Lekarz mówi ci.

Eksperci twierdzą, że łagodne zaniki pamięci są zupełnie normalne – zwłaszcza w miarę starzenia się.

Mówi się, że utrata pamięci to druga rzecz, która zdarza się z wiekiem. Więc co jest pierwsze? Umm, zapomniałem! I faktycznie, zanim dotrzesz do końca tej historii, możesz pamiętać tylko jej ułamek. Nie martw się, nie jesteś sam.

Eksperci twierdzą, że łagodne zaniki pamięci są zupełnie normalne – zwłaszcza z wiekiem. To prawda, jeśli zdarza Ci się zapominać o prostych rzeczach, niekoniecznie rozwija się u Ciebie choroba Alzheimera. Jest cała masa ludzi, którzy tak jak Ty czasami gubią klucze, patrzą jak jelenie w świetle reflektorów, szukając samochodu na parkingu, i nie mogą sobie przypomnieć imienia osoby, którą poznali na ostatniej imprezie w biurze – tak, tej z wczorajszego wieczoru. Nie bez powodu na parkingach w parkach rozrywki Disneya są podłogi z motywami postaci i radosna muzyka.

„Jeśli zapomnieliśmy o jakimś spotkaniu, zaczynamy się zastanawiać: 'Czy to pierwsza oznaka choroby Alzheimera?’, stajemy się bardziej świadomi i poświęcamy temu nieproporcjonalnie dużo uwagi, podczas gdy w rzeczywistości może to być coś całkiem łagodnego” – mówi doktor Stuart Zola, profesor psychiatrii i nauk behawioralnych w Emory School of Medicine oraz dyrektor Yerkes National Primate Facility w Atlancie.

Pamięć to zdolność do normalnego przypominania sobie faktów i wydarzeń z naszego życia, a proces ten przebiega w trzech etapach:

• Etap 1: Kodowanie.

  Jest to moment, w którym człowiek przyjmuje informacje.

• Etap 2: Konsolidacja.

  To moment, w którym mózg wykorzystuje zakodowane informacje i przetwarza je w taki sposób, że zostają one zapisane w określonych obszarach mózgu.

• Etap 3: Pozyskiwanie

  . Kiedy osoba przypomina sobie informacje przechowywane w mózgu.

Rozróżnienie między zwykłą utratą pamięci a chorobą Alzheimera może być jednak zastanawiające dla laika; rodzaj pamięci, który ulega zaburzeniu w codziennych sytuacjach, jest również rodzajem pamięci, który ulega zaburzeniu we wczesnych stadiach choroby Alzheimera.

Czas: najgorszy wróg pamięci

Nie obawiaj się, utrata pamięci i starzenie się mózgu są naturalną częścią procesu starzenia się. „Często zdarza się, że ludzie zaczynają zgłaszać po pięćdziesiątce, że wydaje im się, że ich pamięć szwankuje” – mówi Zola, naukowiec, który poświęcił swoją pracę funkcjonowaniu pamięci. „Wydaje się, że są tego świadomie, ponieważ muszą używać więcej rodzajów przypomnień lub więcej rodzajów strategii, aby coś sobie przypomnieć”.

Utrata pamięci może jednak nastąpić nawet przed pięćdziesiątką. Wiele osób nawet w wieku 20 i 30 lat zapomniało nazwiska, daty spotkania lub jakiegoś faktu, który był na „końcu ich języka”. Pamięć jest zdradliwa, a czas jest jej najgorszym wrogiem – mówi Zola. W rzeczywistości, krótko po przyswojeniu informacji, ślady pamięciowe zaczynają się pogarszać, wyjaśnia. „Niektóre rzeczy zaczynają zanikać od razu, inne zanikają wolniej i jest to szereg różnych krzywych zapominania o różnym tempie, w zależności od charakteru materiału, od tego, jak ważny jest on dla nas, od poziomu stresu, od… wszystkich tych czynników, które mogą wpływać na pamięć”.

Jeśli kiedykolwiek wdałeś się z kimś w ostrą dyskusję na temat tego, jak przebiegało jakieś wydarzenie lub przeżycie z przeszłości, istnieje ku temu prawdopodobny powód. Może Ci się wydawać, że masz żywą pamięć o jakimś doświadczeniu, ale badania pokazują, że po pewnym czasie ludzie prawdopodobnie nie pamiętają wydarzeń tak, jak się one rzeczywiście wydarzyły. Wyjaśniają to zniekształcenia pamięci – również efekt uboczny upływu czasu. Jest to zjawisko polegające na tym, że wraz z upływem czasu nasza zdolność do dokładnego przypominania sobie wydarzeń zmniejsza się – a im dłuższy okres czasu upływa między wydarzeniem a próbą przypomnienia go sobie, tym większa szansa, że dojdzie do zniekształcenia pamięci i zapomnienia. Czasami zniekształcenia czasowe powodują, że całkowicie zapominamy dane wydarzenie, wyjaśnia Zola.

Inne przyczyny utraty pamięci

Ale nawet jeśli uważasz, że twoje zaniki pamięci nie są normalne, mogą być inne przyczyny, oprócz choroby Alzheimera, w tym:

• Stres i niepokój

• ADHD

• Depresja

• Choroby metaboliczne, takie jak choroby tarczycy, cukrzyca, niewydolność płuc, wątroby lub nerek

• Alkoholizm

• Niedobór witaminy B-12

• Infekcje

• Leki, zarówno na receptę, jak i bez recepty

Dobra wiadomość jest taka, że przyczyny utraty pamięci spowodowane wieloma z tych stanów są zazwyczaj odwracalne. Zola twierdzi, że depresja i stres są najczęstszymi przyczynami przejściowych problemów z pamięcią.

„Jeśli kodowanie nie jest prawidłowe, informacje nie zostaną prawidłowo wprowadzone, a więc trudno będzie je odzyskać, ponieważ nie są dostępne w odpowiedniej formie. Są to problemy z pamięcią związane z depresją lub z zaburzeniami koncentracji uwagi, które, jak sama nazwa wskazuje, powodują trudności z uwagą i koncentracją.”

Stres wpływa na sposób, w jaki mózg przetwarza pamięć, mówi lekarz Zola. „Nie jest więc zaskoczeniem, że problemy z pamięcią pojawiają się często podczas bardzo stresujących stanów, ponieważ część mózgu nie jest zaangażowana w sposób, w jaki normalnie powinna być, aby mieć dobrą pamięć”.

Wykorzystaj to lub strać

Niezależnie od tego, jak „normalne” mogą być luki w pamięci, nie oznacza to, że są one mniej frustrujące. Eksperci są zgodni, że najlepszym sposobem na utrzymanie mózgu w dobrej kondycji jest ciągłe korzystanie z niego.

Ludzie powinni zdać sobie sprawę, że mają większą kontrolę, niż im się wydaje, że jedna trzecia [utraty pamięci] jest uwarunkowana genetycznie, co oznacza, że możemy wpływać na znaczną część procesu starzenia się naszego mózgu” – mówi dr Gary Small, autor książki „Biblia pamięci: An innovative Strategy for Keeping Your Brain Young, oraz dyrektor Ośrodka Badań nad Pamięcią i Starzeniem w Instytucie Psychiatrycznym UCLA, mówi lekarzowi. „Im szybciej zaczniemy, tym szybciej odniesiemy z tego korzyści”.

Small w swoich książkach kładzie nacisk na cztery rzeczy, które mają spowolnić starzenie się mózgu: aktywność umysłową, sprawność fizyczną, redukcję stresu i zdrową dietę. „Ludzie, którzy jedzą zbyt dużo, są narażeni na wysokie ciśnienie krwi, wysoki poziom cholesterolu, cukrzycę i inne schorzenia, które zwiększają ryzyko wystąpienia małych udarów mózgu. Po drugie, należy stosować dietę bogatą w przeciwutleniacze”. Small twierdzi, że przeciwutleniacze pomagają chronić komórki mózgowe, a ćwiczenia fizyczne pomagają w utrzymaniu ogólnego stanu zdrowia.

Pozostawanie zaangażowanym intelektualnie i społecznie to „prawdopodobnie najważniejsze rzeczy, które można zrobić, aby pomóc rozszerzyć i utrzymać swoje zdolności poznawcze przez dłuższy czas w życiu” – mówi Zola. Stawianie sobie wyzwań poprzez uczenie się nowych rzeczy, czytanie i podejmowanie hobby sprawia, że mózg jest aktywny i silny przez długi czas.

Inne rzeczy, które można zrobić, by poprawić pamięć, to:

• Skoncentruj swoją uwagę

  . Zapominanie może świadczyć o tym, że masz zbyt wiele na głowie. Zwolnij i skup się na zadaniu. Small twierdzi, że wielozadaniowość i brak uwagi to jedne z najczęstszych przyczyn zapominania, zwłaszcza u osób młodszych.

• Zmniejszenie stresu.

  Stres może zagrażać obszarom mózgu związanym z przetwarzaniem pamięci i osłabiać pamięć.

• Wybierz opcję drzemki.

  Zola twierdzi, że sen jest ważny, ponieważ zmęczenie może wpływać na pamięć i koncentrację w każdej grupie wiekowej.

• Uporządkuj swoje środowisko.

  Korzystaj z kalendarzy i zegarów, list i notatek, zapisuj codzienne czynności w planerze lub używaj elektrycznego organizera. Przedmioty, które można łatwo zamknąć, przechowuj w tym samym miejscu za każdym razem po ich użyciu. Codziennie parkuj samochód w biurze w tym samym miejscu.

• Wypróbuj sztuczki pamięciowe.

  Aby zapamiętać imię osoby, powtórz je kilka razy po przedstawieniu się. W razie potrzeby używaj tego samego osobistego numeru identyfikacyjnego (PIN) do wszystkich swoich kont.

Kiedy należy zgłosić się do lekarza

Choroba Alzheimera jest postępującym schorzeniem, które uszkadza obszary mózgu odpowiedzialne za pamięć, inteligencję, osąd, język i zachowanie. Chociaż nie ma jednoznacznego sposobu na zidentyfikowanie mózgu Alzheimera – bez przeprowadzenia autopsji – istnieją pewne sposoby diagnostyczne, dzięki którym lekarze mogą odróżnić normalne utraty pamięci od tych, które powinny wzbudzić niepokój. Normalne zapominanie obejmuje:

• Zapominanie części doświadczenia

• Zapomnieć, gdzie się zaparkowało samochód

• Zapominanie o wydarzeniach z odległej przeszłości

• Zapominanie imienia osoby, ale przypominanie go sobie później

Badania wykazują, że nawet połowa osób po 50. roku życia cierpi na łagodne zapominanie związane z zaburzeniami pamięci związanymi z wiekiem, jednak istnieją oznaki świadczące o poważniejszych zaburzeniach pamięci, takich jak choroba Alzheimera:

• Zapominanie o jakimś doświadczeniu

• Zapomnieć, jak się prowadzi samochód lub czyta zegar

• Zapominanie o ostatnich wydarzeniach

• Zapominanie o tym, że kiedykolwiek znało się daną osobę

• Utrata funkcji, dezorientacja lub zmniejszenie czujności

• Objawy stają się częstsze lub bardziej nasilone

Nadal jesteś zdezorientowany? Zola podsumowuje to następująco. „Zasada, która jest w pewnym sensie kapryśna, ale często stosowana przez klinicystów, brzmi: jeśli martwisz się [swoją pamięcią], to prawdopodobnie nie jest to nic poważnego, ale jeśli martwią się tym twoi przyjaciele i krewni, to prawdopodobnie jest to coś poważniejszego”.

Choroba Alzheimera i demencja są leczone za pomocą szeregu terapii, leków i środków farmakologicznych. Dowiedz się więcej o różnych rodzajach leczenia choroby Alzheimera, które są obecnie stosowane.

Istnieją jednak leki, które mogą złagodzić niektóre z objawów u niektórych osób. Mogą one spowolnić tempo pogłębiania się choroby i pomóc mózgowi dłużej pracować lepiej. Ważne jest, aby porozmawiać z lekarzem o tym, która opcja jest najlepsza dla danego pacjenta.

Jak wybrać metodę leczenia

Lekarz pomoże ci wybrać najlepszą metodę leczenia na podstawie kilku informacji o tobie, w tym:

• Twój wiek, ogólny stan zdrowia i historia choroby

• Jak poważna jest choroba

• Jak dobrze dany lek lub terapia będzie działać na ciebie i twój styl życia

• Twoje preferencje, preferencje Twojej rodziny lub opiekunów

Jakie leki mogą pomóc?

FDA zatwierdziła lek aducanumab-avwa (aduhelm) jako pierwszą terapię ukierunkowaną na podstawową patofizjologię choroby poprzez redukcję blaszek amyloidu beta w mózgu. Nie jest ona pozbawiona kontrowersji, ponieważ istnieje obawa, że może powodować obrzęk i krwawienie w mózgu.

Niektóre leki hamują rozpad substancji chemicznej w mózgu, zwanej acetylocholiną, która jest ważna dla pamięci i uczenia się. Mogą one spowolnić tempo nasilania się objawów u około połowy osób, które je przyjmują. Efekt ten utrzymuje się przez ograniczony czas, średnio od 6 do 12 miesięcy. Działania niepożądane tych leków są zwykle łagodne i obejmują biegunkę, wymioty, nudności, zmęczenie, bezsenność, utratę apetytu i utratę wagi. Istnieją trzy leki tego typu: donepezil (Aricept), galantamina (Razadyne) i rywastygmina (Exelon).

• Aricept jest jedynym lekiem zatwierdzonym przez FDA do stosowania we wszystkich stadiach choroby Alzheimera: łagodnym, umiarkowanym i ciężkim. Można go przyjmować w postaci tabletek, które się połyka lub które rozpuszczają się w jamie ustnej.

• Lek Razadyne (dawniej nazywany Reminyl) jest również przeznaczony dla pacjentów z łagodną lub umiarkowaną postacią choroby Alzheimera. Można go nabyć w postaci tabletek, które działają od razu, kapsułek, w których lek jest wydzielany powoli, oraz w postaci płynnej.

• Lek Exelon jest przeznaczony dla osób z chorobą Alzheimera o nasileniu łagodnym do umiarkowanego. Można stosować plastry na skórę zawierające lek lub przyjmować go w kapsułkach i w postaci płynnej.

• Memantyna (Namenda)

  leczy chorobę Alzheimera o nasileniu umiarkowanym do ciężkiego. Jego działanie polega na zmianie ilości substancji chemicznej w mózgu zwanej glutaminianem, która odgrywa rolę w procesie uczenia się i zapamiętywania. Komórki mózgowe u osób z chorobą Alzheimera wydzielają zbyt dużo glutaminianu. Lek Namenda utrzymuje poziom tej substancji chemicznej w ryzach poprzez blokowanie receptorów. Lek może poprawić funkcjonowanie mózgu i sprawność wykonywania codziennych zadań przez niektóre osoby. Lek może działać jeszcze lepiej, jeśli zażywa się go razem z lekami Aricept, Exelon lub Razadyne. Działania niepożądane leku Namendas obejmują zmęczenie, zawroty głowy, dezorientację, zaparcia i ból głowy.

• Namzaric

  .

  Lek ten jest połączeniem leków Namenda i Aricept. Jest on najlepszy dla osób z chorobą Alzheimera o nasileniu umiarkowanym do ciężkiego, które przyjmują już oba te leki oddzielnie.

Lekarze mogą również przepisywać leki na inne problemy zdrowotne występujące wraz z chorobą, w tym depresję, bezsenność oraz problemy behawioralne, takie jak pobudzenie i agresja.

Więcej badań

Naukowcy poszukują nowych metod leczenia choroby Alzheimera w ramach badań klinicznych. W badaniach tych testuje się nowe leki, aby sprawdzić, czy mogą one spowolnić postęp choroby, poprawić problemy z pamięcią lub inne objawy. Poszukuje się również innych, poza lekami, sposobów leczenia choroby, takich jak szczepionka przeciwko Alzheimerowi.

Wiele osób miało nadzieję, że suplementy takie jak witamina E, koenzym Q10, wapń koralowy, miłorząb japoński i huperzina A mogą okazać się skuteczne w leczeniu tej choroby. Jednak jak dotąd nie ma dowodów na to, że mają one jakiekolwiek działanie. Wyniki badań nad kwasami tłuszczowymi omega-3 są niejednoznaczne, a naukowcy prowadzą dalsze badania nad ich wpływem na chorobę Alzheimera.

Naukowcy nadal poszukują sposobów na wcześniejsze diagnozowanie choroby Alzheimera, zanim pojawią się jej objawy, co mogłoby pomóc ludziom w szybszym rozpoczęciu leczenia.

Czy wiesz, jakie czynniki zwiększają prawdopodobieństwo zachorowania na demencję i co możesz z tym zrobić? lekarz może powiedzieć Ci rzeczy, które powinieneś wiedzieć.

1/15

Choroba Alzheimera jest najczęstszą formą demencji. Około jedna trzecia osób w wieku 85 lat i starszych wykazuje objawy tej choroby. W tym wieku pewną rolę odgrywają geny przekazane przez rodziców, ale także takie czynniki, jak dieta, ćwiczenia fizyczne, życie towarzyskie i inne choroby. Demencja nie jest normalną częścią procesu starzenia się.

Choroby serca

2/15

Może to prowadzić do zawału serca lub udaru mózgu, co zwiększa prawdopodobieństwo demencji. Choroba serca jest zwykle spowodowana odkładaniem się blaszek miażdżycowych w tętnicach wokół serca (miażdżyca). Może to spowolnić przepływ krwi do mózgu i narazić na ryzyko udaru, co utrudnia sprawne myślenie i zapamiętywanie. Wiele czynników, które powodują choroby serca – palenie tytoniu, cukrzyca, wysokie ciśnienie krwi i wysoki poziom cholesterolu – może również prowadzić do demencji.

Cukrzyca

3/15

Lekarze nie są dokładnie pewni, dlaczego osoby chore na cukrzycę częściej zapadają na demencję. Wiedzą jednak, że u osób z cukrzycą częściej dochodzi do uszkodzenia naczyń krwionośnych. Może to spowolnić lub zablokować przepływ krwi do mózgu i uszkodzić jego obszary, co prowadzi do tzw. demencji naczyniowej. Niektórzy ludzie mogą być w stanie spowolnić pogarszanie się stanu mózgu, jeśli będą kontrolować cukrzycę za pomocą leków, ćwiczeń fizycznych i zdrowej diety.

Wysoki poziom cholesterolu

4/15

Wysoki poziom cholesterolu, zwłaszcza w średnim wieku, jest związany z otyłością, wysokim ciśnieniem krwi i cukrzycą. Wszystkie te czynniki zwiększają ryzyko demencji, ale nie jest jeszcze jasne, czy cholesterol sam w sobie przyczynia się do tego problemu. Niektóre badania wskazują, że wysoki poziom cholesterolu w połowie życia może być czynnikiem ryzyka choroby Alzheimera w późniejszym okresie życia, ale dokładny związek nie jest jasny.

Wysokie ciśnienie krwi

5/15

Nawet jeśli u pacjenta nie występują inne problemy zdrowotne, wysokie ciśnienie krwi zwiększa prawdopodobieństwo wystąpienia demencji naczyniowej i choroby Alzheimera. Dzieje się tak prawdopodobnie dlatego, że wysokie ciśnienie krwi uszkadza naczynia krwionośne w mózgu. Może ono również prowadzić do innych schorzeń powodujących demencję, takich jak udar mózgu. Kontrolowanie ciśnienia krwi za pomocą diety i ćwiczeń fizycznych – a w razie potrzeby także leków – może spowolnić lub zapobiec temu zjawisku.

Depresja

6/15

Jeśli kiedykolwiek cierpiałeś na to powszechne schorzenie, możesz być bardziej narażony na demencję. Naukowcy nie są jeszcze pewni, czy jest ona przyczyną. Może to być po prostu wczesny symptom lub oznaka innych przyczyn, takich jak choroby Parkinsona i Huntingtona. Jeśli czujesz się przygnębiony przez ponad 2 tygodnie, porozmawiaj z lekarzem lub terapeutą, a w przypadku myśli o wyrządzeniu sobie krzywdy – natychmiast. W leczeniu depresji pomocna może być terapia i leki.

Uraz głowy

7/15

Jeden łagodny uraz mózgu może nie zwiększać prawdopodobieństwa wystąpienia demencji w późniejszym okresie życia. Ale poważniejsze lub powtarzające się uderzenia lub upadki mogą podwoić lub poczwórnie zwiększyć ryzyko, nawet wiele lat po pierwszym urazie. Jeśli po uderzeniu w głowę zemdlejesz, poczujesz niewyraźne widzenie, zawroty głowy, dezorientację, mdłości lub nadwrażliwość na światło, udaj się do szpitala.

Otyłość

8/15

Nadwaga w średnim wieku może stanowić zagrożenie dla zdrowia. Zwiększa to również szanse na zachorowanie na choroby serca i cukrzycę, które są powiązane z demencją. Możesz sprawdzić w Internecie swój wskaźnik masy ciała (BMI), aby dowiedzieć się, czy znajdujesz się w przedziale otyłości. Lekarz może pomóc w ustaleniu odpowiedniego dla Ciebie celu odchudzania. Zdrowa dieta i regularne ćwiczenia mogą pomóc w zmianie sytuacji.

Geny

9/15

Wydaje się, że w niektórych rodzajach demencji mają one większe znaczenie niż w innych. Ale demencja nie zawsze występuje rodzinnie. A nawet ryzykowne geny nie oznaczają, że na nią zachorujesz. Jeśli zastanawiasz się nad wykonaniem badań genetycznych w kierunku choroby Alzheimera, zapytaj swojego lekarza o wszystkie za i przeciw oraz o poradnictwo genetyczne. Lekarze nie zalecają tych badań rutynowo.

Udar mózgu

10/15

Najczęstszy rodzaj udaru polega na zablokowaniu przepływu krwi do obszarów mózgu. Uszkodzone naczynia krwionośne mogą później utrudniać myślenie, mówienie, zapamiętywanie lub zwracanie uwagi (demencja naczyniowa). Czynniki zwiększające prawdopodobieństwo wystąpienia udaru – takie jak wysokie ciśnienie krwi, choroby serca i palenie tytoniu – również zwiększają ryzyko wystąpienia tego rodzaju demencji. Objawy udaru należy rozpoznawać SZYBKO:

opadanie asów,

rm słabość,

problemy z mówieniem?

czas zadzwonić pod numer 911.

Słaby sen

11/15

Wiele osób od czasu do czasu źle sypia. Ale jeśli zdarza się to często – często się budzisz lub nie śpisz wystarczająco dużo – możesz być bardziej narażony na demencję, w tym chorobę Alzheimera. Ustal i trzymaj się rozsądnej rutyny snu: Unikaj alkoholu, kofeiny i urządzeń elektronicznych wieczorem, a także ustal rytuał spokojnego kładzenia się do łóżka o regularnych godzinach.

Palenie

12/15

Palenie jest szkodliwe dla naczyń krwionośnych i zwiększa prawdopodobieństwo wystąpienia udaru mózgu, który może być przyczyną demencji naczyniowej. Może to prowadzić do problemów z myśleniem lub pamięcią. Jeśli palisz i chcesz uzyskać pomoc w rzuceniu palenia, porozmawiaj z lekarzem lub specjalistą od zdrowia psychicznego.

Demencja z ciałami Lewy’ego

13/15

W tej i innych postaciach demencji białka, zwane ciałami Lewy’ego, gromadzą się i uszkadzają komórki mózgowe. Demencja z ciałami Lewy’ego może prowadzić do problemów z pamięcią i poruszaniem się. Osoba cierpiąca na tę chorobę może odgrywać sny lub widzieć rzeczy, których nie ma (halucynacje). Chociaż nie ma na to lekarstwa, lekarz może pomóc w leczeniu objawów.

Co pomaga: Dieta

14/15

Rozmawiajmy o korzyściach dla obu stron. Tradycyjna dieta w stylu śródziemnomorskim, która jest tak dobra dla serca, jest również dobra dla mózgu. Zawiera ona pełne ziarna, owoce, warzywa, ryby, orzechy, oliwę z oliwek i inne zdrowe tłuszcze, takie jak awokado (z umiarem), a czerwone mięso ogranicza do minimum.

Co pomaga: Ćwiczenie

15/15

Osoby aktywne fizycznie mają większe szanse na zachowanie sprawności umysłowej i rzadziej zapadają na chorobę Alzheimera i inne rodzaje demencji. Jeśli masz już wczesne stadia tych schorzeń, aktywność fizyczna może pomóc Ci jaśniej myśleć i lepiej zapamiętywać. Nie trzeba popadać w skrajności. Wystarczy, że wyjdziesz na spacer, potańczysz, popracujesz w ogrodzie lub w inny podobny sposób. Przez większość dni w tygodniu poświęć na to 30 minut lub więcej.

Lekarz oferuje wskazówki, jak najlepiej dbać o potrzeby osobiste osoby z chorobą Alzheimera.

Najlepiej jest zachęcać ją do samodzielnego wykonywania tych czynności tak długo, jak jest to możliwe. Ale kiedy trzeba będzie wkroczyć do akcji, są sposoby, by ułatwić to wam obojgu.

Porady ogólne

• Ustal codzienną rutynę i trzymaj się jej. Na przykład, myj zęby po posiłkach. Kąpiel zawsze rano lub wieczorem. Na te czynności wybieraj najbardziej relaksujące pory dnia.

• Szanuj ich prywatność. Zamykaj drzwi i żaluzje. Przykryj je ręcznikiem lub szlafrokiem.

• Zachęcaj chorego do samodzielnego wykonywania jak największej ilości czynności pielęgnacyjnych. Da im to poczucie niezależności i spełnienia.

• Należy pamiętać o ich możliwościach. Daj im wystarczająco dużo czasu na wykonanie każdego zadania, np. umycie włosów lub zębów.

• Zachęcaj je i wspieraj. Na przykład, powiedz: „Ładnie się dziś ubrałeś”.

• Powiedz im, co robisz, zanim to zrobisz – „Umyję ci teraz włosy”.

• Jeśli dziecko potrafi się samo ubrać, ułóż jego ubrania w kolejności, w jakiej powinno je zakładać. Najlepiej dać im ubrania łatwe do założenia, z małą ilością guzików.

Dobre odżywianie

Zdrowe odżywianie jest bardzo ważne dla osób z chorobą Alzheimera, ale może być coraz trudniejsze w miarę nasilania się objawów. Oto kilka sposobów na zapewnienie bliskiej osobie pożywnej diety i dużej ilości płynów, takich jak woda lub soki.

• Zachęcaj dzieci do samodzielnego jedzenia, jeśli są w stanie. Podawaj im jedzenie, które łatwiej jest wziąć do ręki i zjeść, np. nuggetsy z kurczaka, plasterki pomarańczy lub brokuły gotowane na parze.

• Jeśli jedzenie za pomocą talerza i widelca jest dla dziecka zbyt trudne, należy dać mu miseczkę i łyżkę. Można też wypróbować ochraniacze na talerze lub sztućce z uchwytami.

• Nie zmuszaj ich do jedzenia. Jeśli nie są zainteresowane jedzeniem, spróbuj dowiedzieć się, dlaczego. Traktuj je jak dorosłego, a nie jak dziecko.

Łatwiejsza kąpiel

Twój bliski może nie potrzebować codziennej, pełnej kąpieli. Może wystarczyć kąpiel z gąbką. Jeśli jednak potrzebuje regularnej kąpieli, możesz skorzystać z poniższych wskazówek.

• Zawsze sprawdzaj temperaturę wody w wannie lub pod prysznicem.

• Jeśli kąpiesz dziecko w wannie, rozważ użycie krzesełka do kąpieli z poręczami. W wannie należy też umieścić gumowe maty, aby się nie ślizgały.

• Utrzymuj w łazience ciepło i dobre oświetlenie.

• Usuń lub zabezpiecz dywaniki, aby zapobiec upadkom.

• Jeśli osoba bliska jest zbyt ciężka, by można ją było łatwo przenieść, lub jeśli nie może się sama poruszać, może być potrzebny specjalny sprzęt. Zapytaj lekarza, jak bezpiecznie kąpać taką osobę.

Pielęgnacja włosów i golenie

• Możesz spróbować umyć włosy w umywalce, co może pomóc osobie, która woli kąpiele niż prysznic. Można też spróbować użyć suchego szamponu.

• Wizyta w salonie fryzjerskim może być świetną zabawą, jeśli uczniowie będą mogli wybrać się tam razem z Tobą.

• Do golenia używaj elektrycznej maszynki do golenia, aby zmniejszyć ryzyko zacięć, zwłaszcza jeśli przyjmujesz leki rozrzedzające krew.

Opieka stomatologiczna

• Codziennie szczotkuj zęby. Jeśli noszą protezy zębowe, czyść je codziennie. Upewnij się, że protezy są dobrze dopasowane i sprawdź, czy na dziąsłach nie ma zaczerwienień lub owrzodzeń.

• Jeśli dziecko nie chce otworzyć ust, szczotkuj tylko zewnętrzne strony zębów. Poproś dentystę o poradę, jak zapewnić dobrą opiekę stomatologiczną.

• Jeśli dziecko samodzielnie myje zęby, możesz mu pomóc nakładając pastę na szczoteczkę.

Korzystanie z toalety

• Zainstaluj elementy bezpieczeństwa, które ułatwią im poruszanie się, takie jak uchwyty i podwyższone deski sedesowe.

• Przyklejona do łóżka komoda lub pisuar mogą pomóc osobom, które mają problemy z dojściem do łazienki, zwłaszcza w nocy.

• Zaplanuj rutynowe wizyty w łazience, aby uniknąć wypadków.

• Powiedz lekarzowi, jeśli twój bliski traci kontrolę nad jelitami lub pęcherzem. Leki mogą pomóc w rozwiązaniu tych problemów.

Częsty problem osób przebywających na oddziałach intensywnej terapii może mieć długotrwałe skutki, w tym demencję.

Oddział intensywnej terapii a twój mózg

Oddziały intensywnej terapii są przeznaczone dla osób, które wymagają całodobowej opieki. Jeśli cierpisz na zagrażającą życiu chorobę lub doznałeś urazu i potrzebujesz poważnej operacji, prawdopodobnie będziesz tam przebywać przez pierwszą część rekonwalescencji.

Osobom przebywającym na intensywnej terapii często podaje się silne leki. Mogą również cierpieć na schorzenia, które wpływają na chemię mózgu lub ilość tlenu docierającego do mózgu. Te czynniki mogą wpływać na sposób, w jaki mózg przetwarza informacje lub reguluje nastrój. Mogą one zaburzać sposób myślenia, komunikowania się i postrzegania otaczającego świata. Nazywa się to delirium, czyli majaczeniem.

W czasie majaczenia pacjent może nie wiedzieć, gdzie się znajduje, lub może mu się wydawać, że znajduje się w innym miejscu niż szpital. Pacjent może widzieć lub słyszeć rzeczy, których nie ma, i może nie być w stanie wyraźnie rozmawiać z innymi osobami, które chcą mu pomóc. Opisywano to jako zły sen, który może być przerażający także dla osób znajdujących się w pobliżu.

Inne częste objawy delirium to:

• Dezorientacja co do dnia

• Trudności z koncentracją

• Niezdolność do zapamiętywania rzeczy

• Nagłe zmiany nastroju

Jeśli pacjent majaczy, może również myśleć, że jest w niebezpieczeństwie i musi opuścić szpital, lub może próbować usunąć rurki lub cewniki.

Skutki długoterminowe

Delirium jest stanem przejściowym, ale jego całkowite ustąpienie może potrwać kilka dni lub tygodni. Badania wykazują, że może ono powodować problemy nawet po opuszczeniu szpitala. Ponad jedna trzecia osób, które przeszły poważną chorobę na oddziale intensywnej terapii, ma problemy z jasnym myśleniem, zapamiętywaniem, organizacją i rozwiązywaniem problemów.

Z czasem może to ulec poprawie, ale nie dotyczy to wszystkich. Niektóre badania wykazują, że nawet u 75% osób, które opuściły oddział intensywnej terapii, występują pewne oznaki demencji – trwałej utraty pewnych zdolności umysłowych, takich jak pamięć i komunikacja.

Naukowcy nie są pewni, dlaczego tak się dzieje, ale szanse na to wydają się tym większe, im dłużej podawane są leki na sen. Osoby cierpiące na poważne schorzenia, takie jak sepsa, niewydolność nerek, zaburzenia pracy mózgu lub osoby, które przeszły operację serca, również wydają się mieć większe szanse na wystąpienie demencji.

Jak komunikować się z personelem szpitala

Twój bliski będzie miał do dyspozycji specjalny zespół, który będzie się nim opiekował. Jeśli któryś z nich używa terminów lub odnosi się do nowych procedur, które są dla Ciebie niejasne, nie wstydź się poprosić o wyjaśnienie. Słaba komunikacja między rodziną a personelem może być jedną z najbardziej frustrujących rzeczy podczas pobytu w szpitalu.

Pomoc w poprawie komunikacji:

• Wybierz główną osobę kontaktową, z którą pracownicy będą mogli rozmawiać. Możesz to być Ty lub inny członek rodziny.

• Codziennie rozmawiaj z lekarzem na temat planu i harmonogramu pobytu w szpitalu.

• Dowiedz się, do której pielęgniarki i osoby z personelu powinieneś zwracać się każdego dnia z pytaniami.

• Pamiętaj, że większość lekarzy przychodzi rano lub późnym popołudniem. Przygotuj swoje pytania. Poinformuj członków rodziny, którzy chcą porozmawiać z lekarzem, aby byli obecni w tych godzinach.

• Zdecyduj, które pytania chcesz zadać w pierwszej kolejności. Zdaj sobie sprawę, że nie od razu uzyskasz odpowiedzi na wszystkie pytania.

• Rób notatki podczas rozmowy z pracownikiem.

• Jeśli chcesz dowiedzieć się więcej, poproś o broszury lub ulotki na temat nowych procedur lub metod leczenia.

• Uzyskaj numer telefonu kontaktowego na wypadek, gdybyś miał pytania po powrocie bliskiej osoby do domu.

Jeśli nie możesz być z nimi w szpitalu

Wykorzystaj ten czas na zadbanie o siebie, zwłaszcza jeśli po wypisie ze szpitala będziesz głównym opiekunem pacjenta. To normalne, że będziesz zmęczony. Opieka nad osobą z chorobą Alzheimera wymaga wiele czasu i energii. Zmęczenie spowodowane brakiem snu, niepokojem i stresem może doprowadzić do wypalenia i depresji.

Powiedz najbliższym osobom, jak się czujesz. Jeśli rodzina lub przyjaciele oferują pomoc, przyjmij ich propozycję. Powiedz im, czego dokładnie potrzebujesz. Nakarmienie zwierząt, przygotowanie posiłku czy odebranie poczty może być dla Ciebie dużą pomocą, a jednocześnie sprawi, że oni też poczują się dobrze. Przyjaciele i członkowie rodziny mogą również zostać przy ukochanej osobie, abyś mógł spędzić trochę czasu z dala od niej.

Wypis

Pobyt w szpitalu jest czasem krótszy niż przewidywano. Potrzebny będzie plan na wypadek, gdyby pacjent wrócił do domu wcześniej, więc zacznij o tym myśleć zaraz po przyjęciu. W momencie wypisu pacjent może jeszcze dochodzić do siebie. Może zostać wypisany do domu i będzie potrzebował tylko niewielkiej pomocy z Twojej strony. Może też wrócić do domu, ale będzie potrzebować pomocy osoby towarzyszącej w domu. Może też opuścić szpital i udać się do tymczasowej placówki rehabilitacyjnej, takiej jak dom opieki. Pielęgniarka, pracownik socjalny lub menedżer ds. opieki zdrowotnej zatrudniony przez szpital pomoże ci zaplanować ten proces.

Należy szczerze powiedzieć o wszelkich ograniczeniach lub konkretnych życzeniach dotyczących opieki nad chorym. Niektóre domy opieki mają specjalne oddziały dla osób z demencją. Możesz porozmawiać z koordynatorem ds. wypisu o takiej możliwości, gdy twój bliski jest jeszcze w szpitalu.

Aby wypis był bezpieczny i bezproblemowy, należy sporządzić listę rzeczy, które mogą pójść nie tak i zastanowić się, jak je rozwiązać. Na przykład poproś o listę wszelkich zmian w przyjmowanych lekach. Jeśli nastąpiły zmiany, upewnij się, że rozumiesz nowe leki i skutki uboczne, jakie mogą wywołać. Sprawdź, czy masz nowe recepty. Powinieneś także wiedzieć, czy u twoich bliskich zdiagnozowano jakieś nowe choroby. Sporządź listę przebytych terapii i wszelkich innych terapii, których potrzebuje. Dowiedz się, czy jest jakaś nowa opieka, którą musisz zapewnić. Uzyskaj numer telefonu, pod który będziesz mógł zadzwonić w każdej chwili w razie pytań. Na koniec umów się na wizytę kontrolną u lekarza pierwszego kontaktu.

Zapobieganie i leczenie

Ze względu na związek między delirium na oddziale intensywnej terapii a długotrwałymi problemami lekarze opracowali listy kontrolne, które pozwalają zapobiegać problemom lub skracać je, jeśli już się pojawią. Czynności te obejmują:

• Poszukiwanie oznak bólu lub dyskomfortu u osób, które nie mogą mówić

• Stosowanie środków przeciwbólowych, które mogą w mniejszym stopniu wywoływać delirium

• Umożliwienie ludziom lepszego odpoczynku bez konieczności częstego przeszkadzania im

• Szybsze odłączanie ludzi od respiratorów

• Wcześniejsze wstawanie i poruszanie się

• Zaangażowanie członków rodziny w opiekę nad chorym

Jeśli u Ciebie lub kogoś, kogo kochasz, właśnie zdiagnozowano chorobę Alzheimera, możesz chcieć zadać swojemu lekarzowi te pytania.

1. Jaki jest typowy przebieg choroby Alzheimera?

2. Jakie nowe testy są dostępne w celu jej wykrycia? Jakie nowe metody leczenia są dostępne?

3. Czy leki stosowane w leczeniu objawów choroby Alzheimera są skuteczne? Jakie są ich skutki uboczne?

4. Czy choroba Alzheimera ma wpływ na długość życia?

5. Jak długo osoba może normalnie funkcjonować po otrzymaniu diagnozy dotyczącej choroby Alzheimera?

6. Czy chorzy na chorobę Alzheimera mogą stanowić zagrożenie dla siebie lub innych?

7. Jakie jest najlepsze miejsce do opieki: w domu czy w ośrodku opieki?

8. Co muszę zrobić, aby mój dom był bezpieczny i wygodny dla osoby chorej na Alzheimera?

9. Jakie usługi i organizacje wspierające chorych na chorobę Alzheimera są dostępne w mojej okolicy?

10. Czy choroba Alzheimera występuje w rodzinach?

Czasami osoby z chorobą Alzheimera drapią się i dłubią w skórze. Jeśli dowiesz się, dlaczego tak się dzieje, możesz pomóc im przestać.

Suchość skóry jest jedną z najczęstszych przyczyn drapania się i dłubania. Występuje ona często u osób starszych, ponieważ z wiekiem nasza skóra staje się cieńsza i nie zatrzymuje tyle wilgoci. To często sprawia, że skóra jest podrażniona i swędzi. Może to być również skutkiem używania silnych środków czyszczących lub mydeł, zbyt częstych kąpieli lub kąpieli w twardej wodzie lub wodzie ze studni. Występuje też często na obszarach, gdzie klimat jest gorący lub zimny, a powietrze suche.

Swędząca skóra z czerwonymi wypustkami może być skutkiem ukąszeń pluskiew:

Pluskwy. Te małe, owalne owady żywią się krwią. Żyją na meblach, łóżkach i w dywanach. Są aktywne głównie w nocy. Ich ukąszenia nie bolą, ale pozostawiają na skórze małe, płaskie lub wypukłe zgrubienia, często ułożone w rzędzie. Ukąszenia najczęściej występują na twarzy, szyi, dłoniach i ramionach. Powodują one zaczerwienienie, obrzęk i intensywne swędzenie. Kremy sterydowe lub doustne leki przeciwhistaminowe, takie jak Benadryl, mogą złagodzić swędzenie. Specjaliści od zwalczania szkodników mogą pozbyć się pluskiew w domu.

Pchły. Powszechnie zarażają zwierzęta domowe i miejsca takie jak posłania dla zwierząt i dywany. Ich ukąszenia powodują swędzące, czerwone zgrubienia, które mogą puchnąć. Po uciśnięciu miejsce objęte stanem zapalnym często staje się białe. Pchły zwykle gryzą w kostki, talię, pachy oraz w zgięciach kolan i łokci. Ukąszenia należy oczyścić wodą z mydłem, a następnie osuszyć. Aby złagodzić swędzenie, należy użyć kremu z hydrokortyzonem lub balsamu kalaminowego. Zimne okłady mogą również pomóc, jeśli ukąszenia są opuchnięte lub w stanie zapalnym. Aby pozbyć się pcheł, kąp zwierzęta domowe w szamponach przeciw pchłom lub stosuj preparaty przeciw pchłom. Wyczyść wszystkie dywany i posłania zwierząt proszkami owadobójczymi, zamgławiaczami lub sprayami. Postępuj zgodnie z instrukcją. Niektóre produkty mają toksyczne opary i po ich zastosowaniu nie można wracać do domu przez kilka godzin.

Świerzb. Te małe pasożyty, znane również jako roztocza swędzące, zagrzebują się pod skórą, aby tam żyć i składać jaja. Mogą pojawić się w dowolnym miejscu na ciele, ale najchętniej w nadgarstku, pod pachami, na łokciach, w pasie, na pośladkach, w pachwinach i między palcami. Ukąszenia powodują intensywne swędzenie, zwłaszcza w nocy, oraz wysypkę przypominającą pryszcz w miejscu ukąszenia. Na skórze mogą być również widoczne czerwone, wypukłe nory lub ślady. Świerzb jest zaraźliwy i łatwo rozprzestrzenia się przez długotrwały kontakt skóra do skóry. Do leczenia potrzebna jest recepta, dlatego skontaktuj się z lekarzem, jeśli podejrzewasz, że to właśnie świerzb jest przyczyną drapania się i wyrywania skóry przez Twojego bliskiego. Aby złagodzić swędzenie, należy położyć na tym obszarze chłodne, wilgotne ściereczki. Możesz także użyć balsamu kalaminowego. Pierz wszystkie ubrania, pościel i ręczniki w gorącej wodzie z mydłem i susz w pralce na wysokiej temperaturze.

Wszy. Wszy to pasożyty o płaskiej budowie ciała, wielkości ziarnka sezamu, w kolorze od brązowego do białoszarego. Można je znaleźć na skórze głowy, w okolicy łonowej i na innych częściach ciała. Składają żółte lub białe jaja, które często można znaleźć przyczepione do włosów na ciele. Ukąszenia powodują intensywne swędzenie i pozostawiają na skórze małe różowo-czerwone grudki. Aby pozbyć się wszy głowowych i łonowych, można ogolić dotknięty nimi obszar lub użyć dostępnych bez recepty szamponów i płynów na wszy. Aby pozbyć się wszy na ciele, należy stosować dobre nawyki higieniczne i regularnie zmieniać odzież. Wszy mogą również żyć na ubraniach, ręcznikach i pościeli, dlatego należy je prać w gorącej wodzie i suszyć w pralce na gorącym cyklu. Osoby, które miały kontakt z osobami mającymi wszy, również powinny zostać przebadane pod kątem wszawicy.

Mrówki i komary. Jeśli Twoja bliska osoba przebywała na zewnątrz, może mieć ukąszenia mrówek lub komarów. Oczyść miejsce ukąszenia wodą z mydłem, a następnie osusz je. Użyj kremu z hydrokortyzonem lub balsamu kalaminowego, aby złagodzić swędzenie. Zimne okłady mogą również złagodzić obrzęk i stan zapalny.

Zakażenia niektórymi rodzajami grzybów to kolejna częsta przyczyna swędzenia i drapania. Do najczęstszych należą:

Stopa atlety (grzybica stóp). Ta swędząca, czerwona, łuszcząca się wysypka zwykle rozwija się między palcami stóp. Może również rozprzestrzeniać się na wierzch, boki i podeszwę stopy. Występuje często u osób z pocącymi się stopami, które noszą ciasne buty. Możesz się nią zarazić, jeśli dzielisz się butami, ubraniami lub ręcznikami albo chodzisz boso po zanieczyszczonych dywanach lub podłogach. W leczeniu stosuje się dostępne bez recepty kremy, pudry lub spraye przeciwgrzybicze. Utrzymuj skórę stóp w suchości, zwłaszcza między palcami.

Grzybica stóp (tinea corporis). Zaczyna się jako swędząca, czerwona, łuszcząca się plama na skórze. Następnie granice plamy podnoszą się i lekko powiększają, tworząc kształt pierścienia. Obszar wewnątrz pierścienia może być czysty, łuszczący się lub z rozproszonymi czerwonymi wypustkami. Pierścieni może być więcej niż jeden i mogą one na siebie zachodzić. Infekcja ta rozprzestrzenia się przez bezpośredni kontakt skóra do skóry z zakażoną osobą lub zwierzęciem. Aby się jej pozbyć, należy zastosować dostępny bez recepty lotion lub krem przeciwgrzybiczy na zakażone miejsce.

Kandydoza. Ta swędząca, jasnoczerwona wysypka jest często szczególnie zaczerwieniona na brzegach. Występuje zwykle w wilgotnych miejscach, takich jak pachy, pod piersiami, fałdy brzuszne, wewnętrzne strony ud, pośladki i pachwiny. Wywoływana jest przez grzyb drożdżopodobny. Choroba może się nasilić, jeśli ukochana osoba dużo się poci, nie kąpie się i nie zmienia często ubrań. Antybiotyki lub steroidy, takie jak prednizon, również mogą powodować rozwój grzyba. Aby złagodzić wysypkę, utrzymuj skórę w czystości i suchości, pozwól temu obszarowi mieć kontakt z powietrzem i stosuj krem przeciwdrożdżakowy.

Alergie to kolejna częsta przyczyna swędzenia i drapania. Alergia na leki lub żywność może powodować swędzenie i drapanie na całym ciele. Alergie wywołane kontaktem z substancją drażniącą powodują wysypkę w miejscu kontaktu.

Jeśli nie potrafisz określić, dlaczego Twój bliski ciągle się drapie lub dłubie w skórze, może to być zachowanie związane z chorobą. Może to być sposób na pocieszenie lub odwrócenie uwagi. Osoby, które to robią, zazwyczaj nie są zdenerwowane, ale mogą zrobić sobie krzywdę. Ponadto, z powodu zmian w procesie myślowym w przebiegu choroby Alzheimera, Twój bliski może nie dbać o higienę osobistą. Może to prowadzić do swędzenia skóry i drapania się.

Domowa pielęgnacja w przypadku drapania i skubania

Dbaj o nawilżenie skóry, aby zapobiec jej wysuszeniu i rozdrapywaniu. Możesz spróbować kilku różnych sposobów.

Maści pozostawiają tłustą powierzchnię, dzięki czemu wilgoć nie może uciec ze skóry i nie ulega ona wysuszeniu. Zazwyczaj nie wnikają one daleko w skórę i są powszechnie stosowane w okolicach oczu i nosa.

Pasty są gęstsze niż maści i wolniej wsiąkają w skórę. Stosuje się je wyłącznie na zewnątrz ciała. Możesz przygotować własną pastę przeciwświądową, mieszając sodę oczyszczoną z wodą i nakładając ją na skórę bliskiej osoby.

Kremy można wcierać w skórę i wchłaniają się one łatwiej niż maści lub pasty. Stosuje się je na skórę lub do pochwy. Możesz posmarować swędzące miejsca ukochanej osoby kremem z hydrokortyzonem dostępnym bez recepty.

Pamiętaj, by wybierać produkty bezzapachowe, przeznaczone dla skóry wrażliwej.

Jak zapobiegać swędzeniu i drapaniu?

Jeśli drapanie lub skubanie się Twojego bliskiego jest związane z chorobą Alzheimera, pomocne może być zapewnienie mu czegoś, co mógłby robić rękami. Podaruj mu bezpieczny przedmiot, na przykład ściereczkę, koc lub małą, miękką piłkę do ściskania. Możesz także dać im coś, czego używają w ramach swojej pracy lub ulubionego hobby. Pomocne może być krótkie obcięcie paznokci, przykrycie miejsca urazu bandażem z gazy lub noszenie koszul z długimi rękawami, które trudno podwinąć lub rozpiąć. Konieczne może być noszenie rękawiczek, zwłaszcza w nocy.

Należy również pomóc bliskiej osobie w utrzymaniu higieny. Powinien on kąpać się co drugi dzień, używając delikatnego mydła bez zapachu. Po kąpieli lub prysznicu, a także w razie potrzeby, używaj balsamu, kremu lub maści, aby utrzymać nawilżenie skóry. Trzymaj je z dala od rzeczy, na które są uczulone.

Jeśli dziecko ciągle się drapie i dłubie, pomocne mogą być leki wydawane na receptę. Porozmawiaj z lekarzem, aby uzyskać poradę.

Chroń siebie

Jeśli twój bliski ma ranę powstałą w wyniku drapania lub dłubania, czyść ją lub opatruj w jednorazowych rękawiczkach. Myj ręce przed i po czyszczeniu. Jeśli osoba ma świerzb lub infekcję grzybiczą, noś jednorazowe rękawiczki i nie dotykaj tego miejsca gołą skórą.

Lekarz wyjaśnia, jakie leki są stosowane w leczeniu pobudzenia i problemów behawioralnych u osób z chorobą Alzheimera.

?

Często największym czynnikiem wywołującym pobudzenie jest zmiana. Może to być zmiana rutyny, otoczenia lub opiekunów, z którymi się spotykają. Czasami jest to spowodowane strachem lub zmęczeniem, które często występują w przypadku choroby Alzheimera. W niektórych przypadkach pobudzenie może wystąpić z powodu infekcji lub innego problemu medycznego.

?

Jeśli Twój bliski jest niespokojny i nie możesz znaleźć przyczyny, zabierz go do lekarza, aby sprawdzić, czy może on znaleźć przyczynę.

Porady dla opiekunów

Można zmniejszyć pobudzenie, upraszczając rutynę lub odwracając uwagę od stresu, który spowodował problem. Oto kilka rzeczy, które warto wypróbować:

?

• Stwórz im spokojne miejsce. Wyeliminuj hałas z telewizora lub radia, usuń bałagan i ułatw im codzienne zadania.

?

• Sprawdź, czy istnieją fizyczne powody, dla których dziecko może być niespokojne, takie jak głód, pragnienie, potrzeba skorzystania z toalety, zbyt wysoka lub niska temperatura.

?

• Ćwiczenia fizyczne mogą złagodzić niepokój i stres. Zabierz je na spacer, do ogrodu lub włącz ich ulubioną muzykę i tańcz.

?

• Należy używać słabego oświetlenia lub lampek nocnych, aby w nocy czuły się mniej zdezorientowane i przestraszone.

?

• Kontroluj swoje emocje. Możesz czuć się sfrustrowany, ale staraj się mówić spokojnie i spokojnie, unikaj kłótni i krytykowania.

Leki

Jeśli nie można samodzielnie powstrzymać pobudzenia lub problem jest bardzo poważny, lekarz może zalecić leki, które mogą pomóc.

?

Leki, które zostaną przepisane, będą zależały od objawów występujących u Twojego bliskiego. Jednak do często stosowanych leków, które mogą złagodzić pobudzenie, należą:

?

• Leki, które leczą paranoję i dezorientację, zwane neuroleptykami lub lekami przeciwpsychotycznymi. Przykładami takich leków są: aripiprazol (Abilify), haloperidol (Haldol), olanzapina (Zyprexa), kwetiapina (Seroquel), risperidon (Risperdal) i ziprasidon (Geodon). Leki te mogą powodować działania niepożądane, takie jak senność, sztywność i nietypowe ruchy. Badania wykazały, że niektóre z nich zwiększają ryzyko zgonu u osób z demencją. FDA umieściła na tych lekach ostrzeżenie w formie „czarnej skrzynki”, opisujące zagrożenia. Zapytaj lekarza, czy są one dobrym wyborem dla twojej bliskiej osoby.

?

• Leki przeciwdepresyjne mogą pomóc w przypadku depresji i drażliwości bliskiej osoby. Do wyboru są citalopram (Celexa), fluoksetyna (Prozac), nortryptylina (Pamelor), paroksetyna (Paxil) i sertralina (Zoloft). Działania niepożądane tych leków mogą obejmować senność, suchość w ustach, zaparcia i niepokój.

?

• Anty

  leki przeciwlękowe

  ,

  które obejmują alprazolam (Xanax), buspiron (BuSpar), lorazepam (Ativan) i oksazepam (Serax), często powodują senność. (Paradoksalnie, mogą one również pogarszać dezorientację i pobudzenie).

?

Najlepszym sposobem pomocy bliskiej osobie cierpiącej na pobudzenie jest współpraca z lekarzem. Lekarz może zalecić odpowiednie połączenie leków i wskazówek dotyczących opieki nad chorym, które pozwolą mu zachować spokój, a Tobie ułatwią życie.