Strona główna Blog Strona 3167

Jakie są różne rodzaje adopcji?

Editor
-
0
Jakie są różne rodzaje adopcji?

Możesz powiększyć swoją rodzinę, korzystając z różnych sposobów adopcji. Dowiedz się więcej o rodzajach adopcji i co się z nimi wiąże.

Co to jest adopcja?

Adopcja pozwala na przejęcie społecznej, emocjonalnej i prawnej odpowiedzialności za dziecko na całe życie. Ustanawia prawnie uznany, stały związek między tobą a adoptowanym dzieckiem. Dla rodziców biologicznych oddanie dziecka do adopcji jest trwałym wyborem.

Gdy adoptujesz dziecko, stajesz się jego prawnym rodzicem. Zgodnie z prawem nie ma różnicy między dzieckiem adoptowanym a biologicznym. Dzieci adoptowane stają się na stałe członkami innej rodziny, zachowując jednocześnie genetyczne i emocjonalne więzi ze swoją rodziną biologiczną.

Jakie są różne rodzaje adopcji?

Istnieją różne rodzaje adopcji, w tym następujące.

1. Adopcja przez rodzica przyrodniego. Ten rodzaj adopcji pozwala pasierbowi adoptować swoje pasierbiątko. Pomaga to zalegalizować związek rodzica z dzieckiem, który trwa przez całe życie, pomiędzy przybranym rodzicem a dzieckiem jego małżonka. Pasierb otrzymuje finansową i prawną odpowiedzialność za dziecko. Po adopcji przez przybranego rodzica, rodzic nieposiadający stałego miejsca zamieszkania lub inny rodzic zostaje zwolniony z obowiązków rodzicielskich, takich jak alimenty.

Każdy stan ma inne przepisy dotyczące adopcji przez przybranego rodzica. Niektóre stany wymagają przeprowadzenia badań domowych. Większość stanów wymaga, aby para była małżeństwem przez określony czas. Możesz skonsultować się z prawnikiem ds. adopcji, aby dowiedzieć się więcej o przepisach dotyczących adopcji przez przybranych rodziców obowiązujących w Twoim stanie.

2. Adopcja niemowlęcia. Adopcja niemowlęcia polega na przejęciu odpowiedzialności prawnej za nowo narodzone dziecko. Aby dokonać adopcji niemowlęcia w Ameryce, będziesz musiał nawiązać kontakt z matką, która chce oddać swoje nowo narodzone dziecko do adopcji. Może to być dziecko jeszcze nienarodzone lub nowo narodzone.

Większość osób, które chcą adoptować dzieci, szuka adopcji niemowląt. Nie ma jednak wystarczającej liczby niemowląt dostępnych do adopcji.

3. Adopcja pokrewieństwa lub adopcja względna. Adopcja krewniacza legalizuje relację rodzic-dziecko między krewnym a dzieckiem. Polega ona na adopcji dzieci przez biologicznie spokrewnionych członków rodziny lub krewnych, takich jak dziadkowie, ciotki i wujkowie.

Adopcja krewniacza jest rozważana jako pierwsza, gdy dziecko nie może bezpiecznie przebywać ze swoimi rodzicami. Zwykle dzieje się tak, gdy rodzice biologiczni są nieobecni lub z jakiegoś powodu nie mogą być przy dziecku.

W każdym stanie obowiązują inne przepisy dotyczące adopcji krewniaczej. Aby dowiedzieć się więcej, należy skonsultować się z kierownikiem programu adopcyjnego w swoim stanie oraz w stanie, w którym znajduje się dziecko.

4. Adopcja w ramach opieki zastępczej. Jest to adopcja dziecka za pośrednictwem systemu opieki społecznej. Możesz zdecydować się na adopcję dziecka, starszych dzieci lub rodzeństwa z systemu opieki zastępczej w swoim stanie. Dzieci te są zatwierdzane do adopcji.

W 2020 roku w Ameryce w pieczy zastępczej będzie przebywało około 400 000 dzieci. Są to dzieci, których rodzice biologiczni nie mogą się nimi zaopiekować i utracili prawo do rodzicielstwa. Takie dzieci są tymczasowo umieszczane w pieczy zastępczej. Spośród nich około 117 000 czeka na adopcję przez rodzinę.

5. Adopcja niezależna. Zazwyczaj adoptuje się niemowlęta za pośrednictwem licencjonowanej publicznej lub prywatnej agencji adopcyjnej. Może się jednak zdarzyć, że będziesz musiał długo czekać, aż zostaniesz dopasowany. Zamiast agencji adopcyjnej można adoptować dziecko za pośrednictwem innego źródła, np. prawnika lub lekarza. Nazywa się to adopcją niezależną. Jest ona legalna w większości stanów, ale w niektórych nie.

6. Adopcja zamknięta. Adopcja zamknięta oznacza brak kontaktu między rodzicami adopcyjnymi a rodzicami biologicznymi dziecka. Oznacza to, że między Tobą a rodziną biologiczną dziecka nie będą przekazywane żadne dane osobowe.

Jeśli zdecydujesz się na adopcję zamkniętą, przed adopcją otrzymasz nieidentyfikujące informacje o dziecku i jego biologicznej rodzinie. Nie poznasz ich danych identyfikacyjnych, nazwiska ani danych kontaktowych. Po sfinalizowaniu adopcji akta zostają zapieczętowane i mogą nie być dostępne dla adoptowanego dziecka aż do ukończenia przez nie 18 roku życia. Zależy to jednak od lokalnego prawa stanowego.

Adopcje zamknięte są mniej preferowane. Są one jednak bezpieczną opcją dla rodziców biologicznych, którzy chcą pozostać niezidentyfikowani przed i po procesie adopcji. Pomagają także zachować prywatność rodzicom adopcyjnym. Adopcje zamknięte mogą jednak stanowić emocjonalne wyzwanie dla dziecka i utrudniać kontakt z rodzicami biologicznymi w przyszłości.

7. Adopcja otwarta. Adopcja otwarta jest przeciwieństwem adopcji zamkniętej. Pozwala ona na pewien kontakt między rodzicami adopcyjnymi a rodzicami biologicznymi dziecka. Dotyczy to informacji identyfikacyjnych i danych kontaktowych. Obejmuje udostępnianie zdjęć lub listów, rozmowy telefoniczne lub wideo oraz otwarty kontakt między dzieckiem a obojgiem rodziców.

Adopcje otwarte pomagają rodzicom biologicznym pozostać w kontakcie z dzieckiem. Jednocześnie mogą oni zapewnić dziecku najlepsze możliwe życie w rodzinie adopcyjnej. W przypadku starszych dzieci lub nastolatków adopcja otwarta jest lepszym rozwiązaniem, ponieważ mogą one już posiadać dane kontaktowe swoich rodziców biologicznych. Pomaga im to także w utrzymaniu kontaktu z rodzeństwem, które prawdopodobnie zostało adoptowane przez różne rodziny.

Otwarte adopcje pomagają też adoptowanemu dziecku pod względem emocjonalnym. Zachowują one nienaruszone poczucie tożsamości dziecka i historii jego rodziny, co nie jest możliwe w przypadku adopcji zamkniętych.

8. Adopcja dorosłych. W większości stanów w Ameryce adopcja osoby dorosłej jest legalna. Ludzie często adoptują dorosłych w celu dziedziczenia. Gdy dziecko staje się dorosłe, nie może już pozostać w rodzinie zastępczej. Może więc zostać adoptowane przez rodzinę zastępczą, krewnych lub przybranych rodziców.

9. Adopcja międzynarodowa. Adopcja międzynarodowa polega na adoptowaniu dziecka z innego kraju. Nazywa się ją także adopcją międzykrajową. Może to być skomplikowany i kosztowny proces. Niektóre kraje nie zezwalają na adopcję międzynarodową. Inne kraje ograniczyły liczbę dzieci, które mogą być adoptowane.

Według UNICEF-u adopcja międzynarodowa musi być zgodna z normami i zasadami Konwencji haskiej z 1993 roku o ochronie dzieci i współpracy w dziedzinie przysposobienia międzynarodowego. Zasady te zapewniają etyczne procedury, które chronią dzieci, rodziców biologicznych i zagranicznych rodziców adopcyjnych. ?

W przypadku pytań dotyczących adopcji międzynarodowej można uzyskać pomoc w takich agencjach, jak Office of Childrens Issues (Biuro ds. Dzieci) i Intercountry Adoption Bureau Consular Affairs (Biuro Adopcji Międzynarodowej) Departamentu Stanu USA.

Następne kroki

Jeśli jesteś gotowy do adopcji, skontaktuj się z lokalną agencją adopcyjną w swoim stanie, aby uzyskać więcej informacji. Możesz także skonsultować się z adwokatem lub konsultantem ds. adopcji, aby dowiedzieć się, jaki rodzaj adopcji jest dla Ciebie najlepszy.

ADHD a samoocena dziecka

Editor
-
0
ADHD a samoocena dziecka

Kiedy Twoje dziecko ma ADHD, ciągła krytyka i negatywne opinie na temat jego zachowania mogą prowadzić do niskiej samooceny. Istnieją jednak rzeczy, które rodzice mogą zrobić, aby ją podnieść.

Jednak to, co najbardziej przykuło uwagę Devon, to fakt, że ADHD odcisnęło piętno na poczuciu własnej wartości jej młodego syna.

Miał problemy z nawiązywaniem przyjaźni. Mówił takie rzeczy: „Co ze mną nie tak? Dlaczego ciągle wysyłają mnie do psychologa? albo Chcę być w klasie z moimi przyjaciółmi” – powiedziała pochodząca z Teksasu pracownica socjalna, która chciała użyć tylko swojego nazwiska, aby chronić tożsamość syna.

The Connection

ADHD może utrudniać skupienie uwagi. Jeśli dziecko ma ADHD, jest bardziej narażone na złe oceny, zatrzymania i zawieszenia. Może również mieć słabe umiejętności społeczne i spotykać się z odrzuceniem ze strony rówieśników.

Rodzice, przyjaciele i inne autorytety, takie jak nauczyciele i opiekunowie, mogą stracić cierpliwość, być sfrustrowani i próbować krytykować i poprawiać zachowanie dziecka.

Jest wiele negatywnych informacji zwrotnych płynących z różnych kierunków, a dzieci internalizują to i zaczynają czuć się naprawdę źle z samym sobą, mówi Andrea Chronis-Tuscano, PhD, profesor psychologii i dyrektor Programu ADHD na Uniwersytecie Maryland.

Kilka badań wykazało, że w miarę jak dzieci z ADHD dorastają i stają się dorosłymi, ich poczucie własnej wartości ma tendencję do obniżania się w czasie z powodu narastającej krytyki i trudnych doświadczeń życiowych.

W ciężkich przypadkach, Chronis-Tuscano mówi, niska samoocena może zwiększyć prawdopodobieństwo depresji i samobójstwa.

Istnieją jednak sposoby na wczesną interwencję i podniesienie samooceny dziecka.

Dowiedz się, z czym masz do czynienia

Eksperci twierdzą, że poznanie pierwotnej przyczyny zachowania może być pierwszym krokiem do przyniesienia ulgi zarówno rodzicom, jak i dzieciom – a im wcześniej, tym lepiej. W ten sposób rodzice i ich dzieci mogą zająć się wyzwaniami związanymi z życiem z ADHD i opracować strategie, które pozwolą im poprawić sytuację.

Porozmawiaj z pediatrą lub terapeutą o zachowaniu swojego dziecka. Jeśli potrzebuje ono opieki specjalisty, zespół medyczny może wskazać właściwy kierunek.

Devon mówi, że czekała około roku, aby wypróbować ze szkołą różne strategie mające na celu zmianę jego zachowania. Niektórzy członkowie rodziny mówili jej, że za bardzo się martwi i że chłopcy to chłopcy. Ostatecznie jednak zabrała go do pediatry behawioralnego, który zdiagnozował u niego ADHD.

Nicole Vredenburg usłyszała podobne słowa od członków swojej rodziny, gdy próbowała uzyskać pomoc dla swojego 5-letniego syna. Ale Vredenburg, która sama cierpi na ADHD u dorosłych i ma brata z tym zaburzeniem, postanowiła zaufać swojemu przeczuciu.

Mam wrażenie, że ludzie zbyt długo zwlekają” – mówi. Zawsze powtarzam, że jeśli kiedykolwiek pojawi się pytanie, należy postawić pierwszą diagnozę. Bardzo się cieszę, że zrobiłam to w tak młodym wieku.

ADHD może występować w rodzinach. Badania wykazały, że prawdopodobieństwo zachorowania jest dziewięć razy większe, jeśli choruje na nie bliski krewny. Mniej więcej w tym samym czasie, gdy syn Vredenburga został zdiagnozowany, jej 9-letnia córka dowiedziała się, że również ma ADHD.

Co mogą zrobić rodzice

Eksperci twierdzą, że jeśli masz dziecko z ADHD i niską samooceną, możesz zrobić pewne rzeczy, aby podnieść jego samoocenę i pewność siebie. Lekarze nazywają to rodzicielskim funkcjonowaniem refleksyjnym.

Postaraj się rozpoznać, zrozumieć i dostosować się do niektórych objawów ADHD u dziecka, które mogą prowadzić do niskiej samooceny.

Na przykład:

Doceniaj sukcesy swojego dziecka – małe i duże. Chronis-Tuscano zachęca rodziców i nauczycieli, aby skupiali się na pozytywnych rzeczach, zamiast wskazywać na to, z czym dziecko się zmaga.

[Uczymy ich, by zwracali uwagę na pozytywy, a nawet na wysiłki – nawet te drobne usprawnienia – które mogą być dla nich trudne. Jeśli widzisz, że po szkole od razu siadają do odrabiania lekcji, powiedz im, że świetnie sobie poradzili – mówi.

Udzielaj wielu pochwał. Udzielanie pochwał i konkretne ich wyrażanie może przynieść dziecku pozytywne wzmocnienie. Może to nie tylko poprawić samoocenę dziecka, ale także pomóc mu zrozumieć, co trzeba zrobić, aby wykonać podstawowe zadania.

Vredenburg mówi, że chwali bardzo dużo i robi to często.

Chwalę za najmniejsze rzeczy, które mogą wydawać się tak błahe, jak na przykład: „Podoba mi się, że otworzyłeś torbę z książkami, gdy poprosiłam cię o to po raz pierwszy”. To drobiazg, ale chcę wykorzystać coś, co zrobili dobrze.

Określ mocne strony dziecka. Skup się na tym, w czym dziecko jest już dobre, i zachęcaj je do rozwijania się w tym kierunku. Może to zwiększyć ich dumę i poczucie osiągnięć.

Rodzice mogą to zrobić, pomagając dzieciom z ADHD znaleźć swoją niszę, mówi Chronis-Tuscano.

Znajdź karierę i ścieżkę, gdzie mogą naprawdę wykorzystać swoje mocne strony i gdzie ich trudności nie są dla nich tak uciążliwe, mówi.

Wiele osób dorosłych z ADHD może wykonywać ciekawe zawody, w których nie siedzą za biurkiem, nie sprawdzają danych ani nie wykonują czynności wymagających dużej uwagi. Ale są aktywni i przemieszczają się, jak lekarze na ostrym dyżurze, konsultanci i przedsiębiorcy.

Chodzi o to, by znaleźć dla nich najlepsze rozwiązanie” – mówi Chronis-Tuscano.

Podziel zadania i spraw, by były zabawne. Jeśli dziecku trudno jest wykonywać pewne czynności, eksperci twierdzą, że pomocne jest podzielenie ich na małe, łatwe do wykonania zadania. W ten sposób można dać mu szansę na odniesienie sukcesu. Może to obejmować nagrodę za robienie rzeczy, których niekoniecznie lubi.

Mój syn jest geniuszem matematycznym – mówi Devon. Ale jeśli chodzi o czytanie, jest jego przeciwieństwem. Jeśli więc ma czytać literaturę, lepiej, żeby była ciekawa”.

Jeśli jej syn musi przeczytać listę książek do szkoły, pozwala mu czytać na zmianę z jego ulubionym komiksem.

Modelowanie dobrego zachowania. Aby ograniczyć negatywne reakcje dziecka, być może trzeba mu pokazać, jak wygląda dobre zachowanie.

Jak mówi Chronis-Tuscano, dorośli z otoczenia dziecka powinni modelować, jak regulować własne emocje.

Znajdź lub poproś o pomoc, jeśli jej potrzebujesz. Dzieci z ADHD mogą potrzebować pomocy, aby poradzić sobie z zadaniami szkolnymi, takimi jak praca domowa i inne obowiązki w domu. Rodzice mogą nie być w stanie zapewnić im pełnego wsparcia i pomocy, której potrzebują. Jeśli nie jesteś w stanie sprostać wymaganiom, możesz poprosić o profesjonalną pomoc.

Mimo że chcę być najbardziej kompetentną osobą w ich życiu, jest to naprawdę trudne, gdy się w nim uczestniczy i ma się w sobie wiele emocji” – mówi Vredenburg. Dlatego wiem, że potrzebuję pomocy innych osób, takich jak moja wioska, aby jak najlepiej radzić sobie w domu”.

Vredenburg, która sama musiała radzić sobie z objawami ADHD, zdecydowała się zatrudnić profesjonalistę, aby znaleźć sposób na pomoc dzieciom w odrabianiu lekcji i nauce.

Metody leczenia

W większości przypadków lekarze, jako pierwszą linię leczenia niskiej samooceny związanej z ADHD, wybierają raczej terapię niż leki stymulujące. Lekarz może skierować pacjenta do terapeuty lub psychologa dziecięcego, który specjalizuje się w problemach związanych z ADHD. Mogą one wymagać treningu umiejętności organizacyjnych i terapii poznawczo-behawioralnej.

Często osoby z ADHD, które dobrze sobie radzą, stosują różne strategie, takie jak system kalendarza i lista zadań z ustalonymi priorytetami. A są to umiejętności, których nie nauczą się, przyjmując leki” – mówi Chronis-Tuscano.

Przechodzenie przez wzloty i upadki ADHD może sprawić, że poczujesz się wyczerpany. Ale szkolenie dla rodziców może pomóc w rozwijaniu umiejętności i dać odpowiednie narzędzia, aby zapewnić dziecku jak najlepsze wsparcie.

Można nauczyć się, jak uczyć dziecko pozytywnych zachowań i umiejętności w domu. Może to pomóc mu w przystosowaniu się w szkole i w relacjach z innymi dziećmi. Może też pomóc mu w poprawieniu poczucia własnej wartości i samokontroli.

Jeśli trening i terapia nie przyniosą rezultatów, lekarz może przepisać dziecku leki. Leki na ADHD, które lekarz może nazwać stymulantami, mogą pomóc dziecku w skupieniu uwagi i osiągnięciu celów. Mogą one również pomóc w kontrolowaniu ogólnego zachowania dziecka.

Jeśli masz jakiekolwiek wątpliwości lub obawy dotyczące leków, porozmawiaj o nich z lekarzem.

Vredenburg mówi, że w ostatecznym rozrachunku chodzi o to, aby przypomnieć dziecku, że jest czymś więcej niż tylko chorobą.

Dziecko musi wiedzieć, że nie jest ADHD. Ja mam ADHD. I tak, chodzi o to, aby dać im odpowiednie narzędzia, aby mogli wykonać pracę, aby podnieść swoją samoocenę.

Najlepszy chleb: Wskazówki dotyczące kupowania chleba

Editor
-
0
Najlepszy chleb: Wskazówki dotyczące kupowania chleba

Lekarz specjalizujący się w produktach wysokobłonnikowych, pełnoziarnistych i niskokalorycznych pokazuje, jak rozumieć etykiety i wybierać najlepsze pieczywo w supermarkecie.

Najlepszy chleb: Wskazówki dotyczące kupowania chleba

Jak rozszyfrować etykiety i wybrać najzdrowsze pieczywo.

Elaine Magee, MPH, RD Z archiwum lekarza

Za każdym razem, gdy jesz chleb – czy to bajgiel, angielską bułeczkę, czy część kanapki – masz okazję poprawić swoją dietę. Dla większości Amerykanów wybór pełnoziarnistego pieczywa przez większość czasu jest najprostszym sposobem na spożywanie większej ilości superzdrowych pełnych ziaren. Ale kiedy stoisz przed półką z pieczywem w supermarkecie i czytasz różne informacje na etykietach, skąd masz wiedzieć, który chleb jest najlepszy?

Wybór najlepszego pieczywa może być kłopotliwy. Oto trzy mity na temat chleba, które przyczyniają się do tego, że tak właśnie jest:

Mit o chlebie nr 1:

Jeśli chleb wygląda na brązowy i ma w nazwie słowo „pszenny”, zawiera dużo błonnika i jest pełnoziarnisty.

Prawda:

Pierwszy składnik wymieniony na etykiecie składników mówi wszystko. Jeśli jest to „mąka pszenna” lub „wzbogacona mąka bielona” (lub podobne), oznacza to, że użyto głównie białej mąki, a nie „mąki pełnoziarnistej”.

Mit o chlebie nr 2

: Najlepiej wybierać chleby o zdrowo brzmiących nazwach, takich jak „siedmioziarnisty” czy „w 100% naturalny”.

Prawda:

Tylko dlatego, że nazwa chleba na opakowaniu brzmi superzdrowo, nie oznacza to, że taki jest w rzeczywistości. Na przykład chleby siedmio- i dwunastoziarniste Oroweats jako pierwszy składnik podają „niebieloną, wzbogaconą mąkę”. Natures Pride 100% Natural Honey Wheat bread, podobnie, jest produkowany głównie z „mąki pszennej”, a nie z pełnego ziarna.

Mit o chlebie

: Chleb żytni jest w 100% pełnoziarnisty i zawiera dużo błonnika.

Prawda

: Pierwszym składnikiem wymienionym na etykiecie większości marek chleba żytniego, od rosyjskiego żytniego lub żydowskiego żytniego po ciemny żytni lub ekstra kwaśny żytni, jest nic innego jak niebielona, wzbogacona mąka. Drugim składnikiem jest zazwyczaj woda, a trzecim – mąka żytnia. To wyjaśnia, dlaczego większość chlebów żytnich ma tylko 1 gram błonnika na kromkę (jeden ciemny chleb żytni w moim supermarkecie ma go mniej). Chleb żytni nie jest więc zazwyczaj w 100% pełnoziarnisty (choć być może istnieją jakieś oświecone marki, których jeszcze nie widziałem). Nie nazwałbym go też chlebem o wysokiej zawartości błonnika.

Jak kupić najlepszy chleb

Najlepsza wskazówka nr 1: kupuj na 100%

Samo określenie „pełnoziarnisty” nie wystarczy. Szukaj etykiet z napisem „100% pełnoziarnistej pszenicy” lub „100% pełnego ziarna” i nie zadowalaj się niczym gorszym. Jeśli jest to 100% pszenicy pełnoziarnistej, pierwszym składnikiem wymienionym na etykiecie będzie mąka pełnoziarnista lub 100% mąki pełnoziarnistej.

Zależy Ci na pełnych ziarnach, ponieważ mają naturalnie niską zawartość tłuszczu i nie zawierają cholesterolu; zawierają od 10% do 15% białka i oferują mnóstwo zdrowego błonnika, skrobi opornej, minerałów, witamin, przeciwutleniaczy, związków fitochemicznych, a często także fitoestrogenów (estrogenów roślinnych). Dzięki tym wszystkim składnikom odżywczym w jednym opakowaniu nic dziwnego, że pełne ziarno zapewnia tak wiele korzyści zdrowotnych, w tym ochronę przed chorobami serca, udarem, cukrzycą, otyłością i niektórymi nowotworami.

Wskazówka dla najlepszego chleba nr 2: Uważaj na sód.

Większość produktów do wypieku chleba zawiera dawkę sodu, który dodaje się, aby pomóc kontrolować aktywność drożdży i dla smaku. Jeśli zjadasz trzy porcje chleba pełnoziarnistego dziennie, a każda kromka zawiera około 200 miligramów sodu, daje to 600 miligramów sodu do dziennej dawki. Może nie brzmi to zbyt wiele, ale stanowi jedną trzecią limitu, jeśli starasz się nie przekraczać 1800 miligramów dziennie.

Dobra wiadomość jest taka, że istnieje wiele rodzajów pieczywa, które zawierają 200 lub mniej miligramów sodu na kromkę. W poniższej tabeli znajdziesz najlepsze pieczywo, które nie zawiera zbyt dużo sodu.

Wskazówka nr 3: Wielkość porcji ma znaczenie

.

Porównując pieczywo, zwracaj uwagę na wielkość porcji podaną na etykiecie. Niektóre kromki chleba są znacznie większe od innych. W tabeli poniżej podano wagę porcji dla celów porównawczych.

Wskazówka dla najlepszego chleba nr 4. Dietetyczne lub „lekkie” nie zawsze jest lepsze.

Istnieje kilka marek chleba, które są promowane jako te o niższej zawartości kalorii. Zazwyczaj w ich nazwie lub na opakowaniu znajduje się słowo „light”. Często pieczywo „light” oznacza mniejszą porcję i produkt z dodatkową ilością błonnika. Na przykład Sara Lee ma w swojej ofercie chleb pełnoziarnisty „45 kalorii i rozkoszny”. Chociaż 45 kalorii jest podanych „na 1 kromkę”, informacje o wartości odżywczej na etykiecie dotyczą 2 kromek. Waga 2 kromek tego chleba wynosi 45 gramów, w porównaniu z klasycznym, w 100% pełnoziarnistym chlebem Sara Lee, który waży 57 gramów na 2 kromki.

W przypadku muffinek Thomas English Muffins chodzi raczej o dodatkowy błonnik, który dodaje objętości bez kalorii. Porcja „Light” Multigrain English Muffins waży tyle samo, co porcja „100% Whole Wheat English Muffins”. Największa różnica polega na tym, że Light English Muffins zawierają 8 gramów błonnika, podczas gdy 100% pełnoziarniste muffiny zawierają go 3 gramy.

Najlepszy wybór pieczywa w supermarketach sieciowych

Wszystkie z poniższych produktów chlebowych mają:

  • 4 gramy błonnika na 2 kromki (lub podobne).

  • 100% mąki pełnoziarnistej jako pierwszy składnik na etykiecie.

  • Mniej niż 401 mg sodu na 2 kromki,

  • 1 gram tłuszczu nasyconego lub mniej na 2 kromki (większość nie zawiera tłuszczu nasyconego).

Muffinki angielskie (1 całe) Kalorie Błonnik Sód Węglowodany Białko

Oroweat Whole Grain & Flax

(64 g) 150 5 160 29 5

(zawiera 14 mg zdrowych dla serca kwasów omega-3)

Oroweat 100% Whole Wheat

(59 g) 130 4 240 25 5

Bajgle i bułki (1 cała) Kalorie Błonnik Sód Węglowodany Białko

Oroweat Pełne Ziarno 100% Pełne

Pszenna Bułka Hamburgerowa

(71 g) 180 6 350 31 8

Oroweat Whole Grain 100% Whole

Pszenna bułka do hotdoga

(56 g) 160 6 320 28 8

Thomas Hearty Grains 100% Whole

Bajgle pszenne

(95 g) 240 7 400 49 10

Pita Pockets (1 cała) Kalorie Błonnik Sód Węglowodany Białko

Thomas Sahara Pita Pockets

100% Pełnej Pszenicy

(57 g) 140 4 320 28 6

Pita wieloziarnista Toufayan

(69 g) 173 4 288 35 8

Pieczywo krojone (2 kromki) Kalorie Błonnik Sód Węglowodany Białko

Miltons Pełne Ziarno Plus

Chleb

(76 g) 180 10 250 32 8

Oroweat Country 100% Whole

Pszenica

(76 g) 200 6 360 36 8

Oroweat Protein Health

(86 g) 200 6 360 36 12

Sara Lee Hearty & Delicious 100%

Multi-Grain

(86 g) 240 6 400 42 10

Natures Pride 100% Whole

Pszenica

(56 g) 140 4 300 26 6

(Elaine Magee, MPH, RD, jest „Recipe Doctor” dla lekarzy i autorką licznych książek na temat odżywiania i zdrowia. Jej opinie i wnioski są jej własne).

Katalog szczepionek przeciwko zapaleniu opon mózgowych: Znajdź wiadomości, funkcje i obrazy związane z szczepionkami przeciwko zapaleniu opon mózgowych

Editor
-
0
Katalog szczepionek przeciwko zapaleniu opon mózgowych: Znajdź wiadomości, funkcje i obrazy związane z szczepionkami przeciwko zapaleniu opon mózgowych

Znajdź wyczerpujące informacje na temat szczepionek przeciwko zapaleniu opon mózgowych, w tym informacje medyczne, wiadomości, zdjęcia, filmy i inne.

Katalog szczepionek przeciwko zapaleniu opon mózgowych

Zapalenie opon mózgowych to zakażenie, które atakuje błony pokrywające mózg i rdzeń kręgowy i może być bardzo poważne. Szczepionki meningokokowe chronią przed meningokokowym zapaleniem opon mózgowych. Niektóre osoby nie powinny otrzymywać tych szczepionek, w tym osoby z zespołem Guillaina-Barrego oraz osoby, u których wystąpiła reakcja na szczepionkę. Poważne działania niepożądane występują rzadko, ale są możliwe. W poniższych linkach można znaleźć wyczerpujące informacje na temat działania szczepionki przeciwko meningokokowemu zapaleniu opon mózgowych, tego, kto powinien ją otrzymać, skutków ubocznych i wielu innych.

Informacje medyczne

  • Szczepionka meningokokowa dla dorosłych: Wskazówki, skutki uboczne, korzyści

    Lekarz wyjaśnia, na czym polega szczepionka przeciw meningokokom dla dorosłych, kto powinien ją otrzymać, dlaczego i jakie mogą być skutki uboczne.

  • Szczepionki przeciwko zapaleniu opon mózgowych: Co powinni wiedzieć rodzice

    Szczepionki przeciwko zapaleniu opon mózgowych chronią przed większością typów choroby meningokokowej. Czy powinieneś zaszczepić swoje dziecko lub nastolatka? Oto informacje, które powinni znać rodzice.

  • Zapobiegaj zapaleniu opon mózgowych: Wskazówki, jak chronić nastolatka

    Wiele można zrobić, aby zapobiec zapaleniu opon mózgowych u nastolatka, zanim wyjedzie on na obóz lub do college’u. Lekarz udziela wskazówek, jak uniknąć tej poważnej choroby.

  • Szczepionka meningokokowa (MPSV4, MCV4): Schemat i działania niepożądane

    Przewodnik lekarza po szczepionce przeciwko meningokokom, kto jej potrzebuje, kiedy jest podawana i jakie mogą być jej skutki uboczne.

Zobacz wszystkie

Cechy

  • Szczepionka przeciw zapaleniu opon mózgowych dla dorosłych: Korzyści, ryzyko, skutki uboczne i inne informacje

    Uzyskaj od lekarza informacje na temat szczepionki przeciwko zapaleniu opon mózgowych oraz korzyści i ryzyka z nią związanego.

Wideo

  • Poznaj sygnały ostrzegawcze zapalenia opon mózgowych

    Istnieją bardziej powszechne zagrożenia niż świńska grypa. Czy Ty i Twoje dziecko jesteście przygotowani?

Pokazy slajdów i obrazy

  • Najważniejsze choroby, którym można zapobiegać przez szczepienia: Odra, grypa i inne

    Zapoznaj się z listą najważniejszych chorób, którym można zapobiegać poprzez szczepienia, w tym COVID-19, odra, krztusiec, grypa, polio, choroba pneumokokowa, choroba meningokokowa, świnka, Hib, tężec i wirusowe zapalenie wątroby typu B.

Archiwum wiadomości

Zobacz wszystkie

Rozwiązania dla zdrowia

  • Penis zakrzywiony w stanie wzwodu?

  • Czy mogę mieć CAD?

  • Leczenie zgiętych palców

  • Leczenie HR+, HER2- MBC

  • Masz dość łupieżu?

  • Korzyści płynące z CBD

  • Przemyśl na nowo leczenie stwardnienia rozsianego

  • Udary związane z migotaniem przedsionków

  • Ryzyko wystąpienia DVT/PE w przyszłości

  • Czy mój penis jest normalny?

  • Opcje leczenia nawracającego stwardnienia rozsianego

  • Przeszczep wątroby ratuje życie

  • Sfinansuj chirurgię plastyczną

  • Przyczyny zgięcia palca

  • Jak żyć z łuszczycą?

  • Brakujące zęby?

Więcej od lekarza

  • 5 wskazówek pomocnych w nawracającym SM

  • Jak radzić sobie z narkolepsją

  • Ulga dla zablokowanych mieszków włosowych

  • Łuszczycowe zapalenie stawów a sen

  • Jak się czuje łuszczyca

  • Pierwsze zaostrzenie łuszczycowego zapalenia stawów

  • Rozmowy z lekarzem na temat RZS

  • Crohn’s: Choroba „całego ciała

  • Unikanie zaostrzeń choroby Leśniowskiego-Crohna

  • Korzyści zdrowotne oleju z nasion konopi

  • Lepiej żyć z chorobą łuszczycową

  • Rodzaje terapii B-komórkowej w stwardnieniu rozsianym

  • 5 korzyści zdrowotnych płynących z konopi

  • Dlaczego rak prostaty się rozprzestrzenia

  • Życie z zaawansowanym rakiem piersi

  • Gdzie rozprzestrzenia się rak piersi

Nocne poty po porodzie: Co robić i dlaczego je masz

Editor
-
0
Nocne poty po porodzie: Co robić i dlaczego je masz

Kiedy pojawiają się u Ciebie nocne poty poporodowe, możesz mieć pewne obawy. Dowiedz się o przyczynach, objawach, co możesz z tym zrobić i nie tylko.

Co powoduje nocne poty poporodowe?

Poty nocne po porodzie są często spowodowane obniżonym poziomem hormonów estrogenu i progesteronu. Twój organizm potrzebuje wysokiego poziomu tych hormonów w czasie ciąży, ale po porodzie nie potrzebuje ich już tak wiele.

Zwykle potrzeba kilku tygodni po urodzeniu dziecka, aby poziom tych hormonów powrócił do poziomu sprzed ciąży. Zmiany te wpływają na temperaturę ciała w nocy i sprawiają, że się pocisz.

Kiedy należy zgłosić się do lekarza

W większości przypadków poporodowe poty nocne są spowodowane zmianami hormonalnymi i ustępują samoistnie. Jeśli jednak masz gorączkę i dreszcze lub występują u Ciebie inne niewyjaśnione objawy, takie jak utrata wagi, powinnaś zgłosić się do lekarza, ponieważ może to być oznaką innego schorzenia. Do innych chorób, których objawami są nocne poty, należą:

  • Nadczynność tarczycy

  • Poporodowe zapalenie tarczycy

  • Lęk

  • Infekcje

  • Cukrzyca

  • Hipoglikemia

Niektóre pokarmy i napoje mogą również powodować pocenie się w nocy. Należą do nich pikantne potrawy i kawa. Pikantne potrawy i kawa mogą powodować wzrost temperatury ciała, co z kolei może wywoływać pocenie się. Może to być szczególnie gorsze, jeśli jesz je przed snem.

Objawy pocenia się w połogu

Możesz łatwo stwierdzić, czy masz nocne poty poporodowe. Najbardziej oczywistym objawem jest to, że pocisz się w nocy podczas snu. Możesz również doświadczyć:

  • Silny zapach ciała

  • Częste budzenie się

  • Uczucie przemoczenia lub oblania

  • Drażliwość

  • Zmęczenie

Leczenie nocnych potów po porodzie

Nocne poty mogą utrudniać sen, przez co możesz czuć się bardziej zmęczona, zestresowana i rozchwiana emocjonalnie.

Poty nocne po porodzie zwykle ustępują samoistnie. W miarę jak Twoje hormony wracają do normalnego poziomu, temperatura Twojego ciała również. W międzyczasie możesz zrobić kilka rzeczy, które mogą pomóc. Można:

  • Spać na ręczniku, aby wchłonąć część potu

  • Używaj lekkiej lub odprowadzającej wilgoć pościeli

  • Spać w bieliźnie lub w lekkich ubraniach

  • Zmniejsz temperaturę w sypialni

  • Pij mniej kawy, zwłaszcza w nocy

  • Jedz mniej pikantnych potraw

  • Pij zimną wodę przed snem

  • Stosuj metody relaksacyjne przed snem

  • Chłodź ciało zimną tkaniną

  • Użyj wentylatora sufitowego lub przenośnego

  • Włączaj klimatyzację w nocy

Upewnij się, że to nie jest infekcja. Jeśli nocnym potom towarzyszą dreszcze i gorączka, lekarz musi się o tym dowiedzieć, ponieważ może to być infekcja. Konieczne może być wykonanie pewnych testów i badanie fizykalne, aby upewnić się, że nie masz infekcji. Lekarz może podać antybiotyk, aby pomóc.

Sprawdź, czy nie cierpisz na inne schorzenia. Jeśli pacjent choruje na cukrzycę lub tarczycę, lekarz może również sprawdzić poziom cukru we krwi i poziom hormonów tarczycy. Być może konieczne będzie dostosowanie leków, aby pacjent poczuł się lepiej. Czasami przyjmowane leki mogą również powodować nocne poty i może być konieczna ich zmiana.

Poproś o pomoc w przypadku niepokoju lub problemów emocjonalnych. W większości przypadków poty poporodowe ustępują samoistnie, kiedy Twoje hormony wracają do normy. Jeśli masz duże problemy ze snem lub odczuwasz niepokój i inne problemy emocjonalne, być może lekarz będzie w stanie podać Ci jakieś leki, które mogą Ci pomóc.

Naturalne środki zaradcze mogą nie być bezpieczne. Czasami kobiety chcą stosować naturalne środki, aby ich hormony wróciły do normy. Choć niektóre z nich mogą być pomocne, nie zawsze są bezpieczne podczas karmienia piersią. Upewnij się, że przed zażyciem jakichkolwiek suplementów porozmawiasz ze swoim lekarzem lub położną.

Bądź cierpliwa. Jeśli masz do czynienia z nocnymi potami poporodowymi, postaraj się być cierpliwa dla swojego ciała. Są one zazwyczaj oznaką zmieniających się hormonów i z czasem ulegną poprawie. Staraj się odpoczywać, stosować zdrową dietę i dbać o nawodnienie organizmu, pijąc dużo wody. Jeśli masz z tym problemy, zwróć się o pomoc do swojego lekarza.

Dziecko nadpobudliwe

Editor
-
0
Dziecko nadpobudliwe

Badanie sugeruje, że Ritalin jest nadal najlepszym lekiem na ADHD.

Nadpobudliwe dziecko

Leczyć — czy nie?

Z archiwum lekarza

10 lipca 2000 r. – Kiedy na początku lat 90. Beth Kaplaneck dowiedziała się, że jej 8-letni syn cierpi na zespół nadpobudliwości psychoruchowej z deficytem uwagi (ADHD), jedno z najczęstszych zaburzeń zachowania u dzieci w Stanach Zjednoczonych, rozpoczęła trwającą dziesięć lat walkę o właściwą opiekę – odpowiednią kombinację leków, porad psychologicznych i pomocy w klasie. Walczyła z systemem szkolnictwa, firmą ubezpieczeniową, a czasem także z lekarzami. „Musiałam być bardzo, bardzo agresywna” – mówi Kaplaneck, prezes waszyngtońskiej organizacji Children and Adults With Attention Deficit and Hyperactivity Disorder.

Dekadę później rodzice nadal napotykają wiele z tych samych przeszkód na drodze do właściwego leczenia, co Kaplaneck, mimo że badania wykazały, że większość dzieci z ADHD potrzebuje odpowiedniej opieki, w tym leków. Leczenie ADHD za pomocą leków spotyka się ostatnio z coraz większą krytyką, pozostawiając rodziców zdezorientowanych i zaniepokojonych. Co tak naprawdę najlepiej sprawdza się w przypadku dzieci z ADHD?

Leki nadal najskuteczniejszym sposobem leczenia

W największym jak dotąd badaniu klinicznym dotyczącym ADHD, opublikowanym w grudniu 1999 roku w Archives of General Psychiatry, prawie 600 dzieci z ADHD w wieku od 7 do 10 lat zostało losowo przydzielonych do jednej z czterech grup na okres 14 miesięcy:

1. Starannie monitorowany program lekowy obejmujący półgodzinne, comiesięczne spotkania z farmakoterapeutą (z użyciem różnych leków, głównie Ritalinu).

2. Sama terapia behawioralna, obejmująca poradnictwo rodzinne, pomoc w klasie, która pracowała z dziećmi, grupy wsparcia dla rodziców oraz letni obóz terapeutyczny.

3. Połączenie leków i terapii.

4. Standardowa opieka środowiskowa ze skierowaniami do lokalnych, tanich klinik zdrowia psychicznego, w których można by zaproponować leki lub terapię behawioralną, albo jedno i drugie.

Badanie wykazało, że dobrze zarządzany program leczenia farmakologicznego lub sama terapia farmakologiczna były bardziej skuteczne w łagodzeniu objawów ADHD niż sama terapia behawioralna.

„Przesłanie jest takie, że nie ma się czego bać” – mówi dr Peter S. Jensen, główny autor badania. „Jest to wyraźnie najskuteczniejsze leczenie i ma potężny korzystny wpływ”. Jensen wyjaśnia, że lek działał tak dobrze w badaniu, ponieważ był bardzo dokładnie monitorowany i indywidualnie dostosowywany. Dzieci otrzymywały średnio 35 miligramów leku dziennie, podczas gdy lekarze często przepisują średnio tylko od 20 do 23 miligramów dziennie danego leku. Lek podawano trzy razy dziennie, chociaż dzieci zwykle przyjmują leki tylko dwa razy dziennie.

Russell Barkley, PhD, profesor psychiatrii i neurologii na University of Massachusetts Medical School i autor książki „Taking Charge of ADHD”, mówi, że badanie powinno uspokoić zaniepokojonych rodziców dzieci, u których prawidłowo zdiagnozowano ADHD. „Rodzice powinni wiedzieć, że jeśli ich dzieci otrzymują same leki, to otrzymują pojedynczą najskuteczniejszą terapię”.

(Należy zauważyć, że chociaż same leki najlepiej łagodziły objawy ADHD, dwie trzecie dzieci objętych badaniem miało dodatkowe problemy psychologiczne lub społeczne, które najskuteczniej można było leczyć za pomocą terapii behawioralnej).

Właściwe leczenie

W idealnym świecie szkoła, kasa chorych i inne instytucje współpracują ze sobą, aby zapewnić dziecku odpowiednie leczenie. W rzeczywistości jednak czasami potrzeby dziecka mogą zostać pominięte. Dotyczy to zwłaszcza dzieci, które są po prostu odsyłane przez ubezpieczycieli i szkoły do innych placówek w celu podjęcia leczenia, zamiast korzystać z pomocy prywatnego lekarza lub współpracować z placówkami szkolnymi. U dzieci objętych badaniem, które zostały skierowane do placówek społecznych, nastąpiła najmniejsza poprawa w zakresie objawów ADHD (chociaż u wszystkich dzieci nastąpiła pewna poprawa).

Według Jensena, usługi środowiskowe – takie jak lokalnie finansowane kliniki zdrowia – często nie zapewniają optymalnej opieki nad dziećmi z ADHD z powodu nieodpowiedniego monitorowania leków, braku opieki uzupełniającej i ograniczeń w zakresie usług zdrowia psychicznego przez firmy zarządzające opieką. „Leczenie [w społeczności] jest tak chaotyczne. Nie da się po prostu spojrzeć na dziecko i określić właściwej dawki leku” – mówi Jensen, który jest również profesorem psychiatrii i dyrektorem Center for the Advancement of Children’s Mental Health na Uniwersytecie Columbia.

Co może zrobić rodzic, aby zapewnić najlepsze leczenie? Przede wszystkim należy upewnić się, że dziecko zostało prawidłowo zdiagnozowane, w miarę możliwości zasięgając drugiej opinii. „Wiele dzieci jest mylnie diagnozowanych jako ADHD” – mówi Jensen. „Inne problemy, takie jak depresja, mogą być prawdziwą przyczyną objawów, takich jak niezdolność do utrzymania koncentracji”.

Jeśli diagnoza ADHD jest trafna, omów dawkowanie leków z lekarzem dziecka, aby upewnić się, że jest ono odpowiednie, mówi Jensen. Należy również rozważyć możliwość podawania leków trzy razy dziennie, a nie dwa.

Porozmawiaj z nauczycielami dziecka o jego zachowaniu w klasie (które może być lepsze lub gorsze niż zachowanie w innych klasach) i przekaż te informacje lekarzowi. „Dowiedz się, jaka pomoc przysługuje Twojemu dziecku w klasie, w ramach ubezpieczenia oraz w ramach programów finansowanych przez rząd” – radzi Kaplaneck. Dołącz do grupy wsparcia dla rodziców, gdzie będziesz mógł wymieniać się informacjami z innymi rodzicami.

Właściwe leczenie się opłaca

Dzięki starannie monitorowanym lekom, poradom psychologicznym i specjalnej pomocy w szkole syn Kaplanecka ukończył w tym roku szkołę średnią i jesienią rozpocznie studia na Uniwersytecie Adelphi w Nowym Jorku. Jego kierunek studiów? Psychologia. I zamierza pracować z dziećmi z ADHD. „Jego doświadczenie sprawi, że będzie wspaniałym mentorem i obrońcą tych dzieci” – mówi.

Kaplaneck przyznaje jednak, że była to trudna podróż. „Musisz zdać sobie sprawę, że nie ma szybkiej recepty, ale możesz odnieść sukces, jeśli będziesz agresywnie szukać pomocy” – mówi.

Rochelle Jones jest pisarką mieszkającą w Bethesda, Md. Zajmowała się zdrowiem i medycyną dla „New York Daily News” i „The St. Petersburg Times”.

Leki przeciwdepresyjne dla dorosłych z ADHD

Editor
-
0
Leki przeciwdepresyjne dla dorosłych z ADHD

Dowiedz się, jak leki przeciwdepresyjne mogą pomóc niektórym dorosłym z ADHD w radzeniu sobie z objawami i poznaj możliwe skutki uboczne.

Leki pobudzające, takie jak dekstroamfetamina i amfetamina (Adderall) lub metylofenidat (Ritalin), nie u każdego sprawdzają się doskonale. Objawy mogą nie ulec poprawie lub mogą wystąpić efekty uboczne, takie jak rozstrój żołądka, problemy ze snem lub nerwowość.

Jak leki przeciwdepresyjne mogą pomóc w zwalczaniu objawów ADHD

Podobnie jak leki pobudzające, leki przeciwdepresyjne podnoszą poziom substancji chemicznych w mózgu, takich jak dopamina i noradrenalina. Lekarze odkryli, że leki te mogą pomóc osobom z ADHD w zwiększeniu koncentracji uwagi. Pomagają one również kontrolować takie zachowania jak impulsywność, nadpobudliwość czy agresja.

Niektórzy dorośli z ADHD cierpią również na depresję i lęki. W takiej sytuacji można skorzystać z leków przeciwdepresyjnych, ponieważ mogą one leczyć zarówno te schorzenia, jak i ADHD.

Typy leków przeciwdepresyjnych dla dorosłych z ADHD

Chociaż lekarze przepisują leki przeciwdepresyjne w leczeniu ADHD, FDA nie zatwierdziła ich specjalnie do tego celu. Lekarz może zaproponować jeden z czterech rodzajów leków:

  • Bupropion (Wellbutrin)

  • Inhibitory monoaminooksydazy (MAOI)

  • Trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, takie jak desipramina (Norpramin) i imipramina (Tofranil)

  • Wenlafaksyna (Effexor)

Wybór odpowiedniego dla siebie leku przeciwdepresyjnego zależy od konkretnych objawów i innych problemów zdrowotnych.

Należy pamiętać, że leki przeciwdepresyjne zaczynają działać po 2 do 4 tygodniach. Ważne jest, aby przestrzegać zaleceń lekarza co do częstotliwości ich przyjmowania, nawet jeśli początkowo nie zauważysz żadnych zmian w objawach.

Jeśli chodzi o poprawę koncentracji lub koncentracji uwagi, leki przeciwdepresyjne zwykle nie działają tak dobrze jak leki pobudzające i inne leki przeznaczone specjalnie do leczenia ADHD. Ale to, jak dobrze działają, jest kwestią indywidualną. Dla niektórych osób z ADHD, leki przeciwdepresyjne mogą być bardzo pomocne.

Niektórzy ludzie nie powinni przyjmować leków przeciwdepresyjnych. Na przykład, mogą one być nieodpowiednie, jeśli w przeszłości występowały u Ciebie zachowania maniakalne związane z chorobą dwubiegunową. Nie jest też dobrym pomysłem przyjmowanie leku Wellbutrin, jeśli w przeszłości występowały u ciebie drgawki lub epilepsja.

Skutki uboczne leków przeciwdepresyjnych

Działania niepożądane mogą częściowo zależeć od rodzaju przyjmowanego leku przeciwdepresyjnego.

Na przykład trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne mogą powodować działania niepożądane, takie jak szybsze bicie serca i wyższe ciśnienie krwi, a także pewne problemy z sercem. Wellbutrin może powodować niepokój, bóle głowy i wysypkę. MAOI mogą powodować takie problemy, jak przybieranie na wadze i problemy ze snem.

Leki przeciwdepresyjne mogą mieć także działania niepożądane, takie jak rozstrój żołądka i zaparcia. Może wystąpić senność, zawroty głowy, pocenie się i niewyraźne widzenie. Inne możliwe problemy to:

  • Suchość w ustach

  • Utrata wagi

  • Niskie ciśnienie krwi

  • Drżenia

Należy powiedzieć lekarzowi o wszelkich problemach zdrowotnych występujących w przeszłości, zwłaszcza takich jak problemy z sercem, napady drgawek lub wysokie ciśnienie krwi, które mogą powodować działania niepożądane u osób przyjmujących niektóre leki przeciwdepresyjne.

Ponadto, niektóre leki przeciwdepresyjne mogą powodować objawy odstawienia lub inne działania niepożądane, jeśli pominięto dawkę lub nie przyjmowano ich zgodnie z zaleceniami. Należy upewnić się, że podczas przyjmowania tych leków postępujesz zgodnie z zaleceniami lekarza.

ADHD Zarządzanie gniewem Directory: Znajdź wiadomości, funkcje i zdjęcia związane z ADHD Zarządzanie gniewem

Editor
-
0
ADHD Zarządzanie gniewem Directory: Znajdź wiadomości, funkcje i zdjęcia związane z ADHD Zarządzanie gniewem

Znajdź kompleksowe informacje na temat ADHD, w tym informacje medyczne, wiadomości, zdjęcia, filmy i więcej.

ADHD Zarządzanie gniewem Katalog

Impulsywne zachowanie jest częstym skutkiem ADHD. Jednym z przykładów jest gniew. Osoby z ADHD mają trudności w kontrolowaniu swoich emocji, więc mogą wykazywać gwałtowne lub wrogie zachowanie, które wydaje się nieuzasadnione. Taktyka radzenia sobie z gniewem może pomóc osobom z ADHD i problemami z gniewem nauczyć się panować nad emocjami i właściwie radzić sobie z gniewem. Pomocną dłoń mogą również zaoferować grupy wsparcia. Kliknij poniższe linki, aby znaleźć wyczerpujące informacje na temat związku między ADHD a zarządzaniem złością, jak kontrolować złość z ADHD i wiele innych.

Źródła medyczne

  • Wskazówki dotyczące radzenia sobie z gniewem

    Lekarz wyjaśnia, na czym polega gniew i radzenie sobie z nim.

  • Zdrowie psychiczne i radzenie sobie z gniewem

    Niekontrolowany gniew może wpływać na wiele aspektów życia, w tym na zdrowie i relacje z innymi ludźmi. Dowiedz się więcej od lekarza na temat radzenia sobie z gniewem.

Cechy

  • Związek między ADHD u dorosłych a ryzykownym zachowaniem

    Spóźnienia, kłótnie, przekraczanie prędkości, picie alkoholu. Czy wiesz o związku między ADHD a ryzykownymi zachowaniami?

  • ADHD: 7 umiejętności życiowych, które nastolatek powinien opanować

    Te umiejętności życiowe są przydatne dla nastolatków z ADHD, które powinni opanować przed wyjazdem na studia, do pracy lub własnego domu.

  • Radzenie sobie z problemami z zachowaniem w ADHD

    Jeśli Twoje dziecko ma ADHD, dowiedz się, jak współpracować z nauczycielami i pracownikami szkoły, aby rzadziej miało problemy z dyscypliną.

  • Dlaczego jestem taki zły?

    Gniew może być siłą dobra, ale chroniczny, intensywny gniew nie jest ani pomocny, ani zdrowy.

Zobacz wszystkie

Archiwum wiadomości

Zobacz wszystkie

Rozwiązania dla zdrowia

  • Penis zakrzywiony w stanie wzwodu?

  • Czy mogę mieć CAD?

  • Leczenie zgiętych palców

  • Leczenie HR+, HER2- MBC

  • Masz dość łupieżu?

  • Korzyści płynące z CBD

  • Przemyśl na nowo leczenie stwardnienia rozsianego

  • Udary związane z migotaniem przedsionków

  • Ryzyko wystąpienia DVT/PE w przyszłości

  • Czy mój penis jest normalny?

  • Opcje leczenia nawracającego stwardnienia rozsianego

  • Przeszczep wątroby ratuje życie

  • Sfinansuj chirurgię plastyczną

  • Przyczyny zgięcia palca

  • Jak żyć z łuszczycą?

  • Brakujące zęby?

Więcej od lekarza

  • 5 wskazówek pomocnych w nawracającym SM

  • Jak radzić sobie z narkolepsją

  • Ulga dla zablokowanych mieszków włosowych

  • Łuszczycowe zapalenie stawów a sen

  • Jak się czuje łuszczyca

  • Pierwsze zaostrzenie łuszczycowego zapalenia stawów

  • Rozmowy z lekarzem na temat RZS

  • Crohn’s: Choroba „całego ciała

  • Unikanie zaostrzeń choroby Leśniowskiego-Crohna

  • Korzyści zdrowotne oleju z nasion konopi

  • Lepiej żyć z chorobą łuszczycową

  • Rodzaje terapii B-komórkowej w stwardnieniu rozsianym

  • 5 korzyści zdrowotnych płynących z konopi

  • Dlaczego rak prostaty się rozprzestrzenia

  • Życie z zaawansowanym rakiem piersi

  • Gdzie rozprzestrzenia się rak piersi

Zwolnienia z obowiązku szczepień: Wyjaśnienie zasad i przepisów

Editor
-
0
Zwolnienia z obowiązku szczepień: Wyjaśnienie zasad i przepisów

Statystyki pokazują, że w stanach, w których łatwo jest uzyskać zwolnienie z obowiązku szczepień, jest więcej niezaszczepionych dzieci niż w stanach, w których proces ten jest trudniejszy.

Przepisy dotyczące zwolnień ze szczepień różnią się w poszczególnych stanach. W niektórych stanach unikanie szczepionek jest łatwiejsze niż w innych.

Statystyki pokazują, że w stanach, w których łatwo jest uzyskać zwolnienie, jest więcej niezaszczepionych dzieci niż w stanach, w których proces ten jest trudniejszy. Dzieci, które nie poddają się szczepieniom, są bardziej narażone na zachorowania. Wysokie wskaźniki zwolnień z obowiązku szczepień są powiązane z wybuchami epidemii takich chorób, jak odra, świnka i krztusiec (koklusz).

Ogniska odry w 2019 roku należą do najgorszych od dziesięcioleci. CDC poinformowało o wielu ogniskach, w tym o skupiskach w Nowym Jorku, stanie Waszyngton, Teksasie, Illinois i Kalifornii. Wiele z osób, które zachorowały, mieszkało w społecznościach, w których były grupy osób nieszczepionych.

W 2020 r. liczba przypadków odry w Stanach Zjednoczonych zmniejszyła się po raz pierwszy od sześciu lat. Od 1 kwietnia 2020 r. do 31 grudnia 2020 r. odnotowano 142 przypadki świnki w 32 departamentach zdrowia. Największe ostatnio ognisko choroby wystąpiło w 2016 roku w bliskiej społeczności Arkansas i doprowadziło do 3000 przypadków.

Te i inne niedawne ogniska chorób skłoniły niektóre stany do rozważenia wprowadzenia bardziej rygorystycznych przepisów dotyczących zwolnień ze szczepień, podczas gdy inne, takie jak Arizona, złagodziły ograniczenia.

Dlaczego istnieją zwolnienia z obowiązku podawania szczepionek?

W 1855 roku Massachusetts stało się pierwszym stanem, który wymagał od dzieci szczepień ochronnych, aby mogły uczęszczać do szkoły. Wkrótce inne stany wprowadziły własne przepisy dotyczące szczepień. Celem tych przepisów była ochrona dzieci i społeczności przed chorobami zakaźnymi.

Od tego czasu grupy antyszczepionkowców podważają prawa dotyczące szczepień. Państwa musiały zachować równowagę między prawami ludzi do osobistych i religijnych przekonań a potrzebą ochrony zdrowia publicznego.

Co to są zwolnienia lekarskie?

Rodzice mogą ubiegać się o zwolnienie lekarskie, jeśli szczepionka nie jest bezpieczna dla ich dziecka. Powody, dla których dzieci mogą uzyskać zwolnienie, to m.in:

  • Chorują na jakąś chorobę lub przyjmują leki, które osłabiają ich układ odpornościowy.

  • Mają silną alergię na szczepionkę lub jej składnik.

  • W przeszłości wystąpiła u nich poważna reakcja na szczepionkę.

Aby uzyskać zwolnienie lekarskie, rodzice muszą uzyskać od lekarza dziecka podpis na formularzu. Wiele stanów pyta, czy zwolnienie jest czasowe czy stałe. Prawie połowa stanów wymaga, aby lekarze podpisywali nowy formularz co około rok.

Czym są zwolnienia religijne?

Zwolnienie to pozwala rodzicom zrezygnować z podania dziecku szczepionki ze względu na ich przekonania religijne.

Niektóre stany proszą o dowody, że rodzina należy do grupy religijnej, która sprzeciwia się szczepieniom. Tylko kilka religii sprzeciwia się szczepionkom, w tym chrześcijańscy scjentolodzy i niektóre grupy wyznaniowe. Jednak w większości stanów, w których obowiązuje ten przepis, można po prostu podpisać formularz stwierdzający, że ma się religijne powody do rezygnacji ze szczepień.

Co to są zwolnienia osobiste lub filozoficzne?

Zwolnienie to opiera się na osobistych przekonaniach rodziców na temat szczepionek. Niektórzy rodzice obawiają się o bezpieczeństwo szczepionek. Inni uważają, że chorowanie jest dobre dla dziecka, ponieważ wzmacnia jego układ odpornościowy. Wiele z tych obaw zostało obalonych, np. teoria, że szczepionki powodują autyzm.

Jakie są przepisy dotyczące zwolnień od szczepień?

Wszystkie 50 stanów i Dystrykt Kolumbii dopuszczają zwolnienia lekarskie. Każdy stan z wyjątkiem trzech – Kalifornia, Maine, Mississippi, Nowy Jork i Wirginia Zachodnia – dopuszcza zwolnienia religijne. W 15 stanach rodzice mogą odmówić przyjęcia szczepionki z powodów osobistych.

W niektórych stanach uzyskanie osobistego zwolnienia jest trudniejsze niż w innych. W niektórych stanach rodzice muszą wykonać jedną lub więcej z tych czynności, aby uzyskać zwolnienie osobiste:

  • Porozmawiać z lekarzem lub przeczytać o korzyściach płynących ze szczepień i ryzyku związanym z nieszczepieniem dzieci.

  • Uzyskaj podpis urzędnika lokalnego wydziału zdrowia.

  • Napisz list, w którym wyjaśnisz powody odmowy przyjęcia szczepionki.

  • Coroczne odnawianie formularza zwolnienia z obowiązku szczepień.

Jakie są argumenty przemawiające za zwolnieniami ze szczepień?

Zwolnienia lekarskie zapobiegają podawaniu dzieciom szczepionek, które mogą być dla nich niebezpieczne. Choroby osłabiające układ odpornościowy, takie jak nowotwór u dziecka poddawanego chemioterapii, oraz poważne alergie poszczepienne są dość rzadkie, więc niewiele dzieci potrzebuje takich zwolnień.

Osoby starające się o zwolnienie osobiste twierdzą, że mają prawo decydować, czy ich dzieci powinny być szczepione. Jedną z przyczyn zwolnień jest bezpieczeństwo szczepionek. Niektórzy rodzice obawiają się, że ryzyko związane ze szczepionkami przewyższa korzyści. Większość z tych obaw opiera się na informacjach, które widzieli w Internecie lub w innych mediach, albo które usłyszeli od znajomych. Wśród grup antyszczepionkowców powszechne jest przekonanie, że szczepionki mogą powodować autyzm. Przekonanie to opiera się na badaniu przeprowadzonym w 1997 r. przez brytyjskiego lekarza, opublikowanym w czasopiśmie The Lancet. Od tego czasu badanie to zostało wielokrotnie zdyskredytowane, lekarz stracił licencję lekarską, a czasopismo The Lancet wycofało raport. Od tego czasu w wielu innych badaniach nie stwierdzono związku między szczepionkami a autyzmem.

Szczepionki, podobnie jak wszystkie leki, mogą w rzadkich przypadkach powodować poważne skutki uboczne. Narodowy Program Odszkodowań za Szkody Poszczepienne (National Vaccine Injury Compensation Program), który obejmuje większość szczepionek, umożliwia ludziom złożenie petycji, jeśli uważają, że zostali poszkodowani przez jedną ze szczepionek. Według statystyk programu, w latach 2006-2017 jedna osoba otrzymała odszkodowanie za każdy 1 milion podanych dawek szczepionki. Od 1988 roku w ramach programu przyznano 4,1 miliarda dolarów. W prawie 80% przypadków, w których przyznano odszkodowanie, HHS nie stwierdził, że szczepionka spowodowała rzekome obrażenia.

Jakie są argumenty przeciwko zwolnieniom ze szczepień?

Szczepionki pomagają dzieciom uniknąć poważnych chorób. Wysoki poziom szczepień chroni również osoby, które nie mogą się zaszczepić, ponieważ są zbyt młode lub cierpią na schorzenia, które sprawiają, że szczepionki są dla nich niebezpieczne. Nazywa się to „odpornością stadną”.

Aby chronić całą społeczność przed chorobami, należy zaszczepić co najmniej 90% do 95% osób na danym obszarze. W jednym z badań spadek o 5% liczby szczepień przeciwko odrze, śwince i różyczce (MMR) spowodował trzykrotny wzrost liczby zachorowań na odrę w ciągu roku. Dzieje się tak dlatego, że nawet dzieci, które zostały zaszczepione, mogą być narażone na niewielkie ryzyko, jeśli w danej społeczności jest dziecko, które zachorowało na tę chorobę.

„Odra jest chorobą, na którą zapadamy najszybciej, ponieważ jest to jeden z najbardziej zakaźnych wirusów” – mówi dr Peter Hotez, profesor pediatrii i dziekan Krajowej Szkoły Medycyny Tropikalnej przy Baylor College of Medicine w Houston.

Choroby, którym można zapobiegać poprzez szczepienia, takie jak odra, mogą być poważne. „Jeszcze kilkadziesiąt lat temu odra była głównym zabójcą dzieci na świecie” – mówi Hotez.

Innym problemem jest to, że przepisy dotyczące wyłączeń są trudne do wyegzekwowania. W 2015 r. Kalifornia zdelegalizowała zwolnienia niemedyczne. Po wprowadzeniu tej ustawy liczba zwolnień lekarskich wzrosła o 250%. Jednym z powodów było to, że niektórzy lekarze zaczęli wypisywać zwolnienia lekarskie dla rodziców, którzy mieli osobiste zastrzeżenia do szczepionek.

W jaki sposób zwolnienia ze szczepień wpływają na epidemie chorób?

Ogólnie rzecz biorąc, poziom wyszczepialności w Stanach Zjednoczonych utrzymuje się na wysokim poziomie. Ponad 90% dzieci jest zaszczepionych przeciwko odrze, śwince, różyczce, polio i ospie wietrznej.

Jednak w niektórych małych społecznościach w całym kraju jest duża liczba nieszczepionych dzieci. Jeśli ktoś chory trafi do takiego miejsca, może dojść do wybuchu epidemii.

Jednym z przykładów jest odra. Stany Zjednoczone zwalczyły odrę w 2000 roku, ale ludzie nadal przywożą ją do kraju, gdy podróżują do Europy, Izraela lub innych regionów świata, w których występują jej ogniska.

„Zazwyczaj epidemia zaczyna się wśród osób odmawiających szczepień” – mówi dr Daniel Salmon, profesor i dyrektor Instytutu Bezpieczeństwa Szczepionek w Bloomberg School of Public Health w Johns Hopkins. „Następnie rozprzestrzenia się na dzieci, które są za małe na szczepienie lub które nie mogą się zaszczepić z powodów medycznych. Rozprzestrzenia się również na dzieci, które nie otrzymały szczepionki – dzieci, które zostały zaszczepione, ale szczepionka nie zadziałała w ich przypadku”.

Badania wykazały, że w stanach, w których łatwo jest uzyskać zwolnienie z przyczyn niemedycznych, jest więcej zwolnień i wyższy odsetek chorób, którym można zapobiegać poprzez szczepienia, niż w stanach, w których obowiązują bardziej rygorystyczne przepisy. Stany, które oferują zwolnienia osobiste, mają ponad dwukrotnie wyższy wskaźnik zachorowań na krztusiec niż te, które dopuszczają jedynie zwolnienia religijne.

Co powinni zrobić rodzice, którzy obawiają się szczepionek?

Jeśli masz wątpliwości dotyczące bezpieczeństwa szczepionek, poradź się specjalisty z dziedziny medycyny. „Znajdź lekarza, któremu ufasz, i zapytaj swojego” – radzi Salmon.

Informacje na temat szczepionek można również znaleźć na stronach internetowych CDC i Amerykańskiej Akademii Pediatrii, które popierają szczepienia. Niektóre grupy, takie jak National Vaccine Information Center (Krajowe Centrum Informacji o Szczepionkach) i Association of American Physicians and Surgeons (Stowarzyszenie Amerykańskich Lekarzy i Chirurgów), mogą popierać poglądy antyszczepionkowe, sprzeciwiać się szczepieniom narzuconym przez rząd lub kwestionować bezpieczeństwo szczepionek.

Zdobywaj informacje, ale nie czekaj zbyt długo z zaszczepieniem dziecka. „Choroby te są najgroźniejsze dla małych dzieci. Jeśli zwlekasz ze szczepieniem dziecka, zostawiasz je bezbronne w okresie, w którym istnieje największe prawdopodobieństwo wystąpienia powikłań” – mówi Salmon.

Jeśli na jedną z tych chorób zachoruje osoba dorosła, która w dzieciństwie nie była szczepiona, choroba może wywołać poważne powikłania.

Jak radzić sobie z nawrotem objawów ADHD po lekach

Editor
-
0
Jak radzić sobie z nawrotem objawów ADHD po lekach

Dzieci, które biorą leki na ADHD mogą mieć okresy, w których ich objawy zaczynają się nasilać. Lekarze nazywają to odbiciem lekowym, które ma miejsce, gdy mózg dziecka reaguje na odstawienie leku. Dowiedz się, jakie są objawy odbicia leku, dlaczego do niego dochodzi i jak go uniknąć.

Jeśli takie zaostrzenia wystąpią, to zazwyczaj pod koniec dnia, w czasie kolacji lub po powrocie z pracy. Na szczęście, taka reakcja trwa zwykle tylko około godziny. Następnie objawy wracają do stanu, jaki obserwuje się, gdy dziecko nie przyjmuje leków. W niektórych przypadkach dostosowanie leków na ADHD może pomóc w zmniejszeniu objawów z odbicia.

Objawy ponownego przyjmowania leków

Odbicie występuje tylko wtedy, gdy lek działa dobrze przez cały dzień, a poważniejsze objawy pojawiają się pod koniec dnia, kiedy lek powinien być jeszcze przez jakiś czas skuteczny.

Objawami tego mogą być:

  • Skrajna nadpobudliwość

  • Gniewność, drażliwość

  • Smutek, wycofany nastrój

  • Bardziej nasilone objawy ADHD ogółem

Po wystąpieniu tych objawów dziecko może być bardzo sfrustrowane. Gdy leki przestaną działać, dziecko nie będzie miało wrażenia, że radzi sobie z problemami tak łatwo.

Dlaczego dochodzi do regresji

To działanie niepożądane leku wynika z metabolizmu dziecka. Tempo, w jakim lek przestaje działać, jest inne dla każdego dziecka.

Leki pobudzające na ADHD działają szybko. W zależności od leku, może on zacząć działać od 30 do 90 minut po wprowadzeniu go do krwiobiegu dziecka. Następnie przechodzi przez wątrobę lub nerki, a potem opuszcza organizm dziecka.

Leki na ADHD powinny działać równomiernie, ale u niektórych osób leki przechodzą przez organizm o wiele szybciej. Powoduje to bardziej gwałtowny spadek poziomu leku u dziecka, co prowadzi do odbicia. Zamiast stopniowego powrotu objawów, powrócą one w bardziej intensywnym nasileniu, a następnie ustąpią.

Odbicie może również wystąpić po powrocie dziecka ze szkoły do domu. Może mieć poczucie, że nie musi już tak bardzo ukrywać swoich objawów w domu. Dziecko może być także zmęczone całodziennym monitorowaniem swojego zachowania. Po powrocie do domu czuje, że znowu może być sobą i może się wyluzować.

Odbicie może być także oznaką ukrytych zaburzeń lękowych lub zaburzeń nastroju. Jeśli dziecko cierpi na jedno z tych zaburzeń, objawy mogą stać się bardziej widoczne po obniżeniu poziomu leków. Jeśli podejrzewasz, że to właśnie jest problem, porozmawiaj z lekarzem dziecka.

Jak zapobiegać odbiciu

Odbicie po lekach na ADHD trwa około godziny, aż do momentu, gdy wszystkie leki przestaną działać. Następnie objawy u dziecka powrócą do normy. Oznacza to, że są one takie, jak zwykle bez leków.

Jeśli zaobserwujesz odbicie kilka dni z rzędu, prawdopodobnie jest to znak, że lek lub dawka nie jest odpowiednia dla Twojego dziecka. Lekarz dziecka może skorygować dawkę lub przepisać lek wspomagający. Jest to mała dawka środka pobudzającego o natychmiastowym uwalnianiu. Dziecko zażywa go tuż przed końcem działania normalnego leku.

Ta dodatkowa dawka sprawi, że spadek dawki leku będzie bardziej stopniowy i pomoże uniknąć reakcji z odbicia.

Jeśli dziecko przechodzi reakcję z odbicia i chcesz pomóc mu złagodzić jej objawy, możesz zastosować kilka technik. Należy podzielić czynności na mniejsze zadania, powoli wydawać polecenia do wykonania czynności i współpracować z dzieckiem, aby uspokoić jego frustrację.

1...3,1663,1673,168...3,364Strona 3,167 z 3,364
© Newspaper WordPress Theme by TagDiv