Strona główna Blog Strona 3207

ADHD u dzieci: Przewodnik przetrwania dla rodziców

0

Wychowywanie dziecka z ADHD może być wyzwaniem. Te proste wskazówki mogą pomóc Ci zmniejszyć stres, znaleźć równowagę i uniknąć wypalenia.

Istnieją jednak sposoby na znalezienie równowagi i uniknięcie wypalenia zawodowego. Oto kilka prostych wskazówek, które pomogą zmniejszyć stres, a przy okazji stać się jeszcze lepszym rodzicem.

Zrób sobie przerwę

Każdy potrzebuje trochę czasu dla siebie, aby naładować baterie. Jeśli masz wrażenie, że pracujesz bez przerwy, poproś partnera lub dziecko o pomoc w pracach domowych, załatwianiu spraw lub innych obowiązkach. Przynajmniej raz w tygodniu zrób coś, co sprawia Ci przyjemność lub relaksuje, nawet jeśli jest to tak proste, jak czytanie książki, oglądanie ulubionego programu telewizyjnego lub kąpiel w wannie.

Pielęgnuj swój związek

Jeśli jesteś w związku małżeńskim lub w długotrwałym związku, postaraj się codziennie wygospodarować trochę czasu tylko dla Was obojga. Wykorzystaj ten czas, aby zdjąć czapkę rodzica i nie rozmawiać o dziecku. Możecie też od czasu do czasu zjeść razem kolację tylko dla dorosłych po wieczornym posiłku dzieci. Można też wybrać się na randkę bez rozpraszania uwagi, gdy dziećmi zajmują się dziadkowie, przyjaciele rodziny lub opiekunka.

Skup się na tym, co sprawia, że twoje dziecko jest fajne

Kiedy zachowanie dziecka przyprawia Cię o zgrzytanie zębami, zastanów się nad czymś, co w nim kochasz lub podziwiasz. Każdego wieczoru przed snem pomyśl o jednej z jego wspaniałych cech. A jeśli zastanawiasz się nad czymś, co cię sfrustrowało, pomyśl o drugiej stronie tej negatywnej cechy. Na przykład, jeśli osoba ta przeszkadzała w pracy, możesz podziwiać, że nie boi się zabierać głosu. A jeśli nie zwracał na ciebie uwagi podczas rozmowy, może warto zastanowić się nad tym, że ma też wyobraźnię.

Opanuj stres

Im mniej się stresujesz, tym spokojniej będziesz mógł stawić czoła wyzwaniom związanym z rodzicielstwem, które pojawią się na twojej drodze. Oto kilka zdrowych sposobów na walkę ze stresem:

  • Medytacja mindfulness

  • Ćwiczenia fizyczne (nawet zwykły codzienny spacer)

  • Tai chi lub joga

  • Progresywna relaksacja mięśni

Zwierz się komuś, komu ufasz

Każdy czasem denerwuje się lub rozczarowuje swoimi dziećmi, więc nie bądź dla siebie zbyt surowy, kiedy tak się czujesz. Zamiast tego przeanalizuj swoje uczucia. Możesz porozmawiać o tym szczerze z bliskim przyjacielem lub członkiem rodziny. Można też zwierzyć się doradcy lub terapeucie, który może również zaproponować sposoby pozytywnego przekierowania emocji. Jeśli czujesz się przygnębiony lub wyczerpany, koniecznie zwróć się o profesjonalną pomoc.

Dołącz do grupy wsparcia

Dzięki temu można nawiązać kontakt z innymi rodzicami, którzy rozumieją, przez co się przechodzi. Można uczyć się na podstawie ich sukcesów i niepowodzeń, a także dzielić się własnymi. Poszukaj w Internecie lokalnej grupy wsparcia w Twojej okolicy lub dołącz do grupy internetowej dla rodziców dzieci z ADHD.

Nie obwiniaj się

Twoje dziecko nie zachorowało na ADHD, ponieważ byłeś dla niego złym rodzicem. To mit. Eksperci nie są pewni, co powoduje to zaburzenie, ale sądzą, że pewną rolę odgrywają geny. Skup się na rzeczach, na które masz wpływ, a które mogą poprawić objawy u dziecka, takich jak kochające życie domowe i uporządkowana codzienna rutyna.

Jeśli potrzebujesz leczenia ADHD, skorzystaj z niego

Ponieważ zaburzenie to może występować rodzinnie, warto rozważyć samodzielne przeprowadzenie badań w tym kierunku, jeśli często:

  • Masz trudności z koncentracją

  • Czuje się nadpobudliwy lub nie może usiedzieć w miejscu

  • Zachowywać się impulsywnie

Jeśli zdiagnozowano u Ciebie ADHD, leczenie może złagodzić objawy i pomóc Ci stworzyć spokojniejszy, bardziej stabilny dom, w którym Twoje dziecko będzie mogło się rozwijać.

Dodatkowe szkolenie dla rodziców

Jeśli Twoje dziecko z ADHD ma 12 lat lub mniej i czujesz się nieco zagubiony, jak pomóc mu zapanować nad objawami, pomocny może okazać się rodzaj poradnictwa zwany programem szkolenia dla rodziców. Programy te mogą nauczyć jak:

  • Lepiej komunikować się z dzieckiem

  • Nagradzaj dobre zachowanie i ustalaj konsekwencje niepożądanych zachowań

  • Pomóż dziecku uczyć się na błędach

  • Dodaj więcej struktury do ich codziennej rutyny

Należy poszukać terapeuty, który ma doświadczenie lub certyfikat w prowadzeniu programu szkolenia rodziców dostosowanego do potrzeb małych dzieci z ADHD. Lekarz rodzinny może być w stanie pomóc w znalezieniu takiego terapeuty.

Badania przesiewowe noworodków i ich wyniki

0

Dowiedz się więcej o badaniach przesiewowych noworodków i korzyściach z nich płynących.

Badania przesiewowe noworodków pozwalają szybko wykryć poważne i rzadkie choroby wrodzone. Większość badań przesiewowych u noworodków daje prawidłowe wyniki, ale jeśli nie, Twoje dziecko zostanie poddane bardziej spersonalizowanym badaniom diagnostycznym. Wcześnie wykryte schorzenia często można leczyć. Wczesne leczenie jest bardzo ważne, ponieważ może zapobiec przyszłym problemom zdrowotnym dziecka.

Badania przesiewowe noworodków

W Stanach Zjednoczonych wszystkie dzieci są poddawane badaniom przesiewowym u noworodków. Co roku badanych jest około 4 milionów dzieci. Za pomocą prostego badania krwi lekarz może wykryć zaburzenia hormonalne, genetyczne i metaboliczne, które nieleczone mogą prowadzić do poważnych problemów zdrowotnych. Badania noworodków pozwalają lekarzom na szybką ocenę dziecka i w razie potrzeby na natychmiastowe rozpoczęcie leczenia.

Kiedy dziecko ma mniej więcej jeden dzień, przeprowadza się specjalne badania przesiewowe. Obejmują one badanie słuchu, serca i krwi. Do pobrania próbki krwi dziecka używa się nakłucia pięty. Krople są zbierane na specjalnym papierze lub w małej fiolce. Krople są następnie wysyłane do badania. Pięta może być lekko zaczerwieniona w miejscu ukłucia, może też pojawić się mały siniak, ale podrażnienie ustępuje po kilku dniach.

Jakie badania wykonuje się u noworodków?

Konkretne badania przesiewowe różnią się w zależności od stanu. Wraz ze zmianami technologicznymi i rozwojem metod leczenia zmieniają się także testy oferowane przez dany stan. Istnieją krajowe zalecenia dotyczące badań przesiewowych noworodków, ale każdy stan decyduje, które z nich uwzględnić.

Zazwyczaj badane są następujące schorzenia:

Problemy metaboliczne. Metabolizm jest funkcją organizmu, która przekształca pożywienie w energię potrzebną do wzrostu, intelektu i ruchu. Specjalne białka wspomagają metabolizm, zwiększając szybkość reakcji chemicznych zachodzących w komórce. Większość problemów z metabolizmem pojawia się, gdy brakuje tych specjalnych białek lub gdy nie działają one prawidłowo.

Badania przesiewowe noworodków w kierunku zaburzeń metabolicznych mogą sprawdzić, czy:

  • tyrozynemii

  • choroba moczowa wywołana syropem klonowym (MSUD)?

  • fenyloketonuria (PKU)

  • cytrullinemia

  • kwasica metylomalonowa

  • niedobór dehydrogenazy średniołańcuchowych acylo-CoA (MCAD)

Problemy z hemoglobiną. Białko znajdujące się w czerwonych krwinkach, które przenosi tlen przez organizm, nazywa się hemoglobiną. Niedobory medyczne hemoglobiny, które są badane u noworodków, obejmują:

  • choroba hemoglobiny SC

  • choroba sierpowatokrwinkowa?

  • beta-talasemia

Problemy hormonalne. Chemiczne przekaźniki wytwarzane przez gruczoły nazywane są hormonami. Problemy medyczne związane z hormonami pojawiają się, gdy gruczoł wytwarza ich za dużo lub za mało.

Badania przesiewowe w kierunku zaburzeń hormonalnych u noworodków mogą sprawdzić, czy:

  • wrodzonego przerostu nadnerczy

  • wrodzona niedoczynność tarczycy

Badania dodatkowe. Rzadkie, ale poważne schorzenia, które również mogą być objęte badaniami przesiewowymi u noworodków to:?

  • rdzeniowy zanik mięśni (SMA)

  • mukowiscydoza

  • mukopolisacharydoza typu?

  • galaktozemia

  • ciężki złożony niedobór odporności (SCID)

  • Adrenoleukodystropia związana z chromosomem X

  • niedobór biotynidazy

  • Choroba Pompego (choroba spichrzeniowa glikogenu typu II)

W większości stanów przeprowadza się również badania w kierunku wrodzonych chorób serca i utraty słuchu. Jeśli uważasz, że Twoje dziecko powinno zostać poddane badaniom, które nie są oferowane w ramach programu obowiązującego w danym stanie, poinformuj o tym swojego lekarza.

Procedury badań przesiewowych noworodków

Do badania zostanie pobrana próbka krwi z pięty dziecka. Powinno to nastąpić przed opuszczeniem przez dziecko szpitala po jednym lub dwóch dniach. Jeśli Twoje dziecko nie było poddane badaniom noworodków, np. jeśli urodziłaś je w domu, powinnaś natychmiast skontaktować się z lekarzem.

Istnieją trzy różne części badań noworodków:

  • Badania krwi: Większość badań przesiewowych u noworodków polega na badaniu krwi w celu wykrycia potencjalnych schorzeń. Należy porozmawiać z personelem szpitala lub lekarzem o terminach przesyłania krwi i otrzymywania wyników.

  • Badanie serca: Badanie serca jest stosowane w celu sprawdzenia, czy dziecko nie cierpi na grupę chorób serca zwanych krytycznymi wrodzonymi wadami serca. Stosowane badanie nazywa się pulsoksymetrią. Pulsoksymetria sprawdza poziom tlenu we krwi dziecka za pomocą urządzenia i czujników umieszczonych na skórze.

  • Badanie przesiewowe słuchu: Badanie to wykonuje się w celu sprawdzenia, czy nie ma ubytku słuchu. Podczas tego badania lekarz specjalista umieszcza w uszach dziecka maleńkie słuchawki i za pomocą komputera sprawdza, jak dziecko reaguje na dźwięki.

Po 24 godzinach od porodu należy wykonać pierwsze badanie krwi. W niektórych krajach ponowne badanie wykonuje się po dwóch tygodniach.

Wyniki badań przesiewowych noworodków

Wyniki badań przesiewowych noworodków w kierunku chorób serca i ubytku słuchu są dostępne natychmiast po wykonaniu testu. Na wyniki badań krwi trzeba zazwyczaj czekać od 5 do 7 dni. W wielu przypadkach rodzice nie dowiadują się o wynikach badań, jeśli są one prawidłowe. Zamiast tego kontaktuje się z nimi tylko w przypadku wykrycia jakiejś choroby. Jeśli jakiś aspekt testu jest pozytywny, nie musi to oznaczać, że dziecko jest chore. Konieczne są dodatkowe badania diagnostyczne.

Jeśli badania diagnostyczne potwierdzą, że choroba została odziedziczona, lekarze mogą wysłać dziecko do specjalisty pediatry w celu przeprowadzenia dodatkowych badań i leczenia. Jeśli leczenie jest konieczne, należy je rozpocząć jak najszybciej.

Leczenie może obejmować:

  • leki

  • dieta

  • ograniczenia

  • specjalna formuła

  • ścisłe monitorowanie

  • suplementy

Większość wyników badań przesiewowych noworodków jest prawidłowa. Jeśli nie, dalsze badania pozwolą określić, czy istnieje problem medyczny.

Niezależnie od tego, czy wyniki badań diagnostycznych są pozytywne czy negatywne, lekarz udzieli Ci wskazówek dotyczących dalszych działań dla Twojego dziecka.

ADHD u osób starszych: Diagnoza i leczenie

0

Jeśli masz 50 lat lub więcej i dowiedziałeś się, że cierpisz na ADHD, dowiedz się, jaki rodzaj leczenia i strategii codziennego życia może Ci pomóc.

Właśnie zdiagnozowano: ADHD w późniejszym okresie życia

Kara Mayer Robinson Ten artykuł pochodzi z archiwum lekarzy

Magazyn doctor archiwizuje treści po 2 latach, aby zapewnić naszym czytelnikom możliwość łatwego znalezienia najbardziej aktualnych materiałów.

Zobacz najnowsze wiadomości i artykuły na temat ADD-ADHD

„>

Z archiwum Doktora

Mniej więcej w czasie, gdy Paul Hood, masażysta z Seattle, skończył 50 lat, zaczął coraz częściej słyszeć o ADHD (zespole nadpobudliwości psychoruchowej z deficytem uwagi). Kiedy poznał jego objawy, wszystko zaczęło się zgadzać. Brzmiały one bardzo podobnie do jego własnych zachowań.

W dzieciństwie nauczyciele Hooda często prosili go o skupienie się i mówili, żeby nie wybuchał. W dorosłym życiu zdarzało mu się gubić rzeczy, nie dotrzymywać terminów i spóźniać się na spotkania.

„Straciłem wiele miejsc pracy z powodu spóźnień” – mówi. Zanim otrzymał pomoc, jego poziom stresu był wysoki, a wiara w siebie niska.

Czy to brzmi podobnie do Ciebie? Jeśli tak, możesz być jak wielu dorosłych, którzy mają ADHD i nie otrzymują diagnozy aż do późniejszego okresu życia.

Keith Kosierowski, psychoterapeuta i trener ADHD w Scituate, MA, mówi: „Odkrycie, że istnieje przyczyna Twojego zachowania, może przynieść ogromną ulgę. Można odwrócić sytuację dzięki leczeniu – zazwyczaj jest to połączenie leków i strategii radzenia sobie z codziennym życiem.

Jak uzyskać diagnozę

Nie ma jednego testu na obecność ADHD. Lekarz zapyta pacjenta o jego zachowanie. Typowe objawy ADHD to problemy z koncentracją uwagi, niepokój i impulsywność.

Co to oznacza dla Twojego zachowania? Niektóre rzeczy, które możesz zauważyć to, że:

  • Zmieniasz pracę z jednej na drugą

  • Trudności z wykonaniem codziennych zadań, takich jak prace domowe czy płacenie rachunków

  • Zapominanie o rzeczach, które trzeba zrobić

  • Łatwo się denerwować

  • Nierówne wyniki w pracy

  • Mieć problemy w związku

  • Stresować się z powodu niewywiązywania się z obowiązków

  • Często czuje się sfrustrowany lub winny

Lekarzom trudno jest czasem zdiagnozować ADHD u osób starszych, ponieważ objawy mogą przypominać inne schorzenia związane ze starzeniem się, takie jak wczesna choroba Alzheimera. Kluczowa różnica polega na tym, że ADHD prawdopodobnie ma swoje korzenie w dzieciństwie.

Jak uzyskać pomoc

Osoby cierpiące na ADHD mogą liczyć na wsparcie zespołu specjalistów. Lekarz neurolog lub psychiatra będzie monitorował stan zdrowia i przepisywał leki. Terapeuta lub trener życiowy pomoże wprowadzić pozytywne zmiany w codziennym życiu.

Wybierz lekarza, który ma doświadczenie w leczeniu starszych dorosłych z ADHD, mówi David W. Goodman, MD, asystent profesora psychiatrii i nauk behawioralnych w Johns Hopkins University School of Medicine. Z wiekiem coraz częściej pojawiają się takie problemy, jak udar mózgu, choroby układu krążenia i cukrzyca. Osoba pracująca z osobami po 50. roku życia będzie zwracać uwagę na ewentualne problemy i ustalać, która choroba jest przyczyną objawów. Opracuje plan leczenia dostosowany do Twoich potrzeb.

Ciąg dalszy na stronie

Leki

Lekarz może podać leki ułatwiające skupienie uwagi i koncentrację, takie jak:

  • Metylofenidat/deksmetylofenidat (Concerta, Daytrana, Focalin)

  • Amfetamina/dekstroamfetamina (Adderall)

  • Dimesylan lisdexamfetaminy (Vyvanse)

Możesz być zaskoczony, jak dobrze i szybko działają leki.

„Ludzie zauważają korzyści już w dniu zażycia” – mówi Goodman. „Efekt pojawia się zwykle po godzinie”. To tak, jakby mieć niewyraźne widzenie, a potem założyć okulary – mówi.

Jednak znalezienie odpowiedniego leku i jego dawki nie zawsze jest proste. Jest to bardziej skomplikowane, jeśli pacjent przyjmuje inne leki na takie schorzenia, jak wysokie ciśnienie krwi czy cholesterol. Nie ma też wielu badań nad lekami na ADHD dla osób powyżej 50 roku życia, więc lekarze zachowują ostrożność.

„Zazwyczaj zaczynamy od niższych dawek, a następnie je zwiększamy” – mówi Goodman. Lekarz sprawdzi, czy lek na ADHD nie koliduje z innymi lekami, które zażywasz. Zwróci również uwagę na zmiany ciśnienia krwi i pulsu oraz upewni się, że nie wystąpi niepożądana reakcja organizmu.

Wskazówki dotyczące codziennego życia

Jak mówi Goodman, leki to tylko część strategii leczenia ADHD. Lekarz udzieli Ci wskazówek, jak radzić sobie z codziennym życiem, wyrobić nowe nawyki i nauczyć się organizacji.

Pomocny może być terapeuta lub trener. „Możesz używać takich rzeczy, jak alarmy, planer dzienny, tworzenie list” – mówi. Smartfon może być przydatnym narzędziem, które pomoże Ci utrzymać porządek i przypomni Ci o wszystkim.

Terapeuta może także pomóc w określeniu obszarów życia, które wymagają uwagi, i w pracy nad nimi. Może to być utrzymanie stałej pracy, rozwiązywanie problemów finansowych lub praca nad relacjami z innymi ludźmi.

Zespół Goodmana często pomaga członkom rodziny dojść do porozumienia. Wyjaśniają oni krewnym ADHD i przedstawiają pomysły, które pomogą wszystkim współpracować.

Hood, który ma obecnie 58 lat, twierdzi, że odpowiednie leki pomogły mu się uspokoić i lepiej skoncentrować. Jednak jeszcze większy wpływ miało wprowadzenie zmian w pracy. Porzucił pracę w centrum telefonicznym i został masażystą pracującym na pół etatu. Teraz spędza dni w bardziej zrelaksowanym otoczeniu, w którym jest mniej czynników rozpraszających i panuje ogólne poczucie spokoju.

Dlaczego dobrze jest mieć tylko jedno dziecko

0

Badania wykazują, że posiadanie tylko jednego dziecka staje się coraz bardziej powszechne C i wychodzi im to na dobre.

Wyrzućcie z siebie poczucie winy, rodzice jedynaków. Nie jest bardziej prawdopodobne, że wyrosną one na rozpieszczone lub samotne.

„Czy on jest twoim jedynakiem?” Wszyscy, od kasjerów w supermarkecie po przyjaciół moich rodziców, zadają mi to pytanie. Kiedy odpowiadam „tak”, często spotykam się z pełnym politowania spojrzeniem – lub, co gorsza, z pytaniem: „Nie boisz się, że będzie samotny?”.

Zawsze zamierzałam mieć dwoje dzieci, ale kiedy okazało się, że mój syn jest trudniejszy, niż to sobie wyobrażaliśmy z mężem, nasze plany uległy zmianie. Chociaż mój mąż pogodził się z naszą decyzją, ja nie mogę spać, martwiąc się, że mój syn będzie rozpieszczany i samotny. Obawiam się, że to on będzie musiał wziąć na swoje barki ciężar opieki, gdy ja i mój mąż będziemy starsi.

Statystyki dotyczące jedynych dzieci

Chociaż w naszej kulturze utrwalił się pogląd, że idealna rodzina składa się z co najmniej dwojga dzieci, liczba rodzin z jednym dzieckiem jest obecnie wyższa – z nieco poniżej 10% w 1976 roku do 18% obecnie. A 58% dorosłych Amerykanów uważa, że idealna rodzina składa się z dwójki lub mniejszej liczby dzieci. Dr Susan Newman, psycholog społeczny, ekspert ds. rodzicielstwa i autorka książki „The Case for the Only Child: Your Essential Guide, twierdzi, że przyczynami tego stanu rzeczy są problemy z niepłodnością (dłużej czekamy na zajście w ciążę) oraz presja finansowa, spowodowana spowolnieniem gospodarczym w połączeniu z wysokimi kosztami wychowania dziecka (prawie 227 000 dolarów od narodzin do studiów).

Mimo to niektórzy z nas nie mogą pozbyć się poczucia, że zrobili coś złego.

Newman twierdzi, że nie ma powodu do poczucia winy. Przejrzała dziesiątki badań dotyczących rodzin z jednym dzieckiem i stwierdziła, że jedynacy wcale nie są w gorszej sytuacji niż ich rówieśnicy z rodzeństwem. „Wszystkie badania pokazują, że jedynacy nie są rozpieszczani. Nie są bardziej samotne niż inne dzieci i mają tyle samo przyjaciół, co dzieci z rodzeństwa” – mówi.

Jednak posiadanie jedynaka to nie wszystko. Zamiast rozwiązywać sprzeczki między rodzeństwem, rodzice muszą pomóc swojemu jedynemu dziecku w walce z nudą i zaabsorbowaniem sobą.

Po tym, jak zbyt wiele razy zadawano mi pytanie o jedynaka, wymyśliłam sobie odpowiedź. Mówię: „Poprzestaliśmy na doskonałości”. I na tym koniec.

Wskazówki dotyczące wychowywania jedynych dzieci

Masz jedyne dziecko? Newman udziela następujących wskazówek:

Im więcej, tym weselej. Uczyń swój dom „centrum dla dzieci”. Zaproś przyjaciół z sąsiedztwa i szkoły, aby do niego wpadali. Zapisz dziecko na zajęcia, takie jak zespół muzyczny lub piłka nożna, aby nigdy nie zabrakło mu towarzystwa.

Sam w domu. Jedynym dzieciom nie przeszkadza samotność. „Samotny czas to zaleta, ponieważ pomaga w kreatywności i nauce, jak produktywnie wykorzystywać czas” – mówi Newman.

Bez presji. Nie przypisuj dziecku swoich marzeń o byciu gwiazdą sportu lub pianistą koncertowym – to duży ciężar dla każdego dziecka. Pozwól jej realizować własne marzenia.

TMI. Jeśli planowaliście mieć więcej dzieci, ale się nie udało, nie dzielcie się tym. „Wtedy twoje dziecko zacznie wierzyć, że nie jest wystarczające” – mówi Newman.

Rozmowa przy stole. Włącz dziecko do rozmowy. Brak rodzeństwa rozpraszającego uwagę przy stole daje Ci możliwość wzbogacenia słownictwa i wiedzy dziecka poprzez włączenie go w bardziej „dorosłe” dyskusje.

5 najlepszych ćwiczeń rozciągających dla nowych mam

0

Lekarz opisuje 5 łatwych ćwiczeń rozciągających dla nowych mam.

Po urodzeniu dziecka to zupełnie normalne, że czujesz, jakby twoje ciało było trochę rozregulowane. Plecy, ramiona i biodra mogą być napięte” – mówi Erica Ziel, trenerka personalna z Newport Beach w Kalifornii.

Te pięć ruchów złagodzi typowe bolące miejsca i pomoże Ci wrócić do programu fitness. Kiedy wykonujesz te ćwiczenia, używaj mięśni rdzenia, aby pogłębić rozciąganie i odzyskać siłę mięśni, mówi Ziel.

Używaj mięśni rdzenia, aby pogłębić rozciąganie i odzyskać siłę rdzenia. — Erica Ziel, trenerka personalna

1. Wałki na biodrach

Co robią:

Otwierają dolną część pleców i bioder.

Jak je wykonać:

Połóż się na plecach z ugiętymi kolanami, stopy rozstawione na szerokość barków, ręce wzdłuż boków. Wciśnij dolną część pleców i pięty w podłogę, pochylając miednicę do góry. Powoli podnoś biodra z podłogi, aż znajdą się tak wysoko, jak tylko jesteś w stanie je unieść.

Z uniesionymi biodrami zbliż kolana do siebie i skieruj palce stóp do siebie. Powoli opuść się na podłogę, po jednym kręgu, wciągając żebra i trzymając kolana złączone.

Powtórz pięć do ośmiu razy.

2. Piesek skierowany w dół

Co to jest:

Wydłuża dolną część pleców.

Jak to zrobić?

Połóż się na podłodze na czworakach. Nadgarstki trzymaj w jednej linii z ramionami, a kolana w jednej linii z biodrami.

Powoli wyprostuj nogi i unieś biodra, aż Twoje ciało utworzy kształt litery V. Pamiętaj, by rozluźnić ramiona z dala od uszu – radzi Ziel.

Pracuj nad utrzymaniem tej pozycji przez 10-20 sekund. Przejdź do pozycji dziecka. W tym celu usiądź z powrotem na piętach, kolana rozstaw, a następnie pochyl się do przodu, dotykając czołem kolan lub podłogi, z rękami wyciągniętymi przed siebie.

3. Pozycja gołębia

Co to jest:

Otwiera biodra.

Jak to zrobić:

Połóż się na podłodze na czworakach. Przesuń prawe kolano w kierunku prawej ręki, a następnie połóż prawą nogę na podłodze przed sobą, prawą stopę kierując w stronę lewego biodra.

Wyprostuj lewą nogę za sobą.

Usiądź wysoko.

Następnie powoli opuść górną część ciała, pochylając się do przodu tylko na tyle, aby biodra mogły się rozciągnąć.

Wytrzymaj przez minutę, a następnie zmień stronę.

Nie zmuszaj się do rozciągania, radzi Ziel.

Możesz też wykonać to ćwiczenie:

Jeśli gołąbki nie działają, usiądź wysoko na krześle i umieść prawą stopę na lewym udzie, tuż nad lewym kolanem. Przytrzymaj przez minutę, a następnie zmień stronę.

4. Rozciąganie syrenki

Co to jest:

Otwiera przednią część ciała, szczególnie klatkę piersiową i biodra.

Jak to zrobić?

Usiądź na podłodze z nogami wyciągniętymi przed siebie. Zegnij prawe kolano i opuść je w prawo, na podłogę, tak by podeszwa prawej stopy prawie dotykała lewego kolana. Zegnij lewe kolano i schowaj lewą stopę za pupą. Jeśli siedzenie na podłodze w tej pozycji jest zbyt trudne, spróbuj podłożyć pod biodra małą poduszkę – radzi Ziel.

Połóż prawą rękę na podłodze za sobą. Wyciągnij lewe ramię w górę nad głowę i wypchnij biodra do góry, ściskając pośladki i podnosząc się na kolana.

Zatrzymaj ćwiczenie i oddychaj, rozluźniając ramiona i odsuwając je od uszu. Opuść biodra z powrotem na podłogę.

Zakończ ćwiczenie zgięciem w bok:

Połóż lewą dłoń na podłodze, unieś prawe ramię nad głowę i rozciągnij ciało w lewo, utrzymując biodra na podłodze.

Powtórz trzy razy na każdą stronę.

5. Roll Downs

Co robią:

Uwalniają napięcie w karku, plecach i ścięgnach.

Jak je wykonywać:

Stań wysoko i wyciągnij ręce nad głowę, trzymając bicepsy za uszy.

Pochyl się do przodu w biodrach, utrzymując jak najdłużej proste plecy. Pochylając się, lekko ugnij kolana.

Gdy nie możesz już zgiąć się niżej bez zaokrąglenia pleców, wyciągnij ręce za siebie, aby rozciągnąć klatkę piersiową.

Następnie pochyl się do przodu, zaokrąglając plecy i lekko zginając kolana. Opuść ramiona w kierunku palców stóp, pozwalając im zwisać, a głowa i szyja są rozluźnione.

Wykonaj kilka głębokich wdechów, a następnie powoli unoś w górę po jednym kręgu. Głowa powinna być uniesiona jako ostatnia.

Brzuch wciągaj i podnoś do góry, aby mięśnie brzucha pomogły Ci się podnieść – radzi Ziel. Powtórz ćwiczenie trzy do pięciu razy.

Pestycydy a ADHD – czy istnieje związek?

0

Naukowcy odkryli związek pomiędzy narażeniem na pestycydy a ADHD. Oto, co należy wiedzieć.

Q.

Słyszałem, że narażenie na działanie pestycydów może powodować ADHD. Czy powinienem się martwić?

A.

Co najmniej jedno na 10 amerykańskich dzieci cierpi na zespół deficytu uwagi z nadpobudliwością, czyli ADHD. Ostatnie badanie opublikowane w czasopiśmie Pediatrics wykazało związek między narażeniem na pestycydy a ADHD, więc związek może istnieć.

Naukowcy z Harvard School of Public Health przebadali 1139 dzieci w wieku od 8 do 15 lat, z których około 10% miało ADHD. Wszystkie dzieci oddały do badania próbkę moczu. Mocz dzieci z ADHD miał znacznie wyższy poziom produktów ubocznych fosforoorganicznych, klasy insektycydów, które działają na mózgi i systemy nerwowe owadów. Im wyższy był poziom tych produktów ubocznych w moczu, tym większe było prawdopodobieństwo, że dziecko miało ADHD. Przerażające jest to, że dzieci te nie mieszkały na farmach ani w pobliżu zakładów produkujących pestycydy; były to dzieci narażone na normalny poziom pestycydów.

Niektóre sposoby na ograniczenie tego narażenia to kupowanie świeżych, lokalnie uprawianych produktów w sezonie, a następnie dokładne ich mycie. Warto też rozważyć wybór organicznych wersji produktów, które zawierają najwięcej pozostałości pestycydów, takich jak brzoskwinie, jabłka, wiśnie i czereśnie, importowane winogrona, truskawki, jagody, seler, papryka, szpinak, jarmuż, kapusta włoska i ziemniaki.

Biden zabiega o 82 miliardy dolarów na gotowość na wypadek pandemii

0

Lindsay Kalter

29 marca 2022 r.

Propozycja prezydenta Joe Bidena dotycząca budżetu federalnego na rok 2023, opublikowana w poniedziałek, wzywa do przeznaczenia prawie 82 miliardów dolarów dla Departamentu Zdrowia i Usług Społecznych w ciągu pięciu lat na przygotowanie się do przyszłych pandemii.

Propozycja obejmuje fundusze na nową agencję badań biomedycznych, a także narzędzia do prognozowania chorób, badania nad długimi cyklami COVID, programy szczepień oraz usługi w zakresie zdrowia psychicznego dla pracowników służby zdrowia.

Budżet ma również wzmocnić i rozszerzyć infrastrukturę badań klinicznych i możliwości produkcyjne – donosi The New York Times.

To kropla w morzu w porównaniu z dotychczasowymi kosztami walki z chorobą COVID, powiedział sekretarz ds. zdrowia i usług medycznych Xavier Becerra, według dziennika The Times.

Becerra zaznaczył, że proponowany budżet jest niezależny od 22,5 miliarda dolarów dodatkowych funduszy, o które Biały Dom zwrócił się do Kongresu w celu uzupełnienia testów, terapii i szczepionek COVID-19. ?

To, czego potrzebujemy, aby dokończyć prace nad programem COVID, potrzebujemy natychmiast” – powiedział. To, o co prosimy w tym budżecie w ramach długoterminowej gotowości, jest bardzo odrębne”.

Większa część proponowanego budżetu będzie opierać się na rocznej ustawie o wydatkach przyjętej na początku marca i stanowi wzrost o 27 procent w finansowaniu HHS w 2021 roku, powiedział Times.

Lawrence A. Tabak, p.o. dyrektora Narodowego Instytutu Zdrowia (National Institutes of Health), powiedział, że finansowanie gotowości na pandemię jest niezbędne, aby sprostać nowym możliwościom i nadal tworzyć podstawy dla solidnego przedsiębiorstwa badań biomedycznych w nadchodzących latach, ponieważ naród dostosowuje się do wymagań i możliwości w naszym zmieniającym się świecie.

COVID-19 zwiększa ryzyko zachorowania na cukrzycę o 40% rok później

0

Jak wynika z nowego, bardzo dużego badania, posiadanie COVID-19 wydaje się zwiększać ryzyko rozwoju cukrzycy u danej osoby w ciągu następnego roku o około 40%.

COVID-19 zwiększa ryzyko cukrzycy o 40% po roku od zachorowania

Miriam E. Tucker

24 marca 2022 r. – Według nowego, bardzo dużego badania przeprowadzonego wśród pacjentów leczonych w systemach opieki zdrowotnej amerykańskiej administracji ds. weteranów, posiadanie COVID-19 wydaje się zwiększać ryzyko rozwoju cukrzycy u danej osoby w ciągu następnego roku o około 40%.

Ryzyko jest niewielkie, ale nie pomijalne – mówi dr Ziyad Al-Aly, jeden z badaczy, który jest szefem działu badań i rozwoju w Veterans Administration St. Louis Health Care System w Missouri.

Jest naprawdę jasne, że wszystkie te drogi prowadzą w jednym kierunku – że COVID-19 zwiększa ryzyko cukrzycy do roku później” – mówi.

Badanie, oparte na danych z ponad 8 milionów osób i 180 000 osób, które miały COVID-19, zostało opublikowane w tym tygodniu w Lancet Diabetes & Endocrinology przez Yan Xie MPH, z Veterans Research and Education Foundation z Saint Louis, MO, wraz z Al-Aly.

Wyniki są zbieżne z wynikami innego badania opartego na danych pochodzących z podstawowej opieki zdrowotnej w Niemczech. Tamto badanie było mniejsze i trwało krócej niż nowe badanie VA, ale wyniki były spójne, mówi Al-Aly, który jest również epidemiologiem klinicznym w Washington University School of Medicine.

Kolejne miliony chorych na cukrzycę

Venkat Narayan, MD, i Lisa R Staimez, PhD, oboje z Rollins School of Public Health i Emory Global Diabetes Research Center na Emory University w Atlancie, w artykule redakcyjnym towarzyszącym nowemu artykułowi piszą o długoterminowych konsekwencjach zwiększenia ryzyka cukrzycy przez COVID-19.

Każdy wzrost zachorowalności na cukrzycę związany z COVID-19 może prowadzić do bezprecedensowych przypadków cukrzycy na całym świecie, siejąc spustoszenie w już i tak przeciążonych i niedofinansowanych systemach klinicznych i publicznej opieki zdrowotnej na całym świecie, co może mieć katastrofalne skutki w postaci zgonów i cierpienia – piszą autorzy.

W Stanach Zjednoczonych przełoży się to na dosłownie miliony osób z nowymi przypadkami cukrzycy” – mówi Al-Aly.

Al-Aly twierdzi, że przyczyny związku między COVID-19 a cukrzycą są nieznane i prawdopodobnie różnią się u poszczególnych osób.

Jak twierdzi, u osób, u których już wcześniej występowały czynniki ryzyka rozwoju cukrzycy typu 2, takie jak otyłość lub zespół metaboliczny, posiadanie COVID-19 może przyspieszyć ten proces i spowodować, że znajdą się oni na krawędzi.

W przypadku osób bez czynników ryzyka zachorowania na cukrzycę, posiadanie COVID-19 i wszystkie stany zapalne, które wywołuje w organizmie, mogą prowadzić do rozwoju choroby – mówi Al-Aly.

COVID-19 zwiększał ryzyko zachorowania na cukrzycę o 59% nawet u osób bez nadwagi, a o 38% u osób z najniższym ryzykiem zachorowania na cukrzycę.

Ryzyko rozwoju cukrzycy było większe u osób z cięższymi przypadkami COVID-19, które były hospitalizowane lub przebywały na oddziale intensywnej terapii, ale nawet osoby z łagodnymi przypadkami miały większe ryzyko zachorowania na cukrzycę niż osoby, które nie chorowały na COVID-19.

Al-Aly powiedział, że jego grupa analizuje teraz dane z VA pod kątem innych problemów zdrowotnych, w tym chorób serca i nerek, a także dobrze udokumentowanych objawów długiej choroby Covid, takich jak zmęczenie, ból i zaburzenia funkcji neurokognitywnych.

Badają również wpływ szczepionki COVID-19, aby sprawdzić, czy ryzyko jest mniejsze w przypadku przełomowych infekcji.

Q&A z Ali Wentworth

0

Aktorka opowiada o swoim szczęśliwym życiu z dwiema córkami i ambitnym mężem.

Począwszy od niezapomnianej roli w serialu Seinfeld jako „Schmoopie” Jerry’ego, poprzez 3 lata pracy jako korespondentka Oprah Winfrey Show, aż po role w filmach „To skomplikowane” i „Jerry Maguire”, aktorka Ali Wentworth może liczyć na to, że rozśmieszy cię aż do utraty tchu. Jej nowa książka, Happily Ali After, to pełne humoru spojrzenie na jej życie po pięćdziesiątce, obejmujące fitness, porady dotyczące samopomocy, wychowywanie dwóch córek i partnerstwo z mężem George’em Stephanopoulosem.

Jak to jest mieć 50 lat?

Przede wszystkim jestem osobą niedojrzałą we wszystkich dobrych aspektach i naprawdę uważam się za osobę w wieku po studiach. Ubieram się jak studentka Bennington College. Kiedy jestem z mężem w restauracji, patrzę na grupę kobiet po trzydziestce i pytam: „Czy one są w moim wieku?”. On powie: „Nie, mogłabyś być ich matką!”. Skończę jako 90-letnia kobieta w bardzo obcisłych dżinsach i będę zawstydzać swoje dzieci, ponieważ nie mam poczucia czasu”.

Twój mąż wstaje o 2:30 w nocy i wychodzi z domu przed świtem do „Good Morning America”. Jak udaje się Pani pogodzić życie rodzinne?

O 20:30 w całym mieszkaniu jest ciemno – dzieci, psy, wszyscy idą spać. Ja kładę się spać o 20:30 i budzę się o 6. Z punktu widzenia procesu starzenia się, dobrze mi robi taka ilość snu. W ciągu tygodnia każdego wieczoru o 18:00 jemy rodzinny obiad. Większość wieczorów gotuję ja, ale czasami robi to George, a potem wszyscy razem jemy kolację i kończymy odrabianie lekcji lub czytanie i oglądamy razem program telewizyjny. George wyprowadza psy na spacer, podczas gdy dzieci myją zęby i wkładają puchate spodnie, a o 20.00 wszyscy razem siedzimy w łóżku i oglądamy „Współczesną rodzinę”, „Black-ish” lub „The Mindy Project”. A o 20:30 jest dobranocka.

Co zazwyczaj jada się na kolację?

Nauczyłem się, że gdy tylko zbaczam z drogi i próbuję czegoś, co odbiega od normy, nie warto tego robić. Wkładam w to cały ten wysiłek, a oni mówią: „Bleah!”. Mamy naszego standardowego kurczaka parmeńskiego, indyka po bolońsku i pieczonego kurczaka. Serwuję największe hity. I zawsze mamy dużą sałatkę.

Z jakimi problemami spotykasz się, gdy Twoje córki zbliżają się do wieku nastoletniego?

Z moją 10-latką nie mamy żadnych problemów. To jeszcze mała dziewczynka. Same jednorożce, kociaki i szczeniaki. Moja 12-latka dopiero zaczyna dojrzewać. Ma dużą wiedzę na ten temat wyniesioną ze szkoły i za wiele rzeczy obwinia hormony – ponieważ słyszy, jak ja obwiniam hormony.

Jak oni się czują, że ich historie znalazły się w Twojej książce?

Sprawdzam to z nimi. Początkowo mówiło się o tym, że będzie to zabawna książka o rodzicielstwie, ale pomyślałam: „To nie w porządku wobec moich dzieci”. To, co napisałam, powiedziałam im, że to piszę, a jeśli ona w tym uczestniczy, pozwoliłam przeczytać to mojej dwunastolatce. Jej jedyna uwaga brzmiała: „Nicki Minaj nie jest moją ikoną mody”. Odpowiedziałabym: „Wiem o tym!”. Ale chciałem użyć tego jako żartu, żeby podkreślić pewien punkt widzenia na temat zmagania się z tym, co mogłaby nosić.

Czy Twoje córki mają problemy z rywalizacją między rodzeństwem?

Zawsze nazywam je kociakami w pudełku, bo potrafią być naprawdę figlarne i przyjaźnić się ze sobą, spędzać czas i są urocze, zwłaszcza gdy łączy je muzyka, coś słodkiego na Instagramie lub film. Dochodzi do tego jeszcze rywalizacja typu „ja jestem starszy, ty jesteś młodszy”. Potrafią jednak o tym rozmawiać. Nie wdają się w bójki. Chyba kilka razy powiedzieli: „Jesteś głupi, jesteś gruby”, a ja zdusiłem to w zarodku.

Żartujesz, że w domu wylegujesz się w dresie z Milk Duds. Czy to naprawdę prawda?

?

Chciałbym, żeby to nie była prawda. Mieszkam z osobą, która ma zbyt duże osiągnięcia i doprowadza mnie to do szału. Ale ja jestem stworzona do wygody.

Znajdź więcej artykułów, przejrzyj poprzednie wydania i przeczytaj bieżący numer „doctor Magazine”.

Życie rodzinne z nowym dzieckiem: Oczekiwania po porodzie

0

Bez ogródek o jednym dniu z życia nowego rodzica.

Jeśli właśnie rozpoczynasz urlop macierzyński i cieszysz się na cały wolny czas, Doctor ma zaszczyt zaproponować Ci sprawdzenie rzeczywistości. Nie licz na to, że uda Ci się skończyć projekty związane z remontem domu, nadrobić zaległości w czytaniu lub obejrzeć wszystkie programy zapisane na TiVo. Oto, jak świeżo upieczeni rodzice naprawdę spędzają czas.

„Karmienie, przewijanie, uspokajanie, karmienie, przewijanie, uspokajanie – przez cały dzień i przez całą noc”. Tak właśnie pierwsza mama Lydia Lizano podsumowuje życie ze swoją 4-tygodniową córką Katelyn. „Najtrudniejsze były chwile, kiedy płakała, płakała i płakała, a ja nie wiedziałam, jak ją uspokoić. Potrzeba było czasu, aby się zorientować, który płacz co oznacza. Nikt nigdy nie mówi, jak trudne jest kilka pierwszych tygodni”.

Czas wyzwań

Psycholog Arthur Kovacs, PhD, twierdzi, że przyszłym rodzicom lepiej przysłużyłaby się większa dawka prawdy. „W naszym społeczeństwie krąży wiele mitów na temat rodzicielstwa” – mówi doktor. „Pierwszym krokiem do dobrego przystosowania się jest zrozumienie rzeczywistości. Największym mitem jest przekonanie, że powinien to być czas idyllicznego szczęścia. Tak naprawdę jest to czas ogromnego wyzwania”.

„Czuję, że nie żyję już dla siebie” – mówi Lori Freed, przedstawicielka handlowa w branży farmaceutycznej z dwumiesięcznym synem Luke’em. Freed jest na urlopie macierzyńskim i mówi, że pozostanie w domu z dzieckiem to „o wiele więcej pracy, niż sobie wyobrażałam. Nie można sobie wyobrazić, ile uwagi potrzebują. Nawet jeśli wiesz, że będziesz je kochać, nie możesz sobie wyobrazić, jak bardzo jest to zajmujące”.

„Nowe mamy są zawsze zdumione tym, jak wiele czasu zajmuje jedno małe dziecko” – mówi położna Elizabeth Stein, CNM, właścicielka Ask Your Midwife, PC, w Nowym Jorku. „Matka jest zdana na łaskę i niełaskę harmonogramu dziecka”.

Typowy dzień

Jak może wyglądać ten harmonogram? Każde dziecko jest inne, więc nie da się przewidzieć typowego dnia z noworodkiem, ale Freed mówi, że typowy dzień z Lukiem wygląda mniej więcej tak:

7.00 karmienie 8.00 zabawa przez godzinę 9.00 karmienie 10.00 drzemka w południe karmienie 2.00 karmienie 3.00 drzemka 4.00 karmienie 6.00 karmienie 8.00 karmienie 8.00 karmienie, a następnie kąpiel 21.00 dziecko idzie spać 22.00 mama idzie spać 1.00 karmienie 4.00 karmienie

Wygląda na to, że Freed ma kilka godzin przerwy między kolejnymi karmieniami, ale w rzeczywistości Luke karmi dziecko przez 20-30 minut, co daje jej tylko półtorej godziny przerwy. Ten czas szybko wypełnia jej przygotowywanie i jedzenie własnych posiłków, zmywanie naczyń i inne prace domowe oraz zmienianie pieluch – pięć lub sześć mokrych pieluch i kilka brudnych każdego dnia.

Freed mówi, że cieszy się, że zdecydowała się karmić piersią, ale zajmuje jej to o wiele więcej czasu, niż przypuszczała. „Trudno jest zrobić wszystko z dzieckiem, które je przez 20 minut co kilka godzin” – mówi lekarzowi. Według American Academy of Family Physicians doświadczenia Freed są typowe dla karmiących matek – noworodki karmione piersią zazwyczaj ssą 8-12 razy dziennie. Jednak karm noworodka tak często, jak tylko chce być karmiony – piszą.

Harmonogramy snu różnią się między sobą

Typowy noworodek śpi od 16 do 20 godzin w ciągu doby. Brzmi to dużo, ale nie wydaje się to dużo, kiedy ten sen jest rozbity na kawałki i fragmenty w ciągu dnia – 20 minut tu, 40 minut tam, może trzy godziny na raz, jeśli masz szczęście. Harmonogram dnia noworodka może się zmieniać z dnia na dzień, co utrudnia planowanie i umawianie się na spotkania.

Nie spodziewaj się, że uda Ci się wiele zrobić w czasie drzemki dziecka. W ciągu pierwszych kilku tygodni może się okazać, że sama potrzebujesz tego czasu na drzemkę. „Zawsze zalecam, aby w czasie, gdy dziecko śpi, mama odpoczywała, a nie zajmowała się wieloma obowiązkami” – mówi lekarzowi Stein. „Głównym priorytetem mamy powinno być przetrwanie i zapewnienie sobie wystarczającej ilości odpoczynku. A także próba zrelaksowania się i cieszenia się noworodkiem – one tak szybko się zmieniają”.

W miarę jak dziecko będzie dojrzewać, nie będzie wymagało tak częstego karmienia i zacznie spać przez dłuższy czas. Nie da się przewidzieć, kiedy dziecko będzie przesypiało całą noc, ponieważ występują ogromne różnice w czasie, kiedy dzieci osiągają ten etap. Amerykańska Akademia Lekarzy Rodzinnych (American Academy of Family Physicians) podaje jednak, że typowy harmonogram dla dziecka w wieku od 4 do 7 miesięcy może obejmować siedem godzin nieprzerwanego snu w nocy i co najmniej dwie drzemki w ciągu dnia.

Wolność powróci

Kiedy dziecko nabierze regularnej rutyny, łatwiej będzie Ci planować wyjścia z domu lub zajmować się pracami wokół domu. Jednak starsze niemowlęta i małe dzieci wymagają stałego nadzoru, więc wolnego czasu będzie niewiele. Niezależnie od tego, czy zostaniesz w domu z dzieckiem, czy wrócisz do pracy, psychologowie twierdzą, że wygospodarowanie czasu dla siebie jest bardzo ważne.

„Niemal każdą minutę spędzamy albo pracując, albo robiąc coś dla dzieci lub z nimi” – mówi Charles Winick, psycholog i ojciec 10-miesięcznych trojaczków. „Jedynym aspektem mojego życia, który zachowałem poza pracą i dziećmi, jest chodzenie na dwa lub trzy mecze baseballowe w miesiącu. Czerpię z nich maksymalną przyjemność, ponieważ tak niewiele czasu należy teraz do mnie”.

To poczucie, że twój czas nie należy już do ciebie, może być jednym z najtrudniejszych przystosowań dla rodziców po raz pierwszy. Kovacs zaleca pocieszanie się świadomością, że dziecko nie zawsze będzie tak zależne. „W momencie, gdy niemowlę wychodzi z łona matki, rozpoczyna się pewien proces” – mówi lekarzowi. „Niemowlę staje się coraz bardziej samowystarczalne (…). Do czasu rozpoczęcia nauki w szkole podstawowej dzieci są względnie samodzielne i potrafią bawić się godzinami. Wolność powoli powraca”.