Lekarz mówi ci.

Prawie połowa osób z chorobą Alzheimera, które przebywają w domu opieki, ma problemy z przeżuwaniem lub połykaniem. Oto, co należy zrobić, jeśli Twój bliski ma z tym trudności.

Problemy te mogą być także częścią choroby Alzheimera – prawie połowa osób cierpiących na tę chorobę i przebywających w domach opieki ma problemy z przeżuwaniem i połykaniem. Z czasem osoby te mogą tracić na wadze lub nie pić wystarczającej ilości wody, co prowadzi do odwodnienia.

Niezwłocznie zwróć się o pomoc medyczną dla bliskiej osoby, jeśli:

• Zemdleje.

• Nie oddychają normalnie.

• Mają poważne problemy z oddychaniem lub brak tchu.

• Mają gorączkę powyżej 101 F.

• Mają wstrząsające dreszcze.

• Ich oddech jest głośny lub wydaje się mokry podczas jedzenia lub zaraz po nim.

• Parametry życiowe (puls, temperatura, ciśnienie krwi) nie są w normie, szczególnie jeśli oddycha bardzo szybko.

Zadzwoń do lekarza, jeśli:

• Wystąpi nagły, silny kaszel lub zmiana głosu (np. chrypka)

• Ból przy przełykaniu

• Wypluwają jedzenie lub jego kawałki, lub nie chcą jeść niektórych pokarmów lub napojów

• Kaszel lub ślinotok podczas jedzenia

• Trzymanie jedzenia w policzkach, pod językiem lub na dnie jamy ustnej

• Powiedz, że jedzenie „utknęło” lub „spływa w niewłaściwą stronę”. Jeśli jedzenie lub picie trafi do płuc zamiast do żołądka, może to prowadzić do poważnego schorzenia zwanego aspiracyjnym zapaleniem płuc.

• Często czyścić gardło lub mieć ból gardła

• Są senne podczas posiłków

• Jedzą dłużej niż 30 minut lub zostawiają niedojedzone posiłki

• Mają łzawiące oczy lub katar podczas połykania lub zaraz po nim

• Gdy jedzenie lub płyny wypływają z nosa przy próbie przełknięcia

Należy również skontaktować się z lekarzem, jeśli pacjent nie pije wystarczającej ilości płynów, aby zaspokoić swoje potrzeby. Kobiety w wieku powyżej 70 lat potrzebują zazwyczaj nieco mniej niż 3 kwarty płynów dziennie, wliczając w to płyny spożywcze. Mężczyźni powyżej 70. roku życia potrzebują prawie 4 kwarty.

Jeśli mają gorączkę, biegunkę, wymioty lub bardzo się pocą, są to oznaki, że potrzebują więcej. Do objawów odwodnienia należą:

• Suchość w ustach, nosie lub oczach

• Bardzo rzadkie siusianie lub brak siusiania przez 8 lub więcej godzin

• Suchy język, szczególnie jeśli jest tak suchy, że widać na nim rowki lub bruzdy

• zapadnięte oczy

• Tętno szybsze niż 100 uderzeń na minutę

• Bycie mniej czujnym lub bardziej zdezorientowanym niż zwykle

• Poważne osłabienie

• Ciemnożółty mocz

• Trudności z mówieniem

Pomóż bliskiej osobie bezpiecznie się odżywiać

Problemy z przeżuwaniem i połykaniem mogą wynikać z kilku powodów:

• Nie smakuje im oferowany pokarm.

• Cierpią z powodu bólu.

• Jedzą bardzo powoli. W miarę postępu choroby Alzheimera Twój bliski może jeść coraz dłużej.

• Zapominają o połykaniu. Osoby, które chorują na tę chorobę od dłuższego czasu, często zatrzymują jedzenie w ustach i nie połykają go.

• Mają problemy z używaniem mięśni, które umożliwiają im połykanie. Może to powodować kaszel i krztuszenie się, ponieważ jedzenie lub picie dostało się do płuc.

Nie ma jednego rozwiązania, które sprawdziłoby się u wszystkich, dlatego tak ważne jest, aby Twój bliski zgłosił się do lekarza. Można jednak zrobić kilka rzeczy, które sprawią, że poczuje się komfortowo i bezpiecznie podczas jedzenia:

• Podawaj im jedzenie, kiedy są najbardziej rozbudzone i wypoczęte. Można spróbować, aby bezpośrednio przed jedzeniem odpoczywały przez 30 minut.

• Upewnij się, że siedzą w pozycji jak najbardziej wyprostowanej.

• Daj im dużo czasu na jedzenie. Przypomnij im, aby jedli powoli, małymi kęsami i łykami.

• Zachowaj jak najspokojniejszą porę posiłków. Jedzenie w miejscach rozpraszających uwagę, takich jak głośne dźwięki lub telewizja, może zwiększyć prawdopodobieństwo zakrztuszenia się.

• Podawaj im mniejsze posiłki w ciągu dnia.

• Proponuj im łyk napoju po każdym kęsie jedzenia.

• Bądź blisko nich podczas jedzenia.

• Przypominaj im o połykaniu i upewnij się, że usta są puste, zanim wezmą kolejny kęs.

• Zmieniaj produkty żywnościowe, które oferujesz, lub sposób przygotowywania posiłków i napojów. Na przykład, używaj zagęszczaczy do płynów takich jak woda czy sok: czasami płyny o konsystencji koktajlu mlecznego łatwiej przechodzą przez gardło.

• Podawaj im miękkie pokarmy, takie jak drobno zmiksowane mięso i warzywa z łagodnymi sosami, przecedzone zupy, budynie, suflety i jogurty.

• Należy spróbować zwilżonego mięsa mielonego i pieczywa, gotowanych lub konserwowanych owoców i warzyw oraz zagęszczonych płatków śniadaniowych.

• Pokroić jedzenie na małe kawałki.

• Unikaj pokarmów lepkich, takich jak masło orzechowe, bardzo gorących lub zimnych.

• Używaj kubka do picia.

• Pomagaj im w czyszczeniu zębów.

• Zabieraj je regularnie do dentysty. Bolące lub brakujące zęby albo protezy zębowe, które nie są dobrze dopasowane, mogą utrudniać żucie. Zwiększają one również prawdopodobieństwo zakrztuszenia się bliskiej osoby.

• Staraj się nie podawać bliskiej osobie leków, które mogą powodować senność lub suchość w ustach.

Można również porozmawiać z lekarzem o współpracy z logopedą, który wzmocni mięśnie potrzebne do połykania oraz udzieli wskazówek i porad.

Aby zapewnić bezpieczeństwo sobie i bliskiej osobie podczas posiłków, nie należy wkładać palców do ust podczas karmienia, mycia zębów lub w przypadku zakrztuszenia. Jeśli podczas posiłków dziecko staje się niespokojne lub zdenerwowane, należy używać plastikowych lub tępych przyborów.

Lekarz przedstawia przegląd leków stosowanych w leczeniu demencji.

Wysiłki zmierzające do znalezienia skutecznych terapii farmakologicznych demencji są frustrujące dla naukowców. Wiele leków stosowanych w leczeniu demencji jest ograniczonych ze względu na niski poziom skuteczności – i trudności w ocenie ich skuteczności – a także ze względu na skutki uboczne, krótki czas działania i konieczność okresowego monitorowania wyników badań krwi w celu zapobiegania toksyczności. Naukowcy pracują nad lekami na demencję, które będą lepiej tolerowane i skuteczniejsze, a także nad strategiami, takimi jak ćwiczenia mózgu oraz czynniki związane z dietą i stylem życia, które mogą pomóc zmniejszyć prawdopodobieństwo rozwoju demencji w starszym wieku.

Nie wszystkie gorączki są takie same. Dowiedz się, kiedy podwyższona temperatura jest niebezpieczna dla Twojego bliskiego z chorobą Alzheimera i co należy zrobić.

Należy natychmiast skontaktować się z lekarzem, jeśli temperatura jest wyższa niż 101 F, zwłaszcza w przypadku wystąpienia którejkolwiek z poniższych sytuacji:

• Trudności z oddychaniem lub kaszel

• Nietypowe osłabienie, senność lub dezorientacja

• Nudności, wymioty lub biegunka

• Obszar skóry, który staje się czerwony, obrzęknięty lub tkliwy i powiększa się

• Objawy zakażenia dróg moczowych, takie jak ból przy sikaniu

• Jeden lub więcej stawów, które są opuchnięte, zaczerwienione i tkliwe, np. kolanowy, łokciowy, barkowy lub biodrowy

• Przyjmowanie leków, które mogą osłabiać układ odpornościowy, w tym chemioterapii lub sterydów, takich jak prednizon

• Chorują na długotrwałe choroby, takie jak zakażenie wirusem HIV lub choroby płuc

• Mają założony cewnik moczowy

Zadzwoń pod numer 911, jeśli Twój bliski ma problemy z oddychaniem, jest zdezorientowany lub bardzo słaby.

Zadzwoń do lekarza, jeśli:

• Niską gorączkę (poniżej 101 F) przez 24 godziny lub dłużej bez wyraźnej przyczyny, nawet jeśli wydaje się, że wszystko jest w porządku

• Niska gorączka i możliwy kontakt z osobą, która może być nosicielem wirusa COVID-19.

• Niska gorączka i sprawiają wrażenie chorych lub ich ciśnienie krwi, częstość oddechów lub puls są wysokie

• Gorączka i osłabiony układ odpornościowy z powodu przyjmowania leków, chemioterapii lub radioterapii, HIV lub innych chorób

Objawy gorączki

Kiedy osoba z chorobą Alzheimera ma gorączkę, można zauważyć zmiany w jej zachowaniu. Ich poziom energii może być niższy niż zwykle. Osoby te mogą być zarumienione, ich skóra może być ciepła lub spocona w dotyku, mogą też mówić, że jest im gorąco. Mogą również zachowywać się ospale i być zmęczone. Mogą tracić zainteresowanie tym, co dzieje się wokół nich.

Inne objawy mogą obejmować osłabienie całego ciała lub utratę apetytu i pragnienia. Chory może się pocić, trząść, drżeć lub mieć dreszcze.

Osoby starsze często mają niższą temperaturę ciała. Znając normalną temperaturę ciała bliskiej osoby, łatwiej jest stwierdzić, czy nie odbiega ona od normalnego zakresu. Staraj się za każdym razem mierzyć temperaturę w ten sam sposób i w tym samym miejscu (w ustach, pod pachą lub w uchu). Jeśli temperatura jest o 2 stopnie wyższa niż normalnie, prawdopodobnie ma gorączkę.

Przyczyny gorączki

Większość ludzi dostaje gorączki z powodu choroby lub infekcji. Gorączka może również pojawić się po szczepieniu. U osób starszych przyczyną gorączki są zazwyczaj infekcje płuc lub dróg oddechowych, dróg moczowych lub skóry.

Infekcje układu oddechowego mogą mieć postać drobnego wirusa przeziębienia lub czegoś poważniejszego, jak Covid-19, grypa lub zapalenie płuc. U osoby bliskiej może występować kaszel, duszności, katar, częste połykanie wydzieliny z gardła, ochrypły głos, ból przy przełykaniu lub ból ucha.

Jeśli twój bliski ma infekcję dróg moczowych, możesz zauważyć, że częściej chodzi do toalety. Ich siusiu może mieć nieprzyjemny zapach. Może też sprawiać wrażenie, że przy sikaniu odczuwa ból.

W przypadku zakażenia skóry, miejsce to może być zaczerwienione lub opuchnięte. Skóra może być ciepła w dotyku. Przy dotykaniu zakażonego miejsca pacjent może odciągać wzrok lub odczuwać ból.

Jak dbać o gorączkę

Poproś bliską osobę o pozostanie w domu, odpoczynek i picie dużej ilości płynów. Może również zażyć acetaminofen (przykładowa nazwa handlowa: Tylenol) w celu obniżenia gorączki lub ibuprofen (przykładowe nazwy handlowe: Advil, Motrin). Leki te mogą pomóc w obniżeniu gorączki. Nie zawsze są one jednak konieczne. Porozmawiaj z lekarzem, aby dowiedzieć się, co jest najlepsze.

Jeśli Twoja bliska osoba ma dreszcze lub jest jej zimno, daj jej lekkie prześcieradło lub kurtkę. Jeśli przykryje się grubym kocem lub płaszczem, może to pogorszyć gorączkę.

Jeśli jest jej gorąco, należy ją ochłodzić. Może być konieczne zdjęcie dodatkowych warstw odzieży lub włączenie wentylatora. Jeśli dziecko znajduje się w pobliżu źródła ciepła, takiego jak grzejnik lub kominek, należy je od niego odsunąć lub wyłączyć, jeśli to możliwe. Pomocne może być także przyłożenie letniego lub chłodnego ręcznika do skóry lub letnia lub chłodna kąpiel.

Gorączka może powodować odwodnienie (gdy organizm nie ma wystarczającej ilości wody), dlatego upewnij się, że dziecko pije dużo.

Obserwuj ich uważnie. U osób starszych stan może się nagle pogorszyć.

Chroń swoje zdrowie

Najlepszym sposobem na uniknięcie gorączki jest zadbanie o to, by nie zachorować. Upewnij się, że zarówno Ty, jak i Twój bliski chodzicie do lekarza na rutynowe kontrole. Wykonaj wszystkie potrzebne szczepienia, zwłaszcza przeciwko grypie.

Jak najczęściej dokładnie myj ręce wodą z mydłem i pomagaj bliskiej osobie w myciu rąk. Trzymaj się z dala od innych chorych osób. Stosuj zdrową dietę, dużo śpij i ćwicz.

Jest to szczególnie ważne, jeśli jesteś główną lub jedyną osobą, która opiekuje się bliską osobą.

Ważne jest, aby zapewnić właściwą podstawową opiekę medyczną dla bliskiej osoby z chorobą Alzheimera. Oto, jak wybrać lekarza i jak najlepiej wykorzystać wizytę.

Pierwszą rzeczą, o której należy pomyśleć, jest sam gabinet. Dojazd do niego powinien być łatwy. Jeśli dojeżdżasz samochodem, powinno być łatwo zaparkować.

Sprawdź godziny pracy, aby upewnić się, że Ci odpowiadają i że łatwo jest umówić się na wizytę. Niektóre gabinety są otwarte wieczorami i w weekendy. Może to oszczędzić Ci wizyty w przychodni lub na pogotowiu.

Niektóre gabinety mają własne laboratorium, w którym pobiera się krew i wykonuje zdjęcia rentgenowskie, co oznacza, że nie trzeba zabierać bliskiej osoby w inne miejsce.

Ważny jest także przyjazny personel. Jeśli zadzwonisz z pytaniem, pielęgniarka lub lekarz powinni szybko oddzwonić.

Wizyta u specjalisty

Lekarze podstawowej opieki zdrowotnej są zazwyczaj szkoleni jako lekarze pierwszego kontaktu. Wielu z nich ma duże doświadczenie w opiece nad osobami starszymi, ale niektórzy nie mają dużego doświadczenia w zakresie choroby Alzheimera. Jeśli uważasz, że tak jest w Twoim przypadku, porozmawiaj o tym z lekarzem. Być może będą oni w stanie rozwiać Twoje obawy. Jeśli nie chcesz rozmawiać o tym osobiście, napisz list lub porozmawiaj z pielęgniarką z personelu.

Jeśli chcesz skorzystać z pomocy specjalisty, geriatrzy, pielęgniarki geriatryczne i psychiatrzy geriatryczni są przeszkoleni w zakresie opieki nad osobami starszymi. Neurolodzy i neuropsycholodzy również pomagają osobom z demencją.

Mogą oni udzielić Tobie i Twojemu bliskiemu więcej informacji oraz zasugerować, w jaki sposób radzić sobie z problemami. Jeśli pacjent zgłasza się do specjalisty, powinien on poinformować lekarza pierwszego kontaktu o swoich zaleceniach.

Przed wizytą

Umów się na pierwszą wizytę – nie czekaj, aż twój bliski zachoruje. Dzwoniąc do biura, poinformuj, że twój bliski jest nowy. Być może trzeba będzie zaplanować dłuższą wizytę.

Wybierz taką porę dnia, abyście oboje czuli się dobrze i byli wypoczęci. Pierwsza godzina rano lub po południu jest często dobrym rozwiązaniem, ponieważ niektórzy lekarze mają tendencję do spóźniania się. Staraj się nie chodzić na wizyty w porze posiłków. Jeśli lekarz się spóźni, osoba bliska może być zdenerwowana lub zdezorientowana, jeśli jest głodna.

Podejmij pewne kroki, aby przygotować się do wizyty:

• Zapisz wszelkie wątpliwości i pytania.

• Przynieś listę wszystkich leków (zarówno tych na receptę, jak i dostępnych bez recepty), witamin i suplementów. A jeszcze lepiej – weź ze sobą wszystkie leki w torbie.

• Przynieś notes do robienia notatek.

• Spakuj przekąski i napoje dla obojga uczestników.

• Weź ze sobą środki higieny osobistej, jeśli ich potrzebujesz.

• Przygotuj coś, czym oboje będziecie mogli się zająć, np. książki, czasopisma, puzzle lub muzykę w słuchawkach.

Kiedy nie możesz tam być

Może się zdarzyć, że nie będziesz mógł pójść z bliską osobą na wizytę lekarską i ktoś inny ją zabierze. Jeśli tak się stanie, warto dowiedzieć się, jak przebiegała wizyta.

Poproś osobę, która będzie zajmować się twoim bliskim, aby robiła notatki. Powinna ona zapisać nazwisko i numer telefonu osoby, do której można zadzwonić w razie pytań. Należy również poprosić lekarza o pisemne instrukcje dotyczące wszelkich zmian w opiece.

W razie potrzeby zadzwoń do pielęgniarki lub lekarza po wizycie, aby uzyskać raport na temat przebiegu wizyty.

Jeżeli chcesz zmienić lekarza

Z wielu powodów możesz zdecydować się na zmianę lekarza pierwszego kontaktu. Może się zdarzyć, że lekarz nie posiada odpowiednich umiejętności w zakresie opieki nad osobami z demencją, a jego gabinet może nie być wygodny. Jeśli bliski przeniesie się do domu opieki, można zdecydować się na wizytę u tamtejszego lekarza.

Jeśli zdecydujesz się na zmianę, umów się na wizytę u nowego lekarza pierwszego kontaktu, zanim opuścisz dotychczasowego. Niektórzy lekarze nie przyjmują nowych pacjentów lub mogą mieć listę oczekujących. Jeśli to możliwe, zaplanuj ostatnią wizytę u obecnego lekarza, aby uzyskać kopie dokumentacji medycznej, wyniki badań i aktualną listę leków.

Dla lekarza może być ważne, aby wiedział, dlaczego chcesz odejść. Jeśli nie chcesz rozmawiać o tym osobiście, napisz do niego list lub porozmawiaj z pielęgniarką z personelu.

Leczenie Alzheimera i opieka nad chorymi na Alzheimera idą w parze. Nie ma lekarstwa – jeszcze nie. Ale jak się przekonasz, wiele można zrobić.

Życie i opieka

Życie z chorobą Alzheimera oznacza troskę o pacjenta — i troskę o opiekuna. Oto jak radzić sobie z tymi dwoma zadaniami.

Rozwiązania w zakresie ochrony zdrowia

• Penis zakrzywiony w stanie wzwodu?

• Czy mogę mieć CAD?

• Leczenie zgiętych palców

• Leczenie HR+, HER2- MBC

• Masz dość łupieżu?

• Korzyści płynące z CBD

• Przemyśl na nowo leczenie stwardnienia rozsianego

• Udary związane z migotaniem przedsionków

• Ryzyko wystąpienia DVT/PE w przyszłości

• Czy mój penis jest normalny?

• Opcje leczenia nawracającego stwardnienia rozsianego

• Przeszczep wątroby ratuje życie

• Sfinansuj chirurgię plastyczną

• Przyczyny zgięcia palca

• Jak żyć z łuszczycą?

• Brakujące zęby?

Więcej od lekarza

• 5 wskazówek pomocnych w nawracającym SM

• Jak radzić sobie z narkolepsją

• Ulga dla zablokowanych mieszków włosowych

• Łuszczycowe zapalenie stawów a sen

• Jak się czuje łuszczyca

• Pierwsze zaostrzenie łuszczycowego zapalenia stawów

• Rozmowy z lekarzem na temat RZS

• Crohn’s: Choroba „całego ciała

• Unikanie zaostrzeń choroby Leśniowskiego-Crohna

• Korzyści zdrowotne oleju z nasion konopi

• Lepiej żyć z chorobą łuszczycową

• Rodzaje terapii B-komórkowej w stwardnieniu rozsianym

• 5 korzyści zdrowotnych płynących z konopi

• Dlaczego rak prostaty się rozprzestrzenia

• Życie z zaawansowanym rakiem piersi

• Gdzie rozprzestrzenia się rak piersi

Aby uzyskać pełne korzyści z leczenia choroby Alzheimera, ważna jest wczesna diagnoza. Poniższe artykuły opisują, na co zwracają uwagę lekarze – i co należy zrobić.

Diagnoza i leczenie

Nie ma lekarstwa na chorobę Alzheimera, ale leki, terapia sensoryczna i inne metody mogą złagodzić jej objawy. Aby w pełni wykorzystać możliwości leczenia, ważne jest wczesne postawienie diagnozy. Dowiedz się więcej o diagnozowaniu i leczeniu choroby Alzheimera.

Rozwiązania dla zdrowia

• Penis zakrzywiony w stanie wzwodu?

• Czy mogę mieć CAD?

• Leczenie zgiętych palców

• Leczenie HR+, HER2- MBC

• Masz dość łupieżu?

• Korzyści płynące z CBD

• Przemyśl na nowo leczenie stwardnienia rozsianego

• Udary związane z migotaniem przedsionków

• Ryzyko wystąpienia DVT/PE w przyszłości

• Czy mój penis jest normalny?

• Opcje nawracającego stwardnienia rozsianego

• Przeszczep wątroby ratuje życie

• Sfinansuj chirurgię plastyczną

• Przyczyny zgięcia palca

• Jak żyć z łuszczycą?

• Brakujące zęby?

Więcej od lekarza

• 5 wskazówek pomocnych w nawracającym SM

• Jak radzić sobie z narkolepsją

• Ulga dla zablokowanych mieszków włosowych

• Łuszczycowe zapalenie stawów a sen

• Jak się czuje łuszczyca

• Pierwsze zaostrzenie łuszczycowego zapalenia stawów

• Rozmowy z lekarzem na temat RZS

• Crohn’s: Choroba „całego ciała

• Unikanie zaostrzeń choroby Leśniowskiego-Crohna

• Korzyści zdrowotne oleju z nasion konopi

• Lepiej żyć z chorobą łuszczycową

• Rodzaje terapii B-komórkowej w stwardnieniu rozsianym

• 5 korzyści zdrowotnych płynących z konopi

• Dlaczego rak prostaty się rozprzestrzenia

• Życie z zaawansowanym rakiem piersi

• Gdzie rozprzestrzenia się rak piersi

Osoby cierpiące na chorobę Alzheimera często gromadzą lub chowają różne rzeczy. Oto jak rozpoznać, kiedy jest to niebezpieczne i pomóc bliskiej osobie ograniczyć bałagan.

Jeśli spróbujesz pozbyć się tych rzeczy, osoba ta może się zdenerwować. Gromadzenie rzeczy może spowodować, że w domu będzie panował bałagan, a nawet może być niebezpieczne, ponieważ zwiększa prawdopodobieństwo pożaru lub upadku.

Przyczyny gromadzenia lub ukrywania rzeczy

Twój bliski może gromadzić lub ukrywać rzeczy z wielu powodów:

• Daje im to poczucie bezpieczeństwa.

• Jest to sposób na radzenie sobie z utratą wspomnień i niemożnością robienia rzeczy, które kiedyś robili.

• Myślą, że ktoś próbuje ukraść ich rzeczy.

• Martwią się, że nie starczy im jedzenia na później.

• Nudzą się.

• Zapominają, gdzie co położyli.

• Gromadzenie lub zapisywanie rzeczy może być nawykiem trwającym całe życie, który nasila się wraz z chorobą Alzheimera.

Ważne jest, aby spróbować zrozumieć, dlaczego Twój bliski ukrywa lub gromadzi rzeczy. Jeśli osoba ta denerwuje się, kiedy próbujesz usunąć bałagan, być może najlepiej będzie spróbować zaakceptować jej zachowanie.

Kiedy należy podjąć działania

Jeśli gromadzenie lub ukrywanie rzeczy sprawia, że dom staje się niebezpieczny dla nich lub dla innych, należy rozwiązać ten problem. Podejmij działania, jeśli:

• Łazienka lub łóżko są tak zagracone, że Twój bliski nie może z nich korzystać.

• Bałagan utrudnia poruszanie się po domu lub zwiększa prawdopodobieństwo upadku osoby chorej.

• Papiery lub inne przedmioty leżą zbyt blisko gorących przedmiotów, takich jak kaloryfery, piece lub urządzenia elektryczne.

• W bałaganie znajdują się ostre przedmioty, takie jak noże, widelce lub szkło.

• Przechowują lub ukrywają w domu gnijące jedzenie lub śmieci.

• Mają więcej zwierząt domowych niż są w stanie utrzymać.

Najpierw zajmij się rzeczami, które są najbardziej niebezpieczne. Pozbądź się wszystkiego, co może się zapalić i znajduje się w pobliżu źródła ciepła, np. kaloryfera, pieca lub urządzenia elektrycznego. Następnie usuń bałagan, który utrudnia poruszanie się, zwłaszcza jeśli blokuje przejścia i schody. Następnie usuń ostre przedmioty. Wyrzuć zgniłe jedzenie lub śmieci i upewnij się, że osoba bliska ma dostęp do przekąsek, gdy jest głodna. Sprawdź, czy w domu są sprawne czujniki dymu i tlenku węgla. Jak najszybciej usuń z domu wyrzucane przedmioty, ponieważ Twój bliski może próbować je przynieść z powrotem.

Należy pamiętać, że osoby gromadzące przedmioty mogą mieć wybuchy emocji, gdy próbujesz je wyrzucić. Jeśli bliski denerwuje się z powodu tych zmian, spróbuj zabrać rzeczy, gdy nie ma ich w pobliżu. Być może konieczna będzie wizyta u specjalisty z zakresu zdrowia psychicznego, który zajmuje się osobami starszymi.

Jeśli uważasz, że Twoja bliska osoba Ci na to pozwoli, spróbuj uporządkować bałagan w pojemnikach. Sprawdź, czy może zdecydować, których rzeczy należy się pozbyć. Zabierz tylko tyle, na ile ci pozwoli. Nie popędzaj jej. Może się okazać, że nie będzie miał nic przeciwko wyrzuceniu niektórych rzeczy, jeśli podasz powód, np. oddanie ich na cele charytatywne lub podarowanie komuś z rodziny. Możesz poprosić, aby ograniczyli liczbę rzeczy, które zachowują. Na przykład, poproś, by zamiast gazet z całego miesiąca zachowali jedną gazetę na raz. Pomóż uporządkować swoje rzeczy i umieść etykiety na szufladach i szafkach, aby można je było znaleźć.

Jeśli Twój bliski chowa lub gubi rzeczy, spróbuj dowiedzieć się, gdzie najczęściej je kładzie. Zamykaj szafy i szafki na klucz, aby miała mniej kryjówek. Sprawdź kosz na śmieci przed jego opróżnieniem. Przechowuj rzeczy takie jak gotówka, biżuteria i ważne dokumenty w bezpiecznym lub zamkniętym miejscu. Dobrze jest też mieć dwa komplety rzeczy, takich jak okulary, klucze, aparaty słuchowe, telefony i piloty.

Wypadki jelitowe znane są również jako nietrzymanie stolca. U osób cierpiących na demencję może się to zdarzyć, jeśli nie mogą one na czas dojść do łazienki lub nie zdają sobie sprawy z tego, co się dzieje. Istnieją jednak również inne przyczyny.

Nietrzymanie stolca nie jest zwykle pilnym problemem, ale jeśli u bliskiej osoby wystąpi, należy niezwłocznie zwrócić się o pomoc medyczną:

• Czarne, smoliste lub żurawinowe zabarwienie stolca

• Duża ilość krwi w stolcu

• Gorączka powyżej 101 F

• Silny ból brzucha, zwłaszcza z nudnościami i wymiotami

• Nietrzymanie stolca, które się pojawia lub nasila, wraz z biegunką i gorączką. Należy zachować szczególną ostrożność, jeśli pacjent przebywał ostatnio w szpitalu lub stosował antybiotyki.

Jeśli u Twojego bliskiego wystąpi krwawe wypróżnienie, zachowaj spokój. Zazwyczaj nie są to poważne przypadki. Pomóż mu posprzątać i spróbuj oszacować ilość krwi. Jeśli jest jej niewiele, może to być spowodowane czymś prostym, np. częstym używaniem papieru toaletowego, hemoroidami lub podrażnieniem odbytu lub odbytnicy.

W niektórych przypadkach, jeśli ilość krwi jest niewielka, można ją obserwować i sprawdzić, czy powróci. Jeśli jednak Twój bliski przyjmuje leki rozrzedzające krew, natychmiast skorzystaj z pomocy lekarskiej.

Zadzwoń do lekarza, jeśli:

• Nietrzymanie stolca i niska gorączka, które się pojawiły lub nasilają

• Nietrzymanie stolca, które pojawia się lub nasila po rozpoczęciu przyjmowania nowego leku

• Nietrzymanie stolca z biegunką i bólem brzucha lub mdłościami

• Więcej niż sześć nieuformowanych lub wodnistych stolców w ciągu 24 godzin

• Zaparcie przez kilka dni, po którym następuje nietrzymanie stolca

• Tłuste, blade lub cuchnące stolce

• Czerwona, surowa, delikatna lub otwarta skóra na pośladkach lub wokół narządów płciowych

Należy również skontaktować się z lekarzem w przypadku zauważenia objawów odwodnienia (gdy pacjent nie pije wystarczającej ilości płynów, aby zaspokoić potrzeby organizmu). Mogą one obejmować:

• Suchość w ustach, nosie lub oczach

• Oddawanie bardzo małej ilości moczu lub nie oddawanie moczu przez 8 lub więcej godzin

• Suchy język, szczególnie jeśli jest tak suchy, że widać na nim rowki lub bruzdy

• zapadnięte oczy

• Tętno szybsze niż 100 uderzeń na minutę

• Bycie mniej czujnym lub bardziej zdezorientowanym niż zwykle

• Ogromne osłabienie

• Ciemnożółty mocz

• Problemy z mówieniem

Przyczyny nietrzymania stolca

Przyczyn nietrzymania moczu u osób z chorobą Alzheimera może być wiele. Może to być związane z samą demencją. Osoba taka może nie rozpoznawać potrzeby oddania moczu lub mieć problemy ze znalezieniem łazienki lub zdjęciem ubrania.

Inne przyczyny nietrzymania stolca obejmują:

• Zła dieta

• Skutki uboczne stosowania leków

• Ciężkie zaparcia

• Przyczyny medyczne, w tym przewlekłe choroby jelit, cukrzyca, choroba Parkinsona i infekcje dróg moczowych

• Osłabienie w wyniku operacji

• Biegunka spowodowana zakażeniem wirusowym lub bakteryjnym

Opieka domowa

Jeśli Twój bliski ma wypadek przy wypróżnieniu, staraj się zachować spokój i uspokajać go. Jeśli osoba wydaje się zdenerwowana, spróbuj odwrócić jej uwagę, np. słuchając uspokajającej muzyki, podczas gdy Ty pomożesz jej posprzątać.

Jak najszybciej zdejmij zabrudzoną odzież. Załóż rękawiczki i trzymaj ubranie z dala od rąk i twarzy. Umyj okolice narządów płciowych miękką ściereczką i łagodnym środkiem czyszczącym. Można też użyć chusteczek dla dorosłych bez substancji chemicznych, zapachowych lub alkoholu. Podczas czyszczenia pochwy pamiętaj, aby wycierać ją od przodu do tyłu, aby nie przenosić bakterii do środka. Jeśli jest duży bałagan, pomóż dziecku umyć się w wannie lub pod prysznicem. Wytrzyj skórę do sucha, zanim pomożesz dziecku się ubrać.

Jeśli wypadki zdarzają się często, używaj majtek chłonnych, aby ułatwić sprzątanie. Chroń skórę dziecka za pomocą dostępnego bez recepty produktu, np. wazeliny.

Pamiętaj o użyciu rękawiczek podczas sprzątania po wypadkach jelitowych. Po pomocy w łazience lub sprzątaniu należy dokładnie umyć ręce. Pierz zabrudzoną odzież i pościel w gorącej wodzie. W łazience i innych miejscach mających kontakt z kałem stosować środki czyszczące o działaniu bakteriobójczym.

Jeśli bliska osoba nie chce jeść lub pić z obawy przed wypadkiem, należy być pomocnym i rzeczowym. Powiedz, że jesteś tu po to, aby pomóc i że to nie jest ich wina. Przypomnij, że wypróżnienia są normalne, a jedzenie i picie nie są ich przyczyną.

Wskazówki dotyczące bezpieczeństwa

Możesz zrobić kilka rzeczy, aby rzadziej dochodziło do wypadków i zapobiec komplikacjom.

Upewnij się, że dziecko ma łatwy dostęp do łazienki i w razie potrzeby pomóż mu przy załatwianiu potrzeb fizjologicznych.

• Dbaj o to, aby droga do łazienki była wolna i dobrze oświetlona.

• Jeśli dziecko ma trudności ze znalezieniem łazienki, drzwi do niej powinny być otwarte, aby mogło zajrzeć do środka. Użyj taśmy odblaskowej w jaskrawym kolorze do oznaczenia drzwi.

• Niektórzy ludzie potrzebują prywatności w łazience, inni nie mają nic przeciwko towarzystwu. Jeśli wydają się niekomfortowe, odwróć wzrok lub wyjdź z pomieszczenia, ale pozostań w pobliżu.

• Daj im dużo czasu, aby upewnić się, że wypróżnienie zostało zakończone.

• Jeśli dziecko wydaje się niespokojne, daj mu coś do potrzymania lub posłuchania podczas siedzenia.

• Jeśli dziecko nie wie, jak skorzystać z toalety, delikatnie udzielaj mu instrukcji krok po kroku. Na przykład, można poklepać toaletę i powiedzieć Połóż tu pupę.

• Niech dzieci noszą ubrania, które można łatwo zdjąć. Zamiast guzików i zamków błyskawicznych, użyj pasków na rzepy i elastycznych gumek w talii.

• Jeśli żaden z tych sposobów nie działa, poproś pacjenta o korzystanie z nocnika lub miski do spania.

Osoby z chorobą Alzheimera mogą nie wiedzieć, że muszą skorzystać z toalety. Mogą również nie być w stanie lub wstydzić się poprosić o pomoc. Obserwując ich zachowanie, można w porę pomóc im w dotarciu do łazienki.

Na przykład, osoba taka może nagle stać się niespokojna lub zdenerwowana. Może chodzić w kółko, wydawać dźwięki lub szarpać za ubranie. Innym razem może się nagle wyciszyć lub przestać robić to, co robi.

Można również rozpocząć procedurę załatwiania się do toalety:

• Notuj, kiedy dziecko oddaje mocz lub wypróżnia się, aby zauważyć wszelkie wzorce. Pomocne może być prowadzenie dziennika przez kilka dni.

• Jeśli zauważysz, że wypróżnienia mają tendencję do występowania o określonej porze dnia, np. tuż po porannej kawie, spróbuj delikatnie pomóc pacjentowi usiąść na sedesie w tym czasie. Wypróżnienia często występują po posiłkach.

Problemy z zaparciami

Jeśli Twoja bliska osoba boi się wypadku, może źle się odżywiać lub wstrzymywać oddawanie stolca, co prowadzi do zaparć. Objawy zaparć obejmują:

• Wysiłek lub silne parcie przy wypróżnianiu

• Twarde stolce

• Dwa lub mniej wypróżnień w tygodniu

• Uczucie, że po wypróżnieniu wciąż trzeba iść, że coś blokuje wypływ stolca lub że trzeba użyć palców, aby wydostać stolec

Ciężkie zaparcia występują wtedy, gdy ktoś nie może wypróżnić się przez kilka dni lub dłużej.

Aby temu zapobiec, podawaj codziennie od 4 do 6 szklanek ulubionego płynu. Trzymaj się z dala od alkoholu i kofeiny. Pomóż choremu stosować zdrową, bogatą w błonnik dietę. Owoce, warzywa i pełne ziarna zbóż zawierają dużo błonnika. Dąż do spożywania od 20 do 35 gramów błonnika dziennie. Jeśli trudno jest im znaleźć wystarczającą ilość błonnika w spożywanych pokarmach, wypróbuj dostępne bez recepty suplementy błonnika, takie jak polikarbofil wapnia (Fibercon), metyloceluloza (Citrucel), nasiona psyllium (Metamucil) lub dekstran pszenny (Benefiber). Zachęcaj do aktywności fizycznej, takiej jak codzienne spacery lub rozciąganie.

Poważne zaparcia mogą prowadzić do zaburzeń rytmu oddawania stolca, czyli sytuacji, w której twarda kulka stolca tworzy zator w jelitach. Często płynny stolec wycieka wokół zatoru, co sprawia wrażenie biegunki. Jest to czasem przyczyną nietrzymania stolca.

Bliska osoba może mieć problemy z wypróżnieniem, jeśli przez kilka dni nie wypróżnia się, a potem nagle dostaje wodnistej biegunki. Może również odczuwać ból brzucha, mieć obrzęk lub wymiotować, zwłaszcza po jedzeniu. Jeśli podejrzewasz, że doszło do zapalenia kałowego, natychmiast skontaktuj się z lekarzem i nie podawaj leków przeciwbiegunkowych.

Dowiedz się, jak pomóc bliskiej osobie w dostosowaniu się do nowego domu i jak radzić sobie z własnymi problemami.

Jeśli uważasz, że będzie to pomocne, porozmawiaj o swoich uczuciach z rodziną, przyjaciółmi lub pastorem. Pomocne mogą być także grupy wsparcia dla opiekunów lub doradca.

Jeśli ukochana osoba jest nieszczęśliwa lub rozzłoszczona

Jeśli demencja nie jest zaawansowana, Twój bliski prawdopodobnie będzie miał coś do powiedzenia na temat przeprowadzki do nowego miejsca opieki. Czasami opiekunowie rodzinni są zaskoczeni tym, jak dobrze osoba ta odnajduje się w nowym otoczeniu. W innych przypadkach, zwłaszcza we wczesnym lub średnim stadium demencji, może mieć pretensje do opiekuna i regularnie prosić o zabranie do domu.

Przypomnij sobie, dlaczego podjąłeś taką decyzję i dlaczego była ona słuszna, a także zapewnij podopiecznemu dużo miłości i uwagi, aby pomóc mu przystosować się do nowej sytuacji życiowej.

Obawy związane z codzienną opieką

Najczęstszą obawą opiekunów rodzinnych jest to, że ich bliski nie otrzymuje odpowiedniej opieki. Może to być trudne do zaakceptowania, ponieważ podczas gdy opiekunowie rodzinni zazwyczaj opiekują się jedną osobą, asystenci pielęgniarscy są zwykle przydzielani do ośmiu lub więcej osób jednocześnie. I choć wielu z nich ma doświadczenie i jest wrażliwych na potrzeby osób, którymi się opiekują, niektórzy nie mają odpowiedniego przeszkolenia.

Najlepszym sposobem na rozwianie wszelkich wątpliwości dotyczących opieki jest spokojna rozmowa z pracownikiem, którego one dotyczą. W większości przypadków w ten sposób można rozwiązać problem. Jeśli nie, należy porozmawiać z administratorem lub dyrektorem ds. pielęgniarstwa.

Dobrym pomysłem jest także budowanie dobrych relacji z osobami świadczącymi opiekę. Pamiętaj, że personel ciężko pracuje, ma napięty grafik i inne obowiązki, i chce być traktowany z uwagą i szacunkiem. Często odwiedzaj placówkę i dziel się swoją wiedzą. Powiedz, co jest robione dobrze, i delikatnie poinformuj, co chciałbyś zobaczyć, a czego nie.

Kwestie związane z nadużyciem lub utratą cennych przedmiotów

Chociaż nadużycia ze strony profesjonalnych opiekunów są znacznie rzadsze niż nadużycia w domu, mogą się zdarzyć. Jeśli uważasz, że może to stanowić problem dla twojego bliskiego, porozmawiaj z dyrektorem lub administratorem placówki. Jeśli zauważysz jakiekolwiek nadużycie, zgłoś to kierownictwu wspólnoty i lokalnej agencji ds. ochrony osób dorosłych.

Cenne przedmioty, takie jak biżuteria, najlepiej trzymać w domu. Twój bliski może ją zgubić lub może ją zabrać inny mieszkaniec wspólnoty. Warto również oznaczyć przedmioty osobiste, takie jak protezy zębowe, okulary i aparaty słuchowe.

Jeśli lekarz nie jest często dostępny

Lekarze zazwyczaj nie spędzają zbyt wiele czasu w domach opieki lub ośrodkach opieki. Może to być zaskoczeniem, jeśli jesteś przyzwyczajony do codziennych wizyt w szpitalu. To, jak często lekarz będzie widywał się z bliską osobą w domu opieki, zależy od jej stanu zdrowia i potrzeb.

W ośrodkach opieki niektóre gabinety lekarskie przydzielają pielęgniarki lub asystentów lekarzy.

W obu przypadkach najlepszym sposobem na skontaktowanie się z lekarzem może być telefon.

Kiedy pojawia się inny poważny problem zdrowotny, operacja może poprawić jakość życia osoby z chorobą Alzheimera. Dowiedz się, czego możesz się spodziewać i jak wspierać bliską Ci osobę przed i po operacji.

Aby podjąć decyzję, czy pacjent powinien poddać się operacji, musisz znać jej cele, wiedzieć, jakie problemy mogą się pojawić i jakie ryzyko może napotkać. Należy również uzyskać informacje o tym, co może się stać, jeśli pacjent nie zostanie poddany operacji.

W nagłych przypadkach konieczne może być szybkie podjęcie decyzji. Jeśli nie jest to sytuacja pilna, pacjent może mieć dużo czasu na podjęcie decyzji. Konieczna będzie rozmowa z kilkoma lekarzami, a także z innymi członkami rodziny. Powinni oni rozumieć przyczynę operacji. Jeżeli mogą brać udział w podejmowaniu decyzji, bliscy również powinni to rozumieć. Jeśli pacjent posiada zaawansowane dyrektywy, powinny one zawierać instrukcje, których należy przestrzegać.

Przed operacją

Upewnij się, że rozumiesz diagnozę swojego bliskiego. Dowiedz się, jakich rezultatów możesz się spodziewać po operacji oraz jakie są zagrożenia i korzyści. Poznaj nazwę zabiegu i chirurga, który będzie go wykonywał. Dowiedz się, gdzie odbędzie się zabieg, czy w szpitalu, czy w ambulatoryjnym ośrodku chirurgicznym.

Zapytaj lekarza, jakie badania i inne procedury będą potrzebne Twojemu bliskiemu przed operacją. Zależy to od stanu zdrowia, wieku i rodzaju operacji, która ma być przeprowadzona.

Dowiedz się, co należy przynieść na operację. Zapytaj, jakie leki będą potrzebne w dniu operacji, zwłaszcza jeśli pacjent przyjmuje leki rozrzedzające krew lub insulinę. Należy również dowiedzieć się, czy przed operacją konieczne jest zażycie antybiotyku. W szpitalu zwykle mówi się, aby w dniu operacji nie jeść i nie pić, ale często robi się wyjątki w przypadku leków takich jak leki na ciśnienie krwi.

Przed operacją Twój bliski powinien umówić się na spotkanie z chirurgiem. Nie bój się zadawać pytań dotyczących zabiegu. Przynieś listę pytań, aby upewnić się, że rozumiesz cały proces. Przed podjęciem decyzji o operacji zarówno Ty, jak i Twoja rodzina powinniście czuć się pewni, że decyzja o jej przeprowadzeniu zostanie podjęta. Niektóre ważne pytania, które należy zadać, to:

• Czy może mi Pan/Pani powiedzieć więcej o zabiegu?

• Gdzie zostanie przeprowadzony zabieg?

• Co mój bliski powinien zrobić przed zabiegiem?

• W którym momencie otrzyma znieczulenie? Jaki rodzaj znieczulenia otrzymają?

• Kto będzie podawał znieczulenie?

• Kiedy mogę porozmawiać z anestezjologiem?

• Czy znieczulenie i operacja stwarzają jakieś szczególne problemy dla osoby z demencją?

• Jak długo będzie trwał cały zabieg?

• Czy znieczulenie spowoduje u mojego bliskiego wymioty żołądkowe?

• Czy po przebudzeniu będzie odczuwał ból?

• Kiedy i gdzie zostaną wypisani?

• Czy najpierw udadzą się bezpośrednio do domu czy do innego miejsca na rehabilitację?

• Jak długo potrwa całkowite wyleczenie po operacji?

Po podjęciu decyzji o zabiegu chirurgicznym należy odbyć wizytę przedoperacyjną z chirurgiem. Jest to czas na podzielenie się wszelkimi obawami, jakie Ty lub Twój bliski macie w związku z zabiegiem. Przekaż chirurgowi historię choroby bliskiej osoby, w tym wszelkie alergie i problemy dietetyczne. Pamiętaj, aby omówić przebyte operacje i przedstawić listę wszystkich leków przyjmowanych przez bliską osobę, w tym leków dostępnych bez recepty, witamin i suplementów. Niektóre z nich mogą mieć wpływ na znieczulenie i operację.

Zapytaj o rodzaj znieczulenia i jego potencjalne skutki. Jeśli w przeszłości Twój bliski miał z nim problemy, poinformuj o tym chirurga.

Wreszcie, ważne jest, aby realistycznie oceniać stan psychiczny i samopoczucie fizyczne bliskiej osoby. Pozwoli to zorientować się, jak dobrze zniesie on operację i ewentualną rehabilitację po niej.

Dowiedz się, jak szybko po zabiegu Twój bliski powinien być w stanie wrócić do domu. Koniecznie zapytaj, jakie specjalne środki lub sprzęt mogą być potrzebne po powrocie do domu. Jeśli pacjent wraca do domu tego samego dnia, szczególnie ważne jest, aby wszystko było przygotowane z wyprzedzeniem. Zapytaj, jak długo potrwa, zanim Twój bliski wróci do normalnych zajęć.

Sedacja lub znieczulenie

Istnieją trzy rodzaje znieczulenia:

Znieczulenie ogólne: osoba jest nieprzytomna i nie ma świadomości ani innych odczuć. Istnieje wiele leków do znieczulenia ogólnego. Niektóre z nich wdycha się przez maskę lub rurkę do oddychania. Inne dostaje się przez zastrzyk do żyły.

Znieczulenie regionalne: Lekarz anestezjolog podaje zastrzyk w pobliżu nerwów, aby znieczulić obszar, na którym będzie przeprowadzany zabieg. Dwa najczęściej spotykane rodzaje to znieczulenie rdzeniowe i znieczulenie zewnątrzoponowe. Osoba bliska nie będzie całkowicie nieprzytomna, ale prawdopodobnie otrzyma środek uspokajający, który zapewni jej senność i spokój.

Znieczulenie miejscowe: Jest to zazwyczaj zastrzyk podawany w celu znieczulenia tylko tej części ciała, która wymaga operacji.

Znieczulenie miejscowe i regionalne ma mniej skutków ubocznych, ponieważ nie wpływa na mózg. Jednak nie wszystkie operacje można wykonać przy użyciu tych rodzajów znieczulenia.

Czego można się spodziewać po operacji

Przed operacją Twój bliski zostanie poddany badaniu lekarskiemu i kilku testom. Lekarz oceni jej stan fizyczny. Jeśli wyniki będą w porządku, podpisze formularz zgody i otrzyma zgodę na operację. Jeśli jesteś upoważniony do podejmowania decyzji medycznych, możesz podpisać formularz zgody za niego.

W noc poprzedzającą operację Twój bliski otrzyma zalecenie, aby nie jeść ani nie pić nic po północy, co zmniejszy prawdopodobieństwo wymiotów w trakcie lub po operacji.

W sali przedoperacyjnej pacjent przebiera się w fartuch. Zostaną poproszeni o potwierdzenie, kim są i dlaczego się tu znajdują. Być może będziesz musiał zrobić to za nich. Następnie pielęgniarka zapisze ich parametry życiowe. Założy również kroplówkę i poda leki przedoperacyjne. Podczas całego tego procesu należy pozostać przy bliskiej osobie i być może trzeba będzie kilkakrotnie przypomnieć jej, dlaczego tam jest i co się dzieje.

Na sali operacyjnej Twój bliski otrzyma znieczulenie, dzięki któremu nie będzie odczuwał bólu podczas operacji. Po operacji personel przeniesie ją na oddział opieki pooperacyjnej i będzie ją uważnie obserwował. Kiedy uznają, że Twój bliski doszedł już do siebie po znieczuleniu, przeniosą go na oddział chirurgiczny w innym miejscu szpitala lub wyślą do domu.

W okresie pooperacyjnym personel szpitala będzie sprawdzał miejsce operacji pod kątem oznak zakażenia. Lekarze będą również chcieli ocenić ogólne funkcjonowanie bliskiej osoby oraz wyniki operacji.

Po operacji

Chcesz być przy bliskiej osobie, kiedy wróci do pokoju po operacji. Jeśli osoba ta śpi, nie należy jej budzić. Nawet dla gości. Kiedy się obudzi, powiedz mu, gdzie jest, co się stało, że jesteś przy nim i że wszystko będzie dobrze. Zapewnij ich, że wkrótce poczują się lepiej.

Chcesz także nawiązać bliskie relacje z pielęgniarkami. Daj im znać, że jesteś tam, aby pomóc, i zapytaj, czy czegoś od Ciebie oczekują. Opieka nad bliską osobą będzie łatwiejsza, jeśli wyjaśnisz jej, jak dobrze funkcjonuje i jaki jest jej normalny stan psychiczny. Powiedz personelowi o wszystkich rzeczach, które pomagają mu się uspokoić, gdy jest zdenerwowany, na wypadek gdyby sytuacja miała miejsce, gdy ciebie zabraknie.

Obserwuj stan psychiczny i fizyczny swoich bliskich. Jeśli coś cię zaniepokoi, poinformuj o tym personel. Powiedz, co twoim zdaniem jest nie tak. Zapoznaj się z typowymi skutkami ubocznymi i powikłaniami operacji, którą przeszedł twój bliski, abyś mógł zwracać uwagę na oznaki problemów.

Porozmawiaj z zespołem medycznym o tym, jak opiekować się bliską osobą po powrocie do domu. Dowiedz się, jakich oznak zagrożenia powinieneś wypatrywać.

Jeśli nie możesz być przy tym obecny, umów się z członkiem rodziny lub przyjacielem, aby tam był. Wyjaśnij im, na jakie rzeczy powinni uważać. Podaj personelowi swój numer telefonu na wypadek, gdyby pojawił się jakiś problem. Jeśli jesteś członkiem rodziny najbardziej zaangażowanym w podejmowanie decyzji i opiekę, regularnie sprawdzaj, co się dzieje, gdy cię nie ma. Poinformuj wszystkich, którzy przebywają z bliską osobą, kiedy mogą do ciebie zadzwonić.

Problemy, na które należy zwracać uwagę: dezorientacja, delirium i pobudzenie

Przed i po operacji bliski może być sfrustrowany i zdezorientowany. Może to być stresujące dla Ciebie i Twojej rodziny. Dzieje się bardzo dużo. Osoba bliska może się denerwować na przykład tym, że wszyscy ludzie wchodzą i wychodzą z jej pokoju.

Delirium po operacji jest częste u osób starszych i cierpiących na chorobę Alzheimera. Jest to produkt uboczny znieczulenia i stresu. Ważne jest, aby zachować spokój. Przypomnij pielęgniarkom, aby przedstawiały się za każdym razem, gdy przychodzą do opieki nad Twoją bliską osobą. Dzięki temu doświadczenie to będzie dla nich mniej stresujące.

Osoba bliska może nie pamiętać, że była operowana. W takim przypadku należy spokojnie przypomnieć jej, że miała operację. Niech wie, na czym polegał zabieg i że wyzdrowieje.

Aby zmniejszyć prawdopodobieństwo wystąpienia delirium, należy powiedzieć, jaki jest dzień i godzina, gdzie się znajduje, dlaczego tam jest, kto go odwiedza i jak długo tam będzie.

Po operacji Twój bliski może być niespokojny, ponieważ nie chce pozostać w łóżku. Prawdopodobnie odczuwa też ból, którego nie rozumie. W takiej sytuacji należy znaleźć coś, co odwróci uwagę bliskiej osoby. Można dać jej książkę do pooglądania lub pooglądać telewizję. Jeśli pielęgniarki powiedzą, że to w porządku, daj im coś do przekąszenia.

Gdy chirurg stwierdzi, że jest to bezpieczne, ważne jest, aby Twój bliski jak najszybciej wstał i zaczął się ruszać. Pomoże to zapobiec takim problemom, jak upadki, delirium, odleżyny i zaparcia.

Logo Purpurowego Anioła jest międzynarodowym symbolem choroby Alzheimera. Pozwól bliskiej osobie nosić opaskę z fioletowym aniołem na nadgarstku i umieść fioletowego anioła na drzwiach jej pokoju. Dzięki temu personel szpitala będzie wiedział, że Twój bliski cierpi na tę chorobę, co pozwoli mu na opiekę nad nim z uwzględnieniem tego faktu.

Ból

Naucz się znaków, które twój bliski wykorzystuje, by pokazać, że cierpi. Pomocne będzie także poznanie sposobów radzenia sobie z bólem poza podawaniem leków, takich jak odwrócenie uwagi, masaż lub aromaterapia. Podziel się swoją wiedzą na temat pomocy z pielęgniarkami na oddziale chirurgicznym lub pooperacyjnym.

Ważne jest, aby uważnie obserwować bliską osobę i upewnić się, że nie porusza ona operowaną częścią ciała w sposób, w jaki nie powinna. Może to spowodować dalsze uszkodzenia.

Opieka pooperacyjna

Zanim opuścisz szpital lub centrum chirurgiczne, musisz się do tego przygotować. Zapytaj personel o potencjalne problemy, na które powinieneś zwrócić uwagę. Zrób listę wszystkich zmian w przyjmowanych przez bliską osobę lekach. Upewnij się, że rozumiesz wszelkie nowe leki i ich potencjalne skutki uboczne. Zapytaj o zabiegi, które otrzymał twój bliski, a także o inne, które mogą być mu potrzebne. Wyjaśnij, za jakąkolwiek nową opiekę będziesz musiał być odpowiedzialny. Uzyskaj numer telefonu, pod który będziesz mógł zadzwonić w każdej chwili w razie pytań. Umów się na wizytę kontrolną u lekarza pierwszego kontaktu.