Lekarz mówi ci.

Ból w jednym lub obu łokciach? Może to być choroba zwyrodnieniowa stawu łokciowego. Dowiedz się więcej o objawach, domowych sposobach leczenia i leczeniu.

Jeśli ból w łokciu utrudnia wykonywanie takich czynności, jak noszenie zakupów, gra w tenisa lub posługiwanie się młotkiem, przyczyną może być zapalenie stawów.

Objawy zapalenia stawu łokciowego

Możesz zauważyć:

• Obrzęk

• Sztywność

• Ból

• Uczucie klikania lub trzaskania

• Objawy, które nasilają się po zewnętrznej stronie stawu

• Większy ból podczas obracania lub wyciągania ręki

• Problemy z poruszaniem łokciem

• Staw blokuje się lub poddaje podczas poruszania nim

• Mrowienie w łokciu

• Drętwienie palców serdecznego i wskazującego

Przyczyny zapalenia stawu łokciowego

Reumatoidalne zapalenie stawów

Reumatoidalne zapalenie stawów jest najczęstszą przyczyną zapalenia stawu łokciowego. Ta długotrwała choroba sprawia, że układ odpornościowy atakuje wyściółkę stawów, powodując ból, obrzęk i stan zapalny. Często dotyka ona stawów po obu stronach ciała. Może więc być winowajcą, jeśli bolą oba łokcie.

Choroba zwyrodnieniowa stawów

Choroba zwyrodnieniowa stawów jest bardziej powszechna w stawach przenoszących ciężar ciała, takich jak kolana i biodra, ale może również dotyczyć łokci. Do choroby zwyrodnieniowej dochodzi, gdy dochodzi do utraty chrząstki, która amortyzuje stawy, powodując ocieranie się kości o siebie. Może to wynikać ze zbyt dużego zużycia stawu po wykonywaniu ciągle tych samych ruchów, np. podczas uprawiania sportu lub pracy. Może się to również zdarzyć w wyniku urazów, w tym zwichnięcia lub złamania, które mogą spowodować zużycie chrząstki stawowej. Jest to tzw. pourazowe zapalenie stawów.

Podagra

Podagra to kolejna przyczyna bólu łokcia. Dochodzi do niej, gdy we krwi gromadzi się kwas moczowy, co prowadzi do powstawania ostrych kryształów w tkankach i stawach. Pojawia się silny ból i obrzęk w stawie łokciowym.

Łuszczycowe zapalenie stawów

Jeśli cierpisz na łuszczycę, łuszczycowe zapalenie stawów może powodować ból i stan zapalny w stawach, w tym w stawie łokciowym. Nie każdy chory na łuszczycę choruje na łuszczycowe zapalenie stawów.

Młodzieńcze zapalenie stawów

Jest to grupa chorób, które dotykają dzieci w wieku 16 lat lub młodsze. Lekarze nie są pewni, co je wywołuje.

Zapalenie stawów związane z toczniem

W przypadku tocznia, Twój układ odpornościowy atakuje Twoje własne tkanki, w tym stawy. Choroba ta najczęściej dotyka dłoni i stóp, ale może również obejmować łokcie.

Inne przyczyny bólu łokcia

Zapalenie stawów jest powszechne – u prawie 55 milionów dorosłych Amerykanów zdiagnozowano jakąś formę tej choroby – ale to nie ono może być przyczyną bólu łokcia. Częstą przyczyną są również urazy i problemy, takie jak zapalenie kaletki maziowej i zapalenie ścięgna.

Diagnostyka zapalenia stawu łokciowego

Lekarz zapyta o historię choroby i przeprowadzi badanie fizykalne w celu stwierdzenia obrzęku, zaczerwienienia i tkliwości wokół stawu łokciowego. Sprawdzi, w jakim stopniu jest Pan/Pani w stanie poruszać stawem. Lekarz może zlecić wykonanie badań obrazowych, takich jak zdjęcie rentgenowskie lub rezonans magnetyczny. Lekarz pierwszego kontaktu może także skierować Cię do specjalisty, np. reumatologa.

Leczenie zapalenia stawu łokciowego

Leczenie zależy od kilku czynników, w tym od przyczyny zapalenia stawów. Lekarz może zalecić jedną lub kilka z poniższych metod.

Domowe sposoby leczenia

Pomocne może być ograniczenie niektórych zajęć lub sportów. Można też odpocząć w łokciu po ćwiczeniach, aby zmniejszyć napięcie.

Poduszki grzewcze mogą rozluźnić zesztywniałe stawy lub rozluźnić mięśnie. Lód łagodzi zaostrzenie objawów i opuchliznę.

Leczenie niechirurgiczne

Niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ), w tym ibuprofen i naproksen, łagodzą ból, stan zapalny i obrzęk. W razie potrzeby lekarz może przepisać silniejsze leki lub zastrzyki z kortyzonu, sterydu, który może złagodzić ból na kilka miesięcy.

Aparaty i szyny na łokieć zapewniają dodatkowe wsparcie dla stawu. Natomiast fizykoterapia może pomóc w unikaniu obciążania łokcia, budowaniu siły i mobilności oraz w zwalczaniu bólu.

Operacja

Jeśli inne metody leczenia nie przyniosą oczekiwanych rezultatów, konieczna może być operacja. Zabiegi w przypadku zapalenia stawu obejmują:

• Artroskopia. Lekarz wykonuje kilka niewielkich nacięć wokół stawu i wprowadza przez nie cienkie instrumenty w celu usunięcia fragmentów kości, chrząstki lub uszkodzonej tkanki. Instrumenty te mogą również wygładzić szorstkie powierzchnie. Ze względu na wielkość nacięć, zabieg ten ma zwykle najkrótszy czas powrotu do zdrowia.

• Synovektomia. Lekarz wykonuje większe cięcie w celu usunięcia ostróg kostnych lub uszkodzonych obszarów z wyściółki stawu (tzw. błony maziowej).

• Artroplastyka. W ciężkich przypadkach może dojść do wymiany stawu łokciowego na sztuczny staw.

Perspektywy zapalenia stawu łokciowego

Poinformuj lekarza, jeśli odczuwasz ból, sztywność lub obrzęk w łokciu, lub jeśli staw jest tkliwy lub ciepły, a objawy trwają dłużej niż 3 dni. Powinieneś także skontaktować się z lekarzem, jeśli stracisz zakres ruchu lub masz problemy z poruszaniem stawem, nie możesz wykonywać ulubionych czynności lub objawy występują częściej niż raz w miesiącu.

Nie należy ignorować objawów. Lekarz może zalecić leczenie, które może złagodzić ból, zmniejszyć sztywność i obrzęk oraz zapobiec dalszemu uszkodzeniu stawu.

Olecranon bursitis to stan, w którym dochodzi do obrzęku torebki stawowej znajdującej się pomiędzy kością łokciową a skórą. W wyniku tego na czubku łokcia może pojawić się guzek wielkości piłki golfowej, który może wyglądać jak łokieć Popeyesa z kreskówki.

Olecranon oznacza spiczastą kość w łokciu. Zapalenie kaletki maziowej to stan zapalny części ciała zwanej kaletką maziową.

Bursa to worek wypełniony płynem. Torebki występują w całym ciele, działając jako poduszki pomiędzy częściami ciała, np. w miejscach, gdzie mięśnie i ścięgna przesuwają się po kościach oraz w pobliżu dużych stawów, takich jak ramiona, biodra i kolana.

Tkanka łączna w łokciu, zwana kaletką olecranonową, zmniejsza tarcie pomiędzy skórą a spiczastą kością łokcia, co można wyczuć podczas zginania.

Nie zauważa się jej, ponieważ zwykle leży płasko, dopasowując się do kształtu kości. Jednak gdy zostanie podrażniona, może stać się obrzęknięta i duża.

Przyczyny

Łokieć może zacząć puchnąć z kilku powodów:

Uraz: Silne uderzenie w łokieć, takie jak uderzenie lub upadek na łokieć, może spowodować obrzęk kaletki maziowej.

Zbyt duży nacisk: Długotrwałe opieranie łokcia o twardą powierzchnię może podrażnić kaletkę. Jest to szczególnie prawdopodobne u hydraulików, techników klimatyzacji i innych osób, które muszą pracować w łokciu.

Inne schorzenia: Jeśli cierpisz na inne schorzenie, takie jak reumatoidalne zapalenie stawów (choroba, w której układ odpornościowy atakuje stawy), podagrę (rodzaj zapalenia stawów) lub niewydolność nerek, w której musisz być dializowany (krew jest filtrowana przez maszynę), masz większe szanse na zachorowanie na łokieć Popeyesa.

Zakażenie: W przypadku zakażenia kaletki maziowej w wyniku skaleczenia, zadrapania lub ukąszenia owada, kaletka wypełni się dodatkowym płynem, spuchnie i stanie się czerwona.

Objawy

W przypadku zapalenia kaletki maziowej łokcia mogą wystąpić niektóre z poniższych objawów:

Opuchlizna: Jest to zazwyczaj pierwszy zauważalny objaw. Skóra na tylnej stronie łokcia może być luźna, dlatego początkowo obrzęk może być niewidoczny. W niektórych przypadkach opuchlizna pojawia się szybko i można ją od razu zauważyć. W miarę powiększania się obrzęk może wyglądać jak piłeczka golfowa na końcu łokcia.

Ból: rozciąganie się kaletki może powodować ból w łokciu, zwłaszcza przy jego zginaniu. Zazwyczaj ból nie występuje, gdy łokieć jest wyprostowany. Jednak niektóre osoby cierpiące na zapalenie kaletki maziowej łokcia nie odczuwają bólu niezależnie od tego, czy łokieć jest zgięty, czy nie.

Zaczerwienienie lub ciepło: Jeśli zauważysz to w okolicy łokcia, może to oznaczać, że masz zainfekowaną kaletkę.

Tkliwość: Innym objawem jest wrażliwość w łokciu i wokół niego.

Ropa: Zwróć uwagę na żółty lub biały, gęsty, mętny płyn sączący się z zainfekowanej kaletki.

Diagnoza

Omów z lekarzem swoje objawy i historię choroby.

Lekarz zbada ramię i łokieć. W niektórych przypadkach może zaproponować wykonanie zdjęcia rentgenowskiego, które pozwoli stwierdzić, czy przyczyną obrzęku łokcia nie jest złamanie kości lub fragment wyrośli kostnej (tzw. ostroga kostna).

Ostrogi kostne na końcu kości łokciowej mogą wielokrotnie powodować zapalenie kaletki maziowej łokcia.

Lekarz może również zlecić wykonanie badania krwi w celu sprawdzenia, czy nie doszło do zakażenia, ale zazwyczaj nie jest to zbyt pomocne.

Lekarz może pobrać próbkę płynu z kaletki maziowej. Czynność tę wykonuje się za pomocą igły. Próbka płynu jest zabierana do laboratorium w celu przeprowadzenia dalszych badań. Jeśli w płynie znajduje się ropa, oznacza to, że doszło do zakażenia.

Leczenie

Leczenie polega na łagodzeniu dolegliwości i podejmowaniu działań mających na celu zapobieganie lub wyleczenie zakażenia.

Jeśli nie doszło do zakażenia kaletki maziowej łokcia, należy podjąć następujące kroki:

• Chroń łokieć. Może to oznaczać noszenie ochraniaczy na łokieć lub opaski na łokieć w celu jego amortyzacji.

• Unikaj czynności, które wywierają bezpośredni nacisk na dotknięty łokieć.

• Zażywaj leki przeciwbólowe, takie jak ibuprofen lub inne środki przeciwzapalne, aby zmniejszyć obrzęk i ból. Postępuj zgodnie z zaleceniami lekarza i uważnie czytaj etykietę leku.

Jeśli zapalenie kaletki maziowej łokcia jest spowodowane infekcją, konieczne może być przyjmowanie antybiotyków przepisanych przez lekarza. Leki należy przyjmować zgodnie z zaleceniami, aby zwalczyć infekcję.

Jeśli nie zauważysz poprawy w zakresie bólu i obrzęku łokcia po stosowaniu tych środków przez 3 do 4 tygodni, poinformuj o tym lekarza.

Lekarz może zasugerować usunięcie płynu z kaletki maziowej i wstrzyknięcie leku zmniejszającego obrzęk. Aby zmniejszyć ból i obrzęk, można zastosować zastrzyk z kortykosteroidu, leku powszechnie stosowanego w celu zmniejszenia stanu zapalnego i zaczerwienienia.

Jeśli zapalenie kaletki maziowej łokcia nie ustępuje mimo stosowania leków i leczenia, lekarz może zalecić zabieg chirurgiczny. W zależności od przypadku, cała kaletka może zostać usunięta. W celu wykonania tego zabiegu pacjent najprawdopodobniej zostanie na noc w szpitalu. Po kilku miesiącach kaletka zwykle odrasta w normalnym stanie.

Zazwyczaj potrzeba około 3 do 4 tygodni, aby odzyskać pełną sprawność łokcia po operacji.

Prednizon jest lekiem należącym do klasy leków zwanych kortykosteroidami. Lekarz może usłyszeć, że nazywa je glikokortykoidami. Kortykosteroidy są lekami produkowanymi przez człowieka, które naśladują hormon naturalnie wytwarzany przez organizm, zwany kortyzolem.

Prednizon jest lekiem należącym do klasy leków zwanych kortykosteroidami. Lekarz może nazywać je glikokortykoidami. Kortykosteroidy to leki produkowane przez człowieka, które naśladują hormon wytwarzany naturalnie przez organizm, zwany kortyzolem.

Mimo że kortykosteroidy są czasem nazywane w skrócie sterydami, różnią się one od sterydów anabolicznych, leków stosowanych przez sportowców w celu uzyskania większych mięśni.

Prednizon, który występuje w postaci tabletek lub płynu, leczy wiele schorzeń, od alergii i astmy po zapalne odmiany zapalenia stawów, takie jak reumatoidalne zapalenie stawów, i choroby pokrewne, takie jak podagra, toczeń i zapalenie naczyń. Stosuje się ją nawet w leczeniu raka i objawów stwardnienia rozsianego.

Jakie działanie ma prednizon?

Prednizon, podobnie jak inne kortykosteroidy, szybko obniża stan zapalny, co zmniejsza ból, zaczerwienienie i obrzęk. Hamuje również układ odpornościowy. W normalnych warunkach układ ten chroni pacjenta przed wirusami i bakteriami, które wywołują infekcje i choroby.

Czasami układ odpornościowy reaguje zbyt silnie i atakuje tkanki organizmu. Prednizon powstrzymuje ten atak. Istnieją również dowody na to, że prednizon w małych dawkach może spowolnić uszkodzenie stawów u osób z reumatoidalnym zapaleniem stawów, ale nie w takim stopniu, jak inne leki na zapalenie stawów. Może on również powodować nieprzyjemne, długotrwałe skutki uboczne.

Jaką dawkę prednizonu należy przyjmować?

Dawka prednizonu przepisana przez lekarza zależy od konkretnego schorzenia i stopnia zaawansowania choroby. W przypadku zaostrzenia choroby można zastosować dużą dawkę (rzędu 80 miligramów na dobę) przez krótki czas. Lekarz może też zastosować niższą dawkę w ramach tzw. terapii pomostowej, w oczekiwaniu na działanie innego leku. Wiele osób przyjmuje niską dawkę podtrzymującą (5-10 miligramów dziennie) przez długi czas, aby utrzymać poziom zapalenia pod kontrolą.

Jakie są skutki uboczne stosowania prednizonu?

Sterydy wiążą się z długą listą działań niepożądanych. Są one częstsze w przypadku leków doustnych, takich jak prednizon, ponieważ działają one na cały organizm. Są one również bardziej prawdopodobne w przypadku przyjmowania dużych dawek przez długi czas. Niektóre działania niepożądane są poważniejsze i bardziej długotrwałe niż inne.

Do częstych działań niepożądanych prednizonu należą:

• Rozrzedzenie kości (osteoporoza)

• Choroby oczu, takie jak jaskra i zaćma

• Wysokie ciśnienie krwi

• Pogłębiająca się cukrzyca

• Wyższe ryzyko infekcji

• Zwiększony apetyt i przyrost masy ciała

• Wahania nastroju

• Nerwowość, niepokój

• Problemy skórne, takie jak łatwe powstawanie siniaków i wolniejsze gojenie się ran

• Problemy z zasypianiem

• Zaburzenia żołądkowe (zwłaszcza jeśli lek jest przyjmowany z ibuprofenem lub naproksenem)

• Opuchnięta, obrzmiała twarz

• Zatrzymanie wody w organizmie, obrzęk podudzi

Jak przyjmować Prednizon?

Lek Prednisone należy przyjmować z jedzeniem, aby nie powodować rozstroju żołądka. Nie wolno łamać, kruszyć ani żuć tabletek o opóźnionym uwalnianiu. Płynny prednizon należy dokładnie odmierzać.

Jak długo działa Prednizon?

Lek działa zazwyczaj w ciągu 1 do 2 godzin. Tabletki o opóźnionym uwalnianiu zaczynają działać po około 6 godzinach. Po zaprzestaniu przyjmowania leku nie pozostaje on długo w organizmie.

Jak zmniejszyć dawkę prednizonu?

Bez względu na dawkę, jeśli przyjmujesz prednizon przez ponad 2 tygodnie, nie powinieneś nagle przestać. Lekarz pomoże ci powoli zmniejszać dawkę (tzw. tapering off), aby organizm miał czas na zwiększenie własnej produkcji kortyzolu. Należy dokładnie przestrzegać zaleceń lekarza dotyczących zmniejszania dawki. W przypadku nagłego odstawienia leku mogą wystąpić takie objawy, jak:

• Zmęczenie

• Nudności

• Ból stawów

• Brak apetytu

• Słabość

• Światłowstręt

• Bóle ciała

Kto nie powinien brać prednizonu?

Prednizon może nie być dobrym wyborem dla osób z pewnymi schorzeniami. Należy poinformować lekarza, jeśli:

• Choroby serca lub przebyty zawał serca

• Choroby wątroby

• Choroba nerek

• Wysokie ciśnienie krwi

• Cukrzyca

• Choroby układu pokarmowego, takie jak wrzód trawienny, zapalenie uchyłków jelita grubego lub wrzodziejące zapalenie jelita grubego

• Osteoporoza

• Choroby oczu, takie jak jaskra, zaćma lub opryszczka oczna (herpes simplex)

Ten pokaz slajdów przygotowany przez lekarzy pomoże ci zrozumieć, jak wygląda podagra i jak leczy się tę formę zapalenia stawów.

1/13

Podagra to rodzaj zapalenia stawów spowodowany odkładaniem się kryształów kwasu moczowego w stawach. Kwas moczowy jest produktem rozpadu puryn, które wchodzą w skład wielu spożywanych przez nas pokarmów. Nieprawidłowości w przetwarzaniu kwasu moczowego i krystalizacja tych związków w stawach mogą powodować ataki bolesnego zapalenia stawów, kamicę nerkową i zablokowanie kanalików filtrujących nerki kryształami kwasu moczowego, co prowadzi do niewydolności nerek. Podagra jest jedną z najczęściej odnotowywanych chorób na przestrzeni dziejów.

Objawy podagry

2/13

Ostre ataki podagry charakteryzują się szybkim wystąpieniem bólu w dotkniętym stawie, po którym następuje uczucie ciepła, obrzęk, zaczerwienienie i wyraźna tkliwość. Najczęstszym miejscem ataku jest mały staw u podstawy dużego palca u nogi. Inne stawy, które mogą zostać zaatakowane to: kostki, kolana, nadgarstki, palce i łokcie. U niektórych osób ostry ból jest tak silny, że nawet prześcieradło dotykające palca u nogi powoduje silny ból. Te bolesne ataki zwykle ustępują w ciągu kilku godzin do kilku dni, po podaniu leków lub bez ich podania. W rzadkich przypadkach atak może trwać tygodniami. U większości osób cierpiących na podagrę ataki powtarzają się przez lata.

Kto jest dotknięty podagrą?

3/13

Częstość występowania podagry w Stanach Zjednoczonych wzrosła w ciągu ostatnich dwudziestu lat i obecnie choruje na nią 8,3 miliona (4%) Amerykanów. Podagra jest częstsza u mężczyzn niż u kobiet i częściej występuje u Afroamerykanów niż u białych mężczyzn. Prawdopodobieństwo wystąpienia podagry wzrasta wraz z wiekiem, a szczyt zachorowań przypada na 75 rok życia. U kobiet ataki podagry występują zwykle po menopauzie. Wśród mieszkańców Stanów Zjednoczonych około 21% ma podwyższone stężenie kwasu moczowego we krwi, co jest stanem znanym jako hiperurykemia. Jednak tylko u niewielkiej części osób z hiperurykemią rozwinie się podagra. Jeśli Twoi rodzice chorują na podagrę, masz 20% szans na jej wystąpienie.

?

?

Czynniki ryzyka wystąpienia podagry

4/13

Do czynników ryzyka rozwoju podagry należą: otyłość, nadmierny przyrost masy ciała, zwłaszcza u osób młodych, umiarkowane lub duże spożycie alkoholu, wysokie ciśnienie krwi, cukrzyca i nieprawidłowa czynność nerek. Niektóre leki i choroby mogą również powodować podwyższone stężenie kwasu moczowego. Ponadto u pacjentów z podagrą częściej występuje nieprawidłowo niski poziom hormonów tarczycy (niedoczynność tarczycy).

Jak wygląda podagra: Duży palec u nogi

5/13

Staw u podstawy dużego palca u nogi jest najczęstszym miejscem ostrego ataku podagry. Ataki te mogą nawracać, jeśli podagra nie jest leczona. Należy zgłosić się do lekarza, nawet jeśli ból spowodowany podagrą ustąpił. Z czasem mogą one uszkodzić stawy, ścięgna i inne tkanki.

Jak wygląda podagra: Palce

6/13

Podagra może objawiać się odkładaniem się kryształów kwasu moczowego w stawach palców. Aby zmniejszyć ból podczas ataku podagry, należy oprzeć bolący staw.

Jak wygląda podagra: Łokieć

7/13

Podagra może również zaatakować stawy, takie jak łokcie i kolana. Zwróć uwagę na wypukłość na łokciu.

Diagnozowanie podagrycznego zapalenia stawów

8/13

Podagrę rozważa się, gdy pacjent zgłasza się z historią powtarzających się ataków bolesnego zapalenia stawów, zwłaszcza u podstawy palców stóp lub w kostkach i kolanach. Najbardziej wiarygodnym badaniem w kierunku podagry jest wykrycie kryształów kwasu moczowego w płynie stawowym uzyskanym w wyniku aspiracji stawu. Ta powszechnie wykonywana w gabinecie lekarskim procedura jest przeprowadzana w znieczuleniu miejscowym. Stosując sterylną technikę, płyn jest pobierany (aspirowany) ze zmienionego zapalnie stawu za pomocą strzykawki i igły.

Diagnozowanie podagry: Analiza płynu stawowego

9/13

Po pobraniu płynu stawowego, jest on analizowany pod kątem obecności kryształów kwasu moczowego i infekcji. Lekarz może również wykonać badanie krwi w celu oznaczenia stężenia kwasu moczowego we krwi.

Jak zapobiegać atakom podagry?

10/13

Utrzymywanie odpowiedniego spożycia płynów pomaga zapobiegać ostrym atakom podagry i zmniejsza ryzyko tworzenia się kamieni nerkowych u osób z podagrą. Wiadomo, że alkohol ma działanie moczopędne, które może przyczyniać się do odwodnienia i przyspieszać ostre ataki podagry. Alkohol może również wpływać na metabolizm kwasu moczowego i powodować hiperurykemię. Powoduje on podagrę poprzez spowolnienie wydalania kwasu moczowego przez nerki, a także poprzez odwodnienie, które powoduje wytrącanie się kryształów w stawach.

Więcej technik zapobiegawczych

11/13

Zmiany w diecie mogą pomóc w obniżeniu poziomu kwasu moczowego we krwi. Ponieważ związki chemiczne puryn są przekształcane przez organizm w kwas moczowy, należy unikać pokarmów bogatych w puryny. Do pokarmów bogatych w puryny należą skorupiaki i mięsa organiczne, takie jak wątroba, mózgi i nerki. Naukowcy donoszą, że spożywanie mięsa lub owoców morza zwiększa ryzyko wystąpienia ataków podagry, podczas gdy spożywanie nabiału wydaje się zmniejszać to ryzyko. Zmniejszenie masy ciała może być pomocne w obniżeniu ryzyka nawracających ataków podagry.

Leczenie podagry za pomocą leków

12/13

Niektóre leki, takie jak leki przeciwzapalne (ibuprofen i naproksen), kolchicyna i kortykosteroidy, zmniejszają ból i stan zapalny towarzyszący atakom podagry. Inne leki obniżają poziom kwasu moczowego we krwi i zapobiegają odkładaniu się kwasu moczowego w stawach (podagra), nerkach (kamienie) i tkance (tophi), co pomaga zapobiegać kolejnym atakom i powikłaniom. Do leków tych należą: allopurynol, febuksostat, lesinurad i probenecyd.

Co przyniesie przyszłość chorym na podagrę?

13/13

Trwają aktywne badania w wielu dziedzinach związanych z podagrą i hiperurykemią. Naukowcy odkryli, że wysoka zawartość białka zwierzęcego nieznacznie zwiększa ryzyko wystąpienia podagry. Opracowywane są nowe leki, które mogą być bardziej uniwersalne i bezpieczne w leczeniu podwyższonego poziomu kwasu moczowego u pacjentów z przewlekłą podagrą.

Jak dużo wiesz o podagrze? Lekarz przeprowadza quiz na temat przyczyn podagry, jej leczenia i czynników wywołujących podagrę. Co wiesz o objawach podagry i zapobieganiu podagrze?

Tylko mężczyźni chorują na podagrę.

• Prawda

• False

Tylko mężczyźni chorują na podagrę.

Poprawnie! Odpowiedziałeś:

Na podagrę mogą chorować zarówno mężczyźni, jak i kobiety, ale znacznie częściej występuje ona u mężczyzn. Podagra zwykle rozwija się w średnim wieku lub później u mężczyzn i po menopauzie u kobiet. ?

?

Rzadko zdarza się, aby podagra rozwinęła się przed 30 rokiem życia. U osób, u których podagra rozwinie się w tak młodym wieku, choroba może mieć cięższy przebieg.

Pobierz Wyniki

Jakie złogi w organizmie powodują podagrę?

• Cholesterol

• Kwas moczowy

• Tłuszcz

• Wapń

Jakie złogi w organizmie powodują podagrę?

Prawidłowo! Odpowiedziałeś:

Kwas moczowy może powstawać, gdy organizm rozkłada puryny – substancję znajdującą się w wielu pokarmach. W normalnych warunkach kwas moczowy rozpuszcza się we krwi i łatwo przechodzi przez nerki. Jeśli jednak w organizmie nagromadzi się zbyt dużo kwasu moczowego, tworząc ostre kryształy w stawach i wokół nich, może dojść do bolesnych ataków podagry, zwanych także flarami.

Pobierz Wyniki

Atak podagry można rozpoznać po tym, że:

• Uczucie mrowienia w palcu u nogi

• Ból głowy

• Niestrawność

• Wszystkie z powyższych

Atak podagry można rozpoznać po tym, że:

Prawidłowo! Odpowiedziałeś:

Wiele osób cierpiących na podagrę mówi, że tuż przed rozpoczęciem ataku podagry odczuwa mrowienie w stawie. Ból może być tak nagły i silny, że często budzi ludzi w środku nocy. Dotknięty staw jest zwykle zaczerwieniony, opuchnięty, gorący i bolesny w dotyku.

Pobierz Wyniki

Podagrę można zdiagnozować za pomocą prostego badania krwi.

• Prawda

• False

Podagrę można zdiagnozować za pomocą prostego badania krwi.

Prawidłowo! Odpowiedziałeś:

Badanie krwi może zmierzyć poziom kwasu moczowego, ale to nie wystarczy do zdiagnozowania podagry. Nawet osoby bez podagry mogą mieć wysoki poziom kwasu moczowego. A osoby z zaostrzeniem choroby mogą mieć chwilowo prawidłowe lub niskie stężenie kwasu moczowego.

?

Aby dowiedzieć się, czy masz podagrę, lekarz pobierze igłą płyn ze zmienionego zapalnie stawu i poszuka w nim kryształów kwasu moczowego. Kształt, kolor i wygląd kryształów może pomóc w rozpoznaniu podagry.

Uzyskaj wyniki

Podagrę możesz mieć w:

• Duży palec

• Nadgarstek

• Ankle

• Wszystkie z powyższych

Podagrę można dostać w:

Prawidłowo! Odpowiedziałeś:

Najczęstszym miejscem wystąpienia podagry jest duży palec u nogi. Jednak atak podagry może wystąpić również w kostce, nadgarstku, kolanie, łokciu lub innym stawie.

Pobierz Wyniki

Przyjmowanie aspiryny może pomóc złagodzić atak podagry.

• Prawda

• False

Przyjmowanie aspiryny może pomóc w złagodzeniu ataku podagry.

Prawidłowo! Odpowiedziałeś:

W przypadku ataku podagry pomocny może być niesteroidowy lek przeciwzapalny (NLPZ), taki jak ibuprofen (Advil, Motrin). Lekarz prowadzący może również przepisać Ci silniejszy lek z grupy NLPZ, steroidy (np. prednizon) lub lek zwany kolchicyną, który należy mieć pod ręką na wypadek ataku podagry.

?

Przyjmowanie aspiryny może być jednak złym pomysłem. Aspiryna może spowodować wzrost poziomu kwasu moczowego, co może wywołać nawrót podagry lub pogorszyć jej przebieg. Inne leki, takie jak diuretyki (tabletki nawadniające) i cyklosporyna, również mogą wywołać zaostrzenie choroby. Dlatego tak ważne jest, aby Twój reumatolog znał wszystkie Twoje leki i aby wszyscy Twoi lekarze wiedzieli, że masz podagrę – zwłaszcza, jeśli zamierzają zacząć podawać Ci nowe leki.

Uzyskaj wyniki

W czasie zaostrzenia podagry pomocne może być:

• Wykonuj delikatne ćwiczenia rozciągające

• Zastosuj lód

• Zastosuj ciepło

• Owinąć złącze

W czasie zaostrzenia podagry pomocne może być:

Poprawnie! Odpowiedziałeś:

Jeśli jesteś w stanie wytrzymać nacisk, okład z lodu może przynieść ulgę w bólu. Jednak zaostrzenia podagry często bolą tak bardzo, że nie możesz poruszać stawem. Dlatego właśnie lepiej jest odpocząć niż rozciągać. Wiele osób twierdzi, że boli je już samo prześcieradło na stawie w nocy, dlatego warto zdjąć kołdrę z łóżka. A już na pewno nie należy owijać stawu.

Uzyskaj wyniki

Dlaczego podagra nazywana jest „chorobą królów”?

• Ponieważ jest to dziedziczne

• Ponieważ został zdiagnozowany przez królewskiego lekarza

• Ze względu na skojarzenie z bogatym jedzeniem

Dlaczego podagra jest znana jako „choroba królów”?

Prawidłowo! Odpowiedziałeś:

Prawdopodobnie jesteś bardziej narażony na podagrę ze względu na swoje geny, ale to nie dlatego podagra zyskała swój królewski przydomek. Dawniej podagra była kojarzona ze stylem życia pełnym bogatych potraw i dużej ilości alkoholu – rodzajem diety, na którą mogli sobie pozwolić tylko królowie i bogacze. Chociaż dieta może wywołać zaostrzenie choroby, wiemy, że podagra dotyka ludzi niezależnie od ich statusu społecznego.

Pobierz Wyniki

Jakie pokarmy mogą wywołać atak podagry?

• Sardynki i sardele

• Makarony i ryż

• Owoce i warzywa

• Fasola

Jakie pokarmy mogą wywołać atak podagry?

Prawidłowo! Odpowiedziałeś:

Pokarmy bogate w substancję zwaną purynami mogą podnosić poziom kwasu moczowego we krwi, co może wywołać atak podagry. Niektóre owoce morza – takie jak sardynki, sardele, małże i łosoś – są bogate w puryny, podobnie jak mięsa organiczne, takie jak wątroba i nerki.

?

Trudno jest całkowicie unikać puryn, ponieważ znajdują się one w wielu pokarmach. Zamiast tego, lekarz może zasugerować stosowanie diety niskopurynowej. Osoby cierpiące na podagrę powinny starać się unikać pokarmów, które wywołują jej atak.

Uzyskaj wyniki

Picie piwa może wywołać atak podagry.

• Prawda

• False

Picie piwa może wywołać atak podagry.

Prawidłowo! Odpowiedziałeś:

Piwo i alkohol są bogate w puryny, które mogą podnosić poziom kwasu moczowego i wywoływać ataki podagry. Powodują one również odwodnienie – kolejny częsty czynnik wywołujący podagrę. Jeśli nie pijesz wystarczająco dużo płynów, kwas moczowy gromadzi się w organizmie i możesz być bardziej podatny na zaostrzenie choroby. Niektóre napoje słodzone fruktozą również mogą wywołać zaostrzenie choroby. Najlepszym sposobem na utrzymanie odpowiedniego poziomu nawodnienia jest picie wody.

Uzyskaj wyniki

Które produkty spożywcze mogą chronić przed podagrą?

• Krewetki

• Bekon

• Ser

Która żywność może chronić przed podagrą?

Prawidłowo! Odpowiedziałeś:

Spożywanie diety bogatej w niskotłuszczowe produkty mleczne – takie jak ser i mleko – może obniżyć poziom kwasu moczowego we krwi i zmniejszyć ryzyko wystąpienia podagry. W jednym z badań wykazano, że u osób z podagrą, które codziennie piły koktajl ze wzbogaconego odtłuszczonego mleka, rzadziej dochodziło do zaostrzeń choroby i mniej bolesnych objawów.

Uzyskaj wyniki

Im więcej ataków podagry masz, tym gorzej się one rozwijają.

• Prawda

• False

Im więcej ataków podagry masz, tym gorzej się one rozwijają.

Prawidłowo! Odpowiedziałeś:

Pierwszy atak podagry dotyczy zazwyczaj tylko jednego stawu i powinien ustąpić po kilku dniach. Jednak w miarę jak ataki podagry stają się coraz częstsze, mogą dotyczyć kilku stawów jednocześnie i trwać przez kilka tygodni, jeśli nie są leczone.

Uzyskaj wyniki

Jesteś bardziej narażony na wystąpienie podagry, jeśli masz:

• Niskie ciśnienie krwi

• Niski poziom cholesterolu

• Cukrzyca

• Niska masa ciała

Jesteś bardziej narażony na podagrę, jeśli masz:

Prawidłowo! Odpowiedziałeś:

Jesteś bardziej narażony na podagrę, jeśli masz nadwagę, wysokie ciśnienie krwi, wysoki poziom cholesterolu lub cukrzycę. Podagra często występuje rodzinnie. Picie dużej ilości piwa i alkoholu oraz przyjmowanie niektórych leków również może zwiększyć ryzyko wystąpienia podagry.

Uzyskaj wyniki

Jedynym sposobem na uniknięcie ataku podagry jest zmiana diety.

• Prawda

• False

Jedynym sposobem zapobiegania atakom podagry jest zmiana diety.

Prawidłowo! Odpowiedziałeś:

Wyeliminowanie pokarmów, które mogą wywołać zaostrzenie choroby, to świetny krok w zapobieganiu podagrze. Jeśli jednak miałeś kilka ataków w ciągu jednego roku, lekarz może zalecić stosowanie leków, takich jak febuksostat (Uloric), allopurinol (Aloprim, Zyloprim), kolchicyna (Colcrys) lub probenecyd (Benemid). Leki te mogą wywołać atak, kiedy zaczynasz je przyjmować, dlatego lekarz może dać ci inny lek na wypadek, gdyby tak się stało. Peglotykaza (Krystexxa) podawana dożylnie może być stosowana u osób, które nie mogą przyjmować innych leków lub nie reagują na nie.

Otyłość zwiększa ryzyko zachorowania na podagrę, więc utrata wagi jest kolejnym sposobem na zmniejszenie tego ryzyka.

Uzyskaj wyniki

Kwas moczowy może również wpływać na:

• Wątroba

• Płuca

• Nerki

• Wszystkie z powyższych

Kwas moczowy może również wpływać na:

Prawidłowo! Odpowiedziałeś:

Oprócz wywoływania podagry, kwas moczowy może również gromadzić się w nerkach i powodować powstawanie kamieni nerkowych. U około jednej na pięć osób cierpiących na podagrę tworzą się kamienie nerkowe. Mogą one być bardzo bolesne, a nieleczone mogą prowadzić do zakażenia lub uszkodzenia nerek.

Pobierz Wyniki

Twój wynik:

015 Podziel się swoim wynikiem: Udostępnij na Facebooku Udostępnij na Twitterze 0% Udostępnij swój wynik: Udostępnij na Facebooku Udostępnij na Twitterze

Wyniki:

Quiz powtórkowy Share on Facebook Share on Twitter Share on Pinterest Email

Zapalenie wielomięśniowe jest chorobą autoimmunologiczną, która powoduje poważne osłabienie mięśni u osób dorosłych. Dowiedz się o przyczynach i innych objawach.

Zapalenie wielomięśniowe jest rodzajem choroby mięśni zwanej miopatią zapalną. Powoduje ona zapalenie mięśni i związanych z nimi tkanek, takich jak naczynia krwionośne, które je zaopatrują. Może powodować osłabienie mięśni i ból, często po obu stronach ciała. Nie ma lekarstwa na to trwające (przewlekłe) schorzenie, ale istnieją metody leczenia, które mogą złagodzić jego objawy.

Przyczyny i czynniki ryzyka zapalenia wielomięśniowego

Nikt nie zna dokładnej przyczyny zapalenia wielomięśniowego. Lekarze wiedzą jednak, że jest to choroba autoimmunologiczna, co oznacza, że organizm może atakować własne tkanki. To właśnie powoduje problemy.

Choroba ta występuje częściej u osób z innymi chorobami autoimmunologicznymi, takimi jak toczeń czy reumatoidalne zapalenie stawów. Częściej występuje także u osób zakażonych wirusem HIV.

Większość osób z zapaleniem wielomięśniowym diagnozuje się w wieku od 30 do 60 lat. Bardzo rzadko występuje u dzieci i częściej dotyka kobiet niż mężczyzn.

Czynniki ryzyka zapalenia wielomięśniowego obejmują:

• Choroby autoimmunologiczne, takie jak:

  • Lupus

  • Reumatoidalne zapalenie stawów

  • Twardzina

  • Zespół Sjogrensa

• Zakażenia wirusowe, takie jak HIV i AIDS

• Choroby, które wpływają na zdolność do oddychania

?

Objawy zapalenia wielomięśniowego

Objawy zapalenia wielomięśniowego są spowodowane stanem zapalnym w mięśniach. Osłabienie mięśni dotyczy w równym stopniu obu stron ciała.

Choroba najczęściej atakuje grupy mięśni znajdujące się najbliżej tułowia – biodra, barki, uda, górne ramiona, górną część pleców i kark.

Osoby cierpiące na tę chorobę mogą mieć problemy z unoszeniem rąk nad głowę, chodzeniem po schodach, wstawaniem z krzesła lub przenoszeniem przedmiotów. W niektórych przypadkach połykanie pokarmów może sprawiać trudności, ale jest to zjawisko nietypowe.

W miejscach, w których mięśnie są osłabione, może występować ból lub nie. Z czasem może dojść do zaniku mięśni, co oznacza, że tracą one swoją objętość lub stają się mniej masywne. Stan często pogarsza się powoli, a objawy mogą nie być zauważalne przez wiele miesięcy.

Osłabienie mięśni może być jednym z pierwszych zauważalnych objawów. Pacjent może mieć także wrażenie, że nie jest w stanie wykonywać wszystkich czynności, które wykonywał wcześniej. Mogą także wystąpić:

• Gorączka

• Utrata wagi

• Zmęczenie

• Ból stawów

• Zjawisko Raynaudsa – stan, w którym palce rąk lub nóg stają się bardzo zimne i przebarwione z powodu problemów z przepływem krwi.

Rozpoznanie zapalenia wielomięśniowego

Nie ma prostych testów pozwalających na zdiagnozowanie zapalenia wielomięśniowego. Często musi upłynąć trochę czasu, zanim lekarze będą mieli pewność, że pacjent cierpi na tę chorobę.

Lekarz weźmie pod uwagę historię choroby pacjenta i jego rodziny, aby wykluczyć inne schorzenia. Może również wykonać takie badania, jak:

• Badania krwi: Mogą one pomóc lekarzowi w wykryciu oznak uszkodzenia mięśni.

• EMG (elektromiografia): Sprawdza, czy wzorce impulsów elektrycznych w mięśniach są prawidłowe czy nie.

• MRI (obrazowanie metodą rezonansu magnetycznego): Wykorzystuje magnes do skanowania i tworzenia obrazów dużych obszarów mięśni.

• Biopsja mięśnia: lekarz pobierze niewielką próbkę mięśnia do badania, aby sprawdzić, czy tkanka mięśniowa jest zmieniona zapalnie. Konieczne może być wykonanie rezonansu magnetycznego, aby lekarz mógł znaleźć odpowiednie miejsce do wykonania biopsji.

Leczenie zapalenia wielomięśniowego

Zapalenie wielomięśniowe jest chorobą przewlekłą. Oznacza to, że jeśli już raz na nią zachorujesz, to nie zniknie. Istnieją jednak sposoby, aby sobie z nią poradzić.

Do najczęściej stosowanych metod leczenia należą:

• Steroidy. Pomagają one w leczeniu zapalenia mięśni, zmniejszają ból, a nawet zwiększają siłę mięśni. Sterydy mogą jednak wywoływać wiele skutków ubocznych, dlatego lekarz, który je przepisał, będzie miał na ciebie oko. Większość ludzi zaczyna od prednizonu, ale jeśli masz ciężką postać choroby, lekarz może dodać także metyloprednizon.

• Leki hamujące układ odpornościowy. Można je przyjmować razem ze steroidami lub samodzielnie, jeśli steroidy nie pomagają. Lekarz prawdopodobnie rozpocznie leczenie od azatiopryny lub metotreksatu.

• Fizykoterapia. Wzmocni to pacjenta i pomoże mu lepiej się poruszać.

Zapytaj swojego lekarza o wszelkie pytania oraz o inne sposoby ułatwienia sobie życia.

Powikłania zapalenia wielomięśniowego

Do powikłań, które mogą wystąpić w przebiegu zapalenia wielomięśniowego, należą:

• Problemy z przełykaniem: Może się tak zdarzyć, jeśli uszkodzone są mięśnie przełyku. Może to prowadzić do utraty wagi i niedożywienia.

• Aspiracyjne zapalenie płuc: Jeśli nie możesz dobrze połykać, bardziej prawdopodobne jest, że będziesz wdychać pokarm lub płyn (w tym ślinę) do płuc. Może to spowodować zapalenie płuc.

• Problemy z oddychaniem: Jeśli mięśnie klatki piersiowej są uszkodzone, może wystąpić duszność lub, w najgorszym przypadku, niewydolność oddechowa.

Rokowanie w przypadku zapalenia wielomięśniowego

Rokowanie w przypadku zapalenia wielomięśniowego zależy od tego, jak ciężki jest przypadek choroby. Większość osób reaguje na leczenie i odzyskuje część siły mięśniowej. Pewne osłabienie może jednak pozostać, a objawy mogą powrócić. Chociaż choroba ta rzadko zagraża życiu, w przypadku braku reakcji na leczenie może dojść do inwalidztwa. Zapalenie wielomięśniowe zwiększa również ryzyko wystąpienia chorób autoimmunologicznych, nowotworów lub osteoporozy.

Właśnie wystąpiło pierwsze zaostrzenie podagry, co teraz? Dowiedz się, jak przejąć kontrolę, poprawić swoje nawyki i zmniejszyć prawdopodobieństwo wystąpienia kolejnego.

Pierwszy bolesny nawrót podagry może być szokiem. Ale choć może się wydawać, że pojawiło się znikąd, to tak nie było.

Jak mówi dr Jemima Albayda, dyrektor Rapid Arthritis Care and Evaluation Clinic w Johns Hopkins Medicine w Baltimore, proces, który go wywołał, zachodził w Twoim organizmie od dłuższego czasu. I niezależnie od tego, jak długo masz podagrę, wpływ na to może mieć Twój ogólny stan zdrowia, jedzenie, które spożywasz, leki, które przyjmujesz i inne czynniki.

W tej chwili masz szansę uruchomić przycisk „reset” – zmienić swoje nawyki i poprawić stan zdrowia, aby kolejny atak był znacznie mniej prawdopodobny. Podagra jest tak łatwa do leczenia, ale tak często źle traktowana – mówi Albayda. Ludzie po prostu nie wiedzą, co powinni robić.

Uważaj, co jesz

Podagra jest spowodowana wysokim poziomem kwasu moczowego we krwi. Kwas ten gromadzi się w stawach i prowadzi do zaostrzenia choroby. Dlatego należy zrezygnować z pokarmów, które go podwyższają.

Uważaj na pokarmy wyzwalające podagrę, takie jak:

• Czerwone mięso

  zwłaszcza mięsa organiczne, takie jak wątroba, ozory i słonina

• Owoce morza,

  jak ryby i skorupiaki

• Posiłki wysokotłuszczowe

• Alkohol

  zwłaszcza piwo i likier

• Pokarmy i napoje zawierające cukier,

  jak napoje gazowane

Ta lista może wydawać się trudna do przełknięcia. Koniec z piwem? Nigdy więcej steków? Ale być może nie trzeba ich całkowicie odstawiać. Wystarczy ograniczyć spożywanie tych produktów – mówi dr Shailendra Singh, dyrektor medyczny ds. reumatologii w White River Medical Center w Batesville, AR.

Niektórzy ludzie mogą jeść steki, ale nie kraby – mówi Singh. Niektórzy mogą bez problemu wypić piwo, a inni nie. Trzeba się dowiedzieć, jakie są czynniki wyzwalające.

Nie chodzi tylko o to, by ograniczyć jedzenie – trzeba też dodać zdrowsze produkty. Ogólnie rzecz biorąc, Albayda zaleca osobom cierpiącym na podagrę zdrową dla serca dietę, z dużą ilością warzyw i pełnych ziaren oraz niewielką ilością przetworzonej żywności. Jeśli chodzi o białka, należy wybierać te, które chronią przed podagrą, np:

• Nabiał o niskiej zawartości tłuszczu

  jak chude mleko, sery i jogurty

• Fasola, soja i inne białka roślinne

Chociaż nie mamy pewności, inne pokarmy i suplementy mogą pomóc obniżyć poziom kwasu moczowego i zmniejszyć prawdopodobieństwo wystąpienia zaostrzenia choroby. Należą do nich:

• Wiśnie (lub sok lub ekstrakt wiśniowy)

• Kawa

• Suplementy witaminy C

Przed rozpoczęciem stosowania któregokolwiek z tych produktów spożywczych lub suplementów w celu zwalczania podagry należy skonsultować się z lekarzem.

Wreszcie, nie należy stosować diet typu „fad diets”. Zbyt szybki post lub utrata wagi może spowodować wzrost poziomu kwasu moczowego i wywołać zaostrzenie choroby.

Zrozumieć swoje lekarstwa

Lekarz mógł już przepisać Ci leki. Istnieją dwa podstawowe rodzaje leków:

. Leki takie jak kolchicyna (Colcrys, Mitigare) i niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ) mogą pomóc w zwalczaniu bólu podczas ataku choroby. Lekarz może również zalecić stosowanie tabletek lub zastrzyków steroidowych.

Te codzienne leki – takie jak allopurynol (Aloprim, Lopurin, Zyloprim), febuksostat (Uloric), lesinurad (Zurampic), peglotykaza (Krystexxa), probenecyd (Probalan) i rasburicase (Elitek) – leczą podstawową przyczynę podagry.

Lekarz prawdopodobnie zacznie od przepisania krótkoterminowych leków i zmiany stylu życia, aby sprawdzić, jak wpływają one na objawy. Jednak na dłuższą metę większość ludzi musi dodać codzienne, długoterminowe leki.

Upewnij się, że wiesz, jakie działanie mają poszczególne leki i kiedy należy je przyjmować. A jeśli potrzebujesz leków długoterminowych, nie opuszczaj ich dawek. Może to spowodować, że stężenie kwasu moczowego we krwi będzie rosło i spadało, co może wywołać zaostrzenie choroby.

Dbaj o siebie

Jeśli masz nadwagę lub jesteś otyły, w Twoim organizmie jest więcej kwasu moczowego. Utrata wagi może pomóc w jego obniżeniu.

Podagra jest powiązana z wysokim ciśnieniem krwi, cukrzycą, zespołem metabolicznym, chorobami serca i nerek. Jeśli cierpisz na którykolwiek z tych problemów, podejmij leczenie.

Aspiryna, leki moczopędne na nadciśnienie oraz leki dla osób po przeszczepie narządów mogą wywołać podagrę. Lekarz pomoże Ci znaleźć inne alternatywy.

Prawdopodobieństwo wystąpienia podagry może być mniejsze, jeśli będziesz pić co najmniej osiem szklanek płynów dziennie. Upewnij się, że co najmniej połowę z nich stanowi woda.

Czego należy się spodziewać

Albayda mówi, że pierwsze zaostrzenie może być sygnałem alarmowym – znakiem, że należy prowadzić zdrowszy tryb życia.

Jeśli się z tym nie uporasz, podagra prawdopodobnie będzie się pogłębiać. Oznacza to więcej bolesnych ataków, a w końcu trwałe uszkodzenie stawów. Może również zwiększyć się prawdopodobieństwo wystąpienia powiązanych problemów, takich jak choroby serca – mówi Albayda.

Całkowite opanowanie podagry może zająć trochę czasu. Lekarz może wymagać od czasu do czasu dostosowania leków, a pacjent będzie musiał poznać czynniki wywołujące podagrę, co może wymagać prób i błędów. Może też minąć wiele lat, zanim organizm pozbędzie się całego kwasu moczowego ze stawów – mówi Albayda.

Jeśli jednak wprowadzisz zmiany i będziesz ściśle współpracować ze swoim lekarzem, będziesz w stanie kontrolować przebieg choroby.

Jak mówi Albayda, podagra jest łatwa do opanowania, jeśli wie się, jak to robić.

Reumatyzm zapalny to termin stosowany w odniesieniu do wielu schorzeń reumatycznych, do których można zaliczyć nawet różne formy zapalenia stawów. Dowiedz się więcej o wszystkich rodzajach.

Eksperci twierdzą, że istnieje ponad 200 chorób reumatycznych.

Do większości z tych schorzeń dochodzi, gdy układ odpornościowy przestaje działać i atakuje własne tkanki. Lekarze nie są pewni, co jest tego przyczyną. Czasami jest to związane z genami. W innych przypadkach jest to wynik działania otaczającego nas świata, np. dymu papierosowego, zanieczyszczeń lub czegoś, co wywołało infekcję. Płeć również odgrywa rolę – choroby reumatyczne wydają się częściej dotykać kobiet niż mężczyzn. Większość chorób reumatycznych dotyczy osób dorosłych, ale mogą na nie zachorować także dzieci.

Niektóre z nich to:

Reumatoidalne zapalenie stawów

Zapalenie stawów obejmuje wszelkie stany, w których stawy stają się bolesne, obrzęknięte i objęte stanem zapalnym. Reumatoidalne zapalenie stawów jest schorzeniem autoimmunologicznym, do którego dochodzi, gdy układ odpornościowy atakuje tkanki wyściełające stawy. Może wystąpić w stawach w dowolnym miejscu ciała, ale zwykle zaczyna się od mniejszych stawów w dłoniach lub stopach.

Lekarze leczą reumatoidalne zapalenie stawów za pomocą leków przeciwzapalnych. Mogą także zalecić leczenie hamujące układ odpornościowy.

Choroba zwyrodnieniowa stawów

Choroba zwyrodnieniowa stawów to rodzaj zapalenia stawów, które pojawia się, gdy chrząstka stawowa ulega zużyciu z upływem czasu lub w wyniku urazu. Choroba ta dotyczy zwykle dłoni, kolan, bioder i kręgosłupa.

Lekarze najczęściej leczą ten typ choroby środkami przeciwbólowymi, takimi jak Tylenol lub ibuprofen. Mogą oni również zasugerować fizykoterapię w celu wzmocnienia mięśni wokół stawu oraz terapię zajęciową w celu nauczenia pacjenta, jak wykonywać codzienne czynności bez obciążania stawu.

Łuszczycowe zapalenie stawów

To schorzenie autoimmunologiczne jest często powiązane z chorobą skóry – łuszczycą. U większości osób przed wystąpieniem objawów stawowych mogą wystąpić objawy skórne. Czasami choroba ta dotyka najpierw stawów. Niektóre osoby nigdy nie mają objawów skórnych. Oprócz sztywnych, opuchniętych i bolesnych stawów, pacjent może odczuwać ból w miejscach przyczepu ścięgien i więzadeł, a także mieć opuchnięte palce rąk i nóg.

Podobnie jak w przypadku reumatoidalnego zapalenia stawów, lekarze leczą ten typ choroby lekami uśmierzającymi ból oraz uspokajającymi układ odpornościowy.

Młodzieńcze idiopatyczne zapalenie stawów

Gdy zapalenie stawów dotyka dzieci, lekarze nazywają je młodzieńczym zapaleniem stawów. W większości przypadków młodzieńcze zapalenie stawów wynika z tego, że układ odpornościowy dziecka błędnie atakuje jego stawy.

Lekarze często leczą młodzieńcze zapalenie stawów za pomocą sterydów. Czasami stosują leki hamujące układ odpornościowy.

Spondyloartretyzm

Ten rodzaj zapalenia stawów dotyczy miejsc, w których więzadła i ścięgna łączą się z kośćmi. Najczęściej występuje w kręgosłupie. Może jednak dotyczyć także rąk i nóg.

Lekarze leczą zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa za pomocą przeciwzapalnych leków przeciwbólowych oraz leków kontrolujących pracę układu odpornościowego.

Podagra

Podagra jest rodzajem zapalenia stawów. Wynika ona z gromadzenia się kwasu moczowego w krwiobiegu i tworzenia się kryształów przypominających igły. Kryształy te mogą osadzać się w stawach i powodować nagły i silny ból. Choroba zwykle zaczyna się w dużym palcu u nogi, ale może zaatakować także inne stawy.

Leczenie podagry obejmuje przeciwzapalne leki przeciwbólowe oraz leki obniżające poziom kwasu moczowego w organizmie. Możesz być w stanie zmniejszyć liczbę ataków, jeśli ograniczysz spożywanie mięsa i alkoholu oraz będziesz pić dużo wody.

Toczeń

Toczeń jest chorobą autoimmunologiczną, która może dotyczyć wielu części ciała. Często powoduje takie same objawy jak zapalenie stawów, ale może również powodować wysypkę, owrzodzenia jamy ustnej i inne problemy.

Lekarze leczą toczeń hydroksychlorochiną, lekiem pierwotnie stworzonym do leczenia malarii. Inne leki na toczeń to steroidy i leki, które tłumią układ odpornościowy.

Fibromialgia

Choroba ta powoduje stan zapalny i rozległy ból. Jest bardziej prawdopodobne, że dotknie Cię, jeśli cierpisz już na inną chorobę autoimmunologiczną.

Lekarze leczą fibromialgię za pomocą leków przeciwdepresyjnych. Inne leki działają poprzez blokowanie nerwów, które powodują ból. Pomocne mogą być również ćwiczenia i terapie alternatywne, takie jak akupunktura i masaż.

Skleroderma

Ta choroba autoimmunologiczna powoduje pogrubienie i stwardnienie skóry. Wpływa również na inne narządy.

Leki zwykle stosowane w leczeniu innych schorzeń reumatycznych zwykle nie działają w przypadku twardziny. Lekarze często leczą objawy za pomocą leków na zgagę i ciśnienie krwi, a także leków łagodzących stan zapalny i kremów na suchą skórę.

Zespół cieśni nadgarstka

To powszechne zaburzenie nerwowe dotyka tunelu nadgarstka, wąskiego otworu między kośćmi i więzadłami po stronie dłoniowej nadgarstka. Objawy obejmują drętwienie, osłabienie i utratę funkcji ręki.

Lekarz może zalecić leki przeciwbólowe lub zastrzyki sterydowe. Jeśli nie przyniosą one rezultatów, konieczna może być operacja.

Choroba z Lyme

Ta infekcja rozprzestrzenia się poprzez ukąszenia kleszczy. Jeśli nie jest leczona, może prowadzić do różnych objawów, w tym bólu stawów i mięśni.

Lekarze leczą boreliozę antybiotykami. Jeśli nie uda się jej wcześnie wykryć, czasami objawy takie jak zmęczenie i ból utrzymują się po ustąpieniu infekcji.

Zespół Sjögrena

Ta choroba autoimmunologiczna wpływa na gruczoły łzowe i ślinowe. Powoduje pieczenie oczu, suchość w ustach i problemy z przełykaniem. Prawdopodobieństwo zachorowania na tę chorobę jest największe, jeśli cierpisz na inną chorobę autoimmunologiczną, taką jak toczeń lub reumatoidalne zapalenie stawów.

Lekarze zazwyczaj leczą Sjogrens za pomocą kropli do oczu, gumy do żucia, nawilżaczy powietrza lub leków, które pomagają wytwarzać więcej śliny. Czasami pomocne są również leki stosowane w innych schorzeniach reumatycznych.

Zapalenie naczyń

W tej grupie schorzeń dochodzi do zapalenia naczyń krwionośnych. Objawy obejmują duszności, drętwienie lub osłabienie rąk lub stóp oraz czerwone plamy, grudki lub owrzodzenia.

Lekarze często leczą zapalenie naczyń sterydami lub lekami hamującymi układ odpornościowy. Czasami zalecają zabieg chirurgiczny.

Diagnozowanie choroby reumatycznej

Każdy czasem odczuwa bóle, ale jeśli Ty lub ktoś z Twoich bliskich cierpi na bóle stawów, kości lub mięśni, które przeszkadzają w wykonywaniu normalnych czynności i nie ustępują, warto porozmawiać z lekarzem.

Nie zawsze łatwo jest stwierdzić, co jest przyczyną bólu. Lekarz może skierować pacjenta do reumatologa, lekarza specjalizującego się w tego typu schorzeniach. Ustalenie przyczyny dolegliwości i najlepszego dla pacjenta planu leczenia może wymagać czasu i przeprowadzenia wielu badań.

Być może wiesz już, że stan zapalny może powodować bóle stawów. Ale jest on także powiązany z mniej oczywistymi problemami, takimi jak problemy z równowagą, zaburzenia pamięci, wysypki i zmęczenie.

1/11

Przewlekłe choroby zapalne (CID) powodują nadmierną reakcję organizmu, a w niektórych przypadkach – atakowanie samego siebie. Na przykład w stwardnieniu rozsianym układ odpornościowy atakuje powłoki nerwowe. Utrudnia to przekazywanie sygnałów nerwowych. Możesz odczuwać zawroty głowy lub zaburzenia równowagi, zwłaszcza podczas chodzenia.

Odporność na insulinę

2/11

Insulina pomaga kontrolować poziom cukru we krwi. Stan zapalny może mieć wpływ na działanie insuliny. Nie jest jeszcze jasne, dlaczego tak się dzieje.

Insulinooporność może prowadzić do wysokiego poziomu cukru we krwi. Może to spowodować uszkodzenie nerwów i naczyń krwionośnych. Może to również prowadzić do cukrzycy. Możesz odczuwać mrowienie w stopach, zwiększone pragnienie i zmęczenie. Możesz nie mieć żadnych objawów. Lekarz pomoże Ci ustalić, co się z Tobą dzieje.

Osłabienie mięśni

3/11

Czasami układ odpornościowy błędnie atakuje mięśnie i wywołuje w nich stan zapalny (lekarz może nazwać to zapaleniem mięśni). Może to spowodować uszkodzenie włókien mięśniowych i osłabienie organizmu. Zwykle proces ten przebiega powoli, najczęściej w obrębie tułowia, ramion i bioder. W niektórych przypadkach pacjent może mieć trudności z wykonywaniem prostych czynności, takich jak chodzenie, kąpiel czy przełykanie.

Biegunka

4/11

Choroba zapalna jelit (IBD) ma dwie główne postacie: wrzodziejące zapalenie jelita grubego i chorobę Leśniowskiego-Crohna. W obu przypadkach układ odpornościowy nadmiernie reaguje i dochodzi do zapalenia jelita grubego i cienkiego. Biegunka to jedna z objawów, które mogą wystąpić. Inne to mdłości, bóle stawów, gorączka i wysypka skórna.

Ból dolnej części pleców

5/11

W zesztywniającym zapaleniu stawów kręgosłupa przewlekły stan zapalny zwykle atakuje kręgosłup. Czasami atakuje biodra, szyję, kolana lub klatkę piersiową. Możesz odczuwać ból i sztywność w dolnej części pleców, zwłaszcza rano. W poważnych przypadkach może dojść do utraty zdolności poruszania się. W przypadku wystąpienia jakichkolwiek objawów należy skontaktować się z lekarzem. Wczesne podjęcie leczenia może pomóc w lepszym radzeniu sobie z chorobą.

Jesteś ciągle zmęczony

6/11

Jest to jeden z typowych objawów długotrwałego stanu zapalnego i częsty objaw chorób zapalnych, takich jak fibromialgia, stwardnienie rozsiane, toczeń i reumatoidalne zapalenie stawów. Porozmawiaj z lekarzem, jeśli nagle spadnie Ci energia. Może to być oznaką choroby podstawowej. Może też być uleczalna.

Wysypka Livedo Reticularis

7/11

Ta purpurowa, marmurkowa wysypka wygląda jak koronka. Mogą ją powodować choroby zapalne (takie jak toczeń i zespół antyfosfolipidowy). Zazwyczaj występuje na rękach i nogach. Może być bardziej widoczna w zimnie.

Niewiele można zrobić, aby wyleczyć samą wysypkę, ale lekarz może być w stanie wyleczyć problem, który ją powoduje. Wysypka może ustąpić samoistnie. Jeśli tak się nie stanie lub jeśli zauważysz guzki lub owrzodzenia, porozmawiaj z lekarzem.?

Stwardnienie tętnic (arterioskleroza)

8/11

Jeśli przybierasz na wadze lub spędzasz dużo czasu przyjmując obce substancje, takie jak dym papierosowy, Twój organizm zareaguje stanem zapalnym. Może to spowodować odkładanie się płytki tłuszczowej na wewnętrznych ścianach tętnic. Znana jako miażdżyca tętnic, jest ona główną przyczyną zawału serca i udaru mózgu. Tylko lekarz może stwierdzić, czy masz stwardnienie tętnic.

Krzepnięcie krwi

9/11

Stan zapalny wywołany urazem, operacją lub chorobami takimi jak zespół antyfosfolipidowy i IBD może powodować nadmierne krzepnięcie krwi (tzw. hiperkoagulacja). Może to powodować obrzęki i prowadzić do poważniejszych powikłań, takich jak udar mózgu, zawał serca czy zatorowość płucna. Nie zawsze łatwo jest wykryć nadkrzepliwość, a lekarz może potrzebować trochę czasu, aby ustalić, co jest jej przyczyną. Pomocne mogą być leki zwane antykoagulantami.

Suche oko

10/11

Jest to częsty objaw stanu zapalnego. Jedna z chorób, zespół Sjogrensa, wpływa na pracę ślinianek i gruczołów łzowych. Może wystąpić uczucie ziarnistości lub pieczenia w oczach, obrzęk ślinianek oraz suchość w nosie i gardle. Lekarz może przepisać leki, które pomogą złagodzić objawy i zapobiec poważnym powikłaniom, takim jak utrata wzroku i problemy stomatologiczne.

Problemy z mózgiem

11/11

Twoja pamięć i zdolność myślenia mogą ucierpieć, jeśli w twoim organizmie pojawią się oznaki stanu zapalnego. Naukowcy nadal badają ten związek. Pierwsze wyniki badań sugerują, że stan zapalny może przyczyniać się do rozwoju choroby Alzheimera i innych schorzeń powodujących demencję. Dotyczy to zwłaszcza osób starszych. Plany zdrowego odżywiania, takie jak dieta śródziemnomorska, wydają się łagodzić stany zapalne i mogą sprawić, że Twój mózg pozostanie dłużej sprawny.