Lekarz mówi ci.

Czy Twoje palce u rąk i nóg łatwo drętwieją? To może być coś więcej niż tylko przeziębienie. Dowiedz się więcej o chorobie Raynauda i co możesz zrobić, jeśli na nią cierpisz.

Choroba Raynauda polega na tymczasowym nadmiernym reagowaniu naczyń krwionośnych w palcach rąk i nóg na niską temperaturę lub stres. Dla większości ludzi nie jest to poważny problem zdrowotny. Jednak u niektórych osób zmniejszony przepływ krwi może powodować uszkodzenia.

Rodzaje Raynauds

Choroba ta została nazwana na cześć francuskiego lekarza, który jako pierwszy zidentyfikował ją w 1862 roku. Można usłyszeć wiele jego nazw. Wyróżnia się dwa typy:

• Pierwotna choroba Raynaudsa (lub choroba Raynaudsa) występuje bez żadnej innej choroby. Objawy są często łagodne.

• Raynauds wtórny (zespół Raynaudsa, zjawisko Raynaudsa) jest skutkiem innej choroby. Często jest to choroba atakująca tkanki łączne organizmu, taka jak toczeń lub reumatoidalne zapalenie stawów. Choroba ta występuje rzadziej, ale jest bardziej prawdopodobne, że spowoduje poważne problemy zdrowotne. Mogą to być np. owrzodzenia skóry i zgorzel. Dochodzi do nich, gdy komórki i tkanki w palcach u rąk i nóg obumierają z powodu braku krwi.

?

Objawy Raynauds

Możesz zauważyć:

• Zimne palce u rąk i nóg

• Skóra może stać się biała lub niebieska, gdy jest zimno lub gdy jesteś zestresowany. Gdy się rozgrzejesz, może stać się czerwona.

• Gdy się rozgrzejesz, poczujesz mrowienie lub kłucie w palcach u rąk i nóg.

Co powoduje pierwotny zespół Raynaudsa?

Kiedy jest zimno, organizm stara się zachować ciepło. Jednym ze sposobów jest spowolnienie przepływu krwi do miejsc najbardziej oddalonych od serca – dłoni i stóp. W tym celu sieć małych tętnic, które doprowadzają krew do tych miejsc, zwęża się, oddalając je od skóry. Nazywa się to reakcją wazomotoryczną.

Jeśli masz Raynauds, Twoja reakcja jest zaburzona. Tętnice te kurczą się bardziej niż zwykle i szybciej niż zwykle. Może to powodować drętwienie palców u rąk i nóg oraz zmianę koloru na biały lub niebieski. Trwa to zwykle około 15 minut. Kiedy tętnice się rozkurczą, a organizm rozgrzeje, palce stają się mrowienie i czerwone, a następnie wracają do normalnego stanu. U pacjenta mogą wystąpić zmiany w genach, które kontrolują reakcję organizmu, ale lekarze nie znaleźli związku między tym a chorobą Raynauda.

Co powoduje Raynauds wtórny?

Wtórna choroba Raynauda przebiega tak samo, ale jest skutkiem innej choroby. Do stanów, które zwiększają prawdopodobieństwo wystąpienia wtórnych objawów Raynauda należą:

• Choroby tkanki łącznej. Jeśli cierpisz na twardzinę, rzadką chorobę powodującą twardnienie i bliznowacenie skóry, prawdopodobnie masz zespół Raynauda. Toczeń, reumatoidalne zapalenie stawów i zespół Sjogrena również zwiększają prawdopodobieństwo wystąpienia choroby.

• Choroby tętnic. Obejmują one miażdżycę, czyli odkładanie się blaszek miażdżycowych w naczyniach krwionośnych zaopatrujących serce; chorobę Buergera, która powoduje zapalenie naczyń krwionośnych rąk i stóp; oraz pierwotne nadciśnienie płucne, czyli rodzaj wysokiego ciśnienia krwi, które wpływa na tętnice w płucach.

• Zespół cieśni nadgarstka. Ucisk na główny nerw ręki może powodować drętwienie, ból i zwiększać wrażliwość na zimno.

• Powtarzające się czynności lub wibracje. Każdy ruch, który wykonujesz wielokrotnie, np. pisanie na klawiaturze lub gra na pianinie, może spowodować uraz związany z nadużyciem. Podobnie jak używanie wibrujących narzędzi, takich jak młoty pneumatyczne.

• Palenie. Zwęża naczynia krwionośne.

• Urazy: Obejmuje to uszkodzenia dłoni lub stóp powstałe w wyniku złamań, operacji lub odmrożeń.

• Niektóre leki. Należą do nich leki na nadciśnienie, takie jak beta-blokery, leki na migrenę zawierające ergotaminę lub sumatryptan, leki na ADHD, niektóre rodzaje chemioterapii oraz leki zwężające naczynia krwionośne, takie jak dostępne bez recepty leki na przeziębienie.

?

Czynniki ryzyka dla Raynauds

Aż jedna na 10 osób może mieć jakąś postać choroby Raynauda. Większość z nich ma pierwotną postać Raynauds. Mniej więcej jedna osoba na 100 lub mniej będzie miała Raynauds wtórne.

• Kobiety są do dziewięciu razy bardziej narażone na zachorowanie niż mężczyźni.

• Na pierwotną chorobę Raynauda mogą zachorować osoby w każdym wieku, ale zwykle ujawnia się ona między 15 a 25 rokiem życia.

• U osób z Raynaudami wtórnymi choroba pojawia się zwykle po 35 roku życia.

• Osoby cierpiące na takie choroby jak reumatoidalne zapalenie stawów, twardzina i toczeń są bardziej narażone na wystąpienie wtórnych objawów Raynauda.

• Osoby, które stosują niektóre leki w leczeniu raka, migren lub wysokiego ciśnienia krwi mogą być bardziej narażone na wystąpienie objawów Raynauda.

• Również osoby cierpiące na zespół cieśni nadgarstka lub używające wibrujących narzędzi, takich jak młoty pneumatyczne, mogą być bardziej narażone na wystąpienie objawów Raynauda.

?

Jak rozpoznaje się chorobę Raynauda?

Jeśli lekarz uzna, że masz zespół Raynauda, zada pytania dotyczące objawów i obejrzy palce u rąk i nóg. Może także użyć specjalnego szkła powiększającego zwanego dermoskopem, aby sprawdzić naczynia krwionośne wokół paznokci, czy nie są większe niż normalnie lub czy nie mają dziwnego kształtu.

Jeśli lekarz uważa, że stan pacjenta wynika z innego problemu zdrowotnego, może pobrać część jego krwi do badania w laboratorium. Pozwoli to na sprawdzenie, czy nie występują objawy choroby autoimmunologicznej, takiej jak toczeń lub reumatoidalne zapalenie stawów.

Jakie są metody leczenia Raynauds?

Cele leczenia obejmują zapobieganie atakom lub ich ograniczenie, gdy już wystąpią. Zazwyczaj oznacza to utrzymywanie ciepłych i suchych dłoni i stóp, kontrolowanie stresu i regularne ćwiczenia fizyczne.

Leki

Lekarz może poprosić o unikanie niektórych leków, w tym dostępnych bez recepty leków na przeziębienie zawierających pseudoefedrynę. Mogą one pogorszyć objawy, powodując zwężenie naczyń krwionośnych.

Jeśli masz wtórne objawy Raynauds, lekarz może przepisać leki kontrolujące ciśnienie krwi i rozkurczające naczynia krwionośne. Jeśli w wyniku tego pojawią się owrzodzenia na skórze, konieczne może być stosowanie kremu zawierającego jeden z tych leków. Należą do nich:

• Blokery kanału wapniowego. Przykłady obejmują nifedypinę (Afeditab CR, Procardia), amlodypinę (Norvasc), felodypinę i izradypinę.

• Leki rozszerzające naczynia krwionośne. Należą do nich: losartan (Cozaar) – lek na nadciśnienie, sildenafil (Viagra, Revatio) – lek na zaburzenia erekcji, fluoksetyna (Prozac, Sarafem) – lek przeciwdepresyjny oraz klasa leków zwanych prostaglandynami. Inne to krem z nitrogliceryną, który można nakładać na palce, aby pomóc w gojeniu się ran.

Chirurgia

Jeśli po wykonaniu tych czynności stan pacjenta nie ulega poprawie i istnieje ryzyko wystąpienia poważnych problemów, takich jak utrata części palców u rąk i nóg, lekarz może rozważyć przeprowadzenie zabiegu chirurgicznego. Zabiegi te polegają na przecięciu nerwów łączących się z naczyniami krwionośnymi w skórze w celu ograniczenia stopnia ich otwierania i zamykania. Lekarz może również wstrzyknąć leki do rąk lub stóp, aby zablokować te nerwy.

Domowe sposoby leczenia objawów Raynauds Poniższe kroki mogą również pomóc w kontrolowaniu stanu zdrowia:

• Unikaj dymu: Nie pal i trzymaj się z dala od biernego palenia. Może on powodować zamykanie się naczyń krwionośnych, co obniża temperaturę skóry.

• Ćwiczenie: Pobudzi krążenie. Jeśli cierpisz na Raynauds wtórne, skonsultuj się z lekarzem, zanim spróbujesz ćwiczeń na świeżym powietrzu w niskich temperaturach.

• Radzenie sobie ze stresem: Utrzymywanie go pod kontrolą może pomóc w zmniejszeniu liczby ataków.

• Utrzymuj stałą temperaturę: Jeśli to możliwe, nie przechodź od razu z chłodnego pomieszczenia do ciepłego. W miarę możliwości unikaj sekcji z mrożoną żywnością w sklepie spożywczym.

• Ubierz się odpowiednio do zimna: Noś warstwę odzieży, rękawiczki i grube skarpety. Kup ogrzewacze chemiczne do kieszeni, rękawic i skarpet.

• Unikaj niektórych leków: Leki przeciwgrzybicze z fenylefryną, tabletki dietetyczne, leki na migrenę ze sporyszem, leki ziołowe z efedrą oraz leki na nadciśnienie z klonidyną (Catapres) mogą zwężać naczynia krwionośne.

• Namocz ręce: Jeśli czujesz, że zaczyna się atak, możesz je spryskać ciepłą wodą.

Czy choroba Raynauda może cię zabić?

Nie, ale poważne przypadki mogą spowodować odcięcie dopływu krwi do skóry i doprowadzić do uszkodzenia tkanek. Całkowicie zablokowana tętnica może doprowadzić do powstania owrzodzeń lub martwej tkanki (gangreny). Zdarza się to rzadko, ale jeśli do tego dojdzie, lekarz może być zmuszony do usunięcia palca u ręki lub nogi.

Lekarz bada zastosowanie terapii ciepłem i zimnem w leczeniu bólu związanego z chorobą zwyrodnieniową stawów.

Wielu lekarzy specjalizujących się w leczeniu zapalenia stawów zaleca stosowanie zarówno ciepła, jak i zimna w celu zmniejszenia stanu zapalnego oraz złagodzenia bólu i sztywności stawów. Może być konieczne zastosowanie metody prób i błędów, aby dowiedzieć się, która terapia najlepiej działa na Twój ból. Jeśli jednak będziesz się starał, możesz znaleźć odpowiednią kombinację gorących i zimnych okładów, która przyniesie Ci największą ulgę w bólu i ułatwi radzenie sobie z chorobą zwyrodnieniową stawów. Jeśli ból nie ustępuje, należy skonsultować się z lekarzem.

Jak ciepło i zimno pomaga na ból w chorobie zwyrodnieniowej stawów?

Terapia ciepłem lub zimnem działa poprzez stymulowanie własnych sił leczniczych organizmu. Na przykład, ciepło rozszerza naczynia krwionośne, stymuluje krążenie krwi i zmniejsza skurcze mięśni. Ponadto ciepło zmienia odczuwanie bólu. Można stosować zarówno ciepło suche – np. poduszki grzewcze lub lampy grzewcze – jak i ciepło wilgotne – np. ciepłe kąpiele lub podgrzewane ściereczki.

Z kolei zimne okłady zmniejszają obrzęk poprzez zwężenie naczyń krwionośnych. Zimne okłady mogą być początkowo nieprzyjemne, ale mogą znieczulić głęboki ból.

Jaka temperatura jest najlepsza podczas terapii ciepłem w chorobie zwyrodnieniowej stawów?

Stosując terapię wilgotnym ciepłem, należy upewnić się, że temperatura nie jest tak wysoka, aby poparzyć skórę. Znajdź temperaturę, którą możesz wygodnie tolerować, niezależnie od tego, czy korzystasz z wanny, butelki z gorącą wodą, czy terapii w spa.

Należy także dać czas na działanie terapii. Należy stosować wilgotne ogrzewanie przez co najmniej 15 minut przed ćwiczeniami. Następnie należy je ponownie zastosować bezpośrednio po ćwiczeniach. Wilgotne ciepło można także stosować zawsze wtedy, gdy chcemy dodatkowo złagodzić ból stawów.

Które rodzaje terapii ciepłem pomagają na ból stawów?

Możesz wybrać jeden z następujących popularnych rodzajów terapii ciepłem na ból stawów:

• jednorazowe plastry lub pasy grzewcze dostępne w większości drogerii

• podgrzewany basen

• gorące okłady (niektóre można podgrzać w mikrofalówce)

• wilgotna poduszka grzewcza

• lecznicza mieszanka parafiny i oleju mineralnego

• ciepła kąpiel

• ciepły prysznic

• ciepłe jacuzzi lub gorąca kąpiel

• ciepły, wilgotny ręcznik lub ściereczka

Można również usiąść na stołku z gumowymi końcówkami dla bezpieczeństwa i pozwolić, aby ciepły prysznic spływał na chore miejsce. Stały strumień ciepła padający na staw lub miejsce bólu pomaga zminimalizować ból i ułatwia poruszanie się.

Czy gorące kąpiele lub spa mogą pomóc w bólu stawów?

Wiele osób z chorobą zwyrodnieniową stawów znajduje ulgę w bólu i sztywności w gorących kąpielach lub spa. Wilgotne ciepło powoduje rozluźnienie mięśni, zwiększa dopływ krwi do miejsca bólu oraz łagodzi sztywność i skurcze mięśni. Należy jednak unikać przebywania w gorącej kąpieli dłużej niż 10 minut, jeśli cierpisz na nadciśnienie lub choroby serca, a także jeśli jesteś w ciąży.

Czy terapia zimnem pomaga na ból stawów?

Tak. Zimne okłady znieczulają bolące miejsce oraz zmniejszają stan zapalny i obrzęk. Okłady z lodu są szczególnie dobre w przypadku bólu stawów spowodowanego zaostrzeniem zapalenia stawów. Można także spróbować zastosować miejscowy spray, taki jak fluorometan (niepalny), na plecy lub bolące miejsce przed i po ćwiczeniach. Takie powierzchowne chłodzenie zmniejsza skurcze mięśni i podnosi próg odczuwania bólu. Można też przygotować natychmiastowe zimne okłady z zamrożonych torebek z warzywami.

Niektórzy pacjenci wolą terapię zimnem niż wilgotnym ciepłem w przypadku bólu stawów, a inni mówią, że największą ulgę przynoszą im sesje naprzemiennego stosowania wilgotnego ciepła i lodu. Można eksperymentować z terapią wilgotnym ciepłem i lodem, a następnie wybrać metodę, która przynosi największą ulgę przy najmniejszych kłopotach i kosztach.

Jak często należy stosować terapię ciepłem lub zimnem w przypadku bólu w chorobie zwyrodnieniowej stawów?

Aby uzyskać najlepszą ulgę w bólu i sztywności, staraj się stosować wilgotne okłady z ciepła lub lodu co najmniej dwa razy dziennie.

Według American College of Rheumatology, pięć do 10 minut masażu lodem na bolące miejsce w ciągu pierwszych 48 godzin od początku bólu może przynieść ulgę. Podobnie działa ciepło, które rozluźnia mięśnie. Ciepło powinno być stosowane w przypadku bólu trwającego dłużej niż 48 godzin.

Czy w przypadku ostrych urazów należy stosować ciepło czy lód?

Jeśli nowy uraz jest czerwony, spuchnięty lub zaogniony, schłodzenie go może pomóc w zapobieganiu zapaleniu. Na przykład, jeśli ból jest spowodowany urazem mięśni, należy natychmiast zastosować zasadę RICE – odpoczynek, lód, ucisk i uniesienie. Należy odpocząć od kontuzjowanej części ciała, a następnie przyłożyć lód. Można użyć okładu z lodu lub paczki mrożonych warzyw lub owoców na 20 minut. Następnie zdejmij go na 20 minut. Zastosuj kompresję za pomocą mocnego bandaża elastycznego. Unieś kontuzjowaną część ciała, aby ograniczyć obrzęk do minimum.

Przed zastosowaniem terapii wilgotnym ciepłem lub lodem upewnij się, że skóra jest sucha i wolna od skaleczeń i odleżyn. Jeśli masz widoczne uszkodzenia skóry, nie stosuj zimna ani ciepła. Zawsze chroń skórę ręcznikiem. Po zastosowaniu ciepła lub zimna należy delikatnie poruszać stawem, aby zmniejszyć jego sztywność.

Twoim stawom może się spodobać, jeśli będziesz mniej pisać SMS-y i więcej ćwiczyć, w tym wykonywać ćwiczenia siłowe. lekarz wyjaśnia dlaczego.

Wiesz, że wysokie obcasy mogą powodować ból stawów. Ale to nie jedyne rzeczy, które nie są dobre dla Twoich stawów. To, co robisz – lub czego nie robisz – każdego dnia, może mieć ogromny wpływ na samopoczucie i funkcjonowanie Twoich stawów, zarówno teraz, jak i w dłuższej perspektywie.

Oto 10 nawyków, z którymi powinieneś zerwać dla dobra swoich stawów.

1. Nieustanne pisanie SMS-ów (i inne powtarzające się czynności)

Pisanie na klawiaturze, pisanie SMS-ów przez telefon, krojenie jedzenia w kostkę i inne czynności, które wymagają powtarzania tego samego ruchu w kółko, mogą obciążać większe stawy, np. bark, a także mniejsze, np. kciuki.

Rozwiązanie jest proste: Rób przerwy co 2 do 3 minut, mówi dr Zacharia Isaac, dyrektor medyczny Brigham and Women’s Multidisciplinary Spine Center. Staraj się unikać danej czynności, jeśli stawy, których ona używa, już nie czują się najlepiej. Na przykład dzwoń zamiast pisać SMS-y, a jeśli rozmowa ma trwać dłużej niż 5 minut, używaj zestawu słuchawkowego.

2. Zbyt proste podejście

Prawie każdy powinien się więcej ruszać. Nie chodzi tylko o ćwiczenia, ale także o to, by nie siedzieć zbyt długo w miejscu.

Pozostawanie w tej samej pozycji przez dłuższy czas może zmęczyć mięśnie i nadwyrężyć stawy oraz chrząstki, częściowo dlatego, że przepływ krwi do tych obszarów może się zmniejszyć, gdy się nie ruszasz. Jeśli stoisz, czytasz lub pracujesz przy komputerze, pamiętaj, by rozciągać się lub zmieniać pozycję co 10-15 minut – radzi Isaac.

3. Noszenie zbyt ciężkiej torebki lub plecaka

Zbyt duże obciążenie torebki może zmienić postawę i sposób chodzenia, nadwyrężyć mięśnie i stawy szyi, a nawet uciskać stawy barkowe, uciskając delikatne nerwy – mówi dr Michael Perry, dyrektor medyczny Laser Spine Institute.

Perry radzi, aby ważyć torebkę, gdy jest pełna. „Powinna ona wynosić nie więcej niż 5% masy Twojego ciała”. Jeśli ważysz 140 funtów, to jest to 7 funtów.

Jeśli nosisz plecak, rozkłada on ciężar bardziej równomiernie niż torebka, więc możesz w nim nosić więcej. Ale jeśli czujesz się w nim niewygodnie, sprawia Ci ból lub boli, to znaczy, że jest za ciężki” – mówi Perry.

4. Brak treningu siłowego

Spośród wszystkich ćwiczeń trening siłowy może mieć szczególne znaczenie ochronne, ponieważ buduje i wzmacnia mięśnie podtrzymujące wokół stawów. Na przykład ćwiczenie czworogłowych może pomóc w ochronie kolan, mówi dr Abby Goulder-Abelson, ordynator oddziału reumatologii w Cleveland Clinic w Ohio.

Abelson zaleca trening siłowy kilka razy w tygodniu. Można podnosić ciężary lub wykonywać ćwiczenia, w których ciężar ciała stanowi opór. Należą do nich pilates i joga, choć niektóre formy jogi mogą być zbyt łagodne, by były skuteczne w treningu siłowym – mówi Abelson.

Dopiero zaczynasz ćwiczyć lub nie jesteś pewien, czy ćwiczysz bezpiecznie? Skorzystaj z pomocy certyfikowanego trenera personalnego lub fizykoterapeuty, którzy opracują dla Ciebie plan treningowy.

5. Ignorowanie swoich stawów

Jeśli którykolwiek ze stawów boli cię dłużej niż tydzień, nie próbuj przezwyciężyć bólu: Twój organizm próbuje ci coś powiedzieć, mówi Abelson.

Zamiast tego udaj się do lekarza. Jeśli masz również takie objawy, jak tkliwość, sztywność i obrzęk, lekarz określi, czy to normalne bóle, czy coś więcej.

Jeśli lekarz zaleci leczenie, nie należy zwlekać. Podjęcie działań już teraz może przywrócić normalne funkcjonowanie, a nawet zapobiec poważniejszym problemom w przyszłości – mówi chirurg ortopeda Michael Gleiber z Florida Atlantic University College of Medicine.

6. Nadmierne ćwiczenia

Rozpoczynając nowy plan ćwiczeń lub zwiększając dotychczasowy, należy zacząć powoli. I zawsze zwracaj uwagę na to, jak czują się Twoje stawy (i reszta ciała).

Mam pacjentów, którzy w wieku 50 i 60 lat uprawiają triatlon bez bólu stawów, ponieważ trenują powoli i ostrożnie, aby zbudować wytrzymałość i siłę” – mówi Abelson. Ostry ból lub bolesność, które trwają dłużej niż kilka godzin po ćwiczeniach, to znak, że przesadzasz.

7. Pomijanie spożycia wapnia i witaminy D

Wapń i witamina D są potrzebne do budowy mocnych kości. Ponadto „niski poziom witaminy D powiązano z mniejszą siłą mięśni” – mówi Abelson.

Jeśli chodzi o wapń, sięgaj po niskotłuszczowe i beztłuszczowe produkty mleczne lub inne wzbogacone napoje, takie jak mleko migdałowe lub sojowe. Jeśli chodzi o witaminę D, dobrym jej źródłem w żywności są naturalnie tłuste ryby, takie jak łosoś, oraz płatki śniadaniowe lub napoje wzbogacone w witaminę D. Jeśli nie jesteś pewien, czy dostarczasz jej wystarczająco dużo, lub jeśli uważasz, że możesz potrzebować suplementu, skonsultuj się z lekarzem.

8. Niewystarczająca ilość snu

Dobry wypoczynek w nocy może mieć duży wpływ na samopoczucie. Zacznij od dobrych nawyków związanych ze snem, np. zrezygnuj z kofeiny co najmniej 6 godzin przed snem, unikaj alkoholu i regularnie ćwicz.

Jeśli nadal nie śpisz dobrze, porozmawiaj z lekarzem, aby dowiedzieć się, co przeszkadza Ci w dobrym śnie.

Sprawdź też, czy Twój materac nie jest zbyt obwisły. Badanie przeprowadzone przez Lancet wykazało, że model o średniej twardości jest najskuteczniejszy w zapobieganiu bólom pleców.

9. Przybieranie na wadze

Im jesteś cięższy, tym większy nacisk wywierają Twoje stawy – zwłaszcza biodra, kolana i kręgosłup, który dźwiga ciężar tułowia.

Nadwaga nadmiernie obciąża chrząstkę stawową, która służy jako amortyzator stawów, powodując ból i przyczyniając się do powstawania uszkodzeń chrząstki, które mogą wymagać operacji – mówi Gleiber.

Aby odciążyć stawy, należy porozmawiać z lekarzem na temat diety i planu ćwiczeń, które pomogą w osiągnięciu i utrzymaniu zdrowego wskaźnika masy ciała (BMI) – mówi Gleiber.

10. Palenie

Jeśli palisz papierosy lub używasz innych wyrobów tytoniowych, postaraj się rzucić palenie.

Nikotyna zwęża drobne naczynia krwionośne, które doprowadzają krew do stawów, zwłaszcza krążków w kręgosłupie – mówi Gleiber. „Osoby palące lub żujące tytoń są w znacznie większym stopniu narażone na problemy z kręgosłupem i stawami, nawet już po 30. roku życia.

Martwica okołonaczyniowa (AVN), znana również jako osteonekroza, to stan, w którym tkanka kostna obumiera z powodu braku dopływu krwi. Dowiedz się więcej o objawach, przyczynach, diagnozowaniu i leczeniu martwicy okołostawowej u lekarza.

?

Martwica okołonaczyniowa (AVN) to śmierć tkanki kostnej spowodowana utratą dopływu krwi. Można ją również usłyszeć pod nazwą osteonekroza, martwica aseptyczna lub niedokrwienna martwica kości.

Jeśli AVN nie jest leczona, może doprowadzić do zapadnięcia się kości. AVN najczęściej dotyka biodra. Inne możliwe lokalizacje to bark, kolana i kostki.

Objawy martwicy Avascular Necrosis

We wczesnym stadium AVN zwykle nie ma objawów. W miarę pogarszania się choroby staje się ona bolesna. Początkowo ból może być odczuwalny tylko przy ucisku dotkniętej kości. Następnie ból może stać się stały. Jeśli kość i otaczający ją staw ulegną zapadnięciu, pacjent może odczuwać silny ból, który uniemożliwi mu korzystanie ze stawu. Czas pomiędzy wystąpieniem pierwszych objawów a zapadnięciem się kości może wynosić od kilku miesięcy do ponad roku.

Przyczyny i czynniki ryzyka martwicy Avascular Necrosis

Do czynników zwiększających prawdopodobieństwo wystąpienia martwicy okołonaczyniowej należą:

• Alkohol. Kilka drinków dziennie może powodować tworzenie się złogów tłuszczu we krwi, które zmniejszają dopływ krwi do kości.

• Bisfosfoniany. Leki te, które zwiększają gęstość kości, mogą prowadzić do osteonekrozy szczęki. Może to być bardziej prawdopodobne, jeśli pacjent przyjmuje je w związku ze szpiczakiem mnogim lub przerzutowym rakiem piersi.

• Leczenie medyczne. Radioterapia stosowana w leczeniu raka może osłabiać kości. Inne schorzenia związane z AVN to przeszczepy narządów, np. nerek.

• Leki steroidowe. Długotrwałe stosowanie tych leków zwalczających stany zapalne, doustnie lub do żyły, prowadzi do 35% wszystkich przypadków nieurazowej AVN. Lekarze nie wiedzą dlaczego, ale długotrwałe stosowanie leków takich jak prednizon może prowadzić do AVN. Uważają, że leki te mogą podnosić poziom tłuszczu we krwi, co zmniejsza przepływ krwi.

• Uraz. Złamanie lub zwichnięcie biodra może spowodować uszkodzenie pobliskich naczyń krwionośnych i odcięcie dopływu krwi do kości. AVN może dotyczyć 20% lub więcej osób, które zwichnęły biodro.

• Skrzepy krwi, stany zapalne i uszkodzenia tętnic – wszystkie te czynniki mogą zablokować dopływ krwi do kości.

Inne schorzenia związane z nieurazowym AVN to:

• Choroba dekompresyjna, która powoduje pojawienie się pęcherzyków gazu we krwi

• Cukrzyca

• Choroba Gauchera, w której w narządach gromadzi się substancja tłuszczowa

• HIV?

• Długotrwałe stosowanie leków zwanych bisfosfonianami w leczeniu nowotworów, takich jak szpiczak mnogi lub rak piersi, które mogą prowadzić do AVN szczęki.

• Zapalenie trzustki, zapalenie trzustki

• Radioterapia lub chemioterapia

• Choroby autoimmunologiczne, takie jak toczeńwww.webmd.com/lupus/arthritis-lupusus

• Choroba sierpowatokrwinkowa

U kogo występuje martwica Avascular Necrosis?

Każdego roku na AVN zapada aż 20 000 osób. Większość z nich jest w wieku od 20 do 50 lat. W przypadku osób zdrowych ryzyko wystąpienia AVN jest niewielkie. Większość przypadków jest wynikiem problemów zdrowotnych lub urazów.

Diagnostyka martwicy Avascular Necrosis

Lekarz rozpocznie od badania fizykalnego. Uciśnie stawy, aby sprawdzić, czy nie ma w nich tkliwych miejsc. W celu sprawdzenia zakresu ruchu lekarz będzie poruszał stawami w różnych pozycjach. Możliwe, że zostanie wykonane jedno z badań obrazowych w celu znalezienia przyczyny bólu:

• Skanowanie kości. Lekarz wstrzykuje do żyły materiał radioaktywny. Materiał ten przemieszcza się do miejsc, w których kości są uszkodzone lub goją się i jest widoczny na zdjęciu.

• Rezonans magnetyczny i tomografia komputerowa. Dzięki nim lekarz uzyskuje szczegółowy obraz wczesnych zmian w kościach, które mogą być oznaką AVN.

• Zdjęcia rentgenowskie. We wczesnych stadiach AVN są one prawidłowe, ale mogą wykazać zmiany kostne, które pojawiają się w późniejszym okresie.

Leczenie martwicy Avascular Necrosis

Celem leczenia AVN jest poprawa stanu stawu, powstrzymanie uszkodzenia kości i złagodzenie bólu. Najlepszy sposób leczenia zależy od wielu czynników, takich jak:

• Twojego wieku

• Etap choroby

• Miejsce i wielkość uszkodzenia kości

• Przyczyna AVN

Jeśli martwica okołostawowa zostanie wcześnie wykryta, leczenie może polegać na przyjmowaniu leków uśmierzających ból lub ograniczeniu używania chorego obszaru. Jeśli uszkodzeniu uległo biodro, kolano lub kostka, pacjent może potrzebować kul, aby odciążyć uszkodzony staw. Lekarz może także zalecić ćwiczenia ruchowe, które pomogą utrzymać ruchomość stawu.

• Leki. Jeśli lekarz wie, co jest przyczyną martwicy okołostawowej, leczenie będzie obejmowało działania mające na celu jej opanowanie. Może to obejmować:

  • Leki rozrzedzające krew. Otrzymasz je, jeśli AVN jest spowodowany zakrzepami krwi.

  • Niesteroidowe leki przeciwzapalne (NSAIDs). Pomagają one w zwalczaniu bólu.

  • Leki na cholesterol. Zmniejszają one ilość cholesterolu i tłuszczu we krwi, co może pomóc w zapobieganiu zatorom prowadzącym do AVN.

• Chirurgia. Chociaż te niechirurgiczne metody leczenia mogą spowolnić martwicę okołostawową, większość osób cierpiących na tę chorobę musi w końcu poddać się operacji. Opcje chirurgiczne obejmują:

  • Przeszczepy kostne. Pobranie zdrowej kości z jednej części ciała i wykorzystanie jej do zastąpienia uszkodzonej kości.

  • Osteotomia. Przecięcie kości i zmiana jej ułożenia w celu odciążenia kości lub stawu

  • Całkowita wymiana stawu. Usunięcie uszkodzonego stawu i zastąpienie go stawem syntetycznym

  • Odbarczenie rdzenia. Usunięcie części wnętrza kości w celu zmniejszenia ciśnienia i umożliwienia tworzenia się nowych naczyń krwionośnych.

  • Przeszczep kości unaczynionej. Wykorzystanie własnej tkanki do odbudowy chorych lub uszkodzonych stawów biodrowych. Chirurg najpierw usuwa z biodra kość o słabym ukrwieniu, a następnie zastępuje ją bogatą w naczynia krwionośne kością z innego miejsca, np. z kości strzałkowej, mniejszej kości podudzia.

  • Stymulacja elektryczna. Prąd elektryczny może spowodować przyspieszenie wzrostu nowej kości. Lekarz może zastosować go podczas operacji lub dać ci specjalny gadżet do tego celu.

Pielęgnacja martwicy Avascular w warunkach domowych

Możesz zrobić następujące rzeczy, aby pomóc:

• Odpoczywaj. Trzymaj się z dala od stawu. Może to pomóc w spowolnieniu procesu uszkodzenia. Przez kilka miesięcy możesz być zmuszony do wstrzymania się od aktywności fizycznej lub używania kul.

• Ćwiczenia. Fizykoterapeuta może pokazać Ci, jakie ruchy należy wykonywać, aby przywrócić zakres ruchu w stawie.

Zapobieganie

Aby zmniejszyć ryzyko wystąpienia AVN:

• Ogranicz spożycie alkoholu. Duże spożycie alkoholu jest jednym z głównych czynników ryzyka AVN.

• Kontroluj poziom cholesterolu. Małe kawałki tłuszczu to najczęstsza rzecz, która blokuje dopływ krwi do kości.

• Steroidy należy stosować ostrożnie. Lekarz powinien obserwować pacjenta podczas przyjmowania tych leków. Poinformuj go, jeśli stosowałeś je w przeszłości. Ich wielokrotne przyjmowanie może pogorszyć uszkodzenie kości.

• Nie pal. Zwiększa to ryzyko wystąpienia AVN.

Rokowanie w przypadku martwicy Avascular Necrosis

Ponad połowa osób cierpiących na to schorzenie wymaga operacji w ciągu 3 lat od rozpoznania. Jeśli dojdzie do złamania kości w jednym ze stawów, istnieje większe prawdopodobieństwo, że dojdzie do tego w innym.

Rokowanie zależy od kilku czynników:

• Stopień zaawansowania choroby w momencie postawienia diagnozy

• Jeśli masz chorobę podstawową

Masz mniejsze szanse na uzyskanie dobrych wyników, jeśli:

• Masz ponad 50 lat.

• W momencie postawienia diagnozy jesteś w stadium III lub wyższym.

• Ponad jedna trzecia powierzchni kości, na której spoczywa ciężar ciała, jest martwa.

• Uszkodzenie wykracza poza koniec kości.

• Od dłuższego czasu stosujesz leczenie kortyzonem.

Lekarze wyjaśniają, dlaczego osteonekroza prowadzi do operacji wymiany stawu biodrowego u kolarza Floyda Landisa.

Mistrz Tour de France poddaje się operacji biodra

Lekarze wyjaśniają, dlaczego osteonekroza prowadzi do operacji wymiany stawu biodrowego u kolarza Floyda Landisa.

By Colette Bouchez Medically Reviewed by Louise Chang,?MD From the doctor Archives

Kiedy 30-letni kolarz z San Diego Floyd Landis wszedł do grona zwycięzców tegorocznego Tour de France, nie wykrzyknął tradycyjnego okrzyku „Jadę do Disney World”.

Zamiast tego powiedział dziennikarzom, że udaje się do szpitala, gdzie ma nadzieję uśmierzyć ciągły ból spowodowany kontuzją biodra, której doznał podczas wypadku podczas treningu w 2003 roku.

„Mechanicznie wszystko działa dobrze, ale ból zaczyna być nie do zniesienia” – powiedział niedawno Landis w wywiadzie dla Atlanta Journal-Constitution.

Ból ten jest wynikiem martwicy kości – znanej również jako martwica awaskularna (AVN). Jest to ta sama choroba, która przerwała karierę gwiazdy baseballu i futbolu, Bo Jacksona.

Co to jest osteonekroza?

Osteonekroza powstaje, gdy naczynia krwionośne zaopatrujące kości ulegają uszkodzeniu, zniszczeniu lub zablokowaniu. Powoduje to brak ukrwienia kości, co może prowadzić do jej obumarcia. W przypadku Landisa uszkodzenie nastąpiło podobno w związku ze złamaniem biodra, którego doznał w 2003 roku.

„Kiedy jest się młodym i silnym, złamanie biodra wymaga dużej siły. Z tego powodu często dochodzi również do uszkodzenia kluczowych naczyń krwionośnych” – mówi dr James Urbaniak, profesor ortopedii w Centrum Medycznym Uniwersytetu Duke’a w Karolinie Północnej.

Lekarze twierdzą, że u niektórych pacjentów w sposób naturalny mogą wytworzyć się nowe naczynia krwionośne, które zasilą ten obszar, ale jeśli tak się nie stanie, kość może szybko zacząć się rozpadać.

„Bez odpowiedniego krążenia kość po prostu zaczyna się kruszyć i obumierać” – mówi dr Michael Bronson, szef chirurgii wymiany stawów w Mount Sinai School of Medicine w Nowym Jorku.

Bolesne poruszanie się z osteonekrozą

W przypadku Landisa problemy były jeszcze bardziej skomplikowane, ponieważ obszarem normalnie zaopatrywanym przez uszkodzone naczynia była głowa kości udowej, czyli wierzchołek kości udowej, który znajduje się bezpośrednio w panewce stawu biodrowego.

„Zamiast gładkiego, kulistego kształtu końca kości, umożliwiającego jej swobodne poruszanie się w panewce, zaczyna się ona kruszyć i nabiera nieregularnego kształtu” – mówi Bronson.

W rezultacie, jak mówi, ruch przypomina „próbę włożenia kwadratowego kołka do okrągłej dziury”.

Urbaniak mówi lekarzowi, że z czasem może dojść do takiego uszkodzenia panewki, że niemal każdy ruch nogi powoduje ocieranie się kości o kość. Powoduje to nie tylko znaczny ból, ale w przypadku Landisa również brak równowagi mięśniowej, który spowodował skrócenie jednej nogi.

Lekarze twierdzą, że w większości przypadków dochodzi również do wtórnego zapalenia stawów, co jeszcze bardziej nasila ból i ułatwia przeprowadzenie operacji wymiany stawu biodrowego.

„Niektórzy ludzie zgłaszają się na operację wymiany kości udowej z powodu bólu spowodowanego samą martwicą, u innych jest to spowodowane zapaleniem stawów wtórnym do wykruszonej kości” – mówi Bronson.

Podczas operacji, którą Landis planuje przeprowadzić jesienią tego roku, lekarze prawdopodobnie zastąpią koniec kruszonej kości udowej gładką, sztuczną końcówką. Następnie usuną starą, zużytą panewkę i zastąpią ją nową, mechaniczną.

„Efektem końcowym będzie gładko poruszający się nowy staw, który nie będzie sprawiał bólu” – mówi Bronson.

Ponieważ nowe „części” są wykonane przez człowieka, nie wymagają one dopływu krwi, której potrzebuje kość, aby pozostać zdrową. Tak więc nawet jeśli niedobór krwi w danym obszarze pozostanie, staw nie zostanie uszkodzony.

Czy jazda na rowerze zużywa biodro?

Choć może się wydawać, że cała ta jazda na rowerze przed i po wypadku przyczyniła się do problemów Landisa lub nawet je spowodowała, eksperci twierdzą, że tak nie jest.

„Jazda na rowerze nie spowodowała uszkodzenia biodra. Nigdy nie przeprowadzono badań naukowych, które wykazałyby, że jakikolwiek sport prowadzi do zapalenia stawów. To kontuzje prowadzą do zapalenia stawów” – mówi Bronson.

Co więcej, lekarz twierdzi, że kontynuowanie jazdy na rowerze mogło pomóc w rozwiązaniu problemu, pozwalając Landisowi na zachowanie znacznego zakresu ruchu, co z kolei pozwoliło mu funkcjonować lepiej niż gdyby był kanapowcem.

Urbaniak raczej się z tym zgadza. „Jeśli masz kwadratowy kołek w okrągłej dziurze, który nieustannie powoduje tarcie, to problem będzie narastał, ale mimo to ciągły ruch podczas jazdy na rowerze może pomóc w smarowaniu stawu i w ten sposób zmniejszyć ryzyko uszkodzenia” – mówi.

Choć wygląda na to, że stan Landisa jest związany z jego wcześniejszą kontuzją treningową, eksperci twierdzą, że istnieją inne sytuacje, które mogą prowadzić do osteonekrozy, która często występuje między 30 a 50 rokiem życia. Częstą przyczyną osteonekrozy jest przebyty uraz, taki jak złamanie lub zwichnięcie.

Inne przyczyny osteonekrozy

Według danych National Osteonecrosis Foundation (NONF) do nieurazowych przyczyn osteonekrozy zalicza się długotrwałe stosowanie steroidów i innych leków przeciwzapalnych, nadużywanie alkoholu, radioterapię i chemioterapię oraz niektóre schorzenia, w tym toczeń, chorobę sierpowatokrwinkową, zakażenie HIV i niektóre nowotwory. Osteonekroza może również wystąpić bez żadnej znanej przyczyny.

Co ważniejsze jednak, w przypadku wczesnego leczenia możliwe jest zminimalizowanie szkód spowodowanych tym schorzeniem i odsunięcie w czasie lub nawet zapobieżenie konieczności wymiany stawu biodrowego.

Jednym z rozwiązań jest zabieg opracowany przez Urbaniaka w 1979 roku, znany jako „wolny unaczyniony przeszczep strzałkowy” (free vascularized fibular graft – FVFG). W tej procedurze, jak mówi Urbaniak, fragmenty kości i naczyń krwionośnych są przeszczepiane z podudzia i wszczepiane w miejsce, gdzie krążenie jest zaburzone.

„Zabieg ten jest skuteczny u ponad 80% pacjentów i zazwyczaj pozwala na wstrzymanie wymiany stawu biodrowego na osiem lub dziesięć lat, a czasami na czas nieokreślony” – mówi Urbaniak.

Chociaż nie ma ustalonych metod leczenia farmakologicznego osteonekrozy, NONF donosi, że niektóre leki są obiecujące. Należą do nich bisfosfoniany (stosowane w leczeniu osteoporozy), leki stosowane w leczeniu wysokiego ciśnienia krwi, a także niektóre leki obniżające poziom cholesterolu i leki przeciwzakrzepowe.

Czy Landis może wrócić do ścigania?

Nikt nie jest pewien, dlaczego Landis nie podjął leczenia na wczesnym etapie, ale pozostaje faktem, że musi on natychmiast poddać się operacji wymiany stawu biodrowego.

I choć operacja z pewnością złagodzi jego ból, wszyscy zastanawiają się, czy uniemożliwi mu powrót do kolarstwa.

Co zaskakujące, większość ekspertów twierdzi, że nie tylko będzie on w stanie ponownie startować w zawodach, ale już kilka miesięcy po operacji może powrócić na gorące krzesło.

„Pacjenci wychodzą ze szpitala w ciągu trzech dni, przez dwa tygodnie poruszają się o kulach, przez dwa do czterech tygodni używają laski, co daje około sześciotygodniowy okres rekonwalescencji” – mówi Bronson.

Po tym czasie, jak mówi, pacjenci mogą rozpocząć ćwiczenia, takie jak pływanie czy jazda na rowerze stacjonarnym.

„Dopóki stawy nie są obciążane, można bezpiecznie rozpocząć aktywność” – mówi Bronson. I chociaż, jak mówi, przez trzy miesiące odradza się jazdę na rowerze na zewnątrz ze względu na ryzyko upadku, to po tym okresie regularna jazda na rowerze jest nie tylko dozwolona, ale wręcz zalecana.

„Powiedziałbym, że może wrócić do rywalizacji w ciągu sześciu miesięcy” – mówi Bronson.

Urbaniak zgadza się z nim: „Rokowania co do powrotu do kolarstwa wyczynowego są dobre. Pozwalamy ludziom wsiadać na rower w ramach rehabilitacji kilka tygodni po całkowitej wymianie stawu biodrowego i przypuszczam, że mógłby rozpocząć treningi w ciągu sześciu tygodni lub krócej, a następnie startować w zawodach w ciągu kilku miesięcy.”

Długotrwałe protezy stawów biodrowych

Niektórzy lekarze twierdzą, że nowe biodro Landisa może wytrzymać wiele lat, nawet jeśli będzie on nadal startował w zawodach.

„Kiedyś żywotność protezy stawu biodrowego wynosiła 15 lat lub mniej, zanim trzeba było ją ponownie wymienić, ale teraz trwa ona nawet do 30 lat. W zależności od wieku pacjenta w momencie wykonywania zabiegu, może on już nigdy nie potrzebować kolejnej operacji” – mówi Bronson.

Urbaniak jest nieco bardziej konserwatywny, szacując żywotność nowego biodra Landisa na około 20-25 lat, ale twierdzi, że najważniejsze są nie tyle lata, ile to, co pacjent robi w tym czasie.

„Związek między aktywnością a długowiecznością jest ważniejszy niż wiek” – mówi.

Ale co z aktywnym sportowcem, takim jak Landis? Lekarze twierdzą, że jazda na rowerze nie będzie nadmiernie obciążać jego nowego biodra, więc nie ma obawy, że zbyt szybko się zużyje.

„Gdyby był triatlonistą – a częścią jego treningu było bieganie – to byłaby to inna historia. Ale kolarstwo nie powoduje uderzeń i tak naprawdę to tylko uderzenia mają szkodliwe skutki” – mówi Bronson.

Może więc po kolejnym zwycięstwie Landis pojedzie jednak do Disney World.

Dowiedz się, jaką rolę mogą odegrać leki przeciwzapalne, zwane także NLPZ, w zwalczaniu bólu związanego z chorobą zwyrodnieniową stawów.

Lekarze stosują NLPZ w leczeniu wielu chorób powodujących ból lub stan zapalny, w tym zapalenia stawów.

Leki przeciwzapalne dostępne bez recepty

Do leków z grupy NLPZ, które można kupić bez recepty, należą:

Podagra była nazywana chorobą królów, ponieważ dotykała głównie zamożniejszych mężczyzn, którzy dużo jedli i pili. Jednak każdy może na nią zachorować. Dowiedz się więcej o objawach i sposobach leczenia.

Podagra atakuje bez ostrzeżenia i z jakiegoś powodu w środku nocy. Jest to intensywny ból stawu, najczęściej dużego palca u nogi, ale czasami także innych stawów, w tym kolan, kostek, łokci, kciuków lub palców.

Ataki podagry mogą być niespodziewane i niemiłosiernie bolesne. Przy szybkim leczeniu, ból i stan zapalny ustępują zwykle po kilku dniach. Mogą się one jednak powtórzyć w każdej chwili.

Ponad 8 milionów Amerykanów cierpi na podagrę. Podagra częściej występuje u mężczyzn niż u kobiet. Mężczyźni zapadają na nią zwykle między 30. a 50. rokiem życia. Kobiety są bardziej podatne na podagrę po menopauzie. U dzieci i młodych dorosłych choroba występuje rzadko. Mężczyźni z nadwagą lub wysokim ciśnieniem krwi są szczególnie narażeni na podagrę, zwłaszcza jeśli przyjmują tiazydowe leki moczopędne (tabletki nawadniające).

Podagra jest w rzeczywistości formą zapalenia stawów. Jest to reakcja organizmu na drażniące złogi kryształów w stawach. Ból może być silny, ale leczenie zwykle przynosi dobre efekty. Łagodne przypadki można kontrolować za pomocą samej diety. Ataki podagry, które powracają, mogą wymagać długotrwałego przyjmowania leków, aby zapobiec uszkodzeniu kości i chrząstek oraz zużyciu nerek.

Osoby cierpiące na przewlekłą podagrę mogą odczuwać drobne, twarde grudki, które z czasem odkładają się w miękkim ciele w takich miejscach, jak dłonie, łokcie, stopy czy płatki uszu. Te złogi nazywane są tophi. Są one skupiskami kryształów kwasu moczowego i z czasem mogą powodować ból i sztywność. Jeśli podobne złogi tworzą się w nerkach, mogą prowadzić do bolesnych i potencjalnie niebezpiecznych kamieni nerkowych.

Co wywołuje podagrę?

Zbyt duża ilość kwasu moczowego we krwi wywołuje podagrę. Kwas moczowy pochodzi z dwóch miejsc. Jest wytwarzany przez organizm i pochodzi z diety. Nadmiar kwasu moczowego zwykle jest filtrowany przez nerki i wydalany z moczem. Jeśli organizm wytwarza zbyt dużo kwasu moczowego lub nie pozbywa się go z moczem, w stawach i ścięgnach tworzą się kryształy moczanu jednosodowego. Kryształy te wywołują intensywny stan zapalny, który prowadzi do bólu, obrzęku i zaczerwienienia.

Co dokładnie powoduje podagrę? Najczęstszym czynnikiem jest picie zbyt dużej ilości alkoholu, zwłaszcza piwa. Podagra była kiedyś znana jako „choroba królów”, ponieważ występowała głównie u zamożnych mężczyzn, którzy za dużo pili i jedli. Teraz wiemy, że może ona wystąpić u każdego. Może być związana z urazami lub operacjami, pobytem w szpitalu, stresem, dietą bogatą w mięso i owoce morza oraz niektórymi lekami, takimi jak antybiotyki. Podagra może również występować w przypadku niektórych guzów lub nowotworów. Istnieje także związek między podagrą a zaburzeniami pracy nerek, niedoborami enzymów i zatruciem ołowiem. Podagra może również towarzyszyć łuszczycy. Podagra występuje często u osób po przeszczepach narządów z powodu często potrzebnych leków. Podagra może być przekazywana w rodzinie. Często towarzyszy ona innym powszechnym chorobom, takim jak nadciśnienie, cukrzyca i otyłość. Powtarzające się ataki podagry są powszechne, jeśli poziom kwasu moczowego w organizmie nie jest utrzymywany pod kontrolą.

Jak zapobiegać podagrze?

Jeśli podagra występuje w twojej rodzinie, mężczyźni powinni ograniczyć spożywanie alkoholu, tłuszczów i pokarmów, które zwiększają stężenie kwasu moczowego w organizmie. Należą do nich mięso, sardynki, bekon, małże i drożdże. Szczególnie piwo może wywołać atak podagry. Picie dużej ilości płynów może pomóc zminimalizować ryzyko wystąpienia kamieni nerkowych. Lekarz może wykonać badania krwi i moczu, aby określić potencjalne ryzyko wystąpienia u ciebie ataku podagry. Mężczyźni, którzy są w grupie podwyższonego ryzyka, powinni kontrolować swoją wagę.

Leki mogą również pomóc w zapobieganiu atakom podagry, jeśli występują one często. Leki te zmniejszają wytwarzanie kwasu moczowego lub zwiększają ilość kwasu moczowego, który jest wydalany z moczem. Leki te obejmują allopurynol (Aloprim, Lopurin, Zyloprim), kolchicynę (Colcrys, Gloperba, Mitigare), peglotykazę (Krystexxa), probenecyd (Probalan) i rasburicazę (Elitek).

Jeśli te leki nie są skuteczne, lekarz może przepisać febuksostat (Uloric). Jeśli pacjent ma problemy z sercem, powinien zachować szczególną ostrożność podczas stosowania febuksostatu.

Co to jest pseudogout?

Pseudogout jest podobna do podagry, ale na ogół jest mniej bolesna. Powodują ją kryształy pirofosforanu wapnia (CPP) w stawach. Kryształy te mogą gromadzić się w płynie stawowym. W takiej sytuacji może dojść do nagłego ataku bólu, podobnego do podagry.

Nie jest jasne, co powoduje nieprawidłowe odkładanie się kryształów CPP w chrząstce. Mogą one powstawać z powodu nietypowych komórek w chrząstce, lub mogą być wynikiem innej choroby, która uszkadza chrząstkę. Kryształy CPP mogą zostać uwolnione z chrząstki podczas nagłej choroby, urazu stawu lub zabiegu chirurgicznego. Nieprawidłowe tworzenie się kryształów CPP może również występować w rodzinie.

Chociaż pseudogout może dotyczyć dużego palca u nogi, częściej występuje w większych stawach, takich jak kolanowy, nadgarstkowy czy skokowy. Rzadziej może dotyczyć bioder, barków, łokci, stawów palców rąk i stóp.

Pseudogout jest częstsza po 60. roku życia.

Jak leczy się pseudogout?

Rodzaj leczenia podagry rzekomej zależy od kilku czynników, takich jak wiek pacjenta, inne przyjmowane leki, ogólny stan zdrowia, historia choroby oraz stopień nasilenia ataków. Do leków stosowanych w leczeniu pseudogout należą:

• Przeciwzapalne leki przeciwbólowe, zwane także NLPZ, są zwykle przepisywane w celu leczenia nagłych i ciężkich ataków podagry. NLPZ – takie jak ibuprofen i naproksen – zwykle zmniejszają stan zapalny i ból w ciągu kilku godzin.

• Kortykosteroidy (zwane również sterydami) mogą zostać przepisane, jeśli pacjent nie może przyjmować leków z grupy NLPZ. Działanie sterydów polega również na zmniejszaniu stanu zapalnego. Mogą one być wstrzykiwane do chorego stawu lub podawane w postaci tabletek.

• Kolchicynę, lek na podagrę, stosuje się czasem w małych dawkach przez dłuższy czas, aby zmniejszyć ryzyko powtarzających się ataków podagry.

Leki przeciwzapalne są zwykle stosowane do czasu ustąpienia ataku pseudogout. Objawy często ustępują w ciągu 24 godzin od rozpoczęcia leczenia.

Dowiedz się, co to jest cheilektomia. Dowiedz się, czy jest ona potrzebna, jak wygląda zabieg i jaki jest czas rekonwalescencji.

Kiedy konieczny jest zabieg cheilektomii?

Na zabieg cheilektomii można się zdecydować, jeśli:

• Hallux rigidus. Jest to rodzaj zwyrodnieniowego zapalenia stawów, oznaczający po łacinie sztywny palec. Z czasem staw dużego palca u nogi staje się coraz bardziej sztywny i bolesny. Stopniowo dochodzi do utraty ruchomości w tym stawie. Nie ma jednoznacznej przyczyny występowania halluksów sztywnych, ale uważa się, że pewną rolę odgrywają nadmierne użytkowanie, urazy, genetyka, choroba zwyrodnieniowa stawów i choroby zapalne. Alternatywą dla cheilektomii w przypadku hallux rigidus jest noszenie specjalnego obuwia, ograniczenie ruchu, przyjmowanie leków przeciwbólowych, moczenie stóp i wstrzykiwanie kortykosteroidów.

• Zapalenie stawów. Trzy najczęstsze rodzaje zapalenia stawów stóp to choroba zwyrodnieniowa stawów, reumatoidalne zapalenie stawów i pourazowe zapalenie stawów. Zapalenie stawów to pogarszający się stan, w wyniku którego stawy puchną, są bolesne i ciepłe. W zależności od rodzaju zapalenia stawów objawy i ból mogą być różne.

• Bolesny guzek. Możesz mieć ostrogę kostną, która ogranicza ruch i powoduje ból.

Często przez dłuższy czas odczuwany jest tylko niewielki ból. Często jednak ból się nasila, a ruchy stają się ograniczone. W takim przypadku należy podjąć leczenie. Lekarz pomoże zdecydować, czy konieczna jest cheilektomia.

Co dzieje się podczas zabiegu cheilektomii?

Przed zabiegiem w badaniu krwi zostanie sprawdzony poziom witaminy D. Lekarz sprawdzi także, czy nie występują u Ciebie infekcje i przeprowadzi wywiad medyczny.

Operacja trwa około pół godziny, ale pacjent będzie przebywał w gabinecie lekarskim przez większą część dnia. Pacjent może zostać uśpiony za pomocą znieczulenia lub może otrzymać tylko miejscowy zastrzyk znieczulający stopę na czas operacji. Następnie chirurg wykona maleńkie nacięcie na czubku dużego palca u nogi.

Nacięcie to pozwoli chirurgowi na usunięcie nadmiaru kości, która jest przyczyną bólu i która zablokowała staw. Chirurg zamknie nacięcie za pomocą rozpuszczalnych szwów.

Czego należy się spodziewać po cheilektomii?

Bezpośrednio po operacji stopa zostanie zabandażowana. Nadal będzie działać znieczulenie miejscowe i nie będzie można jeszcze wyczuć palca u nogi. Następnie udasz się do fizykoterapeuty, który da Ci wkładki do butów i wskazówki, jak poruszać się, aby nie uszkodzić rany. Zazwyczaj po otrzymaniu niezbędnych recept i umówieniu się na kolejną wizytę zostaniesz wypisany do domu.

W ciągu pierwszych kilku tygodni po cheilektomii powinieneś:?

• Podnieś stopę tak bardzo, jak to możliwe.

• Wykonuj ćwiczenia zalecone przez fizykoterapeutę, ale stosuj się do zaleceń lekarza dotyczących innych rodzajów ruchu.

• Spodziewaj się niewielkiego krwawienia z miejsca nacięcia.

• Przyjmij leki takie jak ibuprofen (Advil, Motrin) i voltarol.

Powrót do zdrowia jest procesem powolnym. Na początku będziesz nosić obuwie szpitalne, a następnie szerokie buty. Prawdopodobnie w ciągu sześciu tygodni od operacji będzie można nosić normalne obuwie. W ciągu pierwszych dwóch tygodni należy utrzymywać palec u nogi w całkowitej suchości i brać prysznic z wodoodpornym ochraniaczem na ranę.

Zwykle po dwóch tygodniach od zabiegu można już dokładnie zamoczyć palec u nogi. Po tym czasie nie trzeba będzie już zakładać opatrunków. Nie należy jednak dłubać przy ranie. Jeśli stanie się ona czerwona, opuchnięta lub obolała, należy niezwłocznie zwrócić się o pomoc lekarską.

Jeśli masz pracę wymagającą dużego wysiłku fizycznego, powinieneś zaplanować, że będziesz musiał odsiedzieć sześć tygodni w okresie rekonwalescencji. W tym czasie należy również zachować szczególną ostrożność podczas prowadzenia pojazdów. Wielu lekarzy sugeruje, aby przed rozpoczęciem jazdy samochodem odczekać pełne sześć tygodni.

Jakie są zagrożenia związane z cheilektomią?

Powikłania po cheilektomii występują rzadko, zarówno w trakcie, jak i po zabiegu. Jednak wszystkie zabiegi wiążą się z pewnym ryzykiem. Najczęstszymi zagrożeniami związanymi z cheilektomią są:

• Zakażenie. Ryzyko wynosi 1%. Jeśli dojdzie do zakażenia rany, choroba będzie leczona antybiotykami.

• Uszkodzenie nerwów. W palcu u nogi w pobliżu miejsca cheilektomii znajdują się małe nerwy. Palec u nogi może pozostać zdrętwiały nawet po ustąpieniu znieczulenia miejscowego po zabiegu. Istnieje mniej niż 5% szans, że nerw zostanie trwale uszkodzony.

• Zakrzepica żył głębokich. W takim przypadku oznacza to, że w wyniku zabiegu operacyjnego w nodze powstaje zakrzep krwi. Jest to jednak również zjawisko nietypowe, a ryzyko jego wystąpienia wynosi mniej niż 3%.