Lekarz mówi ci.

Ponieważ pokolenie wyżu demograficznego przekroczyło 60. rok życia – wiek, w którym stawy zaczynają boleć, a w końcu przestają działać – coraz więcej kobiet poszukuje protez stawów kolanowych i biodrowych, aby utrzymać aktywny tryb życia.

Jeśli Twoja matka lub babcia miała wszczepioną protezę stawu kolanowego lub biodrowego, istnieje duże prawdopodobieństwo, że zdecydowała się na zabieg w późnych latach 60-tych lub 70-tych i była to decyzja „ostatniej szansy” – albo kupić nowe kolano, albo zacząć korzystać z laski lub wózka inwalidzkiego.

To nie jest dzisiejsza operacja wymiany stawu. Ponieważ pokolenie wyżu demograficznego przekroczyło 60. rok życia – wiek, w którym stawy zaczynają boleć, a w końcu przestają działać – coraz więcej osób decyduje się na wymianę stawów kolanowych i biodrowych, aby zachować aktywny tryb życia.

Wymiana stawu w celu utrzymania wysokiej jakości życia

„Kiedyś chodziło tylko o to, żeby robić to, co trzeba – dosłownie, żeby móc chodzić” – mówi dr David Mayman, współdyrektor kliniczny ośrodka chirurgii wspomaganej komputerowo w nowojorskim Hospital for Special Surgery. Szpital ten jest znany na całym świecie z chirurgii ortopedycznej i był pionierem w przeprowadzeniu pierwszej całkowitej wymiany stawu kolanowego.

„Teraz pacjenci przychodzą do nas mówiąc: 'Nie mogę robić rzeczy, które chciałbym robić. Nie mogę już grać w golfa ani w tenisa”. Coraz częściej spotykamy się z pacjentami w wieku 50 lat, a nawet 40″ – mówi doktor. „Kiedyś ci ludzie czekali i starali się wytrzymać jeszcze rok, dwa lub pięć lat, teraz chcą po prostu to zrobić i żyć dalej”.

Wymiana stawów u kobiet

Choroba zwyrodnieniowa stawów jest najczęstszą przyczyną wymiany stawów. A ponieważ u kobiet choroba ta występuje częściej niż u mężczyzn, około 60% operacji wymiany stawów przeprowadzanych jest u kobiet.

Zapotrzebowanie ze strony kobiet zaowocowało nawet powstaniem zupełnie nowej branży „protez stawów dostosowanych do płci” – kilka firm oferuje kolana, które rzekomo mają być zaprojektowane z myślą o kobiecej anatomii.

Kwestią dyskusyjną jest to, czy „kolano kobiece” jest wyraźnie lepsze od kolana przeznaczonego dla mężczyzn lub kobiet, mówi Mayman. „Istnieją pewne różnice anatomiczne pomiędzy stawami kobiet i mężczyzn, ale pod względem geometrycznym są one bardzo podobne” – mówi. „Nie wiem, czy w literaturze można znaleźć informacje o lepszych wynikach stosowania protez dopasowanych do płci. Urządzenia te zwracają jednak uwagę na fakt, że istnieją różne rodzaje protez stawów, a z anatomicznego punktu widzenia pacjent potrzebuje takiej, która pasuje do jego kości”.

Czy wymiana stawu to właściwe rozwiązanie dla Ciebie?

Zanim jednak zaczniesz kupować nowe kolano lub biodro, powinieneś zastanowić się, czy operacja wymiany stawu jest dla Ciebie odpowiednia. Oto trzy pytania, które należy sobie zadać przed przystąpieniem do operacji:

„Kiedy styl życia zaczyna się zmieniać ze względu na biodro lub kolano i pojawiają się rzeczy, które lubisz robić, a których nie możesz już robić, jest to moment, w którym należy zacząć myśleć o operacji” – mówi Mayman.

Aktywny Pacjent: Twoja rola w powrocie do zdrowia

Jeśli nie jesteś w 100% zaangażowany we własny powrót do zdrowia, możesz nie być dobrym kandydatem do operacji. Operacja wymiany stawu to poważne przedsięwzięcie. Zwłaszcza w przypadku kolan nie można po prostu usiąść i czekać, aż organizm sam się wyleczy i wróci do dawnej formy.

Po operacji pacjent będzie prawdopodobnie przebywał w szpitalu przez trzy do czterech dni, a następnie przez co najmniej sześć tygodni będzie poddawany programowi rehabilitacji i terapii fizycznej.

„Znaczna część tego, jak dobrze pacjent sobie radzi, zależy od tego, jak bardzo jest skoncentrowany na rehabilitacji” – mówi Mayman. „Szczególnie w przypadku kolan trzeba bardzo ciężko pracować nad odzyskaniem zakresu ruchu. Jeśli tego nie zrobisz, w kolanie może wytworzyć się tkanka bliznowata i zakres ruchu będzie ograniczony. W przypadku wymiany stawu biodrowego wystarczy wstawać i chodzić, natomiast w przypadku kolan konieczne jest pilne wykonywanie określonych ćwiczeń. Im ciężej pracuje się na fizykoterapii, tym większy zakres ruchu można uzyskać”.

Nowo zaprojektowane protezy stawu kolanowego mogą pomóc w zakresie ruchu. Niektóre sztuczne kolana, które pojawiły się na rynku w ciągu ostatnich pięciu lat, zostały zaprojektowane w sposób umożliwiający większe zgięcie kolana. Aby jednak Państwa nowe kolano mogło się zginać i poruszać, konieczne jest wzmocnienie tkanek miękkich wokół niego. Powrót do zdrowia zależy od Państwa.

Pacjenci, którzy są gotowi podjąć wysiłek rehabilitacji, mogą liczyć na doskonały powrót do zdrowia i długą żywotność swoich nowych stawów.

„W przypadku obecnej generacji protez stawów, 90% z nich wytrzymuje 20 lat lub dłużej, a po 30 latach około 70%” – mówi Mayman. „Zakres długowieczności zależy od tego, jak aktywni są ludzie. Jeśli ktoś biega i skacze na nowym stawie, zużyje się on nieco szybciej. To tak jak z założeniem nowych opon w samochodzie. Jeśli jeździsz nim do sklepu spożywczego, wytrzymają dłużej, ale jeśli bierzesz udział w wyścigach drag racing, zużyją się szybciej”.

Znajdź doświadczonego chirurga, który przeprowadzi wymianę stawu

Po podjęciu decyzji o operacji wymiany stawu, co należy zrobić w następnej kolejności?

Po pierwsze, znajdź wyspecjalizowanego chirurga. Wyniki leczenia u chirurga ortopedy specjalizującego się w wymianie stawów będą znacznie lepsze niż u ortopedy ogólnego.

Badania wielokrotnie wykazały, że im więcej operacji wykonuje dany chirurg, tym lepsze są wyniki. Dlatego lekarz, który w ciągu ostatniego roku przeprowadził 100 operacji wymiany stawu kolanowego, jest prawdopodobnie lepszym wyborem niż ten, który przeprowadził ich pięć.

Poznaj swoje możliwości w zakresie wymiany stawów

Po drugie, poznaj swoje możliwości. Na przykład wiele osób uważa, że lepszym rozwiązaniem jest przeprowadzenie „częściowej” wymiany stawu kolanowego zamiast całkowitej wymiany stawu kolanowego. Brzmi to mniej inwazyjnie i łatwiej, prawda? Choć jest to prawda, częściowa wymiana stawu kolanowego ma swoje wady.

„Jest to mniejsza operacja, czas rekonwalescencji jest nieco krótszy, a kolano jest bardziej zbliżone do normalnego kolana” – mówi Mayman. „Minusem jest jednak wyższy wskaźnik niepowodzeń”. Mayman twierdzi, że w jego szpitalu po 10 latach odsetek niepowodzeń w przypadku częściowych protez stawu kolanowego wynosi 10%. W przypadku całkowitej wymiany stawu kolanowego wskaźnik awaryjności na poziomie 10% wynosi 20 lat.

A co z „resurfacingiem biodra?”. To również brzmi tak, jakby było łatwiejsze niż wymiana całego biodra. Jednak w tym przypadku jest wręcz przeciwnie. „W rzeczywistości jest to większe nacięcie i dłuższy czas rekonwalescencji” – mówi Mayman. „To oszczędza kość w kości udowej, ale jest kilka negatywnych aspektów dla kobiet”.

Po pierwsze, kobiety – zwłaszcza te z osteoporozą – są narażone na większe ryzyko złamania szyjki kości udowej po resurfacingu stawu biodrowego. Ponadto, ponieważ operacja polega na zastosowaniu powierzchni nośnej metal-metal, po zabiegu we krwi może występować podwyższone stężenie kobaltu i chromu. Jak dotąd nie wykazano szkodliwego działania tych metali, ale większość chirurgów nie przeprowadza resurfacingu stawu biodrowego u kobiet w wieku rozrodczym, ponieważ metale te mogą przenikać przez łożysko.

Z chirurgiem można także omówić niektóre z nowszych opcji wymiany stawów, takich jak łożyska ceramiczne i z polietylenu sieciowanego, które mogą działać dłużej niż stawy poprzedniej generacji, a także nowe konstrukcje kolan, które „powinny działać bardziej jak normalne kolana” – mówi Mayman.

Niektórzy lekarze, w tym Mayman, wykorzystują obecnie nawigację komputerową do wspomagania operacji wymiany stawu. Nie zmienia ona samego implantu ani przebiegu operacji, ale pozwala na bardziej precyzyjne prowadzenie pacjenta w celu umieszczenia stawu na swoim miejscu.

„Jeśli korzystamy ze standardowych prowadnic, w około 80% przypadków udaje się nam uzyskać idealne ustawienie. W przypadku prowadnic skomputeryzowanych jest to około 95% czasu” – mówi. „Powinno to być korzystne dla pacjenta w dłuższej perspektywie, ponieważ wiemy, że wyniki są lepsze, jeśli stawy znajdują się w idealnym ustawieniu”.

Nie zapomnij sprawdzić, czy nie masz osteoporozy

Ostatnia rada dla kobiet rozważających przeprowadzenie operacji wymiany stawu: Wykonaj badania przesiewowe w kierunku osteoporozy.

„Jeśli ból biodra lub kolana i zapalenie stawów sprawiają, że zastanawiasz się nad operacją, jest to dobry moment na przeprowadzenie badań przesiewowych w kierunku osteoporozy” – mówi Mayman. „Jest to coś, o czym powinny pomyśleć wszystkie kobiety w tym wieku, a jeśli wymieniasz staw, ważne jest, abyś pomyślała o ochronie kości, które masz”.

Lekarz wyjaśnia, jaką rolę może odegrać terapia fizyczna i zajęciowa w łagodzeniu bólu związanego z zapaleniem stawów.

Osoby z chorobą zwyrodnieniową stawów często mają sztywne stawy – głównie dlatego, że unikają ruchów, które mogą zwiększyć ból. Jednak brak ruchu w stawach powoduje, że sztywność i ból tylko się nasilają. Dlatego osoby z chorobą zwyrodnieniową stawów często korzystają z zabiegów fizykoterapeutycznych. Fizykoterapeuta może nauczyć Cię, jak pracować nad sztywnością bez dalszego uszkadzania stawu. Fizykoterapia jest także przydatna po urazie, np. po upadku, oraz po operacji stawu, zwłaszcza po wymianie sztucznego stawu.

Terapia zajęciowa może nauczyć Cię, jak zmniejszyć obciążenie stawów podczas wykonywania codziennych czynności. Terapeuci zajęciowi mogą pokazać pacjentowi, w jaki sposób zmodyfikować środowisko domowe i miejsce pracy, aby ograniczyć ruchy, które mogą nasilać zapalenie stawów. Mogą także zastosować szyny na dłonie lub nadgarstki oraz zalecić urządzenia pomocnicze, które ułatwią wykonywanie takich czynności, jak prowadzenie samochodu, kąpiel, ubieranie się, prowadzenie domu i niektóre czynności zawodowe.

Jaki jest cel fizykoterapii?

Celem fizykoterapii jest przywrócenie osobie niepełnosprawnej sprawności, która pozwoli jej bez trudu wykonywać normalne, codzienne czynności.

Zachowanie dobrego zakresu ruchu jest kluczem do utrzymania zdolności do wykonywania codziennych czynności. Dlatego też głównym celem fizykoterapii jest zwiększenie zakresu ruchu w stawie. Niezwykle ważne jest także budowanie siły w zaangażowanych mięśniach otaczających staw, gdyż silniejsze mięśnie mogą lepiej stabilizować osłabiony staw.

Fizykoterapeuci proponują ćwiczenia mające na celu zachowanie siły i sprawności stawów. Mogą oni pokazać, w jaki sposób najlepiej poruszać się z jednej pozycji do drugiej, a w razie potrzeby mogą także nauczyć pacjenta korzystania z urządzeń wspomagających chodzenie, takich jak kule, chodzik czy laska.

Jakie są korzyści z terapii zajęciowej i fizycznej?

Jeśli cierpisz na zapalenie stawów, udział w programie terapii ruchowej i zajęciowej może przynieść Ci wiele korzyści, między innymi:

• Uzyskasz wiedzę na temat swojego rodzaju zapalenia stawów, dzięki czemu będziesz dobrze poinformowany.

• Uzyskasz porady dotyczące pielęgnacji stóp, w tym informacje o dobrze dopasowanym obuwiu z podeszwami zewnętrznymi amortyzującymi wstrząsy i wyprofilowanymi wkładkami (ortezami), które dokładnie dopasowują się do kształtu każdej stopy.

• Poznasz metody terapeutyczne pozwalające na zmniejszenie dyskomfortu i poprawę sprawności poprzez różne techniki fizyczne i modyfikacje aktywności.

Jakich technik się nauczę?

Nauczysz się kilku technik, w tym:

• Odpoczynek.

  Odpoczynek w łóżku pomaga zmniejszyć zarówno stan zapalny stawów, jak i ból, a jest szczególnie przydatny, gdy choroba dotyczy wielu stawów, a zmęczenie stanowi poważny problem. Indywidualny odpoczynek stawów jest najbardziej pomocny, gdy zapalenie stawów dotyczy jednego lub tylko kilku stawów. Można wykonać specjalne szyny, które będą podtrzymywać stawy objęte zapaleniem, a miękki kołnierz może podtrzymywać szyję podczas siedzenia lub stania.

• Metody termiczne.

  Stosowanie okładów z lodu lub poduszek grzewczych, a także głębokiego ciepła zapewnianego przez ultradźwięki i gorące okłady, może pomóc w uśmierzeniu miejscowego bólu. Ciepło rozluźnia także skurcze mięśni wokół stawów objętych stanem zapalnym. Ogrzewanie stawów i mięśni ciepłą kąpielą lub prysznicem przed ćwiczeniami może ułatwić wykonywanie ćwiczeń.

• Ćwiczenie

  .

  Ćwiczenia to ważny element leczenia zapalenia stawów, który jest najskuteczniejszy, gdy wykonuje się je codziennie we właściwy sposób. Lekarz i terapeuta przepiszą dla Ciebie program ćwiczeń, który może się zmieniać w zależności od Twoich potrzeb.

Jaka terapia jest oferowana osobom po operacji wymiany stawu?

Przedoperacyjne programy edukacji i ćwiczeń, rozpoczęte przed operacją wymiany stawu, są kontynuowane w domu. Mogą one zostać zmienione w szpitalu po operacji w celu dostosowania ich do nowych potrzeb w okresie rehabilitacji. Ćwiczenia te można dodać do zwykłego trybu życia, a po operacji może się okazać, że zdolność do wykonywania ćwiczeń uległa poprawie.

Jakie techniki ochrony stawów są oferowane?

Istnieją sposoby na zmniejszenie obciążenia stawów dotkniętych chorobą zwyrodnieniową stawów podczas wykonywania codziennych czynności. Niektóre z nich to:

• Kontrolowanie wagi ciała, aby nie obciążać dodatkowo stawów przenoszących ciężar ciała, takich jak plecy, biodra, kolana i stopy.

• Świadomość pozycji ciała, przyjmowanie prawidłowej postawy w celu ochrony pleców oraz stawów nóg i stóp. Jeśli to możliwe, siadaj do pracy zamiast stać. Należy często zmieniać pozycję, ponieważ długotrwałe przebywanie w jednej pozycji zwiększa sztywność i ból.

• Oszczędzanie energii poprzez zapewnienie okresów odpoczynku, zarówno w ciągu dnia pracy, jak i w trakcie aktywności.

• Szanuj ból. Jest to sposób, w jaki organizm daje znać, że coś jest nie tak. Nie próbuj wykonywać czynności, które obciążają stawy, które już są bolesne lub sztywne.

Terapeuta zajęciowy może wskazać sposoby wykonywania codziennych czynności bez pogłębiania bólu lub powodowania uszkodzeń stawów. Niektóre techniki ochrony stawów obejmują:

• Stosowanie prawidłowej mechaniki ciała podczas wsiadania i wysiadania z samochodu, krzesła lub wanny, a także podczas podnoszenia przedmiotów.

• Wykorzystanie najsilniejszych stawów i mięśni w celu zmniejszenia obciążenia mniejszych stawów. Na przykład, noszenie torebki lub teczki na pasku na ramię, a nie w ręku.

• Rozłożenie nacisku w taki sposób, aby zminimalizować obciążenie jednego stawu. Podnoszenie naczyń obiema dłońmi, a nie palcami, noszenie ciężkich przedmiotów na rękach, a nie w dłoniach.

• Jeśli masz ręce dotknięte chorobą zwyrodnieniową stawów, unikaj ciasnego chwytania, szczypania, ściskania i skręcania. Zazwyczaj można znaleźć sposób na wykonanie tych samych zadań za pomocą innych metod lub narzędzi.

Co to są urządzenia wspomagające w chorobie zwyrodnieniowej stawów?

Jeśli cierpisz na chorobę zwyrodnieniową stawów, opracowano wiele urządzeń wspomagających, które ułatwiają wykonywanie czynności i zmniejszają obciążenie stawów i mięśni. Terapeuta może zaproponować urządzenia, które będą pomocne w wykonywaniu zadań, które mogą sprawiać trudności w domu lub w pracy.

Przykłady takich urządzeń to: stołek kąpielowy pod prysznicem lub w wannie, poręcze wokół toalety lub wanny, nożyce do butów z długą rączką lub chwytaki do skarpetek. Terapeuta może pokazać pacjentowi katalogi z szeroką gamą urządzeń pomocniczych.

Jeśli cierpisz na zapalenie stawów, dowiedz się od lekarza więcej o badaniach klinicznych i o tym, jak możesz skorzystać z badań nad metodami leczenia tej choroby.

Badania nad zapaleniem stawów rozpoczynają się w laboratorium

Badania kliniczne umożliwiają zastosowanie najnowszych osiągnięć naukowych i technologicznych w opiece nad pacjentami.

W trakcie badań klinicznych lekarze stosują najlepsze dostępne metody leczenia zapalenia stawów jako standard do oceny nowych metod leczenia. Uważa się, że nowe metody leczenia są co najmniej tak samo skuteczne lub nawet bardziej skuteczne niż standardowe.

Nowe metody leczenia są najpierw badane w laboratorium, gdzie są dokładnie analizowane w probówkach i na zwierzętach. Tylko te metody leczenia, które mają największe szanse powodzenia, są poddawane dalszej ocenie na niewielkiej grupie ludzi przed zastosowaniem ich w większym badaniu klinicznym.

Kiedy nowa metoda leczenia jest badana po raz pierwszy u ludzi, nie wiadomo dokładnie, jak będzie działać. Każda nowa metoda leczenia może nieść ze sobą zarówno ryzyko, jak i korzyści. Badania kliniczne pomagają lekarzom znaleźć odpowiedzi na następujące pytania:

• Czy leczenie jest bezpieczne i skuteczne?

• Czy leczenie jest potencjalnie lepsze od obecnie dostępnych metod leczenia?

• Jakie są skutki uboczne leczenia?

• Czy leczenie wiąże się z jakimkolwiek możliwym ryzykiem?

• Jak dobrze działa leczenie?

Fazy badania klinicznego dotyczącego leczenia choroby zwyrodnieniowej stawów

Badania kliniczne są prowadzone w fazach, z których każda ma na celu uzyskanie określonych informacji. Każda nowa faza badania klinicznego opiera się na informacjach uzyskanych w poprzednich fazach.

Jakie są poszczególne fazy badania klinicznego?

W fazie I badania klinicznego badana metoda leczenia zapalenia stawów jest podawana niewielkiej liczbie uczestników. Badacze ustalają, jaki jest najlepszy sposób podawania nowego leku i jaka jego dawka może być bezpiecznie podana.

Badania kliniczne II fazy określają wpływ badanej terapii na konkretną chorobę lub specjalny stan poddawany ocenie. W badaniach tych zazwyczaj określa się najlepszą dawkę leku.

Badania kliniczne III fazy porównują nowe leczenie z leczeniem standardowym lub placebo. W tych badaniach lek lub leczenie podaje się dużym grupom osób w celu porównania nowego leczenia ze standardowym leczeniem lub placebo, potwierdzenia jego skuteczności, monitorowania efektów ubocznych oraz zebrania informacji, które pozwolą na stosowanie leku lub leczenia.

IV faza badań klinicznych polega na zastosowaniu nowej metody leczenia w opiece nad pacjentem. Na przykład nowy lek, który okazał się skuteczny w badaniu klinicznym, może być następnie stosowany wraz z innymi skutecznymi lekami w leczeniu danej choroby lub specjalnego schorzenia w wybranej grupie pacjentów. Badania przeprowadza się po wprowadzeniu leku lub terapii na rynek, aby zebrać informacje na temat działania leku w różnych populacjach i ewentualnych działań niepożądanych związanych z długotrwałym stosowaniem.

Zalety i wady badań klinicznych

Do zalet udziału w badaniu klinicznym należą:

• Możesz otrzymać nowy lek na chorobę zwyrodnieniową stawów, zanim będzie on powszechnie dostępny.

• Możesz dostarczyć naukowcom informacji potrzebnych do dalszego opracowywania nowych procedur i wprowadzania nowych metod leczenia.

• Koszty leczenia zapalenia stawów mogą ulec zmniejszeniu, ponieważ wiele badań i wizyt lekarskich związanych z badaniem klinicznym jest opłacanych przez firmę lub agencję sponsorującą badanie. Pamiętaj, aby omówić koszty leczenia z lekarzami i pielęgniarkami prowadzącymi badanie kliniczne.

Potencjalne skutki uboczne udziału w badaniu klinicznym będą zależały od rodzaju leczenia i stanu pacjenta.

Na początku badania klinicznego nie są znane wszystkie zagrożenia i działania niepożądane związane z badanym leczeniem. W związku z tym mogą wystąpić zarówno nieznane efekty uboczne, jak i oczekiwane korzyści. Należy pamiętać, że większość metod leczenia – podobnie jak sama choroba lub schorzenie – ma potencjalne skutki uboczne.

Pacjenci zostaną poinformowani o wszelkich znanych, możliwych działaniach niepożądanych, a także o wszelkich „nowych” działaniach niepożądanych, które wystąpią lub ujawnią się w trakcie udziału w badaniu.

Badania kliniczne dotyczące leczenia zapalenia stawów

Istnieją pewne różnice pomiędzy leczeniem choroby zwyrodnieniowej stawów w ramach badań klinicznych a leczeniem standardowym. Może być wykonywanych więcej badań i testów niż zazwyczaj wykonuje się w przypadku danego schorzenia. Celem tych badań jest śledzenie Pana/Pani postępów i zbieranie danych do badań. Oczywiście badania mogą wiązać się z pewnymi korzyściami, ale także z ryzykiem lub dyskomfortem. Mimo że mogą być niewygodne, mogą zapewnić dodatkową porcję obserwacji w trakcie badania.

W zależności od rodzaju badania klinicznego, w którym bierzesz udział, możesz zostać poproszony o odstawienie lub zmianę aktualnie przyjmowanych leków. Możesz także zostać poproszony o zmianę diety lub innych czynności, które mogą mieć wpływ na wynik badania.

Niektóre badania kliniczne są prowadzone metodą podwójnie ślepej próby i kontrolowane placebo. Oznacza to, że uczestnicy badania klinicznego mogą otrzymać prawdziwy lek lub nieaktywną substancję, która wygląda dokładnie tak samo jak lek (tzw. placebo). Ani uczestnik badania, ani lekarz nie będą wiedzieli, jaki lek otrzymuje pacjent. Ma to na celu upewnienie się, że prawdziwy lek jest skuteczny.

Uczestnicy badań klinicznych są ochotnikami. Mimo że lekarze mogą prosić pacjentów o wzięcie udziału w badaniu klinicznym, ostateczna decyzja należy do każdego pacjenta.

Świadoma zgoda

Świadoma zgoda oznacza, że jako pacjent otrzymujesz wszystkie dostępne informacje, abyś mógł zrozumieć, na czym polega udział w danym badaniu klinicznym. Lekarze i pielęgniarki prowadzący badanie wyjaśnią ci, na czym polega leczenie, jakie są jego możliwe korzyści i zagrożenia.

Otrzyma Pan/Pani formularz świadomej zgody, który należy dokładnie przeczytać i rozważyć. Przed podpisaniem formularza upewnij się, że dowiedziałeś się jak najwięcej o badaniu klinicznym, w tym o ryzyku, na jakie możesz być narażony. Poproś lekarza lub pielęgniarkę o wyjaśnienie tych części formularza lub badania, które nie są jasne.

Może Pan/Pani swobodnie zdecydować, czy chce Pan/Pani wziąć udział w badaniu. Jeśli pacjent zdecyduje się na udział w badaniu, podpisze formularz zgody. Jeśli nie chcesz brać udziału w badaniu, możesz odmówić jego podpisania. Jeśli pacjent zdecyduje się nie brać udziału w badaniu, nie będzie to miało żadnego wpływu na jego opiekę.

Podpis na formularzu świadomej zgody nie stanowi zobowiązania do udziału w badaniu. Nawet jeśli podpisze Pan/Pani formularz, może Pan/Pani w każdej chwili zrezygnować z udziału w badaniu i poddać się innym dostępnym metodom leczenia.

Proces uzyskiwania świadomej zgody jest ciągły. Po wyrażeniu zgody na udział w badaniu klinicznym będziesz nadal otrzymywać wszelkie nowe informacje na temat leczenia, które mogą wpłynąć na Twoją gotowość do udziału w badaniu.

Uczestnictwo w badaniu klinicznym

Każde badanie kliniczne jest zaprojektowane w taki sposób, aby spełniało określony zestaw kryteriów badawczych. W każdym badaniu biorą udział pacjenci z określonymi schorzeniami i objawami. Jeśli spełniasz wytyczne dotyczące badania, możesz wziąć w nim udział. W niektórych przypadkach może być wymagane poddanie się pewnym badaniom w celu potwierdzenia akceptacji.

Każdy pacjent musi zmierzyć się z nowym światem terminów i procedur medycznych. Obawy i mity na temat „eksperymentowania” lub „bycia królikiem doświadczalnym” to częste obawy pacjentów, którzy myślą o wzięciu udziału w badaniu klinicznym.

Mimo że zawsze będą istniały obawy przed nieznanym, zrozumienie, na czym polega badanie kliniczne przed wyrażeniem zgody na udział w nim, może złagodzić niektóre obawy. Oto kilka informacji, które mogą pomóc rozwiać Twoje obawy:

• Dane osobowe zebrane o Tobie podczas badania klinicznego pozostaną poufne i nie będą publikowane z podaniem Twojego nazwiska.

• Jeśli w dowolnym momencie trwania badania lekarz uzna, że w najlepszym interesie pacjenta jest opuszczenie badania i zastosowanie innych znanych metod leczenia, pacjent będzie miał taką możliwość. Nie będzie to w żaden sposób wpływać na dalsze leczenie.

• Uczestnicy badań klinicznych są zazwyczaj leczeni w tych samych miejscach, w których prowadzone są standardowe terapie – w klinikach lub gabinetach lekarskich.

• Uczestnicy badań klinicznych będą uważnie obserwowani, a dane dotyczące ich przypadku będą starannie rejestrowane i analizowane.

Ważne pytania dotyczące badań klinicznych

Jeśli myślisz o wzięciu udziału w badaniu klinicznym, przed podjęciem decyzji o uczestnictwie dowiedz się o nim jak najwięcej. Oto kilka ważnych pytań, które warto zadać:

• Jaki jest cel badania klinicznego?

• Jakiego rodzaju badań i zabiegów dotyczy badanie?

• W jaki sposób wykonuje się te badania?

• Co może się zdarzyć w moim przypadku po zastosowaniu lub bez zastosowania tej nowej metody badawczej? Czy istnieją standardowe metody leczenia w moim przypadku i jak wypada w porównaniu z nimi metoda badawcza?

• W jaki sposób badanie może wpłynąć na moje codzienne życie?

• Jakich działań niepożądanych mogę się spodziewać w trakcie badania klinicznego?

• Jak długo będzie trwało badanie kliniczne?

• Czy badanie kliniczne będzie wymagało poświęcenia przeze mnie dodatkowego czasu?

• Czy będę musiał być hospitalizowany? Jeśli tak, to jak często i jak długo?

• Jeśli wyrażę zgodę na wycofanie się z badania klinicznego, czy będzie to miało wpływ na moją opiekę? Czy będę musiał zmienić lekarza?

• Czy otrzymam wynagrodzenie za udział w badaniu?

?

Dowiedz się więcej o diagnozowaniu i leczeniu sklerodermy od ekspertów doktora.

Jeśli podejrzewasz, że masz twardzinę, powiedz lekarzowi, jakie objawy zauważyłeś.

Aby postawić diagnozę, lekarz zapyta Cię o historię zdrowia Twojej rodziny, zwróci uwagę na zmiany grubości Twojej skóry i wykona kilka badań.

Lekarz może również obejrzeć palec pod mikroskopem w celu sprawdzenia zmian w drobnych naczyniach krwionośnych. W twardzinie zaczynają one zanikać na wczesnym etapie choroby. Lekarz prawdopodobnie pobierze próbkę krwi i wyśle ją do laboratorium, aby sprawdzić, czy Twój układ odpornościowy nie jest nadmiernie pobudzony.

Lekarz może również pobrać niewielką próbkę skóry do badań. Jest to tak zwana biopsja. Jest to pomocne, ponieważ twardzina może być trudna do zdiagnozowania.

Jak leczyć twardzinę?

Możesz poddać się leczeniu, aby złagodzić objawy i przyjmować leki, które pomogą zapobiec powikłaniom, takim jak owrzodzenia lub uszkodzenie narządów.

Leki na twardzinę

Spróbuj stosować kremy nawilżające lub kortykosteroidowe.

Pomocne mogą być niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ), takie jak aspiryna, naproksen i ibuprofen. Lekarz może przepisać tabletki kortykosteroidowe, takie jak prednizon, aby zmniejszyć stan zapalny.

Ta silna reakcja na zimno i stres w dłoniach i stopach może powodować, że stają się one białe i bolą. Lekarz może podać leki, które rozluźnią i otworzą naczynia krwionośne. Mogą one być określane mianem leków rozszerzających naczynia krwionośne.

Można przyjmować leki obniżające poziom kwasów żołądkowych i kontrolujące zgagę. Lekarz może przepisać leki, które ułatwiają przesuwanie pokarmu w żołądku i jelitach. Może również spróbować zastosować antybiotyki lub specjalną dietę.

Aby kontrolować ciśnienie krwi, pacjent może przyjmować leki wydawane na receptę. Jednym z często stosowanych leków jest inhibitor enzymu konwertującego angiotensynę (ACE).

Lekarz może podać leki hamujące układ odpornościowy, takie jak mykofenolan, cyklofosfamid i metotreksat. Chociaż leki te nie są zatwierdzone do stosowania w twardzinie, lekarze często przepisują je, aby pomóc.

Leczenie w domu, fizykoterapia i operacje

Jeśli cierpisz na objaw Raynauda, noś rękawiczki i ciepłe skarpety.

Rozciąganie i fizykoterapia mogą pomóc w zapobieganiu trudnemu zginaniu stawów. Poproś swojego lekarza o polecenie fizykoterapeuty.

Większość ludzi nie potrzebuje operacji w związku z twardziną. Możesz jej potrzebować, jeśli Twoje ręce lub stawy są mocno zgięte, lub aby naprawić poważne problemy skórne lub blizny.

Lekarz wyjaśnia rolę stanu zapalnego w zapaleniu stawów i innych chorobach autoimmunologicznych.

Jednak w niektórych chorobach zapalnych system obronny organizmu – układ odpornościowy – wywołuje reakcję, gdy nie ma żadnych obcych substancji do zwalczenia. W tych chorobach, zwanych zaburzeniami autoimmunologicznymi, normalnie ochronny układ odpornościowy organizmu powoduje uszkodzenie własnych tkanek. Organizm reaguje tak, jakby normalne tkanki były zainfekowane lub w jakiś sposób nieprawidłowe.

Jakie choroby są związane z zapaleniem?

Niektóre, choć nie wszystkie, rodzaje zapalenia stawów są wynikiem niewłaściwie ukierunkowanego stanu zapalnego. Zapalenie stawów to ogólny termin określający stan zapalny w stawach. Niektóre rodzaje zapalenia stawów związane z zapaleniem to m.in:

• Reumatoidalne zapalenie stawów

• Łuszczycowe zapalenie stawów

• Dusznicowe zapalenie stawów

Inne bolesne schorzenia stawów i układu mięśniowo-szkieletowego, które mogą nie być związane z zapaleniem, to choroba zwyrodnieniowa stawów, fibromialgia, mięśniowy ból w dolnej części pleców i mięśniowy ból szyi.

Jakie są objawy stanu zapalnego?

Zapalenie charakteryzuje się:

• Zaczerwienienie

• Opuchnięty staw, ciepły w dotyku

• Ból stawu

• Sztywność stawów

• Utrata funkcji stawu

Często występuje tylko kilka z tych objawów.

Zapalenie może być również związane z ogólnymi objawami „grypopodobnymi”, w tym:

• Gorączka

• Dreszcze

• Zmęczenie/utrata energii

• Bóle głowy

• Utrata apetytu

• Sztywność mięśni

Co wywołuje zapalenie i jakie są jego skutki?

Zapalenie powstaje, gdy substancje pochodzące z białych krwinek organizmu są uwalniane do krwi lub tkanek objętych chorobą w celu ochrony organizmu przed obcymi najeźdźcami. To uwalnianie substancji chemicznych zwiększa przepływ krwi do miejsca urazu lub zakażenia i może powodować zaczerwienienie i ocieplenie. Niektóre z tych substancji chemicznych powodują wyciek płynu do tkanek, co prowadzi do obrzęku. Ten proces ochronny może stymulować nerwy i powodować ból.

Zwiększona liczba komórek i substancji zapalnych w obrębie stawu powoduje podrażnienie, obrzęk wyściółki stawu i w końcu zużycie chrząstki (poduszki na końcach kości).

Jak rozpoznaje się choroby zapalne?

Choroby zapalne rozpoznaje się po dokładnej ocenie następujących elementów:

• Pełny wywiad lekarski i badanie fizykalne ze zwróceniem uwagi na lokalizację bolesnych stawów

• Występowanie sztywności stawów w godzinach porannych

• Ocena towarzyszących objawów i oznak

• Wyniki zdjęć rentgenowskich i badań laboratoryjnych

Czy stan zapalny może wpływać na narządy wewnętrzne?

Tak. Zapalenie może wpływać na narządy w ramach zaburzeń autoimmunologicznych. Rodzaj odczuwanych objawów zależy od tego, które narządy zostały dotknięte chorobą. Na przykład:

• Zapalenie serca (zapalenie mięśnia sercowego) może powodować skrócenie oddechu lub zatrzymanie płynów w organizmie.

• Zapalenie małych przewodów doprowadzających powietrze do płuc może powodować duszność.

• Zapalenie nerek (nephritis) może powodować wysokie ciśnienie krwi lub niewydolność nerek.

Ból może nie być głównym objawem choroby zapalnej, ponieważ wiele narządów nie ma nerwów wrażliwych na ból. Leczenie zapalenia narządów jest ukierunkowane na przyczynę zapalenia, jeśli tylko jest to możliwe.

Jak leczy się zapalne choroby stawów?

Istnieje szereg metod leczenia chorób zapalnych, w tym leki, odpoczynek, ćwiczenia fizyczne oraz zabiegi chirurgiczne mające na celu korekcję uszkodzeń stawów. Rodzaj zalecanego leczenia zależy od kilku czynników, w tym od rodzaju choroby, wieku osoby chorej, rodzaju przyjmowanych leków, ogólnego stanu zdrowia, historii choroby oraz nasilenia objawów.

Cele leczenia są następujące:

• Skorygowanie, kontrolowanie lub spowolnienie procesu chorobowego leżącego u podstaw choroby

• Unikanie lub zmiana czynności, które nasilają ból

• Zmniejszanie bólu za pomocą leków przeciwbólowych i przeciwzapalnych

• Utrzymanie ruchomości stawów i siły mięśni poprzez fizykoterapię

• Zmniejszanie obciążenia stawów poprzez stosowanie ortez, szyn lub lasek, w zależności od potrzeb

?

Jakie leki są stosowane w leczeniu chorób zapalnych?

Dostępnych jest wiele leków, które zmniejszają ból, obrzęk i stan zapalny stawów oraz ewentualnie zapobiegają lub minimalizują postęp choroby zapalnej. Do leków tych należą:

• Niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ, takie jak aspiryna, ibuprofen lub naproksen)

• Kortykosteroidy (np. prednizon)

• Leki przeciwmalaryczne (takie jak hydroksychlorochina)

• Inne leki doustne, w tym apremilast (Otezla), azatiopryna (Imuran), cyklofosfamid (Cytoxan), leflunomid (Arava), metotreksat i sulfasalazyna

• Leki biologiczne, takie jak abatacept, adalimumab (Humira), certolizumab (Cimzia), etanercept (Enbrel), enercept-szzs (Ereizi), golimumab (Simponi, Simponi Aria), infliksymab (Remicade), rytuksymab (Rituxin) i tocilizumab (Actemra).

Niektóre z tych leków są tradycyjnie stosowane w leczeniu innych schorzeń, takich jak rak lub choroba zapalna jelit, lub w celu zmniejszenia ryzyka odrzucenia przeszczepionego narządu. Jednak w przypadku stosowania leków „chemioterapeutycznych” (takich jak metotreksat lub cyklofosfamid) w leczeniu chorób zapalnych, dawki są znacznie niższe, a ryzyko wystąpienia działań niepożądanych mniejsze niż w przypadku stosowania większych dawek w leczeniu raka.

Jeśli pacjentowi przepisano jakikolwiek lek, ważne jest, aby regularnie spotykać się z lekarzem, aby mógł on wykryć wystąpienie jakichkolwiek skutków ubocznych.

Dowiedz się od lekarza więcej o różnych lekach stosowanych w leczeniu zapalenia stawów, od NLPZ po chemioterapię.

Leki przeciwbólowe stosowane miejscowo

Te leki stosowane miejscowo mogą przynieść ulgę w bólu osobom z chorobą zwyrodnieniową stawów, która dotyczy tylko kilku stawów, np. ręki, lub osobom, u których ból nie jest silny.

Przeciwzapalne leki przeciwbólowe (NLPZ)

Niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ) są dostępne zarówno bez recepty, jak i na receptę. Prawie każdy chory na zapalenie stawów przyjmował lub przyjmuje jeden z tych leków. Dawki przepisywane na receptę mogą pomóc w zmniejszeniu stanu zapalnego stawów.

Inne leki przeciwbólowe w chorobie zwyrodnieniowej stawów

Acetaminofen: Lek ten jest dostępny bez recepty i jest powszechnie stosowanym środkiem przeciwbólowym u osób z zapaleniem stawów. Należy pamiętać, że alkohol i leki z acetaminofenem nie idą w parze. Takie połączenie może zwiększyć ryzyko poważnego uszkodzenia wątroby.

Leki przeciwdepresyjne: Twój lekarz może zalecić stosowanie leków przeciwdepresyjnych w leczeniu bólu przewlekłego, niezależnie od tego, czy cierpisz na depresję, czy nie. Nie jest do końca jasne, w jaki sposób leki przeciwdepresyjne pomagają zmniejszyć ból, ale uważa się, że pewną rolę odgrywa ich przeciwdepresyjny wpływ na substancje chemiczne w mózgu. Działania niepożądane mogą obejmować od senności do suchości w ustach i niewyraźnego widzenia. Rzadko leki te mogą powodować zmiany nastroju lub myśli samobójcze.

Leki narkotyczne: Narkotyczne leki przeciwbólowe działają na receptory bólowe w mózgu w celu uśmierzenia bólu. Są one dostępne wyłącznie na receptę i mogą być stosowane w przypadku silniejszego bólu, ale nie łagodzą stanu zapalnego stawów. Często są one łączone z acetaminofenem lub lekami z grupy NLPZ w celu wzmocnienia ich działania. ?

Kiedy zażywasz leki narkotyczne, ryzykujesz wystąpienie tolerancji. Oznacza to, że potrzebujesz coraz więcej leków, aby uzyskać ten sam efekt. Można również stać się zależnym lub uzależnionym. Ponadto, leki narkotyczne mogą powodować efekty uboczne, takie jak zaparcia, senność, suchość w ustach i trudności w oddawaniu moczu.

Zapalenie stawów i steroidy

Sterydy są silnymi lekami przeciwzapalnymi, które mogą leczyć wiele form zapalenia stawów, w tym reumatoidalne zapalenie stawów, toczeń i inne formy zapalenia, takie jak zapalenie naczyń.

Mimo swojej skuteczności, sterydy mogą wywoływać wiele skutków ubocznych, zwłaszcza gdy są przyjmowane w postaci tabletek i stosowane przez dłuższy czas. Często lekarze starają się uniknąć tych problemów, wstrzykując steryd do chorego stawu lub stosując inne leki w połączeniu z innymi, aby utrzymać dawkę sterydów na jak najniższym poziomie.

Zastrzyki z hialuronianu

Istnieje kilka wersji zastrzyków z hialuronianu, zwanych również wiskosuplementacją, stosowanych w leczeniu choroby zwyrodnieniowej stawu kolanowego. Są one wstrzykiwane bezpośrednio do stawu. W niektórych badaniach wykazano pewne korzyści w zakresie zmniejszania bólu w okresie do 6 miesięcy, ale w innych wyniki były bardziej ograniczone.

Leki przeciwreumatyczne modyfikujące przebieg choroby (DMARDs)

Leki te często są w stanie zmienić przebieg niektórych postaci zapalnego zapalenia stawów – takich chorób, jak reumatoidalne zapalenie stawów, łuszczycowe zapalenie stawów czy zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa – które mogą niszczyć stawy. Często są to pierwsze leki stosowane w tych chorobach.

Działanie leków DMARD polega na zakłócaniu lub hamowaniu układu odpornościowego, który atakuje stawy u osób cierpiących na pewne formy zapalnego zapalenia stawów. Agresywne leczenie zapalenia stawów często obejmuje stosowanie jednego lub kilku leków z grupy DMARDs.

Mimo swojej skuteczności, leki z grupy DMARD wiążą się z większym ryzykiem wystąpienia poważnych działań niepożądanych. Odczuwanie korzyści wynikających z przyjmowania leków z grupy DMARD często trwa tygodniami. Dlatego często łączy się je z szybciej działającym lekiem, takim jak NLPZ, innym lekiem przeciwbólowym lub steroidami, aby złagodzić niektóre objawy zapalenia stawów.

Terapia biologiczna w chorobie zwyrodnieniowej stawów

Leki modyfikujące odpowiedź biologiczną (leki biologiczne), dopuszczone do stosowania w leczeniu niektórych postaci zapalnego zapalenia stawów, takich jak łuszczycowe zapalenie stawów, reumatoidalne zapalenie stawów i zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa, działają poprzez zmianę funkcji układu odpornościowego, który atakuje stawy.

Leki te muszą być podawane we wlewie dożylnym lub w zastrzyku i są droższe niż inne leki na zapalenie stawów.

Leki stosowane w chemioterapii

Chemioterapia, tradycyjnie stosowana w leczeniu nowotworów, pomaga osobom cierpiącym na niektóre choroby zapalne i autoimmunologiczne, ponieważ spowalnia rozmnażanie komórek i zmniejsza ilość pewnych produktów wytwarzanych przez te komórki, które wywołują reakcję zapalną. Dawki leków stosowanych w chorobach reumatycznych lub autoimmunologicznych są niższe niż dawki stosowane w leczeniu nowotworów.

Leki na podagrę

Niektóre leki są stosowane w celu zmniejszenia stanu zapalnego związanego z ostrymi atakami podagry, podczas gdy inne obniżają wysoki poziom kwasu moczowego, który jest przyczyną choroby.

Lekarz opowiada, w jaki sposób promieniowanie rentgenowskie jest wykorzystywane do diagnozowania zapalenia stawów.

Do badania rentgenowskiego nie trzeba się specjalnie przygotowywać, ale należy poinformować technika, jeśli pacjentka może być w ciąży. Ryzyko narażenia płodu na promieniowanie jest niewielkie, ale należy je zminimalizować,

Przed badaniem należy zdjąć wszelką biżuterię. W zależności od części ciała poddawanej prześwietleniu rentgenowskiemu może być konieczne zdjęcie części odzieży. Otrzymasz coś do przykrycia się.

Co dzieje się podczas prześwietlenia?

Zdjęcie rentgenowskie jest wykonywane w pracowni radiologicznej.

Aparat rentgenowski wysyła wiązkę promieniowania jonizującego przez lampę rentgenowską. Energia ta przechodzi przez prześwietlaną część ciała, a następnie jest pochłaniana na kliszy lub w aparacie cyfrowym, tworząc obraz. Kości i inne gęste obszary są widoczne jako jaśniejsze odcienie szarości do bieli, natomiast obszary, które nie pochłaniają promieniowania, są ciemnoszare do czarnych.

Całe badanie trwa nie dłużej niż 10-15 minut.

Podczas badania rentgenowskiego nie odczuwa się żadnego dyskomfortu.

Od kuchni po sypialnię – oto przewodnik lekarza po poszczególnych pomieszczeniach, który ułatwi życie z chorobą zwyrodnieniową stawów.

Urządzenia ułatwiające życie z chorobą zwyrodnieniową stawów

Od kuchni po sypialnię – oto przewodnik lekarza po poszczególnych pomieszczeniach, który ułatwi życie z chorobą zwyrodnieniową stawów.

By Denise Mann Medically Reviewed by Michael W. Smith,?MD Od lekarza Archiwum

Choć w kwestii radzenia sobie z chorobą zwyrodnieniową stawów najwięcej uwagi poświęca się środkom przeciwbólowym, ważną rolę odgrywa także stosowanie urządzeń pomocniczych. Te proste urządzenia mogą poprawić zdolność do chodzenia, kąpania się, gotowania, sprzątania i ubierania się z względną łatwością.

„Zapalenie stawów to zarówno ból, jak i utrata funkcji stawów. Obydwa te czynniki są obezwładniające” – wyjaśnia dr John Klippel, prezes i dyrektor generalny Arthritis Foundation w Atlancie. Jedną z metod walki z bólem są leki. Jednak w przypadku utraty funkcjonalności najczęściej stosuje się urządzenia wspomagające”.

Od czego zacząć i co może Ci najbardziej pomóc? Zapoznaj się z przewodnikiem po poszczególnych pomieszczeniach, aby dowiedzieć się dokładnie, jak i gdzie urządzenia pomocnicze mogą pomóc w codziennych czynnościach życiowych.

Kuchnia/jadalnia

Istnieje wiele przydatnych pomocy i strategii, które mogą ułatwić osobom z artretyzmem gotowanie i spożywanie posiłków.

Na przykład, „naczynia są często małe i trudne do uchwycenia dla osób z artretyzmem rąk” – mówi Klippel. Jednak wybór przyborów kuchennych z piankowymi uchwytami o szerokim uchwycie może mieć duże znaczenie. „Uchwyty są większe, więc ludzie mogą je chwycić” – mówi. Inne urządzenia, które ułatwiają życie w kuchni, to m.in:

• Przedłużacz zasięgu. Ten drążek ze sterowanym spustem uchwytem na końcu pozwala sięgnąć na odległość 26 do 30 cali i podnieść małe przedmioty – na przykład puszkę zupy z szafki, która w innym przypadku byłaby poza zasięgiem.

• Otwieracz do słoików. Gdy już zbierzesz słoik, otwórz go za pomocą automatycznego otwieracza do słoików, który zaciska się na słoikach dowolnej wielkości i odkręca zakrętki.

• Dźwignie drzwi. Zamień pokrętła do drzwi i kranów na dźwignie, aby nie trzeba było ich chwytać i przekręcać.

• Przedłużacze do krzeseł. Przedłużacze nóg krzeseł mogą podnieść siedzisko przy stole w kuchni lub jadalni na wysokość, na której najłatwiej jest siedzieć. Pomocne mogą być również stołki, wózki lub kosze na śmieci na kółkach.

Kluczowe znaczenie ma również organizacja kuchni. Uporządkuj szafki i szuflady tak, aby mieć szybki i łatwy dostęp do najczęściej używanych przedmiotów. Pozwoli to ograniczyć konieczność bolesnego rozciągania. Podnieś poziom urządzeń elektrycznych, takich jak kuchenki mikrofalowe, roboty kuchenne i wypiekacze do chleba, na wygodną wysokość, aby zmniejszyć nadmierny nacisk na biodra i kolana.

Przy następnej wizycie w sklepie spożywczym zwróć uwagę na logo „Ease-of-Use Commendation Logo” Fundacji Arthritis Foundation. Znak ten oznacza produkty i opakowania przyjazne dla użytkownika. Pojemnik Folgers AromaSeal? ma łatwy do trzymania uchwyt i foliowe zamknięcie, które można odkleić, dzięki czemu nie trzeba otwierać puszki. Pełną listę wszystkich takich produktów można znaleźć na stronie https://www.arthritis.org/resources/sponsors/Ease_of_Use/eou_complete_list.asp.

W Internecie można kupić wiele urządzeń wspomagających. Wystarczy wyszukać nazwę poszukiwanego produktu. Można też skontaktować się z lokalnym oddziałem Fundacji Arthritis Foundation, aby znaleźć lokalne sklepy, które sprzedają takie produkty.

Twoja sypialnia

Proste czynności dla większości z nas, takie jak poranne ubieranie się czy włączanie lampki do czytania, mogą być trudne dla osób z artretyzmem, ale niektóre urządzenia wspomagające mogą ułatwić ten proces.

• Pomoce do skarpetek i suwaki. Pomocnik do skarpetek może pomóc w podciąganiu skarpetek bez konieczności zginania nóg. Suwak z dużym szczeblem, który mocuje się do przywieszki suwaka, ułatwia chwytanie i zapinanie suwaków.

• Buty z uchwytami na rzepy. Wypróbuj buty do chodzenia z rzepami zamiast sznurowadeł, aby ułatwić sobie codzienne ubieranie.

• Duże guziki i kieszenie. Szukaj ubrań z guzikami wielkości złotówki i dużymi kieszeniami, w których możesz nosić klucze lub inne trudne do uchwycenia przedmioty. Zarówno w przypadku biustonoszy, jak i koszul, szukaj zapięć otwieranych z przodu.

• Przedłużacz zasięgu. Jeśli w Twojej szafie znajdują się trudno dostępne miejsca, przedłużacz zasięgu pozwoli Ci sięgnąć na wysokość 26 do 30 cali bez rozciągania.

Rozważ lampy, które włącza się za pomocą dotyku, głosu lub ruchu. Małe pokrętła w istniejących lampach należy zastąpić większymi, umożliwiającymi chwytanie i obracanie. Telefony z dużymi przyciskami są również łatwiejsze w użyciu. Specjalne poduszki, w tym poduszki pod kark, mogą pomóc uniknąć nadwyrężania szyi i mięśni karku podczas odchylania się lub snu, a duża poduszka pod ciało może podtrzymywać ramiona i nogi w nocy. Niektóre osoby z artretyzmem uważają, że pomocne jest przyczepianie rzepów na rogach prześcieradeł, dzięki czemu mogą ścielić łóżko bez konieczności wkładania prześcieradła.

Twoja łazienka

Kilka prostych innowacji może zmienić świat w łazience.

• Obrotnice do kranów. Uchwyty z dźwignią znacznie ułatwiają odkręcanie baterii w umywalce.

• Drążek wannowy. Zainstaluj drążek wannowy, którego będziesz mógł się trzymać podczas wchodzenia i wychodzenia z wanny.

• Siedzisko prysznicowe. Te proste siedziska montuje się w wannie lub kabinie prysznicowej. Pomagają oszczędzać energię podczas kąpieli i zapobiegają upadkom.

• Podwyższona deska klozetowa. Podwyższona deska sedesowa może zmniejszyć wysiłek związany z wchodzeniem i schodzeniem z tradycyjnej, niskiej deski sedesowej.

Również podczas kąpieli w wannie lub pod prysznicem szczotka lub gąbka o długiej rączce może pomóc w umyciu trudno dostępnych miejsc.

Salon lub pokój dzienny

Zrelaksuj się bez stresu, korzystając z tych pomocnych akcesoriów w swoim salonie.

• Lampy uruchamiane jednym przyciskiem lub za pomocą głosu i ruchu. W zależności od upodobań można wybrać lampy, które włączają się po prostym dotknięciu podstawy, po wejściu do pokoju lub po rozmowie.

• Poduszka pod szyję. Trzymaj poduszkę pod szyję na kanapie razem z innymi poduszkami, aby zapewnić sobie wygodę podczas oglądania telewizji.

• Uchwyty i gałki do drzwi. Małe, obrotowe gałki zastąp dźwigniami lub dopasowanymi do kształtu drzwi gumowymi osłonami gałek, które łatwo uchwycić i przekręcić.

• Uchwyty na książki. Jeśli lubisz czytać na kanapie, kup uchwyt na książkę, aby móc czytać bez użycia rąk.

Pamiętaj, nie oglądaj telewizji leżąc na plecach, ponieważ może to powodować dyskomfort i ból pleców. A jeśli zmiana kanałów na pilocie stanowi wyzwanie, rozważ zakup pilota uniwersalnego z większymi przyciskami.

Przedpokoje i drzwi

Urządzenia wspomagające, takie jak laski, kule czy chodziki, mogą pomóc w poruszaniu się po domu. Oto kilka innych pomocnych urządzeń.

• Przekręcarki do kluczy. Proste przekręcarki do kluczy mogą sprawić, że wchodzenie i wychodzenie z domu będzie znacznie mniej kłopotliwe. Zazwyczaj mają one duże plastikowe uchwyty, które umożliwiają przekręcanie kluczy.

• Dźwignie klamek drzwiowych. Dźwignie lub nakładki na klamki zapewniają lepszą przyczepność i siłę nacisku. Często są wykonane z formowanej gumy i pasują do standardowej klamki drzwiowej.

Reaktywne zapalenie stawów, dawniej nazywane zespołem Reitera, dotyka młodych, aktywnych seksualnie mężczyzn. Dowiedz się od lekarza więcej o przyczynach, objawach i sposobach leczenia tej choroby.

Chorobę rozpoznaje się po różnych objawach w różnych narządach ciała, które mogą, ale nie muszą wystąpić w tym samym czasie. Choroba może pojawić się szybko i z dużym nasileniem lub wolniej, z nagłymi remisjami lub nawrotami.

Reaktywne zapalenie stawów dotyka przede wszystkim aktywnych seksualnie mężczyzn w wieku od 20 do 40 lat. Szczególnie zagrożone są osoby zakażone HIV (ludzkim wirusem niedoboru odporności).

Co wywołuje reaktywne zapalenie stawów?

Przyczyna reaktywnego zapalenia stawów jest nadal nieznana, ale badania sugerują, że choroba ta jest częściowo spowodowana predyspozycjami genetycznymi: Około 75% osób cierpiących na to schorzenie ma pozytywny wynik badania krwi na obecność markera genetycznego HLA-B27.

U aktywnych seksualnie mężczyzn większość przypadków reaktywnego zapalenia stawów jest następstwem zakażenia Chlamydia trachomatis lub Ureaplasma urealyticum, które są chorobami przenoszonymi drogą płciową. W innych przypadkach objawy pojawiają się po zakażeniu jelitowym bakteriami z rodzaju Shigella, Salmonella, Yersinia lub Campylobacter.

Poza stosowaniem prezerwatyw podczas aktywności seksualnej, nie jest znany żaden środek zapobiegawczy reaktywnemu zapaleniu stawów.

Jakie są objawy reaktywnego zapalenia stawów?

Pierwszymi objawami reaktywnego zapalenia stawów są bolesne oddawanie moczu i wydzielina z penisa, jeśli zapalenie dotyczy cewki moczowej. W przypadku zapalenia jelit może wystąpić biegunka. Następnie, po 4 do 28 dniach, pojawia się zapalenie stawów, które zwykle dotyczy palców rąk i nóg, kostek, bioder i stawów kolanowych. Zazwyczaj w jednym czasie może być dotknięty tylko jeden lub kilka z tych stawów. Do innych objawów należą:

• Wrzody w jamie ustnej

• Zapalenie oka

• Keratoderma blennorrhagica (plamy łuszczącej się skóry na dłoniach, podeszwach, tułowiu lub skórze głowy)

• Ból pleców spowodowany zajęciem stawu krzyżowo-biodrowego (SI)

• Ból spowodowany zapaleniem więzadeł i ścięgien w miejscu ich przyczepu do kości (enthesitis)

?

Jak rozpoznaje się reaktywne zapalenie stawów?

Diagnozowanie reaktywnego zapalenia stawów może być skomplikowane ze względu na fakt, że objawy często występują w odstępie kilku tygodni. Lekarz może zdiagnozować reaktywne zapalenie stawów, gdy zapalenie stawów u pacjenta występuje razem z zapaleniem oka i dróg moczowych lub wkrótce po nich i trwa przez miesiąc lub dłużej.

Nie ma specyficznego testu do diagnozowania reaktywnego zapalenia stawów, ale lekarz może sprawdzić wydzielinę z cewki moczowej pod kątem chorób przenoszonych drogą płciową. Próbki kału mogą być również badane pod kątem oznak infekcji. Badania krwi pacjentów z reaktywnym zapaleniem stawów są zazwyczaj dodatnie dla markera genetycznego HLA-B27, z podwyższoną liczbą białych krwinek i zwiększonym wskaźnikiem sedymentacji erytrocytów (ESR) – obie te cechy świadczą o stanie zapalnym. Pacjent może być również lekko anemiczny (mieć zbyt mało czerwonych krwinek w krwiobiegu).

Zdjęcia rentgenowskie stawów poza kręgosłupem zwykle nie wykazują żadnych nieprawidłowości, chyba że u pacjenta występują nawracające epizody choroby. Na zdjęciu rentgenowskim w stawach, w których wielokrotnie występował stan zapalny, mogą być widoczne obszary utraty kości, oznaki osteoporozy lub ostrogi kostne. Stawy w plecach i miednicy (stawy krzyżowo-biodrowe) mogą wykazywać nieprawidłowości i uszkodzenia spowodowane reaktywnym zapaleniem stawów.

Jak leczy się reaktywne zapalenie stawów?

Infekcje bakteryjne, takie jak chlamydia, będą wymagały leczenia antybiotykami. Zapalenie stawów wywołane reaktywnym zapaleniem stawów leczy się zwykle niesteroidowymi lekami przeciwzapalnymi (NLPZ), takimi jak naproksen, aspiryna lub ibuprofen. Wysypki skórne i zapalenie oczu można leczyć steroidami.

Osobom z chorobą przewlekłą mogą zostać przepisane inne leki, w tym metotreksat. Pacjenci z przewlekłym zapaleniem stawów mogą zostać skierowani do fizykoterapeuty i mogą otrzymać zalecenie regularnych ćwiczeń.

Jakie są rokowania dla osób z reaktywnym zapaleniem stawów?

Rokowanie w przypadku reaktywnego zapalenia stawów jest zróżnicowane. Większość osób zdrowieje w ciągu trzech do czterech miesięcy, ale u około połowy z nich choroba nawraca przez kilka lat. U niektórych osób dochodzi do powikłań, do których mogą należeć: zapalenie mięśnia sercowego, zapalenie ze sztywnieniem kręgosłupa, jaskra, postępująca ślepota, nieprawidłowości w budowie stóp lub gromadzenie się płynu w płucach.

Tai chi to jedna z wielu alternatywnych metod leczenia, która może przynieść ulgę w bólu, pozwalając na zmniejszenie ilości przyjmowanych leków przeciwbólowych. Dowiedz się więcej na stronie doctor.

Być może bolą Cię kolana, biodra skrzypią lub masz sztywne ramiona. Istnieje duże prawdopodobieństwo, że tai chi może Ci pomóc.

Ta medytacyjna sztuka walki – charakteryzująca się powolnymi, łagodnymi ruchami i głębokim oddychaniem – jest tradycyjną chińską praktyką umysłu i ciała, której korzenie sięgają tysięcy lat wstecz.

Oprócz jej starożytnego pochodzenia, istnieją współczesne dowody na to, że może ona pomóc w zachowaniu zdrowia, zwłaszcza jeśli chodzi o dbanie o stawy.

Co to jest Tai Chi?

„Wygląda to prawie jak taniec w zwolnionym tempie” – mówi dr Mary L. Jurisson, specjalista medycyny fizycznej i rehabilitacji z Mayo Clinic w Rochester, MN, która uczyła tai chi.

Podczas wykonywania tai chi wykonuje się serię ćwiczeń, które przechodzą jedno w drugie, z naciskiem na prawidłową postawę. „Kiedy obserwujemy ludzi wykonujących tai chi, zauważamy, że płynnie i z gracją przechodzą z jednej pozycji do drugiej” – mówi Jurisson.

Na zajęcia tai chi można uczęszczać w grupie. Do większości ruchów nie potrzeba partnera, choć w tai chi „praktyka pchających dłoni” wymaga pracy w parach.

Istnieje wiele odmian tai chi; najbardziej popularny jest styl Yang. Wszystkie obejmują ruchy okrężne i koncentrację na wzorcach oddechowych.

Początkujący ćwiczą zapamiętując poszczególne ruchy. Później uczniowie uczą się rozwijać płynność, poprawiając jednocześnie równowagę i „energetyczne połączenie” – mówi Gene Nelson, certyfikowany mistrz instruktor i założyciel Empire Tai Chi w Westchester w stanie Nowy Jork.

Tai chi wykorzystuje duże i małe ruchy, często w tym samym czasie. „Pojedynczy ruch może wymagać zrobienia kroku w jedną stronę i obrócenia ciała w inną, przy jednoczesnym poruszaniu ramionami w różnych kierunkach i łagodnym przechodzeniu między nogami” – mówi Nelson.

Tai Chi dla Twoich stawów

Chociaż uspokajająca i medytacyjna natura tai chi jest znana od dawna, dopiero niedawno doceniono jej zalety fizyczne, takie jak łatwiejsze poruszanie się. „Obecnie zdecydowana większość osób w Stanach Zjednoczonych, które ćwiczą tai chi, robi to z powodów zdrowotnych, a nie tylko z ciekawości intelektualnej” – mówi Nelson.

Ćwiczenie to jest mało intensywne, więc kolana, kostki i inne stawy nie są nadmiernie obciążone. „Prawie każdy może uprawiać tai chi” – mówi Nelson. Kilku uczniów Nelsona ma po 90 lat i – jak mówi – często szybko zauważają rezultaty.

Jurisson nie jest zaskoczony. „Wielu badaczy zauważyło pozytywne efekty w ciągu miesiąca lub dwóch od rozpoczęcia ćwiczeń, a niektórzy ludzie po jednej godzinie czują się lepiej niż przed laty” – mówi.

Jeśli nie jesteś teraz aktywny, możesz zauważyć różnicę po prostu dlatego, że znów zaczynasz się delikatnie ruszać. „Kiedy wielokrotnie uciskasz stawy, płyn maziowy lepiej przepływa przez chrząstkę” – mówi Jurisson. „To ją odżywia, co sprawia, że końcówki stawów są śliskie, dzięki czemu mogą się płynnie poruszać”.

Lepsza równowaga

Tai chi może także poprawić siłę mięśni i równowagę – twierdzi dr Leigh F. Callahan, profesor medycyny na Uniwersytecie Karoliny Północnej w Chapel Hill.

Poprowadziła ona badanie oparte na programie tai chi prowadzonym przez Arthritis Foundation. Wyniki: Osoby uczestniczące w 8-tygodniowym kursie poprawiły swoją zdolność utrzymywania równowagi, a także zgłaszały mniejszy ból, zmęczenie i sztywność.

Inne badania, opublikowane w New England Journal of Medicine, wykazały, że tai chi może być pomocne dla osób cierpiących na fibromialgię, schorzenie powodujące rozległy ból (który może obejmować stawy, ale nie jest do nich ograniczony). Wykazano również, że tai chi pomaga osobom cierpiącym na przewlekły ból dolnego odcinka kręgosłupa, a także cierpiącym na zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa.

Mogą Ci się również spodobać medytacyjne aspekty tai chi. „Wiele osób uważa, że łatwiej jest skupić się na konkretnej myśli lub mantrze podczas ruchu, co właśnie robi się w tai chi” – mówi Jurisson.