych” – powiedział.

Fonarow twierdzi, że w przypadku pacjentów z niewydolnością serca nie jest jasne, czy jakikolwiek poziom ograniczenia spożycia soli przynosi korzyści kliniczne.

„Należy jednak pamiętać, że grupa porównawcza, w której stosowano zwykłą opiekę, spożywała nieco ponad 2000 mg sodu dziennie, co nadal jest wartością niższą niż 3400 mg sodu, czyli średnia ilość spożywana przez ogół populacji w Stanach Zjednoczonych” – powiedział.

Pacjenci z niewydolnością serca powinni omówić z lekarzem, w jaki sposób nowe wyniki badań mogą ich dotyczyć” – powiedział Fonarow.

Kluczem do życia z niewydolnością serca jest przestrzeganie sprawdzonych zaleceń dotyczących leczenia.

„Co ważne, stosowanie i przestrzeganie zaleceń modyfikujących przebieg choroby oraz terapii medycznej okazało się najlepszym i najbezpieczniejszym sposobem poprawy wyników klinicznych u pacjentów z niewydolnością serca” – powiedział Fonarow.

Więcej informacji

Więcej informacji na temat soli i zdrowia serca można znaleźć na stronie American Heart Association.

Związek między ospą wietrzną a półpaścem

0

Jeśli kiedykolwiek chorowałeś na ospę wietrzną, jesteś w grupie ryzyka zachorowania na półpasiec w późniejszym okresie życia. Dowiedz się, jaki związek mają ze sobą ospa wietrzna i półpasiec.

Kilka lat temu, tuż przed Bożym Narodzeniem, dr Richard DiCarlo obudził się w nocy z palącym bólem po lewej stronie. Zapalając światło, zobaczył rząd czerwonych zgrubień i od razu wiedział, że ma półpasiec, znany również jako zoster, spowodowany reaktywacją wirusa ospy wietrznej, uśpionego od czasu infekcji w dzieciństwie.

Po przebyciu półpaśca i roku neuralgii popółpaścowej, bolesnej dolegliwości utrudniającej zasypianie, DiCarlo, specjalista chorób zakaźnych na Uniwersytecie Stanowym Luizjany w Nowym Orleanie, zalicza się do zwolenników szczepionki przeciw półpaścowi. Szczepionka Zostavax została dopuszczona do obrotu w Stanach Zjednoczonych w 2006 roku. Dane z badania Shingles Prevention Trial, w którym wzięło udział 38 000 dorosłych w wieku 60 lat i starszych, wykazały, że u mężczyzn i kobiet, którzy otrzymali szczepionkę przeciwko półpaścowi, ryzyko zachorowania na tę chorobę było o połowę mniejsze po średnim trzyletnim okresie obserwacji niż u osób, którym podano placebo. U zaszczepionych uczestników badania, u których wystąpiła gontyna, zmniejszył się również ból w porównaniu z uczestnikami, którym podano placebo. Szczepionka była najskuteczniejsza u osób w wieku 60-69 lat, a jej skuteczność malała wraz z wiekiem.

Ospa wietrzna reaktywowana

Badania zapoczątkowane w latach 50. ubiegłego wieku wykazały, że po wyzdrowieniu po przebytej w dzieciństwie ospie wietrznej wirus wywołujący zakażenie, wirus ospy wietrznej (varicella zoster virus), pozostaje w komórkach nerwowych w stanie utajonym.

Nie wiadomo, co powoduje reaktywację wirusa, ale eksperci uważają, że wraz z wiekiem reakcje immunologiczne, które utrzymują wirusa ospy wietrznej w stanie uśpienia w nerwach, słabną. Jedna na trzy osoby zachoruje na półpasiec w ciągu swojego życia, a co najmniej połowa osób powyżej 85 roku życia cierpi na tę chorobę.

Wysypka związana z półpaścem zwykle dotyczy określonego dermatomu, czyli obszaru skóry zaopatrywanego przez nerw, zwykle po jednej stronie ciała lub twarzy. Jednak w niektórych przypadkach wysypka może być bardzo rozległa. Przed pojawieniem się wysypki mogą wystąpić objawy nerwowe, takie jak ból, swędzenie, pieczenie lub mrowienie. W wysypce pojawiają się pęcherze, które pokrywają się strupami po około tygodniu. Mimo że gontyna nie jest zaraźliwa, wirus może przenosić się na inne osoby i wywoływać ospę wietrzną.

W przypadku DiCarlosa półpasiec wystąpił po lewej stronie tułowia, w pasie od kręgosłupa do pępka.

Leki przeciwwirusowe mogą być stosowane w celu zmniejszenia nasilenia i skrócenia czasu trwania ospy wietrznej, ale ich skuteczność zależy od jak najszybszego zastosowania. W leczeniu objawów można stosować leki przeciwbólowe i inne środki.

Zwalczanie bólu związanego z półpaścem

Nawet jedna na pięć osób, które zachorowały na półpasiec, cierpi na neuralgię popółpaścową, zwykle definiowaną jako ból związany z półpaścem, występujący w okolicy wysypki półpaścowej nawet po jej ustąpieniu. Ból ten może utrzymywać się przez kilka tygodni, miesięcy lub dłużej. Im starszy jesteś w momencie zachorowania na półpasiec, tym bardziej jesteś narażony na wystąpienie neuralgii popółpaścowej.

Wiele osób choruje na gontynę i odczuwa stosunkowo niewielki lub umiarkowany ból, który mija po tygodniu. Gdyby to było jedyne ryzyko, zastanawiałbym się nad ogólną przydatnością szczepionki” – powiedział DiCarlo. Ale muszę powiedzieć, że jeśli można ograniczyć występowanie neuralgii popółpaścowej o 65-70 procent, to warto. Nie chcesz przez to przechodzić.

Kiedy należy się zaszczepić

FDA zatwierdziła szczepionkę jako jednorazową dawkę dla osób w wieku 50 lat i starszych. Jak wspomniano, częstość występowania półpaśca wzrasta wraz z wiekiem. Część D programu Medicare pokrywa koszty szczepionki przeciwko półpaścowi, ale Twój udział w kosztach może być różny. Prywatne plany ubezpieczeniowe lub Medicaid mogą nie pokrywać kosztów szczepionki. Należy skontaktować się z firmą ubezpieczeniową w sprawie pokrycia kosztów.

Co zrobić, jeśli nigdy nie chorowałeś na ospę wietrzną lub miałeś już przypadek zachorowania na gontynę? Nadal powinieneś się zaszczepić, ponieważ badania wykazują, że prawie wszyscy dorośli w wieku 40 lat i starsi chorowali na ospę wietrzną, niezależnie od tego, czy ją pamiętają, czy nie. Ponadto, jeśli już chorowałeś na ospę wietrzną, szczepionka może pomóc w ochronie przed jej nawrotem.

Szczepionka nie jest bezpieczna dla wszystkich osób. Do osób, które NIE powinny otrzymać szczepionki należą:

  • Osoby, u których kiedykolwiek wystąpiła zagrażająca życiu reakcja na żelatynę, neomycynę lub jakikolwiek składnik szczepionki przeciwko półpaścowi, lub osoby silnie uczulone na te składniki.

  • Osoby z osłabionym układem odpornościowym w wyniku pewnych chorób lub leczenia.

  • Kobiety w ciąży lub kobiety, które mogą być w ciąży

Najczęstsze działania niepożądane zgłaszane w związku ze szczepieniem to zaczerwienienie, bolesność, obrzęk lub swędzenie w miejscu wstrzyknięcia oraz ból głowy. U niektórych osób w miejscu wstrzyknięcia może pojawić się wysypka przypominająca ospę wietrzną.

Wzrost liczby zachorowań na gonty: Co jest przyczyną?

Z wiekiem stajemy się bardziej podatni na zachorowanie na gontynę, a osoby z obniżoną odpornością, np. chorzy na raka lub zakażeni wirusem HIV, są również bardziej narażone na zachorowanie. Jednak inne hipotetyczne czynniki wywołujące, takie jak stres lub oparzenia słoneczne, pozostają niepotwierdzone – mówi Stephanie R. Bialek, MD, MPH, kierownik jednostki zajmującej się wirusami opryszczki w Wydziale Chorób Wirusowych CDC.

Badanie przeprowadzone przez CDC i innych naukowców potwierdziło, że od 1993 r. częstość występowania półpaśca w dorosłej populacji Stanów Zjednoczonych wzrosła prawie dwukrotnie. Jedno z wyjaśnień tego wzrostu wiąże się z powszechnym szczepieniem dzieci przeciwko ospie wietrznej. Zgodnie z tą teorią, ponieważ większość dzieci nie choruje już na ospę wietrzną (która kiedyś była rytuałem dzieciństwa), ich rodzice nie otrzymują już bodźca immunologicznego wynikającego z kontaktu z wirusem podczas opieki nad chorymi dziećmi.

Najlepszym wyjaśnieniem wzrostu liczby zachorowań jest to, że dawniej otrzymywaliśmy subkliniczne wzmocnienie odporności, gdy jako dorośli byliśmy narażeni na kontakt z wirusem ospy wietrznej – powiedział dr William Schaffner, pediatra i ekspert w dziedzinie szczepionek z Uniwersytetu Vanderbilt. Dzięki powszechnym szczepieniom to się już nie zdarza.

Istnieją jednak pewne powody, aby wątpić, że to właśnie szczepienia przeciwko ospie wietrznej w dzieciństwie są odpowiedzialne za wzrost zachorowań na gonty. W swoim badaniu Bialek i współpracownicy stwierdzili, że liczba zachorowań na ospę wietrzną rosła jeszcze zanim szczepionka przeciwko ospie wietrznej została dopuszczona do stosowania u dzieci w 1995 roku. Ponadto dorośli w stanach, w których szczepienia przeciwko ospie wietrznej są obowiązkowe, nie chorowali na tę chorobę częściej niż dorośli w stanach, w których dzieci nie były tak dobrze zaszczepione, a zatem częściej chorowały i dostarczały rodzicom i dziadkom szczepionek wzmacniających odporność.

Możliwe, że ponieważ populacja amerykańska starzeje się, coraz więcej osób zgłasza się do lekarza z powodu gontyny. Prawdopodobnie na wzrost zachorowań wpływają różne czynniki – mówi Bialek. Rozstrzygnięcie tego może zająć dziesiątki lat. Jednak niezależnie od tego, czy szczepienia przeciwko ospie wietrznej zwiększają ryzyko zachorowania na gontynę, szczepienie przeciwko gontynie jest najlepszym sposobem jej uniknięcia.

Sposoby na relaks z rodziną

0

Chcesz się odstresować i naładować akumulatory bez włączania telewizora? Doktor pokazuje zabawne i zdrowe sposoby na relaks z rodziną.

1/9

Ciężki dzień? Wybierzcie się na rodzinny spacer. Przebywanie na łonie natury może pomóc wszystkim się zrelaksować. Wyjaśnij dzieciom, że relaks to nie tylko przyjemne uczucie, ale także zdrowie. Kiedy jesteśmy zestresowani, częściej dokonujemy niezdrowych wyborów, np. wybieramy śmieciowe jedzenie lub decydujemy się na wege zamiast aktywności fizycznej. Odprężenie pomaga nam oczyścić umysł i daje energię i skupienie, by dokonywać dobrych wyborów.

Zagraj w grę

2/9

Wyznacz jeden wieczór w tygodniu na rodzinny wieczór gier. Kuszące jest radzenie sobie ze stresem poprzez siedzenie przed telewizorem z paczką chipsów, ale naucz dzieci, że są o wiele lepsze sposoby na relaks. Wybierajcie gry na zmianę i ustalcie zabawne, głupie zasady, które zachęcą dzieci – i rodziców! — do wstania i ruszenia się. Na przykład: Jeśli wylądujesz na zielonym, wstań i zachowuj się jak kurczak.

Spróbuj jogi

3/9

Rozciąganie się może rozluźnić napięte mięśnie, a pozycje inspirowane zwierzętami, takie jak piesek w dół i kobra, mogą wywołać u dzieci chichot. Nie czuj się tak, jakbyś musiał uczęszczać na zajęcia, żeby spróbować tego w gronie rodzinnym. Znajdź płytę DVD z jogą przeznaczoną dla dzieci lub rodzin i upewnij się, że wszyscy mają na sobie wygodne ubrania.

Bądź kreatywny

4/9

Aby się zrelaksować, daj upust swojemu wewnętrznemu artyzmowi. Przykryj podłogę w kuchni warstwami gazet i maluj obrazy bezpośrednio na nich lub lep mini rzeźby z gliny. Weźcie papier i ołówki i narysujcie sobie nawzajem szkice w zeszytach. Wyciągnijcie kredę chodnikową i stwórzcie dzieła sztuki tuż przed drzwiami wejściowymi. Twórcza zabawa to świetny sposób na relaks i rozładowanie stresu.

Oddychaj głęboko

5/9

Dzięki niemu można pozbyć się stresu i rozluźnić napięte mięśnie. Poproś wszystkich, aby usiedli wygodnie z zamkniętymi oczami:

  • Weź powolny, głęboki wdech przez nos. Zobacz, jak podnosi się brzuch?

  • Wstrzymaj oddech. 1-2-3.

  • Powoli wydychaj powietrze przez usta. Widzisz, jak brzuch się obniża? Przy wydechu wydaj westchnienie: „ahhhhhhhh”.

Powiedz dzieciom, że mogą głęboko oddychać zawsze, gdy potrzebują naładować akumulatory lub uspokoić się: w szkole, przed meczem lub koncertem, lub pod koniec dnia.

Opowiedz historię

6/9

Komu potrzebna jest telewizja? Znajdźcie książkę i na zmianę czytajcie strony na głos. Wcielajcie się w głosy wszystkich bohaterów, tak jakbyście grali w sztuce teatralnej.

Dodatkowa korzyść dla zdrowia: czytanie może być częścią regularnej rutyny przed snem, która pomaga dzieciom się wyciszyć i przygotowuje je do dobrego snu.

Przeczytaj jeden rozdział na dobranoc. Może nawet sprawi to, że dzieci będą z niecierpliwością czekać na porę snu, aby zobaczyć, co będzie dalej.

Zrób mixtape

7/9

Jeśli Ty jesteś trochę country, dziadek trochę rock’n’rollowcem, a Twoje dzieci są zwolennikami popu, zbierz ulubione kawałki wszystkich na jednej liście odtwarzania. Możesz nawet pobrać darmową aplikację dla DJ-ów, aby dzieci mogły zmiksować ulubione piosenki rodzinne. ?

Wykorzystaj to, co stworzysz, aby zmotywować rodzinę do spacerów, tańca i ruchu. Możesz też przygotować uspokajającą playlistę z muzyką relaksacyjną, jeśli chcesz pomóc wszystkim się odstresować.

Eksperymentuj z ćwiczeniami

8/9

Jednym z najlepszych sposobów na odstresowanie się jest ruch. Powiedz to dzieciom, gdy będziecie wychodzić na dwór, albo włącz jakąś fajną muzykę i tańcz. (Pamiętasz ten motywujący mixtape?).

Albo zróbcie głupi trening obwodowy, w którym każdy członek rodziny wymyśla jakieś ćwiczenie. Jeśli nie możesz wyjść na zewnątrz, nie pozwól, by powstrzymały Cię cztery ściany. Spróbuj skakać na skakance w salonie, dotykać palcami stóp w kuchni i chodzić kraba po korytarzu.

Rozbijać się nawzajem

9/9

Chcesz obniżyć poziom hormonów stresu w swoim organizmie? Śmiejcie się! Niech każdy opowie zabawną historię lub swój ulubiony dowcip. Upewnij się, że wszyscy słuchają, kiedy jedna osoba ma czas na wypowiedź. Dzieci poczują się dobrze, gdy ludzie będą zwracać na nie uwagę. Każdy dostanie swoją chwilę w centrum uwagi.

Szczepionka przeciw grypie sezonowej i spray do nosa: Terminarz i skutki uboczne

0

Dowiedz się od lekarza więcej na temat szczepionki przeciw grypie sezonowej i aerozolu do nosa, w tym kiedy należy je wykonać i jakie mogą być skutki uboczne.

Są jednak pewne osoby – przede wszystkim małe dzieci, starsi dorośli i osoby cierpiące na przewlekłe schorzenia, takie jak astma – które są bardziej narażone na powikłania związane z grypą sezonową. W ciągu ostatniej dekady choroby związane z grypą spowodowały hospitalizację od 140 000 do 710 000 osób oraz zgony od 12 000 do 56 000 osób.

Grypa jest wywoływana przez wirusy grypy, które są bardzo zakaźne. Na szczęście istnieją sposoby ochrony przed grypą sezonową, a podstawowym sposobem zapobiegania jej jest coroczne szczepienie.

W tym artykule wyjaśniono, co należy wiedzieć o szczepionce przeciwko grypie sezonowej.

Czy szczepionka przeciw grypie sezonowej może wywołać grypę?

Istnieją dwa rodzaje szczepionek: Jedna z nich jest podawana w postaci zastrzyku, a druga w postaci aerozolu do nosa. Zastrzyk zawiera martwe wirusy grypy – do czterech różnych szczepów. Aerozol do nosa zawiera żywe wirusy, które zostały osłabione. Żadna ze szczepionek nie wywołuje choroby grypowej (chociaż aerozol do nosa może powodować przekrwienie i katar). Szczepy wirusa grypy wchodzące w skład szczepionek są wybierane co roku na podstawie przewidywań naukowców co do tego, jakie wirusy będą krążyły w danym sezonie grypowym. Oba rodzaje szczepionek powodują, że układ odpornościowy organizmu wytwarza przeciwciała, które będą zwalczać wirusa grypy w razie jego wtargnięcia do organizmu.

Szczepionka w aerozolu do nosa może być podawana zdrowym, nieciężarnym osobom w wieku od 2 do 49 lat. Nie należy go podawać osobom z chorobami przewlekłymi lub z osłabionym układem odpornościowym. W przypadku wątpliwości, czy Ty lub Twoje dziecko możecie skorzystać ze szczepionki w aerozolu do nosa, porozmawiaj z lekarzem.

Szczepionka przeciw grypie może być podawana wszystkim osobom w wieku 6 miesięcy i starszym. Dostępne są również zastrzyki śródskórne. W tych zastrzykach, dopuszczonych dla osób w wieku od 18 do 64 lat, używa się mniejszych igieł i wkłuwa się je tylko w górną warstwę skóry, a nie głębiej w mięśnie.

W przypadku osób w wieku 65 lat i starszych zaleca się stosowanie wysokodawkowej wersji szczepionki przeciwko grypie o nazwie Fluzone, jeśli jest ona dostępna. Może ona być bardziej skuteczna w ochronie osób starszych, ponieważ ich układ odpornościowy jest bardziej wrażliwy.

?

Dlaczego ludzie potrzebują szczepień przeciwko grypie co roku?

Szczepionka przeciw grypie sezonowej jest co roku zmieniana. Co roku zespół ekspertów z takich agencji, jak FDA i CDC, analizuje dostępne dane i decyduje, które trzy lub cztery szczepy wirusów grypy będą najprawdopodobniej aktywne w następnym sezonie grypowym. W lutym doradzają oni producentom, które szczepy wirusów należy wykorzystać do produkcji szczepionki. Tak więc każdego roku stosowana szczepionka różni się od szczepionki stosowanej rok wcześniej.

Jak skuteczna jest szczepionka przeciw grypie sezonowej?

Szczepionka przeciwko grypie sezonowej jest w około 80% skuteczna w zapobieganiu grypie. Po otrzymaniu szczepionki przeciw grypie sezonowej organizm jest chroniony przez około dwa tygodnie.

Wirusy użyte w szczepionce mogą nie być jedynymi szczepami wywołującymi grypę; możliwe jest, że możesz zostać zarażony wirusem, na który nie masz odporności. Osoby, które zachorowały na grypę po zaszczepieniu się, zazwyczaj mają łagodniejszą i krótszą postać grypy.

Kto powinien zaszczepić się przeciwko grypie sezonowej?

Szczepionka przeciwko grypie sezonowej jest zalecana wszystkim osobom powyżej 6 miesiąca życia.

Zaleca się ją również osobom dorosłym, u których ryzyko powikłań jest podwyższone. Obejmuje to:

  • Osoby z chorobami przewlekłymi, takimi jak cukrzyca, choroby nerek, choroby serca, choroby płuc i osłabiony układ odpornościowy, np. w wyniku zakażenia HIV/AIDS lub w wyniku leczenia.

  • Kobiety w ciąży

  • Mieszkańcy domów opieki i innych placówek, w których przebywają osoby cierpiące na przewlekłe schorzenia

  • Pracownicy służby zdrowia

  • Osoby planujące podróż do krajów tropikalnych w dowolnym czasie oraz osoby, które nie były szczepione, a wybierają się na półkulę południową w okresie od kwietnia do września

  • Osoby w wieku 50 lat i starsze. Istnieją obecnie szczepionki wysokodawkowe opracowane specjalnie dla osób starszych i ich układów odpornościowych.

  • Opiekunowie i osoby pozostające w kontakcie domowym z osobami z grupy wysokiego ryzyka

Szczepionka jest również zalecana wszystkim innym osobom, które chcą się zabezpieczyć przed tegoroczną grypą.

Jeśli dziecko jest w wieku od 6 miesięcy do 8 lat i jest szczepione przeciwko grypie po raz pierwszy (lub było szczepione po raz pierwszy w poprzednim sezonie grypowym, ale otrzymało tylko jedną dawkę), powinno otrzymać dwie dawki w odstępie co najmniej 4 tygodni.

Czy są osoby, które nie powinny szczepić się przeciwko grypie?

Do osób, które nie powinny się zaszczepić przeciwko grypie należą:

  • Niemowlęta poniżej 6 miesiąca życia

  • Osoby, u których w przeszłości wystąpiła ciężka reakcja na szczepionkę przeciw grypie lub aerozol do nosa

  • Osoba z zespołem Guillaina-Barrego lub przewlekłą zapalną polineuropatią demielinizacyjną

  • Osoby z umiarkowaną lub ciężką chorobą przebiegającą z gorączką; osoby te powinny zostać zaszczepione po wyzdrowieniu.

Od dawna zaleca się, aby osoby z alergią na jajka nie szczepiły się przeciwko grypie. Jednak American College of Allergy, Asthma & Immunology twierdzi, że szczepionka zawiera tak małą ilość białka jajecznego, że jest mało prawdopodobne, aby wywołała reakcję alergiczną u osób uczulonych na jajka. Jeśli masz silną alergię na jajka (anafilaksję), przed podaniem szczepionki przeciw grypie porozmawiaj z lekarzem. Szczepionka powinna być podana przez pracownika służby zdrowia z doświadczeniem w leczeniu objawów alergii i należy uważnie obserwować pacjenta przez co najmniej 30 minut. Dostępne są również szczepionki przeciwko grypie, które nie zawierają jaj.

?

Kiedy należy się zaszczepić przeciwko grypie sezonowej?

Szczepionka jest zwykle dostępna wczesną jesienią. Zanim organizm wytworzy odporność na grypę, może minąć nawet kilka tygodni. Dlatego najlepiej zaszczepić się, gdy tylko szczepionka będzie dostępna. Jeśli jednak nie zaszczepiłeś się przed rozpoczęciem sezonu, warto zrobić to w trakcie sezonu, aby zmniejszyć ryzyko zachorowania.

Czy istnieją skutki uboczne szczepionki przeciw grypie?

Niektóre osoby odczuwają bolesność lub obrzęk w miejscu wstrzyknięcia szczepionki przeciw grypie. U niektórych występują łagodne skutki uboczne, takie jak ból głowy, kaszel, bóle ciała lub gorączka. Zwykle ustępują one po około jednym do dwóch dni.

Aerozol do nosa czasami wywołuje łagodne objawy, w tym:

  • katar, przekrwienie nosa lub kaszel

  • ból głowy

  • wymioty

  • bóle mięśni

  • gorączka

Gdzie można się zaszczepić przeciwko grypie?

Istnieje kilka miejsc, w których można się zaszczepić przeciwko grypie, są to m.in:

  • Placówki służby zdrowia, takie jak gabinety lekarskie i przychodnie

  • Apteki

  • Supermarkety

  • Grupy wspólnotowe

Na stronach internetowych CDC Flu.gov i American Lung Association znajduje się interaktywny lokalizator klinik grypy sezonowej, za pomocą którego można znaleźć w pobliżu miejsce, w którym można zaszczepić się przeciwko grypie.

Zabezpiecz dziecko przed SIDS i innymi zagrożeniami związanymi ze snem

0

Czy w łóżeczku należy kłaść dziecko na brzuchu czy na plecach? A czy ochraniacze i kocyki są bezpieczne? Postępuj zgodnie z tymi prostymi zasadami, aby chronić dziecko podczas snu.

1/10

Twoje dziecko potrzebuje snu. Ty również. Oboje będziecie spać spokojniej, jeśli będziecie wiedzieć, jakie są zagrożenia związane ze snem i jak najlepiej zapewnić bezpieczeństwo swojemu maleństwu podczas drzemki.

Zagrożenia związane ze snem

2/10

Wszystkie dzieci poniżej 1 roku życia są narażone na ryzyko wystąpienia zespołu nagłej śmierci niemowląt (SIDS), zwłaszcza te poniżej 6 miesięcy. Zespół ten nazywany jest śmiercią łóżeczkową, ponieważ występuje, gdy dziecko śpi w łóżeczku. Wymienia się ją jako przyczynę zgonu, jeśli nie ma innego wytłumaczenia. Pewne rzeczy zwiększają prawdopodobieństwo jej wystąpienia. Należą do nich:

  • Przedwczesny poród

  • Narażenie na działanie alkoholu lub narkotyków przed urodzeniem

  • Narażenie na palenie przed lub po urodzeniu

  • Zakażenie

Nie jest jasne, czy posiadanie rodzeństwa, które zmarło na SIDS, zwiększa ryzyko.

Czasami drogi oddechowe dziecka zostają zablokowane podczas snu. Może to prowadzić do nagłej, niespodziewanej śmierci niemowlęcia (SUID).

Dzielenie pokoju, a nie łóżka

3/10

Amerykańska Akademia Pediatrii twierdzi, że dzieci powinny spać w pokoju rodziców przez pierwsze 6 miesięcy, a jeszcze lepiej – do pierwszych urodzin. Nowe statystyki mówią, że dzielenie pokoju może zmniejszyć ryzyko SIDS nawet o 50%. Łatwiej jest mieć dziecko na oku, pocieszać je i karmić. Ale dziecko potrzebuje własnej, bezpiecznej przestrzeni: Kojec, łóżeczko lub śpiworek (oddzielne miejsce do spania, które można przymocować do łóżka).Niemowlęta nie powinny spać w łóżku z rodzicami. Zwiększa to ryzyko, że dziecku może zabraknąć tchu, a jest jeszcze bardziej niebezpieczne, jeśli ktoś pali, pije lub zażywa narkotyki (nawet niektóre leki na receptę).

Kampania na rzecz Bezpiecznego Snu

4/10

National Institutes of Health prowadzi publiczną kampanię edukacyjną pod nazwą „Bezpieczny sen”, której celem jest dotarcie do rodziców i innych opiekunów oraz przekazanie im informacji. Na stworzenie i utrzymanie bezpiecznego środowiska snu składa się wiele czynników.

Zapytaj swojego pediatrę o bezpieczny sen podczas pierwszej wizyty u lekarza.

?

Bezpieczna pościel

5/10

Dziecko powinno spoczywać w łóżeczku, foteliku do spania lub kołysce, w której nie ma nic oprócz niego. Oznacza to brak ochraniaczy, kołderek, kocyków, poduszek, miękkich zabawek, urządzeń do pozycjonowania oraz zabawek ze sznurkami, które można dosięgnąć. Upewnij się, że materac jest twardy i zawsze używaj ściśle dopasowanego prześcieradła. Miękka pościel? — Miękka pościel – nad lub pod dzieckiem – może zablokować jego drogi oddechowe.

Mniej znaczy więcej

6/10

W czasopismach i telewizji można zobaczyć łóżeczka z wypchanymi zwierzętami, innymi zabawkami lub poduszkami. Mogą wyglądać słodko, ale nie są bezpieczne dla Twojego dziecka.

Bezpieczna pozycja podczas snu

7/10

Nie pozwalaj dziecku drzemać na kanapie, huśtawce ani w żadnym innym miejscu obok łóżka. Za każdym razem, gdy kładziesz dziecko, aby się zdrzemnęło, umieść je w łóżeczku, kołysce lub kołyski twarzą do góry. W ten sposób dziecko powinno spać, dopóki nie będzie umiało przewracać się z pleców do przodu i z przodu do tyłu. Pozycjonery do spania, takie jak kliny lub zwinięte koce, mogą wydawać się dobrym pomysłem, ale mogą się przesuwać i przeszkadzać dziecku w oddychaniu.

Ze względu na budowę dziecka zdrowe niemowlę ma mniejsze szanse na zakrztuszenie się, gdy leży na plecach, mimo tego, co być może słyszałaś. Jest ono bardziej zdolne do odkaszlnięcia lub połknięcia wszystkiego, co wypluje.

Ubrania i okrycia

8/10

Najlepszym wyborem przy ubieraniu dziecka do snu jest jednoczęściowy śpiworek lub otulacz. W zależności od pory roku może on być lekki lub gruby.

Najlepiej w ogóle nie używać kocyka. Kocyk do noszenia powinien zapewnić dziecku ciepło. Nie kładź dziecka do snu w kołderce.

?

Karmienie piersią i smoczki

9/10

Jednym z najskuteczniejszych sposobów zapobiegania SIDS jest karmienie dziecka piersią. Wiele badań wykazało, że niemowlęta karmione piersią, nawet przez krótki czas, są mniej narażone na zachorowanie na SIDS. Nie należy karmić piersią siedząc na krześle lub kanapie, jeśli jest się zmęczonym i istnieje niebezpieczeństwo, że samemu się zaśnie.

Smoczki również zmniejszają ryzyko wystąpienia SIDS. Jeśli planujesz karmić piersią, nie wprowadzaj smoczka, dopóki nie przekonasz się, że dziecko dobrze radzi sobie z karmieniem. Nigdy nie wieszaj smoczka na szyi dziecka ani nie przyczepiaj go do jego ubrania, gdy śpi. Nie ma też potrzeby wkładania go z powrotem do ust po zaśnięciu.

?

Rozmawiaj z wszystkimi opiekunami

10/10

Nie zakładaj, że ktoś, kto opiekuje się dzieckiem, wie, jak ważne jest przestrzeganie zasad bezpiecznego snu. Omów te kroki z nianiami, opiekunkami do dzieci, dziadkami oraz innymi przyjaciółmi i krewnymi, którzy opiekują się niemowlęciem. Upewnij się, że wiedzą, że zawsze muszą przestrzegać tych zasad. Jeśli czujesz się lepiej, możesz je nawet wywiesić w pokoju dziecinnym.

Pierwsze kroki dziecka: Kiedy niemowlęta zaczynają chodzić

0

Lekarz wyjaśnia, kiedy można spodziewać się pierwszych kroków dziecka i jak dziecko może zacząć uczyć się chodzić.

cecha

Kiedy zauważysz, że Twoje dziecko „krąży” po pokoju dziecinnym, możesz chcieć zachęcić je do chodzenia. Ale jaka jest najlepsza metoda?

  • Chwyć dziecko za rękę i pomóż mu chodzić na dłuższych dystansach. Pomoże im to poprawić równowagę i nabrać pewności siebie na dwóch nogach.

  • Unikaj chodzików na kółkach; zmniejszają one chęć dziecka do nauki chodzenia, ponieważ potrafi ono już poruszać się po pokoju. Chodziki znacznie zwiększają też ryzyko urazów, nawet jeśli są w nich obecne osoby dorosłe. Dzieje się tak, ponieważ są one niestabilne i szybkie, co pozwala dzieciom chwytać przedmioty, których normalnie nie mogłyby dosięgnąć. Dziecko w chodziku może spaść ze schodów, wylać na siebie gorącą kawę ze stołu, połknąć lekarstwa, monety lub inne drobne przedmioty, które wydawały Ci się niedostępne. Zamiast tego wybierz zabawki do pchania.

  • Stacjonarne centra aktywności pozwalają dzieciom bezpiecznie bawić się na nogach, bez konieczności przemieszczania się po pokoju.

Rozwój dziecka w tym tygodniu

Twoje dziecko może już stawiać pierwsze nieśmiałe kroki. Może też nadal kurczowo trzymać się krawędzi stolika do kawy, zadowalając się „rejsami” po okolicy.

Jeśli Twoje dziecko nie chodzi, a młodsze już tak, nie przejmuj się, to zupełnie normalne. Chociaż niektóre dzieci chodzą jeszcze przed swoimi urodzinami, wiele z nich zaczyna chodzić dopiero po kilku miesiącach. Nie należy się niepokoić, jeśli dziecko nie zacznie chodzić przed ukończeniem 18 miesięcy.

Oto, co będzie się działo po drodze:

  • Opierają się o meble, aby przyjąć pozycję stojącą, a nawet mogą puścić się i stanąć samodzielnie na kilka sekund.

  • Chodzą po obwodzie pokoju, trzymając się różnych mebli dla uzyskania wsparcia.

  • Zrobi jeden lub więcej kroków samodzielnie – w kierunku użytkownika lub innej osoby – zanim upadnie.

  • Nauczą się wstawać bez mebli, jeśli upadną na środku pokoju.

Miesiąc 12, Tydzień 4 Wskazówki

porady

  • Rozejrzyj się po swoim domu z poziomu oczu chodzącego dziecka. Uaktualnij zabezpieczenia przed dziećmi, aby nadążały za ich nowymi umiejętnościami ruchowymi.

  • Upewnij się, że dziecko nigdy nie korzysta z chodzika na kółkach, także w przedszkolu lub w domu krewnych.

  • Niektóre wytrzymałe, ważone zabawki do pchania (w tym zabawkowe kosiarki do trawy lub wózki na zakupy) mogą pomóc dziecku w zabawie podczas pokonywania większych odległości.

  • Nie zamykaj dziecka na długo w wózku lub kojcu. Chcesz dać mu wystarczająco dużo czasu na ćwiczenie chodzenia każdego dnia.

  • Nie martw się, jeśli dziecko nie chodzi i zauważysz, że ma gołębie palce. Niektóre dzieci rodzą się w ten sposób. Zwykle koryguje się to w ciągu kilku pierwszych lat i nie opóźnia chodzenia.

  • Pozwól dziecku spacerować obok wózka podczas części codziennego spaceru z Tobą. W ten sposób modelujesz zdrowe zachowania, będąc aktywnym każdego dnia.

  • Pomóż dziecku nauczyć się wchodzenia i schodzenia po schodach, ćwicząc to pod ścisłym nadzorem. Następnie zamknij bramki zabezpieczające na górze i na dole schodów, aby uniemożliwić wchodzenie po nich.

Jak zapobiegać trądzikowi i pryszczom: 10 wskazówek, jak uniknąć wyprysków

0

Dziesięć porad dotyczących zapobiegania trądzikowi, opracowanych specjalnie dla nastolatków.

1. Dbaj o czystość twarzy.

Bez względu na to, czy masz trądzik, czy nie, ważne jest, aby myć twarz dwa razy dziennie, aby usunąć z powierzchni skóry zanieczyszczenia, martwe komórki naskórka i nadmiar tłuszczu. Mycie twarzy częściej niż dwa razy dziennie niekoniecznie jest lepsze; może przynieść więcej szkody niż pożytku. Do mycia twarzy należy używać ciepłej, a nie gorącej wody i łagodnego środka do mycia twarzy. Używanie ostrego mydła (np. dezodorantu do ciała) może zaszkodzić już zaognionej skórze i spowodować jeszcze większe podrażnienia.

Unikaj ostrego szorowania skóry ściereczką, rękawicą złuszczającą lub luffą (gąbką o grubej fakturze). Delikatnie myj skórę bardzo miękką ściereczką lub dłońmi. Zawsze dobrze spłucz, a następnie osusz twarz czystym ręcznikiem. (Wyrzuć ręcznik do kosza na pranie, ponieważ brudne ręczniki roznoszą bakterie).

2. Nawilżaj.

Wiele produktów do walki z trądzikiem zawiera składniki, które wysuszają skórę, dlatego zawsze używaj kremu nawilżającego, który minimalizuje suchość i łuszczenie się skóry. Szukaj na etykiecie informacji „niekomedogenny”, co oznacza, że nie powinien powodować trądziku. Istnieją produkty nawilżające przeznaczone do skóry tłustej, suchej lub mieszanej.

3. Wypróbuj produkt przeciwtrądzikowy dostępny bez recepty.

Te produkty na trądzik nie wymagają recepty. Większość z nich zawiera takie składniki, jak nadtlenek benzoilu, kwas salicylowy, kwas glikolowy lub kwas mlekowy, które zwalczają bakterie i wysuszają skórę. Mogą one powodować wysuszenie lub łuszczenie skóry, dlatego na początku należy zacząć od niewielkiej ilości. Następnie można dostosować ilość i częstotliwość stosowania. Inną opcją jest nowy, dostępny bez recepty żel retinoidowy (Differin 0,1% żel). Jego działanie polega na powstrzymywaniu trądziku przed powstawaniem. Produkty te należy stosować ostrożnie, jeśli masz wrażliwą skórę.

4. Oszczędnie używaj kosmetyków do makijażu.

W czasie choroby unikaj nakładania podkładu, pudru lub różu do policzków. Jeżeli stosujesz makijaż, zmyj go pod koniec dnia. Jeśli to możliwe, wybieraj kosmetyki beztłuszczowe, bez dodatku barwników i substancji chemicznych. Wybieraj kosmetyki oznaczone jako „niekomedogenne”, co oznacza, że nie powinny powodować trądziku. Przed zakupem przeczytaj listę składników na etykiecie produktu.

5. Uważaj, co nakładasz na włosy.

Unikaj stosowania na włosy substancji zapachowych, olejków, pomad i żeli. Jeśli dostaną się one na twarz, mogą zablokować pory skóry i podrażnić ją. Używaj delikatnego szamponu i odżywki. Przetłuszczające się włosy mogą przyczynić się do zwiększenia ilości oleju na twarzy, dlatego myj włosy często, zwłaszcza jeśli masz problemy z wypryskami. Masz długie włosy? Trzymaj je z dala od twarzy.

6. Trzymaj ręce z dala od twarzy.

Unikaj dotykania twarzy lub opierania policzków czy podbródka na dłoniach. W ten sposób nie tylko rozprzestrzenisz bakterie, ale także podrażnisz i tak już zaognioną skórę twarzy. Nigdy nie wyrywaj pryszczy palcami, ponieważ może to doprowadzić do zakażenia i powstania blizn.

7. Trzymaj się z dala od słońca.

Promienie ultrafioletowe emitowane przez słońce mogą nasilać stan zapalny i zaczerwienienie oraz powodować przebarwienia pozapalne (ciemne odbarwienia). Niektóre leki przeciwtrądzikowe mogą zwiększać wrażliwość skóry na światło słoneczne. Ogranicz czas przebywania na słońcu, zwłaszcza między godziną 10 a 16, i noś odzież ochronną, np. koszulę z długim rękawem, spodnie i kapelusz z szerokim rondem. Bez względu na to, czy masz pryszcze, czy nie, zawsze stosuj krem z filtrem przeciwsłonecznym o szerokim spektrum działania, zawierający 6% tlenku cynku lub więcej i SPF 30 lub wyższy, co najmniej 20 minut przed wyjściem na słońce. Na etykiecie produktu z filtrem przeciwsłonecznym szukaj informacji o tym, że jest on niekomedogenny, aby zmniejszyć prawdopodobieństwo pojawienia się nowych pryszczy. Czytaj składniki na etykiecie produktu, aby wiedzieć, co nakładasz na swoją skórę.

8. Odżywiaj swoją skórę.

Większość ekspertów zgadza się, że niektóre pokarmy, takie jak czekolada, nie powodują powstawania pryszczy. Mimo to warto unikać tłustych potraw i śmieciowego jedzenia, a w swojej diecie dodawać więcej świeżych owoców, warzyw i pełnoziarnistych produktów zbożowych. Produkty mleczne i żywność o wysokiej zawartości przetworzonego cukru mogą wywoływać trądzik. Unikaj ich.

9. Ćwicz codziennie.

Regularny wysiłek fizyczny jest korzystny dla całego organizmu, w tym dla skóry. Podczas ćwiczeń należy unikać noszenia odzieży lub korzystania z urządzeń do ćwiczeń, które ocierają skórę i mogą powodować podrażnienia. Bezpośrednio po ćwiczeniach należy wziąć prysznic lub kąpiel.

10. Chłodź się!

Niektóre badania wiążą stres z nasileniem występowania pryszczy lub trądziku. Zadaj sobie pytanie, co powoduje, że czujesz się zestresowany. Następnie poszukaj rozwiązań.

W razie wątpliwości skonsultuj się z dermatologiem, aby sprawdzić, czy nie potrzebujesz dodatkowego leczenia, aby zapobiec lub powstrzymać trądzik.

Rodzaje ADHD: nieuważny, nadpobudliwy i nadruchliwy oraz typy mieszane

0

Lekarz wyjaśnia różne rodzaje ADHD.

Typ nieuważny

Osoba z tym typem musi mieć co najmniej sześć z dziewięciu wymienionych objawów i bardzo niewiele objawów typu nadpobudliwego-impulsywnego:

  • Nie zwracanie uwagi na szczegóły

  • Popełnianie niedbałych błędów

  • Nie zwracać uwagi i nie wykonywać zadań

  • Nie słuchanie

  • Niezdolność do wykonywania lub rozumienia poleceń

  • Unikanie zadań wymagających wysiłku

  • Bycie rozproszonym

  • Bycie zapominalskim

  • Gubienie rzeczy potrzebnych do wykonania zadań

Typ nadpobudliwy-impulsywny

Aby wystąpił ten typ, osoba musi mieć co najmniej sześć z dziewięciu wymienionych objawów i bardzo niewiele objawów typu nieuważnego:

  • Fidgeting

  • Kręcenie się

  • Częste wstawanie w pozycji siedzącej

  • Bieganie lub wspinanie się w nieodpowiednich momentach

  • Problemy z cichą zabawą

  • Za dużo mówi

  • Mówienie poza kolejnością lub wymawianie się

  • Przerwanie wypowiedzi

  • Często w ruchu, jak gdyby napędzany silnikiem

Typ kombinowany

Jest to najczęstszy typ ADHD. U osób z nim cierpiących występują objawy zarówno typu nieuważnego, jak i nadpobudliwego-impulsywnego.

Drzemki dziecka C DOS i DON’Ts pomagające dziecku zasnąć

0

Lekarz pokaże ci, co jest normalne i jakie są sztuczki pomagające dziecku w zasypianiu.

1/10

Jeśli Twój maluch ziewa, możesz wiedzieć, że nadszedł czas drzemki. Ale są też inne wskazówki: Pocieranie oczu, płacz i marudzenie mogą być oznakami senności u niemowląt. Przemęczone dzieci mają większe problemy z zasypianiem, więc zwracaj uwagę na te sygnały. Starsze dzieci mogą również zachowywać się niezdarnie, być przylepne i nadpobudliwe.

Nie: Nie zostawiaj dziecka śpiącego w foteliku samochodowym

2/10

Co zrobić, gdy dziecko zaśnie w foteliku samochodowym? Krótka drzemka jest w porządku, ale nie pozwól, aby spało tam przez całą noc. Najbezpieczniej jest położyć dziecko na plecach na twardym materacu w łóżeczku. Może to zmniejszyć ryzyko wystąpienia SIDS.

Do: Wiedz, że dzieci dużo śpią

3/10

Na początku może się tak nie wydawać! Ale noworodek może spać około 16 godzin na dobę, budząc się na karmienie i przewijanie. Z wiekiem dzieci potrzebują coraz mniej snu w ciągu dnia, a więcej w nocy. Do 6 miesiąca życia niektóre dzieci powinny przesypiać całą noc i mieć od dwóch do trzech drzemek. Nie martw się, jeśli tak się nie stanie: każde dziecko jest inne.

Nie: Polegaj na drzemkach na wynos

4/10

Kuszące może być wciskanie drzemki w czas podróży samochodem i załatwiania spraw, i raz na jakiś czas jest to w porządku. Jednak ciągłe drzemki w podróży mogą nie zapewnić dziecku potrzebnego odpoczynku. Jeśli dziecko zawsze wydaje się zmęczone i rozdrażnione, a Twój plan dnia jest napięty, rozważ ograniczenie lub zmianę planu. Możesz też skorzystać z pomocy opiekunki lub poprosić przyjaciółkę o pomoc, aby dziecko miało regularne, dokładne drzemki.

Wykonaj: Nakarm, zrób przerwę, a następnie zdrzemnij się

5/10

To naturalne, że dzieci zasypiają po karmieniu. Karmienie piersią lub butelką to świetny sposób, aby poczuć bliskość z dzieckiem. Jednak z czasem może się to stać jedynym sposobem zasypiania. Dzieci powinny nauczyć się zasypiać samodzielnie. Staraj się oddzielać karmienie piersią od drzemki, nawet tylko na kilka minut. W międzyczasie poczytaj bajkę lub zmień dziecku pieluszkę.

Wykonaj: Wydłuż drzemki

6/10

Czy Twoje dziecko ma więcej niż 6 miesięcy i nadal często korzysta z 20-minutowych drzemek w ciągu dnia? Zachęć je do dłuższych drzemek. Postaraj się, aby dziecko nie spało. I wydłużaj czas między kolejnymi drzemkami, stopniowo je wydłużając. W nagrodę otrzymasz dłuższe drzemki – najlepiej od jednej do dwóch godzin każda – i spokojniejszy sen w nocy.

Wykonaj: Wyznacz rutynę

7/10

Ustal dobrą rutynę drzemek i trzymaj się jej, jeśli to możliwe. Pomóż swojemu maluchowi lepiej spać poprzez:

  • Codziennie o tej samej porze drzemki.

  • Unikanie drzemek późno popołudniowych. Jeśli dziecko ma problemy z zasypianiem w nocy, należy skrócić czas drzemki lub wybudzać je z drzemki na długo przed snem.

  • Używanie łóżeczka w nocy i w czasie drzemki, aby dziecko myślało, że śpi, kiedy tam jest.

?

Don’t: Pośpiesz się

8/10

Kichanie, czkawka, pojękiwania, westchnienia, a nawet piski to typowe odgłosy podczas snu dziecka. Prawdopodobnie nie musisz się spieszyć. Nawet marudzenie i płacz mogą oznaczać, że dziecko się uspokaja. Odczekaj trochę, zanim sprawdzisz, co się dzieje z dzieckiem – chyba że, oczywiście, uważasz, że jest niebezpieczne, niewygodne lub głodne.

Zrób to: Połóż dziecko, gdy się obudzi

9/10

Po kilku tygodniach dziecko nie musi być pogrążone we śnie, kiedy je kładziesz. Wystarczy, że jest śpiące. W ten sposób nauczysz dziecko, jak zasypiać samodzielnie i nie trzeba go trzymać, kołysać ani karmić. Pomoże to również w nauce samodzielnego zasypiania, jeśli dziecko obudzi się w nocy.

Zrób: Myśl o bezpieczeństwie

10/10

Jeśli dziecko zasypia na kanapie, w łóżku, na łóżku wodnym lub na podłodze, przenieś je. Te miejsca nie są dla niego bezpieczne. Zawsze układaj dziecko do snu na plecach, aby zapobiec zespołowi nagłej śmierci niemowląt (SIDS). Usuń koce, poduszki, pluszowe zwierzęta, ochraniacze i inne miękkie przedmioty z łóżeczka lub kołyski dziecka. Nie kładź dziecka na drzemkę z innymi dziećmi lub zwierzętami domowymi.

ADHD: Kiedy należy skontaktować się z lekarzem

0

Poinformuj swojego lekarza, jeśli którykolwiek z tych problemów się pojawi.

Leki mające na celu złagodzenie objawów mogą początkowo powodować skutki uboczne. Mogą one również pojawić się później, gdy dziecko będzie starsze, a jego organizm będzie się zmieniał.

Bez związku z lekami, zachowanie i nastrój dziecka może się zmieniać bez ostrzeżenia.

Nie znasz wszystkich odpowiedzi za każdym razem. Jeśli coś Cię zaniepokoi, zadzwoń do lekarza. To najszybszy sposób na znalezienie rozwiązania.

Leki

Niektóre leki na ADHD, podobnie jak leki przeciwdepresyjne, działają wolniej niż inne. Może upłynąć kilka tygodni, zanim zauważysz pozytywne zmiany u swojego dziecka. Lekarz może podać ramy czasowe, abyś wiedział, czego możesz się spodziewać.

Nawet jeśli dziecko od lat z powodzeniem przyjmuje ten sam lek, może się zdarzyć, że przestanie on działać. Dzieje się tak zazwyczaj, gdy dziecko przechodzi pewien etap rozwoju, np. dojrzewanie. Należy porozmawiać z lekarzem, aby dowiedzieć się, czy dziecko potrzebuje innej dawki leku lub czy należy zmienić lek na inny.

Jeśli dziecko zażyje zbyt dużą dawkę leku ADHD, przypadkowo lub celowo, należy natychmiast skontaktować się z lekarzem. Można również zadzwonić do centrum kontroli zatruć pod numer 800-222-1222. Jeśli dziecko nie reaguje, należy zadzwonić pod numer 911.

Skutki uboczne

Większość leków na ADHD powoduje kilka skutków ubocznych, ale niektóre z nich nie są normalne. Jak można je odróżnić? Za każdym razem, gdy dziecko otrzymuje nową receptę, należy poprosić lekarza o listę spodziewanych skutków ubocznych oraz o informacje, z którymi należy się skontaktować.

Leki pobudzające są jednym z najczęstszych leków przepisywanych dzieciom z ADHD. Pomagają one w problemach z koncentracją uwagi i nadpobudliwością, ale mają też kilka wad. Należą do nich rozstrój żołądka, zawroty głowy, suchość w ustach i podwyższone ciśnienie krwi.

Lekarz powinien wiedzieć o wszystkich innych problemach, takich jak brak apetytu, problemy ze snem, niezwykła drażliwość lub jeśli dziecko zaczyna mieć tiki, czyli wykonywać powtarzające się dźwięki lub ruchy. Rozwiązanie może być tak proste, jak zmiana dawki lub zmiana leku na inny stymulujący.

Inne problemy, o których należy poinformować, to:

  • Niewyraźne widzenie lub inne zmiany wzroku

  • Halucynacje

  • Problemy z sercem

  • Reakcje alergiczne, takie jak wysypki skórne lub problemy z oddychaniem. W takim przypadku należy niezwłocznie zwrócić się o pomoc lekarską.

Lęk i depresja

Wszystkie dzieci odczuwają czasem strach lub smutek, ale w przypadku dzieci z ADHD uczucia te mogą zacząć przeszkadzać im w życiu w szkole, w domu i podczas zabawy.

Jeśli dziecko zaczyna odczuwać poważny lęk przed oddaleniem się od rodziny, pójściem do szkoły lub przed tym, że przytrafią mu się złe rzeczy, należy skonsultować się z lekarzem, aby sprawdzić, czy nie potrzebuje pomocy w leczeniu stanów lękowych.

W przypadku dzieci z ADHD depresja jest wynikiem frustracji związanej z tym, że nie są takie jak inne dzieci lub że mają trudności z kontrolowaniem swojego stanu. Dziecko może już mieć trudności ze skupieniem się na rzeczach, których nie lubi. Depresja powoduje, że dzieci z ADHD czują się beznadziejne lub bezużyteczne i unikają rzeczy, które normalnie sprawiają im przyjemność. Może ona również zmienić ich apetyt i nawyki związane ze snem.

W poważnych przypadkach depresja może prowadzić do myśli samobójczych. Jeśli przydarzy się to Twojemu dziecku, natychmiast poinformuj o tym lekarza.

Problemy z zachowaniem

Dzieci tracą panowanie nad sobą. Awanturują się i odmawiają wykonywania poleceń. Ale jeśli ich zachowanie często powoduje problemy z innymi dziećmi, nauczycielami, rodzicami i rodzeństwem, może to oznaczać problem z zachowaniem. Problem taki ma jedno na czworo dzieci z ADHD.

Gdy dziecko z ADHD ma zespół opozycyjno-obronny (ODD), często traci panowanie nad sobą. Czuje złość, nie przestrzega zasad i może chcieć skrzywdzić osoby, które obwinia. ODD może również wyglądać tak, jakby dziecko celowo denerwowało innych lub łatwo się irytowało.

Zaburzenia zachowania (conduct disorder, CD) obejmują te same zachowania co ODD, ale w poważniejszym stopniu. Dzieci z CD są agresywne w stosunku do innych. Łamią zasady, walczą i znęcają się nad innymi, a nawet mogą krzywdzić zwierzęta. Może to być również związane z kłamstwem, kradzieżą i niszczeniem mienia.

Jeśli zaobserwujesz u swojego dziecka symptomy ODD lub CD, umów się na wizytę u lekarza w celu dokonania oceny.

Różnice w uczeniu się

Wiele dzieci z ADHD ma problemy z koncentracją uwagi w szkole, a także zaburzenia uczenia się. Wygląda to inaczej niż typowe problemy z nauką, których można się spodziewać w dzieciństwie. Zazwyczaj są to problemy z konkretnym tematem lub umiejętnością, np. czytaniem, matematyką lub pisaniem.

W celu postawienia diagnozy należy skonsultować się z lekarzem. Informacje te pomogą także szkole Twojego dziecka we właściwym podejściu do jego potrzeb w klasie.