Lekarz mówi ci.

Lekarz radzi opiekunom, jak przezwyciężyć poczucie "Nigdy nie mogę zrobić wystarczająco dużo”"

Opiekunów często ciągnie w różnych kierunkach. Może to prowadzić do poczucia winy. Może czujesz, że nie robisz wystarczająco dużo dla bliskiej osoby. Albo że opieka zabiera czas innym członkom rodziny. A może czujesz niechęć do osoby, którą się opiekujesz.

I to jest naturalne.

Ale poczucie winy nigdzie Cię nie zaprowadzi. Ważne jest, aby pozbyć się tych uczuć, aby móc zadbać o bliską osobę – i o siebie.

Większość ludzi w Twojej sytuacji czuje się podobnie.

„Uczucie, że nigdy nie czujesz, że robisz wystarczająco dobrą robotę w czymkolwiek, co robisz, jest normalne. Jest to niestety po prostu skutek bycia zbyt rozproszonym” – mówi psycholog kliniczny Barry J. Jacobs, autor książki „The Emotional Survival Guide for Caregivers”. „Ludzie nie powinni się za to obwiniać. Każdy musi po prostu obniżyć trochę swoje standardy i robić to, co potrafi najlepiej”.

Zamiast poświęcać cały swój czas na opiekę kosztem rodziny, znajdź równowagę, sugeruje Jacobs. Trochę mniej czasu tu, trochę więcej tam. Wtedy nie będziesz skupiać całej swojej uwagi w jednym miejscu lub na jednej osobie kosztem kogoś innego.

Łatwo jest mieć poczucie, że nie robi się wystarczająco dużo, jeśli wszystko próbuje się robić samemu. Nie pomoże to ani tobie, ani twojej bliskiej osobie, jeśli nie oddelegujesz zadań i nie wygospodarujesz czasu dla siebie.

„Poproś o pomoc” – mówi psycholog kliniczny, dr Sara Honn Qualls, dyrektor Centrum Gerontologii na Uniwersytecie Kolorado w Colorado Springs. Poproś o pomoc w wykonaniu konkretnych zadań, takich jak zawiezienie bliskiej osoby na wizytę u lekarza lub przyniesienie posiłku. Może masz członka rodziny, który może pomóc w finansach.

Może po prostu potrzebujesz kilku godzin czasu dla siebie, aby odreagować.

„Ludzie muszą nauczyć się nadawać sobie tempo i uzupełniać zapasy” – mówi Jacobs. Jeśli ludzie nie dbają o siebie, są bardziej narażeni na wypalenie”.

Równowaga i emocje

Nie możesz czuć się winny z powodu rzeczy, na które nie masz wpływu. Twoja pomoc jest ograniczona. Pamiętaj o tym. Na przykład, możesz myśleć, że to twoja wina, jeśli osoba, którą się opiekujesz, cierpi.

„To tak, jakbyś w niemal magiczny sposób miał sprawić, że ta osoba będzie szczęśliwa” – mówi Jacobs. „Ale czasami ta osoba nie będzie szczęśliwa ani nie poczuje się lepiej. Takie jest życie. Taka jest rzeczywistość.”

Więc jeśli nie możesz kontrolować tego, co sprawia, że czujesz się źle, zamiast tego zastanów się, dlaczego tak się dzieje.

„Ważne jest, aby oddzielić negatywne odczucia związane z opieką od negatywnych odczuć związanych z osobą, którą się opiekujemy” – mówi Jacobs. „Mogę nienawidzić tej czynności, ale nadal czuć się dobrze z powodu podjętego zobowiązania”.

Staraj się też pamiętać, że jesteś ogromną pomocą – ale ta pomoc powinna być zrównoważona. Poczujesz się o wiele lepiej, jeśli poświęcisz też uwagę rodzinie, życiu towarzyskiemu i innym zajęciom.

Internistka Cathy Alessi, prezes Amerykańskiego Towarzystwa Geriatrycznego, mówi, że kiedy opiekunowie przychodzą do niej ze swoimi pacjentami, daje im do zrozumienia, jak wielki wpływ wywarli.

„Upewniam się, że mówię im, jaką różnicę zauważyłam, odkąd pomagają osobie, którą się opiekują” – mówi. „Sytuacja nie musi być idealna, a z ich pomocą i wsparciem jest prawdopodobnie o wiele lepsza”.

Sugeruje, by poszukać grup wsparcia dla opiekunów, informacji w Internecie lub terapeutów.

„Opiekunowie mówią mi, że rozmowa z kimś, kto przechodzi przez podobne doświadczenie, jest bardzo pomocna. Można też uzyskać wskazówki, a grupa może podsunąć pomysły, o których sami nie pomyślelibyśmy.”

Wiele osób uważa, że demencja i choroba Alzheimera to to samo, ale to niekoniecznie prawda. Dowiedz się, kiedy rozpoznanie demencji oznacza chorobę Alzheimera, a kiedy nie.

Demencja to nazwa grupy zaburzeń mózgu, które utrudniają zapamiętywanie, jasne myślenie, podejmowanie decyzji, a nawet kontrolowanie emocji. Choroba Alzheimera jest jednym z tych zaburzeń, ale istnieje wiele różnych rodzajów i przyczyn demencji.

Demencja to nie tylko proste błędy w pamięci – jak zapomnienie czyjegoś imienia lub miejsca zaparkowania. Osoba cierpiąca na demencję ma trudności z co najmniej dwoma z poniższych czynności:

• Pamięć

• Komunikacja i mowa

• Koncentracja i skupienie uwagi

• Rozumowanie i osąd

• Spostrzeganie wzrokowe (nie widzi różnic w kolorach, nie wykrywa ruchu lub widzi rzeczy, których nie ma)

Ponieważ niektóre rodzaje demencji mają podobne objawy, lekarz może mieć trudności z ustaleniem, który z nich występuje u Ciebie lub Twojej bliskiej osoby. Pamiętaj, aby opowiedzieć o wszystkich objawach, przyjmowanych lekach i spożywanym alkoholu oraz wcześniejszych chorobach, aby pomóc w postawieniu właściwej diagnozy.

Rodzaje demencji

Jest to drugi co do częstości występowania typ demencji. Około jedna na 10 osób cierpiących na demencję ma demencję naczyniową, która występuje, gdy do mózgu nie dopływa wystarczająca ilość krwi. Może to być spowodowane uszkodzeniem naczyń krwionośnych lub blokadami, które prowadzą do mini-udarów lub krwawienia do mózgu. Lekarze zwykli nazywać to otępieniem wielozawałowym lub otępieniem poudarowym.

W przeciwieństwie do choroby Alzheimera, utrata pamięci nie jest typowym pierwszym objawem. Osoby cierpiące na demencję naczyniową mogą mieć różne objawy, w zależności od obszaru mózgu, który jest dotknięty chorobą, np. problemy z planowaniem lub oceną sytuacji. FDA nie zatwierdziła jeszcze żadnych leków do leczenia tego rodzaju demencji, ale można zrobić kilka rzeczy, aby utrzymać mózg i naczynia krwionośne w zdrowiu i spróbować zapobiec przyszłym uszkodzeniom. Należą do nich ćwiczenia fizyczne, odpowiednia dieta i niepalenie papierosów.

Ciała Lewy’ego to nieprawidłowe grudki białka zwanego alfa-synukleiną. Odkładają się one w korze mózgowej, części mózgu odpowiedzialnej za uczenie się i pamięć.

Ten rodzaj demencji wcześnie powoduje problemy z koncentracją uwagi i prowadzeniem pojazdów, a także problemy ze snem, widzenie rzeczy, których nie ma (halucynacje) oraz spowolnione, niezrównoważone ruchy, podobne do objawów choroby Parkinsona. Utrata pamięci pojawia się zwykle w późniejszym okresie choroby.

Czasami u danej osoby występują zmiany w mózgu spowodowane więcej niż jednym rodzajem demencji. Jest to tzw. otępienie mieszane. Na przykład u pacjenta mogą jednocześnie występować zablokowane lub uszkodzone naczynia krwionośne w mózgu (otępienie naczyniowe) oraz blaszki miażdżycowe i splątki w mózgu (choroba Alzheimera).

W tej formie demencji dochodzi do utraty komórek nerwowych w przedniej i bocznej części mózgu – za czołem i uszami. Głównymi objawami są zmiany osobowości i zachowania oraz problemy z mówieniem. Niektóre osoby mają również trudności z pisaniem i rozumieniem tekstu.

Objawy pojawiają się zwykle około 60. roku życia – wcześniej niż zwykle w przypadku choroby Alzheimera. Rodzaje otępienia czołowo-skroniowego obejmują wariant behawioralny FTD (bvFTD), afazję pierwotnie postępującą, chorobę Picka, zwyrodnienie korowo-podstawne i postępujące porażenie nadjądrowe.

Ta rzadka forma demencji występuje, gdy białko, zwane prionem, przybiera nieprawidłowy kształt, a inne priony zaczynają robić to samo. Powoduje to uszkodzenie komórek mózgowych i szybki spadek sprawności umysłowej.

U osób z CJD występują również zmiany nastroju, dezorientacja, drgawki lub szarpane ruchy oraz problemy z chodzeniem. Czasami choroba jest przekazywana rodzinnie, ale może też wystąpić bez znanej przyczyny. Jeden z typów choroby, zwany wariantem CJD (lub chorobą szalonych krów, znaną również jako gąbczasta encefalopatia bydła), w pewnych sytuacjach przenosi się z bydła na ludzi.

Choroba ta jest spowodowana problemem z genem przekazanym przez jednego z rodziców. Choroba wpływa na centralną część mózgu – obszar, który pomaga myśleć, poruszać się i okazywać emocje.

Objawy pojawiają się zwykle między 30. a 50. rokiem życia. Pierwszymi objawami są niekontrolowane ruchy rąk, nóg, głowy, twarzy i górnej części ciała. Zmiany w mózgu prowadzą również do problemów z pamięcią, koncentracją, osądem, rozumowaniem i planowaniem. U osób z chorobą Huntingtona występują również problemy z depresją, złością i nerwowością. Nie jest znane lekarstwo na tę chorobę.

Stowarzyszenie Alzheimera zalicza to nagromadzenie płynu mózgowo-rdzeniowego do jednej z form demencji. Objawy obejmują spowolnienie myślenia, problemy z podejmowaniem decyzji, kłopoty z koncentracją, zmiany zachowania, trudności z chodzeniem i utratę kontroli nad pęcherzem. Choroba ta dotyka zwykle osoby dorosłe w wieku 60 lub 70 lat. Pomocna może być operacja wszczepienia zastawki w mózgu w celu pozbycia się nadmiaru płynu.

Choroba Alzheimera (AD)

Jest to najczęstszy rodzaj demencji. Około 60% do 80% osób cierpiących na demencję ma chorobę Alzheimera. Jest to choroba postępująca, co oznacza, że z czasem jej przebieg się pogarsza, i zwykle dotyka osób powyżej 65 roku życia. Obecnie nie ma na nią lekarstwa.

Dochodzi do niej, gdy w mózgu odkładają się białka (zwane blaszkami miażdżycowymi) i włókna (zwane splątkami), które blokują sygnały nerwowe i niszczą komórki nerwowe. Na początku utrata pamięci może być łagodna, ale z czasem objawy choroby ulegają pogorszeniu.

Do typowych objawów choroby Alzheimera należą:

• Problemy z zapamiętywaniem nazwisk, wydarzeń lub rozmów

• Problemy z koncentracją

• Zmiany osobowości, np. nie przejmowanie się rzeczami, na które wcześniej zwracano uwagę, brak zaufania do innych lub agresja

• Zmiany nastroju

• Depresja

• Upośledzenie osądu lub podejmowania decyzji

• Dezorientacja

Coraz trudniej jest prowadzić rozmowę lub wykonywać codzienne czynności. Lekarz nie może stwierdzić z całkowitą pewnością, że masz Alzheimera, ale są rzeczy, które może zrobić, aby mieć pewność. Należą do nich testy uwagi, pamięci, języka i wzroku, a także oglądanie obrazów mózgu. Obrazy te wykonuje się za pomocą urządzenia MRI (rezonans magnetyczny), które wykorzystuje silne magnesy i fale radiowe do tworzenia szczegółowych obrazów.

Leczenie choroby Alzheimera a inne rodzaje demencji

Ani choroby Alzheimera, ani większości innych rodzajów demencji nie da się wyleczyć. Lekarze koncentrują leczenie na łagodzeniu objawów i powstrzymywaniu choroby przed pogłębianiem się.

Niektóre z metod leczenia demencji i choroby Alzheimera pokrywają się.

• Inhibitory cholinesterazy mogą pomóc w utracie pamięci w niektórych rodzajach demencji i choroby Alzheimera.

• Inhibitory glutaminianu pomagają w uczeniu się i zapamiętywaniu zarówno w demencji, jak i w chorobie Alzheimera.

• Leki nasenne mogą pomóc w zmianach dotyczących snu.

• Leki przeciwdepresyjne mogą pomóc w łagodzeniu objawów depresji.

• Leki przeciwpsychotyczne mogą pomóc w zmianie zachowania.

Niektóre rodzaje demencji reagują na leczenie, w zależności od tego, co jest jej przyczyną. Lekarz może zalecić:

• Zaprzestanie zażywania narkotyków i picia alkoholu

• Usunięcie guza

• Leczenie niedoboru B12

• Leczenie wodogłowia (nadmiar płynu w mózgu)

• Uzyskanie kontroli poziomu cukru we krwi

• Leki na tarczycę

Zabawkowe lalki mogą przynosić dzieciom ulgę. W późniejszym okresie życia mogą one przynieść podobną korzyść osobom cierpiącym na demencję.

Zabawkowe lalki mogą przynosić dzieciom ulgę. W późniejszym okresie życia mogą przynieść podobną korzyść osobom cierpiącym na demencję.

Dwie kobiety zrobiły furorę, rozdając lalki osobom z różnymi rodzajami zaniku pamięci, mieszkającym w domu opieki w Kentucky. Jak widać na zdjęciach, pensjonariuszom bardzo się podoba przytulanie się do swoich maleńkich ciałek.

Koncepcja ta nie jest nowa. Naukowcy nazywają ją terapią lalkową, a jej celem jest pomoc osobom z umiarkowanymi i ciężkimi postaciami demencji. Eksperci twierdzą, że ma to swoje plusy i minusy.

Z przekazów ustnych wynika, że może ona poprawić nastrój pacjentów, uspokoić ich, gdy są niespokojni, a także dać im poczucie towarzystwa – mówi Ruth Drew, dyrektor ds. informacji i usług wsparcia w Stowarzyszeniu Alzheimerowskim.

Jednak niektóre osoby mogą zbytnio przywiązać się do lalki i odczuwać niepokój, jeśli lalka zostanie zgubiona, lub tak bardzo zaangażować się w opiekę nad lalką, że stanie się ona dla nich stresującym obowiązkiem – mówi Drew.

Ponadto, niektórzy opiekunowie mogą mieć zastrzeżenia co do dawania swoim dorosłym bliskim zabawki. Mogą mieć poczucie, że jest to protekcjonalne lub poniżające – mówi Drew.

Ale jeśli ktoś jest otwarty na ten pomysł, może warto spróbować. Zachęcamy opiekunów do poszukiwania zajęć, które najlepiej zaangażują osobę, którą się opiekują” – mówi Drew. Osoby cierpiące na chorobę Alzheimera – zwłaszcza w późniejszych stadiach – mogą reagować na wiele różnych interakcji lub bodźców.

Chociaż nigdy nie zostaną przeprowadzone rzetelne badania naukowe potwierdzające korzyści płynące z terapii lalkami, dla tych, którzy znajdą w niej pocieszenie, wydaje się ona bezpiecznym sposobem na poprawę jakości życia osób z chorobą Alzheimera – mówi Neha Pathak, MD, redaktor medyczny w Doctor.

Jeśli lalka nie wydaje się być odpowiednim wyborem dla Twojej bliskiej osoby, możesz dowiedzieć się, czy lubi ona muzykę, sztukę, zwierzęta domowe, a nawet taniec, mówi Drew.

Najważniejsze jest znalezienie zajęć, które odpowiadają osobie chorej w danym momencie i pomagają jej godnie cieszyć się życiem.

Psychoza związana z demencją jest czymś więcej niż tylko przykrym. Może ona mieć wpływ na zdrowie i bezpieczeństwo osoby z demencją oraz osób, które się nią opiekują.

Psychoza dotyka prawie każdego chorego na demencję w takim czy innym czasie. Zarówno dla osoby cierpiącej na demencję, jak i dla jej opiekunów może być ona bardziej niepokojąca niż utrata pamięci.

Psychoza jest czymś więcej niż tylko przykrym. Jeśli nie jest leczona, może prowadzić do różnego rodzaju problemów. Chociaż nie ma lekarstwa na psychozę związaną z demencją, leki i inne terapie mogą powstrzymać nieprzyjemne myśli i uczucia, a tym samym zapobiec takim problemom jak te.

Problemy w związkach

Psychoza sprawia, że ludzie stają się gniewni i bardziej agresywni. Możesz mówić lub robić rzeczy, które nie są w twoim stylu, np. krzyczeć na partnera lub dziecko bez powodu.

Mimo że nie mówisz tego, co mówisz, twoje słowa mogą mieć długotrwały, szkodliwy wpływ na twój związek.

Zażenowanie

Demencja może utrudniać odróżnienie tego, co jest prawdziwe, od tego, co jest fałszywe. Możesz widzieć ludzi lub słyszeć dźwięki, które nie istnieją. Przyznanie się do tego, że widzi się lub słyszy coś, czego nie widzi nikt inny, może być krępujące.

Niektóre osoby z demencją zachowują te doświadczenia dla siebie, ponieważ boją się, że ludzie będą je oceniać lub wyśmiewać.

Może to być samotne, gdy ma się wrażenie, że nikt inny nie rozumie, co się przeżywa.

Słaby sen

Dla osoby z psychozą noc może być przerażającym czasem. Cienie na ścianie lub dźwięki na zewnątrz łatwo pomylić z potworami lub kimś, kto próbuje włamać się do domu.

Psychoza to tylko jeden z elementów demencji, który może zakłócać sen. Osoby, które są w stanie zasnąć, mogą mylić swoje sny z rzeczywistością.

Pobyt w szpitalu lub domu opieki

Objawy psychozy mogą być tak samo przykre i stresujące dla opiekunów, jak i dla osoby z demencją. Objawy te mogą utrudnić opiekunom zarządzanie opieką nad bliską osobą.

W niektórych przypadkach opiekunowie wysyłają osoby z demencją na szpitalne oddziały ratunkowe, ponieważ po prostu nie wiedzą, jak sobie poradzić z objawami choroby.

Zachowania mogą stać się na tyle poważnym problemem, że konieczne jest znalezienie długoterminowego rozwiązania dla bliskiej osoby. Psychoza i inne problemy ze zdrowiem psychicznym są najczęstszym powodem, dla którego osoby z demencją trafiają do domów opieki.

Pobyt w szpitalu i domu opieki może być kosztowny. Ciężar ich opłacania może spaść na Ciebie lub Twoją rodzinę, jeśli ubezpieczenie zdrowotne Twojej bliskiej osoby nie pokrywa ich w pełni.

Obrażenia

Psychoza może sprawić, że ludzie staną się niebezpieczni dla siebie lub osób z ich otoczenia. Na przykład osoba, która uważa, że jej opiekun okrada ją lub próbuje zrobić jej krzywdę, może walczyć i stać się agresywna. Takie epizody mogą prowadzić do konfliktów z policją i wymiarem sprawiedliwości.

Ktoś, kto nie ma kontaktu z rzeczywistością, może również stanowić zagrożenie dla samego siebie. Na przykład osoba, która wierzy, że gonią ją zabójcze pszczoły lub niedźwiedź, może wyskoczyć przez okno lub wspiąć się po poręczy balkonu, aby uciec.

Gorsze wyniki

Jednym z najważniejszych powodów, dla których należy leczyć psychozę, jest to, że u osób z psychozą mogą wystąpić poważniejsze objawy. W rzeczywistości mogą one umrzeć wcześniej niż osoby bez tych objawów.

Dowiedz się, jakie metody leczenia są pomocne w przypadku tego kłopotliwego objawu demencji.

Psychoza związana z demencją może być przerażająca i przykra, jeśli przydarzy się Tobie lub bliskiej Ci osobie.

Znalezienie odpowiedniego leczenia nie zawsze jest łatwe. Lekarze często przepisują silne leki przeciwpsychotyczne, które mogą powodować poważne skutki uboczne. Ponadto, leki te nie zawsze pomagają.

Są rzeczy, które możesz zrobić, aby pomóc sobie lub bliskiej ci osobie bezpieczniej radzić sobie z psychozą związaną z demencją.

Poszukaj przyczyny

Jedną z pierwszych rzeczy, które należy zrobić, jest sprawdzenie leków. Kilka leków wywołuje działania niepożądane przypominające psychozę, w tym leki stosowane w leczeniu:

• Lęk

• Depresja

• Ból

• Choroby serca

• Wysokie ciśnienie krwi

• Choroba Parkinsona

• Rak

Przejście na inny lek może zmienić sytuację. Porozmawiaj o tym z lekarzem. Nie należy przerywać przyjmowania leków, dopóki lekarz nie stwierdzi, że jest to właściwe.

Psychozę może wywołać także kilka stanów chorobowych, w tym:

• Niektóre infekcje

• Zaparcia

• Problemy z widzeniem lub słyszeniem

• Problemy ze snem

• Ból

Lekarz może ustalić, czy któryś z tych problemów jest przyczyną, a jeśli tak, to jak go leczyć.

Usuń czynniki wyzwalające

Wiele rzeczy w twoim otoczeniu może wywołać objawy psychozy. Należą do nich między innymi:

• Cienie na ścianie, które wyglądają jak potwory

• Zmiany w rutynie

• Zbyt duża lub zbyt mała aktywność

Aby pomóc sobie z tymi wyzwalaczami, można

• Usunąć lub zasłonić lustra.

• Wyczyść podłogi.

• Zainstaluj jasne oświetlenie, aby uniknąć cieni.

• Staraj się trzymać tego samego harmonogramu każdego dnia.

Zaplanuj w ciągu dnia czynności, które sprawiają przyjemność Tobie lub Twojej bliskiej osobie.

Zapytaj lekarza o leki

FDA nie zatwierdziła jeszcze żadnych leków na psychozy związane z demencją. Lekarze często przepisują atypowe leki przeciwpsychotyczne lub leki przeciwpsychotyczne drugiej generacji, które mają pomóc w leczeniu schizofrenii i zaburzeń dwubiegunowych.

Przykładami takich leków są:

• Aripiprazol (Abilify)

• Olanzapina (Zyprexa)

• Kwetiapina (Seroquel)

• Risperidon (Risperdal)

Leki przeciwpsychotyczne mogą nieco pomóc w łagodzeniu objawów. Mogą być jednak ryzykowne u osób z demencją, ponieważ powodują działania niepożądane, takie jak:

• Niskie ciśnienie krwi

• Senność i dezorientacja, które mogą zwiększać prawdopodobieństwo upadku.

• Drżenie lub wstrząsy

• Zapalenie płuc

• Udar mózgu

Lekarze są bardzo ostrożni w przepisywaniu tych leków, ponieważ zwiększają one również prawdopodobieństwo nagłej śmierci.

Bezpieczniej jest najpierw wypróbować terapie nielekowe. Można też wypróbować lek przeciwdepresyjny lub lek stosowany w leczeniu utraty pamięci. Te metody leczenia są mniej narażone na poważne skutki uboczne.

Staraj się unikać leków przeciwpsychotycznych, chyba że istnieje poważne ryzyko, że twój bliski zrobi krzywdę sobie lub innym. Nawet wtedy należy zacząć od możliwie najmniejszej dawki i stosować lek tylko na tyle długo, aby złagodzić objawy.

?

Uzyskaj pomoc

Pomocne mogą być także wizyty u terapeuty lub innego specjalisty zajmującego się zdrowiem psychicznym. Niektóre rodzaje terapii, takie jak terapia muzyką lub terapia z udziałem zwierząt, wydają się być korzystne dla osób z psychozą. Terapeuta może zaproponować sposoby zapobiegania psychozie bez leków.

Nie stosuj środków przymusu

Ograniczniki uniemożliwiają osobom z demencją poruszanie się, aby nie zrobiły sobie lub komuś innemu krzywdy. Przykładem może być przypięcie osoby do krzesła, przywiązanie do łóżka lub zamknięcie w pokoju.

Mimo że uniemożliwiają one poruszanie się lub zrobienie komuś krzywdy, mogą być szkodliwe. Po pierwsze, są one uciążliwe dla osoby, która jest skrępowana. Mogą też prowadzić do upadków, wycieków z pęcherza i odleżyn.

Istnieją bezpieczniejsze sposoby ochrony osoby z demencją. Na przykład, można zamknąć drzwi na klucz, aby uniemożliwić tej osobie wyjście z niebezpiecznego pomieszczenia, takiego jak kuchnia.

Stowarzyszenie Alzheimerowskie nie zaleca krępowania osób, chyba że są one w prawdziwym niebezpieczeństwie.

Lekarz opisuje antagonistów receptora NMDA, klasę leków, które okazały się obiecujące w leczeniu choroby Alzheimera.

Substancje chemiczne w mózgu

Twój mózg składa się z miliardów komórek nerwowych zwanych neuronami. Przekazują one sygnały elektryczne i chemiczne tam i z powrotem, aby przetwarzać informacje lub informować inne komórki organizmu, co mają robić. Substancje chemiczne, które przenoszą te sygnały, nazywane są neuroprzekaźnikami. Jednym z nich jest glutaminian.

Kiedy jest on przekazywany z jednego neuronu do drugiego, przyłącza się do nowej komórki za pomocą tzw. receptora NMDA. Receptor NMDA umożliwia glutaminianowi przyłączenie się do komórki, jak łódka zacumowana w doku. Kiedy glutaminian jest „zadokowany” w receptorze NMDA, przepuszcza wapń do komórki, przenosząc sygnał elektryczny lub chemiczny do ostatniego etapu. Jest to ważne dla uczenia się i pamięci.

W przypadku choroby Alzheimera komórki mogą wytwarzać zbyt dużo glutaminianu. W takim przypadku komórki nerwowe otrzymują zbyt dużo wapnia, co może przyspieszyć ich uszkodzenie. Antagoniści receptora NMDA utrudniają „dokowanie” glutaminianu, ale nadal umożliwiają przepływ ważnych sygnałów między komórkami. Naukowcy badają, w jaki sposób można je wykorzystać w walce z chorobą Alzheimera.

Leczenie choroby Alzheimera

Większość leków na chorobę Alzheimera koncentruje się na innym przekaźniku chemicznym, znanym jako acetylocholina. Utrzymują one poziom acetylocholiny na wysokim poziomie, aby utrzymać komórki nerwowe w stanie gotowości do pracy i spowolnić postęp choroby. Lekarze stosują jednak jednego antagonistę receptora NMDA: memantynę (Namenda XR). Został on zatwierdzony w Stanach Zjednoczonych i Europie jako lek stosowany w leczeniu choroby Alzheimera. Zazwyczaj stosuje się ją u osób z bardziej zaawansowanymi objawami i wykazano umiarkowane korzyści u pacjentów z chorobą Alzheimera o nasileniu umiarkowanym do ciężkiego.

Memantyna blokuje niektóre receptory NMDA, gdy są one zbyt aktywne. Połączenie memantyny z inhibitorem cholinesterazy prowadzi do umiarkowanej poprawy w zakresie poznania i ogólnych wyników u pacjentów z zaawansowaną chorobą. Stosowanie jej razem z lekami działającymi na acetylocholinę może przynieść większą różnicę niż stosowanie tych leków osobno. Zawroty głowy są najczęstszym skutkiem ubocznym, ale pacjenci mogą również odczuwać bóle głowy, zaparcia, a w rzadkich przypadkach dezorientację.

Ponieważ memantyna i inni antagoniści receptorów NMDA odgrywają rolę w sposobie, w jaki komórki nerwowe komunikują się między sobą, są również badani jako leki stosowane w leczeniu takich chorób, jak choroba Parkinsona lub stwardnienie zanikowe boczne (ALS), znane również jako choroba Lou Gehriga. Naukowcy wciąż próbują ustalić, jak wykorzystać te substancje chemiczne w sposób, który pomoże ludziom w walce z tymi chorobami.

Podobne leki

Możesz rozpoznać innych antagonistów receptora NMDA. Na przykład dekstrometorfan jest częstym składnikiem syropów na kaszel.

Inne kojarzą się z nadużywaniem narkotyków:

• Ketamina jest środkiem znieczulającym szeroko stosowanym u ludzi i zwierząt. Zapobiega ona odczuwaniu bólu podczas operacji lub innych zabiegów, które mogą być bolesne. Może powodować uczucie odłączenia od ciała lub wywoływać widzenie rzeczy, których nie ma (halucynacje). W ostatnich latach naukowcy badali, czy ketamina może być stosowana w leczeniu depresji. Inni badacze sprawdzali, czy można jej używać do pomocy osobom z zaburzeniem dwubiegunowym lub urazami mózgu, a także czy PCP i ketamina mogą być stosowane w leczeniu schizofrenii.

• Fencyklidyna, czyli PCP, została stworzona jako środek znieczulający dla chirurgów, ale lekarze przestali ją stosować, gdy odkryli, że ma poważne skutki uboczne, takie jak halucynacje i paranoja. Jako narkotyk uliczny, nazywany „anielskim pyłem”, jest często powiązany z gwałtownymi zachowaniami.

Istnieją rzeczy, które można zrobić, aby uniknąć zachowań psychotycznych związanych z demencją. Zapoznaj się z faktami.

1/12

Życie z demencją może być jeszcze trudniejsze dla osób, które cierpią na psychozę związaną z demencją. Wiąże się to z wierzeniem w rzeczy, które nie są prawdą, lub widzeniem i słyszeniem rzeczy, których inni nie widzą. Niektóre metody leczenia mogą pomóc w złagodzeniu objawów i zachowań z nimi związanych, ale są też rzeczy, które można zrobić, aby ułatwić sobie życie.

Zachowaj regularny harmonogram

2/12

Wykonywanie tych samych czynności o tej samej porze każdego dnia może zapewnić bardzo potrzebne poczucie porządku. Może także pomóc w zapobieganiu niepokojowi i pobudzeniu, jakie może wywołać niepewność. Osoby z demencją mogą czuć się spokojniejsze i bardziej bezpieczne, jeśli wiedzą, co przyniesie dzień i jak będzie przebiegał.

Opracuj plan i trzymaj się go

3/12

Łatwiej jest trzymać się regularnego harmonogramu, jeśli wszystko zaplanujesz. Do najważniejszych elementów tego planu należą:

• Opieraj się na tym, co znane.

• Zwracaj uwagę na czas: W miarę postępu demencji ludzie zaczynają tracić poczucie czasu. Rutyna może w tym pomóc.

• Zadbaj o ich zaangażowanie: Poproś o pomoc w pracach domowych, aby pomóc w rozwoju umiejętności poznawczych i motorycznych oraz poczucia własnej wartości.

Należy również być gotowym na wprowadzenie zmian. Mimo wszelkich starań, zachowania związane z demencją nie są przewidywalne, dlatego należy zachować elastyczność.

Proste posiłki

4/12

Dobrym celem jest spożywanie posiłków i przekąsek o tej samej porze każdego dnia. Nie należy jednak zmuszać bliskiej osoby do jedzenia. Najlepiej podawać tylko jeden lub dwa produkty na raz. Ulubione potrawy należy trzymać w pobliżu jako zapasowe. Upewnij się też, że pije dużo wody, aby uniknąć odwodnienia. Aby nie dopuścić do frustracji, staraj się podawać potrawy, które nie potrzebują czasu, by ostygnąć.

Kieruj rozmową

5/12

Odwrócenie uwagi może być użytecznym narzędziem do tłumienia gniewu lub frustracji, np. sugestia, aby skupić uwagę na albumie ze zdjęciami lub ulubionym hobby. Również formułowanie pytań w określony sposób może pomóc w zapobieganiu nieporozumieniom i niepokojom. Na przykład pytanie Czy chciałbyś założyć czerwoną koszulę? jest mniej prawdopodobne, że wywoła stres niż pytanie Co chciałbyś dzisiaj założyć?

Prostuj dni i noce

6/12

Demencja może wywołać senność, czyli stan dezorientacji, który może wystąpić, gdy dzień zamienia się w noc. Nawyki związane ze snem mogą się rozregulować, co może prowadzić do dezorientacji, niepokoju i złości. Wychodzenie na zewnątrz w ciągu dnia i wyciszenie się przed snem w nocy może pomóc w ustaleniu lepszej rutyny. Ograniczenie drzemek w ciągu dnia oraz kofeiny i cukru w nocy również może pomóc.

Włącz regularną aktywność fizyczną

7/12

Badania wykazują, że aktywność fizyczna jest korzystna dla zdrowia psychicznego i może złagodzić objawy demencji, takie jak depresja i dezorientacja. Coś tak prostego, jak krótki spacer lub wykonywanie przez 20 minut dziennie prostych ćwiczeń na krześle, może mieć duże znaczenie.

Wypróbuj muzykoterapię

8/12

Muzyka może stymulować lewą półkulę mózgu, która odpowiada za język i mowę, a także poprawiać nastrój. Śpiew i taniec mogą pomóc złagodzić złość, niepokój i stres. Śpiewaj razem z ukochaną osobą i wprowadź pozytywny nastrój do codziennych zajęć.

Podawaj leki zgodnie z zaleceniami

9/12

Jeśli lekarz przepisał Twojemu bliskiemu lekarstwa, które mają pomóc w jego zachowaniu, pamiętaj, by dokładnie przestrzegać wszystkich zaleceń i uważnie obserwować, czy nie zachodzą w nim drastyczne zmiany. Należy pamiętać, że leki stosuje się w celu złagodzenia objawów, a nie w celu całkowitego opanowania problemów behawioralnych.

Wybierz się na krótką wycieczkę

10/12

Dobrze jest czasem uciec, a przy odrobinie planowania można to zrobić bezpiecznie. Zamiast jechać w nowe miejsce, co może być niepokojące, wybierz się w miejsce znajome lub takie, które budzi szczególne uczucia w ukochanej osobie. Może to wywołać miłe wspomnienia i przynieść ukojenie.

Spraw, by dom stał się bezpiecznym miejscem

11/12

Możesz zrobić kilka rzeczy, aby stworzyć bezpieczne środowisko w domu:?

• Wpuszczaj światło słoneczne w ciągu dnia i staraj się ograniczyć cienie.

• Użyj dywanów i poduszek, aby zmiękczyć twarde powierzchnie i sprawić, że będzie ciszej.

• Podnieś wszelkie luźne maty podłogowe lub dywaniki, które mogą powodować poślizgnięcia i upadki.

• Pomaluj meble, drzwi, poręcze i deski klozetowe jasnymi kolorami, które są dobrze widoczne.

• Oznacz szafki i szuflady wyraźnymi etykietami z informacją, co jest w środku.

Uzyskaj wsparcie

12/12

Osoby cierpiące na demencję i ich opiekunowie muszą wiedzieć, że nie są sami. Ważne jest, aby mieć możliwość podzielenia się swoimi doświadczeniami i uzyskania porady od innych osób, które przechodzą przez to samo, co Ty. Istnieje wiele grup, trzeba więc tylko znaleźć taką, która najlepiej odpowiada Twoim potrzebom. Poproś pracownika służby zdrowia o sugestie lub odwiedź stronę internetową Stowarzyszenia Pomocy Osobom z Chorobą Alzheimera.

Niektóre rzeczy, które wydają się całkiem nieszkodliwe, mogą być szkodliwe dla Twojego mózgu. Zapoznaj się z pokazem slajdów, aby dowiedzieć się, czy robisz którąś z nich.

1/8

Robisz kilka rzeczy, o których wiesz, że nie powinieneś – wszyscy je robimy. Ale niektóre z tych złych nawyków mogą mieć negatywny wpływ na Twój mózg. Na przykład brak snu może być przyczyną demencji, w tym choroby Alzheimera. Najlepiej mieć regularne godziny snu. Jeśli masz problemy ze snem, unikaj wieczorem alkoholu, kofeiny i urządzeń elektronicznych, a także zacznij stosować kojący rytuał na dobranoc.

Zbyt dużo czasu spędzasz sam

2/8

Ludzie są stworzeni do kontaktów społecznych. Nie chodzi o to, ilu masz znajomych na Facebooku – ważne jest prawdziwe poczucie więzi. Osoby, które mają takie poczucie nawet z kilkoma bliskimi przyjaciółmi, są szczęśliwsze i bardziej produktywne. Są też mniej narażone na choroby mózgu i Alzheimera. Jeśli czujesz się samotny, zadzwoń do przyjaciół lub zacznij coś nowego – taniec salsy, tenis, brydż – co angażuje innych ludzi.

Jesz za dużo śmieciowego jedzenia

3/8

Części mózgu związane z uczeniem się, pamięcią i zdrowiem psychicznym są mniejsze u osób, które spożywają dużo hamburgerów, frytek, chipsów i napojów bezalkoholowych. Z kolei owoce jagodowe, pełne ziarna, orzechy i zielone warzywa liściaste pozwalają zachować sprawność mózgu i spowalniają proces jego degradacji. Dlatego następnym razem, gdy sięgniesz po paczkę chipsów, sięgnij po garść orzechów.

Słuchasz głośno przez słuchawki

4/8

Gdy słuchawki ustawione są na pełną głośność, w ciągu zaledwie 30 minut możesz trwale uszkodzić swój słuch. Ale nie chodzi tylko o uszy: Utrata słuchu u osób starszych jest związana z problemami z mózgiem, takimi jak choroba Alzheimera i utrata tkanki mózgowej. Może to wynikać z faktu, że Twój mózg musi pracować tak ciężko, aby zrozumieć, co się do Ciebie mówi, że nie jest w stanie zapamiętać tego, co usłyszałeś. Dlatego należy ściszać dźwięk – nie głośniej niż 60% maksymalnej głośności urządzenia – i starać się nie słuchać go dłużej niż kilka godzin naraz.

Nie ruszasz się wystarczająco dużo

5/8

Im dłużej nie ćwiczysz regularnie, tym bardziej prawdopodobne jest, że zachorujesz na demencję. Istnieje również większe prawdopodobieństwo zachorowania na cukrzycę, choroby serca i nadciśnienie – wszystkie te czynniki mogą być powiązane z chorobą Alzheimera. Nie musisz biegać w maratonach – wystarczy pół godziny spędzone w ogrodzie lub szybki spacer po okolicy. Ważne jest, aby robić to co najmniej 3 dni w tygodniu.

Nadal palisz

6/8

Palenie może spowodować skurczenie się mózgu – a to nie jest dobra rzecz. Pogarsza pamięć i dwukrotnie zwiększa ryzyko zachorowania na demencję, w tym chorobę Alzheimera. Powoduje także choroby serca, cukrzycę, udar i wysokie ciśnienie krwi.

Przejadasz się

7/8

Jeśli jesz za dużo – nawet tych właściwych – Twój mózg może nie być w stanie zbudować silnej sieci połączeń, która pomaga Ci myśleć i zapamiętywać. Zbyt długie objadanie się może prowadzić do niebezpiecznej nadwagi, która może powodować choroby serca, cukrzycę i wysokie ciśnienie krwi – wszystkie te czynniki są powiązane z problemami z mózgiem i chorobą Alzheimera.

Za dużo przebywasz w ciemności

8/8

Jeśli nie masz dostępu do wystarczającej ilości naturalnego światła, możesz popaść w depresję, a to może spowolnić pracę mózgu. Badania wykazują również, że światło słoneczne pomaga utrzymać prawidłową pracę mózgu.

Doktor przedstawia niektóre z wielu dostępnych zasobów, które mogą pomóc opiekunom. Od opieki domowej i nowych technologii po pomoc osób w podobnej sytuacji – nie musisz radzić sobie sam.

Dzienna opieka nad osobami dorosłymi: Ośrodki te oferują seniorom opiekę lub towarzystwo w ciągu dnia. Niektóre z nich organizują wyjścia i zajęcia towarzyskie. Inne mogą oferować jedynie opiekę zdrowotną.

Agencja ds. starzenia się (Area Agency on Aging): Twoja lokalna agencja oferuje bezpłatne skierowania do placówek świadczących usługi opieki nad osobami starszymi w Twojej społeczności. Należą do nich: dzienna opieka nad dorosłymi, opieka w domu, transport osób starszych, posiłki dla seniorów oraz pomoc prawna. Aby znaleźć lokalne informacje, zadzwoń pod numer 800-677-1116 lub odwiedź stronę www.eldercare.gov.

Menedżerowie opieki: Menedżer opieki geriatrycznej to zatrudniona pielęgniarka lub pracownik socjalny, który analizuje sytuację rodziny w zakresie opieki i pomaga planować, koordynować i sprawdzać, jak przebiega opieka. Może on pomóc w jednorazowej ocenie sytuacji lub zarządzać opieką przez dłuższy czas. Niektóre organizacje opieki zdrowotnej lub gabinety lekarskie oferują takie usługi w ramach opieki.

Usługi towarzyszenia: W ramach tych usług osoby przychodzą do domu i pomagają w codziennym życiu. Usługi mogą obejmować przygotowywanie posiłków i kąpiele, sortowanie poczty i płacenie rachunków. Osoby towarzyszące mogą również wykonywać prace domowe, dbać o to, by osoba bliska jadła i ćwiczyła.

Wspólnoty opieki stałej: Organizacje te oferują niezależne życie, życie wspomagane i opiekę pielęgniarską w jednym miejscu. Zdrowe osoby dorosłe mogą mieszkać w mieszkaniach lub domach do czasu, gdy potrzebują większej pomocy. W miarę potrzeb stopniowo otrzymują więcej pomocy, bez konieczności opuszczania społeczności.

Opieka paliatywna: Celem opieki paliatywnej jest troska o całego siebie – fizycznie i emocjonalnie – w czasie poważnej choroby. Może ona pomóc Tobie i Twoim bliskim w podejmowaniu decyzji, zrozumieniu sytuacji, opiece nad chorym oraz w radzeniu sobie ze stresem i emocjami, które może wywoływać. Są lekarze, pielęgniarki i inni pracownicy służby zdrowia, którzy są specjalnie przeszkoleni w tym zakresie i mogą być częścią zespołu opieki zdrowotnej. Opieka paliatywna to nie to samo, co opieka hospicyjna, która jest przeznaczona dla osób w ostatnich 6 miesiącach życia lub chorych terminalnie. Niektóre programy domowej opieki paliatywnej nazywane są opieką przedszpitalną, ale opieką paliatywną można objąć także osoby przebywające w szpitalu lub w warunkach ambulatoryjnych (co oznacza, że nie przebywają one w szpitalu).

Opieka zastępcza: Gdy potrzebna jest przerwa w opiece, można wziąć kilka godzin lub dni wolnego z pomocą opieki zastępczej. Twój bliski może otrzymać opiekę w domu lub odbyć krótkoterminowy pobyt w ośrodku opieki.

Opieka wykwalifikowana: Profesjonaliści – zazwyczaj pielęgniarki, terapeuci fizyczni lub zajęciowi – przychodzą do domu, aby zapewnić opiekę zdrowotną. Może to obejmować podawanie leków, opatrywanie ran i robienie zastrzyków.

Ruch wiejski: To oddolne podejście buduje sieć wsparcia dla ludzi, którzy chcą pozostać we własnych domach lub „starzeć się w miejscu zamieszkania”. Członkowie płacą składkę (zwykle kilkaset dolarów rocznie) za usługi, które mogą obejmować transport i utrzymanie domu. Oznacza to, że osoby starsze nie muszą stale zwracać się o pomoc do rodziny i przyjaciół.

Zasoby w miejscu pracy: Wielu opiekunów ma również płatną pracę. Coraz więcej miejsc pracy dostrzega ich potrzeby. Zapytaj swojego pracodawcę, czy oferuje takie programy, jak elastyczne godziny pracy czy telepraca. Firma może także pomóc w znalezieniu wykwalifikowanej pomocy pielęgniarskiej lub innego rodzaju wsparcia.

Grupy udzielające porad w zakresie opieki nad chorym

W Internecie jest wiele źródeł, które mogą pomóc w zaplanowaniu opieki nad bliską osobą. Na poniższych stronach internetowych można znaleźć przydatne informacje na temat opieki.

AARP

Administracja ds. starzenia się

Stowarzyszenie Alzheimerowskie

Instytut Rosalynn Carter ds. opieki

Lokalizator opieki nad osobami starszymi

Sojusz na rzecz Opiekunów Rodzinnych

Mieszkalnictwo i Rozwój Miast

Medicare

Krajowy Sojusz na rzecz Opieki

Krajowe Centrum Mieszkań Wspomaganych

Krajowe Centrum Hospicjów i Opieki Paliatywnej

Krajowe Centrum Wspierania Mieszkań i Modyfikacji Domów (National Resource Center on Supportive Housing and Home Modification)

Stowarzyszenie Well Spouse