Strona główna Blog Strona 3173

Zespół złamanego serca również powiązany z radosnymi sercami

0

Nowe badania wykazują, że niewielka część pacjentów z zespołem takotsubo lub "złamanym sercem" cierpiących na niewydolność serca w rzeczywistości ma "zespół szczęśliwego serca", występujący po radosnych wydarzeniach życiowych.

Syndrom złamanego serca również powiązany z radosnymi sercami

Ashley Lyles

5 maja 2022 C Nowe badanie sugeruje, że „zespół złamanego serca” może występować również po radosnych wydarzeniach życiowych. Naukowcy nazywają go „zespołem szczęśliwego serca”.

Zespół złamanego serca, znany oficjalnie jako zespół takotsubo, jest nagłą formą niewydolności serca. Uważa się, że jest on wywoływany przez negatywne wydarzenia życiowe, takie jak doświadczenie strachu, żalu lub konfliktu.

Nowe wyniki badań sugerują, że u niewielkiej grupy pacjentów zespół takotsubo jest wywoływany przez radosne wydarzenia życiowe, donosi dr Thomas Stiermaier ze Szpitala Uniwersyteckiego Schleswig-Holstein w Lueck w Niemczech i współpracownicy.

Co znamienne, pacjenci ci częściej byli mężczyznami. Badacze stwierdzili, że nie ma różnicy w ogólnych wynikach między osobami z zespołem szczęśliwego serca i zespołem złamanego serca.

Wyniki opublikowano 4 maja w czasopiśmie JACC: Heart Failure.

Wcześniejsze doniesienia wykazały, że zespół takotsubo może być spowodowany negatywnymi czynnikami emocjonalnymi, czynnikami fizycznymi, takimi jak ciężka aktywność fizyczna lub zabiegi medyczne, kombinacją czynników emocjonalnych i fizycznych lub żadnym z nich – twierdzą autorzy. Badania wykazują, że czynniki fizyczne są najczęściej związane ze złymi wynikami.

Jednak najnowsze informacje, a także nowe odkrycia wskazują, że radosne wydarzenia, takie jak śluby, chrzciny, narodziny wnuków czy przyjęcie urodzinowe, również mogą być czynnikiem wyzwalającym.

Skrajne emocje, zarówno negatywne, jak i pozytywne, mogą w rzadkich przypadkach wywołać zespół takotsubo, chociaż u większości pacjentów, którzy na co dzień doświadczają smutku lub radości, nie dochodzi do rozwoju tego schorzenia – mówi dr Jason H. Rogers, profesor medycyny sercowo-naczyniowej na Uniwersytecie Kalifornijskim w Davis Medical Center w Sacramento.

„Można doradzać pacjentom, aby unikali skrajnych emocji, ale emocje są częścią ludzkiej natury i nie są czymś, co można łatwo kontrolować” – mówi. „Wszystkim pacjentom mówimy to samo: jeśli odczuwasz ból lub ucisk w klatce piersiowej lub czujesz, że coś jest nie tak z Twoim sercem, nie zwlekaj z szukaniem pomocy medycznej”.

W nowym badaniu naukowcy ocenili 2 482 pacjentów, korzystając z rejestru GErman-Italian-Spanish Takotsubo (GEIST), jednego z największych na świecie rejestrów takich przypadków, aby porównać czynniki wywołujące i wyniki osób z zespołem złamanego i szczęśliwego serca.

Spośród 910 pacjentów, u których wystąpił czynnik emocjonalny, 37 należało do grupy szczęśliwego serca, a 873 do grupy złamanego serca. Średnia wieku w obu grupach była podobna i wynosiła około 70 lat.

Pacjenci z zespołem szczęśliwego serca częściej mieli nieprawidłowe powiększenie balonu serca i częściej byli mężczyznami (18,9% vs 5,0%) niż ci, u których wystąpiło negatywne zdarzenie wyzwalające.

Pacjenci z zespołem złamanego serca i z zespołem szczęśliwego serca mieli podobny odsetek zgonów długoterminowych i powikłań szpitalnych.

Dostosowanie podejścia „zero samobójstw” do społeczności rdzennych

0

Chociaż wśród rdzennych Amerykanów występuje wysoki wskaźnik samobójstw i wyjątkowe wyzwania kulturowe, programy prewencyjne rzadko były tworzone z myślą o ich specyficznych potrzebach.

Dostosowanie podejścia „zero samobójstw” do społeczności rdzennych

Jordan Anderson , Dhivya Sridar

Edwina Valdo w zeszłym roku odebrała rozpaczliwy telefon z linii kryzysowej dla samobójców w Acoma Pueblo Behavioral Health Services w Nowym Meksyku. Valdo, która na co dzień pracuje jako kierownik ds. grantów, była na zastępstwie, ponieważ w związku z pandemią w ośrodku brakowało personelu.

Robiłem wszystko, co w mojej mocy, by nie rozłączać się z nią, próbując dowiedzieć się, gdzie jest i kim jest – mówi Valdo, członek nowomeksykańskiego Pueblo of Acoma Tribe.

Rozmówczyni powiedziała Valdo, że w domu znęcano się nad nią słownie i miała myśli samobójcze. Ponieważ kobieta nie chciała angażować organów ścigania ani służb ratowniczych, Valdo sam zawiózł ją do miejscowego schroniska.

Bardzo się cieszyłam, że mogłam być tam dla niej” – mówi Valdo. To była jedna z moich podopiecznych, więc bardzo się ucieszyłam, że mogę ją wesprzeć w tym kryzysowym momencie”.

Acoma jest jednym z ośmiu ośrodków wspieranych przez Indiańską Służbę Zdrowia, które pracują nad dostosowaniem do swoich społeczności znanego od dawna programu zapobiegania samobójstwom, znanego jako Inicjatywa Zero Samobójstw. Placówki te są pionierami w zakresie kompetentnego kulturowo podejścia do opieki nad samobójcami, łączącego praktyki poparte badaniami z tradycyjnym leczeniem, nawet w obliczu wyzwań związanych z finansowaniem i trwałymi piętnami związanymi z samobójstwami.

Dostosowanie programu „Zero samobójstw” do potrzeb rdzennej ludności

Rdzenni Amerykanie mają najwyższy wskaźnik samobójstw wśród wszystkich grup rasowych i etnicznych w Stanach Zjednoczonych. W pierwszym roku pandemii COVID-19 badanie przeprowadzone przez National Council for Mental Wellbeing wykazało, że 45% dorosłych rdzennych Amerykanów stwierdziło, że doświadcza więcej stresu i problemów ze zdrowiem psychicznym, a tylko 24% z nich poddało się leczeniu psychiatrycznemu.

Chociaż wśród rdzennych Amerykanów odnotowuje się wysokie wskaźniki samobójstw i wyjątkowe wyzwania kulturowe, programy prewencyjne rzadko były opracowywane z myślą o ich specyficznych potrzebach.

Zero Samobójstw jest ogólnym programem zapobiegania samobójstwom, który po raz pierwszy wystartował w 2012 roku, promując przyjęcie zerowej liczby samobójstw jako celu we wszystkich amerykańskich systemach opieki zdrowotnej. Od tego czasu zmobilizował on do działania służby zdrowia na całym świecie.

Program składa się z siedmiu elementów, w tym oceny ryzyka samobójstwa, współpracy z pacjentami w zakresie planów bezpieczeństwa, leczenia ukierunkowanego na samobójstwo oraz opieki uzupełniającej. Rozszerza on również szkolenia w zakresie zapobiegania samobójstwom dla pracowników służby zdrowia i angażuje szerszą społeczność, w tym członków rodzin osób objętych opieką.

Model ten sprawdził się w populacji ogólnej, ale nie został zatwierdzony dla społeczności rdzennych. Badania nad skutecznym zapobieganiem samobójstwom w społecznościach rdzennych są nieliczne, mówi Sad Heart of the Hawk Ali, lider plemienny i starszy współpracownik projektu w Zero Suicide Institute w Waltham, MA?

Jednym z powodów jest to, że fundusze federalne rzadko są dostępne, aby wspierać takie idee, jak tradycyjne leczenie – mówi dr William Hartmann, profesor psychologii klinicznej na Uniwersytecie Waszyngtońskim.

To jedno z głównych wyzwań, z jakimi borykają się administratorzy lokalnych organizacji zdrowotnych” – mówi. Jak pogodzić lokalne wizje zdrowia i dobrego samopoczucia z realnymi możliwościami finansowania przez rząd federalny”.

Od tego czasu Zero Suicide opracowało towarzyszący program narzędziowy, który zaleca, jak korzystać z programu w społecznościach rdzennych. Zestaw narzędzi oferuje kroki, które należy podjąć, aby dostosować program do systemów opieki zdrowotnej dla rdzennych społeczności, które są własnością plemion lub są zarządzane przez Indyjską Służbę Zdrowia (IHS).

IHS, amerykańska agencja rządowa, która zapewnia zasoby medyczne i zdrowia publicznego rdzennym społecznościom, rozpoczęła inicjatywę „Zero samobójstw” w 10 rdzennych ośrodkach zdrowia w 2016 roku. W listopadzie tego roku IHS ogłosiła, że otrzyma 46,4 miliona dolarów dofinansowania na rozwój programów zdrowia behawioralnego. Około 2 milionów dolarów zostanie przeznaczonych na bezpośrednie wsparcie Inicjatywy Zero Samobójstw w placówkach IHS, które ubiegały się o dodatkowe fundusze.

Ali mówi, że programy zapobiegania samobójstwom muszą być dostosowane do indywidualnych kultur rdzennych społeczności.

Każda z nich ma inne sposoby, inne historie, inne tańce, inne sposoby wyrażania tego, czym jest zdrowie i czym jest dobrostan w naszych społecznościach – mówi.

Mając kilkudziesięcioletnie doświadczenie w zakresie zdrowia behawioralnego, Ali mówi, że program daje szansę na dostosowanie opieki do potrzeb każdego plemienia. W niektórych plemionach nie ma słowa określającego samobójstwo. Dla innych rozmowa na ten temat może być tematem tabu. Aby zwalczyć tabu, niektóre plemiona zmieniły nazwę programu. W zakładzie opieki zdrowotnej Chinle Comprehensive Health Care Facility w Chinle, AZ, program nosi nazwę Iin Ayoonii: Embrace Life Project.

Rdzenni pracownicy służby zdrowia również zaadaptowali narzędzie do badań przesiewowych Zero Suicides i proces oceny ryzyka w sposób wrażliwy kulturowo. Zamiast pytać wprost o myśli samobójcze, pracownicy służby zdrowia zmieniają temat pytania: Zamiast: Czy masz ochotę się zabić? mogą zadać pytanie: Czy masz ochotę zakończyć swoje życie? ?

Chodzi o to, by wszyscy czuli się komfortowo i byli pewni swojej perspektywy kulturowej – mówi Ali.

Według Ali, skuteczna, świadoma kulturowo opieka nad osobami zagrożonymi samobójstwem nie skupia się wyłącznie na osobach zagrożonych, ale na całej społeczności, angażując starszyznę, przywódców plemiennych i innych członków społeczności w celu stworzenia sieci bezpieczeństwa.

Jak wynika z raportu Departamentu Zdrowia i Usług Rodzinnych w Chickasaw Nation, rdzenni pacjenci pozostają w czasie kryzysu ze swoimi rodzinami, korzystają z pomocy społeczności i wsparcia kulturowego, a także częściej zgłaszają się wcześniej do pracowników służby zdrowia.

Legitymizacja medycyny tradycyjnej

Program Zero Samobójstw został zapoczątkowany w Henry Ford Health System w Detroits jako sposób na zapewnienie szpitalom opieki specyficznej dla samobójstw, zamiast traktowania samobójstw jako części innych zaburzeń psychicznych, takich jak depresja, mówi Brian Ahmedani, PhD, dyrektor Center for Health Policy & Health Services Research w Henry Ford.

Zdajemy sobie sprawę, że społeczności rdzenne mają bardzo ważne sposoby kulturowe i podejście do medycyny” – mówi. Bardzo ważne jest, aby pracować nad przystosowaniem tego rodzaju modelu do integracji tych podejść kulturowych.

Program Zero Samobójstw obejmuje praktyki kliniczne, które koncentrują się na opiece nad osobami zagrożonymi, w tym na badaniach przesiewowych, ocenie, planowaniu bezpieczeństwa i obserwacji. Działania te mają również na celu rozszerzenie szkoleń w zakresie zapobiegania samobójstwom dla pracowników służby zdrowia i angażują szerszą społeczność.

Zgodnie z informacjami zawartymi na stronie internetowej Instytutu Zero Suicide, podejście ramowe konsekwentnie zmniejsza liczbę samobójstw o 65% do 75%. Jednak badania nad programem Zero Suicide wciąż się rozwijają. Opublikowane badania na temat jego wpływu są nadal ograniczone.

Obecnie praca Ali skupia się na stworzeniu poczucia ważności poprzez połączenie tradycyjnych praktyk zdrowotnych rdzennych mieszkańców z ramami Zero Suicides opartymi na badaniach naukowych.

Ali uważa również, że wykorzystanie tradycyjnej medycyny i praktyk wraz ze strukturą Zero Suicide może uczynić proces leczenia jeszcze bardziej efektywnym, nawet dla rdzennych Amerykanów, którzy mogą nie czuć się tak związani ze swoją kulturą.

Praktyki te mogą obejmować modlitwę, rozmowy w kręgach i stosowanie świętych ziół, według Native American Connections, organizacji, która świadczy usługi zdrowotne dla rdzennych społeczności w centrum Phoenix.

W zaadaptowanym zestawie narzędzi Zero Suicide podkreśla się, że łączenie zachodnich metod leczenia z wykorzystaniem tradycyjnych uzdrowicieli i medycyny może okazać się bardziej skuteczne w społecznościach rdzennych.

Nasi ludzie wierzą, że nasza kultura jest naszym lekarstwem, więc możliwość nauczania niektórych z tych rzeczy i powrotu do tych sposobów okazała się bardzo uzdrawiająca dla narodów, z którymi pracujemy – mówi Ali.

Chodzi o usankcjonowanie podejścia do opieki nad samobójcami, którego nie ma w literaturze naukowej” – mówi Ali.

Mogę prześledzić drogę mojego ludu do 30 000 lat wstecz – mówi Ali. Nasze metody są starożytne. Nie znajdziesz ich w recenzowanych czasopismach. Nie znajdziesz badań na ich temat, ale wiemy, że działają”.

Szczególne wyzwania związane z adaptacją programu „Zero samobójstw” w Acoma

Valdo, dyrektor ds. zdrowia i programów odnowy biologicznej w Acoma, pracuje nad inicjatywą „Zero samobójstw” od czasu, gdy placówka po raz pierwszy otrzymała fundusze z Indiańskiej Służby Zdrowia w 2017 roku. Oprócz technik zapobiegania samobójstwom opartych na badaniach naukowych, Acoma oferuje lekcje języka, szycia i inne zajęcia kulturalne.

Chociaż celem inicjatywy Zero Suicide jest bezpośrednie leczenie samobójstw, wielu członków społeczności decyduje się na leczenie skoncentrowane na innym schorzeniu, takim jak nadużywanie substancji. Inni w ogóle odmawiają pomocy.

Z powodu stygmatyzacji niektórzy przywódcy plemienni niechętnie odnoszą się do kwestii związanych z samobójstwem. Valdo mówi, że niedawni przywódcy plemienia Acomas otwarcie odnieśli się do kwestii zdrowia psychicznego i wspierają cel „Zero samobójstw” w społeczności.

Czasami potrzeba takiej pozycji lidera, aby pomóc w zmianie – mówi Valdo. W małej społeczności ludzie czują się bardzo stygmatyzowani. Jeśli ich samochód jest zaparkowany na zewnątrz [ośrodka], większość ludzi o tym wie, prawda?

Mówi, że Acoma odniosła również sukces w przełamywaniu piętna związanego z samobójstwami poprzez działania społeczne. Organizacja potrafi przyciągnąć 500 lub więcej osób na tydzień duchów, tydzień zapobiegania samobójstwom i inne wydarzenia.

To zawsze był temat tabu – mówi Valdo. Dajemy społeczności znać, że o każdej porze roku, każdego dnia, są dostępne środki i jesteśmy tutaj, jeśli ktoś chce się z nami skontaktować”.

Program Acomas nadal boryka się z problemami związanymi z rekrutacją personelu do programu „Zero samobójstw”, ponieważ najbliższy obszar miejski jest oddalony o około 60 mil. Kolejnym wyzwaniem jest reprezentacja. Spośród dziewięciu pracowników służby zdrowia dwóch jest rdzennymi mieszkańcami. Podkreśla to większy problem, jakim jest niedobór lekarzy rdzennych Amerykanów w całym kraju.

Ostatnio Acoma skupiła się na przygotowaniu się na przyszłość bez wsparcia finansowego ze strony IHS, ponieważ jej grant Zero Suicide wygasł w kwietniu. Valdo powiedział, że pracownicy aktywnie planują, w jaki sposób zamierzają utrzymać program i złożyli wniosek o drugą rundę finansowania.

Pomimo wyzwań, Valdo twierdzi, że program uległ poprawie od czasu jego rozpoczęcia w 2017 roku, będąc pionierem w zakresie opieki nad samobójcami.

Jak mówi Ali, to nie tylko wprowadzenie tych pięknych ram do tych społeczności, ale także stworzenie sposobu na połączenie tych dwóch światów, tych szkół myślenia razem. Wiemy, że to działa”.

Jordan Anderson i Dhivya Sridar są reporterami Medill News Service w Medill School of Journalism.

Homeopatia: Czy wybrane? Badania wyolbrzymiają korzyści?

0

Praktycy medycyny tradycyjnej często potępiają przedkładanie anegdot nad spójne, oparte na dowodach naukowych uzasadnianie stosowania leków homeopatycznych. Mimo to szacuje się, że około 6 milionów Amerykanów, czyli około 2% populacji, regularnie stosuje leczenie homeopatyczne.

Homeopatia: Czy wyniki badań wyolbrzymiają korzyści?

Kathleen Doheny

Jak wielu Amerykanów cierpiących na migreny, Rebecca Rivera mówi, że czuje ich nadejście. Ma aurę przedmigrenową, która może obejmować problemy z widzeniem i innymi zmysłami. Widzi zygzaki na linii wzroku i staje się wrażliwa na światło.

Zamiast sięgnąć po lek na receptę, aby powstrzymać ból głowy, sięga po małą fiolkę z napisem „kali bichromicum”, homeopatyczny środek leczniczy. „Kiedy biorę kali bic, moje zaburzenia widzenia ustępują w ciągu 5 minut” – mówi, a ból nigdy się nie pojawia.

Kiedy 5 lat temu jej syn, obecnie 12-letni, zaczął skarżyć się na migreny, zaczęła podawać mu inny lek: belladonnę. Jego migreny stały się coraz rzadsze. „Stosowanie homeopatii powoduje, że organizm sam zaczyna się leczyć” – mówi Rivera, 49 lat, trenerka stylu życia i niezależna pisarka z St. Cloud, FL, która wcześniej pracowała jako technik farmacji.

Jest to rodzaj świadectwa, które zazwyczaj jest wyszydzane przez praktyków medycyny tradycyjnej, którzy często potępiają przedkładanie anegdoty nad spójne dowody oparte na medycynie w celu poparcia leków homeopatycznych. Mimo to szacuje się, że około 6 milionów Amerykanów, czyli około 2% populacji, regularnie stosuje leczenie homeopatyczne.

Homeopatia opiera się na dwóch niekonwencjonalnych teoriach:

  • Zasada „podobne leczy podobne” głosi, że chorobę można wyleczyć za pomocą substancji, która wywołuje podobne objawy u zdrowych osób.

  • „Prawo minimalnej dawki” – założenie, że im mniejsza dawka, tym lepsze działanie. (Produkty homeopatyczne, w postaci granulek, żeli, kropli, maści lub kremów, są bardzo rozcieńczone).

Zwolennicy twierdzą, że ta dziedzina jest nieustannie atakowana przez medycynę konwencjonalną. Przykład: W jednym z ostatnich raportów kwestionuje się zasadność prowadzenia badań homeopatycznych.

Badania nad homeopatią: Wybrano?

Prawdziwy wpływ homeopatii może być znacznie przeceniany – wynika z raportu opublikowanego w czasopiśmie BMJ Evidence-Based Medicine. Dzieje się tak, ponieważ badacze odkryli, że duży odsetek badań nad homeopatią jest zarejestrowanych, ale niepublikowanych lub opublikowanych, ale nigdy nie zarejestrowanych, a w jednej czwartej zarejestrowanych badań główny wynik badania został zmieniony w trakcie jego trwania. Są to typowe sygnały świadczące o tym, że samo badanie może być podejrzane.

„Nasze badania wskazują na to, że w przypadku badań homeopatycznych mamy do czynienia z 'cherry-picking'” – powiedział w rozmowie e-mailowej Gerald Gartlehner, MD, autor badania. Jest on dyrektorem-założycielem Wydziału Medycyny Opartej na Dowodach Naukowych i Epidemiologii Klinicznej na Uniwersytecie Dunajskim w Austrii.

Wraz ze swoim zespołem przeszukał międzynarodowe rejestry w poszukiwaniu badań klinicznych do kwietnia 2019 roku, a następnie przeszukał bazy danych badań w celu prześledzenia publikacji tych badań do kwietnia 2021 roku.

Okazało się, że od 2002 roku prawie 38% zarejestrowanych badań dotyczących homeopatii jest nadal nieopublikowanych, podczas gdy ponad połowa opublikowanych randomizowanych badań kontrolowanych C uważanych za złoty standard w badaniach C nie została zarejestrowana. W ciągu ostatnich 5 lat prawie 30% opublikowanych randomizowanych badań kontrolowanych nie zostało zarejestrowanych.

Według Światowej Organizacji Zdrowia rejestracja ma kluczowe znaczenie dla badań naukowych, nie tylko po to, aby śledzić, co badacze na całym świecie planują zrobić i co mają nadzieję osiągnąć, ale także po to, aby decyzje dotyczące opieki zdrowotnej były podejmowane na podstawie wszystkich dostępnych dowodów, zarówno dobrych, jak i złych. Publikowanie jest ważne, aby pomóc w tworzeniu publicznego rejestru dostępnych badań.

W porównaniu z wcześniejszymi latami „rejestracja badań oceniających homeopatię zdecydowanie się poprawiła” – powiedział Gartlehner. Ale jest jeszcze wiele do zrobienia.

Przemysł homeopatyczny reaguje

Analiza jest niesprawiedliwa, twierdzą homeopaci.

„Problem w tym, że nigdy nie porównano tego, co jest publikowane [a co nie] w medycynie konwencjonalnej” – mówi dr Ronald Whitmont, lekarz homeopata z Nowego Jorku i internista z uprawnieniami. „To trochę tak, jakbyśmy nazywali kocioł garnkiem. Chcieli, aby homeopatia wyglądała źle”.

Gartlehner mówi, że redaktorzy czasopism poświęconych medycynie konwencjonalnej uzgodnili ponad 15 lat temu, że będą publikować tylko te badania kliniczne, które zostały zarejestrowane.

Whitmont, który jest również byłym prezesem Amerykańskiego Instytutu Homeopatii, wskazuje na popularność tego systemu medycznego w przypadku wielu dolegliwości. Powołuje się on na raport opublikowany w czasopiśmie poświęconym homeopatii w 2018 roku, w którym wykorzystano dane rządowe, a który wykazał, że ludzie sięgają po homeopatię w przypadku różnych schorzeń, niezależnie od tego, czy wybierają ją sami, czy też przepisuje im ją lekarz lub inny pracownik służby zdrowia.

W raporcie stwierdzono, że ogół społeczeństwa prawdopodobnie sięga po homeopatię w przypadku schorzeń układu oddechowego i uszu, nosa i gardła, problemów mięśniowo-szkieletowych, zmęczenia, problemów ze snem, przewlekłego bólu, stresu, problemów żołądkowo-jelitowych oraz neurologicznych i psychicznych. Lekarze i inni świadczeniodawcy, którzy zalecają leczenie homeopatyczne, jak wynika z raportu, najczęściej robią to w przypadku astmy, zapalenia ucha środkowego, alergicznego nieżytu nosa, migren i innych bólów głowy, zapalenia skóry i wysokiego ciśnienia krwi.

„Większość ludzi, którzy udają się do homeopaty, idzie tam, gdy zawiodła ich medycyna konwencjonalna” – mówi Whitmont.

Homeopatię oferują także niektórzy lekarze, dentyści, farmaceuci i inni. Przepisy regulujące praktykę homeopatii i licencjonowanie różnią się w poszczególnych stanach. Według niektórych szacunków w Stanach Zjednoczonych na rynku znajduje się ponad 8000 produktów homeopatycznych dostępnych bez recepty.

Badania nad homeopatią: Zróżnicowane

Podobnie jak opublikowane badania nad medycyną konwencjonalną, badania nad homeopatią przyniosły mieszane wyniki.

Wśród badań znalezionych w analizie BMJ, które zostały zarejestrowane:

  • W badaniu dotyczącym Traumeel S jako leku homeopatycznego stosowanego w łagodzeniu bólu po operacji stawu skokowego porównano działanie leku homeopatycznego z placebo pod względem wpływu na ból i potrzebę stosowania leków przeciwbólowych po operacji. 80 pacjentów zostało losowo przydzielonych do obu grup i obserwowanych przez 14 dni. Badacze stwierdzili przejściowe zmniejszenie punktacji bólu pooperacyjnego u osób przyjmujących lek homeopatyczny, ale ogólnie w okresie obserwacji nie był on lepszy od placebo.

  • Badania nad lekiem niehormonalnym BRN-01 wykazały znaczący wpływ na odczuwanie uderzeń gorąca przez kobiety po menopauzie, które wzięły udział w badaniu, w porównaniu z tymi, które nie otrzymały tego leku. W sumie 108 kobiet, u których występowało pięć lub więcej uderzeń gorąca dziennie, zostało losowo przydzielonych do BRN-01, placebo lub innego niehormonalnego leczenia homeopatycznego.

  • Po operacji zastawki aortalnej badacze przydzielili 92 dorosłych pacjentów do przyjmowania kombinacji Arnica montana i Bryonia alba lub placebo, aby sprawdzić wpływ na nadmierne krwawienie, stan zapalny, ból i zmniejszenie przepływu krwi. Nie stwierdzono różnic między grupami.

Homeopatia i FDA

W opinii FDA „homeopatia jest praktyką medycyny alternatywnej” i FDA nie zatwierdziła żadnych produktów oznaczonych jako homeopatyczne. Każdy produkt oznaczony jako homeopatyczny jest wprowadzany na rynek bez oceny FDA pod względem bezpieczeństwa i skuteczności działania.

Agencja ostrzega, że produkty mogą zawierać szeroką gamę substancji, „w tym składniki pochodzenia roślinnego, zdrowych lub chorych zwierząt lub ludzi, minerały i substancje chemiczne”. Składniki są wymienione w rozcieńczeniach, takich jak 1X, 6X itd.

FDA ogłosiła ostrzeżenia dotyczące kilku produktów po wykryciu problemów, takich jak zanieczyszczenie lub po dobrowolnym wycofaniu produktów przez producentów.

FDA zrewidowała swoje wytyczne dotyczące produktów leczniczych oznaczonych jako homeopatyczne, zamierzając przyjąć podejście oparte na analizie ryzyka, koncentrując się na produktach, co do których zgłoszono zastrzeżenia dotyczące bezpieczeństwa, tych, które twierdzą, że leczą raka, lub tych, które są przyjmowane przez grupy wrażliwe. FDA przyznaje jednak, że „wiele produktów homeopatycznych prawdopodobnie nie będzie należeć do kategorii opartych na ryzyku opisanych w poprawionym projekcie wytycznych”.

Homeopaci zabierają głos

Wielu ludzi szuka homeopaty, gdy ich lekarz medycyny konwencjonalnej nie może pomóc lub nie chce słuchać – twierdzą homeopaci, w tym Whitmont.

Steven Litvak, homeopata i właściciel apteki homeopatycznej w Santa Monica (Kalifornia), która została otwarta 77 lat temu, twierdzi, że niektórym osobom wykształconym w medycynie konwencjonalnej trudno jest zrozumieć koncepcję homeopatii. Na przykład ludzie słyszą, że lek arnika pochodzi z leopardii, trującej rośliny, i „mówią, że to niebezpieczne”, nie zdając sobie sprawy, że lek homeopatyczny jest bardzo rozcieńczony.

Jeśli chodzi o krytyczną analizę, to „na pewno znajdą się takie badania, które nie będą miały racji bytu” – mówi. Mówi, że finansowanie badań jest problemem zarówno w medycynie komplementarnej, jak i konwencjonalnej.

W jego aptece były też leki na receptę. „Pozbyliśmy się ich 25 lat temu” – mówi. „Mieliśmy już dość słuchania o wszystkich skutkach ubocznych. Każdego dnia od trzech do pięciu klientów mówiło: 'Ten lek wywołuje u mnie tak wiele skutków ubocznych'” i szukali alternatywy.

Wielu lekarzy konwencjonalnych „nie słucha objawów” – mówi Flavia Baptista, homeopatka z apteki Litvaka. W homeopatii, mówi Baptista, „wszystko zależy od objawów”. Jej zdaniem to, co działa na jedną osobę, może nie działać na inną, nawet jeśli mają takie same objawy.

Podczas niedawnej wycieczki rodzinnej Kate Volpe, również pracująca w aptece, zaproponowała swojej ciotce homeopatyczny lek arnika na siniaki, po tym jak poślizgnęła się pod prysznicem i upadła. Arnika zmniejszyła opuchliznę i siniaki, ale ciotka udała się na pogotowie w celu zbadania głowy.

„Homeopatia nie wyklucza [tradycyjnej] medycyny” – mówi Volpe. „Nie mogę zrobić tomografii komputerowej. Nie jestem lekarzem, ale mogę pomóc, więc te dwie metody mogą ze sobą współpracować”.

Mówi ludziom: „To nie jest magiczna pigułka”, a lek homeopatyczny zazwyczaj nie działa po podaniu jednej dawki.

Doświadczenia pacjentów

U Paoli Brown, lat 38, z Houston, zdiagnozowano śródmiąższowe zapalenie pęcherza moczowego, bolesną chorobę pęcherza moczowego, we wczesnych latach dwudziestych. Odrzuciła konwencjonalne środki lecznicze ze względu na możliwość wystąpienia skutków ubocznych, których nie mogła tolerować, i w końcu poszukała homeopaty. „Pierwsze lekarstwo nie zadziałało” – mówi, podobnie jak drugie. Trzeci, cantharis, jest przeznaczony na pęcherze i ból pęcherza, i zadziałał.

Dziś jej pęcherz nadal jest „delikatny” i może być podrażniony, ale czuje się znacznie lepiej. Zawsze myślała o sobie jako o „osobie zajmującej się medycyną zachodnią”, ale sukces cantharis poszerzył jej horyzonty i zainspirował do pomocy w założeniu grupy wsparcia, Americans for Homeopathy Choice (Amerykanie na rzecz Wyboru Homeopatii). Kiedy jej 10-letnia córka, Eva, dostała ostatnio „brzuszkowego zapalenia jelit”, Brown podała jej homeopatyczny fosfor i „następnego dnia nic jej nie było”. Na siniaki podaje jej arnikę.

Marti Trudeau, 67 lat, zarejestrowana pielęgniarka i edukatorka zdrowotna w Filadelfii, zaczęła podawać swoim dwóm dzieciom, obecnie dorosłym, różne środki na ich ciężką astmę, po tym jak ciągłe stosowanie sterydów nie przynosiło rezultatów i miało trudne do zniesienia skutki uboczne. „W ciągu 6 tygodni nie przyjmowały już leków homeopatycznych ani żadnych innych leków na astmę” – powiedziała.

Poprawa badań nad homeopatią

Co można zrobić, aby usprawnić badania homeopatyczne? „Czasopisma CAM [complementary and alternative medicine] muszą odmawiać publikowania niezarejestrowanych badań” – mówi Gartlehner. „Taka polityka znacznie poprawiła rejestrację w medycynie konwencjonalnej, od 2005 roku, kiedy to Międzynarodowy Komitet Wydawców Czasopism Medycznych [ICMJE] przyjął zasadę, że nadzorowane przez niego czasopisma będą publikować jedynie wyniki badań klinicznych, które zostały prospektywnie zarejestrowane w publicznym rejestrze. Jednocześnie fundatorzy powinni umieścić badaczy CAM, którzy nie publikują wyników swoich badań, na czarnej liście i nie finansować ich ponownie.”

Chociaż ostatni raport jest w dużej mierze krytyczny, Gartlehner mówi, że nie odrzuca całkowicie homeopatii. „Jako terapia placebo może ona nadal odgrywać rolę w medycynie klinicznej” – mówi. „Czasami 'poczekaj i zobacz’ jest właściwą rzeczą do zrobienia, a leki homeopatyczne mogą dać pacjentom poczucie, że jakieś leczenie zostało rozpoczęte”.

Zahaczeni o jedzenie

0

Przełamywanie uzależnienia od jedzenia.

Jeśli liczba na Twojej wadze łazienkowej wydaje się rosnąć szybciej niż dług publiczny i jeśli wielokrotnie zdarza Ci się nakładać jedzenie na swój zbyt duży talerz w sposób niemalże lekkomyślny w bufetach, w których można jeść do woli, to czy możesz być w niewoli „uzależnienia od jedzenia”?

Większość ludzi wie, że fizycznie uzależniające właściwości kofeiny mogą sprawić, że rezygnacja z pierwszej (i drugiej, i trzeciej) filiżanki kawy o poranku będzie trudnym początkiem dnia. Niektórzy lekarze uważają jednak, że ludzie z równym przymusem jedzą takie potrawy jak wołowina i ser, a powodem tego może być nierozpoznane uzależnienie od jedzenia.

Na przykład dr Neal Barnard twierdzi, że jego zdaniem ser, mięso, czekolada i cukier są pokarmami uzależniającymi w diecie milionów Amerykanów. Barnard, autor książki „Breaking the Food Seduction” i prezes Physicians Committee for Responsible Medicine, twierdzi, że pokarmy te zawierają związki chemiczne, które stymulują wydzielanie przez mózg opiatów, substancji chemicznych podobnych do „dobrego samopoczucia”, takich jak dopamina, które napędzają nasze pragnienie ich spożywania.

Alan Goldhamer, współautor książki „Pułapka przyjemności” i dyrektor TrueNorth Health Center w Rohnert Park w Kalifornii, zgadza się z tym stwierdzeniem. „Duży procent populacji jest podatny na skutki hiperstymulacji [wywołanej przez pokarmy, które wyzwalają produkcję dopaminy] i wpada w cykl uzależnienia” – mówi. Jednak w przeciwieństwie do uzależnienia od narkotyków, które jest powszechnie znane, problem ten pozostaje w dużej mierze nierozpoznany, jak twierdzą zwolennicy teorii uzależnienia od jedzenia.

Uzależnienie od jedzenia: Where’s the Beef?

Jeszcze nie tak dawno temu, kiedy reklamy producenta chipsów ziemniaczanych kusiły konsumentów wyzwaniem: „Założę się, że nie zjesz tylko jednego!”, być może naprawdę miały to na myśli!

Producenci żywności doskonale rozpoznają i wykorzystują nasze zachcianki, stosując perswazyjne reklamy i kuszące opakowania, aby ich produkty trafiały do naszych koszyków. „Jest tak wiele przetworzonych produktów spożywczych, które nie tylko są gęste kalorycznie, ale także stymulują produkcję dopaminy, która sprawia, że czujemy się dobrze” – mówi Goldhamer.

Z drugiej strony, wielu ekspertów żywieniowych uważa, że istnieją ważniejsze zagrożenia związane z przetworzoną żywnością, które nie mają nic wspólnego z uzależnieniami. Problem z przetworzoną żywnością polega na tym, że trawimy ją tak szybko, że błyskawicznie opuszcza żołądek, a i tak czujemy się głodni” – mówi dr Michael Roizen, autor książki „Cooking the RealAge Way”. „Jeśli usuniesz z jedzenia błonnik, otrzymasz mnóstwo pustych kalorii”.

Podczas gdy lobbyści producentów żywności mogą minimalizować ryzyko związane z talerzami pełnymi mięsa, sera i innych produktów o wysokiej zawartości tłuszczu, Roizen mówi, że wierzy, iż spożywanie ponad 20 gramów dziennie złych tłuszczów, takich jak tłuszcze nasycone i tłuszcze trans, może przyczynić się do rozwoju raka piersi i prostaty, a także tego, co nazywa „starzeniem się tętnic”, które może prowadzić do chorób serca, udaru, impotencji, utraty pamięci, a nawet marszczenia się skóry.

To samo dotyczy cukru – mówi Roizen, profesor medycyny i anestezjologii w State University of New York College of Medicine w Syracuse. „Głównym powodem, dla którego należy unikać cukru, jest fakt, że powoduje on starzenie się tętnic” – mówi. Jeśli dodamy do tego niedawne procesy sądowe przeciwko sieciom fast-foodów o przyczynianie się do otyłości i chorób przewlekłych, to przemysł spożywczy może czuć, że znajduje się w stanie oblężenia na wielką skalę.

Stać się nawykiem

Kiedy padają słowa takie jak „uzależnienie od jedzenia”, nie brakuje sceptyków, którzy wahają się, czy zaliczać takie produkty jak ser czy czekolada do tej samej kategorii, co powszechnie znane uzależnienia, takie jak kokaina czy alkohol. Ale Barnard pyta: „Jakiego innego określenia użyłbyś w stosunku do kobiety, która wsiada do samochodu o 23:30 w nocy i jedzie sześć mil do sklepu 7-Eleven po batonik czekoladowy, i robi to każdego wieczoru? Przybiera na wadze, czuje się potem głęboko winna i choć postanawia zaprzestać tego zachowania, robi to co noc, noc w noc? To jest właśnie uzależnienie od jedzenia”.

Zwolennicy tej teorii uzależnienia od jedzenia wskazują na możliwe różnice między płciami w ich kompulsjach. Kobiety mogą być bardziej podatne na czekoladę, zwłaszcza w okresie przedmiesiączkowym. Podczas gdy niektórzy mężczyźni mogą mieć apetyt na słodycze, wielu z nich twierdzi, że najrzadziej rezygnują z jedzenia steków. Barnard powołuje się na badanie przeprowadzone w kwietniu 2000 roku wśród 1244 dorosłych, z którego wynika, że jeden na czterech Amerykanów nie zrezygnowałby z mięsa przez tydzień, nawet gdyby zapłacono mu za to tysiąc dolarów. „Dla mnie brzmi to bardzo podobnie do uzależnienia” – mówi.

W badaniu przeprowadzonym na zwierzętach na Uniwersytecie Princeton w 2002 roku naukowcy odkryli, że po spożyciu cukru szczury wykazywały klasyczne objawy odstawienia (takie jak „dreszcze”, niepokój i zmiany w chemii mózgu), kiedy słodycze zostały usunięte z ich diety, co sugeruje, że cukier może mieć właściwości uzależniające.

Wielu lekarzy i dietetyków nie jest jednak przekonanych, że chęć spożywania określonych pokarmów jest prawdziwym uzależnieniem od jedzenia. „Ludzie łakną trzech podstawowych smaków – tłuszczu, soli i cukru” – mówi Keith Ayoob, EdD, RD, profesor pediatrii w Albert Einstein College of Medicine i rzecznik prasowy American Dietetic Association. „Niemowlęta w wieku zaledwie kilku dni preferują słodsze pokarmy. Ale kiedy mówi się, że dany pokarm jest uzależniający, sugeruje się, że nie ma się na to wpływu. Ja tego nie kupuję. Nie znam żadnych dowodów na to, że czekolada uzależnia. Ludzie lubią ją, bo dobrze smakuje.

„Tak, ludzie nabierają nawyków” – dodaje Ayoob. „Ale dobre jest to, że nawyki można zmienić”.

Przełamywanie uzależnienia od jedzenia

Jeśli uzależnienia od jedzenia są prawdziwe, jak trudno jest je przełamać? Psycholog kliniczny Douglas Lisle, PhD, twierdzi, że w Centrum Zdrowia TrueNorth w Rohnert Park w Kalifornii, gdzie jest dyrektorem ds. badań, pacjenci odnieśli największy sukces dzięki „postowi terapeutycznemu” – w istocie, ponownemu uruchomieniu „twardego dysku” w mózgu poprzez okres postu wyłącznie wodnego w warunkach nadzorowanych medycznie, a następnie wprowadzeniu diety opartej na świeżych owocach, warzywach, pełnych ziarnach, fasoli, orzechach i nasionach. (Proces ten jest opisany na stronie internetowej TrueNorth, www.healthpromoting.com).

Jeśli jednak żołądek burczy ci już na samą myśl o całkowitym poście, spróbuj całkowicie oderwać się od pokarmów, na które masz ochotę – proces ten, zdaniem Barnarda, działa znacznie lepiej niż próby jedzenia ich z umiarem. Twierdzi on, że całkowite odstawienie danego produktu przez trzy tygodnie często rozwiązuje problem. „Pod koniec trzech tygodni twój gust się zmieni” – mówi. „Nie będziesz już tak bardzo chciał tego jedzenia”.

Kiedy pozbędziesz się cukru lub czekolady z diety „na zimno”, nie spodziewaj się żadnych objawów odstawienia, które często towarzyszą innym uzależnieniom. Czasami zdarza się, że ktoś mówi mi: „Kiedy przestaję jeść cukier, czuję się ospały i przygnębiony” – mówi Barnard, profesor nadzwyczajny medycyny w George Washington University School of Medicine. „Ale objawy odstawienia nie są niezbędne do zdefiniowania uzależnienia od jedzenia”.

Nie bądź też zaskoczony, jeśli się cofniesz. „Możesz się spodziewać, że wypadniesz z wagonu w czekające ramiona czekolady” – mówi Barnard. „Podobnie jak w przypadku alkoholika, możesz nawrócić, zanim na stałe zerwiesz z nałogiem”.

Strzeż się wszystkowiedzących: Jak radzić sobie z niechcianymi poradami dotyczącymi niemowląt

0

Większość świeżo upieczonych rodziców musi się z tym zmierzyć: Niechciane porady dotyczące dziecka od rodziny, przyjaciół, a nawet nieznajomych. doctor bada, dlaczego tak wiele osób czuje się zmuszonych do ich udzielania i oferuje wskazówki, jak sobie z nimi radzić z wdziękiem.

Pole bitwy: baby shower Tamary Derosii. Słowa walki: Podgrzewacz do chusteczek dla niemowląt.

Z pewnością dla tych, którzy martwią się globalnym ociepleniem, recesją i przejęciami domów, może się to wydawać głupie. Ale z pewnością nie było tak w przypadku dwóch kobiet, które zostały zmuszone do dyskusji na temat urządzenia – komfort dziecka kontra frywolne straty finansowe.

„Byłam nieco oszołomiona” – mówi Derosia, dyrektor kreatywny w atlantyckim biurze firmy Cohn & Wolfe zajmującej się public relations. „Każda ze stron broniła swoich racji z taką pasją, że można by pomyśleć, iż dyskutujemy o czymś, co może mieć potencjalny wpływ na zdrowie, rozwój i przyszłość dziecka”.

Ci, którzy są w ciąży, myślą, że są profesjonalistami – wytrzymaliście poklepywanie przez obcych ludzi, wścibskie pytania o „plan porodu”, imię dziecka i to, czy będziecie karmić piersią. Brwi podnoszą się za każdym razem, gdy zbliżasz się do alkoholu, kawy, dietetycznej coli, miękkiego sera, skorupiaków. Pojawiają się sugestie, co powinnaś zrobić ze swoim kotem – niegdyś małym futrzanym przyjacielem, a teraz nosicielem strasznych skutków ciąży.

A jednak nadal jesteś zwykłą amatorką. Kiedy pojawi się Bouncing Baby, odkryjesz, że wszystko – jak dziecko śpi, co je, dlaczego płacze – jest przedmiotem otwartej, publicznej debaty.

Aż po skromny podgrzewacz do chusteczek higienicznych dla niemowląt.

„Jest tak wiele osób, które chcą ci doradzić, jak być dobrą mamą” – mówi Debbie Thompson. Thompson jest pielęgniarką pediatryczną i specjalistką w dziedzinie neonatologii w Children’s Medical Center w Dallas. „Wiele z tych rad jest pomocnych” – mówi. „Ale rodzic musi pamiętać, że każde dziecko jest wyjątkowe”.

OK, to brzmi dobrze — i większość rodziców wierzy, że w stresie potrafią zachować zdrowy rozsądek. Ale weźmy kilka miesięcy nieprzespanych nocy, tydzień bez prysznica i nie dające się uspokoić dziecko w alejce sklepu Target – i rodzic powinien być nominowany do świętości za to, że nie rzuca się na przechodniów, którzy czują potrzebę udzielania pomocnych wskazówek.

„Przy pierwszym dziecku dostaliśmy mnóstwo niezamawianych porad dotyczących wszystkiego pod słońcem” – mówi Daniel Hallac, nowojorski tata dwójki dzieci. Hallac jest również współzałożycielem kid mondo.com, strony internetowej, która pozwala rodzicom prowadzić dziennik, przechowywać pierwsze zdjęcia i prowadzić wykresy wzrostu. „To naprawdę nas przerażało, gdy próbowaliśmy sobie z tym wszystkim poradzić”.

Spróbuj poradzić sobie z podwójną ilością porad.

Shari Schmidt z Palos Hills w stanie Ill. ma bliźnięta, które teraz mają 4 lata. Udzielano jej porad dotyczących rozkładu snu, dopasowywania strojów, jedzenia dla dzieci i fryzur.

„Moja rodzina była – i nadal jest – przerażona, że dziewczynki nie lubią mięsa. Moja babcia martwiła się, że ich zęby nie będą się prawidłowo rozwijać. Moja mama obawiała się, że zahamuje to ich wzrost” – mówi Schmidt, konsultant ds. marketingu. „Nasz pediatra nie ma nic przeciwko temu, podobnie jak my. Wszyscy inni uważają, że niekarmienie dziewczynek kurczakami McNuggets to forma znęcania się nad dziećmi”. Jestem pewna, że wszyscy rodzice otrzymują wiele niechcianych rad. Ale na mnie spływają one jak fala”.

Dlaczego ludzie udzielają niechcianych porad dotyczących niemowląt

Dlaczego więc ludzie czują się tak zmuszeni, aby wsadzić nos do Twojego wózka?

„Próbują pomóc, bo cię kochają” – mówi Tracey Tarrant, matka pracująca w domu, prowadząca własną firmę Your Virtual Round To-it, która zapewnia wsparcie administracyjne małym firmom. Tarrant ma cztery córki – w wieku 16, 12, 5 i 4 lat – i przez lata znosiła niezamawiane porady dotyczące niemowląt.

Ale nie chodzi tylko o miłość. Kolejnym czynnikiem jest bezpieczeństwo.

„Jako pediatra” – mówi dr Jennifer Shu – „muszę ugryźć się w język, gdy widzę coś, co może narazić na niebezpieczeństwo dziecko obcej osoby”. Shu jest pediatrą i mamą w Atlancie. Jest również współautorką książki Heading Home with Your Newborn (Powrót do domu z noworodkiem) oraz niedawno wydanej książki Food Fights (Walki o jedzenie). Z drugiej strony, Shu przyznaje, że „zdarzało mi się 'delikatnie’ doradzać ludziom, że pasy ich fotelika samochodowego powinny być nieco ciaśniejsze.”

I być może ci wszyscy ludzie udzielający rad wiedzą coś, co może być pomocne. Eksperci twierdzą jednak, że wiele, wiele razy doradcy mają po prostu potrzebę potwierdzenia własnego stylu rodzicielskiego.

„Udzielam porad dotyczących wszystkich aspektów karmienia niemowląt, w tym także tego, jak reagować na niepotrzebne rady” – mówi Bridget Swinney, zarejestrowana dietetyczka i autorka książek Baby Bites, Eating Expectantly oraz Health Food for Healthy Kids. „Niektóre z krytycznych uwag, jakie zauważyłam, to komentarze w stylu: 'Nie dajesz mu jeszcze płatków? Albo: 'Karmienie piersią sprawia tyle kłopotu – dlaczego nie dasz mu butelki? Albo: „Jestem pewna, że nie zaszkodzi dać mu tylko trochę (wypełnij puste miejsce)”.

Etykieta porad dla niemowląt

Jaki jest zatem najwdzięczniejszy i najinteligentniejszy sposób radzenia sobie z natłokiem porad dla dzieci?

Wielu rodziców mówi, że po prostu się uśmiecha i mówi doradcy, że „zastanowi się nad tym” lub coś podobnego.

„W końcu” – mówi Hallac lekarzowi – „znaleźliśmy dwie odpowiedzi, które zdawały się pasować do wszystkich naszych potrzeb. Pierwsza brzmiała: „Sprawdzimy to z jego lekarzem”, bo nikt nie pyta o lekarza; a druga: „Świetnie! Dzięki!”, a potem po prostu ją zignorowaliśmy.

Oto cztery inne możliwości:

  • Dzięki! Weźmiemy to pod uwagę.

  • Dziękujemy! Doceniamy Twoją troskę i zainteresowanie naszym dzieckiem.

  • Dziękujemy! Wiemy, że na te rady ciężko pracowaliśmy przez lata.

  • Dzięki! To z pewnością jest dobra rada! (Wymaga to promiennego uśmiechu, aby nie wyłapali Twojego sarkazmu).

Lekarze zalecają, aby rodzice, którzy chcą wypróbować niektóre rady, upewnili się, że mają one sens z medycznego punktu widzenia – zwłaszcza że rady sprzed jednej, dwóch lub trzech dekad mogły ulec zmianie w świetle nowych danych naukowych.

Przykłady zmian, według Thompsona, są następujące:

  • Najlepsze są plecy:

    W 1992 r. Amerykańska Akademia Pediatrii wprowadziła kampanię „back to sleep”, która zaleca układanie dzieci do snu na plecach. Praktyka ta przyczyniła się do zmniejszenia częstości występowania zespołu nagłej śmierci niemowląt [SIDS].

  • Brak soków w butelkach:

    Picie soków znacznie zwiększa ryzyko próchnicy i ubytków w zębach; jest także źródłem pustych kalorii i może przyczyniać się do otyłości dziecięcej.

  • Nie ma potrzeby dodawania wody do mleka matki lub preparatu do żywienia niemowląt

    : Dzieci otrzymują odpowiednią ilość wody z mleka matki i preparatu do żywienia niemowląt – podawanie wody zamiast karmienia mogłoby spowodować zachwianie równowagi wody i soli, a w konsekwencji chorobę.

  • Zboże Kiedy?

    Amerykańska Akademia Pediatrii zaleca rozpoczęcie spożywania pokarmów stałych w wieku od czterech do sześciu miesięcy.

Oto dwa kolejne przykłady na to, że rzeczy się zmieniają, niezależnie od tego, czy osoba udzielająca porady o tym wie, czy nie. Poręcze w tych osobliwych szopkach, które radzono Ci kupić używane, są często rozmieszczone nieprawidłowo. Pamiętaj, że jeśli między barierkami zmieści się puszka napoju gazowanego, to znaczy, że przestrzeń jest za szeroka. Starsze dzieci nadal powinny jeździć w fotelikach samochodowych, w zależności od wzrostu i wagi – niezależnie od tego, czy jest to fajne, czy wygodne.

I oczywiście, trzeba ufać własnemu osądowi i zachować opanowanie.

Bob Lancer jest autorem książki Raising Our Children Raising Ourselves (Wychowując nasze dzieci, wychowujemy siebie) i prowadzącym radiowy talk show w Atlancie. Mówi lekarzowi: „Jest tak wiele dostępnych porad – a wiele z nich jest ze sobą sprzecznych – że można stracić głowę, próbując je właściwie dobrać. Pierwszą zasadą, której zawsze należy przestrzegać” – mówi – „jest zasada własnego spokoju”.

Tarrant zgadza się z tym. „Nauczyłam się, że jako mama będziesz instynktownie wiedziała, czego potrzebuje Twoje dziecko” – mówi. „Więc nie przejmuj się”.

Kobiety i czarnoskórzy pacjenci z bólem w klatce piersiowej dłużej czekają na ostrym dyżurze

0

Nowe badania wykazały, że kobiety i osoby kolorowe cierpiące na ból w klatce piersiowej muszą dłużej czekać na oddziałach ratunkowych w Stanach Zjednoczonych niż mężczyźni i osoby rasy białej.

Kobiety i czarnoskórzy pacjenci z bólem w klatce piersiowej dłużej oczekują na ostrym dyżurze

Robert Preidt HealthDay Reporter

Reporter HealthDay

WEDNESDAY, 4 maja 2022 r. (HealthDay News) — Jak wynika z nowych badań, kobiety i osoby kolorowe, u których ból w klatce piersiowej jest najczęstszym objawem wskazującym na zawał serca, muszą dłużej czekać na oddziałach ratunkowych w Stanach Zjednoczonych niż mężczyźni i osoby rasy białej.

W ramach badania naukowcy przeanalizowali dane dotyczące ponad 4000 pacjentów w wieku od 18 do 55 lat, którzy w latach 2014-2018 byli przyjmowani na oddziałach ratunkowych w całym kraju z powodu bólu w klatce piersiowej.

Badacze odkryli, że: kobiety czekały prawie 11 minut dłużej na wizytę u lekarza niż mężczyźni (odpowiednio 48 minut i 37 minut); kobiety rzadziej niż mężczyźni miały wykonywany elektrokardiogram sprawdzający aktywność elektryczną serca (odpowiednio 74% i prawie 79%); kobiety rzadziej niż mężczyźni były przyjmowane do szpitala lub na oddział obserwacyjny (odpowiednio 12% i prawie 18%).

W porównaniu z kobietami rasy białej, kobiety innej rasy/pochodzenia etnicznego czekały na wstępną ocenę o 15 minut dłużej (odpowiednio 58 minut i 43 minuty), a mężczyźni innej rasy/pochodzenia etnicznego czekali o 10 minut dłużej niż biali mężczyźni (odpowiednio 44 minuty i 34 minuty).

Jak wykazały wyniki badań, osoby kolorowe otrzymały podobną ocenę i leczenie bólu w klatce piersiowej, jak pacjenci biali.

Osoby rasy czarnej stanowiły 89% osób kolorowych w badaniu opublikowanym 4 maja w Journal of the American Heart Association.

„Ból w klatce piersiowej jest najczęstszym objawem zawału serca u dorosłych w każdym wieku. Pomimo spadku ogólnej liczby ataków serca, liczba ta wzrasta wśród młodych dorosłych. Młode kobiety i młodzi czarnoskórzy dorośli mają gorsze wyniki po zawale serca w porównaniu z mężczyznami i białymi dorosłymi” – powiedział autor badania dr Darcy Banco, główny rezydent ds. bezpieczeństwa i jakości w NYU Grossman School of Medicine w Nowym Jorku.

„Bez względu na to, czy różnice w ocenie bólu w klatce piersiowej bezpośrednio przekładają się na różnice w wynikach, stanowią one różnicę w opiece, jaką otrzymują poszczególne osoby w zależności od rasy lub płci, a to jest dla nas ważne, aby o tym wiedzieć” – wyjaśnił Banco w komunikacie prasowym.

„Przewidywaliśmy, że różnice mogą wystąpić na późniejszym etapie opieki (np. wezwanie specjalisty lub przyjęcie do szpitala), a nie na etapie wczesnej oceny (np. czas do pierwszego kontaktu z lekarzem i zlecenie elektrokardiogramu)” – powiedział Banco. „Zaskoczyły nas również różnice w czasie oczekiwania w zależności od rasy, ponieważ częstość występowania zawału serca wśród dorosłych rasy czarnej i białej jest podobna”.

Ból w klatce piersiowej stanowi przyczynę ponad 6,5 miliona wizyt na ostrym dyżurze każdego roku w Stanach Zjednoczonych, wraz z prawie 4 milionami wizyt ambulatoryjnych.

Według starszej autorki badania, dr Harmony Reynolds, dyrektor Sarah Ross Soter Center for Women’s Cardiovascular Research na NYU Grossman, „kiedy ktoś ma zawał serca, liczą się minuty. Wezwanie karetki jest również pomocne, ponieważ technicy ratownictwa medycznego mogą od razu leczyć ból w klatce piersiowej i zawał serca. Osoby, które przyjeżdżają na ostry dyżur karetką, często szybciej otrzymują pilną pomoc i opiekę w porównaniu z osobami, które przyjeżdżają na ostry dyżur samodzielnie.”

Więcej informacji.

Więcej na temat bólu w klatce piersiowej można znaleźć w Harvard Medical School.

Akupresura w celu wywołania porodu: Czy to bezpieczne?

0

Akupresura jest starożytną formą masażu stosowaną w tradycyjnej medycynie chińskiej. Dowiedz się, jak działa i jak jest wykorzystywana do wywoływania porodu.

  • Odeszły Ci wody, ale poród jeszcze się nie rozpoczął

  • Jesteś 2 tygodnie po terminie porodu, a poród naturalny jeszcze się nie rozpoczął

  • Nie ma wystarczającej ilości płynu owodniowego wokół dziecka?

  • Masz wysokie ciśnienie krwi

  • Masz cukrzycę

  • Masz chorobę nerek

  • Masz nadwagę?

Co to jest akupresura?

Akupresura to starożytna forma masażu stosowana w tradycyjnej medycynie chińskiej. Zgodnie z teorią medycyny chińskiej celem akupresury jest przemieszczanie energii (zwanej „qi”) wewnątrz ciała, aby utrzymać człowieka w zdrowiu. Jeśli energia jest zablokowana, organizm nie jest w stanie poradzić sobie z problemami zdrowotnymi. Akupresura może to uzdrowić.

Akupresurę stosuje się poprzez uciskanie palcami określonych punktów akupunkturowych na ciele. Pomaga to pobudzić przepływ energii i uzdrowić organizm, przywracając mu równowagę.

Jak wykorzystać akupresurę do wywołania porodu

Jeśli lekarz lub położna zaleci stosowanie akupresury w celu wywołania porodu, zabiegi można rozpocząć na trzy dni przed indukcją medyczną. Akupresura polega na wywieraniu głębokiego, silnego nacisku na różne punkty akupresurowe na całym ciele w celu rozluźnienia i wywołania porodu. Niektóre z najczęściej stosowanych punktów akupresury to:

SP6. Punkt ten znajduje się nad kostką, na tylnej stronie dolnej części łydki. Jego szerokość wynosi około czterech szerokości palców nad wewnętrzną częścią kości skokowej.

Akupresurę stosuje się, mocno uciskając ten punkt palcem wskazującym przez kilka sekund.

BL60. Punkt ten znajduje się na grzbiecie stopy, pomiędzy kostką a ścięgnem Achillesa.

Akupresurę stosuje się, lekko uciskając ten punkt kciukiem i masując go przez kilka minut.

PC8. Ten punkt energetyczny znajduje się w środkowej części dłoni.

Akupresurę stosuje się, uciskając delikatnie ten punkt kciukiem drugiej ręki i masując go przez kilka minut.

BL67. Jest to inny punkt, który znajduje się na zewnątrz końca palca u stopy, blisko krawędzi paznokcia.

Aby zastosować akupresurę, delikatnie uszczypnij palec u nogi, uciskając go palcem wskazującym i kciukiem, a następnie masując to miejsce.

L14. Znajduje się na grzbiecie dłoni, głęboko między opuszkami kciuka i palca wskazującego, może wywołać poród i zmniejszyć ból.

Aby zastosować akupresurę, wykonaj delikatny ucisk kciukiem drugiej ręki. Masuj ten punkt przez kilka minut.

BL32. Punkt ten znajduje się w dołeczku pośladka, tuż nad szczeliną międzypośladkową.

Aby zastosować akupresurę, mocno uciśnij palcami ten punkt, masując go ruchem mimośrodowym w dół, w kierunku pośladka. Powtarzać co kilka minut.

BG21. Punkt ten znajduje się w środkowej części mięśnia naramiennego, powyżej obojczyka.

Aby zastosować akupresurę, należy użyć palca wskazującego i kciuka i uszczypnąć obszar masażu, uciskając go w dół przez kilka sekund.

Czy stosowanie akupresury w celu wywołania porodu jest bezpieczne?

Badania nad skutecznością akupresury w wywoływaniu porodu są niejednoznaczne i nie ma gwarancji, że poród będzie przebiegał zgodnie z planem.

Wiele osób interesuje się akupresurą, ponieważ jest to holistyczna i naturalna metoda leczenia, ale akupresura jest nadal uważana za zabieg medyczny.

Zazwyczaj nie należy stosować akupresury do wywoływania porodu, chyba że:

  • Jesteś w zaawansowanej ciąży (37 tygodni lub więcej)?

  • Rozmawiałaś z lekarzem o różnych możliwościach i on zgodził się na stosowanie akupresury

  • Dziecko jest ułożone głową w dół

  • Zarówno Ty, jak i Twoje dziecko jesteście zdrowi i nie macie żadnych komplikacji zdrowotnych, które mogłyby sprawić, że akupresura nie byłaby bezpieczna

To, czy zdecydujesz się na stosowanie akupresury w trakcie porodu, zależy od Ciebie i Twojego lekarza. Chociaż badania i dowody na to, że akupresura może przyspieszyć poród, są ograniczone, nie oznacza to, że jest ona nieskuteczna. W rzeczywistości akupresura nie ma żadnego znanego negatywnego wpływu na matkę czy dziecko. Jeśli brak badań mówi nam cokolwiek, to to, że potrzebne są dalsze badania na temat akupresury i jej stosowania podczas porodu.

Biegunka u niemowląt: Przyczyny, leczenie i inne informacje

0

Lekarz wyjaśnia, czym jest biegunka u niemowląt, kiedy i jak ją leczyć oraz kiedy należy wezwać lekarza.

Przyczyny biegunki u niemowląt

Problem może być spowodowany przez wiele czynników, w tym:

  • Zakażenie wirusem, bakterią lub pasożytem. Niemowlęta mogą zarazić się tymi zarazkami poprzez kontakt z nieczystą żywnością lub wodą albo gdy dotykają zabrudzonych powierzchni, a następnie wkładają rączki do buzi.

  • Alergia pokarmowa lub nadwrażliwość na leki

  • Picie zbyt dużej ilości soków owocowych

  • Zatrucie

Skutki biegunki u niemowląt

Biegunka powoduje, że organizm traci zbyt dużo wody i składników mineralnych zwanych elektrolitami. Prowadzi to do odwodnienia. Odwodnienie u dzieci może nastąpić bardzo szybko – w ciągu dnia lub dwóch od wystąpienia biegunki – i może być bardzo niebezpieczne, zwłaszcza u noworodków.

Jeśli zauważysz u swojego dziecka powyższe objawy odwodnienia, skontaktuj się z lekarzem:

  • Rzadsze siusianie (mniej mokrych pieluch)

  • Zachowywanie się w sposób niespokojny lub drażliwy

  • Suchość w ustach

  • Brak łez, gdy płaczą

  • Nietypowa senność lub ospałość

  • Zapadnięta miękka plama na czubku głowy dziecka

  • Skóra, która nie jest tak elastyczna jak zwykle (nie odskakuje, gdy ją delikatnie uszczypniesz i puścisz)

Należy również skontaktować się z lekarzem, jeśli dziecko ma biegunkę i ma mniej niż 6 miesięcy lub jeśli występują u niego następujące objawy:

  • Gorączka 102 stopnie lub wyższa

  • Ból brzucha

  • Krew lub ropa w kupie, lub kupa czarna, biała lub czerwona

  • Ospałość

  • Wymioty

Leczenie biegunki u niemowląt

Lekarze zazwyczaj nie zalecają stosowania u dzieci leków przeciwbiegunkowych dostępnych bez recepty. Lekarz może jednak przepisać antybiotyk na infekcję bakteryjną lub lek przeciwpasożytniczy na infekcję pasożytniczą.Dzieci z ciężką biegunką, które się odwodniły, będą musiały udać się do szpitala, aby otrzymywać płyny przez kroplówkę do żył.Lekarz może zalecić podanie dziecku doustnego płynu nawadniającego. Produkty te, które można kupić w supermarkecie lub aptece, zawierają płyny i elektrolity i mogą zapobiec odwodnieniu lub je leczyć.Jeśli dziecko spożywa pokarmy stałe, lekarz może zalecić przejście na mdłe, skrobiowe pokarmy, takie jak odcedzone banany, jabłka i płatki ryżowe, aż do ustąpienia biegunki. Matki karmiące piersią mogą być zmuszone do dostosowania swojej diety, aby unikać pokarmów, które mogą wywołać biegunkę u ich dzieci.Dzieci z biegunką powinny unikać jedzenia wszystkiego, co może pogorszyć jej przebieg, w tym:

  • Tłusta żywność

  • Żywność o dużej zawartości błonnika

  • Produkty mleczne, takie jak mleko i ser

  • Słodycze, takie jak ciasta, ciasteczka i napoje gazowane

Biegunka spowodowana infekcją wirusową lub bakteryjną jest bardzo zaraźliwa. Myj ręce ciepłą wodą z mydłem przy każdej zmianie pieluszki dziecka, aby zapobiec rozprzestrzenianiu się infekcji. Utrzymuj miejsce zmiany pieluszki w czystości i dezynfekuj je. Pozostaw dziecko w domu do czasu całkowitego wyzdrowienia.

Sławni ludzie z ADHD / ADD: 13 gwiazd z ADHD / ADD

0

Które gwiazdy mają ADD lub ADHD? Zobacz zdjęcia. Dowiedz się też, jak radzą sobie z objawami.

1/12

Amerykańska mistrzyni olimpijska Simone Biles napisała na Twitterze, aby poinformować świat, że ma ADHD. Siłaczka gimnastyczna, która wygrała złoto all-around na Igrzyskach Olimpijskich w Rio w 2016 roku, mówi, że ma to od dziecka. Posiadanie ADHD i przyjmowanie leków na to nie jest niczym, czego należy się wstydzić, nie jest niczym, czego boję się powiedzieć ludziom. Jej tweet pojawił się po tym, jak rosyjscy hakerzy wyciekły poufne dane Światowej Agencji Antydopingowej, które wykazały, że testowała pozytywny wynik dla leku ADHD Ritalin. USA Gymnastics wydało oświadczenie, w którym poinformowało, że Biles miała pozwolenie na przyjmowanie leku i nie doszło do naruszenia przepisów.

Michael Phelps

2/12

Kiedy u tego przyszłego mistrza olimpijskiego w wieku 9 lat zdiagnozowano ADHD, jego mistrzem była mama. Jeśli nie chciał czytać, dawała mu stronę sportową z gazety. Zachęcała go do pływania, co – jak twierdzi – pomogło mu rozwinąć koncentrację i samodyscyplinę. Ma na swoim koncie 22 medale olimpijskie – najwięcej spośród wszystkich sportowców w historii.

Justin Timberlake

3/12

Niektórzy celebryci z ADHD twierdzą, że choroba ta przyczyniła się do ich sukcesu. Inni mówią, że poradzili sobie z wyzwaniami. Zdobywca nagrody Grammy, piosenkarz i aktor Timberlake mówi: „Mam OCD pomieszane z ADD. Spróbuj z tym żyć”.

will.i.am

4/12

Raper mówi, że jego muzyka pomaga mu radzić sobie z ADHD. Ponadto jego umysł jest w ciągłym ruchu, a to, jak twierdzi, jest dobre dla jego twórczości. Mówi brytyjskiemu dziennikowi Sunday Mirror: „Te cechy sprawdzają się u mnie w studiach i na spotkaniach dotyczących kreatywnych pomysłów. Gdybym utknął w innej pracy, byłbym okropny i nie przetrwałbym. Muzyka jest moją terapią. Muzyka pozwala mi zachować zdrowy rozsądek i czymś się zająć. Tam na górze jest krucho”.

Adam Levine

5/12

Frontman Maroon 5 mówi, że w młodości miał problemy z usiedzeniem w jednym miejscu, skupieniem się i odrobieniem pracy domowej. W dorosłym życiu Levine mówi, że problemy z koncentracją czasami powodowały problemy, gdy próbował pisać piosenki lub nagrywać w studio. Mówi, że zdał sobie sprawę, że nadal ma objawy ADHD, więc spotkał się z lekarzem, aby porozmawiać o leczeniu.

Howie Mandel

6/12

Ten zabawny komik, aktor i gospodarz telewizyjny mówi, że życie z ADHD utrudniało mu dzieciństwo – i dorosłość. Mandel nie ukończył szkoły średniej, ale mówi, że jego rodzice zawsze go wspierali, podobnie jak jego żona. Jego ADHD i OCD są częścią jego komedii. Mandel był rzecznikiem kampanii „Adult ADHD is Real”.

James Carville

7/12

U tego analityka i komentatora politycznego zdiagnozowano ADHD, gdy był już po pięćdziesiątce. Poszedł na badania za namową żony, która stwierdziła, że nie może usiedzieć w miejscu ani skupić uwagi. „Miałem to szczęście, że mam wokół siebie strukturę, którą zbudowałem przez pewien czas, aby sobie z tym poradzić” – mówi.

Ty Pennington

8/12

Telewizyjny guru domowych napraw był w dzieciństwie bardzo nadpobudliwy i twierdzi, że podawano mu leki antyhistaminowe, aby się uspokoił w szkole. Był impulsywny i roztargniony, ale także kreatywny. Zaczął pracować z narzędziami, aby opłacić szkołę plastyczną. Teraz, jak sam mówi, leki pomagają mu kontrolować objawy. Jest rzecznikiem firmy produkującej Vyvanse, lek na ADHD.

Karina Smirnoff

9/12

Jak mówi zawodowa tancerka „Tańca z gwiazdami”, kiedy była mała, rodzice pomagali jej, dając jej różne sposoby na pozbycie się nadpobudliwości. Uczęszczała na balet, łyżwy figurowe, grała na pianinie i gimnastykowała się. W dorosłym życiu przypisuje lekom, że pomogły jej zachować koncentrację i organizację podczas intensywnych dni spędzanych na nauczaniu, próbach i podróżach. Ona również była rzecznikiem Vyvanse.

Glenn Beck

10/12

Gospodarz radiowego talk show o tematyce politycznej widzi zarówno dobre, jak i złe strony posiadania ADD. „Wierzę, że mój sukces w biznesie wynika z tego, że potrafię przetwarzać milion rzeczy naraz i poruszać się bardzo szybko, ale moje niepowodzenia w domu wynikają z ADD” – mówi.

Terry Bradshaw

11/12

Mistrz Super Bowl i telewizyjny komentator sportowy Bradshaw twierdzi, że ADHD sprawiło, że miał problemy w szkole. Ze względu na problemy z nauką, więcej wysiłku wkładał w sport. Obecnie jest autorem i mówcą motywacyjnym, otwarcie mówi o swoim ADHD i o tym, jak udało mu się kontrolować objawy dzięki lekom.

Paris Hilton

12/12

Dziedziczka i osobowość telewizyjna twierdzi, że cierpi na ADD od około 12 roku życia. Powiedziała Larry’emu Kingowi z CNN, że nie ma to wpływu na jej karierę: „To coś, z czym radziłam sobie przez całe życie”.

FDA zezwala na czwarte dawki szczepionki COVID dla wielu Amerykanów

0

Dorośli powyżej 50. roku życia oraz osoby w wieku 18 lat i starsze z obniżoną odpornością mogą otrzymać czwartą dawkę szczepionki COVID-19 firmy Pfizer lub Modernas.

FDA zezwala na podanie czwartej dawki szczepionki COVID wielu Amerykanom

Damian McNamara, mgr inż.

Uwaga redaktora: artykuł został zaktualizowany o 16:28?

29 marca 2022 r. – FDA poinformowała we wtorek, że zatwierdziła czwarte dawki szczepionki przeciwko COVID-19 dla wielu Amerykanów, aby chronić najbardziej narażone osoby przed ciężką chorobą wywołaną przez COVID-19, hospitalizacją i śmiercią.

Zgodnie z komunikatem prasowym FDA, osoby powyżej 50 roku życia oraz osoby powyżej 18 roku życia, które przeszły przeszczep narządów litych lub mają podobny poziom ryzyka immunologicznego, kwalifikują się obecnie do drugiej dawki przypominającej szczepionki firmy Pfizer lub Moderna.

Na podstawie analizy pojawiających się danych można stwierdzić, że druga dawka przypominająca szczepionki COVID-19 firmy Pfizer-BioNTech lub Moderna może zwiększyć poziom ochrony u osób z grupy podwyższonego ryzyka” – powiedział w komunikacie dr Peter Marks, dyrektor Centrum Oceny i Badań Biologicznych FDA. Ponadto dane wskazują, że wstępna dawka przypominająca ma kluczowe znaczenie dla ochrony wszystkich dorosłych przed potencjalnie ciężkimi skutkami zakażenia wirusem COVID-19.”

„Dlatego osoby, które nie otrzymały jeszcze pierwszej dawki przypominającej, gorąco zachęcamy do jej podania” – dodał.

Kilka godzin później w ślad za nim poszła CDC, zalecając czwartą dawkę dla ograniczonych grup.

„Jest to szczególnie ważne dla osób w wieku 65 lat i starszych oraz osób w wieku 50 lat i starszych z chorobami podstawowymi, które zwiększają ryzyko ciężkiego przebiegu choroby wywołanej wirusem COVID-19, ponieważ w ich przypadku otrzymanie dodatkowej dawki przypominającej może przynieść największe korzyści” – powiedziała w oświadczeniu dyrektor CDC, dr Rochelle Walensky.

Według danych CDC, tylko 45% osób, które są „w pełni zaszczepione”, tzn. otrzymały dwie dawki szczepionki Pfizer lub Moderna lub jedną dawkę szczepionki Johnson & Johnson, otrzymało pierwszą dawkę przypominającą. Pozostają więc wyzwania, jak powiedział Marks na późniejszym spotkaniu prasowym.

„Zachęcałbym ludzi do otrzymania pierwszej dawki przypominającej” – powiedział. „Trzecia dawka zapewniała znacznie wyższy poziom ochrony. Zapewniła dodatkowe korzyści w zakresie zapobiegania hospitalizacji i zgonom, a [ochrona] jest bardziej trwała”.

Jeśli chodzi o czwartą dawkę – lub drugą dawkę przypominającą – „istnieją obecnie dowody na to, że może ona zmniejszyć ryzyko hospitalizacji i zgonu u osób starszych, więc uważamy, że jest to coś, co ludzie powinni rozważyć” – powiedział Marks.

Oprócz danych przedstawionych przez każdą z firm, FDA przeanalizowała również dane z trwającego w Izraelu badania oceniającego odpowiedź immunologiczną na czwartą dawkę wśród pracowników służby zdrowia w ośrodku opieki zdrowotnej. Wszyscy pracownicy otrzymali szczepionkę firmy Pfizer jako pierwszą dawkę przypominającą. 154 osoby otrzymały drugą dawkę przypominającą szczepionki firmy Pfizer, a 120 innych otrzymało drugą dawkę przypominającą szczepionki Moderna.

Czwarta dawka zwiększyła poziom przeciwciał neutralizujących przeciwko koronawirusowi w porównaniu z poziomem, jaki ludzie mieli 5 miesięcy po pierwszej dawce szczepionki.

W żadnych danych nie zgłoszono nowych zastrzeżeń dotyczących bezpieczeństwa.

FDA twierdzi, że będzie kontynuować przegląd danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności drugiej dawki przypominającej w innych grupach wiekowych.

Komitet doradców ekspertów FDA spotyka się 6 kwietnia i będzie omawiał dalsze działania, powiedział Marks.

„Nie byłoby w tym nic dziwnego, gdyby zaistniała potencjalna potrzeba, może zaistnieć potrzeba, aby ludzie otrzymali jesienią dawkę przypominającą i bardziej ogólną kampanię przypominającą”, powiedział. „Być może trzeba będzie przejść na inny wariant pokrycia”.

Eric Topol, MD, wiceprezes wykonawczy Scripps Research i redaktor naczelny siostrzanej strony Medscape, mówi, że dawka przypominająca może nie być całkowicie konieczna teraz, ale jej czas prawdopodobnie nadchodzi.?

„Z pewnością można ją odroczyć, ale pytanie brzmi: kiedy jest właściwy moment i czy szczepionka przeciwko Omicron będzie miała jakąkolwiek przewagę nad drugą dawką przypominającą, skierowaną przeciwko pierwotnemu szczepowi” – mówi Topol.