Lekarz mówi ci.

Dowiedz się, czym jest zespół ponownego odżywiania, dlaczego do niego dochodzi i kto jest w grupie ryzyka.

Zespół ponownego odżywiania to zagrażające życiu powikłanie, które może wystąpić u osób otrzymujących sztuczne składniki odżywcze z powodu skrajnego niedożywienia. Jest to zaburzenie równowagi elektrolitowej, które może mieć wpływ na wiele układów narządów. Bez szybkiego leczenia zespół ponownego odżywiania może prowadzić do śmierci.

Co to jest ponowne odżywianie?

Kiedy nie dostarczasz organizmowi odpowiedniej ilości pożywienia, zaczynasz cierpieć z powodu niedożywienia. Wyzdrowienie z poważnego niedożywienia nie jest tak proste, jak ponowne rozpoczęcie normalnego odżywiania. Konieczne będzie przyjęcie do szpitala, a lekarze przepiszą specjalną formułę sztucznych składników odżywczych, aby uzupełnić braki w organizmie. Proces ten nazywany jest refeedingiem. Sztuczne składniki odżywcze będą podawane doustnie lub przez rurkę.

W rzadkich przypadkach może się zdarzyć, że sztuczne składniki odżywcze nie zostaną przetworzone w oczekiwany sposób. W takim przypadku może wystąpić stan zwany zespołem ponownego odżywiania. W przypadku zespołu ponownego odżywiania w organizmie może dojść do zaburzenia równowagi elektrolitów. Bez odpowiedniej ilości elektrolitów narządy mogą mieć problemy z prawidłowym funkcjonowaniem.

Co powoduje zespół ponownego odżywiania?

Zespół ponownego odżywiania jest powikłaniem leczenia niedożywienia. Niezbędne jest uzupełnienie utraconych składników odżywczych, ponieważ niedożywienie ma poważne konsekwencje zdrowotne. Może dojść do utraty tkanki tłuszczowej i wyniszczenia mięśni. Może również prowadzić do słabego stanu kości, niedokrwistości lub niedoborów witamin. U dzieci niedożywienie może powodować spowolnienie wzrostu, problemy neurologiczne i opóźnienie dojrzewania, ponieważ organizm nie otrzymuje wystarczającej ilości składników odżywczych.

Odżywianie może być leczeniem ratującym życie, ale istnieje też niewielkie ryzyko rozwinięcia się w jego wyniku zespołu ponownego odżywiania. U niektórych osób dochodzi do zmian w metabolizmie, ponieważ organizm przetwarza zwiększoną ilość składników odżywczych. Zmiany te mogą zaburzyć równowagę elektrolitów i płynów w organizmie.

Elektrolity to krytyczne składniki odżywcze, które napędzają całą aktywność komórkową. Przykładami elektrolitów są potas, sód i magnez. Elektrolity można zwykle znaleźć w diecie i są one częścią preparatów stosowanych podczas odżywiania.

Podczas odżywiania metabolizm może zacząć nadmiernie produkować insulinę, która pobudza organizm do syntezy białka i produkcji tłuszczu. Proces ten może zmonopolizować elektrolity w organizmie. Nie dostarczasz wystarczającej ilości elektrolitów do narządów, co prowadzi do problemów z układem narządów.

Powikłania zespołu ponownego odżywienia

Jeśli u pacjenta rozwinie się zespół ponownego odżywiania, może on wpływać na różne układy narządów w organizmie. Skutki mogą być groźne dla życia. Powikłania zespołu ponownego odżywiania mogą obejmować:

• Zmiany ciśnienia krwi

• Niedrożność jelit

• Zatrzymanie akcji serca

• Dezorientacja

• Biegunka

• Zatrzymanie płynów

• Zmiany rytmu serca

• Paraliż

• Napady

• Problemy z oddychaniem

Kto jest zagrożony wystąpieniem zespołu ponownego odżywiania?

Zespół ponownego odżywiania jest powikłaniem ponownego odżywiania. Jesteś zagrożony tylko wtedy, gdy masz tak poważne niedożywienie, że potrzebujesz sztucznych substancji odżywczych. Większość pacjentów z zespołem ponownego odżywiania przebywa już w szpitalu na leczeniu.

Ryzyko niedożywienia jest większe, jeśli masz problem, który wpływa na ilość składników odżywczych wchłanianych przez organizm. Jeśli nie otrzymujesz odpowiednich składników odżywczych, zaczniesz wykazywać oznaki głodu. Może dojść do skrajnej utraty wagi, zmęczenia, zamroczenia umysłowego lub innych objawów.

Niedożywienie może wystąpić w przypadku innych schorzeń, takich jak.

• Anoreksja nervosa

• Przewlekły alkoholizm

• Choroby powodujące zaburzenia wchłaniania, takie jak nieswoiste zapalenia jelit, przewlekłe zapalenie trzustki, mukowiscydoza i zespół krótkiego jelita

• Praktyki dietetyczne, takie jak długotrwały post lub dieta niskoenergetyczna

• Nadmierne stosowanie leków zobojętniających lub moczopędnych

• Zmiany metaboliczne związane z leczeniem nowotworu

• Chorobliwa otyłość z ekstremalną utratą wagi

• Ciężkie oparzenia

• Niekontrolowana cukrzyca

Starsi dorośli z niskimi rezerwami żywieniowymi również są narażeni na ryzyko niedożywienia.

Leczenie zespołu ponownego odżywiania

Eksperci uważają, że najskuteczniejszym sposobem postępowania jest zapobieganie wystąpieniu zespołu ponownego odżywiania. Jeśli pacjent jest leczony metodą odżywiania, lekarz może monitorować poziom elektrolitów w organizmie. Jeśli dojdzie do zaburzeń równowagi, lekarz dostosuje formułę składników odżywczych, aby zapobiec wystąpieniu zespołu ponownego odżywiania.

Jeśli u pacjenta wystąpi zespół ponownego odżywiania, lekarz zajmie się wszystkimi jego objawami. Po ustabilizowaniu stanu pacjenta lekarz zajmie się zaburzeniami równowagi elektrolitowej. Powinno to zapobiec nawrotom choroby.

Jeśli jesteś w trakcie leczenia odżywianiem, porozmawiaj z lekarzem o ryzyku wystąpienia zespołu ponownego odżywiania.

Wyznaczanie celów i podejmowanie dobrych decyzji w przypadku anoreksji to pierwszy krok do wyzdrowienia. Dowiedz się więcej od lekarza.

Pierwszym krokiem w kierunku wyzdrowienia jest ustalenie z lekarzem planu leczenia. Nawet jeśli korzystasz już z pomocy specjalisty, możesz zrobić wiele rzeczy, aby sobie pomóc. Oto 7 rzeczy, które możesz zrobić, aby znów poczuć się silny i mieć nad sobą kontrolę.

1. Wyznacz cele, które możesz osiągnąć

Najważniejszym celem jest przestrzeganie planu leczenia opracowanego wspólnie z lekarzem. Oznacza to, że musisz uczęszczać na wszystkie sesje terapeutyczne i przestrzegać planu posiłków. Inne dobre rzeczy do zrobienia to:

• Zapisz powody, dla których błędne jest przekonanie, że ludzie szczupli są lepsi. Regularnie je analizuj.

• Stwórz listę rzeczy, które dowodzą, że jesteś wspaniałym człowiekiem.

• Znajdź zajęcia, które sprawiają ci przyjemność, w tym zajęcia fizyczne. Zaplanuj czas na ich wykonywanie.

• Ćwicz, ponieważ lubisz być silniejszy, a nie tylko po to, by schudnąć. Przed rozpoczęciem ćwiczeń należy jednak omówić z lekarzem plan ćwiczeń.

• Przyklej na lustrze napis, że jesteś piękny na zewnątrz i wewnątrz.

Nie stawiaj sobie zbyt wielu celów naraz. Jeśli nie uda Ci się ich osiągnąć, możesz być sfrustrowany lub rozczarowany. Jeśli tak się stanie, nie poddawaj się. Po prostu stwórz nową listę celów, które są łatwiejsze do osiągnięcia.

2. Praktykuj mądre nawyki żywieniowe

Skup się na jedzeniu owoców, warzyw i produktów pełnoziarnistych. Kiedy jesteś głodny, jedz to, na co masz ochotę. Kiedy jesteś najedzony, przestań. Zapytaj lekarza, czy powinieneś przyjmować jakieś suplementy diety. Twój organizm musi odzyskać utracone składniki odżywcze.

3. Noś ubrania, które lubisz

Nie próbuj ukrywać swojego ciała pod ubraniem. Wybieraj wygodne stroje, w których czujesz się dobrze.

4. Rozpieszczaj się

Nagradzaj swoje ciało i umysł prostymi czynnościami, takimi jak długa kąpiel lub spacer po ogrodzie.

5. Poproś o wsparcie emocjonalne

Inni ludzie chcą pomóc ci poczuć się lepiej. Musisz im jednak najpierw zaufać. Zacznij od spędzania większej ilości czasu z rodziną i przyjaciółmi, którzy sprawiają, że czujesz się dobrze we własnej skórze. Kiedy ludzie udzielają Ci rad, pamiętaj, że chcą dla Ciebie jak najlepiej.

6. Pomagaj innym

Zamartwianie się jedzeniem i odchudzaniem zabiera dużo czasu i energii. Wykorzystaj tę energię, aby pomóc innym w potrzebie. Dzięki temu poczujesz się lepiej ze sobą i ze światem.

7. Daj odpocząć swojemu umysłowi

Kilka innych rzeczy do zapamiętania, które mogą być pomocne:

• Ważenie się i ciągłe sprawdzanie swojego ciała w lustrze wymaga dużo energii. Kiedy się na tym złapiesz, przestań.

• Dużo śpij w nocy.

• Zrób sobie przerwę od szkodliwych lub nierealistycznych wiadomości, które otrzymujesz z Internetu, telewizji i czasopism.

Trudno jest określić przyczyny anoreksji. Lekarz pokazuje jednak, co można zrobić, aby zapobiec zachorowaniu na tę chorobę.

Wiedzą natomiast, że gdy ktoś na nią choruje, nie je wystarczająco dużo jedzenia, ponieważ często stara się być idealny, będąc szczupłym. Pojawiają się objawy, które powodują choroby, a nawet zagrażają życiu.

Kto jest narażony na anoreksję?

Mimo że lekarze nie wiedzą, dlaczego ktoś zapada na anoreksję, wiedzą, co sprawia, że prawdopodobieństwo zachorowania na nią jest większe u różnych osób:

• bycie kobietą (zaburzenia odżywiania dotyczą także mężczyzn, ale najczęściej występują u młodych kobiet)

• Wyższy wskaźnik masy ciała w dzieciństwie (pomiar tkanki tłuszczowej na podstawie wzrostu i wagi)

• Dziedziczność i geny (zaburzenia odżywiania występują w rodzinach)

• Nieprawidłowe funkcjonowanie substancji chemicznych i obwodów w mózgu, które kontrolują głód i jedzenie

• Presja społeczna, by być szczupłym

• Trudności w wyrażaniu uczuć

• Dokuczanie w przeszłości z powodu wagi lub rozmiaru

• Historia wykorzystywania seksualnego lub fizycznego

• Perfekcjonizm lub wyznaczanie nierealistycznych standardów

• Niezadowolenie z obrazu własnego ciała

• Brak wsparcia społecznego lub rodzinnego

• Niskie poczucie własnej wartości

• Depresja, lęk, stres, gniew lub samotność

• Przekonanie, że szczupłe ciało jest idealne, czasem ze względu na normy społeczne, takie jak zdjęcia w magazynach mody

• Częste stosowanie diety

• Ogólne problemy społeczne, w tym wycofanie

• Zaburzenia psychiczne w wywiadzie

• Przedwczesny poród, niska masa urodzeniowa lub poród mnogi

Czy mogę pomóc powstrzymać anoreksję?

Istnieje wiele rzeczy, które Ty, Twoi przyjaciele, rodzina i nauczyciele możecie zrobić, aby pomóc złagodzić presję, która może doprowadzić Twoją bliską osobę do anoreksji:

• Powiedz im, że bycie bardzo szczupłym nie jest lepsze

• Przywiązuj większą wagę do ich osobowości niż do wyglądu

• Zachęcaj ich do szczerego wyrażania swoich uczuć

• Buduj ich poczucie własnej wartości

• Uczyć ich o niebezpieczeństwach związanych z odchudzaniem

• Niech wiedzą, że nie oczekujesz od nich doskonałości, ponieważ doskonałość nie istnieje

Wczesne wykrywanie anoreksji

Zanim u twojej bliskiej osoby rozwinie się anoreksja, prawdopodobnie zaczną się pojawiać sygnały ostrzegawcze zaburzenia odżywiania, takie jak dramatyczna utrata wagi, ciągłe narzekanie na to, że jest gruba, unikanie posiłków i nadmierne ćwiczenia. Oto sposoby, dzięki którym możesz zapobiec pogorszeniu się jej stanu:

Zdobądź wiedzę. Zacznij od zdobycia wiedzy o anoreksji, zwłaszcza o różnicach między mitami a faktami.

Porozmawiaj z nimi. Omów z nimi swoje obawy. I nie czekaj, aż objawy staną się poważne. Im szybciej o tym porozmawiasz, tym szybciej uzyskasz pomoc.

Skorzystaj z pomocy lekarskiej. Zachęć dziecko do wizyty u lekarza podstawowej opieki zdrowotnej lub psychiatry. Mogą oni zapobiec pogorszeniu się stanu anoreksji.

Udziel im wsparcia. Powiedz im, że ich kochasz. Osobom cierpiącym na anoreksję często trudno jest zaufać innym. Zrób wszystko, aby pokazać im, że mogą ci zaufać.

Chwal je i praw im komplementy. Mów im, jakie są wspaniałe, i przypominaj, że prawdziwe piękno pochodzi z ich wnętrza. Dobrze jest usłyszeć, że ktoś uważa je za wspaniałe właśnie takie, jakie są.

Zbuduj sieć wsparcia. Podziel się swoimi obawami z innymi ludźmi, którym na nich zależy. Najlepszą rzeczą dla was obojga jest mieć wsparcie.

Bądź dla nich wzorem do naśladowania. Odżywiaj się i ćwicz w pozytywny sposób. Dzieci powinny widzieć, że praktykujesz prawidłowe nawyki. Może to ich zainspirować do pójścia w twoje ślady.

Leki przeciwdepresyjne: Czy naprawdę pomagają w leczeniu anoreksji? A jeśli lekarz zaleci ich stosowanie, czego należy się spodziewać? Lekarz wyjaśnia, co należy wiedzieć.

Osoba cierpiąca na anoreksję tak bardzo boi się przybrać na wadze, że się głodzi. Wtedy pojawiają się objawy, które mogą powodować choroby, a nawet zagrażać życiu. Jednym z najczęstszych objawów anoreksji jest depresja.

Czy leki przeciwdepresyjne działają?

Plany leczenia anoreksji są specyficzne dla każdej osoby, ale zazwyczaj obejmują poradnictwo i planowanie posiłków.

Nie wykazano, aby leki z grupy SSRI, takie jak fluoksetyna (Prozac), leczyły utratę wagi lub zapobiegały nawrotom anoreksji. Są one jednak czasami stosowane w leczeniu objawów depresji lub lęku u osób z anoreksją.

Fluoksetyna z grupy SSRI została zatwierdzona przez FDA do leczenia bulimii. Istnieją również dowody na to, że inne leki z grupy SSRI mogą również leczyć objawy bulimii.

Działania niepożądane leków przeciwdepresyjnych

Nie są znane żadne długoterminowe działania niepożądane związane z przyjmowaniem leków przeciwdepresyjnych. Problemy, jeśli się pojawią, często ustępują po pierwszym tygodniu lub dwóch. Do najczęstszych działań niepożądanych należą:

• Ból głowy

• Nudności

• Niewyraźne widzenie

• Suchość w ustach

• Biegunka

• Kłopoty z zasypianiem

• Przyrost masy ciała

Istnieją również pewne seksualne skutki uboczne, takie jak problemy z orgazmem lub wytryskiem, które często nie ustępują podczas stosowania leku.

Poważne zagrożenia

Niektóre leki przeciwdepresyjne zawierają ostrzeżenie o możliwości wystąpienia myśli samobójczych u dzieci i nastolatków. Jeśli młoda osoba, którą znasz, zażywa taki lek, musisz uważnie obserwować ją pod kątem tego typu myśli. Krajowy Telefon Zaufania (National Suicide Prevention Lifeline) 1-800-273-8255 jest dostępny 24 godziny na dobę.

Podczas przyjmowania leków przeciwdepresyjnych nie należy także zażywać narkotyków ani pić alkoholu. Mogą one pogłębić depresję i zwiększyć negatywne skutki. Mogą one nawet powodować uczucie uspokojenia. W przypadku przedawkowania należy natychmiast zadzwonić pod numer 911 lub do centrum kontroli zatruć 800-222-1222.

Przed rozpoczęciem przyjmowania leku przeciwdepresyjnego należy powiedzieć lekarzowi następujące informacje:

• O wszelkich myślach dotyczących zakończenia życia

• Poprzednie i obecnie przyjmowane leki oraz wszelkie skutki uboczne

• Wszelkie problemy psychiatryczne lub medyczne

• Jeśli jesteś w ciąży lub karmisz piersią, lub planujesz zajść w ciążę

• Jeśli pijesz alkohol lub zażywasz narkotyki

• Jeśli korzystasz z pomocy doradcy

Nie należy nagle przerywać przyjmowania leku przeciwdepresyjnego

Jeśli przyjmujesz lek przeciwdepresyjny z powodu anoreksji i chcesz go odstawić, porozmawiaj najpierw z lekarzem. Nagłe odstawienie leku może spowodować nawrót objawów. Może to również prowadzić do wystąpienia objawów odstawiennych, w tym:

• Nudności

• Zawroty głowy

• Wymioty

• Drażliwość

• Koszmary senne

• Ból głowy

• Uczucie kłucia lub mrowienia na skórze

Członkini społeczności doctor, Melissa Schlothan, zmagała się z anoreksją – do czasu, gdy dosłownie uciekła przed swoim przymusem.

Jedzenie pochłaniało moje myśli w dobry i zły sposób przez kilka lat.

Każdego ranka budziłam się, myśląc o tym, co zjem podczas każdego posiłku i ile kalorii spalę podczas codziennego treningu. Odizolowałam się od przyjaciół i spędzałam niezliczone godziny w akademiku, aby uniknąć sytuacji, w których musiałabym zjeść coś, co nie znajduje się na mojej liście „bezpiecznego jedzenia”. Jedzenie już nie tylko pochłaniało moje myśli – ono je kontrolowało.

Jak do tego doszło?

Moje problemy z jedzeniem zaczęły się cztery lata temu, kiedy miałam 17 lat, zaraz po tym, jak wyprowadziłam się z domu i poszłam na studia. Po dwóch miesiącach wróciłam do domu i ktoś powiedział mi, że wyglądam, jakbym trochę przytyła. Od tego momentu wszystko poszło już z górki.

Zacząłem biegać do 7 mil dziennie, sześć dni w tygodniu, i jadłem bardzo, bardzo mało. Zanim wróciłem do domu na Boże Narodzenie, przy wzroście prawie 1,5 m i 6 cm zrzuciłem wagę do 103 kg. Po powrocie do domu wszyscy komentowali moją niższą wagę, ale ja nie zwracałem na to uwagi.

Na początku drugiego semestru moja koleżanka z sali postanowiła porozmawiać ze mną o moim problemie. Przekonała mnie, żebym porozmawiała z doradcą w szkole. Po kilku miesiącach głębokich dyskusji i wielu łzach wróciłam do domu, aby porozmawiać z rodzicami. Wyznałam im, że jestem anorektyczką i że korzystam z pomocy. Powiedzieli, że bali się o mnie, ale nie wiedzieli, jak podejść do tej sytuacji. Powiedzieli mi, że zawsze będą przy mnie.

Nadal spotykałam się w szkole z moim psychologiem i rozmawiałam z przyjaciółmi. Mijały miesiące, a potem kilka lat. W trakcie powrotu do zdrowia miałam wiele punktów zwrotnych – wyznaczenie wagi, uświadomienie sobie długoterminowych skutków, jakie ta choroba może mieć na moje ciało, a nawet utrata znajomej z Internetu, która zachorowała na bulimię – ale nic nie było na tyle silne, by pokonać ten głos, który prześladował moje myśli o zdrowym odżywianiu.

Jednak ostatni punkt zwrotny miał na mnie jeszcze większy wpływ. Po studiach w australijskich lasach deszczowych wiosną 2006 roku zdałem sobie sprawę, że chcę wziąć udział w ich ratowaniu. Postanowiłem przebiec maraton, aby zebrać pieniądze dla konkretnej organizacji zajmującej się ochroną lasów deszczowych. Musiałem na nowo nauczyć się, jak się odżywiać, aby dostarczać sobie niezbędnych witamin i składników odżywczych, zwłaszcza że jestem wegetarianinem. Zdając sobie sprawę, że jedzenie jest czymś, czego organizm potrzebuje do funkcjonowania i utrzymania się w dobrej kondycji, mogę teraz powiedzieć, że jedzenie stało się o wiele przyjemniejsze i wygodniejsze.

Oczywiście, nadal miewam gorsze dni. Powrót do zdrowia nie nastąpi z dnia na dzień. To coś, co wymaga dużo czasu, wysiłku i wsparcia. Ale pozostaję silna, zmotywowana, a przede wszystkim żywa.

Opublikowano 1 maja 2007 r.

Kiedy ktoś odnajduje swoją tożsamość i poczucie celu w chorobie, leczenie może być niezwykle trudne. Tak jest w przypadku anoreksji, mówią eksperci – uwodzicielskiej choroby, która staje się jak przyjaciel i służy jako paszport do sekretnej społeczności.

Stać się „najlepszą anorektyczką w historii”.

Walka z jedzeniem

Salynn Boyles Z archiwum lekarza

12 listopada 2001 r. – Wendy, lat 22, od ponad dziesięciu zmaga się z anoreksją, ale nie ma zamiaru natychmiastowego powrotu do zdrowia, które pewnego dnia może ją zabić. Chociaż mówi, że nie życzyłaby nikomu zaburzeń odżywiania, dodaje, że „dla mnie i dla wielu innych istnieje potrzeba trzymania się tego”.

„Nie wybrałam zaburzeń odżywiania, kiedy miałam 10 lat, ale po 12 latach tego, to wszystko, co znam i do czego przywykłam” – napisała Wendy w liście do lekarza. „Od sześciu lat jestem w terapii ambulatoryjnej i byłam hospitalizowana z powodu niewydolności narządów. Wiem, co robię. … Nie, nie planuję pozostać w ten sposób do końca życia, ale na razie to jest to, co wybieram. I to jest to, co wybiera wielu innych”.

Wendy była jedną z kilku młodych kobiet, które napisały ostatnio do lekarza w obronie stron internetowych i czatów promujących anoreksję. Wiele z nich zostało już zamkniętych przez serwery takie jak Yahoo! w następstwie zalewu wiadomości i skarg od grup walczących z zaburzeniami odżywiania.

„Wiem, że pewnie skaczecie z radości” – napisał lekarz CZ. „Ty i tysiące innych reporterów zdemolowaliście wroga. Czy nie masz empatii? Teraz ja nie mam wsparcia. Nie chodziło tylko o głodowanie, osiąganie naszych celów itd. My dawaliśmy wsparcie”.

’Staje się przyjacielem’

Zarówno Wendy, jak i CZ powiedzieli, że intencją stron proanoreksyjnych nie jest promowanie zaburzeń odżywiania w nadziei na pozyskanie nowych zwolenników. Ich komentarze sugerują, że uważają internetowe „kluby”, do których uczęszczają, za ekskluzywne bractwa, w których mogą wyrażać swoje uczucia bez narażania się na ocenę. Australijska badaczka Megan Warin twierdzi, że poczucie wspólnoty i przynależności jest silne wśród anorektyczek i pomaga wyjaśnić, dlaczego leczenie tego schorzenia jest tak trudne.

Warin spędziła ponad trzy lata na rozmowach z anorektyczkami, starając się dowiedzieć więcej o codziennych społecznych skutkach choroby. Mówi, że jednym z najbardziej zaskakujących odkryć jest to, że anorektyczki często postrzegają swoje zaburzenia odżywiania jako „wzmacniające”, zamiast postrzegać je jako wyniszczające choroby psychiczne.

„Osoby, z którymi rozmawiałam, opisywały wczesne fazy anoreksji jako dość uwodzicielskie” – mówi Warin. „Ludzie często nie chcą porzucić swoich zaburzeń odżywiania. Wchodzą w relację z anoreksją i staje się ona sposobem radzenia sobie. Wiele osób cierpiących na to zaburzenie personifikuje je, a nawet nadaje mu imię. Staje się ona przyjacielem, wrogiem w przebraniu, nadużywającym kochankiem, kimś, na kim można polegać”.

Dane wskazują, że około 8 milionów osób w Stanach Zjednoczonych cierpi na zaburzenia odżywiania, takie jak anoreksja nervosa i bulimia, a 7 milionów z nich to kobiety. Przeważająca większość osób cierpiących na te zaburzenia rozwija je w wieku nastoletnim i dwudziestym.

Specjalista w dziedzinie zaburzeń odżywiania, dr Michael P. Levine, profesor psychiatrii w Kenyon College w Ohio, zgadza się, że poczucie identyfikacji, które często towarzyszy anoreksji, często komplikuje leczenie. Przypomina sobie przejmującą rozmowę sprzed wielu lat z 19-latką walczącą o powrót do zdrowia po tym zaburzeniu.

„Nigdy nie miała miesiączki, miała bardzo niewielu przyjaciół i spędzała dużo czasu na terapii lub w samotności” – opowiada. „Ze łzami w oczach powiedziała mi, że każdego dnia zmaga się z lękami związanymi z jedzeniem. Powiedziała, że chce wyzdrowieć, ale jest to trudne. Spojrzała mi w oczy i powiedziała: 'Przynajmniej kiedy byłam anorektyczką, byłam kimś'”.

’Najlepsza anorektyczka w historii’

Rzeczniczka Krajowego Stowarzyszenia ds. Zaburzeń Odżywiania Holly Hoff mówi, że perfekcjonizm i konkurencyjność to wspólne cechy młodych kobiet, które cierpią na zaburzenia odżywiania.

„Często istnieje silne, silne dążenie do bycia doskonałym, nawet w zaburzeniach odżywiania chcą być doskonałe” – mówi. „Dlatego właśnie terapia grupowa może być problematyczna. Mogą usłyszeć rzeczy, które robią inni, i mogą pomyśleć, że nie idą tak daleko, jak by mogli.”

Vivian Hanson Meehan, przewodnicząca Krajowego Stowarzyszenia Anoreksji Nerwicowej i Zaburzeń Towarzyszących, zgadza się z tym stwierdzeniem.

„Często, kiedy widzimy anorektyczki w grupie, zaczynają ze sobą rywalizować” – mówi. „Starają się być najlepszymi anorektyczkami w historii. Ale najlepsze anorektyczki nie żyją”.

Hoff mówi, że obecnie nie ma wyraźnie lepszej strategii leczenia zaburzeń odżywiania, ale pracownicy medyczni wiedzą o nich znacznie więcej niż jeszcze kilka lat temu. Zaleca zespołowe podejście do leczenia, łączące terapię psychologiczną z leczeniem medycznym mającym na celu przywrócenie zdrowia fizycznego.

„Ważnym zagadnieniem w leczeniu jest obecnie to, czy konieczne jest podniesienie wagi osoby cierpiącej na anoreksję przed podjęciem pracy nad problemami psychologicznymi” – mówi. „Badania sugerują, że niektóre anorektyczki mogą być tak wyczerpane fizycznie, że przed skuteczną analizą należy przywrócić im pewien wyjściowy poziom zdrowia fizycznego. O sile tej choroby świadczy to, że niektórzy ludzie są tak chorzy, że nie potrafią zrozumieć, że potrzebują opieki.”

Hoff twierdzi, że szanse na wyzdrowienie są znacznie większe, jeśli choroba zostanie wcześnie rozpoznana i podjęte zostanie leczenie. Przyjaciele i członkowie rodziny mogą mieć tu duży wpływ, ponieważ osoby cierpiące rzadko przyznają się do problemu, dopóki nie można temu zaprzeczyć.

„Wielu chorych traci kontakt z rzeczywistością i zaczyna myśleć, że to, co robią, jest normalne” – mówi. „Dlatego tak ważne jest, by rodzina i przyjaciele stale podkreślali, że to nie jest normalne. Od osób, które wyszły z nałogu, słyszymy, że nawet jeśli opierają się tym przekazom, to zawsze są one gdzieś w głębi ich umysłów. Pojawiają się, gdy zaczynają czuć się coraz mniej kontrolowani i coraz bardziej słabi”.

Wyleczenie z zaburzeń odżywiania to często długa droga – dodaje – i większość ludzi nie jest w stanie tego dokonać bez profesjonalnej pomocy.

„Często słyszymy od osób cierpiących na zaburzenia odżywiania, które udały się do doradcy, ale nie był on dla nich odpowiedni i są gotowe się poddać” – mówi. „Zachęcamy ich, by spróbowali kogoś innego. Znalezienie kogoś, komu się ufa i z kim można współpracować, jest niemal ważniejsze niż konkretna metoda leczenia.”

Wiele dziewcząt cierpiących na zaburzenia odżywiania odwiedza strony internetowe poświęcone anoreksji, gdzie znajdują wsparcie rówieśników, ale zazwyczaj niewielką pomoc w leczeniu i powrocie do zdrowia.

Strony internetowe promujące anoreksję żerują na niepewności siebie

Wiele dziewcząt cierpiących na zaburzenia odżywiania odwiedza strony internetowe poświęcone anoreksji, gdzie znajdują wsparcie rówieśników, ale zazwyczaj niewielką pomoc w leczeniu i powrocie do zdrowia.

Jeanie Lerche Davis Z archiwum lekarza

Moja księżniczka Ana, Krucha niewinność: Słodkie nazwy ukrywają mroczny program stron internetowych i forów dyskusyjnych poświęconych anoreksji.

Na tych stronach „Ana” oznacza anoreksję, a „Mia” – bulimię. Dla wielu osób „Ana” jest wspólną przyjaciółką lub wrogiem.

Strony internetowe poświęcone anoreksji są kontrowersyjne – zawierają sekcje „how-to” na temat oczyszczania, porady i sztuczki dotyczące unikania jedzenia, czaty dla zwolenników anoreksji, strony odwracające uwagę od głodu, „inspirujące” zdjęcia wychudzonych kobiet i dziewcząt oraz wiadomości „WYJDŹ” dla wszystkich, którzy są przeciwni anoreksji.

„Nie ma wątpliwości, że te strony mogą być bardzo szkodliwe… szkodliwe nie tylko dla osób z zaburzeniami odżywiania, ale także dla innych młodych kobiet” – mówi dr Doug Bunnell, psycholog kliniczny z Narodowego Stowarzyszenia Zaburzeń Odżywiania w Wilton, Conn.

Dla młodych dziewcząt presja rówieśników jest ważna – a strony internetowe żerują na tej potrzebie, mówi Nancy Graham, LCSW, dyrektor ds. kontaktów klinicznych w Renfrew Center, ośrodku leczenia zaburzeń odżywiania.

„Dziewczęta szukają wsparcia u innych” – mówi Graham lekarzowi. „Trzymają się razem. Słyszałam to od szkolnych doradców – dziewczęta zbierają się w grupy i mówią: „Pójdziemy razem zrobić czystkę po obiedzie”. Trudno jest się przez to przebić, aby doprowadzić je do wyzdrowienia”.

Zamykanie stron

W ciągu ostatnich kilku lat uwaga mediów i wysiłki grup walczących z anoreksją przyczyniły się do zamknięcia ponad 100 takich stron – tylko po to, by zastąpić je nowymi. To „ilustruje odporność kobiet, które ich szukają i odtwarzają” – pisze badaczka Karen Dias, doradca z Vancouver w Kolumbii Brytyjskiej, specjalizująca się w problemach z jedzeniem i obrazem ciała.

Jej praca ukazała się w internetowym czasopiśmie Journal of International Women’s Studies.

„Większość stron wyraźnie zaznacza, że ich celem jest wspieranie tych, którzy zmagają się z zaburzeniami odżywiania, oraz zapewnienie przestrzeni wolnej od osądów, w której mogą dzielić się pomysłami i oferować zachętę tym, którzy nie są jeszcze gotowi na powrót do zdrowia” – pisze Dias.

Dias cytuje listy od czytelników: „Droga Ana, czuję się przez ciebie uwięziona. … Gdzie jest miłość, którą obiecałaś? Akceptacja? Kiedy wreszcie poczuję, że mam nad sobą kontrolę? Dlaczego jest tak, że im bardziej kontroluję to, co jem i ważę, tym bardziej czuję się pozbawiona kontroli? Gdy zrzucam z siebie warstwy tłuszczu, powracają stare problemy… depresja, samotność, cięcie się, bezsenność”.

Takie narracje „ilustrują zmagania kobiet, ich ból emocjonalny, poszukiwanie akceptacji i więzi, a także ambiwalencję wobec wyzdrowienia” – pisze Dias.

Wiele ukrytych planów

Bunnell mówi lekarzowi, że strony internetowe mają różne cele. „Niektóre z nich oferują porady, jak pozbyć się jedzenia. Inne są bardziej mainstreamowe i zachęcają ludzi do leczenia. W przypadku innych intencją jest promowanie powrotu do zdrowia – ale na danej stronie internetowej znajdzie się też podgrupa popierająca anoreksję”.

Kiedy strona internetowa lub tablica informacyjna „podsyca” taki wybór stylu życia, tym trudniej jest podjąć leczenie, mówi Bunnell.

„Dziewczyny mają silne pragnienie, aby utrzymać to zaburzenie” – wyjaśnia. „Kochają to zaburzenie. Służy im ono do czegoś. Kiedy prosisz je, by z niego zrezygnowały, prosisz je o rezygnację z czegoś bardzo cennego”. Dieta lub post stają się deklaracją polityczną, wyborem stylu życia, deklaracją tożsamości”. Są to często bardzo inteligentne kobiety i można się wciągnąć w ich filozoficzne spory”.

Australijska badaczka Megan Warin spędziła trzy lata na rozmowach z anorektyczkami. Odkryła, że postrzegają one swoje zaburzenie jako „wzmacniające”, a nie jako wyniszczającą chorobę psychiczną. Fora dyskusyjne dają poczucie wspólnoty przypominające „ekskluzywne bractwo”, co pomaga wyjaśnić, dlaczego leczenie tego zaburzenia jest tak trudne, pisze Warin.

Silne dążenie dziewcząt do rywalizacji – i perfekcjonizm – doprowadziły je do anoreksji lub bulimii. Te właśnie cechy sprawiają, że pogadanki o anoreksji są niebezpieczne, mówi Vivian Hanson Meehan, przewodnicząca Krajowego Stowarzyszenia Anoreksji Nerwowej i Chorób Towarzyszących. „Często, gdy anorektyczki spotykają się w grupie, zaczynają ze sobą rywalizować. Walczą o to, by być najlepszą anorektyczką w historii”.

Często siłą napędową zaburzeń odżywiania jest potrzeba kontrolowania jakiegoś aspektu życia, mówi Graham. „Jedzenie jest jedną z niewielu rzeczy, nad którymi masz kontrolę. To poczucie kontroli jest naprawdę potężne. Pomagają sobie nawzajem czuć się silnymi. 'Dobra robota, to świetnie’. Sprawiają, że inni czują się dobrze z czymś, co jest bardzo negatywne. „W Internecie jest jednak miejsce na optymizm: Jedna ze stron internetowych o nazwie „Coś Rybiego” jest pro-recovery, z czatami, forami i koszulkami nastawionymi na motywowanie dziewcząt do powrotu do zdrowia po zaburzeniach odżywiania – mówi doktor Graham.

Według strony głównej Coś Rybiego: „To wsparcie dla odwiedzających, aby dążyć do odzyskania … dążyć do znalezienia siły, aby szukać tego, kim jesteś, głęboko pod nieuporządkowanych zachowań. Mówię teraz do CIEBIE, ponieważ NIE JESTEŚ swoim zaburzeniem odżywiania, ani też twoja tożsamość nie jest na zawsze utracona na rzecz zachowań, o których nie możesz przestać myśleć, czy też problemów i stresów, w których czujesz się uwięziony. Możesz uwolnić się od zaburzeń odżywiania… abyś mógł być wolny i po prostu być sobą”.

Czy Twoje dziecko ma takie objawy?

Oto niektóre z objawów anoreksji:

• Intensywny lęk przed przybraniem na wadze, nawet gdy jest się wyraźnie zbyt szczupłym

• Zniekształcony obraz ciała – myślenie, że jest się grubym, mimo że w rzeczywistości jest się zbyt szczupłym

• Zaprzecza, że niedowaga lub utrata wagi jest poważna

• Ocenia własną wartość na podstawie kształtu i wagi ciała

• Nadmierne odchudzanie i/lub ćwiczenia

• Nieprawidłowe zainteresowania jedzeniem

• Zatrzymanie miesiączki

Jeśli podejrzewasz u siebie zaburzenia odżywiania, koniecznie zwróć się o pomoc do lekarza, psychologa lub doradcy, aby ustalić najlepszy sposób postępowania. Ludzie nie mogą pokonać anoreksji tylko poprzez zmianę myślenia. Potrzebna jest profesjonalna pomoc.

Opublikowano 22 września 2004 r.

Dla zaniepokojonych rodziców mamy dobrą wiadomość: to, jak aktywny jesteś, może być kluczem do skutecznego leczenia.

Kiedy Twoje dziecko jest anorektykiem

To, jak aktywny jesteś, może być kluczem do skutecznego leczenia.

Od lekarza Archiwum

1 maja 2000 r. (Corralitos, Kalifornia) — Przez lata rodzicom anorektycznych dziewcząt mówiono, żeby unikali kłótni o jedzenie i zrezygnowali z nieudanej walki o kontrolę nad ciałem córki. Ale kiedy Claire i Bob Donovan przekroczyli drzwi Szpitala Dziecięcego w Michigan ze swoją chudą jak kości córką Megan, zostali postawieni przed faktem dokonanym.

Megan zagłodziła się do wagi 85 funtów. Zdaniem terapeutów, aby uratować jej życie, rodzice będą musieli podawać jej jedzenie tak, jakby było lekiem na receptę. Delikatnie, ale stanowczo kazali jej odpoczywać w łóżku, kiedy nie jadła. A kiedy jadła, nagradzali ją wycieczkami do centrum handlowego. Później, gdy Megan wróciła do zdrowia, zaczęli odpuszczać swoją małą córeczkę i dawać 17-latce większą niezależność w wyborze uczelni i spędzaniu czasu z przyjaciółmi.

Wykorzystanie rodziców jako narzędzi w leczeniu anoreksji u nastolatków to radykalnie nowe podejście omawiane i nauczane w tym tygodniu, od 4 do 7 maja, na 9. międzynarodowej konferencji na temat zaburzeń odżywiania w Nowym Jorku. Konwencjonalna mądrość głosi, że konflikt rodzinny wyznacza scenę dla zaburzeń odżywiania u nastolatków, więc terapeuci zazwyczaj doradzali rodzicom, aby trzymali się z daleka i pozwolili nastolatkom przejąć odpowiedzialność za ich powrót do zdrowia. Jednak coraz większa liczba terapeutów, takich jak Megan, twierdzi, że najskuteczniejszym lekarstwem są specjalnie przeszkoleni rodzice – a najnowsze badania potwierdzają tę tezę.

Podawanie jedzenia jako lekarstwa

„Kiedy przychodzą do nas, te młode dziewczyny nie panują nad sobą. Nie są w stanie nad niczym zapanować” – mówi dr Patricia T. Siegel, psycholog dziecięcy ze Szpitala Dziecięcego w Detroit. Siegel omówiła przypadek Megan z lekarzem, ale zmieniła nazwiska członków rodziny, aby chronić ich prywatność. „Powiedzieliśmy rodzicom Megan, że ich dziecko jest chore – że nie jest w stanie poprawić swojej kondycji w większym stopniu, niż gdyby miało problemy z sercem. Powierzyliśmy rodzicom odpowiedzialność za podawanie córce lekarstw. W tym przypadku lekarstwem było jedzenie”.

Takie podejście do leczenia anoreksji trafiło na pierwsze strony gazet sześć miesięcy temu, kiedy dr Arthur L. Robin opublikował wyniki długoterminowego badania w numerze Journal of the American Academy of Child and Adolescent Psychiatry z grudnia 1999 roku. Robin, profesor psychiatrii i neurobiologii behawioralnej na Wayne State University, i jego współpracownicy obserwowali 37 dziewcząt. Osiemnaście z nich poddano indywidualnym sesjom terapeutycznym, a ich rodzicom udzielono oddzielnych porad i nakazano zaprzestanie nakłaniania lub nakazywania córkom jedzenia. Pozostałe 19 dziewcząt i ich rodzice spotykali się wspólnie z terapeutami, którzy powierzyli rodzicom odpowiedzialność za to, co jedzą ich córki.

Większość dziewcząt w obu grupach dobrze zareagowała na leczenie: 70% osiągnęło docelową wagę. Jednak dziewczynki, których rodzice zostali przeszkoleni w zakresie nadzorowania jedzenia, przybierały na wadze szybciej i przybierały więcej. Rok później jeszcze więcej z tych dziewcząt osiągnęło prawidłową wagę.

Rozwiązywanie problemów toksycznej rodziny

„Starszy punkt widzenia zakładał, że rodziny anorektyczek są w jakiś sposób toksyczne” – mówi Robin. To prawda, że problemy rodzinne często przyczyniają się do anoreksji, mówi Robin, ale prawdą jest również to, że rodzice mogą stać się najlepszymi sprzymierzeńcami terapeuty. Dr Ivan Eisler, psycholog z Uniwersytetu Londyńskiego, który w tym tygodniu prowadzi warsztaty szkoleniowe w Nowym Jorku, twierdzi, że dziewczęta, których rodzice są bezpośrednio zaangażowani w terapię, „w wielu przypadkach mogą potrzebować nie więcej niż kilku sesji, aby osiągnąć dobre wyniki”.

Jednym z powodów, dla których rodzice mogą stać się tak skuteczni, jest fakt, że każdego dnia przebywają z córką przez wiele godzin. Jeśli są odpowiednio przeszkoleni, mogą monitorować i kierować procesem jedzenia, mówi dr Amy Baker Dennis, adiunkt w Wayne State University Medical School i dyrektor ds. szkoleń i edukacji w Akademii Zaburzeń Jedzenia. Ponadto rodzice dokładnie znają swoją córkę i jej życie towarzyskie. Kiedy w walce o kontrolę dochodzi do rozejmu, mogą pomóc jej w rozwiązywaniu problemów i pokonywaniu przeszkód, które napotyka. Co więcej, nowy styl leczenia nie uniemożliwia rodzinie korzystania z terapii w celu pracy nad problemami, które mogły przyczynić się do powstania zaburzeń odżywiania.

Dennis ostrzega, że to podejście nie sprawdzi się w przypadku wszystkich rodzin. Dziewczęta, których rodzice mają poważne problemy – nadużywanie substancji psychoaktywnych lub choroby psychiczne – nadal najlepiej jest leczyć indywidualnie.

Kolacja wygrywa z wycieczką do centrum handlowego

Kiedy rodzina Megan przekroczyła próg Szpitala Dziecięcego, Megan była uczennicą szkoły średniej, która w ciągu sześciu miesięcy schudła 50 kilogramów. Siegel najpierw zapewnił rodziców dziewczynki, że to nie oni są winni jej choroby. „Takie podejście neutralizuje poczucie winy rodziców i angażuje ich” – mówi.

Następnie Siegel powierzyła Claire i Bobowi zadanie przygotowywania posiłków zaplanowanych przez dietetyka. Nigdy nie zmuszali Megan do jedzenia. „To był jedyny obowiązek Megan” – mówi Siegel. Zamiast tego Siegel przeszkolił Donovanów, jak stosować bodźce behawioralne, aby subtelnie zachęcić Megan do jedzenia. Na przykład, gdy Megan odmawiała jedzenia, rodzice kazali jej spokojnie odpoczywać, aby oszczędzać energię. Kiedy jadła, dawali jej zarówno małe, jak i duże nagrody. Za zjedzenie zdrowego obiadu mogła dostać wycieczkę z przyjaciółmi do centrum handlowego. A kiedy waga pokazała, że Megan waży 100 funtów – co było dla niej trudne do osiągnięcia – zabrano ją do Chicago na zakupy sukienki na bal.

Pierwsze kilka miesięcy leczenia nie było łatwe. Megan, która twierdziła, że przy wadze 85 funtów wygląda i czuje się świetnie, często była wrogo nastawiona i zwodnicza. Ukrywała jedzenie w serwetce, żeby nie jeść, albo wkładała monety do majtek przed ważeniem. Siegel uczył Donovanów, jak wytrzymać. „Terapeuta musi przekazać rodzicom, że przejdzie przez to i że będzie kontrolował ich córkę” – mówi Siegel.

Rodzice uczą się odpuszczać

Kiedy Megan osiągnęła docelową wagę 115 funtów, terapia zmieniła kierunek. Siegel zaczął koncentrować się na kwestiach rodzinnych, które pozwoliłyby Megan zachować zdrowie. Megan, która przez lata była zapaloną tancerką i spędzała wiele godzin tygodniowo na ćwiczeniach, teraz chciała cieszyć się spokojniejszym życiem nastolatki. Claire, dumna ze swojej roli „tanecznego rodzica”, zdała sobie sprawę, że nieświadomie wywierała na Megan presję, by nie przestawała tańczyć. „Megan chciała spędzać więcej czasu z grupą rówieśniczą, ale nie wiedziała, jak powiedzieć o tym rodzicom” – mówi Siegel.

Kiedy rodzice Megan zrozumieli, czego potrzebuje, wspierali jej dążenia do niezależności, w tym plan wyjazdu na studia jesienią następnego roku. Siegel pomógł Donovanom pogodzić niepokój związany z odejściem dziecka z radością z nowo znalezionego wolnego czasu dla siebie i dla siebie nawzajem. „Zaczęli razem grać w golfa i podróżować” – mówi Siegel. „Musieli zamknąć pewien rozdział w swoim życiu i udało im się to”.

Susan Chollar jest niezależną pisarką, która pisała o zdrowiu, zachowaniu i nauce dla Woman’s Day, Health, American Health, McCall’s i Redbook. Mieszka w Corralitos w Kalifornii.

U kobiet w wieku 20, 30, 40 i 50 lat pojawiają się objawy anoreksji lub bulimii. Problem ten często zaczyna się tak subtelnie, że ani one, ani ich rodzina nie zdają sobie sprawy z tego, co się dzieje – twierdzą eksperci.

Anoreksja uderza w starsze kobiety

Nawet kobiety odchudzające się w ciąży mogą zachorować na anoreksję, jeśli są perfekcjonistkami.

Przez Jeanie Lerche Davis Medically Reviewed by Brunilda Nazario,?MD Od lekarza Archives

Nie chodzi tu o żadną nastolatkę: Żony, młode matki, kobiety pracujące zawodowo i samotnie wychowujące dzieci cierpią na zaburzenia odżywiania.

U kobiet w wieku 20, 30, 40 i 50 lat pojawiają się objawy anoreksji lub bulimii. Jak twierdzą eksperci, problem często zaczyna się tak subtelnie, że ani one, ani ich rodzina nie zdają sobie sprawy z tego, co się dzieje. Problem ten może jednak zagrażać życiu.

W przypadku anoreksji zaburzenie może rozpocząć się po prostu od diety. Bulimia polega na obżeraniu się i oczyszczaniu organizmu, poprzez wymioty lub środki przeczyszczające – a celem jest schudnięcie.

Kobiety często prowadzą produktywne życie i chcą walczyć z przybieraniem na wadze w połowie życia. Przyczyną może być też kryzys emocjonalny. Przyczyną depresji może być rozwód, śmierć, dziecko, które opuściło dom. Może ucierpieć jej poczucie własnej wartości. Może czuć się samotna.

Zazwyczaj jest to spowodowane obawami o wygląd i wagę ciała – walka każdej kobiety o to, by sprostać społecznym standardom.

„Niektórzy zmagają się z tymi problemami od 20 lat lub dłużej… u innych zaczynają się one w okresie menopauzy, po utracie współmałżonka, w sytuacji kryzysowej” – mówi dr David Herzog, dyrektor Harvard Eating Disorders Program w Massachusetts General Hospital w Bostonie.

„Widzimy, jak kobiety popadają w anoreksję, próbując zrzucić ciążowe kilogramy” – mówi lekarz. „Zmagania z nadwagą mogą rozpocząć się nawet w czasie ciąży. Kobiety mają obsesję na punkcie wyglądu swojego ciała, stosują wiele diet i programów odchudzających. Ale w pewnym momencie chęć schudnięcia staje się przytłaczająca, staje się obsesją”.

Wiele z tego wynika z naszej „kultury skrajności” – mówi Herzog. „Mamy tendencję do tego, by nie robić rzeczy z umiarem. I tu właśnie [te kobiety] napotykają na trudności. Nie ma dla nich płaszczyzny pośredniej. Chcą być doskonałe. Nie chcą być przeciętne”.

Walter H. Kaye, profesor psychiatrii na University of Pittsburgh School of Medicine, wyjaśnia, że pewne cechy dziedziczne sprawiają, że niektóre kobiety są bardziej podatne na zaburzenia odżywiania. Kaye prowadzi międzynarodowe badania kobiet z zaburzeniami odżywiania, aby ustalić, czy gen lub geny mogą predysponować niektóre z nich do rozwoju anoreksji.

Czy to może być uwarunkowane genetycznie?

Liczne badania przeprowadzone w ostatnim dziesięcioleciu sugerują, że genetyka odgrywa pewną rolę, mówi lekarzowi Kaye. „Wiadomo, że zaburzenia odżywiania występują w rodzinach. Badania pokazują, że prawdopodobieństwo wystąpienia zaburzeń odżywiania u bliźniąt jednojajowych jest większe niż u bliźniąt [braterskich].”

Predyspozycje genetyczne prawdopodobnie powodują powstanie pewnych cech osobowości – skłonności do lęku, obsesji, perfekcjonizmu – które sprawiają, że niektórzy ludzie są szczególnie podatni na zaburzenia odżywiania” – wyjaśnia. „Związek genetyczny ma sens, ponieważ w naszym społeczeństwie wiele osób się odżywia, ale stosunkowo niewiele z nich cierpi na zaburzenia odżywiania”.

Ważna kwestia: „To mogą być niebezpieczne zaburzenia, ludzie mogą z ich powodu umrzeć” – mówi Kaye. „Bardzo ważne jest, aby ludzie zgłaszali się do lekarza”.

Nie zawsze jest to łatwe, ponieważ wiele kobiet z zaburzeniami odżywiania nie postrzega siebie jako osoby z problemem – mówi. „To może powodować napięcie i trudności, które niełatwo rozwiązać. Można zmusić 14-letnią dziewczynkę do leczenia, ale jest to bardzo trudne w przypadku 60-letniej kobiety. Często jest to walka, ponieważ rodzina jest bardzo zaniepokojona. Może być konieczna jakaś konfrontacja”.

Kiedy powinieneś być zaniepokojony? „Kiedy ktoś drastycznie zmienia rozmiar swojego ciała, powinno to być sygnałem” – mówi Herzog. Do innych oznak należą:

• Radykalna zmiana wzorców żywieniowych

• Odrzucanie zaproszeń na posiłki w towarzystwie

• Częste odchodzenie od stołu do łazienki

• Poważne zmiany nastroju

Pamiętaj: Choć niektóre diety mogą wydawać się „ekstremalne” – np. dieta surowa lub wegetariańska – na ogół nie zagrażają życiu, mówi Herzog. „Ponadto, niektóre kobiety są genetycznie bardzo szczupłe, mają wyższą przemianę materii i nie przybierają na wadze, gdy inne mogą. Nie wszyscy mają taką samą przemianę materii”.

Kaye zachęca kobiety do kontaktu z nim, jeśli uważają, że mogą się zakwalifikować do jego badań nad anoreksją.

Opublikowano 13 lipca 2004 r.

Strony te, często tworzone przez nastolatków dla nastolatków, oferują unikalne spojrzenie na anoreksję i bulimię. Jednak eksperci obawiają się: czy zachęcają one do pozytywnego spojrzenia na chorobę?

Strony internetowe poświęcone anoreksji: Cienka granica

Czy te strony internetowe napędzają epidemię?

Przegląd medyczny Charlotte E. Grayson Mathis, MD Z archiwum lekarza

„Thinspiration”. „Ana. „Mia. „Kocham cię do szpiku kości”.

Tak brzmi słownictwo rozwijającej się subkultury stron internetowych znanych jako „pro-ana”, czyli pro-anoreksja. Strony te, tworzone głównie przez młode kobiety cierpiące na anoreksję lub bulimię albo będące w trakcie leczenia jednego lub obu tych zaburzeń, od kilku lat trafiają na pierwsze strony gazet, budząc przerażenie rodziców i lekarzy.

Na stronach mówi się o anoreksji i bulimii, jakby były niemal ludźmi, stąd imiona Ana i Mia. Choroby te traktowane są niemal jak ukochani, ale wymagający i nieustępliwi starzy przyjaciele. Przedstawiają zdjęcia chudych aktorek i modelek jako „inspirację do odchudzania”, oferują porady dotyczące tłumienia głodu i ukrywania śladów braku miesiączki lub wymiotów. Twórcy i odwiedzający strony twierdzą jednak, że najważniejsze jest wsparcie, jakie znajdują u ludzi, którzy rozumieją, przez co przechodzą.

„To miejsce, gdzie możemy znaleźć ludzi o podobnych poglądach” – mówi 19-letnia Lizzy, młoda kobieta z okolic San Francisco, która stworzyła jedną z bardziej znanych stron „pro-ana”. „Większość ludzi nie rozumie, jak to jest: Postrzegają anoreksję jako chorobę, z której trzeba się wyleczyć, ale nie zdają sobie sprawy, że jest to także demon psychiczny, z którym trzeba się zmagać każdego dnia. Na stronach takich jak moja ludzie mogą mówić o tym, co czują, bez osądzania”.

Nie ma wątpliwości, że strony takie jak Lizzy są szokujące i niepokojące. „Wyobraźmy sobie, że istnieją strony internetowe, które zachęcają ludzi, aby nie poddawali się leczeniu raka lub zachwalają, jak wspaniale jest mieć cukrzycę” – zauważa dr Doug Bunnell. „Promują one mit, że zaburzenia odżywiania są wyborem, a nie chorobą fizyczną i psychiczną”.

Ale czy naprawdę szkodzą, czy tylko wywołują wiele kontrowersji? Bunnell uważa, że wyrządzają one poważne szkody. „W mojej grupie pacjentów, te rzeczy są naprawdę szkodliwe. Pacjenci są wspierani w swoich chorobach i zachęcani do pozostania chorymi przez te strony internetowe” – mówi. „Anoreksja i inne zaburzenia odżywiania są notorycznie trudne do leczenia, a jednym z głównych powodów jest to, że pragnienie pacjenta, aby wyzdrowieć, jest pragnieniem ambiwalentnym. Rzeczy, które przyciągają kogoś w kierunku tej choroby, mogą być bardzo szkodliwe”.

Pierwsze badanie stron internetowych poświęconych anoreksji

Do niedawna nie prowadzono badań nad rzeczywistym korzystaniem ze stron internetowych poświęconych anoreksji przez osoby z zaburzeniami odżywiania ani nad skutkami zdrowotnymi, które mogą wiązać się z odwiedzaniem takich stron. W maju 2005 r. naukowcy ze Stanford przedstawili wyniki badań, które – jak twierdzą – są pierwszym badaniem mającym na celu ocenę wpływu odwiedzania takich stron na zdrowie, których jest pięć razy więcej niż stron „pro-rehabilitacyjnych”.

Wyniki nie były tak jednoznaczne, jak można by się spodziewać, wyjaśnia dr Rebecka Peebles, specjalista medycyny młodzieżowej w Lucile Packard Children’s Hospital. Jest ona współautorką badania wraz ze studentką medycyny Jenny Wilson. Nie ulega wątpliwości, że młodzież z zaburzeniami odżywiania korzysta z tych stron – 40% osób biorących udział w badaniu odwiedziło strony promujące anoreksję. Ale prawie tyle samo – 34% – odwiedziło strony promujące powrót do zdrowia, a około jedna czwarta nie odwiedziła żadnej z nich.

Czy osoby, które spędzały czas na stronach „pro-ana” miały więcej problemów zdrowotnych lub trudności z powrotem do zdrowia niż osoby, które tego nie robiły? Tak i nie. Chociaż respondenci, którzy odwiedzali te strony, zgłaszali, że poświęcają mniej czasu na pracę w szkole i więcej czasu spędzają w szpitalu, pod względem wielu innych wskaźników zdrowotnych nie różnili się od pozostałych respondentów. Czynniki takie jak waga w porównaniu z idealną wagą ciała, czas trwania zaburzeń odżywiania, liczba utraconych miesiączek i to, czy nie rozwija się u nich osteoporoza.

Niekoniecznie wyglądały na bardziej „chore”, co nas zaskoczyło” – mówi Wilson. „Jest wiele czynników, które sprawiają, że ktoś jest bardziej chory, nie tylko jego waga czy liczba pobytów w szpitalu, ale bardzo interesujące jest to, że podstawowe wyniki zdrowotne nie wykazały ogromnej różnicy”. Ona i Wilson chcą kontynuować swoje wstępne badania za pomocą większego, prospektywnego badania, które może pomóc lepiej zrozumieć ich wstępne wnioski.

„My jako organizatorzy martwimy się, że te strony są szkodliwe, i oczywiście uważamy, że tak musi być. Doradzamy nastolatkom, by z nich nie korzystali, ale myślę, że powinniśmy dokładniej poznać ich wpływ” – mówi Peebles. „Jest tyle bitew, które musimy stoczyć, gdy leczymy dorastającego pacjenta z anoreksją lub bulimią, że zasługujemy na to, by wiedzieć, czy są one naprawdę szkodliwe, czy tylko szokujące. Jeśli to naprawdę nie ma wpływu na wyniki leczenia, są inne rzeczy, w które warto zainwestować czas.”

Strony internetowe poświęcone anoreksji dają lekcje do wyciągnięcia

Choć jest zdecydowanie za wcześnie na tego rodzaju wnioski, Peebles zauważa, że z witryn „pro-ana” rodzice i pracownicy służby zdrowia mogą dowiedzieć się czegoś o potrzebach młodych ludzi.

„Okazuje się, że istnieje grupa pacjentów, którzy są szczególnie ciekawi i podatni na strony internetowe. Oni naprawdę szukają informacji o swojej chorobie, naprawdę zadają pytania” – mówi. „Jak możemy zaspokoić tę potrzebę informacji w sposób bardziej pozytywny?”.

Nie jest to łatwe. Peebles zauważa, że istnieje wiele dobrych stron poświęconych zdrowieniu. Jedną z najbardziej znanych i popularnych jest www.somethingfishy.org. Ale nawet takie strony mogą być nadużywane do zachęcania do niezdrowych zachowań.

„Bez względu na to, jak pozytywne staramy się być w przekazywaniu informacji, osoby cierpiące na zaburzenia odżywiania mają bardzo zniekształcony obraz świata i słyszą to, co chcą usłyszeć” – mówi Peebles.

Jeśli, na przykład, bulimiczka, która wyzdrowiała, opublikuje historię o tym, jak zmuszała się do wymiotów za pomocą szczoteczki do zębów, nastolatek z bulimią prawdopodobnie pominie akapity o tym, jak straszne było to doświadczenie i po prostu odejdzie z nowym narzędziem do oczyszczania organizmu.

Co więcej, wiele stron pro-rehabilitacyjnych, niezależnie od tego, jak dobrze są zrobione, jest tworzonych przez rodziców, lekarzy, doradców – krótko mówiąc, przez dorosłych.

„Nie są one skierowane specjalnie do nastolatków i młodych dorosłych, ani przez nich tworzone, i niekoniecznie zapewniają ten sam poziom zrozumienia czy forum dla wypowiedzi” – mówi Peebles. „To pokazuje, czego powinniśmy szukać, jeśli chodzi o lepsze forum: czegoś, co sprawi, że ktoś, kto ma ambiwalentne uczucia i chce je wyrazić, poczuje się komfortowo”.

To skomplikowana propozycja: jak stworzyć taką stronę, która pozostanie przyjazna dla nastolatków, ale nie pogorszy zaburzeń odżywiania, a jednocześnie nie będzie protekcjonalna? Peebles ma nadzieję, że przyszłe badania rzucą światło na tę kwestię, ale przyznaje, że jest to trudne zadanie.

Lizzy ze swojej strony mówi, że stara się, aby jej strona poruszała mroczne realia zaburzeń odżywiania, a nie tylko je gloryfikowała. „Większość innych stron pro-ana mówi po prostu: 'Yay ana! To jest najlepsze!”. Nie pokazują, jakie to straszne, okropne i nieszczęśliwe” – mówi.

Często ludzie piszą do niej e-maile z prośbą, by „nauczyła ich”, jak być anorektyczką lub bulimiczką. „To mnie przeraża. Mówię im, żeby przeczytali fragmenty o tym, że to nie jest zabawa i gry. To nie jest wspaniałe. Chcę, żeby wiedziały o bólu i fizycznych szkodach, które z tego wynikają, o tym, że cały czas jest ci zimno i nie możesz wejść po schodach, bo nie masz energii. Wypadają ci włosy, skóra staje się gruba i żółta, zaczynają palić się mięśnie i narządy. Ludzie o tym nie myślą”.