Lekarz mówi ci.

Czy Twoja przewlekła podagra się pogarsza? Lekarz powie Ci, jak radzić sobie z nawrotami podagry i zapozna się z opcjami leczenia, które mogą pomóc Ci poczuć się lepiej.

Kiedy podagra staje się długotrwałym problemem

Gdy poziom kwasu moczowego we krwi jest zbyt wysoki, wokół stawów tworzy się coraz więcej kryształów. Może to przerodzić się w długotrwały problem, prowadzący do bolesnych i uszkodzonych stawów.

Podagra u każdego przebiega inaczej. Do objawów świadczących o tym, że może się ona nasilać, należą:

• Zaostrzenia występują częściej i trwają dłużej. Z czasem stan zapalny powoduje trwałe uszkodzenia kości i chrząstki.

• Nawroty choroby w innych częściach ciała. U około połowy osób cierpiących na podagrę pierwszy atak następuje w stawie u podstawy dużego palca u nogi. W przypadku zaostrzenia podagry może ona zaatakować inne stawy, w tym kostki i kolana.

• Pod skórą tworzą się zgrubienia. Kryształy kwasu moczowego mogą zacząć gromadzić się w tkance miękkiej, tworząc grudki zwane kamieniami. Często pojawiają się one na dłoniach, palcach, łokciach i uszach, ale mogą pojawić się niemal w każdym miejscu na ciele.

• Problemy z nerkami. Nerki normalnie pozbywają się kwasu moczowego z organizmu. Jednak zbyt duża jego ilość może uszkodzić te narządy. Problemy z nerkami związane z podagrą – i oznaki, że podagra się nasila – obejmują mukowiscydozę, kamicę nerkową i niewydolność nerek.

Co możesz zrobić

Jeśli uważasz, że Twój stan się pogarsza, porozmawiaj z lekarzem. Lekarz poda Ci leki, które utrzymają poziom kwasu moczowego na niskim poziomie i pomogą zapobiec przyszłym atakom i powikłaniom.

Allopurynol (Aloprim, Lopurin, Zyloprim) leczy przewlekłą podagrę, obniżając poziom kwasu moczowego wytwarzanego w organizmie.

Febuksostat (Uloric) również obniża produkcję kwasu moczowego, ale powinien być stosowany ostrożnie, jeśli jesteś narażony na choroby serca lub naczyń krwionośnych.

Po rozpoczęciu przyjmowania tych leków, będziesz musiał przyjmować je przez całe życie, aby poziom kwasu moczowego utrzymywał się na właściwym poziomie.

Probenecid i lesinurad (Zurampic) pomagają organizmowi pozbyć się większej ilości kwasu moczowego z moczem. Pegloticase (Krystexxa) i rasburicase (Elitek) mogą rozłożyć kwas moczowy na substancję, której organizm może się pozbyć. Są one przeznaczone wyłącznie do leczenia bardzo ciężkiej podagry, która nie ustępuje po zastosowaniu zwykłego leczenia.

Naukowcy testują również nowe metody leczenia przewlekłej podagry. Jednocześnie badacze lepiej rozumieją, w jaki sposób organizm wytwarza i rozkłada kwas moczowy. Wyniki tych badań mogą w przyszłości doprowadzić do opracowania nowych metod leczenia.

Dowiedz się, jak diagnozuje się przewlekłą chorobę z Lyme i jakie leczenie może pomóc.

Ugryzienie przez kleszcza zakażonego bakteriami wywołuje boreliozę. Jeśli zachorujesz na tę chorobę, możesz mieć utrzymujące się objawy. Niektórzy ludzie odczuwają ciągły ból i zmęczenie – mówi Afton Hassett, PsyD, główny badacz w Centrum Badań nad Bólem Przewlekłym i Zmęczeniem na Uniwersytecie Michigan.

Utrzymujące się objawy są określane jako przewlekła choroba z Lyme lub zespół po leczeniu boreliozy (PTLDS).

Dary i przeciwwskazania do szukania pomocy

Jeśli podejrzewasz, że możesz cierpieć na ten zespół, eksperci proponują następujące wskazówki:

Opowiedz lekarzowi o swoich objawach i pozwól się zbadać.

Aby uzyskać dokładną diagnozę, zacznij od lekarza pierwszego kontaktu, mówi dr Eugene Shapiro. Jest on profesorem pediatrii, epidemiologii i medycyny śledczej w Yale School of Public Health.

Nawet jeśli poczujesz się lepiej, kontynuuj leczenie. Maksymalnie możesz przyjmować leki przez 4 tygodnie. Niektórzy eksperci uważają, że odstawienie leków przed zakończeniem recepty może spowodować, że objawy będą się utrzymywać.

Zapytaj lekarza, czy warto skorzystać z wizyt u naturopatów, lekarzy tradycyjnej medycyny chińskiej, psychologów lub innych specjalistów. Wiele ośrodków medycznych ma na miejscu specjalistów w dziedzinie medycyny komplementarnej i alternatywnej.

Metody leczenia

Porozmawiaj z lekarzem na temat:

• Leki przeciwdepresyjne w małych dawkach.

  Są one czasami przepisywane w przypadku przewlekłego bólu i związanych z nim objawów.

• Leki ułatwiające zasypianie.

  Jak mówi Hassett, zaburzony sen może przyczyniać się do pogorszenia wielu z tych objawów.

• Medycyna chińska.

  Zioła mogą być stosowane do łagodzenia reakcji, które wywołują stan zapalny, oraz do łagodzenia objawów takich jak bóle stawów i zamroczenie mózgu.

• Ćwiczenie.

  Powolne zwiększanie ilości ruchu może być niezwykle pomocne, mówi Hassett.

• Redukcja stresu.

  Pomocne mogą być również techniki oparte na uważności (mindfulness).

• Zabawy.

  Nie przestawaj robić rzeczy, które sprawiają ci radość.

  Pozytywne emocje mogą mieć decydujące znaczenie dla powrotu do zdrowia, mówi Hassett.

Co wywołuje przewlekłą boreliozę?

CDC twierdzi, że u 10% do 20% osób leczonych z powodu boreliozy pojawiają się stałe objawy. Mogą one obejmować zmęczenie, bóle stawów i mięśni oraz problemy z myśleniem. Objawy mogą trwać dłużej niż 6 miesięcy.

Nikt nie wie, co powoduje przewlekłą boreliozę. Jedna z teorii mówi, że infekcja uszkadza tkanki lub zmienia układ odpornościowy.

Niektórzy eksperci ds. bólu uważają, że reakcja układu odpornościowego na zakażenie boreliozą powoduje zmiany, które zwiększają odczuwanie bólu, przyczyniają się do zmęczenia i słabego snu.

Prowadzone są dalsze badania w tym zakresie.

Bez względu na przyczynę, objawy są prawdziwe. Jednak u większości pacjentów z czasem dochodzi do poprawy.

Konwencjonalna mądrość głosi, że trzaskanie knykciami może powodować problemy, ale naukowiec, który badał tę kwestię, twierdzi, że nie.

W każdym numerze doctor the Magazine prosimy ekspertów o odpowiedzi na pytania czytelników dotyczące szerokiego zakresu tematów, w tym niektórych z najstarszych – i najbardziej cenionych – mitów medycznych. W numerze z października 2011 r. zapytaliśmy dr. Dimitriosa Pappasa, docenta medycyny w Columbia University’s College of Physicians and Surgeons, o długoterminowe skutki popularnej dziecięcej aktywności: gryzienia knykci.

Mój 10-letni syn łamie sobie kostki. Czy to prawda, że powoduje to zapalenie stawów?

Dziesięcioletni chłopcy uwielbiają wydawać dźwięki swoim ciałem, nic więc dziwnego, że Twój syn jest zaintrygowany odgłosem uderzenia w knykcie. Ale możesz odłożyć swoje obawy na bok – pogląd, że trzaskanie knykciami prowadzi do zapalenia stawów, jest FAŁSZYWY.

Przeprowadzono kilka badań na ten temat” – mówi Pappas. „Żadne z nich nie wykazało zmian w występowaniu zapalenia stawów między osobami, które nawykowo łamią sobie kostki, a tymi, które tego nie robią.

Ale jest coś fajnego, co możesz powiedzieć swojemu synowi: Stuknięcie, które pojawia się, gdy ściskasz knykcie, nie jest spowodowane trzaskaniem kości o kość. Dzieje się tak, ponieważ podczas rozciągania kości tworzy się pęcherzyk gazu, który następnie pęka.

Chociaż takie trzeszczenie stawów nie prowadzi do zapalenia stawów, w czasopismach medycznych można znaleźć doniesienia o osobach, które doznały uszkodzenia więzadeł podczas trzaskania knykciami. Co najmniej jedno badanie wykazało, że u osób, które nagminnie łamią kostki, z biegiem lat może dojść do osłabienia siły uścisku.

Masz podagrę? Te pokarmy mogą pomóc w zwalczaniu jej objawów.

1/12

Do śniadania lub przekąski przyjaznej dla osób z podagrą dodaj zwykły niskotłuszczowy jogurt z jagodami. Niektóre białka zawarte w mleku pomagają Twojemu organizmowi pozbyć się kwasu moczowego, który jest winowajcą choroby.

Unikaj: Niektórych owoców morza

2/12

Nie wszystkie przybrzeżne potrawy są szkodliwe dla podagry, ale najlepiej jest unikać potraw z małży, przegrzebków, kalmarów, krewetek, ostryg, krabów i homarów. Nadmierne objadanie się może podnieść poziom kwasu moczowego i pogorszyć objawy podagry.

Jedz: Owoce cytrusowe

3/12

Grejpfruty, pomarańcze, ananasy i truskawki są doskonałym źródłem witaminy C, która obniża poziom kwasu moczowego i pomaga zapobiegać atakom podagry. Jeśli jednak przyjmujesz kolchicynę na podagrę, zrezygnuj z grejpfruta. Może on wchodzić w interakcje z lekami.

Unikaj: Mięsa organicznego

4/12

Mięsa takie jak wątroba czy ozór są pełne puryn – związków, które organizm przekształca w kwas moczowy. Zrezygnuj z tych produktów w swojej diecie.

Jedz: Awokado

5/12

Zjedz zdrowe tłuszcze i jednocześnie dostarcz sobie przeciwutleniaczy. Awokado jest bogate w witaminę E, substancję przeciwzapalną, która może pomóc w łagodzeniu objawów podagry.

Unikaj: Czerwonego mięsa

6/12

Czerwone mięso nie jest tak bogate w puryny jak mięso organiczne, ale zawiera ich na tyle dużo, że rozsądnie jest jeść wołowinę, dziczyznę i bizona tylko od czasu do czasu, aby utrzymać niski poziom kwasu moczowego. Najbezpieczniejsze są białe mięsa, takie jak wieprzowina i kurczak.

Jedz: Czereśnie

7/12

Barwniki, które nadają wiśniom ich głęboki fioletowo-czerwony kolor, to antocyjany. Zapewniają one wzmocnienie antyoksydacyjne i pomagają zmniejszyć stan zapalny w organizmie.

Unikaj: Białego pieczywa

8/12

Im szybciej dany produkt spożywczy podnosi poziom cukru we krwi, tym gorzej wpływa na poziom kwasu moczowego. Rafinowane węglowodany, takie jak białe pieczywo, ciastka i ciasta mogą powodować gwałtowny wzrost poziomu cukru we krwi, co nie jest korzystne dla podagry.

Jedz: fasola

9/12

Ponieważ wiele mięs (w większości) nie wchodzi w skład jadłospisu, możesz czerpać białko z roślin, takich jak groch, fasola i soczewica. Są one neutralne dla kwasu moczowego i mogą nawet pomóc w zapobieganiu atakom podagry.

Unikaj: Miód

10/12

Miód zawiera dużo fruktozy – naturalnej substancji słodzącej, która podczas rozkładu w organizmie uwalnia puryny. Od czasu do czasu można go spróbować, ale ogranicz spożywanie posiłków z fruktozą do minimum.

Pij: Woda i kawa

11/12

Pij wodę, aby pomóc w wypłukiwaniu kwasu moczowego z organizmu. Wypijaj 8 szklanek wody dziennie lub 16, jeśli masz nawrót podagry. Kawa też może pomóc. Regularne picie kawy z kofeiną może obniżyć ryzyko wystąpienia podagry.

Unikaj: Alkoholu

12/12

Lampka wina od czasu do czasu to dobry pomysł, ale piwo nie jest dobre na podagrę. Podnosi ono poziom kwasu moczowego o 6,5%. Nawet piwo bezalkoholowe podnosi go o 4,4%.

Środki chemiczne takie jak DEET mogą trzymać kleszcze z daleka. Ale czy można je bezpiecznie stosować, gdy jesteś w ciąży?

Oto, co powinnaś wiedzieć, aby zachować bezpieczeństwo.

Czy w ciąży powinnam używać sprayu na pluskwy?

Wiele środków odstraszających owady zawiera silne substancje chemiczne, które uszkadzają układ nerwowy owadów i powodują ich śmierć. Ponieważ układ nerwowy dziecka rozwija się szybko w pierwszym trymestrze ciąży, niektórzy eksperci sugerują, aby w tym czasie unikać stosowania jakichkolwiek sprayów na owady.

Nie jest też jasne, jaki wpływ na resztę ciąży mogą mieć substancje chemiczne często stosowane w środkach odstraszających kleszcze. Wiele z nich po prostu nie zostało przebadanych, aby sprawdzić, czy nie powodują wad wrodzonych. Werdykt w tej sprawie wciąż nie jest znany:

• Pikarydyna

• Olejek z eukaliptusa cytrynowego (OLE)

• PMD (chemiczna wersja OLE)

• 2-Undekanon

• IR3535

DEET to substancja chemiczna, która znajduje się w większości marek środków odstraszających kleszcze. W niektórych badaniach sprawdzano, jak może on wpływać na nienarodzone dzieci. Większość z nich wykazała, że DEET nie prowadzi do zwiększenia ryzyka wystąpienia wad wrodzonych. Mimo to należy przeprowadzić więcej badań. Z tego powodu rozsądnym rozwiązaniem może być unikanie produktów z DEET.

Jeśli jednak spędzasz dużo czasu na świeżym powietrzu, gdzie żyje wiele kleszczy, porozmawiaj z lekarzem. Może on uznać, że ryzyko stosowania niewielkiej ilości DEET w celu odstraszenia kleszczy jest większe niż ryzyko zachorowania na chorobę przenoszoną przez kleszcze, taką jak borelioza.

Czy można stosować naturalne środki odstraszające kleszcze?

Niektóre produkty zawierają całkowicie naturalne olejki, o których wiadomo, że odstraszają kleszcze. Należą do nich olejki z:

• Czosnek

• Rozmaryn

• Trawa cytrynowa

• Tymianek

• Rośliny Geranium

Wpływ tych składników na ciążę również nie został zbadany. Jeśli stosujesz je na skórę zgodnie z instrukcją podaną na opakowaniu, prawdopodobnie są bezpieczne. Nie wydaje się jednak, aby zapewniały one silną ochronę przed kleszczami i mogą się szybko zużywać.

Niektóre z naturalnych środków odstraszających kleszcze można znaleźć także w suplementach. Pamiętaj, że przyjmowanie ich doustnie nie pomoże Ci w odstraszaniu kleszczy i może zaszkodzić Twojemu dziecku.

Czy istnieją inne możliwości?

Rozsądnie jest nie stosować żadnych środków chemicznych, gdy rośnie w Tobie dziecko. Kilka prostych strategii pomoże Ci uchronić się przed kleszczami:

• Okryj się. Noś koszulę z długim rękawem, długie spodnie, skarpety i buty z zamkniętymi palcami. Przykro mi, ale nie sandały, jeśli przebywasz w obszarze, gdzie żyją kleszcze. Nie zapomnij wsunąć spodni w skarpetki. W ten sposób kleszczom będzie jeszcze trudniej znaleźć drogę do Twojej skóry.

• Zrezygnuj z ciemnych ubrań. Jasne ubrania ułatwią Ci zauważenie kleszczy, które na Ciebie wpełzną.

• Sprawdzaj obecność kleszczy po wejściu do domu. Przy pomocy lusterka lub ręki obejrzyj się pod pachami, wokół uszu, za kolanami, pod włosami, wewnątrz pępka, między nogami i wokół talii. Nie zapominaj o sprawdzeniu dzieci, zwierząt domowych oraz narzędzi ogrodowych i trawnikowych.

• Nie czekaj zbyt długo z prysznicem. Umycie się w ciągu 2 godzin od wyjścia na zewnątrz może zmniejszyć ryzyko zachorowania na boreliozę. Dzięki temu usuniesz kleszcze, które nie są jeszcze w pełni przytwierdzone do skóry.

• Do usuwania kleszczy używaj pęsety. Jeśli znajdziesz kleszcza przyczepionego do skóry, nie wyciągaj go. Zamiast tego użyj pęsety. Chwyć kleszcza tak blisko skóry, jak to tylko możliwe i delikatnie go wyciągnij. Umyj miejsce, w którym był kleszcz, a także ręce.

Pamiętaj: to, że zostałeś ugryziony przez kleszcza, nie oznacza, że zarazisz się boreliozą. Jeśli usuniesz kleszcza w ciągu 24 godzin od jego przyczepienia się do Ciebie, szanse na zachorowanie są niewielkie.

Mimo to skonsultuj się z lekarzem, jeśli pojawią się wczesne objawy boreliozy, takie jak wysypka i objawy grypopodobne (gorączka, dreszcze, ból głowy, zmęczenie).

Jeśli masz bolesny guzek za kolanem, może to być torbiel Bakera C, znana również jako torbiel podkolanowa. Dowiedz się więcej o tym, co to jest, co ją powoduje i jakie są możliwości leczenia.

Torbiel Bakersa to wypełniony płynem worek znajdujący się za kolanem. Często powoduje on wybrzuszenie i uczucie ściągnięcia. Możliwe, że lekarz nazwie ją torbielą podkolanową.

Objawy torbieli Bakersa

Torbiel może nie powodować żadnych objawów, ale mogą one obejmować:

• Obrzęk za kolanem

• Obrzęk nogi

• Ból kolana

• Sztywność – nie można zginać kolana

Przyczyny powstawania torbieli Bakersa

Przyczyny powstawania torbieli Bakera mogą obejmować:

• Obrzęk kolana. Dzieje się tak, gdy zwiększa się ilość płynu, który smaruje staw kolanowy. Gdy wzrasta ciśnienie, płyn przeciska się do tylnej części kolana i tworzy torbiel.

• Choroba zwyrodnieniowa stawów. U osób cierpiących na wszystkie formy zapalenia stawów często występują torbiele Bakera.

• Uraz. Uraz sportowy lub inne uderzenie w kolano może być przyczyną powstania torbieli Bakera.

• Podagrę. Ten rodzaj zapalenia stawów, wynikający z nagromadzenia się kwasu moczowego we krwi, może prowadzić do powstania torbieli Bakera.

Diagnoza torbieli Bakersa

Należy skontaktować się z lekarzem, jeśli którykolwiek z wymienionych powyżej objawów jest przyczyną problemów.

Lekarz zbada pacjenta, aby wykluczyć poważniejsze schorzenia, takie jak zakrzep krwi (zakrzepica żył głębokich).

Może również zlecić badania obrazowe w celu uzyskania lepszego obrazu, takie jak:

• Ultrasonografia

• MRI

• RTG

Leczenie torbieli Bakersa i leczenie domowe

Torbiel Bakera może nie wymagać żadnego leczenia. Nie są one niebezpieczne i zwykle ustępują samoistnie. Są jednak rzeczy, które możesz zrobić w domu, aby złagodzić ból i poczuć się bardziej komfortowo:

• Utrzymuj zimno. Przyłóż zimny okład do chorego miejsca. Pomoże to zmniejszyć opuchliznę. Pomocne może być również zastosowanie okładu uciskowego.

• Zażywaj leki. Na ból (i w celu złagodzenia stanu zapalnego) zażyj lek dostępny bez recepty, np. ibuprofen.

• Oprzyj nogę. W miarę możliwości trzymaj ją uniesioną powyżej poziomu serca. Pozwoli to ograniczyć obrzęk. Aby nie uciskać nogi, możesz używać bandaża uciskowego, a podczas chodzenia – laski lub kuli.

Jeśli powyższe domowe sposoby leczenia nie przynoszą rezultatów, należy skontaktować się z lekarzem. Może on zasugerować:

• Steroidy. Mogą one pomóc w złagodzeniu stanu zapalnego.

• Ćwiczenia. Fizykoterapeuta może nauczyć Cię delikatnych ćwiczeń, które pomogą zwiększyć zakres ruchu oraz ćwiczeń wzmacniających, które wzmocnią mięśnie wokół kolana. Może to złagodzić objawy.

• Aspiracja. Lekarz może opróżnić torbiel. Może to zrobić za pomocą badania ultrasonograficznego. W ciężkich przypadkach zabieg ten może okazać się nieskuteczny.

• Operacja. Może to być rozwiązanie w przypadku silnego bólu lub gdy torbiel utrudnia poruszanie kolanem. Jest to jednak możliwe tylko wtedy, gdy lekarz zajmie się również problemem, który spowodował pojawienie się torbieli Bakera, np. zapaleniem stawów.

Jeśli noga stanie się czerwona lub ciemniejsza i zacznie puchnąć, należy niezwłocznie skontaktować się z lekarzem. Może to oznaczać, że torbiel Bakersa pękła. Możesz zauważyć wyciek płynu. Po kilku tygodniach organizm w końcu wchłonie dodatkowy płyn z nogi. Trzymaj nogę podpartą, aby pomóc w zwalczaniu obrzęku i porozmawiaj z lekarzem o przepisaniu leków przeciwbólowych.

Czy mogę zapobiec wystąpieniu torbieli Bakersa?

Możliwe – zapobiegając przede wszystkim urazom kolan. Podczas ćwiczeń należy nosić odpowiednie obuwie. Pamiętaj o rozgrzewce przed ćwiczeniami. A jeśli już dojdzie do urazu kolana, natychmiast się nim zajmij. Jeśli dolegliwości nie ustępują, zgłoś się do lekarza.

Powikłania torbieli Bakersa

Czasami torbiele ulegają otwarciu. Może to powodować ból, obrzęk i zasinienie tylnej części kolana i łydki. Ból może się nasilać przy pełnym wyproście kolana lub podczas aktywności fizycznej.

Objawy te mogą przypominać objawy występujące w przypadku zakrzepu krwi w nodze, co może być poważne. Aby upewnić się, że tak nie jest, należy udać się do lekarza.

Niektóre testy pozwalają wykryć boreliozę, ale nie są one dokładne. Z tego powodu objawy i czas, jaki spędzasz na świeżym powietrzu są kluczowe dla postawienia diagnozy.

Co to jest choroba z Lyme?

Ta infekcja bakteryjna jest przenoszona przez ukąszenie młodego kleszcza jeleniowatego lub czarnej nóżki. Te ośmionożne stworzenia, wielkości ziarenka maku, można znaleźć w lasach i na trawiastych terenach w całych Stanach Zjednoczonych, zwłaszcza w Nowej Anglii i Górach Skalistych.

Ponieważ kleszcze te są tak małe, większość ludzi nie zdaje sobie sprawy, że zostali ugryzieni. Jednak im dłużej kleszcz pozostaje przy Tobie, tym bardziej prawdopodobne jest, że przeniesie Borrelia burgdorferi (bakterię wywołującą boreliozę), jeśli jest jej nosicielem.

Jeśli nie zostanie wykryta i leczona, borelioza może prowadzić do problemów ze stawami, sercem i układem nerwowym. Może nawet wpływać na pamięć.

Jak się ją diagnozuje?

Jeśli przebywałeś na zewnątrz w miejscach, gdzie występują kleszcze, powinieneś poinformować o tym lekarza. Powinien on również dowiedzieć się o objawach, jakie u ciebie występują. Szczegóły te są kluczowe dla postawienia diagnozy boreliozy.

Wczesne objawy, które zwykle pojawiają się w ciągu pierwszego miesiąca po ukąszeniu kleszcza, mogą obejmować:

• Wysypka w miejscu ukąszenia kleszcza, która może wyglądać jak „bycze oko”.

• Bóle głowy

Bóle głowy

• Gorączka

• Bóle mięśniowe

• Zmęczenie

Objawy, które pojawiają się w ciągu kilku tygodni lub miesięcy po ukąszeniu kleszcza to:

• Zawroty głowy

• Ból nerwów

• Duszność

• Dodatkowe wysypki na innych częściach ciała

• Porażenie twarzy (opadanie lub utrata napięcia mięśni twarzy)

• Mrowienie w dłoniach i stopach

• Silny ból lub obrzęk stawów

• Gwałtowne bicie serca

• Problemy z pamięcią krótkotrwałą

Objawy, które pojawiają się i znikają, są powszechne w boreliozie. Zależą one również od stadium choroby.

Czy istnieje test krwi na boreliozę?

Jeśli lekarz podejrzewa, że cierpisz na boreliozę, może zlecić dwa badania krwi. Będą one poszukiwać oznak, że Twój organizm próbuje zwalczyć chorobę. Wyniki są najbardziej dokładne po kilku tygodniach od zakażenia.

Testy te to:

Test ELISA (enzyme-linked immunosorbent assay). Ten test nie może wykryć bakterii wywołujących boreliozę. Może jedynie sprawdzić reakcję Twojego układu odpornościowego na tę bakterię.

Kiedy Borrelia burgdorferi dostanie się do krwi, organizm zaczyna wytwarzać specjalne białka zwane przeciwciałami, aby ją zwalczyć. Test ELISA sprawdza obecność tych przeciwciał.

Chociaż jest to najbardziej powszechny sposób wykrywania boreliozy, test ELISA nie jest doskonały. Czasami może dawać fałszywie pozytywne wyniki. Z drugiej strony, jeśli wykonasz go zbyt wcześnie po zakażeniu, Twój organizm może nie wytworzyć wystarczającej ilości przeciwciał, aby test mógł je wykryć. W takim przypadku wynik będzie negatywny, nawet jeśli masz boreliozę.

Test Western blot. Bez względu na to, czy wynik testu ELISA jest pozytywny czy negatywny, lekarz będzie musiał wykonać również to badanie krwi.

Western blot wykorzystuje energię elektryczną do rozdzielenia pewnych białek we krwi na wzory. Następnie porównuje się je z wzorcami występującymi u osób, o których wiadomo, że chorują na boreliozę.

Przynajmniej pięć pasm zgodności oznacza, że masz boreliozę. Jednak nie wszystkie laboratoria mają takie same standardy. Istnieje możliwość, że w jednym przypadku wynik będzie pozytywny, a w innym negatywny.

Ponadto niektóre laboratoria oferują testy na boreliozę z wykorzystaniem moczu lub innych płynów ustrojowych. Metody te nie są zatwierdzone przez FDA. Badania wykazują również, że wyniki często nie są prawidłowe. Możesz zostać poinformowany, że masz boreliozę, podczas gdy tak nie jest.

Inne testy: Borelioza jest nazywana Wielkim Naśladowcą, ponieważ naśladuje tak wiele różnych stanów chorobowych. Lekarz może również zlecić wykonanie dodatkowych badań krwi lub badań obrazowych, aby wykluczyć:

• Chorobę Alzheimera

• Choroba zwyrodnieniowa stawów

• Zaburzenia z deficytem uwagi

• Zespół przewlekłego zmęczenia

• Fibromialgia

• Zespół Guillaina-Barrego

• Choroba Lou Gehrigsa (ALS)

• Lupus

• Mononukleoza

• Stwardnienie rozsiane

• Choroba Parkinsona

Co jeszcze powinienem wiedzieć?

Jeśli podejrzewasz u siebie boreliozę, warto udać się do specjalisty chorób zakaźnych z certyfikatem. Ten typ lekarza jest kompetentny zarówno w zakresie diagnozowania, jak i leczenia.

Testy wykrywające boreliozę nie są niezawodne, dlatego lekarz może podjąć decyzję o rozpoczęciu leczenia na podstawie objawów i prawdopodobieństwa kontaktu z kleszczami. Najlepiej, jeśli diagnoza zostanie potwierdzona, aby można było kontynuować leczenie.

Artrogram jest rodzajem badania obrazowego, które może ujawnić trudne do znalezienia problemy w stawach. Dowiedz się, jak to działa, kiedy może być potrzebne i jak się do niego przygotować.

Właśnie wtedy może być konieczne wykonanie artrogramu, zwanego też artrografią.

Jest to kolejny rodzaj badania obrazowego, w którym najpierw do stawu wstrzykuje się specjalny barwnik, zwany barwnikiem kontrastowym. Następnie lekarz wykonuje zdjęcia za pomocą promieniowania rentgenowskiego, rezonansu magnetycznego, tomografii komputerowej lub fluoroskopii, która przypomina film rentgenowski. Barwnik pomaga uwidocznić, co w Twoim stawie uległo uszkodzeniu. Płyn może zostać odessany i wysłany do laboratorium w celu analizy, a w trakcie tej samej procedury w miejsce chorego mogą zostać wstrzyknięte leki w ramach leczenia.

Kiedy jest potrzebne?

Badanie artrograficzne wykonuje się w celu sprawdzenia problemów ze stawami, takich jak:

• Ból, którego nie potrafisz wyjaśnić

• Coś jest nie tak w stawie

• Problemy z poruszaniem stawem

Na przykład, lekarz może poszukać niewielkiego rozerwania więzadła lub uszkodzenia powstałego w wyniku wielokrotnego zwichnięcia stawu. Lekarz może również wykonać artrografię w celu sprawdzenia, czy nie doszło do wymiany stawu.

Zazwyczaj wykonuje się ją w przypadku:

• kostka

• Łokieć

• Biodro

• Kolano

• Ramię

• Nadgarstek

Czy istnieje jakieś ryzyko związane z wykonaniem testu?

Ryzyko obejmuje reakcje alergiczne na barwnik kontrastowy, infekcje i promieniowanie. Ponadto, najlepiej unikać tego badania, jeśli masz infekcję stawów lub zapalenie stawów, które się nasiliło.

Reakcja alergiczna na barwnik: Alergia na barwnik kontrastowy może powodować zawroty głowy, pokrzywkę, swędzenie, kichanie, wymioty lub rozstrój żołądka. Zazwyczaj barwnik trafia do stawu, a nie do krwi, więc ryzyko wystąpienia reakcji alergicznej jest niewielkie.

Zakażenie lub krwawienie: Ponieważ lekarz używa igły do wstrzykiwania barwnika, istnieje możliwość, że dojdzie do zakażenia lub krwawienia.

Promieniowanie: Badania rentgenowskie, fluoroskopia i tomografia komputerowa powodują napromieniowanie pacjenta. Bardzo ważne jest, aby poinformować lekarza, jeśli jesteś w ciąży lub przypuszczasz, że możesz być w ciąży, ponieważ promieniowanie może zaszkodzić dziecku. Jeśli masz wątpliwości, porozmawiaj z lekarzem, aby sprawdzić, czy badanie jest dla Ciebie bezpieczne.

Jak się przygotować?

Zazwyczaj nie trzeba robić nic specjalnego przed egzaminem. Dobrze jest założyć wygodne, luźne ubranie i zostawić w domu przedmioty wartościowe, takie jak biżuteria.

Jeśli w trakcie artrogramu będzie wykonywany rezonans magnetyczny lub tomografia komputerowa, a pacjent ma lęk przed ciasnymi, zamkniętymi pomieszczeniami, może otrzymać leki uspokajające. Może to oznaczać konieczność unikania jedzenia i picia przez kilka godzin przed badaniem. Lekarz poinformuje o tym pacjenta.

Pamiętaj, aby powiedzieć lekarzowi o:

• wszystkich urządzeniach medycznych, które posiadasz, takich jak implanty ślimakowe, rozruszniki serca i sztuczne zastawki serca

• Uczulenie na barwniki kontrastowe, jod, leki, lateks i taśmę

• Zaburzenia krwawienia lub inne poważne problemy zdrowotne, w tym niedawno przebyte operacje

• Leki, zioła i suplementy, które zażywasz, w tym leki dostępne bez recepty oraz te, które przepisał ci lekarz

• Jeśli jesteś lub możesz być w ciąży

Co dzieje się podczas testu?

W pierwszej kolejności należy zdjąć biżuterię i odzież z okolic stawu. W razie potrzeby otrzymasz fartuch szpitalny. Następnie należy położyć się na stole w pokoju badań.

Zależy to od lekarza, ale zazwyczaj to on przeprowadza badanie:

• Wykonuje zdjęcia rentgenowskie przed wprowadzeniem barwnika, aby porównać je z wynikami artrogramu

• Pokrycie ciała wokół stawu i oczyszczenie skóry

• Znieczulenie skóry wokół stawu za pomocą małej igły z lekiem

• Usuwa płyn ze stawu, jeśli taki występuje, za pomocą dłuższej igły

• Wstrzykuje barwnik kontrastowy lub powietrze za pomocą długiej, cienkiej igły – lekarz użyje fluoroskopii lub ultradźwięków, aby naprowadzić igłę na obszar wokół stawu. Pacjent może zostać poproszony o poruszanie stawem w celu rozprowadzenia barwnika.

• Wykonuje zdjęcia stawu w różnych pozycjach za pomocą promieniowania rentgenowskiego, fluoroskopii, rezonansu magnetycznego lub tomografii komputerowej.

Artrografia z fluoroskopią trwa około 30 minut. W przypadku tomografii komputerowej lub rezonansu magnetycznego może trwać do 2 godzin.

Jak będę się czuł po zabiegu?

Może wystąpić bolesność, opuchlizna lub uczucie pełności wokół stawu. Na opuchliznę należy zastosować lód, a na ból zapytać lekarza, co można zażyć.

Prawdopodobnie przez kilka godzin po badaniu należy zachować ostrożność. W przypadku wystąpienia dolegliwości bólowych należy przez kilka dni unikać podnoszenia ciężkich przedmiotów lub intensywnych ćwiczeń fizycznych.

Ponadto, normalnym objawem jest odczuwanie przez okres 1 do 2 dni klikania lub trzeszczenia w stawie.

Należy skontaktować się z lekarzem, jeśli:

• Gorączka

• Zaczerwienienie, obrzęk, krwawienie, sączenie lub nasilający się ból w miejscu wkłucia igły

• Bolesność lub obrzęk wokół stawu trwający dłużej niż 1 do 2 dni

Co oznaczają wyniki?

Radiolog – lekarz specjalizujący się w badaniach obrazowych – obejrzy wyniki i porozmawia z lekarzem prowadzącym na temat ich znaczenia.

Następnie lekarz skontaktuje się z pacjentem, aby poinformować go o wynikach badań oraz o dalszych krokach. Czas oczekiwania na wyniki zależy od tego, jak dużo badań obrazowych było potrzebnych i gdzie zostały one wykonane.

Jeśli objawy choroby z Lyme utrzymują się dłużej niż typowy czas leczenia, może wystąpić tzw. zespół po leczeniu boreliozy (PTLDS). Lekarz wyjaśnia objawy.

Szeroki zakres skutków PTLDS może utrzymywać się przez wiele miesięcy. Niektórzy nazywają boreliozę „wielkim naśladowcą”, ponieważ jej objawy mają tendencję do naśladowania wielu innych problemów.

Charakterystycznym problemem PTLDS jest uczucie zmęczenia. Często towarzyszą temu rozległe bóle mięśni i silne bóle głowy. Zmęczenie może utrzymywać się przez lata. Objawy są podobne do tych występujących w zespole przewlekłego zmęczenia lub w chorobie zwanej fibromialgią.

U co najmniej połowy osób z boreliozą występuje jakaś forma zapalenia stawów. Często ból i sztywność stawów jest odczuwalna na całym ciele, ale czasami dotyczy tylko niektórych stawów, np. kolanowych. Zwykle ustępuje, ale u niektórych osób zapalenie stawów może się utrzymywać.

Wiele osób z PTLDS ma silne bóle głowy i skarży się na problemy z pamięcią krótkotrwałą i innymi zdolnościami myślenia.

Mrowienie, strzelający ból lub utrata czucia mogą wystąpić w ramionach, twarzy, rękach lub nogach.

Jeśli przewlekła borelioza wpływa na nerwy w obrębie twarzy, może wystąpić tzw. porażenie Bella. Mięśnie twarzy i powieka opadają po jednej stronie. Twarz może wydawać się bezwładna. Może również wystąpić zaburzenie słuchu lub wzroku.

Rzadko, PTLDS może powodować uszkodzenia narządów. Serce może bić nieregularnie lub zbyt wolno.

Borelioza sama w sobie nie powoduje depresji. Jednak radzenie sobie z objawami, które utrzymują się długo po zakończeniu leczenia, może być trudne. Może to powodować stres, niepokój i depresję. Rozmowa z doradcą może być dodatkowym wsparciem w tym stresującym okresie.

Leczenie PTLDS

Jeśli objawy boreliozy nie ustępują po zakończeniu leczenia, czasami podaje się kolejną dawkę antybiotyków. Badania wykazują niewielką różnicę między osobami, które otrzymały dodatkowe leki, a tymi, które ich nie otrzymały.

Porozmawiaj z lekarzem o wszystkich swoich objawach. Wspólnie możecie opracować plan ich leczenia.

Lekarz wymienia ćwiczenia, które należy wykonywać, aby mieć mocne i zdrowe stawy. Dowiedz się, jaki rodzaj ćwiczeń kardio należy wykonywać i dlaczego wypady, przysiady i rozciąganie mogą być pomocne.

Wraz z wiekiem tracimy masę mięśniową i kostną, co może prowadzić do problemów ze stawami. Zbudowanie i utrzymanie siły stawów już teraz może pomóc w utrzymaniu aktywności i zapobiec problemom w przyszłości.

1. Ćwicz regularnie

Jak mówi dr A. Lynn Millar, profesor fizykoterapii na Uniwersytecie Stanowym Winston-Salem w Północnej Karolinie, ćwiczenia poprawiają gęstość kości i utrzymują mięśnie otaczające stawy w dobrej kondycji.

Każdy rodzaj ćwiczeń może być wykorzystywany do budowania i utrzymywania zdrowia stawów, choć ćwiczenia z obciążeniem są lepsze do budowania gęstości kości, mówi Millar. Spacery, bieganie i jazda na rowerze to świetne opcje.

2. Wzmacniaj siłę mięśni

Budowanie siły mięśni, zwłaszcza nóg, to kolejny sposób na utrzymanie zdrowych stawów – radzi Millar.

Wypróbuj poniższe trzy ćwiczenia z oporem, które wykorzystują ciężar własnego ciała do pracy nad biodrami i nogami. Wykonuj je 2-3 dni w tygodniu.

• Squats

  . Spróbuj wykonać 3 zestawy po 10 powtórzeń. Możesz też wykonać mniejszą liczbę powtórzeń i utrzymać pozycję wyjściową przez 15-30 sekund. Opuszczając się w dół, sięgnij tyłkiem do tyłu, jakbyś siedział na krześle, i nie pozwól, by kolana minęły palce stóp.

• Wypady

  . Wykonaj 3 zestawy po 10 powtórzeń na każdą stronę. Utrzymuj wyprostowany tułów i kolana skierowane prosto do przodu.

• Postawa samolotu (wojownika)

  . Utrzymaj pozycję stojącą przez 10-30 sekund. Wykonaj 2-3 powtórzenia na każdą stronę. Stań na jednej nodze i powoli zegnij się w biodrze, podnosząc drugą nogę tak, aby była wyprostowana za tobą. Wyciągnij ręce przed głowę. W celu utrzymania równowagi można oprzeć się o oparcie krzesła.

Calin Moucha, ordynator oddziału chirurgii wymiany stawów w Mount Sinai Hospital, radzi, by spróbować ćwiczeń z taśmami oporowymi, wolnymi ciężarami lub sprzętem gimnastycznym.

3. Wzmocnij swój rdzeń

Te ćwiczenia wzmacniają rdzeń i pracują nad tułowiem. Wykonuj je 2-3 dni w tygodniu.

• Curl-Ups

  : Zacznij od 3 serii po 15 powtórzeń. Połóż się z ugiętymi kolanami i stopami płasko na podłodze. Powoli skręcaj się z głowy i barków. Odsuń łopatki od podłogi, a następnie wykonaj skręt w dół.

• Pushups:

  Zacznij od 1 serii 10 powtórzeń i zwiększaj ich liczbę w miarę postępów. Upewnij się, że cały czas utrzymujesz napięcie mięśni brzucha i pośladków. W razie potrzeby można zastosować zmodyfikowaną pozycję (na kolanach).

• Deska boczna:

  Połóż się na prawym boku. Unieś tułów i nogi z ziemi, ale trzymaj łokieć, przedramię i stopę mocno osadzone. Ciało powinno pozostać w linii prostej od głowy do stóp. Wyciągnąć lewą rękę do góry. Przytrzymaj przez 30 sekund i powtórz 3 razy na każdą stronę. Millar sugeruje, aby zaczynać z łokciem i przedramieniem na ziemi, a nie z wyciągniętym ramieniem.

4. Spróbuj kardio o małej intensywności

Jak twierdzi Millar, ćwiczenia kardio smarują stawy, wzmacniają mięśnie wokół stawów i poprawiają krążenie. Pomaga także kontrolować wagę, co może zmniejszyć obciążenie bioder, kolan i kostek.

Jeśli masz problemy ze stawami, wybierz ćwiczenia o niewielkim wpływie na stawy, takie jak pływanie czy jazda na rowerze, które mniej obciążają stawy niż ćwiczenia o dużym wpływie, takie jak bieganie czy kickboxing. Staraj się wykonywać ćwiczenia aerobowe przez 30-60 minut przez 3-5 dni w tygodniu.

5. Rozciągaj się po treningu

Z wiekiem nasze mięśnie tracą elastyczność, co może prowadzić do częstszych kontuzji, mówi Moucha.

Rozciąganie mięśni, gdy są rozgrzane, czyli zwykle po ćwiczeniach, może zapobiec problemom ze stawami. Jeśli czujesz, że jesteś sztywny, rozciągaj się także podczas rozgrzewki.

Rozciągaj każdy mięsień 3-5 razy. Wytrzymaj 30-60 sekund.

6. Zapobiegaj kontuzjom związanym z wysiłkiem fizycznym

Przed przystąpieniem do ćwiczeń wykonaj 5-minutową rozgrzewkę. Pomaga to przygotować mięśnie do wysiłku i zmniejsza prawdopodobieństwo kontuzji.

Podczas ćwiczeń lub uprawiania sportu należy nosić sprzęt ochronny. Ochraniacze i dobrze dopasowane buty sportowe chronią kolana przed urazami i mogą zmniejszyć ryzyko wystąpienia problemów ze stawami w późniejszym okresie życia. Usztywniacze lub ochraniacze na łokcie, nadgarstki i stawy zmniejszają obciążenie stawów.

Nie rób codziennie tej samej rzeczy – urozmaicaj swoje zajęcia. Jest to „doskonały sposób zapobiegania urazom, ponieważ różne grupy mięśni są wykorzystywane podczas różnych rodzajów aktywności” – mówi Moucha.

7. Zrzuć zbędne kilogramy

Zrzucenie zbędnych kilogramów odciąża stawy, zwłaszcza biodra i kolana. Badania sugerują, że utrata wagi może również pomóc w utrzymaniu zdrowych stawów.