Co to znaczy, jeśli twój mały chłopiec chce nosić sukienki? A może twoja chłopczyca odmawia? Rodzice i eksperci wypowiadają się, aby pomóc Ci wspierać Twoje dziecko.
Sandra Collins po raz pierwszy zorientowała się, że jej syn nie jest typowym chłopcem, gdy Ezra zaczął wracać z przedszkola przebrany za dziewczynkę, mając 20 miesięcy.
W wieku 3 lat jej syn chciał ubierać się wyłącznie w różowe i błyszczące ubrania, nosić dziewczęcą bieliznę i zapuszczać włosy. Nosił te ubrania w coraz szerszym kręgu miejsc – do i z przedszkola, na mecze piłki nożnej starszego brata, na spotkania towarzyskie.
„Rozmawiałam z nim o tym, że niektórzy ludzie mogą nie być przyzwyczajeni do widoku chłopca w sukience lub ubranego na różowo. Ale damy im do zrozumienia, że są to ubrania i kolory dla wszystkich dzieci”. Jeśli ktoś pytał, Ezra mówił, że jest chłopcem, który lubi rzeczy dla dziewczynek.
Ale kiedy Ezra miał 5 lat, powiedział rodzicom, że nie chce nosić tylko dziewczęcych ubrań. Chciałby mieć dziewczęce imię i żyć jak dziewczynka.
Latem przed pierwszą klasą rodzice Ezry pomogli dziecku w społecznym przejściu do bycia dziewczynką, zmieniając jego imię na Scarlett i używając żeńskich zaimków, aby odzwierciedlić tożsamość, którą odczuwa w głowie i w sercu.
Co oznacza transpłciowość
Wiele dzieci eksperymentuje z ubieraniem się i bawieniem w sposób, który podważa typowe normy płci. Chłopiec może lubić błyszczące ubrania i lalki, a dziewczynka może poprosić, by przez kilka tygodni nazywać ją „Jackiem”. Eksperci używają określeń takich jak „ekspansywna płeć”, „twórcza płeć” lub „niezgodna z płcią”, aby opisać te dzieci.
Czasami jednak chłopiec będzie się upierał, że „tak naprawdę jest dziewczynką”, a dziewczynka powie: „mój umysł podpowiada mi, że jestem chłopcem” – bez względu na to, co mówią jej inni ludzie. Kiedy podstawowe poczucie bycia mężczyzną lub kobietą nie zgadza się z ciałem, mówi się o transgenderowości.
Jeśli dziecko ma płeć ekspansywną, będzie zadowolone tak długo, jak długo będzie mogło nosić to, co chce nosić, bawić się z kim chce i w co chce się bawić” – mówi Darlene Tando, autorka książki „The Conscious Parent’s Guide to Gender Identity”. „Transgenderowe dziecko nie będzie z tego zadowolone. Nawet jeśli wolno mu nosić to, co chce, to jeśli ktoś je kategoryzuje – jeśli musi ustawiać w szeregu chłopców i dziewczynki – będzie się to wiązało z niepokojem”.
Niektóre dzieci są tego pewne, od kiedy tylko potrafią mówić. Inne uświadamiają to sobie, gdy myślą o dojrzewaniu. Trzecia grupa dzieci ujawnia się po ukończeniu szkoły średniej.
Nie ma prostego testu, który pozwoliłby stwierdzić, czy dziecko jest transpłciowe. Eksperci często posługują się pojęciem „uporu, konsekwencji i wytrwałości”, aby ocenić, czy dane zachowanie jest czymś więcej niż tylko fazą. Im dłużej i bardziej uparcie dziecko twierdzi, że jest innej płci, tym mniej prawdopodobne jest, że zmieni zdanie.
To, jak wytrwałe jest dziecko, zależy od jego temperamentu – mówi Tando, licencjonowany kliniczny pracownik socjalny. Dzieci, które wyczuwają, że rodzice nie akceptują ich tożsamości, mogą zamknąć się w sobie i przestać o tym mówić.
Jak rozpoznać?
Dziecko może chcieć nosić włosy lub ubierać się tak, jak płeć, z którą się identyfikuje, łącznie z bielizną i kostiumami kąpielowymi. W grach fabularnych będzie udawać, że jest osobą odmiennej płci.
Chłopiec nie mówi: „Chciałbym być dziewczynką”, ale „Jestem dziewczynką”. I na odwrót.
Mogą zachowywać się w łazience jak osoby płci przeciwnej (nalegać na siadanie lub wstawanie, aby zrobić siusiu). Dzieci transseksualne mogą być niezadowolone ze swoich chłopięcych lub dziewczęcych części ciała, pytając: „Kiedy będę miał penisa?” lub „Jak mogę się go pozbyć?”.
Wspieraj swoje dziecko
Dla niektórych rodziców przerażające może być nawet wyobrażenie sobie, że ich syn może wyjść publicznie w sukience lub że mogą wysłać swoje cenne dziecko w świat, ryzykując, że będzie odtrącane, dokuczane lub dręczone. Jednak terapeuci, lekarze i naukowcy podkreślają, że dzieci transpłciowe potrzebują, aby ich dom był sanktuarium miłości, wsparcia i akceptacji.
„Próbujemy zrobić dwie rzeczy: Zachować pewność siebie i swobodę dziecka, by mogło autentycznie być tym, kim jest, oraz upewnić się, że nie dozna zbyt wielu urazów i siniaków ze strony świata zewnętrznego” – mówi dr Diane Ehrensaft, autorka książki „Dziecko kreatywne płciowo”.
„Dziecko, które jest naprawdę pewne siebie – bez względu na to, co ktoś mówi, dobrze się czuje w tym, jak się ubiera i jakie jest – będzie miało o wiele lepsze wyniki niż to, które nie otrzymuje wsparcia w domu” – mówi. Gdy rodziny wywierają presję na dzieci, by dostosowały się do płci, z którą się urodziły, są one o wiele bardziej narażone na depresję, narkomanię, próby samobójcze i zakażenie wirusem HIV.
Mama z Minneapolis, Leslie Lagerstrom, autorka bloga Transparenthood, boleje nad tym, gdy myśli o wszystkich przypadkach, gdy jej córka Samantha mówiła jej: „Jestem chłopcem”, a Lagerstrom ją poprawiała: „Jesteś chłopczycą”. Kupowałam Sam książki typu „Fajnie jest być dziewczyną” i książki o wynalazcach płci żeńskiej na przestrzeni wieków” – mówi. „Trzeba mu przyznać, że się przeciwstawił”.
Podczas gdy niektóre dzieci mają wrodzone poczucie, że urodziły się w niewłaściwym ciele, inne dzieci muszą wiedzieć, że można nie być tej płci, którą wszyscy inni nazywają. Tando zaleca wspólne czytanie książek, które pokazują różne typy rodzin i tożsamości, a także dawanie dziecku do zrozumienia, że chętnie odpowie na jego pytania. Można je zapytać: „Czy czujesz się chłopcem czy dziewczynką? Oboje? A może żadnym?”.
„Musiałam przeprowadzić własne badania, aby zrozumieć ekspresję płci i tożsamość płciową” – mówi Collins. „Chodzi o to, by dzieci zrozumiały, kim są ich jaźnie”. Założyła obóz dzienny w Bay Area i comiesięczne grupy zabawowe dla dzieci takich jak Scarlett.
Kiedy podjąć decyzję
Lekarze zalecają jak najwcześniejsze znalezienie terapeuty specjalizującego się w zagadnieniach związanych z płcią, jeśli czujesz, że płeć jest źródłem konfliktu dla Twojego dziecka. „Wielu rodziców nie szuka terapii, ponieważ mają nadzieję, że to tylko etap, albo nie chcą podejmować leczenia, które zaszkodzi ich dziecku. [Ale nicnierobienie też może zaszkodzić” – mówi dr Jennifer Rehm, współkierownik medyczny Kliniki Zdrowia dla Dzieci i Młodzieży Transgenderowej na Uniwersytecie Wisconsin. W klinice przyjmowane są dzieci w różnym wieku.
Ważne jest, aby zapewnić opiekę medyczną na długo przed okresem dojrzewania, ponieważ dla dzieci transpłciowych świadomość, że to nadchodzi, może być bardzo przygnębiająca – mówi. „Ważne jest, aby usiąść ze swoim dzieckiem, usiąść z terapeutą i wspólnie jako rodzina opracować najlepszy plan dla dziecka, który zapewni mu bezpieczeństwo i pozwoli rozwiązać problemy związane ze zdrowiem psychicznym, a także z ciałem”.
Scarlett ma teraz 8 lat. Za kilka lat będzie mogła rozpocząć przyjmowanie odwracalnych leków hamujących dojrzewanie płciowe, które powstrzymają pogłębianie się głosu i inne zmiany związane z dojrzewaniem płciowym. W przyszłości będzie mogła przyjmować hormony płciowe, aby rozpocząć dojrzewanie płciowe jako dziewczynka. Operacja jest opcją znacznie późniejszą.
Terapeuta może pomóc rodzinie w podjęciu decyzji, jakie zmiany należy wprowadzić w danym momencie. A grupy wsparcia dla rodziców mogą być pomocnym miejscem, w którym można podzielić się swoimi obawami i skonfrontować się z własnymi poglądami na temat płci, z dala od dziecka.
„Powinienem był słuchać” – mówi Lagerstrom. „W końcu posłuchaliśmy go, gdy miał 8 lat. Dziś rodzice słuchają go w wieku 3 i 4 lat”.
