Lekarz mówi ci.

Lekarz przedstawia kilka sposobów, dzięki którym można sobie z nim poradzić bez recepty.

1/15

Lęk jest częścią życia – każdy z nas od czasu do czasu go odczuwa. W takich sytuacjach można spróbować kilku rzeczy, które pomogą uspokoić emocje. Jeśli często odczuwasz niepokój i nic nie pomaga, porozmawiaj z lekarzem o innych sposobach radzenia sobie z nim.

Ćwiczenie

2/15

Nie musisz trenować na olimpiadzie – 10-minutowy spacer może załatwić sprawę tak samo dobrze, jak 45-minutowy trening. Jedno i drugie może poprawić samopoczucie na kilka godzin, jak aspiryna na ból głowy. A jeśli ćwiczysz regularnie – co najmniej 3 razy w tygodniu – jest mniej prawdopodobne, że w ogóle będziesz odczuwać niepokój.

Na świeżym powietrzu

3/15

Nawet roślina w pokoju lub zdjęcia przyrody mogą sprawić, że poczujesz się mniej niespokojny, zły lub zestresowany. Najlepiej jednak, jeśli wyjdziesz na zewnątrz. Poprawisz swój nastrój, a to może obniżyć ciśnienie krwi, tętno, napięcie mięśni i poziom hormonów stresu, które wzrastają, gdy jesteś niespokojny.

Ogrodnictwo

4/15

Wyjdź z domu i włóż ręce w ziemię. Praca w ogrodzie sprawia, że mózg uwalnia substancje chemiczne poprawiające nastrój, które mogą pomóc w uspokojeniu niepokoju. Ponadto będziesz mieć trochę ruchu i spędzisz czas na świeżym powietrzu, co również jest korzystne dla Ciebie. Jeśli nie masz własnego pola, zadzwoń do lokalnego ogrodu społecznego – z pewnością ucieszą się z pomocy.

Seks

5/15

Może to być ostatnia rzecz, o której myślisz, kiedy jesteś niespokojny, ale seks może obniżyć reakcję organizmu na stres. A zdrowe życie seksualne, zwłaszcza z zaangażowanym partnerem, może sprawić, że będziesz szczęśliwszy i zdrowszy, a to z kolei może pomóc w utrzymaniu niepokoju w ryzach.

Medytacja

6/15

Jest to jeden ze sposobów na zmniejszenie zmartwień do minimum, tak abyś był ich świadomy, ale nie przeszkadzały ci one w życiu. Medytacja pomaga skupić się na oddechu i uwolnić umysł od myśli. Kiedy wkrada się jakaś obawa, starasz się ją szybko oddalić i oczyścić głowę.

Joga

7/15

Jest to forma medytacji: Układasz swoje ciało w określonych pozycjach, które mogą wzmocnić i rozciągnąć mięśnie i inne tkanki. W tym samym czasie starasz się utrzymać spokojny oddech. Może to obniżyć tętno i ciśnienie krwi oraz sprawić, że będziesz mniej niespokojny. Istnieją jednak pozycje jogi, których nie powinieneś wykonywać, jeśli cierpisz na pewne schorzenia, dlatego przed rozpoczęciem ćwiczeń porozmawiaj z lekarzem.

Akupunktura

8/15

Może to pomóc w zrelaksowaniu się – pod warunkiem, że nie będziesz się zbytnio denerwować na myśl o igłach. Akupunkturzysta wprowadza bardzo cienkie igły w określone punkty ciała. Czasami stosuje się także stymulację elektryczną, aby zmniejszyć napięcie mięśni i nerwów.

Aromaterapia

9/15

Proste zapachy, takie jak lawenda, rumianek czy woda różana, mogą pomóc ci się uspokoić. Pochodzą one ze skoncentrowanych olejków, które można wdychać lub wcierać w skórę. Naukowcy uważają, że wysyłają one sygnały chemiczne do części mózgu, które wpływają na nastrój i emocje.

Masaż

10/15

Terapeuci naciskają, rozcierają, ściskają i naciskają mięśnie oraz inne tkanki miękkie za pomocą dłoni, palców, przedramion, łokci, a czasem nawet stóp. Może to być pomocne przy bólach mięśni i innych problemach, a także w łagodzeniu niepokoju i stresu.

Biofeedback

11/15

Przeszkolony terapeuta prowadzi pacjenta przez myślenie o rzeczach, które wywołują u niego niepokój, podczas gdy komputer odczytuje fale mózgowe i przekazuje informacje zwrotne. Wraz z terapeutą ćwiczysz strategie uspokajające i obserwujesz informacje zwrotne na komputerze, aby sprawdzić, jak one działają. Z czasem może to pomóc w opanowaniu lęku.

Sen

12/15

Sen doładowuje mózg, poprawia nastrój i koncentrację, a jeśli jest go wystarczająco dużo, jest mniej prawdopodobne, że będziesz się niepokoić. Przeznacz na niego od 7 do 9 godzin każdego dnia. Aby lepiej spać, kładź się spać i budzić o tej samej porze. W pokoju powinno być chłodno, ciemno i cicho, a tuż przed snem nie oglądaj telewizji ani nie korzystaj z komputera. Regularne ćwiczenia również mogą pomóc w zasypianiu, ale staraj się wykonywać je rano i po południu – nocne treningi mogą zakłócić sen.

Ogranicz alkohol

13/15

Kilka drinków może odprężyć, ale zbyt duża ich ilość może zmienić pracę mózgu i sprawić, że będziesz bardziej niespokojny. Nadmierne picie może mieć wpływ na pracę i życie domowe, a także powodować inne problemy zdrowotne, które mogą potęgować niepokój. Zdrową zasadą jest picie nie więcej niż jednego drinka dziennie przez kobiety i dwóch przez mężczyzn.

Ustal priorytety

14/15

Ustal, co musisz zrobić od razu, a co może poczekać. Lista rzeczy do zrobienia może pomóc w podzieleniu dużych projektów na mniejsze zadania i utrzymaniu koncentracji na tym, co należy zrobić w następnej kolejności. Poproś o pomoc, gdy jej potrzebujesz, i odpuść sobie sprawy, które nie są zbyt ważne.

Prowadź dziennik

15/15

Może to pomóc w znalezieniu wzorców i ustaleniu, co wywołuje u ciebie niepokój. Wydarzenia rodzinne? Praca? Szkoła? Zbyt duża ilość kofeiny? Może zdarza się to tylko wtedy, gdy jesteś głodny. Jeśli czujesz się zdenerwowany, spróbuj zapisać, co robisz i myślisz. Jeśli będziesz wiedział, co jest przyczyną niepokoju, być może uda Ci się go lepiej opanować.

Filofobia to lęk przed zakochaniem się. Dowiedz się więcej o tym, co go wywołuje, jakie są jego objawy i jak go leczyć.

Filofobia nie jest zaburzeniem, które może zdiagnozować lekarz, ponieważ nie znajduje się ona w Diagnostycznym i Statystycznym Podręczniku Zaburzeń Psychicznych (DSM). Jest to przewodnik, z którego korzystają specjaliści od zdrowia psychicznego, aby określić, czy ktoś spełnia kryteria konkretnej choroby psychicznej lub zaburzenia psychicznego. Mimo to specjaliści zdrowia psychicznego często mogą pomóc w walce z filofobią, jeśli ma ona negatywny wpływ na życie.

Przyczyny filofobii

Strach przed zakochaniem się ma wiele potencjalnych przyczyn, w tym:

Doświadczenia z przeszłości. Traumatyczne związki w przeszłości mogą przyczynić się do rozwoju lęku przed zakochaniem. Niewierność, zdrada lub złamane serce mogą powodować trzymanie się z dala od romantycznych związków. Lęk mogą wywoływać także inne rodzaje związków, takie jak związki z rodzicami czy bliskie przyjaźnie.

Doświadczenia kulturowe. W niektórych kulturach istnieje większa presja, by w określonych okolicznościach zawrzeć małżeństwo w młodym wieku. Jeśli ktoś nie chce mieć tego tradycyjnego doświadczenia, może to prowadzić do filofobii.

Strach przed odrzuceniem. Wystawianie się na zewnątrz może być przerażające. Badania pokazują, że odrzucenie może mieć w organizmie skutki podobne do bólu fizycznego. Większość ludzi jest w stanie poradzić sobie z odrzuceniem, ale jeśli doświadczyłeś kilku bolesnych odrzuceń, strach przed kolejnym może pozostać w tobie.

Objawy filofobii

Objawy tego lęku są różne u każdej osoby. Jednak wiele osób cierpiących na filofobię doświadcza:

• Brak intymnych związków

• Ciągłe uczucie niepokoju w związkach

W sytuacjach związanych z relacjami lub gdy myślisz o związkach, możesz również mieć

• Szybkie bicie serca

• Płytkie oddychanie

• Napady paniki lub lęku, które mogą obejmować bóle w klatce piersiowej

Zagrożenia związane z filofobią

U osób, u których filofobia utrzymuje się przez dłuższy czas lub występuje w bardziej ekstremalnych przypadkach, może wystąpić zwiększone ryzyko

• Depresja

• Lęk

• Nadużywanie substancji

• Myślenie samobójcze

Leczenie filofobii

Większość ludzi w pewnym momencie życia odczuwa pewien lęk lub opór przed intymnością lub zakochaniem się. Może to jednak stać się problemem, jeśli filofobia powoduje znaczne cierpienie. Jeśli tak jest w Twoim przypadku, dostępne jest leczenie.

Głównym sposobem leczenia filofobii jest terapia lub poradnictwo. Można współpracować z pracownikiem służby zdrowia psychicznego. Specjalista może przeanalizować wcześniejsze związki pacjenta, aby ustalić, co powoduje jego lęk przed zakochaniem się. Może on zadać pacjentowi ćwiczenia relaksacyjne lub inne rodzaje terapeutycznych zadań domowych, które pomogą mu poczuć się bardziej komfortowo podczas randek i związków.

Terapeuta może zastosować terapię poznawczo-behawioralną (CBT), aby pomóc pacjentowi zauważyć schematy myślowe i nawyki, które przyczyniają się do jego lęku przed byciem w związku.

Mogą także zastosować terapię systematycznego odczulania, zwaną także warunkowaniem przeciwstawnym. Polega ona na tym, że terapeuta powoli oswaja pacjenta z myślą o zakochaniu się, aby znieczulić go na swój lęk. Terapeuta może dawać Ci zadania do wykonania w świecie rzeczywistym, w miarę jak będziesz się lepiej czuł z myślą o zakochaniu.

Hipnoterapia nie jest podobna do hipnozy scenicznej pokazywanej w filmach. Jest to raczej kierowana medytacja, która pozwala wyobrazić sobie, że robisz to, co chcesz robić.

Jak znaleźć odpowiedniego terapeutę do współpracy

Znalezienie odpowiedniego terapeuty może być procesem prób i błędów. Jeśli jesteś gotowy na współpracę z kimś, zacznij od zapoznania się z różnymi rodzajami terapii, aby zrozumieć, jak dany terapeuta będzie podchodził do pracy z Tobą. Następnie należy zapytać potencjalnych kandydatów o ich specjalizacje. Warto poszukać kogoś, kto ma doświadczenie i wiedzę na temat filofobii. Na koniec należy się upewnić, że posiada on odpowiednie licencje dla danego obszaru.

Jeśli nie czujesz się komfortowo z danym terapeutą, spróbuj innego. Dobrze jest zaufać swoim przeczuciom co do terapeutów. Stosując się do tych wskazówek, można znaleźć kogoś, kto będzie w stanie wspólnie z nami pracować nad swoją filofobią.

Jak samodzielnie pracować nad filofobią

Aby pomóc sobie z lękiem przed zakochaniem się, można również samodzielnie wykonywać ćwiczenia. Ćwiczenia te można wykonywać samodzielnie lub z terapeutą:

• Oceń historię swojego związku, aby sprawdzić, czy zranienie w przeszłości nie sprawia, że boisz się powtórzyć to doświadczenie w nowym związku

• Rozpoznać negatywne głosy w głowie, które nie pozwalają nam czuć się szczęśliwymi w związkach

• Pozwól sobie na odczuwanie trudnych emocji; w ten sposób możesz przez nie przejść

• Kwestionuj lub oceń swoje wcześniejsze wyobrażenia na temat związków

• Rozpoznaj, skąd biorą się mechanizmy obronne, które nie pozwalają ci otworzyć się przed ludźmi

Dowiedz się więcej o astrafobii: czym jest, co ją wywołuje, dlaczego ma znaczenie i jak można ją leczyć.

Osoby cierpiące na astrafobię są przerażone pogodą. Mogą z niepokojem wypatrywać oznak złej pogody, chować się w miejscach w domu, w których czują się bezpiecznie podczas burzy, lub doświadczać silnego stresu związanego z przyspieszonym biciem serca i oddychaniem do czasu, aż burza minie.

Objawy astrofobii

Objawy astrafobii są bardzo podobne do objawów innych zaburzeń lękowych. Obejmują one często takie elementy jak:?

• Trudności z zasypianiem

• Niepokój

• Niezdolność do koncentracji

• Hiperwentylacja

• Problemy żołądkowo-jelitowe

Choroby takie jak astrafobia mogą być bardzo osłabiające, a ponieważ inni często ich nie rozumieją, mogą powodować poczucie izolacji społecznej u osób, które z nimi żyją.

Diagnozowanie astrofobii

Wizyta u lekarza jest jedną z pierwszych rzeczy, które należy zrobić, gdy podejrzewa się u siebie astrafobię. Chociaż przyczyny fobii nie są dobrze poznane, lekarz może przeprowadzić pełną ocenę fizykalną, aby upewnić się, że za tym stanem nie kryje się jakiś problem zdrowotny.

Osoby cierpiące na fobie lub zaburzenia lękowe są często kierowane po pomoc do psychiatrów, a psychoterapia jest uważana za podstawowy sposób leczenia tego rodzaju stanów. Rozmowa z psychoterapeutą o uczuciach, których doświadczasz podczas silnej burzy, a zwłaszcza o źródłach tych uczuć we własnych doświadczeniach życiowych, może pomóc wam obojgu lepiej zrozumieć ten stan i znaleźć sposoby jego leczenia.

Tajemnicze przyczyny fobii

Ogólnie rzecz biorąc, przyczyny fobii, a w szczególności astrafobii, są w medycynie wciąż pytaniami bez odpowiedzi. Nie wiadomo, dlaczego tak się dzieje, ale fobie są powszechne w całej populacji, choć różnią się stopniem, w jakim utrudniają codzienne funkcjonowanie. W samych Stanach Zjednoczonych 19 milionów ludzi żyje z fobiami o nasileniu od lekkiego do ciężkiego, które w znacznym stopniu wpływają na jakość ich życia.

Wiele osób nie zdaje sobie sprawy z tego, że osoby cierpiące na takie fobie jak astrafobia wiedzą, że ich lęk nie jest racjonalny. Nie boją się, że deszcz i grzmoty wskoczą do ich domu i zrobią im krzywdę. Podstawową przyczyną jest skomplikowana mieszanka czynników fizycznych i psychologicznych, której nie da się, a przynajmniej jeszcze nie udało się, dokładnie wyjaśnić.

Dużą rolę odgrywa doświadczenie życiowe, zwłaszcza traumatyczne wydarzenia z dzieciństwa związane w jakiś sposób z pogodą. Jednak tego typu fobie występują w rodzinach, co wskazuje na to, że istnieje również komponent genetyczny. Co więcej, wiele osób nie szuka leczenia zaburzeń lękowych lub fobii, dopóki nie zaczną one aktywnie wpływać na ich życie osobiste lub zawodowe.

Jak leczyć astrofobię?

Dobra wiadomość jest taka, że astrafobia nie musi być trwała. Stan ten jest odwracalny i można go leczyć za pomocą leków przeciwlękowych lub technik relaksacyjnych. Za najskuteczniejszy sposób radzenia sobie z astrafobią i innymi rodzajami lęku uznano psychoterapię.

Psychoterapia może obejmować terapie zdrowia psychicznego, takie jak:?

• Terapia ekspozycyjna: Terapia ekspozycji polega na umożliwieniu osobie cierpiącej na fobię, w kontrolowanym otoczeniu, stopniowego doświadczania źródła lęku. Powoli może ona przystosować się do przyczyny lęku i pokonać ją. Ważne jest, aby ekspozycja odbywała się stopniowo, tak aby osoba miała czas na zaaklimatyzowanie się i nie była przytłoczona.

• Terapia poznawczo-behawioralna: Terapia poznawczo-behawioralna, zwana często po prostu CBT, jest formą terapii konwersacyjnej, w której kładzie się nacisk na strukturę myśli. Analizuje ona sposób myślenia o danym bodźcu, np. o grzmotach, oraz sposób, w jaki pacjent automatycznie przechodzi od jednej (zwykle negatywnej) myśli do drugiej w odpowiedzi na ten bodziec. Ideą CBT jest przerwanie tego cyklu, a w końcu jego przerwanie.

Zapobieganie astrofobii

Nie ma prawdziwego sposobu na zapobieganie astrafobii, ponieważ nie wiadomo, kto na nią zachoruje ani w jakich okolicznościach może się rozwinąć. Można jednak zapobiec pogorszeniu się jej stanu i wpływowi na życie, jeśli już na nią zachorujemy.

W przypadku takiej choroby ważne jest kontynuowanie aktywności społecznej, uczestniczenie w wydarzeniach, które sprawiają przyjemność lub dają satysfakcję. Nie pozwól, by astrafobia cię pokonała.

Nie lekceważ astrafobii i nie pozwól, by inni w Twoim życiu lekceważyli ją. Fobie to szeroko zakrojone, poważne choroby, których nie należy bagatelizować. Jeśli nie są leczone, z czasem mogą się pogłębiać.

Antropofobia to lęk przed ludźmi. Już dziś dowiedz się o przyczynach, objawach i możliwościach leczenia tego schorzenia.

Inni badacze twierdzą, że ten lęk sięga głębiej. Osoba cierpiąca na socjofobię może czuć się komfortowo w anonimowym otoczeniu społecznym, na przykład w przypadkowym tłumie ludzi. W przypadku antropofobii będziesz prawdopodobnie czuł się równie niespokojny w takim tłumie, jak w każdym innym otoczeniu społecznym.

Można mieć niewielką lub bardzo dużą antropofobię. W skrajnym przypadku możesz mieć trudności w kontaktach nawet z jedną osobą, nawet z ukochaną. Możesz woleć rozmawiać z ludźmi tylko drogą elektroniczną.

Antropofobia może nawet prowadzić do rezygnacji z pracy lub szkoły, aby uniknąć sytuacji społecznych. Antropofobia nie pozwala na zaspokojenie podstawowej ludzkiej potrzeby kontaktu z innymi ludźmi. Powoduje ona konflikt w twoim mózgu.

Przyczyny antropofobii

Wszystkie fobie są często związane z traumatycznymi przeżyciami w historii danej osoby. W niektórych przypadkach wystarczy jedno bardzo złe doświadczenie, aby wywołać antropofobię. Często jednak pojawia się ona po serii złych doświadczeń.

Zdrada ze strony bliskich osób może wywołać tę fobię. To, co zaczyna się od jednej zdrady, może wywołać u danej osoby większy problem z zaufaniem. Z czasem może przerodzić się w całkowity strach przed ludźmi i wszelkimi interakcjami społecznymi.

Antropofobia może również wynikać z nieprawidłowej pracy nadnerczy. Hormony z nadnerczy mogą pomóc lub zaszkodzić w radzeniu sobie ze stresem. Przyczyną zaburzeń lękowych mogą być także problemy z tarczycą i sercem.

Czasami w rodzinie danej osoby występuje historia zaburzeń lękowych. ?

Objawy antropofobii

Ludzie czasami nie rozpoznają wczesnych objawów antropofobii. Mogą się one zaczynać od tego, że osoba nie chce nawiązywać kontaktu wzrokowego z innymi i martwi się, że jest obserwowana. Ponadto osoba ta prawdopodobnie obawia się, że może zostać osądzona.

Jeszcze wyraźniejszym objawem jest lęk antycypacyjny, kiedy to osoba stresuje się zbliżającym się wydarzeniem społecznym. W miarę zbliżania się terminu mogą pojawić się problemy żołądkowe, zaburzenia snu i bóle głowy.

Częste są również ataki paniki. Mogą się one pojawić, gdy osoba cierpiąca na antropofobię będzie musiała stawić czoła innym ludziom. Objawy obejmują:?

• Pocenie się i drżenie?

• Zaczerwienienie skóry?

• Trudności z oddychaniem, mówieniem lub podejmowaniem decyzji?

• Chęć ucieczki?

• Masz wrażenie, że zaraz wydarzy się coś złego?

• Zbyt szybkie bicie serca

Leczenie antropofobii

Specjaliści od zdrowia psychicznego często obawiają się, że antropofobia i inne problemy lękowe doprowadzą cierpiących na nie ludzi do szukania pocieszenia w narkotykach i alkoholu. Mogą one nawet nadużywać leków na receptę, takich jak środki uspokajające.

Niestety, nadużywanie narkotyków i alkoholu zwykle tylko pogarsza sytuację, jeśli osoba cierpiąca na antropofobię próbuje utrzymać pracę i kontaktować się z ludźmi.

Jeśli cierpisz na antropofobię, wiedz, że istnieje kilka dostępnych opcji leczenia. Wczesne wykrycie, choć trudne, ma kluczowe znaczenie dla powstrzymania rozwoju tej fobii.

Leczenie może być tak proste, jak sesje terapeutyczne mające na celu zmianę negatywnych myśli na pozytywne. Bardziej ekstremalne przypadki antropofobii będą prawdopodobnie wymagały dłuższej terapii.

Lekarz prawdopodobnie rozpocznie od przeprowadzenia pełnego badania fizykalnego, aby poszukać przyczyn cielesnych lęku. Lekarz może także przepisać leki łagodzące objawy i sprawdzi, czy nie występują objawy uzależnienia. Jeśli pacjent nie chce przyjmować leków, może również zapytać lekarza o hipnoterapię.

Terapie oparte na umyśle, czyli terapia rozmowa, będą prawdopodobnie częścią zestawu terapeutycznego. Do elementów tego typu terapii należą:

Systematyczna desensytyzacja. Zaczynasz od sporządzenia listy swoich lęków i koncentrujesz się na rozluźnieniu, jednocześnie skupiając się na tym, czego się boisz. Zacznij od tego, czego boisz się najmniej, a następnie przejdź do tego, czego boisz się najbardziej. ?

Wyzwalanie starych zachowań i uczenie nowych za pomocą zadań domowych.

Grupy wsparcia. ?

Zarządzanie stresem. Niektórzy badacze wskazują na medytację i rozważają możliwość ćwiczeń fizycznych jako sposoby łagodzenia objawów.

Antropofobia może zacząć się od zwykłego złego doświadczenia z kimś, przerodzić się w lęk społeczny i stać się paraliżującym strachem przed wszystkimi ludźmi. Jeśli cierpisz na tę ciężką przypadłość, wczesne wykrycie i szukanie profesjonalnej pomocy może pomóc Ci z niej wyjść. Pomocna może okazać się infolinia lękowa. Ponieważ antropofobia jest lękiem przed ludźmi, szukanie pomocy u innej osoby, nawet jeśli jest ona profesjonalistą, może być trudne. Jednak skontaktowanie się z lekarzem jest niezbędnym krokiem do rozpoczęcia leczenia.

Ophidiophobia (strach przed wężami) jest zaburzeniem lękowym, które może mieć wpływ na Twoje życie. Poznaj przyczyny, objawy i możliwości leczenia tej przypadłości.

Strach przed wężami jest bardzo powszechny. Połowa ludzi na świecie odczuwa lęk przed wężami. Tylko 2% do 3% osób obawiających się węży może cierpieć na ofidiofobię, w przypadku której strach jest tak silny, że zaczyna zakłócać życie lub samopoczucie. Ophidiophobia jest traktowana jako zaburzenie lękowe. ?

Masz ophidiofobię, jeśli:

• Masz intensywny strach, panikę lub lęk, który jest nieracjonalny i trudny do opanowania. ?

• Strach przed wężami jest nieproporcjonalny do zagrożenia.

• Lęk trwa dłużej niż 6 miesięcy.

• Lęk zaczyna negatywnie wpływać na twoje życie. Możesz mieć trudności z normalnym zachowaniem się w pracy, szkole lub sytuacjach społecznych.

Co powoduje afidiofobię?

Intensywny i niewytłumaczalny strach przed wężami może być spowodowany wieloma przyczynami:?

• Negatywne doświadczenia z wężami w przeszłości: Jeśli w przeszłości, na przykład w dzieciństwie, miałeś negatywne doświadczenia z wężami, które źle na ciebie wpłynęły, mogło to spowodować rozwinięcie się fobii.

• Wyuczone zachowanie: Fobia może się rozwinąć, jeśli ktoś z bliskiej rodziny, np. rodzic, miał taką samą fobię lub odczuwał lęk przed wężami.

• Genetyka: Niektórzy ludzie mogą mieć genetycznie uwarunkowaną większą skłonność do rozwoju fobii.

Objawy

Osoby cierpiące na fobie często doświadczają ataków paniki. Mogą one również doświadczać nagłego uczucia silnego strachu, niepokoju i paniki w kontakcie z wężami. Doświadczają tego skrajnego lęku na samą myśl o wężach, nie będąc fizycznie w ich pobliżu.

Inne objawy ofidiofobii, na które należy uważać, to:?

• Wiesz, że twój strach nie ma sensu, ale mimo to próbujesz sobie z nim poradzić.

• Robisz wszystko, co możesz, aby uniknąć miejsc lub sytuacji, w których możesz spotkać węże lub możesz przebywać w ich pobliżu, ale nie bez odczuwania silnego strachu.

• Lęk nasila się, gdy wygląda na to, że wąż lub węże zbliżają się do ciebie.

• Pocenie się?

• Trudności w oddychaniu.

• Ucisk w klatce piersiowej.

• Nudności.

• Zawroty głowy lub światłowstręt.

• Dzieci mogą mieć napady złości lub wykazywać zachowania kurczowe lub płaczliwe, kiedy nie chcą stawić czoła strachowi.

• Zwiększona częstość akcji serca.

• Zwiększone ciśnienie krwi.

• Drżenia. Występują niewielkie lub silne drżenia lub niewielkie lub silne ruchy w jednej lub kilku częściach ciała.

• Parestezja – uczucie pieczenia lub kłucia, odczuwane zwykle w ramionach, rękach, nogach lub stopach.

• Biegunka.

• Uderzenia gorąca lub dreszcze.

• Uczucie suchości w jamie ustnej.

• Poczucie dezorientacji, które występuje wtedy, gdy osoba czuje się zdezorientowana co do swojego położenia lub tego, co robi.

Diagnoza

Lekarz na początku zada pacjentowi serię pytań, aby zebrać informacje o objawach i obawach. Zapozna się z historią medyczną, psychiatryczną i społeczną pacjenta. W celu zdiagnozowania konkretnej fobii może również sięgnąć do Diagnostycznego i Statystycznego Podręcznika Zaburzeń Psychicznych (DSM-5), opublikowanego przez Amerykańskie Towarzystwo Psychiatryczne. Następnie lekarz zaplanuje leczenie w oparciu o postawione rozpoznanie.

Opcje leczenia

Niektóre osoby cierpiące na fobię mogą nie potrzebować leczenia, ponieważ wystarczy, że będą unikać tego, co wywołuje fobię. Należy skonsultować się z lekarzem, jeśli jest to coś, co nie jest łatwe do zrobienia lub zaczyna wpływać na życie społeczne, zawodowe lub osobiste.

Skuteczne leczenie ofidiofobii może zająć trochę czasu, w zależności od tego, jak poważny jest to stan. Jednak dzięki leczeniu ponad 90% osób jest w stanie skutecznie wyleczyć się z fobii. Najskuteczniejsza w leczeniu tej choroby okazuje się psychoterapia w postaci terapii ekspozycyjnej i CBT (terapii poznawczo-behawioralnej) oraz, w razie potrzeby, leczenie farmakologiczne.

• Terapia ekspozycyjna: Terapia ekspozycji polega na powolnym, stopniowym zwiększaniu ekspozycji na obiekt lęku, aż do momentu, w którym będzie można go kontrolować. Terapia ekspozycyjna może rozpocząć się od rozmowy z terapeutą o wężach, poproszenia o poczytanie o nich, pokazania zdjęć węży, zorganizowania wizyty w lokalnym zoo, a w końcu poproszenia o spróbowanie potrzymania węży. Wszystko to odbywa się etapami i w miarę wzrostu poziomu komfortu przechodzisz do następnego poziomu.

• Terapia poznawczo-behawioralna (CBT): Lekarz będzie współpracował z pacjentem, aby nauczyć go nowych sposobów postrzegania węży i zachowania się w ich pobliżu, stosując terapię poznawczo-behawioralną (CBT). Nauczysz się również praktycznych sposobów radzenia sobie ze strachem, dzięki czemu nabierzesz pewności, że jesteś w stanie poradzić sobie z lękiem. ?

• Leki: Fobie można zazwyczaj zwalczać za pomocą terapii rozmownej. Czasami lekarz może zalecić krótkoterminowe przyjmowanie leków, aby pomóc w leczeniu stanów takich jak lęk, który jest częścią fobii.

• Leczenie stylem życia: Lekarz może również zasugerować techniki uważności, praktyki medytacyjne lub aktywność fizyczną w formie ćwiczeń, aby pomóc w radzeniu sobie z lękiem i stresem.

Ataki paniki mogą być intensywne, przerażające i często przypadkowe. Oto, co dzieje się w Twoim ciele i mózgu, gdy dopadnie Cię taki atak.

Te epizody skrajnego strachu często zdarzają się bez ostrzeżenia. W ciągu życia może wystąpić jeden lub więcej ataków paniki, ale może też nie wystąpić nigdy. Co zatem dzieje się w organizmie i mózgu podczas ataku paniki?

Co czujesz

Atak paniki oznacza wystąpienie czterech lub więcej z poniższych objawów:

• Uczucie utraty kontroli lub szaleństwa

• Uderzające serce

• Pocenie się

• Drżenie lub trzęsienie się

• Duszność

• Ból w klatce piersiowej

• Nudności

• Zawroty głowy

• Dreszcze lub uderzenia gorąca

• Uczucie braku kontaktu z ciałem

• Jakbyś się dusił

• Strach, że umierasz

• Mrowienie lub drętwienie rąk, ramion, stóp lub nóg

Wiele osób myli atak paniki z nagłym przypadkiem medycznym, takim jak zawał serca. Objawy mogą wydawać się podobne, ale ataki paniki nie zagrażają życiu.

Zwykle mijają po kilku minutach, ale czasami mogą utrzymywać się przez wiele godzin. Po ich wystąpieniu możesz czuć się wyczerpany i zdrenowany.

Co dzieje się wewnątrz ciała

Za tymi intensywnymi objawami fizycznymi stoi reakcja organizmu na walkę lub ucieczkę. Zazwyczaj, gdy napotykasz zagrożenie – czy to ze strony niedźwiedzia grizzly, czy pędzącego samochodu – Twój układ nerwowy zaczyna działać. Hormon adrenalina napływa do krwiobiegu, wprawiając organizm w stan podwyższonej gotowości. Przyspiesza bicie serca, co sprawia, że do mięśni dopływa więcej krwi. Oddech staje się szybki i płytki, abyś mógł przyjąć więcej tlenu. Wzrasta poziom cukru we krwi. Twoje zmysły stają się bardziej wyostrzone.

Wszystkie te zmiany – które zachodzą w jednej chwili – dają Ci energię, której potrzebujesz, by stawić czoła niebezpiecznej sytuacji lub szybko uciec z miejsca zagrożenia.

W przypadku przypadkowych ataków paniki twoje ciało staje się czujne bez powodu. Naukowcy nie wiedzą dokładnie, co je wywołuje. Ale skutki fizyczne są realne: Podczas ataku paniki poziom adrenaliny w organizmie może wzrosnąć o 2,5 raza lub więcej.

Ataki paniki mogą nie przychodzić tak niespodziewanie, jak się wydaje. Zmiany fizyczne mogą zacząć się na około godzinę przed atakiem. W jednym z badań osoby z zaburzeniami panicznymi nosiły urządzenia, które śledziły aktywność ich serca, pocenie się i oddychanie. Wyniki wykazały niższy od normalnego poziom dwutlenku węgla – oznakę szybkiego, głębokiego oddychania, które może doprowadzić do zadyszki – już około 45 minut przed atakiem paniki.

Co dzieje się w mózgu

Naukowcy wciąż badają, w jaki sposób ataki paniki wpływają na mózg. Możliwe, że części mózgu związane z lękiem stają się bardziej aktywne podczas epizodu. Jedno z ostatnich badań wykazało, że u osób z zaburzeniem panicznym występuje duża aktywność w części mózgu związanej z reakcją walki lub ucieczki.

Inne badania wykazały możliwy związek między zaburzeniem panicznym a substancjami chemicznymi w mózgu. Stan ten może być również związany z brakiem równowagi w poziomie serotoniny, co może wpływać na nastrój.

Co można zrobić

Aby przetrwać atak paniki, najpierw spróbuj zapanować nad oddychaniem. Znajdź miejsce, w którym możesz usiąść lub wygodnie się ułożyć. Skoncentruj się na tym, aby oddech był powolny i równomierny. Spróbuj wdychać powietrze przez nos przez 4 sekundy, wstrzymać je na 2 sekundy, a następnie wydychać przez usta przez 6 sekund. Powiedz sobie, że nic Ci nie grozi i że atak minie.

Jeśli nie jesteś pewien, czy masz atak paniki, warto udać się do szpitala, aby wykluczyć inne problemy zdrowotne.

Zaburzenie paniczne jest jednym z najbardziej uleczalnych rodzajów zaburzeń lękowych. Pomocne mogą być leki i rodzaj terapii rozmownej, zwanej terapią poznawczo-behawioralną. Jeśli ataki paniki występują często, należy skontaktować się z lekarzem.

Niepokoisz się przed lotem? Dowiedz się więcej o tym, co robić.

Poznaj czynniki wyzwalające lęk

Poznanie przyczyn lęku przed lataniem może być pierwszym krokiem do jego przezwyciężenia. Jeśli uda Ci się ustalić, co Cię najbardziej przeraża, możesz się na to przygotować. Znajomość czynników wywołujących lęk pomaga kontrolować poziom lęku.

Do czynników wyzwalających lęk należą najczęściej:?

• Turbulencje

• Zarazki lub czystość samolotu

• Obawa przed wystąpieniem ataku paniki w trakcie lotu

• Lęk podczas startu lub lądowania

Znajdź techniki relaksacyjne

Po ustaleniu, co wywołuje niepokój, można zacząć szukać technik relaksacyjnych, aby go zmniejszyć. Ważne jest, aby w dniach poprzedzających podróż spróbować zrelaksować ciało. Niektóre techniki, które można wypróbować to:?

• Joga

• Medytacja

• Kojąca muzyka?

Te i inne czynności można wykonać zawsze, gdy odczuwasz zdenerwowanie z powodu zbliżającego się lotu.

Technika głębokiego oddychania. Jest to kolejna metoda, która pomaga uspokoić się przed i w trakcie lotu. Jeśli czujesz, że wpadasz w panikę, zacznij ćwiczyć głębokie oddychanie. Pomoże to złagodzić stres i niepokój poprzez uspokojenie układu nerwowego. Pomoże to także zapobiec hiperwentylacji, ponieważ będziesz spowalniać oddech i wydychać powietrze tak długo, jak to możliwe, aż do następnego dużego wdechu.

Przewiduj swój niepokój

Kolejną pomocną wskazówką w przezwyciężaniu lęku przed lataniem jest przyjęcie do wiadomości, że to się stanie. Lęk antycypacyjny jest uczuciem, które pojawia się, gdy myślisz o lęku, który masz zamiar odczuć, zanim on wystąpi. Zazwyczaj ten rodzaj lęku jest gorszy niż sam lot, w zależności od tego, jakie są czynniki wywołujące lęk.

Odwróć uwagę od siebie. W większości samolotów będziesz mieć dostęp do telewizji lub filmów. W samolocie mogą znajdować się czasopisma, można też pobrać audiobooki lub muzykę na telefon. Mając coś, co może zająć Twój czas podczas lotu, możesz zapomnieć o tym, że znajdujesz się w niekomfortowej sytuacji. Zapewnienie sobie jak największej wygody ułatwi Ci podróż samolotem.

Należy oddzielić strach od prawdziwego zagrożenia. To, że Twoje ciało odczuwa niepokój, nie oznacza, że naprawdę jesteś w niebezpieczeństwie. Uczucie niepokoju może sprawić, że będziesz mieć wrażenie, że wszystko jest nie tak. Wmawiając sobie, że nie jesteś w niebezpieczeństwie, że jesteś tylko niespokojny, możesz się otrząsnąć z potencjalnego ataku paniki. Należy zwracać uwagę na to, kiedy uczucie strachu jest tak naprawdę tylko lękiem. Pomoże Ci to określić, co powinieneś wziąć pod uwagę, a co możesz obejść. ?

Doceniaj każdy lot

Choć brzmi to zbyt prosto, docenianie każdego odbytego lotu może pomóc w pokonaniu aerofobii. Wystawienie się na działanie czynników wyzwalających i fobii może pomóc w ich przezwyciężeniu. W ten sposób wyćwiczysz swój mózg, aby mniej reagował na pewne czynniki.

Pomocną wskazówką w przezwyciężaniu lęku jest robienie czegoś przeciwnego do tego, co każe ci robić twoje ciało. Twoje ciało wymusza na Tobie uczucie walki lub ucieczki, ale jeśli zamienisz to uczucie w pozytywną myśl, możesz powoli pozbyć się siły aerofobii. ?

Zrozumieć fobię

Zanim pokonasz swój lęk przed lataniem, powinieneś spróbować go zrozumieć. Aerofobia jest sklasyfikowaną fobią specyficzną, uznaną przez Diagnostyczny i Statystyczny Podręcznik Zaburzeń Psychicznych (Diagnostic and Statistical Manual of Mental Disorders Fifth Edition).

Fobia związana z lataniem może wywoływać strach i niepokój, a także powodować unikanie źródła fobii. Może to znacznie utrudnić podróżowanie. Lęk przed lataniem jest często lękiem samozdiagnozowanym. Można ulec pokusie, by nie szukać pomocy, lecz raczej unikać latania.

Terapia poznawczo-behawioralna (CBT). Ten rodzaj terapii okazał się skuteczny w pomaganiu ludziom w przezwyciężaniu lęku przed lataniem. Najbardziej skuteczny rodzaj terapii obejmuje pewną formę ekspozycji. Niektóre metody CBT obejmują:?

• Systematyczne odczulanie

• Relaksacja

• Psychoedukacja

• Restrukturyzacja poznawcza

• Wirtualna rzeczywistość

Jeśli przed zarezerwowanym lotem odczuwasz niepokój, a po wejściu do samolotu czujesz się spanikowany, może to oznaczać, że masz lęk przed lataniem. Możesz porozmawiać z lekarzem lub specjalistą od zdrowia psychicznego. Będą oni w stanie pomóc w opanowaniu zdrowych mechanizmów radzenia sobie z lękiem. Pomocne może być także znalezienie systemu wsparcia, z którym można porozmawiać po przezwyciężeniu lęku przed lataniem. Nie krępuj się mówić o tych uczuciach, gdyż są one dość powszechne.

Jeśli masz przyjaciela lub bliską osobę, która ma ataki paniki, możesz zrobić pewne rzeczy, aby jej pomóc. Można też pogorszyć sytuację.

Rzeczy, które powinieneś zrobić

Zachowaj spokój. Nie pozwól, by sytuacja cię przerosła. Twoje spokojne zachowanie może być wzorem dla przyjaciela i dać mu do zrozumienia, że wszystko jest w porządku.

Zostań w pobliżu. Najlepszą rzeczą, jaką możesz zrobić, aby pomóc w ataku paniki, jest pozostanie i pomoc przyjacielowi w jego przetrwaniu. Większość ataków paniki ustępuje po 20-30 minutach.

Staraj się być wyrozumiały, pozytywnie nastawiony i dodawać otuchy. Zapytaj, co jest przyczyną paniki u Twojego przyjaciela. To może pozwolić mu cofnąć się o krok i racjonalniej przemyśleć sytuację.

Można zapytać:

• Ile razy już przez to przechodziłeś?

• Co myślałeś, że się wydarzy?

• Co się rzeczywiście wydarzyło?

Pytania tego typu pozwolą przyjaciołom i bliskim przekonać się, że ich najgorsze obawy się nie spełnią. Mogą też przypomnieć im, jak sami przechodzili przez ataki paniki.

Pomaganie komuś w przejściu przez taki atak będzie dla niego doświadczeniem edukacyjnym. Przetrwanie ataku paniki może sprawić, że następny będzie mniej traumatyczny. Może nawet zmniejszyć prawdopodobieństwo, że w ogóle do niego dojdzie.

Zachęcaj przyjaciela lub bliską osobę do szukania pomocy. Możesz:

• Pomóc w znalezieniu licencjonowanego specjalisty.

• Poszukaj w Internecie renomowanych miejsc, które oferują wsparcie.

• Poleć kilka książek samopomocowych.

Jeśli ataki paniki mają duży wpływ na pracę lub życie domowe przyjaciela, szczególnie ważne jest, aby uzyskał on pomoc od wykwalifikowanego specjalisty.

Zaburzenia paniczne są jednym z najbardziej uleczalnych problemów zdrowia psychicznego. Amerykańskie Stowarzyszenie Lęku i Depresji (Anxiety and Depression Association of America) posiada na swojej stronie internetowej funkcję wyszukiwania terapeutów, dzięki której można znaleźć profesjonalną pomoc.

Dostępne opcje leczenia obejmują:

Terapię ekspozycji: Twój przyjaciel będzie przeżywał lub konfrontował się z tym, co wywołuje u niego panikę – w kontrolowanym środowisku. Powoli nauczy się, jak radzić sobie z tymi uczuciami.

Terapia poznawcza (CBT): Uczy innych sposobów myślenia, dzięki czemu zmienia się reakcja na sytuację wywołującą lęk.

Dowiedzenie się więcej o atakach paniki może pomóc ci stać się wspierającym przyjacielem lub bliską osobą. Następnym razem, gdy będziesz przy nim podczas ataku paniki, będziesz mógł lepiej zrozumieć sytuację.

Jeśli ataki paniki występują u członka rodziny lub partnera, coraz więcej specjalistów z dziedziny zdrowia psychicznego zaleca terapię dla par lub terapię rodzinną.

Ogólnie rzecz biorąc, należy być cierpliwym i akceptującym.

Rzeczy, których nie powinieneś robić

Nie próbuj tego minimalizować. Zrozum, że panika, którą widzisz, jest prawdziwa dla twojego przyjaciela, nawet jeśli jej przyczyna może nie wydawać ci się racjonalna.

Nie osądzaj i nie krytykuj. Obwinianie kogoś za atak paniki nie pomaga. Nie należy też próbować go od tego odwieść.

Jeśli wiesz, co wywołuje ataki u Twojego przyjaciela, nie pomagaj mu unikać tej sytuacji. Ucieczka teraz może być szkodliwa później. Może to pogorszyć stan lękowy i zwiększyć prawdopodobieństwo kolejnych ataków. Osoba taka może też polegać na tobie w kwestii ochrony przed swoimi lękami.

Psychiatryczne psy służbowe są specjalnie szkolone do pomocy osobom cierpiącym na stany lękowe, zespół stresu pourazowego lub inne zaburzenia psychiczne. Oto, co musisz wiedzieć.

Rodzaje zwierząt służbowych

PSD to wyszkolone zwierzęta, których nie należy mylić z innymi typami zwierząt służbowych.

Zwierzęta wsparcia emocjonalnego (ESA) to zwierzęta domowe lub zwierzęta, które mogą zapewnić ci wsparcie emocjonalne w trudnych chwilach. W przeciwieństwie do PSD, ESA nie wymagają specjalnego przeszkolenia. Może to być każdy rodzaj zwierzęcia domowego, nie tylko pies. Jednak psy i koty są najczęstszym wyborem, jeśli chodzi o zwierzęta wsparcia emocjonalnego.

Psy ESA nie są szkolone do wykonywania konkretnych zadań w taki sposób, jak psy służbowe. Mogą one po prostu zapewnić Ci komfort i pomóc Ci się zrelaksować w stresujących sytuacjach.

Zwierzęta służbowe. Ustawa Americans with Disabilities Act (ADA) mówi, że zwierzęta służbowe to psy wyszkolone do pracy z osobami niepełnosprawnymi. Każdy pies jest indywidualnie szkolony, aby pomagać ludziom w zadaniach, których inaczej nie byliby w stanie wykonać. Psy służbowe mogą pomagać w prowadzeniu osób z problemami wzrokowymi, ruchowymi lub fizycznymi.

Psychiatryczne psy służbowe. PSD są szkolone do pracy z osobami, które mają pewne problemy ze zdrowiem psychicznym, a nie są niepełnosprawne fizycznie. Psy te mają takie same prawa jak psy służbowe, co oznacza, że mogą przebywać z Tobą w miejscach, w których zazwyczaj nie wolno trzymać zwierząt. PSD mogą również podróżować z Tobą w samolotach bez żadnych dodatkowych kosztów.

Psy psychiatryczne mogą być dowolnej rasy i wielkości, o ile są w stanie towarzyszyć właścicielowi w miejscach publicznych. Szkolenie psów służbowych może być prowadzone przez Ciebie jako właściciela, ale zazwyczaj psy te są szkolone indywidualnie przez organizacje.

Kto może otrzymać psychiatryczne psy służbowe?

Szkolenie psów służbowych w psychiatrii koncentruje się na pomocy osobom cierpiącym na określone choroby psychiczne, takie jak:

• Depresja

• Lęk

• Zaburzenie stresowe pourazowe (PTSD)

• Napady paniki

• Zaburzenia dwubiegunowe

• Schizofrenia

• Zaburzenia obsesyjno-kompulsywne (OCD)

• Agorafobia

• Fobie społeczne?

Ustawa ADA stanowi, że każdy, kto ma zdiagnozowaną niepełnosprawność, może otrzymać psa służbowego. Niepełnosprawność może być fizyczna lub umysłowa i musi wpływać na życie w takim stopniu, że główne czynności są ograniczone. Choroby psychiczne, takie jak lęk, depresja lub PTSD, mogą stanowić niepełnosprawność, jeśli stanowią ograniczenie w życiu. Przykładem może być sytuacja, w której z powodu choroby nie możesz pracować lub wychodzić z domu.

Aby zakwalifikować się do otrzymania PSD, choroba psychiczna musi uniemożliwiać ci samodzielne życie. Jeśli masz chorobę psychiczną, ale nie ogranicza ona Twojego codziennego życia, nie będziesz mógł otrzymać psychiatrycznego psa służbowego. Musisz także być w stanie wykazać, że potrafisz wydawać psu komendy, opiekować się nim oraz zapewnić mu stabilny i kochający dom.

PSD na stany lękowe. Lęk jest najczęstszą chorobą psychiczną na świecie, a pies służbowy może pomóc w radzeniu sobie z nim.

Pies psychiatryczny do towarzystwa w stanach lękowych może:

• Wyczuwać oznaki i objawy napadów lękowych zanim się one pojawią

• Odwrócenie uwagi podczas napadu lęku, abyś mógł się uspokoić?

• Wywierać fizyczny nacisk swoim ciałem, aby pomóc się uspokoić

• Ostrzegaj innych, aby dali ci przestrzeń

• Zażywaj leki podczas napadu lęku

• Dają poczucie bezpieczeństwa dzięki swojej obecności

• Ostrzegają innych o potrzebie pomocy, jeśli wyczują, że jesteś w niebezpieczeństwie

Zadania i szkolenia

Psychiatryczne psy służbowe są doskonale wyszkolone do wykonywania zadań, które pomagają ich właścicielom.

Zadania fizyczne. PSD może wykonywać zadania fizyczne, takie jak budzenie pacjenta rano, a nawet w nocy, jeśli wyczuje, że ma on złe sny lub koszmary. Pies może również przynieść wodę lub lekarstwa, jeśli pacjent nie jest w stanie sam ich sobie podać. Pies psychiatryczny może nawet przypominać o konieczności zażycia leków o określonej porze.

Wsparcie emocjonalne. Psy te są również szkolone do udzielania wsparcia emocjonalnego. W sytuacjach towarzyskich pies może pomóc w stworzeniu przestrzeni osobistej, dzięki czemu sytuacje społeczne nie są tak przytłaczające. PSD pomagają uspokoić się w sytuacjach emocjonalnych, dzięki czemu można dalej funkcjonować. Pies może również zaalarmować innych, aby pomogli choremu, jeśli wyczuje, że jest on w bardzo trudnej sytuacji.

Psy psychiatryczne mogą być dowolnej rasy, ważne jest jednak, aby były dobrze wychowane i miały dobry temperament. Nie powinny być zbyt agresywne ani łatwo ulegać stresowi, ponieważ będą pomagać w prowadzeniu podopiecznego, gdy ten będzie przebywał w otoczeniu innych osób. Psy te powinny lubić być dotykane, ponieważ często będą przebywać w Twoim otoczeniu.

PSD musi również umieć przystosować się do nowych środowisk i sytuacji. Psy te są szkolone, aby zachować spokój w głośnych miejscach, zatłoczonych miejscach i środowiskach z dużą ilością bodźców. Im spokojniejsze będą, tym bardziej będą mogły Ci pomóc.

Jeśli odczuwasz nienaturalny lęk przed pewnymi miejscami i sytuacjami, możesz mieć agorafobię. wyjaśnia lekarz.

Agorafobia jest rzadkim rodzajem zaburzenia lękowego. Jeśli na nią cierpisz, lęki powstrzymują Cię przed wyjściem na świat. Unikasz pewnych miejsc i sytuacji, ponieważ myślisz, że poczujesz się uwięziony i nie będziesz w stanie uzyskać pomocy.

Na przykład, można się martwić lub panikować, kiedy jest się w:

• Transport publiczny (autobusy, pociągi, statki lub samoloty)

• Duże, otwarte przestrzenie (parkingi, mosty)

• Przestrzenie zamknięte (sklepy, kina)

• Tłumy lub stanie w kolejce

• Samotne przebywanie poza domem

Być może masz ochotę wybrać się tylko w kilka miejsc, a może nawet boisz się wychodzić z domu?

Agorafobia – przyczyny i czynniki ryzyka

Lekarze nie są pewni, co powoduje agorafobię. Uważają, że występuje ona w rodzinie. Możesz na nią zachorować, jeśli często miewasz ataki paniki. Są to nagłe wybuchy lęku trwające kilka minut. Dzieje się tak, gdy nie ma żadnego realnego zagrożenia.

Mniej niż 1% osób w USA cierpi na agorafobię. Choroba ta występuje dwa do trzech razy częściej u kobiet niż u mężczyzn i jest bardziej powszechna u nastolatków i młodych dorosłych.

Inne czynniki, które mogą zwiększyć ryzyko zachorowania, to między innymi posiadanie:

• Zaburzenia paniczne, zwłaszcza jeśli nie są leczone

• Inne fobie

• Członek rodziny, który cierpi na agorafobię

• Historia bardzo stresujących lub traumatycznych wydarzeń

Objawy agorafobii

Osoba cierpiąca na agorafobię, która znajdzie się w miejscu, które ją przeraża, może odczuwać silny niepokój lub wpadać w panikę. Fizyczne objawy tego stanu mogą obejmować:

• Szybkie, bijące serce

• Pocenie się, drżenie, wstrząsanie

• Problemy z oddychaniem

• Uczucie gorąca lub zimna

• Nudności lub biegunka

• Ból w klatce piersiowej

• Problemy z połykaniem

• Zawroty głowy lub uczucie omdlenia

Możesz czuć się jak:?

• Możesz nie przeżyć ataku paniki.

• Nie masz nad tym kontroli?

• Będziesz źle wyglądać w obecności innych lub będą się na ciebie gapić.

• Kiedy gdzieś idziesz, musisz być z kimś, komu ufasz.

Możesz również mieć:

• Strach przed przebywaniem samemu w domu

• Ogólne uczucie strachu

Diagnoza agorafobii

Wiele objawów agorafobii jest takich samych jak w przypadku innych chorób, takich jak choroby serca, problemy żołądkowe czy problemy z oddychaniem. Może więc dojść do kilku wizyt u lekarza lub na pogotowiu, zanim wspólnie z lekarzem ustalimy, co tak naprawdę się dzieje.

Lekarz może zapytać:

• Czy wyjście z domu jest dla Ciebie przerażające lub stresujące?

• Czy musisz unikać niektórych miejsc lub sytuacji?

• Co się stanie, jeśli trafisz do jednego z nich?

Lekarz przeprowadzi badanie fizykalne i być może niektóre testy, aby wykluczyć inne problemy medyczne. Jeśli nie znajdą fizycznej przyczyny objawów, prawdopodobnie zalecą wizytę u psychiatry lub terapeuty.

Podczas sesji pacjent będzie odpowiadał na pytania dotyczące jego uczuć i zachowania. Zgodnie z normami opracowanymi przez Amerykańskie Towarzystwo Psychiatryczne agorafobia może być zdiagnozowana u osoby, która odczuwa silny strach lub panikę w co najmniej dwóch z wymienionych sytuacji:

• Samodzielne przebywanie poza domem

• Na otwartej przestrzeni, np. na parkingu lub w centrum handlowym

• W zamkniętej przestrzeni, takiej jak teatr lub małe biuro

• W szeregu lub w tłumie

• W środkach transportu publicznego, w tym w samolotach

Leczenie agorafobii

Lekarz zwykle leczy agorafobię za pomocą terapii, leków lub kombinacji tych dwóch metod.

Terapię. Terapia poznawcza może nauczyć pacjenta nowych sposobów myślenia o sytuacjach wywołujących panikę lub radzenia sobie z nimi, a także pomóc w zmniejszeniu lęku. Można również nauczyć się ćwiczeń relaksacyjnych i oddechowych. Czasami terapeuta może zaproponować terapię ekspozycyjną, podczas której pacjent stopniowo zaczyna wykonywać niektóre z czynności wywołujących lęk.

Leki. Istnieje wiele leków, które lekarz może zasugerować w przypadku agorafobii, ale najczęstsze z nich to leki przeciwdepresyjne. Lekarze często zaczynają od małej dawki jednego z tych leków, który podnosi poziom substancji chemicznej w mózgu zwanej serotoniną, poprawiającej samopoczucie. Niektóre leki, które pomagają zrównoważyć poziom serotoniny, to citalopram (Celexa), szczawian escitalopramu (Lexapro), fluoksetyna (Prozac), sertralina (Zoloft) i wenlafaksyna (Effexor).

Lek będzie prawdopodobnie przyjmowany przez co najmniej 6 miesięcy do roku. Jeśli poczujesz się lepiej i nie będziesz się już stresować, przebywając w miejscach, które wcześniej cię przerażały, lekarz może rozpocząć odstawianie leku.

W celu uzyskania krótkotrwałej ulgi, oprócz leków przeciwdepresyjnych, lekarz może zalecić stosowanie leków przeciwlękowych, zwanych benzodiazepinami. Są to środki uspokajające, które mogą pomóc w łagodzeniu objawów. Można zacząć się od nich uzależniać, dlatego nie należy ich przyjmować zbyt długo. Należy również poinformować lekarza o wszelkich problemach związanych z nadużywaniem alkoholu lub narkotyków.

Terapie alternatywne. Relaksacja stosowana to seria ćwiczeń, które pomagają zauważyć, kiedy zaczynamy odczuwać napięcie, oraz nauczyć się, jak rozluźnić mięśnie i zmniejszyć to napięcie. Zazwyczaj sesja trwa godzinę tygodniowo przez 12 do 15 tygodni.

Inne alternatywne terapie, które mogą pomóc, to ćwiczenia oddechowe i medytacja.

Zmiana stylu życia. Pomocne mogą być regularne ćwiczenia fizyczne i zdrowa dieta. Należy zrezygnować z kofeiny i alkoholu. Mogą one pogorszyć objawy.

Przewidywania dotyczące agorafobii

Odpowiednia kombinacja leków i terapii może pomóc w opanowaniu agorafobii i ułatwić życie z nią. Kilka innych rzeczy, o których warto pamiętać:

• Uzyskaj pomoc, gdy jej potrzebujesz. Rodzina i przyjaciele mogą pomóc w przezwyciężeniu lęków, a grupa wsparcia umożliwia nawiązanie kontaktu z osobami, które przechodzą przez to samo, co Ty.

• Radzenie sobie z niepokojem i stresem. Porozmawiaj z terapeutą o sposobach uspokojenia się i znajdź odpowiednie dla siebie techniki relaksacyjne.

• Stosuj się do zaleceń lekarza. Bardzo ważne jest przyjmowanie leków zgodnie z zaleceniami i przestrzeganie terminów terapii. Pozostań w kontakcie z zespołem opieki zdrowotnej, aby mógł on zrobić dla Ciebie wszystko, co w jego mocy.