Strona główna Blog Strona 3174

Jak rodzice mogą zachęcać dzieci do aktywizmu

0

Czy Twoje dziecko chce zostać aktywistą? Dowiedz się, jak możesz wspierać jego wysiłki.

Jako rodzic możesz się zastanawiać, jak możesz wspierać swoje dziecko w jego działaniach na rzecz społeczeństwa. Zachęcanie do aktywności obywatelskiej jest ważne, ale możesz się obawiać, czy pozwolisz młodym ludziom chodzić na protesty lub marsze.

Sam dowiedz się o problemach

Jeśli Twoje dziecko ma problem ze zwierzętami domowymi, możesz pokazać mu, że szanujesz jego zainteresowanie, samemu zdobywając wiedzę na ten temat. Możesz zacząć od pytania, co jest powodem ich starań, abyś zrozumiał ich stanowisko. Poproś je o udostępnienie artykułów lub filmów, które uważają za pouczające.

Kiedy rozmawiasz z dzieckiem, szanuj jego pomysły. Zadawaj pytania, które skłonią je do głębszego zastanowienia się nad tematem. Chętnie dziel się z nim dodatkowymi informacjami, ale uważaj, aby nie przejąć kontroli nad rozmową. Zachęcaj je do bycia liderami myśli.

Po zapoznaniu się z tematem, Ty i Twoje dziecko możecie dalej uczyć się razem. Można śledzić odpowiednie konta w mediach społecznościowych i rozmawiać z dzieckiem o tym, co robią i mówią inni aktywiści. Możesz przekazywać mu artykuły informacyjne dotyczące tego tematu.

Poznaj taktykę rzecznictwa interesów

Wiedza o tym, jak przekuć pasję aktywistyczną w czyn, jest skomplikowana dla osób w każdym wieku. Istnieje wiele różnych sposobów, w jakie dzieci mogą się zaangażować w wywieranie realnego wpływu. Poznanie niektórych z tych taktyk i podzielenie się nimi z dzieckiem pomoże mu w tym.

Bezpieczne i skuteczne techniki aktywizmu to m.in:

  • Pisanie do decydentów politycznych.

  • Spotkania z decydentami.

  • Pisanie do liderów korporacji.

  • Udostępnianie sprawdzonych informacji i wezwań do działania w mediach społecznościowych.

  • Edukacja rówieśników.

  • Wnioskowanie o zmianę zasad obowiązujących w szkole lub w innych organizacjach.

Bezpieczne uczestnictwo w protestach

Marsze, wiece i protesty to sprawdzone sposoby, dzięki którym aktywiści zwracają uwagę opinii publicznej na swoje sprawy. Większość imprez jest bezpieczna i stanowi cenną okazję do współpracy z innymi aktywistami. Ostatnio zdarzały się jednak przypadki, gdy protesty były chaotyczne, a nawet brutalne. To może skłonić każdego rodzica do zastanowienia się, zanim pozwoli dziecku lub nastolatkowi wziąć w nich udział.

Jeśli dziecko chce wziąć udział w imprezie publicznej, należy zapoznać się z jej organizatorami i planami. Jeśli wszystko wydaje się dobrze zaplanowane, można wybrać się tam razem z dzieckiem. Po dotarciu na miejsce oceńcie, czy sytuacja jest wystarczająco bezpieczna.

Przed wyjazdem ustal kilka podstawowych zasad bezpieczeństwa protestu, np:

  • Noś przy sobie naładowane telefony komórkowe, aby w razie rozłąki móc pozostać w kontakcie.

  • Wcześniejsze zaplanowanie miejsc spotkań.

  • Nosić wygodną, dostosowaną do pogody odzież i solidne obuwie.

  • Przyniesienie wody i jedzenia.

  • Zabierz apteczkę pierwszej pomocy, krem przeciwsłoneczny i spray na owady.

  • Zapisanie numerów telefonów do osoby kontaktowej.

Nawiąż kontakt z innymi aktywistami

Istnieją tysiące organizacji zajmujących się konkretnymi sprawami. Wiele z nich zaprasza wolontariuszy w każdym wieku. Zachęć dziecko, aby znalazło kilka z tych organizacji i zapisało się na ich listy mailingowe.

Grupy te będą regularnie informować o zmianach w polityce związanych z daną kwestią. Wysyłają ostrzeżenia o ważnych przepisach i instrukcje, jak szybko podjąć działania, kontaktując się z ustawodawcami. Niektóre grupy organizują osobiste spotkania rzecznicze na szczeblu lokalnym, stanowym i krajowym. Oferują one szkolenia i edukację, a także koleżeństwo, które może okazać się pomocne dla dziecka.

Zaoferuj wsparcie logistyczne

Czasami dziecko najbardziej potrzebuje czegoś tak prostego, jak podwiezienie. Jeśli Twoje dziecko uczestniczy w działaniach na rzecz praw dziecka, możesz mu pomóc, robiąc to samo, co w przypadku innych zajęć pozalekcyjnych. Możesz zaproponować, że będziesz wozić dziecko i jego przyjaciół na imprezy. Możesz pozwolić dziecku organizować spotkania w swoim domu. Pomóc mu w zdobyciu materiałów potrzebnych do prowadzenia zajęć.

Możesz także udostępnić młodym aktywistom swoją sieć kontaktów. Jeśli znasz osoby na wpływowych stanowiskach lub osoby, które mogą podzielić się informacjami i zasobami, zaproponuj, że przedstawisz im swoje dziecko. Pracuj z dziećmi i młodzieżą przed spotkaniami z nowymi ludźmi, aby byli przygotowani do proszenia o to, czego potrzebują. Pozwolenie im na przejęcie inicjatywy podczas spotkań zwiększy ich pewność siebie i zapewni ważne doświadczenie.

Młodzi ludzie będą kiedyś dorosłymi i wiedza o tym, jak wprowadzać zmiany, jest ważną umiejętnością. Można zachęcać dzieci do zabierania głosu, dbając jednocześnie o ich bezpieczeństwo.

Zaskakujące skutki uboczne stosowania leków na ADHD u dzieci

0

Efekty uboczne leków na ADHD rzadko są niebezpieczne, ale są niepokojące. Wiedza o tym, jak na nie reagować, ułatwi Ci życie.

U córki Elaine Taylor-Klaus wystąpiły tiki twarzy niedługo po rozpoczęciu przyjmowania leków na zespół nadpobudliwości psychoruchowej z deficytem uwagi (ADHD).

Tiki pojawiły się nagle podczas występu w szkolnym przedstawieniu i były zauważalne nawet z tyłu widowni, gdzie obserwowała je matka. Przestraszyły one Taylor-Klaus.

Pomyślałam: „O rany, co się dzieje?”. wspomina Taylor-Klaus. „Zaczęłam płakać”.

Na szczęście Taylor-Klaus szybko uzyskała otuchę. Koleżanka z tego samego przedstawienia powiedziała jej, że tiki są prawdopodobnie spowodowane lekami, które jej córka właśnie zaczęła brać na ADHD.

Szybki telefon do lekarza to potwierdził. Córka odstawiła leki i tiki ustąpiły.

Tiki mogą być przerażające, ale nie są szkodliwe dla mózgu. Istnieją tiki fizyczne, takie jak wielokrotne mruganie lub drganie powiek, oraz tiki werbalne, takie jak powtarzające się stękanie w gardle, bekanie, wąchanie, a nawet szczekanie. Tiki te prawdopodobnie występowały już wcześniej, a lek sprawił, że stały się bardziej zauważalne.

Halucynacje, takie jak widzenie węży, owadów lub robaków, których nie ma, to kolejne rzadkie działanie niepożądane niektórych leków na ADHD. U niektórych dzieci występują drastyczne zmiany zachowania, od skrajnie złych, agresywnych, niespokojnych lub maniakalnych do emocjonalnie płaskich i nie reagujących.

Te działania niepożądane rzadko są niebezpieczne, ale są niepokojące. Wiedza o tym, jak reagować, ułatwi ci życie.

Czy Twoje dziecko jest w bezpośrednim niebezpieczeństwie?

Jest mało prawdopodobne, aby działania niepożądane leków na ADHD zagrażały życiu lub zdrowiu dziecka w perspektywie długoterminowej.

„Na szczęście naprawdę nagłe skutki uboczne występują niezwykle rzadko” – mówi dr Glen Elliott, dyrektor medyczny Children’s Health Council w Palo Alto, CA.

Jeśli Twoje dziecko ma problemy z oddychaniem lub ma drgawki, zadzwoń pod numer 911 lub natychmiast udaj się na pogotowie. Objawy te najprawdopodobniej nie są spowodowane lekami na ADHD, ale wymagają natychmiastowej pomocy medycznej.

Kto może pomóc?

Jeśli wiesz, że dziecku nie zagraża bezpośrednie niebezpieczeństwo, najlepszą osobą do kontaktu jest jego lekarz.

„Najłatwiejszym źródłem pomocy jest zazwyczaj lekarz wystawiający receptę (lub osoba zastępująca go, jeśli jest nieobecny) albo pediatra dziecka” – mówi Elliott. Większość lekarzy posiada całodobowy pager lub całodobową linię alarmową, pod którą można dzwonić. Numer ten należy mieć zawsze przy sobie. Można go zapisać w telefonie komórkowym.

Poinformuj sekretarkę, jeśli dziecko ma halucynacje, przejawia agresję lub poważne zmiany nastroju. Lekarz powinien szybko oddzwonić.

Farmaceuta może być w stanie powiedzieć, czy dany objaw jest działaniem niepożądanym, ale i tak trzeba będzie porozmawiać z lekarzem, aby dowiedzieć się, co należy zrobić w takiej sytuacji.

Co zrobić, jeśli nie zgadzasz się z tym, co powie Ci lekarz?

Lekarz może powiedzieć, że należy odstawić lek, lub że nie należy zmieniać kursu, a skutki uboczne ustąpią po kilku dniach. Jeśli chcesz przeprowadzić dalsze badania, poproś lekarza o poparcie swoich zaleceń.

W niektórych przypadkach możliwe jest uzyskanie drugiej opinii od specjalisty. Może to uspokoić pacjenta lub dać mu inne możliwości.

Czy można odstawić leki?

Tak, jeśli obawiasz się skutków ubocznych. Jednak większość skutków ubocznych ustępuje samoistnie, w miarę jak dziecko przyzwyczaja się do leku, mówi Elliott.

„Miłą rzeczą [w lekach na ADHD] jest to, że można je stosować i odstawiać”, mówi dr Abigail Schlesinger, dyrektor medyczny Centrum Poradnictwa dla Dzieci i Rodzin w Szpitalu Dziecięcym w Pittsburghu.

Leki stymulujące tracą swoje działanie już po kilku godzinach, a efekty uboczne, nawet halucynacje, ustępują po dniu lub dwóch.

Do leków tych należą:

  • Deksmetylofenidat (Focalin, Focalin XR)

  • Dekstroamfetamina (Adderall, Addreall XR, Dexedrine)

  • Lisdexamfetamina (Vyvanse)

  • Metylofenidat (Concerta, Daytrana, Metadate, Methylin, Ritalin, Quillivant)

  • Mieszane sole jednopodmiotowego produktu amfetaminowego (Mydayis)

Czas działania leków niestymulujących jest dłuższy i nie należy ich nagle odstawiać bez porozumienia z lekarzem.

Do leków niestymulujących należą:

  • Atomoksetyna (Strattera)

  • Klonidyna (Kapvay)

  • Guanfacyna (Intuniv)

Jak wytłumaczyć dziecku, co się dzieje?

Zanim dziecko zacznie przyjmować jakikolwiek nowy lek, należy porozmawiać z nim, w sposób dostosowany do wieku, o skutkach ubocznych. Poinformuj je, że lek może sprawić, że przez pewien czas będzie się dziwnie czuło i powiedz, aby poinformowało Cię o swoim samopoczuciu. Można powiedzieć: „Powiedz mi, co ci się podoba, a co nie w leku”. Czasami otwarte podejście może pomóc w uzyskaniu lepszych informacji od dziecka.

Należy również poinformować nauczycieli i opiekunów o każdym nowym leku.

Jeśli u dziecka wystąpią niepokojące skutki uboczne, należy zachować spokój i uspokoić je. Poinformuj je, że porozmawiasz o tym z lekarzem. Powiedz, że to minie, że jesteś przy nim i że wszystko będzie dobrze.

Co zrobić, jeśli przerażające działanie niepożądane będzie się utrzymywać?

Porozmawiaj z lekarzem o tym, czy korzyści płynące z przyjmowania leku przewyższają ryzyko, mówi dr Kristin Carothers, psycholog kliniczny z Child Mind Institute w Nowym Jorku.

Dla większości osób z ADHD, leki wraz z terapią behawioralną wydają się działać najlepiej. Jeśli jednak skutki uboczne są zbyt silne, można spróbować innych leków lub nie przyjmować żadnych leków.

Taylor-Klaus odstawiła leki swojemu synowi w wieku szkoły podstawowej, ponieważ jego nagłe, intensywne emocje nie były warte korzyści, jakie uzyskiwał dzięki lepszej koncentracji uwagi.

„Kiedy pójdzie do szkoły średniej, prawdopodobnie będzie gotowy na tego rodzaju wsparcie [leki], aby odnieść większy sukces, a wtedy będzie mógł wziąć udział w rozmowie na temat zrównoważenia wzlotów i upadków związanych z lekami” – mówi.

Leki na ADHD: Potencjalne skutki uboczne u dzieci

0

Wszystkie leki na ADHD mogą mieć skutki uboczne. Dowiedz się, na co zwrócić uwagę, zanim Twoje dziecko zacznie stosować nowy lek.

Zanim dziecko zacznie przyjmować lek na ADHD po raz pierwszy lub przejdzie na inny lek lub nową dawkę, należy zanotować jego nawyki przed rozpoczęciem przyjmowania leku, aby można było stwierdzić, czy nowe zachowanie może być skutkiem ubocznym. Powszechne jest występowanie pewnych wczesnych skutków ubocznych. Dostosowanie się organizmu może potrwać kilka dni lub kilka tygodni.

Jeśli jakiekolwiek zmiany budzą twój niepokój, porozmawiaj z lekarzem dziecka, aby zdecydować, czy należy kontynuować leczenie, zmienić lek na inny, dostosować dawkę lub odstawić lek.

Skutki uboczne

Problemy z zasypianiem. Najczęstszym rodzajem leków stosowanych w leczeniu ADHD są leki pobudzające. Leki te zwiększają poziom substancji chemicznych w mózgu zwanych dopaminą i noradrenaliną. Działanie stymulujące może powodować problemy z zasypianiem u dziecka, zwłaszcza gdy zaczyna ono przyjmować te leki.

W wielu przypadkach problemy z zasypianiem można rozwiązać poprzez zmianę pory przyjmowania leku lub zmianę preparatu długo działającego na taki, który przestaje działać kilka godzin przed snem.

Niektóre dzieci przyjmują leki niestymulujące, takie jak guanfacyna (Intuniv, Tenex) i klonidyna (Kapvay). Leki te mogą mieć odwrotne działanie i powodować uczucie senności u dziecka w ciągu dnia. Pomocne może być przyjęcie dawki bliżej pory snu lub podzielenie jej na dwie dawki.

Bóle i mdłości. Twoje dziecko może odczuwać niewielkie bóle głowy, brzucha, a nawet mdłości po rozpoczęciu przyjmowania nowego leku. Te działania niepożądane zwykle ustępują po kilku dniach lub tygodniach. Pomocne może być przyjmowanie leku z jedzeniem.

Mniejszy apetyt. Jeśli dziecko przyjmuje lek pobudzający, często zdarza się, że przez pierwsze kilka godzin po jego przyjęciu ma niewielką ochotę na jedzenie lub nie ma jej wcale. Może się to zmienić po kilku tygodniach. Jeśli tak się nie stanie, można spróbować podać lek po zdrowym śniadaniu. Następnie można zjeść mały obiad i większy posiłek później w ciągu dnia, kiedy działanie leku wygaśnie. Jeśli dziecko traci na wadze, porozmawiaj z lekarzem.

Drażliwość lub nastrojowość. Efekty działania leków na ADHD utrzymują się tylko tak długo, jak długo lek jest w organizmie dziecka. W zależności od formuły, może to być od 4 do 12 godzin. Kiedy lek przestaje działać, dziecko może mieć wyraźny okres nawrotu, kiedy jest rozdrażnione, często w porze kolacji lub snu.

Zaplanowanie zajęć w tych porach może mieć duże znaczenie. Na przykład odrobienie pracy domowej po kolacji lub kojąca kąpiel i czytanie na dobranoc. Lekarz może również zalecić podanie małej dawki leku o krótszym czasie działania w późniejszym okresie dnia. Nazywa się to czasem dawką wzmacniającą lub tabletką do odrabiania lekcji.

Omdlenia i zawroty głowy. Oprócz senności i drażliwości, niestymulujące klonidyna i guanfacyna mogą powodować spadek częstości akcji serca i ciśnienia krwi, co może prowadzić do omdleń i zawrotów głowy. Gwałtowny wzrost ciśnienia krwi może wystąpić, jeśli lek zostanie nagle odstawiony, dlatego nie należy przerywać stosowania leku bez porozumienia z lekarzem.

Zmiany wzrostu. Istnieją pewne obawy dotyczące wpływu leków pobudzających na wzrost dzieci, zarówno na wzrost, jak i wagę, ze względu na początkową utratę apetytu i wzrost dopaminy, która może spowalniać wydzielanie hormonów wzrostu. Jednak efekt ten, jeśli występuje, wydaje się być przejściowy.

Inna teoria głosi, że lek na ADHD jest ukierunkowany na czynniki metaboliczne lub czynniki wzrostu, które mogą wpływać na wzrost dziecka.

Niektórzy badacze sugerują, że to nie leki, ale samo ADHD wpływa na wzrost dzieci. Jednak badania nie wydają się potwierdzać tego twierdzenia. Jedno z badań wykazało, że dzieci z ADHD, które nie przyjmują leków stymulujących, są w rzeczywistości większe niż dzieci bez ADHD.

Badanie z 2014 r. przeprowadzone w Szpitalu Dziecięcym w Bostonie wykazało, że u dzieci z ADHD, które przyjmowały leki stymulujące, nie zaobserwowano znaczących zmian wzrostu, a w wieku dorosłym nie były one przeciętnie krótsze niż dorośli, którzy nie przyjmowali leków stymulujących.

Jeśli Twoje dziecko przyjmuje leki na ADHD, które mu pomagają, poprawa zachowania może przeważyć nad krótkoterminowym wpływem na wzrost. Kwestię tę należy omówić z pediatrą lub psychiatrą.

Podczas gdy dziecko przyjmuje leki na ADHD, lekarz powinien uważnie obserwować jego wzrost. Być może trzeba będzie dostosować dietę dziecka, dodając więcej bogatych w energię, pożywnych pokarmów i przekąsek, aby zrównoważyć ewentualny spadek wagi. W ciężkich przypadkach przez krótki czas można stosować leki zwiększające apetyt.

Poważne skutki

Chociaż poważne działania niepożądane występują rzadko, mogą się zdarzyć. Jeśli wystąpią jakiekolwiek niepokojące objawy, należy natychmiast skontaktować się z lekarzem. Nie należy podawać dziecku kolejnej dawki do czasu rozmowy z lekarzem.

Halucynacje. Dzieci, które przyjmują leki pobudzające z powodu ADHD mają niewielkie szanse słyszeć głosy, widzieć wyimaginowane rzeczy, takie jak owady, i mieć poczucie paranoi. Wszelkie nietypowe zachowania tego typu należy zgłaszać lekarzowi.

Myśli samobójcze. Niektóre dzieci z ADHD mogą również cierpieć na depresję. U tych, które przyjmują niestymulujący lek atomoksetyna (Strattera), może wystąpić niewielkie ryzyko myśli samobójczych. W przypadku podejrzenia, że dziecko ma tego typu myśli, należy natychmiast skontaktować się z lekarzem.

Zmiany osobowości. Jeśli dawka leku stymulującego jest zbyt duża, niektóre dzieci mogą stracić orientację lub zachowywać się w sposób przypominający zombie. Jeśli dziecko wydaje się płaczliwe, wycofane lub nadmiernie uspokojone, należy omówić z lekarzem zmianę leku.

Tiki. U dzieci, które przyjmują leki stymulujące, czasami pojawiają się tiki, takie jak mimowolne mruganie, ruchy twarzy lub ciągłe przełykanie. Ponieważ jednak istnieje związek między zespołem Tourettes a ADHD (około 60% dzieci z zespołem Tourettes ma również ADHD), nie jest jasne, czy leki powodują tiki, czy tylko je pogarszają. Jeśli zmiana leku powoduje problemy społeczne, należy porozmawiać z lekarzem dziecka o zmianie leku na niestymulujący.

Problemy z sercem. Mimo że leki pobudzające są bezpieczne u zdrowych dzieci, mogą one powodować zawał serca lub udar mózgu u osób z grupy ryzyka chorób serca. Przed rozpoczęciem przyjmowania nowych leków przez dziecko należy omówić z lekarzem wszelkie choroby serca, wady wrodzone serca, objawy (takie jak omdlenia lub nieregularne bicie serca) lub przypadki chorób serca w rodzinie.

Uszkodzenie wątroby. W niezwykle rzadkich przypadkach lek Strattera może powodować żółtaczkę lub uszkodzenie wątroby. Należy natychmiast powiadomić lekarza, jeśli skóra dziecka zmieni kolor na żółty lub jeśli pojawi się ciemny mocz, objawy grypopodobne lub ból w górnej części brzucha.

Skutki uboczne leków przeciwdepresyjnych

Leki przeciwdepresyjne nie zostały zatwierdzone do leczenia ADHD, ale niektóre z nich, w tym bupropion (Wellbutrin), mogą być przepisywane dzieciom, u których nie uzyskano dobrej odpowiedzi na inne metody leczenia ADHD lub które cierpią również na zaburzenia nastroju, takie jak lęk lub depresja.

Bupropion ma wiele takich samych potencjalnych działań niepożądanych jak leki pobudzające, w tym drażliwość, zmniejszony apetyt, bezsenność i pogorszenie istniejących tików. W dużych dawkach może zwiększać prawdopodobieństwo wystąpienia drgawek u niektórych osób i może powodować halucynacje.

Dlaczego pismo ręczne ma znaczenie dla dzieci

0

Ołówki, papier i pismo mogą być dobre dla rozwijających się mózgów.

Dzisiejsze dzieci w wieku szkolnym otrzymują mniej więcej jedną czwartą tego, czego uczyli się ich rodzice, a wiele z nich w ogóle nie uczy się pisma odręcznego, co jest skutkiem upowszechnienia się komputerów i nowych wytycznych edukacyjnych, które kładą nacisk na pismo odręczne. Niepokoi to niektórych pedagogów i badaczy mózgu, którzy twierdzą, że przykładanie ołówka do papieru stymuluje obwody mózgowe związane z pamięcią, uwagą, zdolnościami motorycznymi i językiem w sposób, w jaki nie stymuluje to pisania na klawiaturze.

„Istnieje takie założenie, że żyjemy w erze komputerów i nie potrzebujemy już pisma odręcznego. To nieprawda” – mówi dr Virginia Berninger, profesor psychologii edukacyjnej na Uniwersytecie Waszyngtońskim.

Uaktywnianie mózgu przedszkolaka

Psycholog z Indiana University, dr Karin James, opublikowała niedawno wyniki badań, w których analizowano skany mózgu przedszkolaków przed i po nauce pisania na maszynie lub drukowania liter. Przed lekcją dzieci nie potrafiły rozróżnić przypadkowego kształtu od litery, a ich mózgi reagowały podobnie na każdą z nich. Po tym, jak nauczyły się odręcznie rysować litery, regiony mózgu potrzebne do czytania zapaliły się na widok litery, podobnie jak u dorosłych umiejących czytać i pisać. Nauka pisania na maszynie nie spowodowała takiej zmiany.

James podejrzewa, że wielokrotne ćwiczenie niechlujnej litery, a nie tylko dziobanie idealnej na klawiaturze, pomaga dziecku lepiej ją później rozpoznawać. Liczne badania wykazały, że przedszkolaki, które ćwiczą pismo odręczne, lepiej czytają w szkole podstawowej. Ale na tym nie kończą się korzyści.

Pisanie odręczne wymaga również koncentracji i uczy współpracy obwody mózgowe odpowiedzialne za koordynację ruchową, wzrok i pamięć. „Obawiam się, że gdyby w przyszłości całkowicie zrezygnować z nauki pisania odręcznego, mogłoby to mieć naprawdę negatywny wpływ na rozwój dzieci” – mówi James.

Wartość pisma ręcznego

Odpowiednio wcześnie opanowane pismo kursywne ma również pewne wyjątkowe zalety. Z badań przeprowadzonych przez Berninger wynika, że dzieci, które łączą litery za pomocą kursywy, lepiej rozumieją, jak wyglądają słowa i lepiej je literują. Pismo kursywne pozwala im także szybciej formułować myśli niż w przypadku pisania odręcznego lub na maszynie (przynajmniej do siódmej klasy, kiedy ich mózgi stają się wystarczająco dojrzałe, by szybko pisać na klawiaturze oburęcznej).

„Zawsze zachęcam swoich uczniów do robienia odręcznych notatek” – mówi James.

Pisanie krok po kroku

Psycholog edukacyjny, dr Virginia Berninger, proponuje następujące wskazówki dotyczące wprowadzania różnych narzędzi do pisania:

PrzedszkoleWzmacniaj umiejętności motoryczne poprzez zabawę z gliną, nawlekanie koralików, pracę w labiryncie i łączenie kropek ze strzałkami w celu utworzenia liter.

Przedszkole do drugiej klasyZapoznaj się z literami drukowanymi.

Trzecia i czwarta klasaNauka pisania kursywą.

Piąta klasaKontynuacja pisania odręcznego z jednoczesnym wprowadzeniem pisania dotykowego (nie tylko polowania i dziobania).

DalejWiele tabletów umożliwia pisanie bezpośrednio na ekranie za pomocą pióra lub rysika. Pisanie odręczne nie oznacza, że nie korzysta się z technologii.

Czerwone flagi napadów złości

0

Większość dzieci od czasu do czasu wpada w złość. Kiedy jednak przekraczają one granicę i stają się czymś więcej?

Większość dzieci od czasu do czasu kłóci się, nie współpracuje i nie słucha autorytetów. Ale jeśli złość i wrogość zdarzają się często – prowadząc do innych problemów z przyjaciółmi, w szkole lub w domu – może to być powód do niepokoju.

O ile rodzice i opiekunowie mogą ignorować wybuchy złości u maluchów i przedszkolaków, o tyle w późniejszym okresie życia trudniej jest je zignorować. Agresywne starsze dzieci mogą stanowić zagrożenie zarówno dla innych, jak i dla siebie.

Co to jest „normalność”?

Typowa napad złości może wystąpić, gdy małe dziecko jest zmęczone, sfrustrowane lub podczas codziennych czynności, takich jak spanie, jedzenie czy ubieranie się.

Nietypowa jest sytuacja, gdy wybuch pojawia się znikąd lub jest tak intensywny, że dziecko jest wyczerpane. Kiedy staje się to regularne, powinno to być sygnałem alarmowym.

Niektóre z rzeczy, które mogą być powodem do niepokoju to:

wrogość w stosunku do ludzi, przedmiotów lub obu tych rzeczy. Dziecko może od czasu do czasu chcieć uderzyć lub kopnąć opiekuna z powodu frustracji. Ale jeśli zdarza się to w ponad połowie napadów złości, może być problem.

Dziecko próbuje się zranić. Może próbować zrobić coś, na przykład:

  • Ugryźć się

  • Drapać się

  • Uderzać głową o ścianę

  • Próbować zranić się w stopę kopiąc coś

Dziecko nie potrafi się uspokoić. Innymi słowy, prawie po każdej napaści musisz usunąć je z otoczenia lub coś mu obiecać, aby ją rozładować.

Liczne napady złości. W domu oznacza to 10-20 wybuchów w miesiącu. Jeśli zdarza się to pięć razy dziennie przez więcej niż jeden dzień, to też jest powód do niepokoju.

Bardzo długie wybuchy. Jeśli napady złości trwają dłużej niż 25 minut, może to oznaczać, że mamy do czynienia z problemem.

?

Dlaczego tak się dzieje?

Dziecko może regularnie wybuchać agresją z powodu:

  • ADHD

  • Lęk

  • Zaburzenia uczenia się

  • Problemy z przetwarzaniem sensorycznym

  • Autyzm

Przyczyną może być także zaburzenie zachowania. Jest to coś więcej niż tylko napady złości. Może to być wzorzec działań, które przeszkadzają w codziennym życiu. Może obejmować:

  • Walka z

  • Okrucieństwo

  • Kłótnie

  • Znieważanie autorytetów

Dwa najczęstsze zaburzenia zachowania to zespół opozycyjno-buntowniczy (ODD) i zespół zaburzeń zachowania (CD).

Dzieci z ODD mogą wykazywać oznaki złośliwości, złośliwości lub okrucieństwa wobec innych.

Często są wrogo nastawione i spędzają dużo czasu na kłótniach lub przeciwstawianiu się autorytetom. Z wiekiem mogą być bardziej narażone na stany lękowe lub depresję.

Dzieci z CD mogą dorastać i mieć problemy w codziennym życiu z przyjaciółmi lub w domu. Ich ciągłe zachowania destrukcyjne lub agresywne mogą obejmować zastraszanie, używanie broni, niszczenie mienia, kradzieże i kłamstwa.

Jeśli zachowanie dziecka budzi Twój niepokój, porozmawiaj z pediatrą. W razie potrzeby może on skierować Cię do psychiatry lub psychologa. Wczesna terapia może być pomocna i może koncentrować się na takich celach, jak nauczenie dziecka radzenia sobie ze złością i frustracją w bardziej odpowiedni sposób.

Kamienie milowe rozwoju chłopców w wieku 15 lat

0

Nastoletni chłopcy rosną i rozwijają się w różny sposób, ale warto mieć pojęcie, co jest normalne. Dowiedz się, czego możesz oczekiwać od swojego syna w wieku 15 lat i jak mu pomóc.

Piętnastolatek jest nastolatkiem – nie jest już dzieckiem, ale nie jest też jeszcze dorosły.

Jest to czas zmian fizycznych, ale także czas wielkiego rozwoju intelektualnego, społecznego i emocjonalnego. Chociaż rozwój ten różni się znacznie w zależności od chłopca, istnieją pewne wspólne kamienie milowe, na które należy zwrócić uwagę.

Fizyczne

W tym wieku 15-letni chłopcy nadal się rozwijają. Są to:

  • Dużo jedzą i prawie zawsze są głodni

  • Stają się wyżsi i bardziej umięśnieni

  • Potrzebujesz dużo snu

  • Mogą być niezdarne, ponieważ rosną

Zmiany płciowe:

  • Większy penis i jądra, które zaczynają wytwarzać plemniki

  • Owłosienie łonowe, potem pod pachami i na twarzy

  • Głębszy głos, który czasami się łamie

  • Większe jabłko Adamsa

Intelektualny

Małe dzieci myślą tylko o tym, co dzieje się w danej chwili. Ale do 15 roku życia chłopiec potrafi myśleć w bardziej złożony sposób. Zwróć uwagę, czy Twój syn potrafi:

  • Zaczął wyznaczać sobie cele na przyszłość

  • Zaplanuj, co by było, gdyby

  • Podejmować więcej samodzielnych decyzji

  • Rozwijają poczucie dobra i zła

  • Rozwijanie pasji i głębszych zainteresowań

Zrozumienie skutków swojego zachowania

Emocjonalne i społeczne

Nastolatki w tym wieku poszukują tożsamości – poczucia, kim są. Chcą mieć większą kontrolę i być bardziej niezależni. Twój 15-letni syn może również:

  • Uważać, że przyjaciele są ważniejsi niż rodzina

  • Spędzają mniej czasu z rodzicami, a więcej z przyjaciółmi lub samotnie

  • Chcą się więcej kłócić, a mniej rozmawiać

  • Zacząć się umawiać na randki

  • Stać się bardziej świadomym swojej orientacji seksualnej

  • Głęboko odczuwać rzeczy

  • Próbować zrozumieć własne uczucia

  • Popadać w smutek lub przygnębienie. Może to prowadzić do problemów w szkole, używania narkotyków lub alkoholu, ryzykownego seksu i innych zachowań

Zapewnij im bezpieczeństwo

Nastolatki w wieku 15-19 lat mają wyższy wskaźnik zgonów niż młodsze dzieci. Najczęstsze przyczyny to wypadki samochodowe, zabójstwa i samobójstwa. Około jedna czwarta dzieci w wieku 12-17 lat zażywała narkotyki.

Te podstawowe zasady mogą pomóc Twojemu synowi zachować bezpieczeństwo:

  • Zawsze zapinaj pasy bezpieczeństwa i nigdy nie używaj telefonu komórkowego podczas jazdy.

  • Zachowaj ostrożność w sieci i podczas korzystania z mediów społecznościowych. Wzmocnij zasady korzystania z mediów i gier, w tym udostępniania danych osobowych.

  • Nosić ubranie ochronne na rowerze, rolkach lub deskorolce.

  • Przestrzegać zasad rodzinnych i prawa w zakresie używania alkoholu i narkotyków.

  • Trzymaj się z dala od broni, chyba że jesteś przeszkolony i towarzyszy ci osoba dorosła, która zna zasady bezpieczeństwa.

  • Zrozumienie, co może się stać, jeśli będziesz aktywny seksualnie (porozmawiaj z synem o chorobach, ciąży, szacunku dla dziewcząt i o tym, jak seks może zmienić ich poczucie własnej wartości).

Jak możesz pomóc

Jako rodzic możesz zrobić wiele, aby pomóc swojemu dorastającemu synowi. Bądź gotowy do rozmowy, kiedy są – bez telefonów, bez telewizji, tylko we dwoje. Słuchaj cicho i staraj się zrozumieć ich punkt widzenia. Następnie przedstaw swoją własną opinię. Nie śmiej się ani nie kpij z tego, co mówią.

Inne sposoby pomocy:

  • Daj im znać, gdy coś dobrze zrobią.

  • Zachęcaj je do udziału w podejmowaniu decyzji w rodzinie.

  • Okazywać zainteresowanie przyjaciółmi, szkołą i zajęciami.

  • Ustal zasady korzystania z telefonów, urządzeń i mediów społecznościowych.

  • Pomóż im zrozumieć presję rówieśników. Może ona być dobra lub zła.

  • Upewnij się, że wiedzą, co robić, jeśli ktoś proponuje im narkotyki lub wywiera presję, by uprawiali seks.

  • Zachęcaj syna do wolontariatu i troski o innych.

  • Zapewnij im prywatność.

  • Bądź dobrym wzorem do naśladowania, jeśli chodzi o wybory dotyczące snu, jedzenia i ćwiczeń.

Zwracaj uwagę na oznaki samobójstwa. Twój syn może być zagrożony, jeśli:

  • Rozmawia o samobójstwie lub śmierci

  • Rozmowy o tym, że w przyszłości nie będzie nas w pobliżu

  • Oddaje rzeczy, które kocha

  • Zwiększa ilość zażywanych narkotyków lub alkoholu

  • Podejmował wcześniej próby samobójcze

Nie zostawiaj syna samego, jeśli uważasz, że istnieje prawdopodobieństwo popełnienia przez niego samobójstwa. Natychmiast zwróć się o pomoc.

Kamienie milowe do zrobienia

W wieku 15 lat Twój syn nie musi już pomagać Ci w przechodzeniu przez ulicę. Potrzebuje jednak przewodnika, który będzie go prowadził w drodze ku dorosłości. Jeśli się o nich martwisz, porozmawiaj z lekarzem lub doradcą szkolnym.

Problemy skórne nastolatków: Trądzik, tłusta skóra, pocenie się i inne problemy

0

Lata nastoletnie mogą być pełne napięcia, a ostatnią rzeczą, jakiej potrzebujesz, jest problematyczna skóra. doctor zapytał ekspertów o rozwiązania najczęstszych problemów skórnych nastolatków.

Począwszy od pojawiających się znienacka wyprysków, przez te dziwne brodawki na palcach, które sprawiają, że masz wrażenie, że wszyscy się na nie gapią, aż po tłustą cerę, która wymyka się spod kontroli – okres nastoletni może być pełen problemów skórnych.

Jeśli jesteś taka, jak wielu nastolatków, prawdopodobnie masz wrażenie, że jesteś jedyną osobą, którą to dotyka. Prawda jest jednak taka, że tak nie jest – problemy skórne są powszechne wśród nastolatków.

„Jako dermatolog rozumiem, jak frustrujące i wstydliwe są niektóre problemy skórne nastolatków” – mówi dr Joel Schlessinger, prezes-elekt Amerykańskiego Towarzystwa Dermatologii Kosmetycznej i Chirurgii Estetycznej. „Ale ważne jest, aby pamiętać, że nie jesteś sam i że zawsze jest sposób, aby to poprawić – musisz tylko znaleźć odpowiednią ścieżkę leczenia”.

Aby Ci w tym pomóc, doktor zwrócił się do kilku ekspertów z prośbą o poradę dotyczącą niektórych najczęstszych problemów skórnych nastolatków.

Problem skórny nastolatków nr 1: trądzik

Wraz ze wzrostem poziomu hormonów i zmianami w organizmie reaguje skóra. U niektórych nastolatków są to sporadycznie pojawiające się pryszcze lub skazy. U dziewcząt może się to pojawić tuż przed każdym cyklem miesiączkowym.

Jednak u innych nastolatków wypryski wykraczają daleko poza pryszcza lub dwa, tworząc przewlekłą chorobę zwaną trądzikiem. Charakteryzuje się on występowaniem białych i czarnych zaskórników, a także, co zdarza się częściej, ropnych pryszczy.

Zwykle rozwija się w środkowej części policzków i na czole, a jego przyczyną jest niemal powszechnie brak równowagi hormonalnej lub nadwrażliwość na intensywną aktywność hormonalną organizmu w tym okresie” – mówi dr Doris J. Day, autorka książki „100 pytań i odpowiedzi na temat trądziku”.

Day twierdzi, że czynnikiem sprzyjającym może być także stres związany z życiem nastolatków.

Co może pomóc? W przypadku wielu nastolatków sprawdzą się dostępne bez recepty preparaty przeciwtrądzikowe zawierające nadtlenek benzoilu i/lub różne kwasy w postaci kremu, balsamu lub żelu. Kluczem do sukcesu może być jednak zakup kilku różnych produktów i ich rotacja.

„Bardzo często skóra reaguje pozytywnie, a potem nagle produkt przestaje działać” – mówi Schlessinger. „Sposób na poradzenie sobie z tym problemem to posiadanie dwóch lub trzech produktów, które lubisz, i zmienianie ich, stosując jeden z nich przez dwa do trzech miesięcy, a następnie zmieniając go, gdy trądzik przestaje być pod kontrolą”.

Jeśli trądzik nie ustępuje — lub się nasila — jak najszybciej udaj się do lekarza pierwszego kontaktu lub dermatologa. Leczenie obejmuje profesjonalne produkty przeciwtrądzikowe oraz antybiotyki. W gabinetach dermatologicznych dostępne są specjalne zabiegi laserowe lub inne zabiegi z wykorzystaniem światła, a także terapie ścierne, ale są one drogie.

A co z tymi sporadycznymi przypadkami „tuż przed studniówką/świątecznymi wakacjami/zabawą szkolną”?

Dr Barry Resnik, dermatolog z Memorial Regional Hospital i Joe DiMaggio Children’s Hospital w Hollywood, Fla. proponuje szybkie rozwiązanie:

„Podlej ściereczkę pod gorącą wodę i namocz pryszcz, aż ściereczka ostygnie, a następnie zastosuj miejscowo lek na trądzik” – mówi. Jeśli będziesz powtarzać tę czynność dwa do trzech razy dziennie, możesz powstrzymać lub przyspieszyć wybuch epidemii” – mówi Resnik.

W przypadku „najgorszego pryszcza na świecie”, mówi Resnik, nie próbuj zakrywać go zwykłym makijażem. Zamiast tego kup balsam wysuszający z domieszką barwnika i użyj go, aby ukryć pryszcz i przyspieszyć gojenie.

Problem nastolatków nr 2: tłusta skóra

Chociaż tłusta skóra i trądzik często idą ze sobą w parze, nie zawsze tak jest. Niektóre nastolatki cierpią wyłącznie z powodu tłustej skóry.

Jeśli Twoja cera jest tłusta, ale nie pojawia się na niej trądzik, istnieją dwie metody leczenia.

„Możesz zastosować preparaty miejscowe, które 'wycisną’ z niej tłuszcz, albo dotrzeć do źródła problemu, czyli nadmiernej produkcji oleju, i wyłączyć ją – obie metody mogą działać bardzo dobrze” – mówi dr Charles E. Crutchfield III, profesor kliniczny dermatologii na University of Minnesota Medical School.

Crutchfield radzi, aby usuwać nadmiar oleju, wybieraj produkty zawierające alkohol, takie jak „roztwór wysuszający”, który wchłania nadmiar oleju na powierzchni skóry. Możesz także użyć bibułek – arkuszy specjalnie przygotowanego papieru, które przykładasz do twarzy, aby wchłonąć olej.

Resnik często zaleca stosowanie „inhibitora olejków”, takiego jak OC 8. „Wykorzystuje on technologię absorbującą, aby zmniejszyć błyszczenie się skóry, jest bardzo skuteczny i odpowiedni dla wszystkich rodzajów skóry” – mówi.

Jeśli żaden z tych sposobów nie zadziała, Crutchfield twierdzi, że pomóc mogą profesjonalne zabiegi laserowe. Zauważa, że na przykład laser Aramis został zatwierdzony przez Amerykańską Agencję ds. Żywności i Leków do leczenia produkcji ropy naftowej w trądziku.

„W rzeczywistości oddziałuje on na same gruczoły ropy naftowej, zmniejszając ich aktywność. W pewnym sensie powoduje, że przechodzą one w stan uśpienia na okres do roku, dzięki czemu produkcja ropy ulega znacznemu zmniejszeniu” – mówi Crutchfield.

Kiedy gruczoły „obudzą się z powrotem”, w ciągu kilku miesięcy do roku, dodatkowe zabiegi mogą sprawić, że w krótkim czasie powrócą do stanu spoczynku.

Nie należy jednak nadmiernie myć twarzy, próbując pozbyć się oleju.

Uczucie „piskliwej czystości”, jakie ludzie mają po użyciu mydła, wynika z pozbywania się olejków tłuszczowych z naszej skóry i jest bardziej szkodliwe niż dobre” – mówi Resnik.

Zamiast tego używaj delikatnego środka myjącego i myj skórę nie częściej niż dwa razy dziennie”.

Problem skóry nastolatków nr 3: nadmierne pocenie się

Jeśli często zdarza ci się pocić na dłoniach i podeszwach stóp, pod pachami, na skórze głowy lub w dowolnym miejscu na ciele, nie jesteś sam. Lekarze twierdzą, że jest to poważny problem dla wielu nastolatków.

Problem ten, mówi Resnik, może wynikać z dwóch różnych przyczyn. Pierwszy z nich, jak twierdzi, jest spowodowany stresem – a nadmierne pocenie się najczęściej występuje pod pachami.

„W takiej sytuacji wystarczy użyć antyperspirantu o maksymalnej mocy, takiego jak Maxim lub Certain-Dri, które mogą naprawdę ograniczyć wydzielanie potu” – mówi.

Ich działanie polega na zatykaniu kanalików potowych, dzięki czemu pot nigdy nie dociera do skóry. Jeśli antyperspiranty dostępne bez recepty nie pomagają, lekarz może przepisać produkty o mocy medycznej” – mówi.

Jeśli obfite pocenie się występuje regularnie, być może cierpisz na coś, co lekarze nazywają „nadpotliwością”. Stan ten charakteryzuje się nadmiernym poceniem się dłoni, podeszew i pach, a czasem także twarzy.

„Dla nastolatków może to być bardzo izolująca dolegliwość – do tego stopnia, że wielu z nich nie chce nawet poruszyć tego tematu u swojego pediatry lub lekarza rodzinnego” – mówi Resnik.

Leczenie obejmuje minimalnie inwazyjne zabiegi chirurgiczne, które są ukierunkowane na gruczoły potowe, a także botoks – tę samą substancję, którą stosuje się w leczeniu zmarszczek. W tym przypadku niewielkie ilości oczyszczonej toksyny botulinowej A wstrzykuje się do gruczołów potowych, aby zablokować uwalnianie neuroprzekaźnika lub substancji chemicznej mózgu zwanej acetykoliną, która jest związana z poceniem się.

Leczenie trwa do ośmiu miesięcy i może być powtarzane.

Ponadto Amerykańska Akademia Dermatologii oferuje następujące wskazówki, jak kontrolować nadmierne pocenie się:

  • Noś ubrania z włókien naturalnych, takich jak bawełna, które są chłodniejsze i wchłaniają pot.

  • Używaj podeszew wewnętrznych, które wchłaniają pot, i staraj się zmieniać buty na zmianę, pozostawiając jeden dzień między kolejnymi noszeniami, aby mogły wyschnąć.

  • Unikaj pokarmów i napojów, które wydają się wywoływać pocenie się. Są one różne dla każdego, ale niektórzy lekarze twierdzą, że mogą to być pikantne potrawy lub bardzo gorące płyny, takie jak zupy.

Wreszcie w najcięższych przypadkach nadpotliwości można przeprowadzić operację na wiązkach nerwowych kontrolujących pocenie się. Jest to bardzo specjalistyczna operacja, zwykle dostępna tylko w dużych ośrodkach medycznych.

Problem skórny nastolatków nr 4: Brodawki

Jeśli przy każdej nadarzającej się okazji chowasz ręce do kieszeni, być może próbujesz ukryć brodawki. Te mięsiste, czasem ciemne, grudki i zgrubienia mogą rosnąć pod paznokciami, na palcach, grzbietach dłoni lub na podeszwach stóp. Lekarze twierdzą, że brodawki są najczęściej spotykane u nastolatków, ponieważ są wywoływane przez wirusy.

„Kurzajki są bardzo powszechne w wieku nastoletnim i pojawiają się w okresie, kiedy nawet niewielka niedoskonałość może powodować poważne problemy” – mówi Schlessinger.

Schlesinger twierdzi, że istnieje wiele metod leczenia brodawek. Należą do nich: zamrażanie narośli ciekłym azotem, wypalanie laserem lub leczenie chemiczne. Choć zabiegi te czasami przynoszą efekty, brodawki mogą powrócić.

Najlepszym sposobem na uniknięcie brodawek jest unikanie obgryzania paznokci i kaleczenia rąk. Zraniona skóra wydaje się bardziej podatna na działanie wirusów kurzajek.

Większość kurzajek znika bez żadnego leczenia w ciągu około dwóch lat. Kurzajki nie są niebezpieczne. Jeśli jednak brodawki przeszkadzają ci w życiu, lekarz podstawowej opieki zdrowotnej może omówić z tobą różne możliwości leczenia.

Problem skórny nastolatków nr 5: Egzema/otokowe zapalenie skóry

Chociaż egzema częściej występuje u młodszych dzieci, eksperci twierdzą, że czasami te plamy suchej, łuszczącej się i zaczerwienionej skóry pojawiają się u dzieci w wieku nastoletnim.

„Wielu nastolatków uprawiających sport stwierdza, że ich egzema z dzieciństwa nasila się, często zaostrzając się pod wpływem urazów lub sprzętu sportowego noszonego na przykład na kolanach lub kostkach” – mówi Schlessinger.

Czasami wystarczy nieperfumowany, silnie działający krem nawilżający. Eksperci twierdzą, że jest to szczególnie ważne, jeśli bierzesz prysznic po uprawianiu sportu i wychodzisz na zewnątrz w zimne dni, które mogą jeszcze bardziej wysuszyć i podrażnić skórę. Wystarczy zastosować balsam nawilżający natychmiast po wzięciu prysznica, kąpieli lub pływaniu.

Jeśli krem nawilżający nie pomaga – lub jeśli skóra zaczyna „puchnąć”, sączyć się, staje się mocno zaczerwieniona lub swędząca – czas udać się do dermatologa, który może przepisać leki, które mogą pomóc” – mówi Schlessinger.

Należą do nich zarówno preparaty miejscowe, jak i doustne, a także środki nawilżające wydawane na receptę. Lekarz pierwszego kontaktu również może przepisać takie środki”.

Co to jest: ADHD czy niedojrzałość?

0

Jeśli uważasz, że Twoje dziecko może mieć ADHD, odetchnij. Może to być coś mniej poważnego.

ADHD jest jednym z najczęściej diagnozowanych zaburzeń zachowania u dzieci w USA. Niektórzy eksperci uważają jednak, że ADHD jest diagnozowane zbyt często, zwłaszcza u dzieci niedojrzałych.

Eksperci twierdzą, że dzieci, które są najmłodsze w klasie, są bardziej narażone na diagnozę ADHD niż ich starsi koledzy z klasy. Jedno z ostatnich badań wykazało, że chłopcy urodzeni pod koniec granicy klasy (np. urodzeni w grudniu, jeśli granica rozpoczęcia nauki przypada na 1 stycznia) byli o 30% bardziej narażeni na zdiagnozowanie ADHD. W tym samym badaniu dziewczęta urodzone pod koniec granicy klasy były o 70% bardziej narażone na diagnozę ADHD.

Ponieważ ADHD jest chorobą neurologiczną, która powoduje różnice w funkcjonowaniu mózgu, które nie mają nic wspólnego z wiekiem lub datą urodzenia, niektórzy twierdzą, że niedojrzałość jest często mylona z ADHD.

Między najstarszymi i najmłodszymi dziećmi w klasie może być nawet cały rok różnicy. Pod względem rozwojowym między tymi grupami może istnieć duża przepaść, mówi dr Anson Koshy, adiunkt pediatrii w McGovern Medical School na Uniwersytecie Teksańskiego Centrum Nauk o Zdrowiu w Houston.

Młodszym dzieciom może być trudniej zwracać uwagę lub siedzieć spokojnie, zwłaszcza w porównaniu ze starszymi rówieśnikami. A te właściwe dla wieku zachowania mogą być mylnie brane za ADHD, mówi Koshy.

Jeśli nie jesteś pewien, czy Twoje dziecko ma ADHD, czy jest po prostu niedojrzałe, jest kilka rzeczy, które mogą pomóc Ci to ustalić.

Małe dzieci? Obserwuj i czekaj

ADHD można zdiagnozować już w wieku 4 lat, ale wielu ekspertów, w tym Koshy, twierdzi, że wczesna diagnoza może być błędem w przypadku większości bardzo małych dzieci.

Jak twierdzi Koshy, maluchy i przedszkolaki są szczególnie narażone na problemy z kontrolą impulsów, trudności ze skupieniem uwagi i utrzymaniem się w zadaniu. Jednak większość dzieci z tego wyrasta. Tylko u 5% do 10% przedszkolaków z objawami podobnymi do ADHD diagnozuje się ADHD w późniejszym okresie życia.

Spójrz poza salę lekcyjną

Nauczyciele są często pierwszymi, którzy sugerują, że dziecko może mieć ADHD. Ma to sens, ponieważ widzą je przez tak dużą część dnia. Badania pokazują jednak, że nauczyciele częściej podejrzewają ADHD u najmłodszych dzieci w klasie.

Mogą nie zdawać sobie sprawy, że niedojrzałość lub inny problem, taki jak trudności w nauce, może być prawdziwym powodem, dla którego dziecko ma problemy z koncentracją uwagi podczas lekcji, mówi Koshy.

Ponadto młodsze dzieci mają krótszy czas koncentracji uwagi i potrzebują wielu okazji do ruchu. Jeśli dziecko przebywa w klasie, w której jest mało przerw lub mało aktywności fizycznej (np. na przerwie lub zajęciach wychowania fizycznego), może być bardziej podatne na zdenerwowanie lub utratę koncentracji.

Dlatego tak ważne jest, aby zwracać uwagę na zachowanie dziecka poza szkołą.

Pytam zaniepokojonych rodziców: Jak wygląda poranna rutyna Twojego dziecka? Co z porą posiłków, zabawą i zajęciami pozalekcyjnymi? Koshy mówi.

Jeśli Twój syn lub córka ma problemy z koncentracją, spokojnym siedzeniem lub samokontrolą w domu i w weekendy, jest to raczej znak, że może mieć ADHD.

Nie spiesz się z diagnozą

Ponieważ nie istnieją testy laboratoryjne na obecność ADHD, specjalista (np. pediatra, psycholog, neurolog lub psychiatra) stawia diagnozę na podstawie objawów występujących u dziecka oraz innych czynników, takich jak historia rodziny dziecka i historia zdrowia.

Lekarz lub terapeuta zapyta o zachowanie dziecka i poprosi nauczyciela dziecka, a być może także innych członków rodziny, o opinię – mówi dr Nicole Brown, pediatra ze Szpitala Dziecięcego Montefiore w Nowym Jorku.

Ten proces może zająć trochę czasu. Lekarz lub terapeuta dziecka może chcieć oceniać dziecko przez kilka miesięcy, aby sprawdzić, czy jego zachowanie zmienia się wraz z wiekiem lub okolicznościami (na przykład podczas przerwy letniej).

W razie wątpliwości co do diagnozy należy zasięgnąć drugiej opinii.

Zapytaj lekarza swojego dziecka: Czy czuje się Pan/Pani komfortowo, stawiając diagnozę ADHD? Czy ma Pan/Pani doświadczenie w diagnozowaniu tego zaburzenia i jakie metody Pan/Pani stosuje? mówi Brown. Jeśli odpowiedź brzmi „nie”, należy poszukać pomocy u kogoś, kto ma doświadczenie w leczeniu dzieci z ADHD.

Ważne jest również, aby rozważyć inne przyczyny, takie jak trudności w nauce. Testy psychoedukacyjne to obiektywny sposób na porównanie mocnych i słabych stron edukacyjnych dziecka z innymi dziećmi w jego wieku. Warto zapytać o to lekarza lub szkołę dziecka.

Skup się na zachowaniu

Ponad 90% pediatrów przepisuje dzieciom leki po zdiagnozowaniu u nich ADHD. Leki mogą być skuteczne w przypadku dzieci z ADHD. Mogą one jednak powodować poważne skutki uboczne, takie jak problemy ze snem i apetytem. Dlatego powinny być stosowane tylko u dzieci, które zdecydowanie mają ADHD i które są przynajmniej w wieku szkoły podstawowej, mówi Koshy.

Terapia behawioralna jest często lepszym pierwszym krokiem.

Terapia ma udowodnione badaniami działanie, które pomaga dzieciom z ADHD, jak również tym, które są po prostu niedojrzałe, mówi Koshy.

Szukając terapeuty, należy szukać kogoś, kto pracował z dziećmi w różnym wieku i na różnych etapach rozwoju oraz kto ma doświadczenie z ADHD, mówi Brown. Zwiększa to szanse na to, że terapeuta będzie w stanie rozróżnić, czy dziecko ma problemy z powodu wieku, czy z powodu ADHD.

Szkolenie dla rodziców – czyli nauka strategii behawioralnych w celu komunikowania się z dzieckiem i pomagania mu – może również pomóc w jasnym i konsekwentnym określaniu oczekiwań i konsekwencji.

Jak mówi Koshy, szkolenie rodziców często przynosi dzieciom największe korzyści.

Warto rozważyć udział w zajęciach lub spotkanie z terapeutą, który specjalizuje się w ADHD i problemach behawioralnych dzieci. Poproś lekarza swojego dziecka o rekomendację.

Podczas gdy czekasz na ustalenie, co dzieje się z Twoim dzieckiem, możesz zrobić wiele, aby pomóc mu radzić sobie lepiej i mieć łatwiejszy czas w domu i w szkole, mówi Brown.

Poczucie winy u nowych matek i jak je przezwyciężyć

0

Wdoctor dyskutuje o poczuciu winy nowych mam i o tym, jak odzyskać perspektywę.

Oto coś, o czym niewiele osób powie ci, gdy jesteś w ciąży i wkrótce zostaniesz nową mamą. Wśród wielu nowych emocji, których doświadczysz jako rodzic, poczucie winy prawdopodobnie znajdzie się na samym szczycie.

W dzisiejszych czasach stawka dla rodziców jest wyższa niż kiedykolwiek. Żyjemy w epoce wysokich oczekiwań, w której wszystko jest momentem jak z Kodaka, a obecnie jak z Facebooka” – mówi dr Alan Manevitz, psychiatra ze szpitala Lenox Hill w Nowym Jorku. Bardzo łatwo jest matkom noworodków, które z miłości i troski szybko doznają traumy z powodu różnych rzeczy.

Oto pięć najczęstszych powodów, dla których nowe mamy czują się winne, i jeszcze więcej powodów, dla których powinny nauczyć się dawać sobie spokój.

1. Nie czuję się na siłach.

Jednym z bardziej wstydliwych uczuć, z jakimi przychodzą do mnie kobiety, jest to, że nie czują natychmiastowej, bezwarunkowej miłości matki, której oczekiwały. Czują się tak, jakby to było to, co powinny mieć, i wstydzą się tego” – mówi Manevitz.

Chociaż większość kobiet czuje natychmiastową więź po urodzeniu dziecka, wiele z nich jej nie czuje. Wbrew powszechnemu przekonaniu, jest to całkiem zrozumiałe – mówi Manevitz. Ciąża i poród to wielka trauma dla organizmu.

Pomyśl o tym: W większości przypadków po operacji lub innych fizycznych wyzwaniach czy urazach odpoczywamy, dbamy o siebie i być może inni zajmują się naszymi potrzebami, dopóki nie staniemy na nogi. Inaczej jest w przypadku zostania nową mamą. Urodzenie dziecka czasem wiąże się z wieloma nieprzyjemnymi, a nawet bolesnymi skutkami ubocznymi – nacięcie krocza, być może cesarskie cięcie, a także ból i bolesność, które mogą towarzyszyć karmieniu piersią.

Ale zamiast odpoczywać, musisz zmagać się z bezsennymi nocami oraz fizycznymi i emocjonalnymi wymaganiami, które wiążą się z opieką nad noworodkiem.

Wiele rodzin nie ma środków finansowych, aby opłacić pielęgniarki lub opiekunki do dziecka, może też nie mieć wsparcia ze strony dalszej rodziny, która mogłaby pomóc w opiece nad noworodkiem. Tak więc po przejściu przez tę niewiarygodną rzecz ze swoim ciałem i umysłem masz być superszczęśliwa i wykonywać zadania, kiedy jesteś wyczerpana i zmęczona. Nie każdy ma na to środki, a to wszystko potęguje stres – mówi Manevitz.

Aby złagodzić nieco presję, warto wziąć przykład z ojców. Czasami zdarza się, że ojciec nie angażuje się emocjonalnie, dopóki dziecko nie stanie się bardziej interaktywne, ale nie mają oni takich samych oczekiwań, jakie kobiety mają wobec siebie – mówi Manevitz. Z tego powodu wielu z nich nie zmaga się z takim samym poczuciem winy, jakie często odczuwają nowe mamy.

2. Nie za każdym razem karmienie piersią.

Amerykańska Akademia Pediatrii zaleca, aby zdrowe kobiety karmiły piersią swoje dzieci przez pierwsze sześć do 12 miesięcy życia. Istnieją liczne dowody na to, że karmienie piersią przynosi korzyści zdrowotne zarówno dzieciom, jak i matkom.

Z tego powodu na nowe mamy wywierana jest ogromna presja, aby karmiły piersią. Jeśli niedawno urodziłaś dziecko, istnieje duże prawdopodobieństwo, że w szpitalu odwiedził cię konsultant laktacyjny, który zachwalał korzyści płynące z karmienia piersią, lub że byłaś bombardowana literaturą na ten temat.

Z tego powodu wzrasta poczucie winy wśród matek, które nie sądzą, że dadzą radę – mówi dr Roya Samuels, pediatra z Cohen Children’s Medical Center, oddziału North Shore Long Island Jewish Health System.

Faktem jest jednak, że karmienie piersią nie sprawdza się w przypadku wszystkich rodzin z wielu powodów, co niestety może sprawić, że wiele świeżo upieczonych mam czuje się okropnie z powodu korzyści zdrowotnych, których, jak sądzą, odmawiają swojemu nowonarodzonemu potomkowi.

Najlepsza jest pierś, ale mleko modyfikowane jest wspaniałą alternatywą, jeśli nie ma to sensu ze względu na styl życia lub nie jest możliwe z jakiegoś powodu” – mówi Samuels. Nie ma nic złego w mieszance. Dzieci otrzymają optymalne składniki odżywcze, których potrzebują.

Najważniejsze jest to, byś była zadowoloną matką – mówi Manevitz. Bycie nieszczęśliwą mamą karmiącą nie jest lepsze niż szczęśliwa mama karmiąca dziecko z radością mieszanką.

3. Powrót do pracy.

Powrót do pracy to jeden z największych czynników wywołujących poczucie winy u świeżo upieczonej mamy. I choć to zrozumiałe, że chciałoby się być z dzieckiem w domu, eksperci twierdzą, że dzieci są niezwykle odporne i potrafią przystosować się do wielu różnych rodzajów układów rodzinnych.

Rzeczywistość jest taka, że w ciągu ostatniej dekady – a zwłaszcza dziś, biorąc pod uwagę gospodarkę – wiele rodzin musi polegać na dochodach obojga partnerów. Mówię matkom, że muszą robić to, co jest dla nich dobre w życiu rodzinnym” – mówi Samuels.

Robienie tego, co słuszne, często oznacza zarabianie wystarczającej ilości pieniędzy, by utrzymać rodzinę w ubraniu, schronieniu i wyżywieniu, ale oznacza także upewnienie się, że jako rodzic jesteś spełniony osobiście. Niektóre mamy są lepszymi matkami, pracując na część lub cały etat – mówi Samuels. Dla wielu kobiet posiadanie ujścia i poczucia celu zarówno w domu, jak i poza nim, pomaga im poczuć się w pełni. Zdaniem Samuels pełnia czyni z nich lepszych rodziców.

Jednak nawet w najlepszych okolicznościach pracujące mamy mogą czuć się rozdarte między domem a pracą, co może prowadzić do poczucia winy. Jak mówi Manevitz, kluczem do walki z tym problemem jest planowanie.

Zorganizuj się tak, by po powrocie do domu z pracy móc dzielić czas z dzieckiem i partnerem. Nie chcesz przecież wrócić do domu i stwierdzić, że nie masz pieluch.

Wypracowanie podziału obowiązków między ciebie i twojego partnera, jeśli go masz, lub poproszenie o pomoc przyjaciół i rodzinę, może ułatwić ci zrelaksowanie się i czerpanie radości z bycia rodzicem.

4. Pozostawianie dziecka w przedszkolu.

Powrót do pracy zazwyczaj oznacza pozostawienie dziecka pod opieką innej osoby. Czy nie powinieneś czuć się winny z tego powodu?

Samuels twierdzi, że to zdrowe rozwiązanie, jeśli tylko masz niezawodną i godną zaufania opiekę nad dzieckiem, znajdujesz sens w wykonywanej pracy, która cię dopełnia i jesteś w stanie zachować równowagę.

Zarówno Samuels, jak i Manevitz twierdzą, że dzieci czerpią korzyści z opieki innej kochającej osoby dorosłej. Zapewniają one bowiem stymulację, uczą dzieci nawiązywania kontaktów społecznych i akceptacji innych ludzi, a to wszystko jest bardzo pomocne – mówi Manevitz.

Jako pediatra, wiele nowych mam, z którymi spotyka się Samuels, mówi, że znalazło opiekunki o umiejętnościach innych niż ich własne, które wnoszą wspaniały wkład w życie ich dzieci. Jak mówi Samuels, opiekunki mogą wnieść inny wymiar i rozwijać różne talenty u dzieci.

Podsumowując, mówi: „Lubię podkreślać rodzicom, że jakość, a nie ilość czasu spędzanego z dziećmi jest najważniejsza”.

5. Poświęcanie czasu sobie.

Choć może być trudno znaleźć na to czas, ważne jest, aby nadal ćwiczyć, spędzać czas z przyjaciółmi – bez dziecka – nie mówiąc już o zorganizowaniu od czasu do czasu wieczoru randkowego z partnerem. I porzuć poczucie winy, ponieważ – jak twierdzą eksperci – poświęcanie czasu sobie może być korzystne zarówno dla Ciebie, jak i dla Twojego dziecka.

Ważne jest, aby każda osoba miała ujście i sposób na naładowanie baterii i energii, aby być najlepszym rodzicem, jakim może być – mówi Samuels.

Uwolnij się od poczucia winy.

Przy tak wielu informacjach o tym, jak wychowywać dzieci, dostępnych w książkach i Internecie, wiele świeżo upieczonych mam ma poczucie, że zawsze mogłyby zrobić więcej dla swojego dziecka.

Jak mówi Manevitz, nasze poczucie własnej wartości jest zawsze niewystarczające.

Prawda jest taka, że mama, która wie, jak zrelaksować się przy dziecku i cieszyć się tym procesem, prawdopodobnie będzie szczęśliwsza sama w sobie, a co za tym idzie – będzie lepszą mamą.

Kluczem jest poradzenie sobie z własnym perfekcjonizmem. Ważne jest, aby być realistą” – mówi Manevitz.

Sen, ćwiczenia i dieta nowego rodzica

0

Lekarz udziela wskazówek, jak znaleźć czas dla siebie jako świeżo upieczonego rodzica. Odpoczynek, dieta i ćwiczenia zapewnią ci najlepsze samopoczucie.

funkcja

Jako rodzic możesz być tak zajęty skupianiem się na dziecku, że łatwo zignorować własne samopoczucie.

Twoje dziecko potrzebuje Cię w jak najlepszej formie. Dlatego teraz, kiedy masz już za sobą etap maratonu noworodkowego, nadszedł czas, abyś znalazła czas na zadbanie o siebie.

Skup się na tych trzech obszarach, aby zwiększyć swoją energię i odzyskać kontrolę.

  • Sen.

    To znaczy twój. Teraz, gdy Twoje dzieci są w ciągłym ruchu, będziesz potrzebować całej swojej energii, aby za nimi nadążyć. Wykorzystaj ich dłuższe pory snu, aby upewnić się, że masz wystarczająco dużo czasu na sen. (Jeśli dzieci wcześnie chodzą spać i wcześnie się budzą, będziesz musiał pójść w ich ślady).

  • Ćwiczenie.

    Ćwiczenie pomoże Ci uzyskać dobrą kondycję, oczyścić umysł i dodać energii. Może Twój partner będzie mógł zająć się dzieckiem z samego rana, a Ty pójdziesz pobiegać, albo w czasie drzemki włączysz płytę DVD z ćwiczeniami. Długi spacer z dzieckiem w wózku też się liczy.

  • Inteligentne przekąski.

    Zaopatrz się w zdrowe przekąski, które możesz zabrać ze sobą w podróż, takie jak orzechy, owoce i jogurt. Dzięki temu nie będzie Cię kusiło, by kupić słodycze lub inne smakołyki, które dadzą Ci szybki zastrzyk energii, ale szybko się ulotnią.

Rozwój dziecka w tym tygodniu

Zabawa to nie tylko zabawa dla dziecka – dzięki niej uczy się ono świata. Daj mu nowy przedmiot i obserwuj, jak wkłada go do buzi, upuszcza, turla i przewraca, odkrywając wszystko, co może o nim powiedzieć.

Możesz zauważyć następujące rosnące oznaki rozwoju poznawczego:

  • Zwiększa się zakres uwagi dziecka. Wcześniej dziecko przenosiło się z jednej zabawki na drugą w ciągu kilku sekund, ale teraz potrafi skupić się na jednym przedmiocie przez dłuższy czas.

  • Zaczynają prawidłowo posługiwać się przedmiotami. Naśladują sposób picia z butelki, korzystania z telefonu i czesania włosów. Zaczynają rozumieć, że każdy przedmiot ma swoją własną funkcję.

  • Mogą zacząć wskazywać na przedmioty. Kiedy coś je zainteresuje, chcą się upewnić, że ty też na to patrzysz. Wzmocnij ich zrozumienie, mówiąc: „To jest filiżanka” itp.

Można się zastanawiać nad:

  • Złość.

    Czy jest to emocja, którą może odczuwać Twoje dziecko? Odpowiedź brzmi: tak. Jeśli zabierzesz dziecku coś, czego ono pragnie, może być na Ciebie wściekłe.

  • Chodzenie.

    Wiele dzieci w tym wieku potrafi już zrobić kilka kroków. Inne będą trochę mniej pewne siebie i będą próbować trochę później.

  • Koc bezpieczeństwa.

    Jeśli dziecko jeszcze nie zidentyfikowało przedmiotu, który je pociesza, gdy jest zdenerwowane, prawdopodobnie wkrótce to zrobi. Może to być użyteczne narzędzie, które pomoże im się uspokoić i może być dobrym elementem rutyny przed snem.

Miesiąc 10, Tydzień 1 Wskazówki

porady

  • Zaplanuj wieczór na randkę. Związki wymagają pielęgnacji. A kiedy już się wybierzecie, postarajcie się rozmawiać o rzeczach innych niż dziecko!

  • Odzyskaj iskrę. Jesteś zmęczony i Twoje libido może być niskie, ale seks może Ci w tym pomóc. Nawiążesz kontakt z partnerem, a może nawet zyskasz więcej energii.

  • Rób ćwiczenia Kegla. Te ćwiczenia miednicy nie są przeznaczone tylko na czas ciąży. Wykonuj je, aby wzmocnić mięśnie dna miednicy, co może ci pomóc, jeśli masz problemy z popuszczaniem moczu.

  • Masz przyjaciół, którzy nie mają dzieci? Nie skreślaj ich ze swojego życia. Szukajcie wspólnej płaszczyzny porozumienia.

  • Zaplanuj własne wizyty u lekarza. Pediatra nie powinien być jedyną wizytą kontrolną w Twoim kalendarzu. Należy także dbać o własne zdrowie.

  • Wyczyść zęby. Zmiany zachodzące w czasie ciąży mogą prowadzić do chorób dziąseł, a matki mogą przekazywać bakterie powodujące próchnicę swoim dzieciom.

  • Czy jesteś tak wyczerpany i zdołowany, że przeszkadza ci to w życiu? Poszukaj pomocy. Depresja poporodowa nie zawsze pojawia się zaraz po urodzeniu dziecka. Porozmawiaj z lekarzem lub zaufanym terapeutą.