To, że jesteś nieśmiały, nie oznacza, że musisz unikać jemioły w tym sezonie świątecznym.
Wakacyjny Survival dla ultra nieśmiałych
To, że jesteś nieśmiały, nie oznacza, że musisz unikać jemioły w tym sezonie świątecznym.
Z archiwum lekarza
Osoby nieśmiałe mogą postrzegać okres świąteczny jako trudny tor przeszkód, od przetrwania rozmowy z ciocią Mary w Święto Dziękczynienia po omijanie jemioły na przyjęciu bożonarodzeniowym w biurze. Jeśli jesteś jedną z tych osób, to jesteś w dobrym towarzystwie. Według badań przeprowadzonych przez Instytut Badań nad Nieśmiałością na Indiana University Southeast, około 40% ludzi uważa się za nieśmiałych.
Dyrektor instytutu, profesor psychologii, dr Bernardo J. Carducci, mówi doktorowi: „Ludzie nieśmiali nie są sami. Wydaje im się, że nikt inny nie jest nieśmiały, ponieważ nieśmiali ludzie nie rozmawiają ze sobą. Nie zdają sobie sprawy, że jest wiele osób takich jak oni”. Sugeruje, by pamiętać o tym podczas świątecznych spotkań. „Popatrz w lewo, popatrz w prawo – jest szansa, że jedna z tych osób jest nieśmiała”.
Co to jest nieśmiałość?
Według doktora Jonathana Cheeka, profesora psychologii w Wellesley College, nieśmiałość to „tendencja do odczuwania napięcia, niepokoju lub niezręczności podczas interakcji społecznych, zwłaszcza z nieznanymi osobami”. Osoby nieśmiałe mogą mieć problemy z utrzymaniem kontaktu wzrokowego lub zrelaksowaną mową ciała podczas spotkań towarzyskich i często zastanawiają się, co powiedzieć w rozmowie. „Osoby nieśmiałe są swoimi najgorszymi krytykami” – mówi doktor Cheek. „Mają perfekcjonistyczną wizję tego, co powinni robić”.
W przeciwieństwie do introwertyków, którzy wolą spędzać czas w samotności, wiele osób nieśmiałych chce cieszyć się towarzystwem innych. „Zmuszają się do chodzenia na funkcje społeczne, imprezy, do barów, na koncerty” – mówi Carducci, która jest również autorką książki Shyness: A Bold New Approach. „Problem w tym, że nie wiedzą, co robić, gdy już tam są”.
Jeremy Ruggles, administrator sieci w Davie w stanie Floryda, mówi, że denerwuje się i traci wątek, gdy rozmawia z kimś nowym. „Było to postrzegane jako niegrzeczne lub dziwne”.
Co więc sprawia, że człowiek jest nieśmiały? Według Amerykańskiego Towarzystwa Psychologicznego, genetyka i naturalny temperament odgrywają niewielką rolę. Inne czynniki to:
-
Stresujące wydarzenia życiowe, np. częste przeprowadzki w dzieciństwie
-
Negatywne interakcje w rodzinie, w tym nadmiernie krytyczni rodzice
-
Stresujące środowisko pracy lub szkoły
Ruggles opowiada lekarzowi, że był nieśmiały odkąd pamięta. „Pamiętam, jak mama podwiozła mnie do przedszkola, a ja owinąłem się wokół jej nogi i nie chciałem puścić”.
Oceń swoją nieśmiałość
Carducci twierdzi, że pierwszym krokiem do cieszenia się wakacyjną atmosferą towarzyską jest uznanie, że nie ma nic złego w byciu nieśmiałym. „Świat byłby lepszy, gdyby było na nim więcej nieśmiałych ludzi. Nieśmiali ludzie są zazwyczaj dobrymi słuchaczami. Mają silną motywację i podporządkowują się innym. Wyobraźmy sobie, że wszyscy zachowują się jak Dennis Rodman lub Howard Stern”.
Ale nieśmiałość może stać się problemem, jeśli powstrzymuje cię od działania. Cheek radzi, by zadać sobie pytanie, czy nieśmiałość stanowi przeszkodę w realizacji celów zawodowych lub celów związanych z relacjami. „Jeśli ludzie czują się zablokowani, powinni szukać profesjonalnej pomocy”.
Osoby, które są tak przytłoczone lękiem, że popadają w skrajności, aby uniknąć spotkań towarzyskich, mogą mieć zaburzenie lęku społecznego, znane również jako fobia społeczna. Ten intensywny i uporczywy lęk przed byciem ocenionym lub upokorzonym może przeszkadzać w pracy i innych codziennych czynnościach. „Przez pewien czas nie chciałam nawet wychodzić na lunch z ludźmi z pracy” – mówi Nan, 30-letnia nauczycielka, która poprosiła, abyśmy używali tylko jej imienia. Objawy fobii społecznej pojawiły się u niej w wieku nastoletnim, a z wiekiem problem się nasilił. „Akceptuję wady i niedoskonałości innych ludzi, ale nie chcę, żeby ktoś widział moje”.
Podczas stresu związanego ze świętami nawet osoby ze zwykłą nieśmiałością mogą wykazywać oznaki fobii społecznej lub innej potencjalnej pułapki – wakacyjnego bluesa. „Nieśmiałość jest czynnikiem ryzyka depresji, gdy dana osoba czuje się samotna lub brakuje jej wsparcia społecznego” – mówi doktor Cheek. „To, co muszą zrobić osoby nieśmiałe, to przestać biernie dryfować, a zamiast tego stworzyć jakieś konkretne plany, choćby najskromniejsze”.
Szanuj swoją strefę komfortu nieśmiałości
Carducci mówi, że najważniejsze jest, aby plany były dostosowane do Ciebie. „Nie czuj, że musisz iść na wszystko. Wybierzcie, gdzie i jak chcecie się spotykać”. Dla Rugglesa oznacza to „intymne spotkania w gronie przyjaciół”. Jak wielu nieśmiałych ludzi, najlepiej czuje się, trzymając się znajomych miejsc i twarzy.
Tym, którzy chcą poszerzyć swoją strefę komfortu, Carducci zaleca zmianę jednego czynnika na raz. Jeśli chcesz poznać nowych ludzi, spróbuj zrobić to na dobrze znanym terenie. Jeśli chcesz sprawdzić się w nowym klubie, przyprowadź ze sobą znajome osoby.
„Osoby nieśmiałe mogą wybrać sobie przyjaciela lub członka rodziny jako trenera” – mówi Cheek. „Ta osoba może być dla nich pomostem do świata towarzyskiego”.
Rozważając zaproszenia spoza swojej strefy komfortu, skup się raczej na możliwych korzyściach niż na ryzyku. „Pójście na imprezę biurową może sprawić, że poczujesz się zaniepokojony, ale może też przynieść korzyści w postaci kontaktów międzyludzkich” – mówi Cheek. Radzi on osobom nieśmiałym, aby unikały pułapki „wszystko albo nic”. „Mają tendencję do myślenia: 'Albo zostanę w domu, albo będę żył imprezą'”. Pojawienie się na imprezie w biurze nie oznacza, że musisz spędzać czas pod jemiołą. Pozwól sobie na to, by cieszyć się byciem obserwatorem.
Zapomnij o „modnym spóźnieniu”.
Na kilka dni przed dużą imprezą lub trudnym spotkaniem towarzyskim zrób rozpoznanie. Dowiedz się, gdzie zaparkować, kto tam będzie, jaki rodzaj jedzenia będzie podawany i ile pieniędzy będziesz potrzebować. Wiedza o tym, czego można się spodziewać, może wyeliminować część stresu w dniu imprezy.
Kiedy nadejdzie data, nie popełnij błędu i nie spóźnij się. Carducci wyjaśnia, że osoby nieśmiałe potrzebują czasu, aby oswoić się z nową sytuacją. „Nieśmiałe osoby myślą: 'Pójdę na imprezę późno, żeby było dużo ludzi. Wtopię się w tłum”. Ale trudniej jest włączyć się do toczącej się rozmowy. Zamiast spóźniać się na imprezę, radzimy nieśmiałym ludziom, by pojawiali się wcześniej. W ten sposób można poznać ludzi na zasadzie „jeden do jednego””.
Innym częstym błędem jest opuszczanie imprezy już po 15 lub 20 minutach. Carducci mówi, że choć szybkie wyjście może wydawać się dobrym kompromisem, nie daje szansy na poznanie sytuacji. Osoby, które wytrzymują dłużej, mogą zauważyć, że ich początkowy dyskomfort znika. Ta strategia sprawdza się w przypadku Nan, która dzięki pomocy psychologa i lekarstw wróciła do życia towarzyskiego. „Kiedy przychodzę na imprezę, daję sobie kilka minut na zbadanie sytuacji i sprawdzenie, gdzie mogę nawiązać rozmowę. Zazwyczaj najpierw znajduję osoby, które znam i z nimi rozmawiam”.
Drobne rozmowy niech będą „drobne”
Według Carducci, problemem numer 1 wśród osób nieśmiałych jest rozpoczynanie i podtrzymywanie rozmów. Nieśmiałe osoby często obawiają się, że nie będą miały nic mądrego do powiedzenia – obawa ta wynika z błędnego przekonania na temat celu small talk. „Celem jest po prostu poinformowanie innych, że jesteś gotowy do rozmowy” – mówi Carducci. „Nie chodzi o to, by pokazać ludziom, jaki jesteś błyskotliwy, wyrafinowany czy zabawny. Nie ma też pomóc w znalezieniu bratniej duszy. Podstawowa zasada brzmi: nie musisz być błyskotliwy, wystarczy, że będziesz miły”.
„Nazywamy to small talk, ponieważ jest to small talk” – mówi Cheek. Jeśli potrzebujesz pomysłów, co powiedzieć, spróbuj obejrzeć wiadomości albo przeczytać recenzje filmów lub książek. „Osoba nieśmiała może przygotować się do small talk, odrabiając pracę domową z zakresu 'kultury dnia'”.
Carducci zaleca czytanie książek lub udział w seminariach na temat small talk, a także ćwiczenie z przyjaciółmi. „Nie rodzisz się z darem gadulstwa. Jest to umiejętność nabyta, tak jak nauka gry w golfa czy tenisa”.
Ludzie nie gryzą
Dla Rugglesa okazja do ćwiczenia się w small talk jest związana z jego pracą. „Ciągle chodzę do biur nowych klientów, aby rozwiązywać ich problemy” – mówi. „Im więcej mam interakcji społecznych, tym lepiej się czuję”.
Jeśli Twoja codzienna praca nie daje możliwości regularnego poznawania nowych ludzi, Carducci sugeruje, aby zapisać się na projekty wolontariackie. Twierdzi, że okres wakacyjny to idealny czas, aby rozpocząć wolontariat w kuchni dla ubogich lub schronisku dla zwierząt, gdzie można spotkać ludzi o podobnych zainteresowaniach. „Masz podstawy do rozmowy. Spotykasz [innych wolontariuszy] wielokrotnie. Można się z nimi zaprzyjaźnić”.
Wolontariat za kulisami w lokalnej grupie teatralnej pomógł Nan poszerzyć strefę komfortu związaną z nieśmiałością. W końcu poczuła się na tyle swobodnie, że wystąpiła na scenie w trzech musicalach grupy. „Zaczęłam zdawać sobie sprawę, że moi przyjaciele będą moimi przyjaciółmi” – mówi – „i mniej przejmuję się tym, co myślą inni”.
Chociaż okres wakacyjny może być wyzwaniem, jeśli jesteś nieśmiały, może to być również czas rozwoju. Aby jak najlepiej wykorzystać ten czas, Ruggles proponuje rozsądne przypomnienie. „Ludzie nie gryzą… a jeśli już gryzą, to nie są warci Twojego czasu”.
