Lekarz mówi ci.

Znaczenie prezentów jest najważniejsze, mówi ekspert Doctor Magazine.

Prawdopodobnie wiesz, co się dzieje, gdy rozpieszczasz swoje dzieci zbyt dużą ilością rzeczy. I być może udaje Ci się oprzeć ich nieustannym prośbom o zabawki, urządzenia cyfrowe i aplikacje na smartfony przez większą część roku. Ale kiedy nadchodzi okres świąteczny, czy czujesz się pod presją, by zasypać je prezentami?

Jak mówi dr Seema Desai, psychiatra z uprawnieniami do wykonywania zawodu, to, czy to całe obdarowywanie jest dobre, czy nie, zależy od motywacji, która stoi za prezentami.

„W naszej kulturze święta to czas świętowania, tradycji i – owszem – dawania prezentów” – mówi Desai. „Ważne jest, aby rodzice ponownie nawiązali kontakt z własnymi wartościami i zrozumieli, co przynosi im szczęście. Dawanie prezentów nie powinno być podsycane poczuciem winy, obowiązkiem czy manipulacją ze strony dziecka. Bardzo ważne jest, aby wynikało z poczucia współczucia i hojności. Ta sama seria prezentów z różnych motywacji ma różne skutki – i te motywacje mogą też wpłynąć na rezultat dla dziecka”.

Innymi słowy, bombardowanie dziecka prezentami, które mają je uszczęśliwić w okresie świątecznym, bez żadnego większego związku z czymś znaczącym – duchowym lub innym – może sprawić, że zarówno obdarowujący, jak i obdarowywany poczują pustkę. Desai jest zwolenniczką nagradzania dzieci prezentami, które pozostawiają poczucie spełnienia lub są związane z większym osiągnięciem. Zachęca rodziców, by pomagali dzieciom brać udział w „działaniach społecznych, które kultywują życzliwość, wdzięczność, służbę i hojność, a także wzmacniają poczucie więzi i znaczenia”.

Radzi też, by w miarę możliwości łączyć prezenty z pozytywnymi nawykami.

Radosna rozmowa

Według najnowszych badań przeprowadzonych przez Children’s Worlds, w ramach których przebadano dzieci z 15 krajów, zarówno bogatych, jak i biednych, dzieci nie tylko lepiej radzą sobie z problemami, gdy nie są nadmiernie rozpieszczane, ale także są szczęśliwsze.

Dzieci w wieku od 8 do 14 lat zapytano o to, czy mają dostęp do dziewięciu rzeczy (dobre ubrania, komputer, Internet, telefon komórkowy, własny pokój, książki, samochód rodzinny, odtwarzacz muzyki i telewizor) oraz o to, jak bardzo czują się szczęśliwe. Względne szczęście było bardzo wysokie wśród wszystkich dzieci, przy czym najszczęśliwsze były biedniejsze dzieci rumuńskie. Bogatsze dzieci angielskie uplasowały się niżej: 13 na 15.

Co ciekawe, gdy w podobny sposób przepytano dorosłych w tych samych krajach, okazało się, że istnieje bezpośredni związek między dobrami materialnymi a szczęściem. Bogata Norwegia zajęła najwyższe miejsce pod względem zadowolenia z życia; zubożała Etiopia uplasowała się na ostatnim miejscu.

Znajdź więcej artykułów, przejrzyj poprzednie wydania i przeczytaj bieżący numer „doctor Magazine”.

Dziesięć najważniejszych rad dla rodziców, których powinni udzielić swoim nastolatkom – C i jak to zrobić, żeby ich słuchały.

Chcesz – i musisz – udzielać rad swoim nastolatkom. Co dokładnie chciałoby od Ciebie usłyszeć? Czy istnieje lepszy sposób niż wykrzykiwanie rad w ich kierunku, gdy wysiadają z samochodu?

Oto, co powiedzieć i – co ważniejsze – jak to zrobić, aby dotrzeć do nastolatka.

1. Zatrzymaj się i pomyśl.

Nastolatki są ryzykantami i to dobrze. Nie mogą się rozwijać, jeśli nie próbują nowych rzeczy i nie podejmują ryzyka. Ale działają też pod wpływem impulsu, a te dwie rzeczy razem mogą być kłopotliwe. Poproś nastolatka, aby się zatrzymał i zastanowił, mówi dr Melisa Holmes, współzałożycielka Girlology i Guyology, programów edukacyjnych poświęconych zdrowiu nastolatków.

„Młodzież musi podjąć świadomy wysiłek, aby nauczyć się hamować swój mózg” – mówi Holmes. „Najlepszym miejscem do ćwiczeń jest korzystanie z mediów społecznościowych”.

Jeśli Twój nastolatek zastanawia się nad zamieszczeniem zdjęcia lub wejściem na internetowy czat, zachęć go do zadania sobie pytania: „Dlaczego chcę to zrobić? Jakie ryzyko może się z tym wiązać? Czy to się opłaca?”.

Mogą nie myśleć o korzystaniu z mediów społecznościowych jako o ryzykownym zachowaniu, ale tak jak inne wybory, których dokonują, może to mieć na nich trwały wpływ. Ćwicząc w jednej dziedzinie, nauczą się zadawać te same pytania przy rozważaniu innych wyborów.

2. Słuchaj swojego przeczucia.

Dlaczego warto to powiedzieć nastolatkowi? Przeczucie pamięta o Twoim prawdziwym „ja” oraz o wskazówkach nauczycieli, trenerów, rodziców i liderów młodzieżowych. To może pomóc w trudnej sytuacji lub na nieznanym terytorium.

Powiedz nastolatkowi, że masz zaufanie do niego, że potrafi samodzielnie myśleć i dokonywać właściwych wyborów. Powiedz im, że uczenie się słuchania wewnętrznego głosu wymaga praktyki, ale będzie ich dobrze prowadzić (gdy Ciebie zabraknie).

3. Jeśli myślisz, że „wszyscy tak robią”, sprawdź fakty.

Nastolatek może się dowiedzieć, że wszyscy inni tego nie robią – niezależnie od tego, czy chodzi o picie, seks, czy o coś innego. Odkrycie tego faktu może zmniejszyć presję rówieśników na zrobienie czegoś, na co nastolatek może nie być gotowy.

Weźmy na przykład seks. Twojemu nastolatkowi może się wydawać, że wszyscy w jego wieku są aktywni seksualnie, ale w rzeczywistości mniej niż połowa uczniów amerykańskich szkół średnich jest aktywna seksualnie.

„Może odkryć, że jego rówieśnicy nie robią tego naprawdę, ale pozwalają ludziom myśleć, że to robią, podczas gdy sami zastanawiają się, czy to jest w porządku” – mówi Holmes.

4. Już teraz zdecyduj, kiedy możesz uprawiać seks.

Może to zabrzmieć dziwnie, bo pewnie nie chcesz myśleć o seksie swojego nastolatka, ale jak twierdzą eksperci, zastanowienie się nad tym teraz może wiele zmienić.

„Nastolatki nie potrafią myśleć samodzielnie” – mówi Holmes. Jeśli z wyprzedzeniem ustalą, jak odmówić przyjęcia narkotyków, picia alkoholu, uprawiania seksu lub podjęcia innych wyzwań, o wiele lepiej dopasowują swoje działania do wyznawanych wartości.

„Opracowanie planu z wyprzedzeniem może opóźnić współżycie nawet o 18 miesięcy” – mówi Holmes.

Mówienie o tym nie oznacza, że jesteś całkowicie pobłażliwy lub że dajesz nastolatkowi wolną rękę. Wyraźnie określ, czego oczekujesz. Możesz na przykład powiedzieć: „Chcę, żebyś odłożył uprawianie seksu do czasu, gdy stanie się on częścią ważnego związku”.

Upewnij się też, że nastolatek wie o chorobach wenerycznych i sposobach zapobiegania im, o tym, gdzie można dostać prezerwatywy i środki antykoncepcyjne (w tym antykoncepcję awaryjną), jak stosować ochronę i jak zgłosić się do lekarza, nawet jeśli nie chce, abyś wiedziała, że się do niego wybiera – mówi Holmes.

Jeśli masz wrażenie, że przekazujesz mieszane informacje, proponuje powiedzieć: „Chcę, abyś posiadał te informacje, ponieważ najprawdopodobniej sam będziesz ich kiedyś potrzebował, ale możesz je również wykorzystać, aby pomóc przyjacielowi”.

5. Przećwicz, jak będziesz mówić „nie”.

Nawet dorośli mają czasem problemy z powiedzeniem „nie”. Ćwiczenie z wyprzedzeniem zmniejsza stres związany z koniecznością odmawiania i zastanawiania się, jak to zrobić. Jak mówi dr Carl Pickhardt, psycholog z Austin w Teksasie i autor książki „Surviving Your Child’s Adolescence” (Przetrwanie dorastania dziecka), posiadanie planu da nastolatkowi więcej determinacji i siły w trudnych sytuacjach.

Najprawdopodobniej nastolatek potrafi wymyślić własne sposoby mówienia „nie”. Pickhardt radzi jednak, aby w przypadku zaskoczenia powiedzieć: „Nie w tej chwili”. Innymi słowy: „Będę robił to, co lubię, kiedy będę chciał, a nie wtedy, kiedy ktoś inny będzie tego chciał”. Taka odpowiedź może też ograniczyć pytania „Dlaczego?”.

6. Nie zażywaj żadnych narkotyków ani leków przypadkowo.

Nastolatkom może się wydawać, że bezpieczniej jest ćpać po lekach na receptę, takich jak Adderall (stosowany w leczeniu ADHD) lub po lekach dostępnych bez recepty, takich jak leki na kaszel, ponieważ są one legalne – w przeciwieństwie do narkotyków ulicznych.

Wielu nastolatków nie wie, że można przedawkować leki wydawane bez recepty, ponieważ można je kupić w aptece lub sklepie spożywczym bez recepty. Jeśli jednak są nadużywane, mogą być tak samo niebezpieczne jak narkotyki uliczne. Ponadto, ponieważ leki można łatwo zdobyć z domowej apteczki, niektóre dzieci dzielą się nimi z przyjaciółmi lub je sprzedają.

„Powiedz nastolatkowi, że nawet leki wydawane na receptę i bez recepty niosą ze sobą ryzyko i skutki uboczne, a ona nie wie, jakie skutki uboczne mogą wystąpić w jej przypadku, ponieważ u każdego są one inne” – mówi Pickhardt.

Nadużywanie środków stymulujących, takich jak niektóre leki na ADHD, może powodować napady drgawek lub niewydolność serca. Poinformuj nastolatka, że jego ciało i mózg są zbyt cenne, aby ryzykować.

7. Picie może wypaczać mózg.

Wyjaśnij, że 21 lat to nie tylko przypadkowa liczba. Powodem, dla którego legalny wiek picia alkoholu wynosi 21 lat, jest fakt, że alkohol może powodować długotrwałe zmiany w rozwijającym się mózgu nastolatków.

Nastolatki, które piją, częściej uprawiają seks bez zabezpieczenia, są napastowane lub napastują seksualnie innych, uczestniczą w wypadkach samochodowych i bójkach oraz podejmują niebezpieczne próby.

8. Znajdź swoją pasję.

Zachęcaj nastolatka, aby stał się ekspertem w czymś, co kocha. Pomoże to zaspokoić ich tęsknotę za emocjami.

„Nauczy się, że może czerpać radość z takich rzeczy, jak występy, uznanie, przekraczanie granic i kreatywność, a nie tylko z seksu, narkotyków czy innych ryzykownych zachowań” – mówi Holmes. Pickhardt radzi, aby w ślad za tym stwarzać mu okazje do próbowania nowych rzeczy.

9. Ludzie popełniają błędy. Ucz się na swoich błędach.

Może się to wydawać oczywiste, ale należy zapewnić nastolatków, że każdy popełnia błędy i że mogą je wykorzystać jako okazję do nauki.

Na przykład, jak mówi Holmes, dziewczyna, która żałuje, że uprawiała seks, może myśleć, że skoro już raz to zrobiła, to „jakie to ma znaczenie? Za późno na zmiany”.

Może jednak ustalić nowe granice, aby nie popełnić błędu dwa razy. Powiedz nastolatkowi, że uczenie się na błędach uczyni go mądrzejszym.

10. Kocham Cię.

To nie jest tak naprawdę rada, ale jest to jedna z najważniejszych rzeczy, jakie możesz powiedzieć swojemu nastolatkowi. Często przypominaj im, że ich szanujesz, chcesz im pomóc w osiągnięciu sukcesu i jesteś przy nich bez względu na wszystko.

Jeśli tak zrobisz, chętniej posłuchają rad.

Czy jako rodzic samotnie wychowujący dziecko masz zbyt wiele obowiązków? Poznaj wskazówki i porady innych rodziców samotnie wychowujących dzieci, które ułatwią ci życie.

Porady dla rodziców samotnie wychowujących dzieci

Sarah Ludwig Rausch

Samotne rodzicielstwo wiąże się ze szczególnymi wyzwaniami. Można próbować dogadać się ze współrodzicem dziecka, pogodzić pracę z zabawą lub mieć poczucie winy.

Porady dotyczące rodzicielstwa prawie nigdy nie są uniwersalne. Jednak doświadczenia innych osób mogą dać ci kilka wskazówek, które możesz dodać do swojego zestawu narzędzi rodzicielskich, a nawet zainspirować do nowych pomysłów. Mając to na uwadze, poprosiliśmy doświadczonych samotnych rodziców z całego kraju, aby podzielili się tym, co sprawdziło się w ich przypadku.

Zbuduj system wsparcia

Dla osoby samotnie wychowującej dziecko niezwykle ważne jest, by mieć wsparcie innych osób. Jennifer Simeonoff, nauczycielka w Kodiak w stanie Kalifornia i mama 13- i 15-letnich synów, czerpie wsparcie od bliskich przyjaciół i prywatnej grupy na Facebooku, którą utworzyła, gdy starała się o diagnozę dla swojego syna o specjalnych potrzebach. Stała się ona miejscem, gdzie mogę rozmawiać o naszych zmaganiach, sukcesach i po prostu dać upust, kiedy tego potrzebuję” – mówi.

Zadawaj dzieciom obowiązki

Joan Estrada, sprzedawczyni z Corony w Kalifornii i mama 23-letnich bliźniaków, radzi, by oprzeć się pokusie robienia wszystkiego za dzieci. Jak mówi Estrada, wykonywanie przez wszystkich pracy w ramach rodziny pomaga stworzyć głębsze poczucie więzi rodzinnej. Na przykład nauczyła swoje bliźniaki robić pranie, gdy miały 10 lat.

Stwórz nowe tradycje rodzinne

Tradycje rodzinne nie muszą być wymyślne, ale dają dzieciom poczucie bezpieczeństwa i wsparcia, mówi Ilima Loomis, pisarka z Maui i mama 13-letniej córki. Loomis zapoczątkowała cotygodniowe wieczory telewizyjne, podczas których razem z córką jedzą obiad na wynos i oglądają program. Jak mówi, takie specjalne tradycje dają dzieciom coś stałego, na co mogą czekać z niecierpliwością.

Zachowaj pokój z rodzicem współmałżonkiem

Oczywiście nie zawsze jest to możliwe. Ale jeśli tak jest, dobre relacje z rodzicami są niezwykle korzystne dla wszystkich. Heather Brake, pracownica publicznej służby zdrowia w Atlancie i mama 10- i 13-letnich synów, mówi, że ona i jej były mąż ciężko pracują, aby utrzymać zdrowe relacje z dziećmi. Bardzo nam to pomogło, ponieważ możemy liczyć na siebie nawzajem niemal przez cały czas, jeśli jedno lub drugie z nas nie jest w stanie zająć się dziećmi w danym momencie – mówi. Dzieci widzą też, jak rodzice pracują razem.

Wybierz lepszą drogę

Ważne jest, aby nigdy nie wypowiadać się negatywnie o swoim współmałżonku lub byłym rodzicu przy dzieciach. Może to wywołać u nich stres, niepokój, a nawet szkody. Dzieci przyjmą tę krytykę i odniosą ją do siebie, myśląc, że skoro (drugi rodzic) jest taki, to one też muszą być takie” – mówi Estrada.

Należy mówić dzieciom prawdę stosownie do ich wieku, ale pozwolić im kochać tego drugiego rodzica, nie będąc skażonym własnymi negatywnymi interakcjami. Jak mówi Simeonoff, z czasem dzieci same dostrzegą prawdę. Kiedy to nastąpi, pomóż im pozbierać złamane kawałki serca najlepiej, jak potrafisz. Radzi, aby znaleźć dla nich pomoc psychologiczną, aby miały obok siebie bezpieczną osobę, z którą mogą porozmawiać.

Trzymaj się zasad i rutyny

Samotni rodzice często mają poczucie winy z powodu swojej sytuacji. Może to jednak prowadzić do pobłażliwego traktowania zasad i rutyn lub ich niestosowania – mówi dr Barbara Lampert, licencjonowany terapeuta małżeński i rodzinny z Malibu w Kalifornii. Dzieci potrzebują spójnych granic, zasad i rutynowych zachowań, aby czuć się pewnie i bezpiecznie. Jeśli dziecko może liczyć na to, że będziesz konsekwentny, zaczyna ci bardziej ufać i wie, że mówisz szczerze – mówi Lampert.

Nic tak nie uwydatnia potencjalnych trudności, z jakimi borykają się samotni rodzice, jak pandemia. Oto, co nasi eksperci – rodzice i terapeuci – mieli do powiedzenia na temat rodzicielstwa podczas konferencji COVID-19.

Wyjdź na zewnątrz

Gdy dzieci przebywają w domu w ciągu dnia, nawet po zniesieniu ograniczeń związanych z pandemią, ważne jest, aby zapewnić im (i sobie) co najmniej 30-45 minut czasu na świeżym powietrzu każdego dnia – radzi dr Dominique Leveille, licencjonowany terapeuta małżeństw i rodzin oraz właścicielka BlissTherapy.me w Miami. Jeśli mieszkasz w miejscu, w którym czasem nie można przebywać na świeżym powietrzu, znajdź w domu miejsce, np. piwnicę, gdzie dzieci będą mogły się wyładować.

Bądź dla siebie miły

Jak mówi Lampert, biorąc pod uwagę wszystkie dodatkowe obowiązki związane z samotnym rodzicielstwem, szczególnie ważne jest, aby poświęcić czas na samoopiekę. Być może trzeba obniżyć swoje oczekiwania, zadowolić się mniejszymi możliwościami i po prostu powiedzieć: „Robię, co w mojej mocy. Nie dam rady zrobić tego wszystkiego dzisiaj. Jutro jest inny dzień, a ja mam do czynienia z pandemią” – mówi. Daj sobie i swoim dzieciom trochę luzu.

Dodaj klauzulę o nadzwyczajnych okolicznościach do umowy o opiekę nad dzieckiem

Nyala Khan, szefowa działu People Operations w Eden Health w Nowym Jorku i mama 6-letniej córki, mówi, że gdyby to zrobiła, mogłaby podzielić się nowymi i nieoczekiwanymi obowiązkami, które pojawiły się wraz z pandemią. Ale to może pomóc w każdym kryzysie.

Praca i nauczanie domowe dziecka jako samotny rodzic stwarza niezwykłą presję i choć jestem wdzięczna za każdą minutę spędzoną z moją córką, myślę, że ważne jest, by zdawać sobie sprawę z trudności, jakie wiążą się z jednoczesnym wykonywaniem tych obowiązków przez dłuższy czas w pojedynkę – mówi.

Baw się dobrze

Zrób z dziećmi coś wyjątkowego, zwłaszcza gdy zaczynają się czuć przytłoczone konkretnymi sprawami lub życiem w ogóle. Wybierzcie się na spacer, na lody, zagrajcie razem w grę lub zróbcie rodzinną pracę plastyczną. Moi chłopcy uczą się gotować” – mówi Brake. Choć nauczenie ich tego wymagało ode mnie wiele wysiłku, sprawiamy, że jest to świetna zabawa, włączając muzykę i śpiewając podczas pracy.

Stwórz plan awaryjny

Jak radzi Leveille, stwórz plan dnia dla siebie i dzieci i powieś go w widocznym miejscu. Jeśli dzieci są wystarczająco duże, zapisz plan na wypadek potencjalnych problemów, które mogą się zdarzyć w ciągu dnia, np. awarii internetu. W ten sposób dzieci będą miały gotowe rozwiązania krok po kroku, aby samodzielnie rozwiązywać problemy bez konieczności przerywania pracy.

Dowiedz się, co powinieneś wiedzieć o tym, jak kolejność urodzenia wpływa na dzieci, ich osobowość, inteligencję i nie tylko.

Nauka o kolejności urodzeń

W XX wieku badacz Alfred Adler opracował teorię kolejności narodzin. Teoria ta głosi, że kolejność narodzin dziecka kształtuje jego rozwój i osobowość. Adler twierdził również, że rodzina, społeczność i aspekty społeczne odgrywają główną rolę w kształtowaniu osobowości dziecka.

Obecnie wielu psychologów uważa, że miejsce w kolejności urodzenia w rodzinie ma duży wpływ na rozwój osobowości.

Najstarsze dziecko. Jeśli jesteś pierworodnym dzieckiem, przez pewien czas masz swoich rodziców tylko dla siebie. Ponieważ Twoi rodzice po raz pierwszy są rodzicami, mają tendencję do poświęcania Ci uwagi. Są też bardzo ostrożni, jeśli chodzi o wszystkie aspekty wychowania dziecka – od uderzeń i siniaków po wczesną edukację. Najstarsze dzieci korzystają z całej tej uwagi.

Jeśli jesteś najstarszy, Twoi rodzice mogą wiele od Ciebie oczekiwać, zwłaszcza że w rodzinie rodzą się kolejne dzieci. Rodzice mogą być wobec Ciebie bardziej surowi i często oczekują, że będziesz dawał przykład młodszemu rodzeństwu i wykazywał się odpowiedzialnością.

Badania wykazują, że jeśli jesteś najstarszym dzieckiem, masz tendencję do wykazywania się zdolnościami przywódczymi. Może jesteś już liderem w miejscu pracy lub pniesz się na szczyt w swojej branży?

Średnie dziecko. To stereotyp, że jeśli jesteś środkowym dzieckiem, to jesteś strażnikiem pokoju, ale wydaje się, że jest w tym powiedzeniu ziarno prawdy. Ponieważ nie posiadasz tytułu najstarszego lub najmłodszego, starasz się znaleźć dla siebie niszę w dynamice rodziny. Lubisz negocjacje i kompromisy. Często z łatwością nawiązujesz relacje z osobami w różnym wieku.

Możesz rywalizować ze starszym rodzeństwem, np. bijąc jego rekordy sportowe, stając się bardziej biegłym w danym języku lub uzyskując lepsze oceny. Możesz też zachowywać się bardziej buntowniczo.

Najmłodsze dziecko. Według Adlera, jako dziecko w rodzinie, masz tendencję do podążania jedną z dwóch ścieżek rozwoju swojej osobowości. Pierwsza ścieżka to wyraźna droga do sukcesu, na której starasz się być najlepszy pod każdym względem, często stając się najważniejszą osobą w rodzinie. Najmłodsze dzieci mogą również stać się unikające, jeśli brakuje im pewności siebie lub chęci do doskonalenia się.

Możesz mieć swobodę, której nie ma starsze rodzeństwo. W miarę jak zasady rodziców stają się coraz mniej restrykcyjne, mogą oni mieć więcej swobody w stosunku do Ciebie. Dziecko zazwyczaj jest pewne swojego miejsca w rodzinie i może być bardzo kreatywne, zbuntowane i otwarte.

Jedynaczka. Jeśli jesteś jedynakiem, od urodzenia byłeś otoczony dorosłymi. Nie znaczy to, że nie byłeś socjalizowany z innymi dziećmi w przedszkolu, na placu zabaw czy w szkole. Jednak w czasie pobytu w domu nawiązywałeś kontakty z rodzicami i innymi dorosłymi, naśladując ich zachowania i stając się „małymi ludźmi”.

Rodzice mogą być nadopiekuńczy w stosunku do dziecka, co może prowadzić do uzależnienia się od rodziców w kwestii wsparcia. Nie jesteś przyzwyczajony do dzielenia się z rodzeństwem ubraniami, przestrzenią czy uwagą rodziców. Może to sprawić, że będziesz inteligentny i kreatywny, ale także uparty i zamknięty w sobie.

Kolejność narodzin a inteligencja

Niektóre teorie twierdzą, że pierworodni są bardziej inteligentni i mają wyższy iloraz inteligencji niż osoby urodzone później. Jednak najnowsze badania wykazują, że pierworodni mają średnio tylko 1 punkt przewagi IQ nad swoim rodzeństwem. Przyczyną takiego myślenia mogą być czynniki społeczne?

Inne badanie pokazuje, że pierworodni mogą odnosić korzyści z przebywania w otoczeniu dorosłych w pierwszych latach życia. Chłoną one sposób, w jaki mówią dorośli, podczas gdy dzieci urodzone później są bardziej narażone na mniej rozwinięte sposoby mówienia swojego rodzeństwa.

W tym samym badaniu stwierdzono, że dzieci pierworodne często przejmują rolę przywódcy i nauczyciela w stosunku do młodszego rodzeństwa. Niektóre teorie mówią, że nauczanie poprawia inteligencję osoby nauczającej, w tym przypadku starszego rodzeństwa.

Kolejność narodzin a zdrowie

Niektórzy uważają, że kolejność narodzin ma wpływ na zdrowie. Badania sugerują, że jeśli jesteś najstarszy, istnieje większe prawdopodobieństwo, że będziesz miał niższą wagę urodzeniową niż Twoje rodzeństwo.

Dzieci urodzone później mają zwiększone ryzyko hospitalizacji z powodu wypadków, których można było uniknąć. Może to być związane z brakiem uwagi rodzicielskiej w dużej rodzinie. Młodsze rodzeństwo może mieć problemy ze zdrowiem psychicznym w okresie dojrzewania i młodości, a także częściej trafia do szpitala z powodów związanych z alkoholem.

Ogólnie rzecz biorąc, naukowcy stwierdzili, że większość różnic w kolejności urodzenia wynika z tego, gdzie rodzice decydują się poświęcić swój czas i zasoby.

Inne czynniki wpływające na kolejność narodzin

Kolejność narodzin to złożony temat. Nie ma jednego uniwersalnego rozwiązania dla każdej rodziny. Różne czynniki wpływają na społeczną dynamikę rodziny, a wyniki różnią się w zależności od dziecka i rodziny.

Inne czynniki, które wpływają na kolejność urodzeń, to:

• Postawy rodzicielskie i kultura. W niektórych kulturach, nawet jeśli chłopiec urodzi się po czterech dziewczynkach, może być traktowany jako najstarszy.

• Różnica wieku. Adler zauważa, że jeśli różnica wieku między dziećmi wynosi więcej niż trzy lata, mogą tworzyć się podgrupy o różnej dynamice. Większość ekspertów zgadza się z tym stwierdzeniem, ale określa różnicę wieku na pięć lat.

• Bliźnięta. Większość bliźniąt wymaga szczególnej uwagi ze strony rodziców, dlatego eksperci twierdzą, że te zasady niekoniecznie mają zastosowanie.

• Pewność siebie. Opinia dziecka o sobie samym określa jego światopogląd i nastawienie. Kolejność urodzenia pomaga kształtować osobowość, ale nie jest to jedyny czynnik.