Lekarz mówi ci.

Co powoduje chorobę zwyrodnieniową stawów kciuka? Stawy kciuka są bardziej narażone na rozwój choroby zwyrodnieniowej stawów i mogą wymagać leczenia.

Co to jest staw siodełkowy?

Kciuk jest stawem siodełkowym, co oznacza, że jedna kość jest osadzona w drugiej kości jak w siodełku. Różni się to od stawu kulistego w kolanie lub łokciu. To właśnie staw siodełkowy zapewnia przeciwstawność kciuków. Wpływa on także na sposób poruszania kciukami, który jest inny niż w przypadku stawów kulistych.?

Ten typ stawu może się szybciej zużywać, przez co kciuki są bardziej narażone na rozwój choroby zwyrodnieniowej stawów.

Co to jest choroba zwyrodnieniowa stawów kciuka?

Choroba zwyrodnieniowa stawów kciuka to rozpad chrząstki w stawie siodełkowym kciuka. Zapalenie stawów powoduje podrażnienie stawów.

Choroba zwyrodnieniowa stawów, zwana też chorobą zwyrodnieniową stawów, to choroba zwyrodnieniowa stawów.

Zwyrodnieniowa choroba stawów oznacza, że chrząstka stawowa ulega zużyciu wraz z wiekiem. Ten rodzaj zapalenia stawów kciuka jest drugim najczęstszym rodzajem zapalenia stawów ręki i najczęstszym rodzajem zapalenia stawów kciuka. Inne choroby, takie jak toczeń czy reumatoidalne zapalenie stawów, również mogą powodować uszkodzenie stawów.

Jeśli staw siodełkowy nie pozwala już kciukowi na obracanie się i chwytanie przedmiotów, może to oznaczać, że rozwija się u Ciebie choroba zwyrodnieniowa stawów. Wcześniejsze urazy lub złamania kciuka również mogą być przyczyną rozwoju zapalenia stawów.

Jak rozpoznać zapalenie stawów kciuka?

Możesz zacząć zauważać, że kciuk nie ma już takiego zakresu ruchu, jak kiedyś. Ponieważ więzadła zaczynają się zużywać, staw siodełkowy ulega rozluźnieniu. Może to spowodować jego wypadnięcie. W miarę zużywania się chrząstki stawowej tracimy poduszkę dla kości. Może to powodować silny ból i uszkodzenia stawu kciuka. Może się zdarzyć, że przestaniesz używać kciuka w ten sam sposób, w jaki używałeś go wcześniej, nie zdając sobie z tego sprawy. Może to być próba złagodzenia bólu.?

Wraz z postępującym zapaleniem stawu kciuka, pacjent może mieć problemy z wykonywaniem takich czynności, jak otwieranie drzwi lub słoików.

Do innych objawów należą:?

• Opuchlizna, sztywność i tkliwość u podstawy kciuka

• Zmniejszona siła podczas szczypania lub chwytania przedmiotów

• Powiększenie lub ościsty wygląd stawu u podstawy kciuka

Kobiety w wieku powyżej 50 lat są 10 do 20 razy bardziej narażone na zapalenie stawów kciuka niż mężczyźni. Nie ma dokładnej przyczyny takiego stanu rzeczy. Istnieją jednak kroki, które można podjąć, aby zachować chrząstkę kciuka.

Jak rozpoznaje się zapalenie stawów kciuka?

Po zauważeniu objawów zapalenia stawów kciuka należy skontaktować się z lekarzem. Pomoże on zdiagnozować problem, pytając o ból, wcześniejsze urazy oraz o to, co powoduje zaostrzenie bólu kciuka.

Jeśli lekarz uzna, że u pacjenta występuje choroba zwyrodnieniowa stawów kciuka, może zlecić wykonanie badania polegającego na mocnym przytrzymaniu stawu podczas poruszania kciukiem. Lekarz będzie zwracał uwagę na ból lub uczucie zgrzytania.

W niektórych przypadkach konieczne może być wykonanie zdjęcia rentgenowskiego w celu określenia stopnia zniszczenia stawu lub stwierdzenia obecności ostróg kostnych.

Ostroga kostna to występ kostny, który tworzy się wzdłuż krawędzi kości.

Leczenie i postępowanie w przypadku zapalenia stawów kciuka

Po zdiagnozowaniu zapalenia stawów kciuka lekarz może zaproponować leczenie nieoperacyjne. Jest to najbardziej prawdopodobne w przypadku wczesnego stadium zapalenia stawów. Te techniki postępowania obejmują:?

• Kilka razy dziennie przez 5 do 15 minut okładać staw lodowatym zimnem

• Leki przeciwzapalne, takie jak aspiryna lub ibuprofen

• Szyna podtrzymująca w celu ograniczenia ruchów kciuka

• Zastrzyk steroidowy w zależności od stopnia zaawansowania zapalenia stawu?

Jeśli choroba zwyrodnieniowa stawu kciuka postępuje i nie przynosi oczekiwanych rezultatów, konieczna może być operacja. Istnieją różne opcje, które może zaproponować lekarz. Możesz porozmawiać z lekarzem o tym, która z nich jest odpowiednia dla Ciebie.

Złączenie kości. Lekarz może zasugerować zespolenie kości stawu. Spowoduje to znaczne ograniczenie możliwości poruszania kciukiem.?

Częściowe usunięcie stawu. Być może konieczne będzie usunięcie części stawu i jego odbudowa. W tym celu lekarz wykorzysta część ścięgna lub opcję sztuczną.

Należy zwrócić uwagę na zakres wykonywanych przez siebie ruchów oraz poziom odczuwanego bólu. Pomoże to lekarzowi podjąć decyzję o kolejnych krokach w planie leczenia zapalenia stawów.

Z wiekiem zapalenie stawów kciuka będzie powodować coraz większe zużycie stawów. Jeśli jednak choroba zostanie wcześnie wykryta, można szybko rozpocząć plan leczenia, aby zmniejszyć ból i ograniczenie ruchów kciuka w późniejszym okresie.

Joga może być dobra dla stawów, które są sztywne i obolałe, ale być może będziesz musiał zmodyfikować swoje pozycje. Oto kilka pomysłów.

Łuszczycowe zapalenie stawów to długotrwała (przewlekła) choroba, która powoduje zapalenie stawów w miejscach, gdzie ścięgna i więzadła łączą się z kośćmi. Choroba ta ma również wpływ na skórę i może utrudniać poruszanie się lub powodować ból. Objawy łuszczycowego zapalenia stawów mogą utrudniać wykonywanie wielu pozycji fizycznych i ruchów wykorzystywanych w jodze. Są jednak pewne rzeczy, których możesz spróbować.

Poniższe warianty niektórych standardowych póz jogi mogą okazać się dla Ciebie skuteczne. Przestań natychmiast, jeśli poczujesz nagły ból lub zawroty głowy.

?

Wygięcie do przodu

Odczujesz to rozciąganie w dolnej części pleców, ścięgnach i łydkach.

• Odstaw krzesło przed sobą.

• Wyprostuj się do przodu z wyprostowanymi kolanami i połóż ręce na siedzisku krzesła lub na oparciu.

• W razie potrzeby oprzyj się na siedzisku lub oparciu krzesła, aby wesprzeć ciężar ciała podczas pochylania się do przodu.

?

Postawa wojownika

Pozycje stojące budują siłę nóg i rdzenia.

• Obróć krzesło tak, aby plecy były skierowane do Ciebie.

• Stopy rozstaw szeroko i połóż dłonie na oparciu krzesła.

• Obróć jedną stopę na zewnątrz i zegnij w kolanie z prostymi plecami.

• Wsłuchaj się w głos swojego ciała, aby zdecydować, jak daleko zgiąć kolano.

• Po osiągnięciu równowagi i komfortu, powoli zdejmij ręce z krzesła i wyciągnij ręce szeroko i prosto.

• Powtórz ćwiczenie na drugiej stronie.

?

Postawa drzewa

Pozycja drzewa pomaga poprawić równowagę i wzmacnia stopy.

• Stań twarzą do oparcia krzesła i połóż na nim rękę.

• Obróć jedną stopę na zewnątrz, zegnij kolano i unieś stopę tak, aby położyć ją na goleni lub wewnętrznej stronie uda przeciwnej nogi (nie po wewnętrznej stronie kolana).

• Powtórz ćwiczenie na drugiej stronie.

• Sprawdź, czy w trakcie ćwiczenia możesz podnieść stopę nieco wyżej i ewentualnie zdjąć ręce z krzesła – nawet jeśli tylko na kilka sekund.

W przypadku chorób przewlekłych, takich jak łuszczycowe zapalenie stawów, ważne jest, aby przed rozpoczęciem jakiegokolwiek nowego programu ćwiczeń porozmawiać z lekarzem. Najlepiej współpracować z doświadczonym instruktorem jogi.

Ćwiczenia mogą pomóc Ci złagodzić ból związany z zapaleniem stawów. Poznaj najlepsze ćwiczenia na ramiona z zapaleniem stawów, dowiedz się, jak zacząć i jak utrzymać zakres ruchu.

Zapalenie stawów może być spowodowane rozpadem chrząstki stawowej lub atakiem układu odpornościowego na wyściółkę stawu. Ponieważ zapalenie stawów powoduje sztywność, delikatne ćwiczenia fizyczne mogą pomóc w poprawie zakresu ruchu i zapobiec pogorszeniu się stanu zapalnego.

W przypadku każdego rodzaju ćwiczeń, najlepiej jest zaczynać powoli i zwiększać aktywność w miarę odczuwania komfortu. Jest to szczególnie ważne w przypadku takich schorzeń, jak choroba zwyrodnieniowa stawów.

Ćwiczenia wspomagające barki w chorobie zwyrodnieniowej stawów

Celem ćwiczeń w chorobie zwyrodnieniowej stawów jest poprawa siły i zakresu ruchu. Zapalenie stawów może powodować, że wiele ruchów jest niewygodnych lub bolesnych, jeśli wykonywane są szybko. Ćwiczenia te koncentrują się na powolnych, przemyślanych ruchach i rozciągnięciach, które poprawią stan barków oraz zmniejszą ból i napięcie.

Rozciąganie w pozycji pochylonej do drzwi

Jest to jedno z najprostszych ćwiczeń, które pomaga zmniejszyć napięcie w barkach.

Krok 1: Stojąc przed drzwiami, połóż obie dłonie na futrynie tuż nad głową.

Krok 2: Pochyl się do przodu, używając ramion do utrzymania równowagi.

Krok 3: Gdy poczujesz delikatne rozciągnięcie w ramionach, zatrzymaj się i utrzymaj pozycję przez 20 sekund.

Aby uzyskać pełne korzyści, ćwiczenie można powtórzyć trzy razy.

Wyciskanie do drzwi

Innym prostym ćwiczeniem, które można wykonywać wszędzie, jest wyciskanie przez drzwi, które pomoże Ci zbudować siłę ramion bez bólu.

Krok 1: Stojąc przed otwartymi drzwiami, zegnij łokieć pod kątem 90 stopni. Łokieć powinien znajdować się mniej więcej na wysokości talii, a dłoń powinna być między futrynami drzwi, z kciukiem skierowanym w stronę sufitu.

Krok 2: Dociśnij grzbiet nadgarstka do futryny i przytrzymaj przez dziesięć minut.

Krok 3: Wykonaj tę samą czynność z nadgarstkiem tej samej ręki, po drugiej stronie futryny.

Powtarzaj tę czynność po dziesięć razy na obie ręce, trzy razy dziennie.

Huśtawki wahadłowe

Celem ruchu wahadłowego jest rozluźnienie mięśni ramion i złagodzenie bólu. Poniższe ruchy wykonuj delikatnie, tak by poczuć, że się odprężasz, a nie wymykają się spod kontroli.

Krok 1: Pochyl się do przodu do kąta 90 stopni lub w miarę blisko. Mniej bolące ramię możesz wykorzystać do oparcia się na blacie lub krześle.

Krok 2: Pozostaw drugą rękę luźno zwisającą, skierowaną ku ziemi.

Krok 3: Delikatnie wykorzystując ruchy tułowia, wykonuj wymachy ręką po małym okręgu (do 30 razy).

Powtórz tę czynność również w przeciwnym kierunku. Jeśli oba ramiona są tak samo niewygodne, wykonaj mniejszą liczbę obrotów, aby nie podpierać się zbyt długo żadną z rąk.

Rozciąganie ramion w poprzek

To ćwiczenie pomaga poprawić zakres ruchu ramion z lewej strony na prawą, jeśli jest wykonywane ostrożnie i konsekwentnie przez dłuższy czas.

Krok 1: Stojąc w pozycji wyprostowanej, unieś jedną rękę i skrzyżuj ją przed ciałem na wysokości barku, tak by była równoległa do podłoża.

Krok 2: Drugą ręką delikatnie przytrzymaj ramię i przyciągnij je bliżej tułowia.

Krok 3: Gdy poczujesz przyjemne rozciągnięcie w barku, zatrzymaj się i utrzymaj pozycję przez trzydzieści sekund.

Możesz powtórzyć tę czynność maksymalnie cztery razy po obu stronach.

Rozciąganie unoszenia ramion

To ćwiczenie doskonale poprawia zakres ruchu barków w górę, jeśli jest wykonywane systematycznie. Wymaga jednak użycia lekkiej miotły lub kija.

Krok 1: Leżąc na ziemi, chwyć kij obiema rękami i oprzyj go naturalnie na nogach z rękami wyciągniętymi w dół.

Krok 2: Powoli, trzymając łokcie prosto, zacznij podnosić kij do góry, aż ramiona będą prostopadłe do podłoża.

Krok 3: Następnie kontynuuj unoszenie ramion tak, by znajdowały się nad głową, aż poczujesz komfortowe rozciąganie. Jeśli to możliwe, kontynuuj, aż ramiona będą prawie dotykać ziemi nad głową.

Krok 4: Powoli opuść laskę z powrotem na nogi, ponownie trzymając ręce tak prosto, jak to tylko możliwe.

Ćwiczenie można powtórzyć do dziesięciu razy dziennie po trzy zestawy.

Uwagi dotyczące bezpieczeństwa

Pamiętaj, że ćwiczenia te mają na celu złagodzenie bólu, a nie jego wywołanie. Powinieneś odczuwać delikatne rozciąganie lub komfortowe napięcie, ale nie dyskomfort. Jeśli którekolwiek z tych ćwiczeń powoduje ból, należy zmniejszyć liczbę powtórzeń lub spróbować wykonać mniejszy zakres ruchu.

Jeśli po wykonaniu któregokolwiek z tych ćwiczeń ból się nasila, a okład z lodu lub niesteroidowy lek przeciwzapalny (NLPZ) nie są skuteczne w uśmierzaniu bólu, należy skontaktować się z lekarzem.

Przewlekły stan zapalny szkodzi Twojemu organizmowi i zwiększa ryzyko wystąpienia chorób. Te codzienne zmiany w stylu życia mogą pomóc je obniżyć.

1/12

Twój organizm potrzebuje pewnego stanu zapalnego, aby zwalczać infekcje i przyspieszać gojenie. Jednak zbyt duża jego ilość przez zbyt długi czas może spowodować, że układ odpornościowy zacznie atakować zdrowe narządy i tkanki. Może to prowadzić do chorób serca, cukrzycy, raka, zapalenia stawów i chorób jelita drażliwego. Na szczęście istnieją sposoby, aby utrzymać płomienie na dystans.

Dbaj o odpowiednią ilość snu

2/12

Jeśli nie śpisz tyle, ile potrzebujesz, Twój organizm może zaostrzyć stan zapalny. Twoim celem powinno być 7-9 godzin snu każdej nocy. Dąż zarówno do jakości, jak i ilości snu. Kładź się spać i wstawaj o tej samej porze każdego dnia i nocy, odłóż ekrany na długo przed położeniem się spać i śpij w chłodnym, ciemnym i cichym pomieszczeniu.

Idź na spacer

3/12

Wystarczy zaledwie 20 minut umiarkowanej aktywności fizycznej, takiej jak szybki spacer z psem lub przyjacielem, aby w organizmie pojawiła się reakcja przeciwzapalna. Wytyczne zdrowotne zalecają 30 minut aktywności fizycznej dziennie, 5 dni w tygodniu. Jeśli obecnie w ogóle nie ćwiczysz, 20 minut to świetny początek.

Spice It Up

4/12

Badania nad kurkumą, rozmarynem, cynamonem, kminkiem i imbirem wykazują, że mogą one spowalniać procesy w organizmie, które prowadzą do stanów zapalnych. Spróbuj tych przypraw, aby podkręcić smak potraw i poprawić swoje zdrowie.

Spróbuj pościć

5/12

Badania pokazują, że przerywany post może być czymś więcej niż tylko modą. Jedzenie tylko w określonym czasie każdego dnia może mieć działanie przeciwzapalne. Długotrwały stan zapalny może zwiększać ryzyko chorób, takich jak choroby serca, rak i cukrzyca. Istnieje wiele sposobów na przestrzeganie tego planu żywieniowego. Powszechnie stosowana metoda polega na jedzeniu tylko między godziną 10 a 18.

Sięgnij po zieleninę

6/12

Zaopatrz się w dodatki do sałatek. Zielenina, taka jak brukselka, brokuły, jarmuż i szpinak, zawiera przeciwutleniacze i inne związki, które pomagają zmniejszyć stan zapalny i ograniczyć do minimum codzienne uszkodzenia komórek. Amerykański Departament Rolnictwa zaleca, aby kobiety spożywały co najmniej półtorej filiżanki ciemnozielonych warzyw tygodniowo. Mężczyźni powinni spożywać dwie.

Spróbuj jogi

7/12

Ta starożytna indyjska praktyka koncentruje się na oddychaniu. Pomaga także obniżyć poziom hormonu stresu – kortyzolu. Jeśli joga jest regularną częścią twojej rutyny, możesz również czuć się mniej przygnębiony, mniej niespokojny i mieć mniej objawów stanu zapalnego, takich jak wysoki poziom cholesterolu i niestabilny poziom cukru we krwi.

Ostrożnie z alkoholem

8/12

Kieliszek wina do obiadu nie zaszkodzi. Jednak zbyt duża ilość alkoholu może podnieść poziom toksyn w organizmie. To z kolei wywołuje stan zapalny, który może uszkodzić tkanki i narządy. Jeśli w ogóle pijesz, rób to z umiarem. Co to znaczy? Według CDC jest to nie więcej niż jeden drink dziennie dla kobiet i dwa dla mężczyzn.

Ulepsz swoją dietę

9/12

Rafinowane węglowodany, czerwone mięso i smażone potrawy zwiększają stan zapalny w Twoim organizmie. Zamień niezdrową żywność na zwalczające stany zapalne owoce, warzywa, orzechy, fasolę i ryby. Zaplanuj swój jadłospis wokół takich produktów, jak pomidory, jagody, migdały, orzechy włoskie, soczewica i łosoś.

Zrzuć zbędne kilogramy

10/12

Jeśli masz do zrzucenia kilka kilogramów, pozbycie się ich może złagodzić stan zapalny. Z drugiej strony, nadwaga może pogorszyć stan zapalny. Jest to jeden z powodów, dla których otyłość i nadwaga są czynnikami ryzyka dla tak wielu chorób. Porozmawiaj ze swoim lekarzem o tym, jak możesz osiągnąć zdrową dla siebie wagę.

Sięgnij po zieloną herbatę

11/12

Jeśli Twoim porannym nawykiem jest filiżanka kawy, spróbuj zamiast niej zielonej herbaty. Zawiera ona związki znane jako polifenole, które zwalczają wolne rodniki. Cząsteczki te mogą sprzyjać powstawaniu stanów zapalnych w organizmie. Nie musisz całkowicie rezygnować z nałogu picia kawy. Rozważ zamianę jednej filiżanki tygodniowo na zieloną.

Rzuć palenie

12/12

Palenie wiąże się z całą listą szkodliwych skutków. Jednym z nich jest podwyższony poziom stanu zapalnego. Podejmij decyzję o rzuceniu palenia i wybierz dzień, w którym to zrobisz. Nie musisz jednak robić tego sam. Lekarz może opracować plan, który pozwoli ci zerwać z nałogiem na dobre.

Jaki jest związek między podagrą a cukrzycą? Oto, co należy wiedzieć o tych dwóch powiązanych ze sobą chorobach.

Podagra to rodzaj zapalenia stawów, do którego dochodzi, gdy we krwi gromadzi się substancja zwana kwasem moczowym. Powoduje ona bóle stawów, zwłaszcza w obrębie dużego palca u nogi.

Cukrzyca typu 2 występuje, gdy organizm nie wytwarza lub nie wykorzystuje wystarczającej ilości insuliny – hormonu, który kontroluje poziom cukru we krwi.

Jaki jest związek?

Naukowcy nie są do końca pewni, dlaczego podagra i cukrzyca są ze sobą powiązane.

Podagra wywołuje w organizmie stan zapalny. Niektórzy eksperci uważają, że stan zapalny może również odgrywać rolę w cukrzycy.

Z drugiej strony, osoby cierpiące na cukrzycę typu 2 często mają wysoki poziom kwasu moczowego we krwi, co może być spowodowane dodatkową tkanką tłuszczową. Jeśli masz nadwagę, Twój organizm wytwarza więcej insuliny. Utrudnia to nerkom pozbycie się kwasu moczowego, co może prowadzić do podagry.

Najnowsze badania wykazały, jak silny jest związek między tymi dwoma schorzeniami.

W jednym z badań naukowcy przejrzeli dokumentację zdrowotną osób, które uczestniczyły w Framingham Heart Study, projekcie badawczym dotyczącym chorób serca, który rozpoczął się w 1948 roku. Stwierdzili, że osoby z wyższym poziomem kwasu moczowego we krwi były bardziej narażone na cukrzycę typu 2. Dokładniej, na każdy 1 miligram na decylitr (mg/dl) wzrostu kwasu moczowego, prawdopodobieństwo zachorowania na cukrzycę wzrastało o 20%.

Inny raport obejmował ponad 35 000 osób z podagrą. Naukowcy odkryli, że kobiety z podagrą były o 71% bardziej narażone na cukrzycę. Mężczyźni z podagrą mieli o 22% większe szanse.

Czynniki ryzyka podagry i cukrzycy

Wiele z tych samych czynników może zwiększyć prawdopodobieństwo wystąpienia podagry lub cukrzycy. Możesz być bardziej narażony na ich wystąpienie, jeśli:

• Masz nadwagę lub jesteś otyły. Jeśli masz nadmiar tłuszczu na ciele, jesteś bardziej narażony na podagrę i cukrzycę typu 2.

• Picie zbyt dużej ilości alkoholu. Umiarkowane ilości alkoholu – jeden drink dziennie dla kobiet i mężczyzn powyżej 65 roku życia oraz dwa dla mężczyzn w wieku 65 lat i młodszych – mogą zmniejszyć ryzyko zachorowania na cukrzycę. Jednak zbyt duże ilości mogą wpływać na sposób, w jaki trzustka wydziela insulinę, co może prowadzić do cukrzycy typu 2. Picie więcej niż dwóch drinków dziennie może również zwiększyć ryzyko wystąpienia podagry.

• Choroby te występowały w Twojej rodzinie. Jeśli ktoś z członków twojej rodziny chorował na podagrę lub cukrzycę, istnieje większe prawdopodobieństwo, że ty także zachorujesz na te choroby.

• Mieć inne problemy zdrowotne. Wysoki poziom cholesterolu i wysokie ciśnienie krwi są powiązane z obydwoma schorzeniami.

Leczenie i zapobieganie podagrze i cukrzycy

Jeśli cierpisz na podagrę i cukrzycę lub chcesz uniknąć ich wystąpienia, ważne jest, abyś kontrolował poziom kwasu moczowego i cukru we krwi.

Najlepszym sposobem na to są Twoje nawyki i styl życia:

• Stosuj zdrową dietę. Aby obniżyć ryzyko zachorowania na cukrzycę, spożywaj pokarmy o niskiej zawartości kalorii i tłuszczu, a jednocześnie bogate w błonnik. Najlepsze są owoce, warzywa i produkty pełnoziarniste. Aby uchronić się przed podagrą, należy unikać czerwonego mięsa, skorupiaków, słodzonych potraw i napojów oraz alkoholu, zwłaszcza piwa. Niskotłuszczowe produkty mleczne mogą chronić przed podagrą, dlatego warto włączyć je do swojego menu. ?

• Schudnąć. Mniejsza ilość tkanki tłuszczowej może obniżyć poziom kwasu moczowego i poprawić poziom cukru we krwi. Nie należy jednak stosować diet odchudzających ani gwałtownych przemian metabolicznych. Szybka utrata wagi może spowodować wzrost poziomu kwasu moczowego.

• Ćwiczenie. Staraj się spędzać co najmniej 30 minut dziennie na aktywności fizycznej. Ćwiczenia fizyczne mogą pomóc w utrzymaniu prawidłowej wagi ciała, co zmniejsza prawdopodobieństwo wystąpienia podagry i cukrzycy.

• Radzenie sobie z innymi problemami zdrowotnymi. Jeśli masz inne problemy, takie jak wysoki poziom cholesterolu, wysokie ciśnienie krwi lub choroby nerek, zadbaj o to, aby się nimi zająć. Stosuj się do zaleceń lekarza i przyjmuj wszystkie leki.

Ze względu na wspólne objawy, takie jak ból w dolnej części pleców, szyi i ramion, możliwe jest pomylenie tego rzadkiego typu zapalenia stawów z innymi, podobnymi schorzeniami. Poznaj inne problemy, które lekarz będzie musiał wykluczyć.

Objawy zaczynają się od bólu w dolnej części pleców, ale mogą rozprzestrzeniać się na inne części ciała, w tym szyję, biodra, żebra, stawy barkowe, a czasem pięty.

Jednak wiele innych często występujących schorzeń może mieć takie same objawy. Może to utrudnić lekarzowi zdiagnozowanie choroby AS. Oto niektóre schorzenia, które lekarz może próbować wykluczyć, zanim stwierdzi, że pacjent cierpi na ZZSK.

Ból mięśni. W pewnym momencie prawie każdy odczuwa bóle w dolnej części pleców, karku, biodrach lub ramionach, czyli w tych samych miejscach, w których mogą występować objawy AS. Codzienny ból mięśni może mieć wiele przyczyn, w tym napięcie, nadużywanie i drobne urazy fizyczne. Jednak ból mięśni z przedłużającą się sztywnością poranną, która nie ustępuje po kilku dniach lub tygodniach, może być objawem choroby takiej jak ZZSK.

Problemy z dyskami kręgosłupa. Problemy z którąkolwiek z gumowych poduszek, które znajdują się pomiędzy kośćmi kręgosłupa, mogą powodować objawy podobne do AS, zwłaszcza ból w dolnej części pleców. Na przykład przepuklina dysku ma miejsce, gdy jeden z dysków kręgosłupa, zwykle w dolnej części pleców, wypycha się i podrażnia pobliski nerw. Badania obrazowe, takie jak zdjęcia rentgenowskie, tomografia komputerowa i rezonans magnetyczny, mogą pomóc lekarzowi w wykryciu problemu z dyskiem lub zmian w kościach i stawach, które wskazują na ZZSK.

Urazy pleców. Do urazu pleców może dojść w wyniku wykonywania wielu czynności fizycznych. Lekkie nadwyrężenie może być wynikiem uprawiania sportu lub podnoszenia ciężkich przedmiotów. Groźny upadek lub wypadek samochodowy może spowodować poważniejsze obrażenia, takie jak złamanie kręgosłupa. Jednak podobnie jak w przypadku AS, dolna część pleców jest najczęściej dotkniętym obszarem. Ból spowodowany urazem może w końcu rozprzestrzenić się na inne części ciała i wpłynąć na sprawność ruchową. Jeżeli osoba cierpi już na ZZSK, urazy pleców mogą być poważniejsze niż w przypadku osoby bez tego schorzenia.

Rwa kulszowa. Nerwy kulszowe to długie, grube nerwy biegnące od dolnej części pleców i pośladków w dół każdej z nóg. Jeśli jeden z nich zostanie uciśnięty, podrażniony lub ściśnięty przez takie schorzenia, jak przepuklina dysku, wystąpi ból o nasileniu od łagodnego do silnego, zwany rwą kulszową. Może on być odczuwany w dolnej części pleców. Może ona również powodować osłabienie mięśni, ból i uczucie mrowienia w jednej lub obu nogach i stopach. Do przyczyn rwy kulszowej należą m.in. stwardnienie zanikowe boczne, złamanie kręgosłupa, problemy z dyskami, tkanka bliznowata, infekcje i ciąża.

Choroba zwyrodnieniowa stawów. Jest to najczęstsza forma choroby zwyrodnieniowej stawów. Dochodzi do niej, gdy chrząstka w stawach zaczyna się niszczyć, przez co kości ocierają się o siebie. Zwykle choroba zaczyna się bardzo powoli i z czasem ulega pogorszeniu. OA najczęściej dotyka biodra, kolana, dolną część pleców i ręce. Powoduje ból, obrzęk i sztywność, co utrudnia wykonywanie codziennych czynności. W przeciwieństwie do ZZSK, choroba OA dotyka częściej kobiet niż mężczyzn i jest bardziej powszechna wraz z wiekiem, często ujawniając się po 50. roku życia.

Fibromialgia. U osób cierpiących na tę chorobę występuje rozległy ból całego ciała. Mogą odczuwać drętwienie i mrowienie rąk i stóp, ból w dolnej części pleców, twarzy lub szczęki, a nawet problemy trawienne, takie jak wzdęcia, zaparcia, ból brzucha i zespół jelita drażliwego. Możliwe jest jednoczesne występowanie fibromialgii i ZZSK. W przeciwieństwie do ZZSK, fibromialgia nie powoduje objawów fizycznych ani zmian widocznych w badaniach obrazowych, np. na zdjęciach rentgenowskich.

Dowiedz się, w jaki sposób olejki eteryczne, takie jak eukaliptusowy i lawendowy, mogą pomóc w łagodzeniu bólu kolan i stawów.

Olejki eteryczne są znane od tysięcy lat. Używanie ich do celów terapeutycznych lub leczniczych nazywa się aromaterapią. Oto, co musisz wiedzieć.

Co to są olejki eteryczne?

Są to pachnące części rośliny, zazwyczaj kora, liście lub skórka. Wyczuwa się je po rozgnieceniu rośliny. Specjalne procesy parzenia również wydobywają zapach.

Olejki eteryczne mają silny zapach. Ale to nie to, co pomaga poczuć się lepiej. Substancje chemiczne zawarte w roślinach wpływają na Twój mózg i ciało. Dostają się do krwiobiegu, gdy nakładasz olejek na skórę lub wdychasz go.

Rodzaje olejków eterycznych

Jest ich wiele. Istnieją jednak pewne dowody naukowe na to, że niektóre olejki mogą pomóc w łagodzeniu bólu kolan i stawów. Należą do nich:

• Bergamotka

• Czarny kminek (Nigella sativa)

• Cynamon

• Eukaliptus

• Frankincense i mirra

• Geranium

• Imbir

• Lawenda

• Trawa cytrynowa

• Pomarańcza

• Rozmaryn

• Mięta pieprzowa

Czy one naprawdę działają?

Aromaterapia może również obniżyć poziom stresu i zmniejszyć odczuwanie bólu. Potrzeba więcej badań, aby dowiedzieć się, jak bardzo pomocne są olejki eteryczne. Poniżej przedstawiamy wyniki kilku niewielkich badań:

Czarny kminek. Osoby starsze wcierały olejek z czarnuszki w bolące kolana 3 razy dziennie przez 3 tygodnie. Czuli się lepiej niż grupa, która przyjmowała tylko acetaminofen.

Eukaliptus. Osoby, które wdychały olejek eukaliptusowy, odczuwały mniejszy ból i miały niższe ciśnienie krwi po całkowitej wymianie stawu kolanowego.

Frankincense i myrrh. Olejki te stosowane razem złagodziły stan zapalny stawów u szczurów z zapaleniem stawów. Eksperci badają, w jaki sposób może to pomóc w takich schorzeniach jak reumatoidalne zapalenie stawów.

Imbir. Grupa osób z ciągłymi problemami z kolanami zauważyła zmniejszenie bólu i sztywności po miesiącu od wykonania masażu z użyciem olejku imbirowego. Grupa, która korzystała tylko z masażu, nie odnotowała takiego wyniku. Osoby te wykazały również ogólnie lepsze funkcjonowanie fizyczne.

Lawenda. Masaż z użyciem olejku lawendowego złagodził ból mięśniowo-szkieletowy i ból kolan spowodowany chorobą zwyrodnieniową stawów.

Trawa cytrynowa. Niewielka grupa osób z reumatoidalnym zapaleniem stawów odczuwała nieco mniejszy ból po stosowaniu olejku z trawy cytrynowej przez 30 dni. Eksperci uważają, że roślinna substancja chemiczna citral może mieć działanie przeciwzapalne.

Jak stosować olejki eteryczne

Nie nakładaj olejku eterycznego bezpośrednio na ciało. Może on szczypać lub podrażniać skórę. Oto kilka wskazówek:

• Masaż. Umieść 10-15 kropli olejku eterycznego w 1 uncji (2 łyżkach stołowych) oleju nośnikowego. Są to oleje takie jak kokosowy, migdałowy, z oliwek, awokado lub jojoba. Pomoże to chronić skórę i ułatwi wchłanianie olejku. Wcieraj w skórę w miejscach, w których odczuwasz ból stawów. Możesz również wmasować trochę w stopy, ramiona, nadgarstki, kark lub za uszami.

• Wdychanie. Możesz nanieść kilka kropel na ściereczkę lub wąchać powietrze, powoli machając otwartą buteleczką z olejkiem eterycznym przed sobą. Można też kupić dyfuzor bezwodny lub na bazie wody. Jest to urządzenie, które rozpyla mgiełkę olejku eterycznego w powietrzu. Postępuj zgodnie z instrukcją, ile olejku należy użyć.

Zawsze najpierw przetestuj niewielką część skóry. Należy uważać, aby nie wystąpiła reakcja alergiczna. Objawy mogą obejmować:

• Kaszel lub świszczący oddech

• Ból głowy

• Wysypka

Czego nie należy robić

Aromaterapia jest ogólnie uważana za bezpieczną. Jeśli jesteś w ciąży, nie używaj olejków eterycznych, chyba że lekarz wyrazi zgodę. Nie stosuj ich u dzieci i niemowląt.

Nie jedz i nie pij ich. Eksperci nie są pewni, czy jest to bezpieczne. Bądź ostrożny, jeśli wychodzisz na zewnątrz. Niektóre olejki eteryczne, takie jak bergamotowy, mogą uwrażliwiać skórę na światło słoneczne.

Kiedy w szpiku kostnym gromadzi się płyn, mamy do czynienia z obrzękiem szpiku kostnego. Urazy lub zapalenie stawów są częstymi przyczynami tego stanu.

• Biodro

• Kolano

• Kostka

• Stopa

Szpik kostny to miękka, gąbczasta tkanka znajdująca się w środku większości kości. Zawiera on komórki macierzyste krwi. Są to specjalne komórki, które z czasem mogą przekształcić się w czerwone krwinki, białe krwinki lub płytki krwi.

Obrzęk to opuchlizna, która powstaje, gdy w organizmie gromadzi się płyn.

Obrzęk szpiku kostnego może być bolesny, ale istnieją sposoby jego leczenia. W niektórych przypadkach obrzęk ustępuje samoistnie.

Przyczyny

Obrzęk szpiku kostnego może wystąpić z wielu powodów, w tym:

Obrażenia. Kilka różnych urazów może prowadzić do obrzęku szpiku kostnego. Należą do nich:

• Złamania stresowe

• Stłuczenia kości

• Zapalenie powięzi podeszwowej (stan zapalny pomiędzy spodnią częścią stopy a piętą)

• Zapalenie ścięgna (zapalenie ścięgna)

Choroba zwyrodnieniowa stawów. Wiele rodzajów choroby, w tym choroba zwyrodnieniowa stawów i reumatoidalne zapalenie stawów, powoduje obrzęk szpiku kostnego. W przypadku choroby zwyrodnieniowej stawów, obrzęk pojawia się zwykle – wraz z utratą chrząstki – w miarę postępu choroby.

Osteoporoza. Gdy kości stają się słabe i łatwo ulegają złamaniom, bardziej prawdopodobne jest wystąpienie obrzęku szpiku kostnego. Jest on szczególnie częsty, gdy osteoporoza dotyka kolana i biodra.

Nowotwory kości. Niektóre nowotwory mogą powodować pojawienie się dodatkowego płynu w kościach. Może to wywołać obrzęk szpiku. Radioterapia stosowana w leczeniu raka może również zwiększać prawdopodobieństwo wystąpienia obrzęku szpiku kostnego.

Infekcje kości. Kiedy organizm walczy z infekcją kości (lekarz może nazwać ją zapaleniem kości i szpiku), tkanki mają tendencję do puchnięcia. Może to spowodować zwiększenie ilości płynu w kościach.

Objawy

Obrzęk szpiku kostnego może, ale nie musi dawać żadnych objawów.

Ból jest zwykle głównym sygnałem, że coś jest nie tak. Możesz także zauważyć obrzęk stawów. Lekarz może nazwać to wysiękiem stawowym. Jest to częste w przypadku obrzęku wokół kolan.

Kolana również mogą być opuchnięte, ciepłe i bolesne.

Diagnoza

Jeśli lekarz uzna, że pacjent może cierpieć na obrzęk szpiku kostnego, przeprowadzi badanie fizykalne i zada pytania dotyczące historii choroby. Ponadto, prawdopodobnie zostaną wykonane badania krwi w celu wykrycia ciężkich stanów zapalnych w organizmie.

Obrzęk szpiku kostnego nie jest widoczny na zdjęciu rentgenowskim ani na tomografii komputerowej. Dlatego, jeśli zajdzie taka potrzeba, lekarz wykona rezonans magnetyczny lub badanie ultrasonograficzne, aby sprawdzić, czy u pacjenta występuje obrzęk.

Leczenie

W wielu przypadkach obrzęk szpiku kostnego ustępuje po odpoczynku, terapii i przyjmowaniu leków przeciwbólowych, takich jak niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ). Aby poczuć się lepiej, pacjent może być zmuszony do odpoczynku przez kilka miesięcy.

W poważniejszych przypadkach lekarz może zaproponować inne leki lub zabieg chirurgiczny. Jedna z procedur, chirurgia wgłobienia rdzenia, polega na wywierceniu niewielkich otworów w dotkniętym obszarze w celu zmniejszenia ciśnienia i złagodzenia bólu. Chirurg może następnie wypełnić te otwory komórkami macierzystymi lub materiałem do przeszczepu kości, aby pomóc w rozwoju zdrowego szpiku kostnego.

Lekarz opisuje korzyści płynące z ćwiczeń w chorobie zwyrodnieniowej stawów. Poznaj zakres ruchu, ćwiczenia wzmacniające, wytrzymałościowe i inne rodzaje ćwiczeń.

Sztywność, ból i obrzęk związane z chorobą zwyrodnieniową stawów mogą znacznie ograniczyć zakres ruchu stawów (odległość, w jakiej stawy mogą poruszać się w określonych kierunkach). Unikanie aktywności fizycznej z powodu bólu lub dyskomfortu może także prowadzić do znacznej utraty mięśni i nadmiernego przyrostu masy ciała. Ćwiczenia fizyczne, stanowiące część kompleksowego planu leczenia zapalenia stawów, mogą poprawić ruchomość stawów, siłę mięśni i ogólną kondycję fizyczną, a także pomóc w utrzymaniu prawidłowej wagi.

Po określeniu rodzaju zapalenia stawów i zrozumieniu objawów, wspólnie z lekarzem lub fizykoterapeutą można opracować zrównoważony program aktywności fizycznej, który zmniejszy szkodliwe skutki zapalenia stawów i zapewni optymalny stan zdrowia.

Jakie są korzyści z ćwiczeń fizycznych w leczeniu choroby zwyrodnieniowej stawów?

Dostosowany do potrzeb program, który obejmuje zrównoważone trzy rodzaje ćwiczeń – zakres ruchu, wzmacniające i wytrzymałościowe – może złagodzić objawy zapalenia stawów i chronić stawy przed dalszymi uszkodzeniami. Ćwiczenia mogą również:

• Pomagać w utrzymaniu prawidłowej ruchomości stawów

• Zwiększają elastyczność i siłę mięśni

• Pomoc w utrzymaniu prawidłowej wagi ciała w celu zmniejszenia nacisku na stawy

• Pomagają utrzymać mocne i zdrowe kości i tkankę chrzęstną

• Poprawa wytrzymałości i wydolności układu sercowo-naczyniowego

Co to są ćwiczenia zakresu ruchu?

Aby złagodzić ból, osoby cierpiące na zapalenie stawów często zginają chore stawy – zwłaszcza kolanowe, dłoniowe i palcowe – ponieważ w takiej pozycji jest im wygodniej. Choć może to chwilowo złagodzić dyskomfort, zbyt długie utrzymywanie stawu w tej samej pozycji może spowodować trwałą utratę ruchomości i jeszcze bardziej ograniczyć zdolność do wykonywania codziennych czynności.

Ćwiczenia zakresu ruchu (zwane także ćwiczeniami rozciągającymi lub gibkościowymi) pomagają w utrzymaniu prawidłowej funkcji stawu poprzez zwiększenie i zachowanie jego ruchomości i elastyczności. W tej grupie ćwiczeń, delikatne prostowanie i zginanie stawów w kontrolowany sposób, do granic ich możliwości, może pomóc w kondycjonowaniu chorych stawów. W trakcie programu ćwiczeń zakresu ruchu, stawy są rozciągane stopniowo coraz bardziej, aż do osiągnięcia i utrzymania normalnego lub zbliżonego do normalnego zakresu ruchu. Pomaga to w utrzymaniu komfortu przy jednoczesnym zachowaniu funkcji.

Poza zachowaniem funkcji stawów, ćwiczenia zakresu ruchu są ważną formą rozgrzewki i rozciągania i powinny być wykonywane przed ćwiczeniami wzmacniającymi, wytrzymałościowymi lub jakąkolwiek inną aktywnością fizyczną. Lekarz lub fizykoterapeuta może udzielić pacjentowi wskazówek, jak wykonywać ćwiczenia zakresu ruchu.

Dlaczego należy wykonywać również ćwiczenia wzmacniające?

Silne mięśnie pomagają utrzymać stabilność i wygodę słabych stawów oraz chronią je przed dalszymi uszkodzeniami. W leczeniu zapalenia stawów pomocny może być program ćwiczeń wzmacniających, ukierunkowanych na określone grupy mięśni.

Istnieje kilka rodzajów ćwiczeń wzmacniających, które, wykonywane prawidłowo, mogą utrzymać lub zwiększyć tkankę mięśniową, wspierając mięśnie bez pogarszania stanu stawów.

Niektóre osoby z chorobą zwyrodnieniową stawów unikają ćwiczeń z powodu bólu stawów. Jednak grupa ćwiczeń zwanych „izometrią” pomoże wzmocnić mięśnie bez zginania bolesnych stawów. W izometrii nie wykonuje się ruchów stawów, lecz wzmacnia się grupy mięśniowe, stosując naprzemienne serie izolowanych zgięć mięśniowych i okresów rozluźnienia.

Izotoniki to kolejna grupa ćwiczeń, które angażują ruchomość stawów. Ta grupa ćwiczeń jest jednak bardziej intensywna, a rozwój siły uzyskuje się poprzez zwiększenie liczby powtórzeń lub wprowadzenie coraz większego oporu ciężaru, np. za pomocą małych hantli lub taśm elastycznych.

Fizykoterapeuta lub instruktor fitness (najlepiej taki, który ma doświadczenie w pracy z osobami z zapaleniem stawów) może powiedzieć, jak bezpiecznie i efektywnie wykonywać ćwiczenia izometryczne i izotoniczne.

Co to jest hydroterapia?

Hydroterapia, zwana także „aqua terapią” (terapią wodną), to program ćwiczeń wykonywanych w dużym basenie. Terapia wodna może być łatwiejsza dla stawów, ponieważ siła wyporu wody odciąża bolące stawy, zapewniając jednocześnie trening oporowy.

Co to są ćwiczenia wytrzymałościowe?

Podstawą treningu wytrzymałościowego są ćwiczenia aerobowe, czyli wszelkie czynności, które zwiększają częstość akcji serca przez dłuższy czas. Ćwiczenia aerobowe zmuszają serce i płuca do:

• Wykorzystanie tlenu do bardziej efektywnego zaopatrywania całego organizmu w większe ilości krwi bogatej w tlen

• Zbudowanie silniejszych mięśni do wysiłku wytrzymałościowego

W połączeniu ze zdrową dietą, aktywność aerobowa ma także zasadnicze znaczenie dla kontroli wagi (co jest ważne dla osób z chorobą zwyrodnieniową stawów, ponieważ zmniejsza nadmierny nacisk na chore stawy) oraz dla poprawy ogólnego stanu zdrowia.

Początkowo osoby z zapaleniem stawów powinny wykonywać około 15-20 minut ćwiczeń aerobowych co najmniej trzy razy w tygodniu, a następnie stopniowo zwiększać tę aktywność do 30 minut dziennie. Aktywność powinna obejmować co najmniej 5-10 minut rozgrzewki i 5-10 minut schłodzenia.

Chociaż największe korzyści osiąga się, gdy aerobik jest wykonywany bez przerwy przez co najmniej 30 minut, ćwiczenia aerobowe można rozłożyć na mniejsze odcinki czasu w ciągu dnia, tak aby dostosować je do poziomu komfortu użytkownika, bez nadmiernego wysiłku. Ćwiczenia aerobowe powinny być wykonywane w wygodnym, stałym tempie, które pozwala na normalną i swobodną rozmowę podczas aktywności. Zapytaj terapeutę, jaka intensywność ćwiczeń jest odpowiednia dla Twojego poziomu sprawności fizycznej.

Podczas ćwiczeń należy ściśle monitorować „zakres treningowy” lub docelowe tętno serca. Aby poprawić kondycję aerobową organizmu, należy obliczyć swoje tętno maksymalne – 220 minus wiek – i ćwiczyć z intensywnością pomiędzy 60% a 80% tętna maksymalnego.

Przykładami ćwiczeń aerobowych są spacery, pływanie, mało intensywny taniec aerobowy, jazda na nartach i rowerze, a nawet takie codzienne czynności, jak koszenie trawnika, grabienie liści czy gra w golfa. Chodzenie jest jednym z najłatwiejszych ćwiczeń aerobowych do rozpoczęcia, ponieważ nie wymaga żadnych specjalnych umiejętności ani sprzętu poza dobrą parą butów do chodzenia i jest mniej obciążające dla stawów niż bieganie czy jogging.

Jazda na rowerze to kolejny dobry wybór dla osób z artretyzmem, ponieważ w mniejszym stopniu obciąża stawy kolanowe, stopy i kostki. Często zalecane jest także pływanie, ponieważ podczas przebywania w wodzie nacisk na stawy jest minimalny.

Odpowiednie ćwiczenia rekreacyjne, w tym uprawianie sportu, mogą być pomocne dla większości osób z chorobą zwyrodnieniową stawów. Ćwiczenia te najlepiej poprzedzić programem ćwiczeń zakresu ruchu i siły, aby zmniejszyć prawdopodobieństwo urazu.

Jak zacząć ćwiczyć?

Niezależnie od stanu zdrowia, przed rozpoczęciem jakiegokolwiek nowego programu ćwiczeń należy omówić z lekarzem możliwości wykonywania ćwiczeń.

Osoby z chorobą zwyrodnieniową stawów, które rozpoczynają nowy program ćwiczeń, powinny przez pewien czas ćwiczyć kondycję, stosując program składający się tylko z ćwiczeń zakresu ruchu i ćwiczeń wzmacniających, w zależności od stanu fizycznego i poziomu sprawności. Ćwiczenia wytrzymałościowe powinny być dodawane stopniowo i dopiero wtedy, gdy pacjent poczuje się komfortowo ze swoim obecnym poziomem sprawności.

Jak w przypadku każdej zmiany stylu życia, organizm potrzebuje czasu, aby przystosować się do nowego programu. W ciągu pierwszych kilku tygodni możesz zauważyć zmiany w odczuwaniu mięśni, rytmie snu lub poziomie energii. Zmian tych należy się spodziewać po zwiększeniu aktywności. Jednak niewłaściwy poziom lub program ćwiczeń może być szkodliwy i pogorszyć objawy zapalenia stawów. Należy skonsultować się z lekarzem i dostosować swój program ćwiczeń, jeśli wystąpi którakolwiek z poniższych sytuacji:

• Nietypowe lub uporczywe zmęczenie

• Ostry lub nasilający się ból

• Nasilające się osłabienie

• Zmniejszony zakres ruchu

• Zwiększony obrzęk stawu

• Utrzymujący się ból

Niezależnie od wybranego programu ćwiczeń, ważne jest, aby zaczynać powoli i wybrać program, który sprawia Ci przyjemność, co pozwoli na utrzymanie go. Ćwiczenia fizyczne powinny stać się częścią codziennej rutyny, aby stały się nawykiem na całe życie.

Osoby z chorobą zwyrodnieniową stawów coraz częściej decydują się na ćwiczenia w wodzie z kilku głównych powodów.

Lekarz Prezentuje: Choroba zwyrodnieniowa stawów – Terapia w ruchu – Aquatics

Ciepły, wypornościowy trening

Martin Downs, MPH, Medically Reviewed by Cynthia Dennison Haines,?MD Od lekarza Archiwum

Za każdym razem, gdy stawiasz krok, obciążasz stawy trzy do siedmiu razy ciężarem swojego ciała. Gdy zrobisz ten sam krok w wodzie, naturalna pływalność wody delikatnie odciąży Twoje stawy, pozwalając Ci jednocześnie na pracę mięśni. Osoby z chorobą zwyrodnieniową stawów coraz częściej decydują się na ćwiczenia w wodzie z kilku kluczowych powodów:

• Pływalność wody wspomaga stawy podczas ćwiczeń.

• Ciepła woda podnosi temperaturę ciała, co poprawia krążenie i pomaga zmniejszyć sztywność.

• Woda stawia większy opór niż powietrze, co pomaga w budowaniu siły mięśni.

Nie musisz być dobrym pływakiem, aby czerpać korzyści z ćwiczeń w wodzie. W zasadzie nie musisz nawet umieć pływać. Oto jedno z ćwiczeń, które może wypróbować każdy miłośnik lądu:

Stań w wodzie o wysokości około pasa lub nieco głębszej – bylebyś tylko był w stanie oprzeć stopy na dnie – i wyciągnij ręce po bokach, by zachować równowagę. Postaw lewą stopę przed prawą. Unieś i ugnij lewe kolano. Następnie przeskocz do przodu, odpychając się prawą stopą i lądując na lewej. Powtórz ćwiczenie, trzymając piętę prawej stopy w górze, odpychając się palcami i wewnętrzną częścią stopy. Powtórz ćwiczenie kilka razy.

Gdybyś miał wykonać tę czynność na suchym lądzie, lądowanie spowodowałoby uderzenie w stawy, przez co poczułbyś ból i drżenie – zauważa Bernard Rubin, ordynator oddziału reumatologii na University of Texas Health Sciences Center. W wodzie jednak lądowanie jest miękkie, ponieważ woda spowalnia i wyporność. Mimo to mięśnie nóg wykonują dobry trening, a tętno wzrasta.

Nie należy zapominać, że ćwiczenia fizyczne wpływają korzystnie na najważniejszy mięsień – serce.

Podczas ćwiczeń należy podnieść tętno do 50-75% tętna maksymalnego. Tętno maksymalne to wiek pomniejszony o liczbę 220. Zatem jeśli masz 60 lat, Twoje maksymalne tętno wynosi 160 uderzeń na minutę. Jeśli nie ćwiczyłeś od dłuższego czasu, podczas ćwiczeń utrzymuj się na poziomie około 50% swojego maksymalnego tętna: To jest 80 uderzeń na minutę. Po dłuższym okresie regularnych ćwiczeń spróbuj zwiększyć tętno do 120 uderzeń na minutę, co stanowi 75% tętna maksymalnego.

Jeśli to możliwe, należy ćwiczyć w ciepłej wodzie, co pomoże zmniejszyć ból stawów i rozluźnić mięśnie. Niektóre osoby mogą wykonywać ćwiczenia siedząc w gorącej wannie lub w spa. Jeśli nie chcesz kupować takiego urządzenia, możesz zapisać się do klubu fitness, który je posiada. Przed przystąpieniem do ćwiczeń w jacuzzi należy skonsultować się z lekarzem. Ciepła woda może powodować problemy u osób z innymi schorzeniami, w tym z wysokim ciśnieniem krwi.

Aby rozpocząć ćwiczenia w wodzie, skontaktuj się z Fundacją Arthritis Foundation lub lokalnym centrum rekreacji, aby uzyskać informacje o programie zajęć w Twojej okolicy. Wiele lokalnych ośrodków YMCA, YWCA lub domów kultury oferuje zajęcia z ćwiczeń w basenie, przeznaczone specjalnie dla osób z artretyzmem. Jeśli masz w domu basen, możesz kupić kasety i książki, które uczą różnych programów ćwiczeń w wodzie, które możesz wykonywać samodzielnie. Fundacja Arthritis Foundation prześle Ci bezpłatną broszurę na temat ćwiczeń w wodzie, którą możesz zamówić na ich stronie internetowej (www.arthritis.org).