Lekarz mówi ci.

Czas na porządki w domu! Doktor pokazuje, jak czyścić i pozbywać się zarazków w kuchni, łazience i wszędzie indziej w domu.

1/14

Myślisz, że pralka to jedno z najczystszych miejsc w Twoim domu? Pomyśl jeszcze raz. Brudne pranie może zasiedlić pralkę – i kolejne ładunki prania – bakteriami i wirusami. Aby zachować świeżość, raz w tygodniu opróżnij pralkę z kubka wybielacza. Aby zabić zarazki, pierz i susz pranie w najwyższej temperaturze, jaką tkanina jest w stanie wytrzymać.

Naprawdę czyste ręczniki

2/14

• Jeśli z ręcznika korzysta tylko jedna osoba, pierz go raz w tygodniu. Pierz po każdym użyciu, jeśli ktoś jest chory.

• Pierz ręczniki gimnastyczne po każdym treningu.

• Pierz ręczniki kuchenne oddzielnie od bielizny i ręczników łazienkowych.

• Wymieniaj ręczniki do rąk co kilka dni lub za każdym razem, gdy masz gości.

• Powieś ręczniki do wyschnięcia na powietrzu. Nie używaj ich ponownie w stercie na podłodze.

Wyeliminuj zarazki z sypialni

3/14

• Pierz całą pościel przynajmniej raz w tygodniu w gorącej wodzie – częściej, jeśli ktoś jest chory.

• Rzeczy zabrudzone – np. ubrania z plamami po trawie – pierz oddzielnie od pozostałej bielizny, zwłaszcza pościeli.

• Trzymaj jedzenie i przekąski z dala od sypialni. Okruchy przyciągają pleśń i bakterie.

Odkaż swój pokój rodzinny

4/14

Zarazki znajdują się tam, gdzie Ty – zwłaszcza w miejscach, których wszyscy dotykają, takich jak telefony, stoliki do kawy, piloty telewizyjne i kontrolery wideo. Czyść je często chusteczkami dezynfekującymi. Użyj wilgotnej ściereczki z mikrofibry, aby delikatnie wytrzeć kurz z płaskiego ekranu telewizora. Odkurzaj okruchy i natychmiast sprzątaj rozlane płyny, aby bakterie nie rozwijały się na dywanach i meblach.

Czyść gałki i poręcze

5/14

Zarazki szybko rozprzestrzeniają się na gałkach drzwiowych, uchwytach szafek, poręczach, kranach, włącznikach światła i lampach. Raz w tygodniu odkażaj te powierzchnie chusteczkami dezynfekującymi lub środkiem dezynfekującym. Jeśli ktoś z rodziny jest chory lub jeśli masz gości, rób to częściej. Pomoże to w zwalczaniu wirusów takich jak COVID-19 i grypy.

Wytrzyj biuro

6/14

Klawiatury komputerowe, komputery stacjonarne i telefony to siedliska zarazków, zwłaszcza jeśli korzystasz ze wspólnych urządzeń lub jesz podczas pracy. Często wytrząsaj klawiaturę lub używaj odkurzacza, aby usunąć z niej śmieci. Następnie zdezynfekuj ją za pomocą ściereczki. Można też kupić skórkę na klawiaturę komputera i nie zapominać o jej myciu. Ekran komputera należy przecierać wilgotną ściereczką z mikrofibry.

Zdezynfekuj pokoje dziecięce

7/14

Dzieci łatwo zarażają się i roznoszą zarazki. Raz w tygodniu przetrzyj wszystkie powierzchnie w pokoju dziecka chusteczkami dezynfekującymi lub sprayem. Jeśli masz dziecko, pamiętaj, aby dokładnie wyczyścić miejsce do zmiany pieluszek, poręcze i listwy łóżeczka oraz plastikowe zabawki. Pozostaw środek dezynfekujący na co najmniej 30 sekund, a następnie wytrzyj wilgotnymi ręcznikami papierowymi lub czystą, mokrą ściereczką.

Odkażanie zlewu kuchennego

8/14

Zapomnij o łazience. Zlew kuchenny to drugie pod względem ilości zarazków miejsce w domu. Gąbka kuchenna jest numerem jeden. Bakterie z surowego mięsa i innych produktów spożywczych rozwijają się w zlewie. Codziennie szoruj go dezynfekującym środkiem czyszczącym. A ta gąbka? Codziennie mocz ją i wkładaj na dwie minuty do mikrofalówki, aby zabić czające się tam bakterie E. coli i salmonelli.

Utrzymuj blaty kuchenne w czystości

9/14

Codziennie po przygotowaniu posiłków czyść blaty kuchenne. Najpierw umyj je gorącą wodą z mydłem, aby pozbyć się wszelkich widocznych zabrudzeń. Następnie użyj roztworu 1 szklanki wybielacza w 1 galonie wody (lub roztworu zalecanego dla Twoich blatów), aby je odkazić. Pozostaw je do wyschnięcia na powietrzu. Aby utrzymać blaty wolne od zarazków, nie kładź na nich torebki, laptopa, telefonu, poczty ani innych przedmiotów.

Uporaj się z lodówką

10/14

Utrzymuj lodówkę w czystości, co kilka miesięcy myjąc jej wewnętrzne ścianki, drzwi i półki gorącą wodą z mydłem. Aby pozbyć się nieprzyjemnych zapachów, użyj mieszaniny połowy wody i połowy białego octu. Możesz też umyć lodówkę mieszanką sody oczyszczonej i wody, a następnie pozostawić ją na kilka godzin w chłodnym miejscu. Rozlane płyny z lodówki należy zawsze natychmiast usuwać.

Przeszukaj łazienkę

11/14

Zrób uniwersalny środek do czyszczenia łazienki, mieszając dwie łyżki stołowe płynu do naczyń, dwie łyżki stołowe amoniaku i jedną kwartę ciepłej wody. Użyj tego środka do czyszczenia wanny, zlewu, podłóg i prysznica. Spłucz czystą wodą. Pasta z sody oczyszczonej może pomóc pozbyć się śladów w zlewie lub wannie. Używanie ściągaczki do ścian prysznica po każdym prysznicu pomaga powstrzymać rozwój pleśni i grzybów.

Zlikwiduj zarazki w toalecie

12/14

Pozostawienie podniesionej pokrywy podczas spłukiwania może spowodować rozprzestrzenienie się fekaliów i zarazków po całej łazience, a nawet na szczoteczkę do zębów. Aby ograniczyć liczbę paskudnych zarazków, czyść muszlę klozetową co tydzień – i nie zdejmuj pokrywy. Użyj wilgotnej ściereczki i uniwersalnego środka czyszczącego do umycia pokrywy, deski i zewnętrznej części muszli. Następnie użyj szczotki do toalety i środka czyszczącego do wyszorowania wnętrza miski.

Zrób swój własny „bardziej ekologiczny” środek czyszczący

13/14

Rozcieńczony wybielacz jest najlepszy do dezynfekcji i zwalczania zarazków. Ale do codziennego sprzątania nie ma lepszego sposobu niż biały ocet destylowany. Zmieszaj jedną część białego octu i dziewięć części wody w butelce lub wiadrze z rozpylaczem. W ten sposób można bezpiecznie wyczyścić większość powierzchni i usunąć tłuszcz. Ponadto można go bezpiecznie stosować w otoczeniu dzieci i zwierząt domowych.

Nie zapomnij o korytarzach i dywanach

14/14

Kiedy chodzisz po domu w butach, przenosisz wszystko, na co nadepnąłeś na zewnątrz, w tym bakterie E. coli i inne bakterie, które mogą powodować choroby. Aby uzyskać najczystsze podłogi i dywany oraz najmniejszy bałagan, zostaw buty przy drzwiach. Jeśli nosisz buty w domu, odkurzaj dywany i myj podłogi raz w tygodniu.

Założenie rodziny poprzez adopcję może być drugim wyborem, ale zwolennicy twierdzą, że nie jest to wybór drugi w kolejności. Mimo to, po podjęciu decyzji o adopcji dziecka, jest wiele spraw do rozważenia.

Adam Pertman, ojciec dwójki dzieci z Bostonu, adoptował dziecko, ponieważ on i jego żona nie mogli go począć. Kathryn Creedy, samotna matka z Vermont, zdecydowała się na adopcję, ponieważ chciała mieć dzieci, ale nie chciała być w ciąży.

Tak jak istnieje wiele powodów do adopcji, istnieje też wiele sposobów, aby ją przeprowadzić. Dla tych, którzy po raz pierwszy decydują się na adopcję, wybór jest często oszałamiający.

Czy wybrać niemowlę z pekińskiego sierocińca, czy starsze amerykańskie dziecko z rodziny zastępczej? Czy najlepiej współpracować z agencją, czy zatrudnić prywatnego adwokata? Jak otwarte relacje, jeśli w ogóle, chcesz utrzymywać z matką biologiczną dziecka?

Najprostsza odpowiedź na początku brzmi: „Zdobądź wiedzę” – mówi Pertman.

Pertman jest nie tylko dwukrotnym adopcjonistą, ale także autorem książki Adoption Nation: How the Adoption Revolution Is Transforming America, i kieruje Evan B. Donaldson Foundation, grupą zajmującą się polityką adopcyjną, edukacją i badaniami z siedzibą w Nowym Jorku.

Nie był jednak ekspertem w dziedzinie adopcji, zanim adoptował swoje pierwsze dziecko, Zachary’ego, który obecnie ma 9 lat. Podobnie jak większość ludzi, którzy po raz pierwszy zastanawiają się nad adopcją, on również nie wiedział, co robić.

Pertman mówi, że przed podjęciem poważnych zobowiązań, takich jak małżeństwo czy ciąża, „musimy zorientować się w sytuacji, zanim w nią wejdziemy”. Adopcja nie powinna być inna, ale jest. Zbliżając się do większości przełomowych momentów w życiu, mamy już pewne wyobrażenie o tym, co się z tym wiąże. „W przypadku adopcji, ponieważ przez tak długi czas była ona szeptaną tajemnicą, nie rozwinęliśmy jeszcze tych instynktów” – mówi.

Z powodu tej historii tajemnicy możesz mieć negatywne uczucia związane z adopcją, dlatego pierwszym krokiem jest stawienie temu czoła.

Choć adopcja jest „często drugim wyborem”, Pertman twierdzi, że „nie jest drugim najlepszym wyborem”.

„Zdecydowana większość rodziców adopcyjnych trafia do adopcji z powodu niepłodności, ale jest wśród nas wielu takich, dla których adopcja była pierwszym wyborem” – mówi Creedy, dyrektor wykonawczy Instytutu Informacji o Adopcji w Bennington w stanie Vermont. Podobnie jak Pertman, stała się ona ekspertem i rzecznikiem adopcji w wyniku własnych doświadczeń – i miłości do adoptowanych dzieci.

„Trzymamy w tajemnicy rzeczy, których się wstydzimy” – mówi Pertman. „Ja nie wstydzę się tego, jak stworzyłam swoją rodzinę. Kocham sposób, w jaki to zrobiłem. Kocham moje dzieci. Powinniśmy być dumni”.

Właściwa droga

Wybór właściwej drogi do adopcji oznacza w ostatecznym rozrachunku wybór właściwego dziecka – nie tylko takiego, które sprawi Ci przyjemność, ale takiego, któremu możesz zapewnić najlepsze wychowanie.

Creedy opowiada o pewnej parze, której doradzała w sprawie adopcji, a która była biała i mieszkała w Luizjanie. „Byli stanowczy, że nie obchodzi ich rasa dziecka i że chcą wyjechać za ocean” – mówi. „Czarne dziecko w ogóle ich nie martwiło. Byli otwarci na wszelkie możliwości”.

Powiedziałam: „Cieszę się, że to słyszę, ale jakie jest twoje środowisko? Innymi słowy, jak twoi rodzice będą się czuli wobec czarnego dziecka? A jacy są twoi sąsiedzi? A jak wygląda szkoła?”.

Po zastanowieniu się nad tym, para zmieniła zdanie.

„Ich zadaniem jest zapewnienie dziecku jak największego komfortu” – mówi Creedy. „Jeśli wiedzą, że krewni żywią uprzedzenia, i wierzą, że miłość zwycięży wszystko, nie robią dobrze dla tego dziecka”.

W sierocińcach na całym świecie – zwłaszcza w krajach rozwijających się – znajdują się dzieci do adopcji. Adopcja z innego kraju jest popularną opcją, ponieważ rodzice adopcyjni zazwyczaj chcą mieć dzieci, a dzieci są łatwiej dostępne za granicą. Jednak adoptując dziecko z zagranicy, prawdopodobnie stworzysz rodzinę mieszaną, co oznacza, że musisz być gotowy zaakceptować wszystkie związane z tym konsekwencje.

Inną opcją jest adopcja dziecka z rodziny zastępczej. W 1999 roku, ostatnim, dla którego dostępne są dane, 117 000 amerykańskich dzieci przebywających w rodzinach zastępczych było przeznaczonych do adopcji.

Dzieci w rodzinach zastępczych często mają „specjalne potrzeby”, co może oznaczać wiele rzeczy. Po pierwsze, są zazwyczaj starsze. Niewiele jest dostępnych niemowląt. Jest też wiele rodzeństw, które muszą być adoptowane razem, dzieci z problemami emocjonalnymi lub zaburzeniami rozwoju, a także dzieci z problemami medycznymi.

Możesz chcieć i umieć poradzić sobie ze specjalnymi potrzebami, ale możesz też nie chcieć.

Agencje adopcyjne i prawnicy specjalizujący się w adopcji to kolejna droga do znalezienia dziecka w USA. Ich zadaniem jest nawiązanie kontaktu z matką, która chce adoptować swoje dziecko.

Otwartość w adopcji

W przeszłości matka, która „oddawała” swoje dziecko do adopcji, czyniła to w głęboki sposób. Po porodzie dziecko było jej zabierane i nigdy więcej nie było jej dane zobaczyć.

Dziś matka biologiczna może wybrać osobę, która adoptuje jej dziecko, i negocjować warunki kontaktu z nią przez całe życie dziecka. W niektórych adopcjach wymienia się tylko informacje identyfikacyjne. W bardziej „otwartych” adopcjach matka ma prawo do otrzymywania od czasu do czasu informacji o dziecku, a nawet może mieć prawo do odwiedzin.

„Na szczęście w dzisiejszych czasach wielu rodziców decyduje się na adopcję otwartą i staje się nowym typem rodziny” – mówi Creedy. „Jest to o wiele zdrowsze środowisko dla dziecka”.

Myśl o tym, że matki biologicznej będą uczestniczyć w ich życiu, może wywoływać niepokój u rodziców adopcyjnych. Pertman twierdzi jednak, że obawy przed wtrącaniem się matek biologicznych są w dużej mierze bezpodstawne. „Podjęły one decyzję, że nie będą wychowywać dziecka. Podjęły decyzję, że to ty będziesz”.

Niemniej jednak, aby wszystko poszło gładko, każda agencja, z którą współpracujesz, powinna zapewnić wsparcie przed adopcją i przez wiele lat po niej.

„Chcesz, aby był to etyczny, ciepły i pełen miłości proces, a nie transakcja finansowa” – mówi Pertman. Rodzice płacą jednak wysokie opłaty agencjom adopcyjnym. „Za te opłaty należy oczekiwać dobrej usługi, a usługa ta nie polega tylko na dostarczeniu dziecka, bo to już niebezpiecznie zbliża się do kupna dziecka”.

Oprócz prowadzenia Cię przez labirynt przepisów prawnych, agencje powinny zapewnić dostęp do poradnictwa dla wszystkich zainteresowanych – Ciebie, dziecka i matki biologicznej.

Co najważniejsze, Pertman mówi: „Bądź dobrym konsumentem – nie dzieci, ale usług”.

Lekarz mówi o tym, jak sprawdzić, czy dziecko jest zastraszane i co można zrobić, aby temu zapobiec.

Mia Dand wiedziała, że coś jest nie tak, kiedy zachowanie jej córki Rheas zmieniło się na gorsze. Jej dziesięciolatka zaczęła wybuchać płaczem przy byle okazji, zachowywała się agresywnie w domu i wymyślała wymówki, by opuścić szkołę – wspomina.

Wówczas Dand obwiniała za te wybuchy swój niedawny rozwód.

Trwało to miesiącami, więc w końcu usiadłam z nią i zapytałam, co się dzieje” – mówi.

Odpowiedź zaskoczyła Dand. Rhea, obecnie 12-letnia, była celem złych dziewczyn w swojej małej prywatnej szkole w rejonie San Francisco.

Ta grupa dziewcząt całkowicie ją do siebie zraziła i rozpoczęła kampanię szeptania. Kiedy była w pobliżu, wymyślały sobie nawzajem tajemnice, aby poczuła się jak wyrzutek.

Rhea była nieszczęśliwa.

Kiedy dokuczanie przekracza granicę

To, co spotkało Rheę, wykracza poza zwykłe dokuczanie w dzieciństwie.

Jak mówi dr Patricia Agatston, prezes International Bullying Prevention Association (Międzynarodowego Stowarzyszenia Zapobiegania Mobbingowi), dokuczanie zazwyczaj ma miejsce między przyjaciółmi lub dziećmi, które próbują dopasować się do swoich rówieśników.

Jeśli dokuczanie odbywa się w równym stopniu między dziećmi, zazwyczaj ma charakter żartobliwy. Jeśli jedna osoba prosi o zaprzestanie, druga to robi – mówi.

Dla dorastających chłopców dokuczanie jest rytuałem przejścia i ważną częścią przyjaźni – mówi dr David Dupper, profesor pracy socjalnej na Uniwersytecie Tennessee.

Dokuczanie może być ostre, ale nie ma na celu wyrządzenia krzywdy drugiej osobie – mówi.

Z drugiej strony, dręczyciel w pełni zamierza skrzywdzić swoją ofiarę, a także ma władzę i środki, aby to zrobić.

Taka osoba może być bardziej popularna lub silniejsza fizycznie, a ofiara może mieć trudności z obroną – mówi Dupper.

Typowym celem są dzieci, które są postrzegane jako inne lub nie pasują do otoczenia – mówi. Dotyczy to dzieci, które są niepełnosprawne, mają nadwagę lub są uważane za homoseksualistów.

Taktyka zastraszania obejmuje:

• bicie, uderzanie lub popychanie

• Obrzucanie wyzwiskami lub rozsiewanie plotek

• Wyzwiska w mediach społecznościowych, Internecie i telefonach komórkowych, zwane również cyberprzemocą

• Celowe pozostawienie dziecka poza domem

Zwracaj uwagę na czerwone flagi

Dand była zszokowana, że jej córka nie powiedziała od razu, co się dzieje. Myślałam, że będzie się czuła komfortowo, przychodząc do mnie lub do swojego ojca.

Jednak dzieci dość często cierpią w milczeniu. Szacuje się, że tylko około jedna czwarta z nich mówi o tym rodzicom lub innym dorosłym – mówi Dupper.

Dzieci utrzymują to w tajemnicy z wielu powodów. Może im się wydawać, że powiedzenie rodzicowi pogorszy sprawę – mówi Agatston. Albo, tak jak Rhea, uważają, że muszą poradzić sobie same.

Ponieważ większość dzieci nie chce się przyznać, należy zwracać uwagę na następujące znaki ostrzegawcze:

• Niewyjaśnione skaleczenia lub siniaki

• Niewielu przyjaciół

• Twoje dziecko nie chce chodzić do szkoły ani jeździć autobusem

• Bóle głowy lub bóle brzucha

• Prosi o pieniądze lub je kradnie. (Być może chcą w ten sposób spłacić dręczyciela).

• Nastrojowość

• Zauważalne pogorszenie ocen

Jeśli uważasz, że Twoje dziecko może być ofiarą dręczenia, wykorzystaj czas posiłków, aby poruszyć ten temat w okrężny sposób, radzi Agatston. Zapytaj, czy kiedykolwiek widziało, że ktoś z jego przyjaciół jest dręczony. Jeśli odpowie, że tak, zapytaj, co jego zdaniem mogłoby pomóc – dodaje.

Może być kuszące, by powiedzieć dziecku, żeby się broniło, ale nie rób tego. Zamiast tego zachęć je, by jasno i pewnie powiedziało, że ma przestać, albo po prostu odeszło i powiedziało o tym dorosłemu.

Skutki znęcania się

Jeśli znęcanie się ma miejsce regularnie, może powodować trwałe problemy, takie jak depresja i niska samoocena. Zwiększa również ryzyko samobójstwa u dzieci z innymi problemami, takimi jak problemy ze zdrowiem psychicznym lub uzależnieniami – mówi Dupper.

John Halligan z Farmingdale, N.Y., wie o tym aż za dobrze. Jego 13-letni syn Ryan odebrał sobie życie w 2003 roku po latach dręczenia.

Halligan i jego żona wiedzieli, że Ryan ma problemy już w piątej klasie. W siódmej klasie Ryan zaczął spędzać dużo czasu na komputerze w swoim pokoju. Po samobójstwie Halligan zalogował się na konto syna w komunikatorze internetowym i odkrył, że od miesięcy był on celem cyberprzemocy.

Trzynaście lat później Halligan wykorzystuje tę tragedię, aby uczyć dzieci o zastraszaniu, depresji i samobójstwach. Odwiedził ponad 1600 szkół, aby opowiedzieć historię swojego syna i podkreślić, jak ważne jest mówienie o tym głośno i szukanie pomocy u dorosłych.

Halligan dzieli się swoimi doświadczeniami także z rodzicami. Patrząc wstecz, mówi, że jego największym błędem było niedocenienie siły emocjonalnego znęcania się.

To błąd, który popełnia wielu ojców chłopców” – mówi.

Chcemy, aby nasi synowie byli twardzi i stawiali czoła takim ludziom. To mogło działać pokolenie temu, ale Internet wyzwolił zdolność do emocjonalnego zdruzgotania kogoś. Tak właśnie stało się z moim synem.

Jeśli Twoje dziecko jest ciągle prześladowane w sieci lub osobiście, oto, co możesz zrobić:

Załóż dziennik i zapisuj szczegóły każdego epizodu, radzi Halligan. Zapisz, co się stało i kto to zrobił. Podaj datę, godzinę, miejsce i nazwiska osób postronnych.

Jeśli zdarzyło się to w Internecie, szybko zrób zdjęcie ekranu, zanim dowody zostaną usunięte.

Zapoznaj się z obowiązującym w danym stanie prawem antyprzemocowym i umów się na spotkanie. Przynieś dowody, aby móc przedstawić mocne argumenty.

Halligan radzi, by prowadzić rozmowę w sposób rzeczowy i starać się trzymać emocje na wodzy.

Poproś szkołę o opracowanie planu, który pomoże dziecku czuć się bezpiecznie. Agatston mówi, że możesz zasugerować:

• Zmianę harmonogramu

• Wybór osoby dorosłej, której dziecko może się zwierzyć

• Większy nadzór w trudnych okresach

Jakkolwiek chciałbyś to zrobić, jest to zły pomysł, który często przynosi odwrotne skutki, mówi Halligan. Sprawia to, że wyglądasz jak tyran i może doprowadzić do sytuacji, w której rodziny będą się ze sobą kłócić” – dodaje.

Halligan mówi, że w niektórych szkołach są źli administratorzy i znęcanie się nad uczniami kwitnie. Jeśli zmieniasz szkołę, powiedz nowym nauczycielom, a nawet dyrektorowi o problemach z przeszłości – radzi Dupper. Zapytaj, co nowa szkoła zrobi, aby te problemy się nie powtórzyły.

W ten sposób Dand poprawiła sytuację swojej córki. Rhea chodzi teraz do dużej szkoły publicznej. Jest tam większa różnorodność i większa grupa dzieci, więc udało jej się znaleźć swoje „plemię” – mówi.

Dand twierdzi, że bez względu na to, jak dobrze wydaje Ci się, że znasz swoje dziecko i jak blisko jesteście, nie powie Ci ono wszystkiego. Dlatego regularnie sprawdza, co się dzieje z Rheą. Każę jej wyłączyć wszystkie urządzenia i zabieram ją na długą przejażdżkę lub spacer, dopóki nie opowie mi o wszystkim, co dobre, złe i inne w jej świecie”.

Halligan twierdzi, że mniej technologii, a więcej rozmów mogło zmienić sytuację Ryana.

Każda chwila, którą jego syn spędzał sam przy komputerze, próbując poradzić sobie z dręczycielami, była straconą szansą na rozmowę z mamą lub tatą o tym, co dzieje się w jego życiu” – mówi.

Więcej o Ryanie Halliganie można przeczytać na stronie www.ryanpatrickhalligan.org, a więcej informacji o zastraszaniu i przepisach obowiązujących w danym stanie można znaleźć na stronie stopbullying.gov.

Makrosomia płodowa to sytuacja, w której dziecko jest znacznie większe niż przeciętnie. Dowiedz się o przyczynach, objawach i powikłaniach.

Dziecko, które jest większe niż przeciętnie, jest narażone na ryzyko zranienia siebie i matki podczas porodu pochwowego. Dziecko z makrosomią płodową może być podatne na przyszłe problemy zdrowotne, takie jak zespół metaboliczny.

Objawy

Wykrycie makrosomii płodu jest trudne w czasie ciąży. Metody stosowane do przewidywania wagi dziecka w czasie ciąży są niedokładne. Nawet badania ultrasonograficzne mogą być obarczone błędem o prawie 20%, gdy służą do określenia wielkości dziecka.

Wysokość dna macicy może sygnalizować makrosomię płodu. Lekarz zmierzy odległość między szczytem macicy a kością łonową, aby określić wysokość dna macicy. Im większa jest wysokość dna macicy, tym większe może być Twoje dziecko.

Dłuższa ciąża zazwyczaj oznacza, że będziesz miała większe dziecko. W miarę trwania ciąży dziecko nadal rośnie. Jeśli ciąża przekroczy 40 tygodni, istnieje większe prawdopodobieństwo makrosomii płodu.

Zbyt duża ilość płynu owodniowego może być oznaką większego dziecka. Ilość płynu owodniowego, który otacza dziecko w macicy, odzwierciedla ilość produkowanego przez nie moczu. Większe dzieci produkują więcej moczu.

Przyczyny

Makrosomia płodu jest najczęściej spowodowana przez matkę z niekontrolowaną cukrzycą przedciążową lub ciążową. Większe ilości cukru w organizmie matki przechodzą przez łożysko i przekształcają się w tłuszcz, co prowadzi do powiększenia się dziecka.

Poza cukrzycą inne przyczyny makrosomii płodu to:

• Występowanie makrosomii płodu w rodzinie

• Nadmierny przyrost masy ciała w czasie ciąży

• Otyłość w czasie ciąży

• Ciąża mnoga

• Ciąża trwająca dłużej niż 40 tygodni

• Matka o ponadprzeciętnym wzroście i wadze

• Posiadanie dziecka płci męskiej

Najczęstszymi czynnikami warunkującymi makrosomię płodu są cukrzyca matki, otyłość lub przyrost masy ciała. Jeśli te czynniki nie występują, ale objawy makrosomii płodowej są nadal widoczne, dziecko może mieć rzadkie schorzenie, które zmienia jego wzrost.

Ryzyko i komplikacje

Makrosomia płodu może powodować komplikacje dla dziecka i matki. Generalnie, jeśli waga dziecka szacowana jest na ponad 9 funtów i 9 uncji, lekarz prawdopodobnie zasugeruje cesarskie cięcie (C-section), aby uniknąć nieoczekiwanych komplikacji.

Poważnym powikłaniem przy porodzie dziecka z makrosomią płodu jest dystocja barkowa. Dochodzi do niej podczas porodu pochwowego, gdy ramiona dziecka utkną w kanale rodnym. Może to nastąpić przed lub w trakcie porodu. Dystocja barkowa może być niebezpieczna dla matki i dziecka.

Dystocja barkowa może prowadzić do następujących powikłań u dziecka:

• Złamania obojczyka (obojczyka)

• Złamania kości ramiennej

• Uszkodzenie splotu ramiennego (nerwy, które łączą kręgosłup z ramionami i barkami)

Dystocja barkowa może prowadzić do następujących powikłań u matki:

• Nadmierne krwawienie

• Pęknięcie macicy

• Uszkodzenia i rozerwanie pochwy?

Po urodzeniu dziecko może być narażone na inne dolegliwości, takie jak.

• Obniżony poziom cukru we krwi

• Otyłość u dzieci

• Zespół metaboliczny, który może prowadzić do zwiększonego ryzyka chorób serca, udaru mózgu i cukrzycy

Zapobieganie

Makrosomia płodu jest nieprzewidywalna i nie jest diagnozowana aż do momentu narodzin dziecka. Ponieważ nie można dokładnie przewidzieć wagi dziecka w czasie ciąży, trudno jest przewidzieć, czy dziecko będzie miało makrosomię płodu.

Zdrowa waga może zapobiec makrosomii płodu. Kontrolowanie swojej diety i przyrostu masy ciała przed i w trakcie ciąży pomoże zminimalizować ryzyko makrosomii płodu. Jeśli rozważasz zajście w ciążę, a jesteś otyła, prawdopodobnie zostaniesz skierowana do specjalisty, który pomoże Ci osiągnąć wagę odpowiednią do zajścia w ciążę.

Przybieranie na wadze podczas ciąży jest normalne. To, ile możesz przybrać na wadze, zależy od twojej wagi wyjściowej. Należy kontrolować swoją wagę w czasie ciąży i poinformować lekarza, jeśli wystąpią drastyczne zmiany wagi. Lekarz może zalecić dietę i ćwiczenia, które pomogą w utrzymaniu prawidłowej wagi.

Kontrolowanie cukrzycy minimalizuje ryzyko makrosomii płodu. Jeśli masz nieleczoną cukrzycę, ciążową lub przedciążową, ryzyko wystąpienia makrosomii płodu u Twojego dziecka wzrasta.

Leczenie

Jeśli u Twojego dziecka spodziewana jest makrosomia płodu, nie jest konieczne wykonanie cesarskiego cięcia. Lekarz będzie uważnie monitorował przebieg porodu pod kątem ewentualnych komplikacji.

Lekarz może zasugerować cesarskie cięcie, jeśli masz cukrzycę, Twoje dziecko waży 11 kg lub więcej lub urodziłaś dziecko z dystocją barkową. Czynniki te narażają Ciebie i Twoje dziecko na niebezpieczeństwo i prawdopodobnie zostaną zasugerowane inne opcje porodu.