Lekarz mówi ci.

Dowiedz się więcej o zapaleniu pochewki ścięgna, bolesnym schorzeniu, w którym dochodzi do zapalenia pochewki, w której znajduje się ścięgno.

Jakie są objawy?

Zapalone ścięgno może być bolesne i opuchnięte. Może to być bardziej odczuwalne podczas używania ścięgna, zwłaszcza jeśli przyczyną jest powtarzający się ruch, taki jak uderzanie młotkiem lub rakietą tenisową.

W przypadku obrzęku pochewki ścięgna może gromadzić się płyn, który pogarsza objawy. Obrzęk może być wyczuwalny, a w niektórych przypadkach także widoczny. Obszar ten może stać się tak tkliwy, że nawet dotykanie go sprawia ból.

Może się to zdarzyć w dowolnym miejscu, w którym znajdują się mięśnie i ścięgna, ale bardziej prawdopodobne jest, że wystąpi w twoim ciele:

• Ramię

• Górna część ramienia

• Przedramię (biceps)

• Dłonie i palce

• Kolano

• Achilles (gruba, linowata tkanka biegnąca od mięśnia łydki do pięty)

Jeśli powyższe objawy występują u kciuka, to prawdopodobnie cierpisz na specyficzny rodzaj zapalenia tenosynowego De Quervainsa. Wynika ono z zapalenia ścięgna u podstawy kciuka. Możesz odczuwać:

• Ból wzdłuż nadgarstka od strony kciuka

• Łapanie lub klikanie podczas używania

• Objawy zwykle nasilają się, gdy próbujesz coś ścisnąć, chwycić lub obrócić nadgarstek.

Prawdopodobieństwo zachorowania jest większe w ciąży, choć lekarze nie są pewni, dlaczego tak się dzieje.

Przyczyny i czynniki ryzyka

Nie zawsze jest jasne, co powoduje zapalenie pochewek ścięgnistych, choć zwykle zaczyna się ono w średnim wieku. Przyczyną mogą być powtarzające się ruchy, takie jak skakanie, rzucanie lub bieganie, lub też może do niego dojść, gdy wykonasz coś nagłego, np. podniesiesz wyjątkowo duży ciężar. Rolę mogą tu odgrywać także nowe ruchy, zwłaszcza nad głową, takie jak malowanie sufitu.

Zapalenie stawów i choroby zapalne, które powodują zużycie stawów, mogą powodować problemy z otaczającymi je ścięgnami i tkankami. Czasami może to prowadzić do długotrwałej lub przewlekłej postaci zapalenia tenosynowego. W poważnych przypadkach mogą tworzyć się torbiele, które zrywają lub przerywają ścięgna, zmieniają kształt ręki i utrudniają jej używanie.

Niektóre leki, takie jak antybiotyki fluorochinolonowe (Cipro, Noroxin) i statyny, które leczą wysoki poziom cholesterolu, również mogą zwiększać ryzyko uszkodzenia ścięgien prowadzącego do zapalenia pochewek ścięgnistych.

Jak rozpoznaje się zapalenie tenosynova?

Lekarz może zazwyczaj postawić diagnozę na podstawie objawów i badania fizykalnego. Może on naciskać na dotknięte miejsca lub poprosić o wykonanie określonych ruchów i sprawdzić, czy sprawiają one ból.

Należy poinformować lekarza o wrażeniach w danym miejscu. Czy mrowienie? Piecze? Czy poprawia się, gdy odpoczywasz? Koniecznie poinformuj o wszelkich nowych zmianach w pracy lub sposobie wykonywania ćwiczeń.

Jeśli to wszystko nie wystarczy do postawienia diagnozy, lekarz może wykonać zdjęcia tego obszaru za pomocą rezonansu magnetycznego lub ultrasonografu, aby potwierdzić lub wykluczyć inne przyczyny.

Jak leczy się zapalenie stawu skokowego?

Pierwszą metodą leczenia jest zazwyczaj odpoczynek. Im szybciej rozpoczniesz leczenie, tym lepiej będzie ono działać. W miarę możliwości należy zaprzestać wykonywania czynności, które wywołują objawy. Może być nawet konieczne zastosowanie szyny lub usztywnienia, aby uniemożliwić poruszanie daną częścią ciała.

W przypadku zaostrzenia należy przykładać lód do miejsca zapalenia przez 20 minut. Ciepło może być bardziej przydatne w przypadku przewlekłego zapalenia ścięgien. W razie wątpliwości porozmawiaj z lekarzem.

Pomocne mogą być również leki dostępne bez recepty, takie jak niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ). Lekarz może zasugerować większe niż standardowe dawki w zależności od poziomu bólu i obrzęku lub w przypadku występowania schorzeń takich jak reumatoidalne zapalenie stawów. W niektórych przypadkach lekarz może wstrzyknąć kortykosteroid w celu zmniejszenia stanu zapalnego.

Kiedy obrzęk i ból zmniejszą się, należy powoli i delikatnie zwiększyć zakres ruchu. Jeżeli zapalenie tenosynovitis jest poważne, lekarz lub fizykoterapeuta może zaproponować zestaw ćwiczeń, które pomogą w tym zakresie. Konieczne może być wykonywanie ich kilka razy dziennie.

W rzadkich przypadkach może być konieczna operacja w celu naprawy ścięgna lub usunięcia twardych kawałków wapnia, które mogą się odkładać i powodować problemy ze ścięgnem.

Wskazówki, jak zapobiegać zapaleniu ścięgien

Zapalenie pochewki ścięgna zwykle zaczyna się od zapalenia ścięgna. Chociaż nie zawsze jest jasne, co powoduje jedno i drugie, istnieją pewne rzeczy, które mogą zmniejszyć ryzyko.

Rób przerwy. Staraj się nie pozostawać w tej samej pozycji przez zbyt długi czas. Na przykład, jeśli praca zmusza Cię do pozostawania w bezruchu przez wiele godzin, rób przerwy i poruszaj się co około 30 minut, jeśli to możliwe. Nie wykonuj ciągle tej samej czynności bez przerwy. Niezależnie od tego, czy chodzi o pisanie na klawiaturze, rzucanie piłką baseballową czy granie na pianinie, zmieniaj swoje ruchy, aby zachować równowagę i dać organizmowi szansę na odpoczynek.

Naucz się podnosić ciężary. Zachowaj ostrożność przy podnoszeniu przedmiotów. Jeśli są one wyjątkowo ciężkie, trzymaj je pewnie, ale nie za mocno, i unikaj podnoszenia ich tylko jedną ręką lub tylko jedną stroną ciała.

Poruszaj się we właściwy sposób. Naucz się właściwego sposobu wykonywania ruchów fizycznych we wszystkich dyscyplinach sportu i zajęciach. Niezależnie od tego, czy podnosisz ciężary, wykonujesz rzuty wolne, czy grasz na wiolonczeli, istnieją odpowiednie techniki, które mogą zapobiec urazom. W nauce prawidłowej formy mogą pomóc trenerzy, nauczyciele, instruktorzy i fizykoterapeuci. Jeśli zauważysz, że jakiś ruch powoduje ból, zatrzymaj się i zapytaj.

Przed ćwiczeniami należy się rozgrzać. 5-10 minut lekkiego joggingu lub podskoków powinno wystarczyć.

Życie z zapaleniem tenosynowym

Ważne jest, aby odpoczywać od razu po wystąpieniu objawów. W przeciwnym razie może dojść do zerwania ścięgna lub jego pochewki, co może być trudne do naprawienia. Jeśli objawy są bardzo bolesne, nie chcą ustąpić lub uniemożliwiają normalne funkcjonowanie przez okres dłuższy niż kilka dni, należy skontaktować się z lekarzem. Być może zauważy on chorobę podstawową, którą można leczyć. Lekarz zaproponuje odpowiednią kombinację odpoczynku, leków i fizykoterapii, która pomoże w powrocie do zdrowia.

Nawyki zdrowotne, domowe sposoby leczenia i inne sposoby, które mogą przynieść ulgę w bólu biodra.

1/11

Na każde 10 kg dodatkowej masy ciała, które nosisz, przypada dodatkowe 50 kg nacisku na biodra i kolana. Jeśli Twoje stawy odczuwają obciążenie, znajdź odpowiednią dla siebie wagę i porozmawiaj z lekarzem o najlepszych sposobach odchudzania. W zależności od tego, co jest przyczyną bólu bioder, zrzucenie zbędnych kilogramów może pomóc i ułatwić poruszanie się.

Odciąż się

2/11

Twoja waga to nie tylko tkanka tłuszczowa: Biodra przejmują również ciężar wszystkiego, co nosisz w rękach i na plecach. Aby odciążyć biodra, używaj wózka ręcznego do zakupów spożywczych i używaj bagażu na kółkach. Jeśli nosisz torebkę, rozważ plecak, aby ciężar był równomiernie rozłożony na plecach.

Ruszaj się, aby się zgubić

3/11

Warto odpoczywać, dopóki ból nie ustąpi. Po ustąpieniu bólu należy zalecić sobie codzienną dawkę ćwiczeń, aby wzmocnić mięśnie i utrzymać sztywność stawu w ryzach. Należy zapytać lekarza, czy ćwiczenia o małej intensywności, takie jak spacery, pływanie lub joga, mogłyby pomóc w złagodzeniu dolegliwości.

Unikaj ćwiczeń o dużej intensywności

4/11

Ruch pomoże Twoim biodrom, ale to nie jest dobry moment, aby zacząć biegać z górki lub uprawiać kickboxing. Zacznij powoli od kilku minut na rowerze stacjonarnym lub eliptycznym. Gdy obolałość ustąpi miejsca sile, możesz zwiększyć długość treningów.

Trening w wodzie

5/11

Aby uzyskać najlepszy efekt ćwiczeń o małej intensywności, skorzystaj z basenu lub spa. Woda wspomaga ciało i odciąża stawy. Woda pozwala także na swobodniejsze, płynniejsze ruchy i zapewnia dobry opór, dzięki czemu mięśnie stają się silniejsze. Porozmawiaj z lekarzem lub fizykoterapeutą o ćwiczeniach, które mogą pomóc twoim biodrom.

Rozciąganie, wzmacnianie i stabilizacja

6/11

Istnieją również specjalne ćwiczenia, które mogą pomóc w zwalczaniu bólu biodra. Mogą one obejmować pracę tych części ciała, które wspierają stawy, w tym nóg i rdzenia. Aby uzyskać właściwą rutynę i formę, najlepiej współpracować z profesjonalistą, np. fizykoterapeutą. I nie forsuj się – jeśli podczas treningu poczujesz ból, przerwij go.

Stosuj ciepło i zimno

7/11

Masz pod ręką torbę z mrożonymi warzywami? Zawiń ją w cienki ręcznik i przyciśnij bezpośrednio do bioder, aby złagodzić ból. Ciepło – np. gorący prysznic lub kompres – rozluźnia mięśnie tuż przed rozciąganiem.

Lecz się bez obcasów

8/11

Czasami odpowiedź na ból biodra znajduje się tuż pod palcami. Wysokie obcasy ustawiają stopę pod nienaturalnym kątem i mogą zaburzać ułożenie ciała, co może powodować ból bioder. Pamiętaj, aby buty na płaskim obcasie miały dobre podparcie łuku stopy i amortyzację, która pomaga w absorpcji wstrząsów.

Leki bez recepty

9/11

Niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ), takie jak ibuprofen i naproksen, są częstym sposobem łagodzenia dolegliwości związanych z bólem biodra. Jeżeli nie możesz ich przyjmować (np. z powodu alergii lub problemów żołądkowych), spróbuj zamiast nich zastosować acetaminofen. Należy zwrócić się do lekarza, który zaleci najlepszy rodzaj i dawkę leku w danym przypadku, a także upewni się, że te środki przeciwbólowe są dla pacjenta bezpieczne.

Rozważenie innych leków

10/11

W niektórych przypadkach ból biodra jest częścią większego problemu, np. zapalenia stawów, urazu lub uciśniętego nerwu. W takich przypadkach konieczne będzie zastosowanie silniejszego leku przeciwbólowego. Na przykład w przypadku reumatoidalnego zapalenia stawów (RZS) lekarz może zalecić steryd łagodzący stan zapalny lub lek biologiczny działający na te elementy układu odpornościowego, które powodują stan zapalny stawów.

Wypróbuj terapię alternatywną

11/11

Jeśli tradycyjne metody leczenia nie przynoszą rezultatów, spróbuj terapii opartej na podejściu do umysłu i ciała. Akupunktura, masaż lub chiropraktyka mogą okazać się bardziej skuteczne.

Czy to tylko bolące ramię? Czy może to stan zapalny kaletki maziowej w stawie? Pokaz slajdów przygotowany przez lekarza wyjaśnia objawy zapalenia kaletki maziowej i sposoby leczenia bólu.

1/15

Małe, miękkie woreczki wokół stawów, zwane bursami, ulegają zapaleniu. Może wystąpić uczucie sztywności, a poruszanie stawem w normalny sposób może sprawiać ból. Chociaż stan ten jest związany z pewnymi urazami i chorobami, przyczyna każdego konkretnego przypadku jest często niejasna. Choroba może trwać krótko, może też być problemem długotrwałym. Lekarz może pomóc w jego leczeniu za pomocą leków, fizykoterapii i zmiany stylu życia.

Do czego służą tętniaki?

2/15

Te wypełnione płynem worki amortyzują stawy. Zmniejszają tarcie między kośćmi, ścięgnami, mięśniami i skórą. W przypadku kontuzji lub nadmiernej eksploatacji mogą gromadzić dodatkowy płyn i ulegać zapaleniu, a z czasem ich ściany mogą zgrubieć.

Ostre zapalenie kaletki maziowej

3/15

Oznacza to, że pojawia się ono szybko, w ciągu kilku godzin lub dni. Może się to zdarzyć w przypadku urazu stawu podczas upadku. Często boli przy poruszaniu lub nawet dotykaniu stawu objętego stanem zapalnym, a skóra w tym miejscu może puchnąć i czerwienieć. Infekcje lub podagra mogą powodować dodatkowe, bolesne zaostrzenia, w wyniku których skóra staje się ciepła w dotyku. Przyczyną mogą być także inne stany zapalne, takie jak zapalenie stawów.

Przewlekłe zapalenie kaletki maziowej

4/15

Dochodzi do niego z czasem, często podczas powtarzania tego samego ruchu. Kontuzje lub ostre zapalenie kaletki maziowej, które powtarzają się w tym samym miejscu, mogą prowadzić do powstania wersji „przewlekłej”. Niezależnie od przyczyny, istnieje większe prawdopodobieństwo dalszego uszkodzenia uszkodzonych już kaletek maziowych, zwłaszcza w przypadku nagłego zwiększenia ilości, ciężaru lub intensywności pracy fizycznej. Zaostrzenie może trwać miesiącami i może ograniczać ruch oraz osłabiać mięśnie.

Przyczyny

5/15

Nie zawsze jest to jasne, ale oto niektórzy z najczęstszych winowajców:

• Zakażenie bakteryjne spowodowane skaleczeniem lub zadrapaniem skóry

• Podagra lub pseudogout

• Zapalenie stawów, zwłaszcza reumatoidalne lub łuszczycowe

• Uraz w wyniku upadku

• Długotrwałe siedzenie, opieranie się lub klęczenie na danym stawie

• Sporty, w których powtarza się ten sam ruch, np. tenis

• Nierówny styl chodzenia, np. gdy jedna noga jest krótsza od drugiej

Objawy

6/15

Objawy różnią się nieco w zależności od miejsca, w którym występuje zapalenie kaletki maziowej. Jeśli podczas ruchu lub zginania boli bezpośrednio wokół stawu, może to być oznaką ostrego zapalenia kaletki maziowej. W przypadku typu przewlekłego poziom bólu jest różny, ale zakres ruchu prawdopodobnie będzie ograniczony. Może również wystąpić obrzęk, zwłaszcza w obrębie rzepki, łokcia lub pięty. Przewlekłe zapalenie kaletki maziowej w biodrach, ramionach i wewnętrznej stronie kolana nie ulega tak silnemu zapaleniu.

Diagnoza

7/15

Lekarz zbada Twoje ciało i zapyta o objawy oraz historię choroby. Jeśli podejrzewa infekcję lub podagrę, może użyć igły, aby usunąć trochę płynu z bursy i zbadać go pod mikroskopem. Badania obrazowe, takie jak zdjęcia rentgenowskie lub rezonans magnetyczny, mogą pomóc wykluczyć inne przyczyny lub dać lekarzowi lepszy obraz obszarów, które wymagają zdrenowania.

Leki, które mogą pomóc

8/15

Niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ), takie jak ibuprofen i naproksen, są sprzedawane bez recepty i mogą pomóc w zmniejszeniu obrzęku i bólu. W przypadku niektórych rodzajów zapalenia kaletki maziowej, znajdujących się głęboko pod skórą, lekarz może zasugerować zastrzyki sterydowe w celu zmniejszenia obrzęku.

Chroń swoje bursy

9/15

Możesz pomóc sobie w leczeniu, jeśli będziesz postępować bezpiecznie. Unikaj wszelkich ruchów powodujących ból. Jeśli dużo siedzisz lub klękasz, używaj poduszek chroniących kolana i tylną część ciała. Szukaj obuwia i wkładek, które zmniejszają nacisk na tył pięty, lub kup specjalne urządzenia chroniące łokcie, aby zapobiec ponownemu gromadzeniu się płynu.

Lód lub ciepło

10/15

W celu złagodzenia bólu pomocny może być lód, zwłaszcza w miejscach położonych bliżej powierzchni skóry, takich jak rzepka, pięta i łokieć. Ciepło może być lepsze w przypadku głębszego zapalenia kaletki podbarkowej, wewnętrznej strony kolana i biodra.

Zapalenie kaletki podbarkowej

11/15

Zapalenie kaletki podbarkowej jest częstym problemem, który może boleć nawet wtedy, gdy nie ruszasz się z miejsca. Ból często nasila się i przechodzi w dół ramienia podczas ruchu, zwłaszcza gdy podnosisz ramię nad głowę. Dolegliwości mogą budzić Cię w środku nocy. Czasami ludzie mylą zapalenie kaletki podbarkowej z innymi schorzeniami, takimi jak zapalenie ścięgna lub naderwanie mankietu rotatorów.

Zapalenie kaletki maziowej stawu łokciowego

12/15

Jeśli problem dotyczy łokcia, często na jego czubku widoczny jest obrzęk wielkości piłki golfowej. Zazwyczaj boli przy zginaniu stawu, ale zazwyczaj można go rozciągnąć bez bólu.

Zapalenie kaletki maziowej miednicy

13/15

Nazywa się je „pupą tkacza” lub „pupą krawca”, ponieważ osoby, które długo siedzą na twardych powierzchniach, są bardziej narażone na jego wystąpienie. Ból pośladków spowodowany tym rodzajem zapalenia kaletki może nasilać się podczas siedzenia i może całkowicie ustąpić po wstaniu z łóżka.

Biodro

14/15

Może dojść do zapalenia kaletek maziowych znajdujących się w zewnętrznej, górnej części kości udowej oraz ścięgien w tej okolicy. Często sprawia to, że leżenie na tej stronie ciała jest bolesne. Stanie w miejscu może być przyjemne, ale poruszanie nogą podczas chodzenia może sprawiać ból. Choroba zwyrodnieniowa stawów, urazy lub nadużycia mogą również wpływać na torebki stawowe znajdujące się przed biodrem. Odczujesz to w pachwinie, zwłaszcza przy zginaniu nogi, np. podczas wchodzenia po schodach.

Septyczne zapalenie kaletki maziowej

15/15

Dochodzi do niego, gdy bakterie zakażą kaletki maziowe. Oprócz bólu i obrzęku może wystąpić gorączka, a także ciepło i obrzęk wokół stawu. Jest to dość poważna choroba, ponieważ zakażenie może rozprzestrzenić się na inne stawy, kości, a nawet krew. Lekarz prawdopodobnie poda Ci antybiotyki i być może będzie musiał odsączyć zakażony płyn za pomocą igły podczas kilku wizyt. W niektórych przypadkach możliwa jest operacja.

Jeśli cierpisz na zapalenie stawów, relaks jest kluczem do zmniejszenia stresu. Wypróbuj poniższe wskazówki od lekarza.

Poniżej przedstawiamy kilka ćwiczeń relaksacyjnych. Przed przystąpieniem do ćwiczeń należy przygotować spokojne miejsce, w którym nic nie będzie rozpraszać uwagi, wygodną pozycję ciała i dobry stan umysłu. Postaraj się odciąć od zmartwień i rozpraszających myśli.

• Rytmiczne oddychanie.

  Jeśli twój oddech jest krótki i pospieszny, spowolnij go, wykonując długie, powolne oddechy. Wdychaj powoli, a następnie powoli wydychaj. Przy wdechu licz powoli do pięciu, a przy wydechu do pięciu. Podczas powolnego wydechu zwróć uwagę na to, jak Twoje ciało naturalnie się rozluźnia. Rozpoznanie tej zmiany pomoże Ci jeszcze bardziej się zrelaksować.

• Głębokie oddychanie.

  Wyobraź sobie miejsce tuż poniżej pępka. Wdychaj powietrze do tego miejsca, wypełniając brzuch powietrzem. Pozwól, aby powietrze wypełniło Cię od brzucha w górę, a następnie wypuść je, tak jakbyś spuszczał powietrze z balonu. Z każdym długim, powolnym wydechem powinieneś czuć się bardziej zrelaksowany.

• Wizualizacja oddychania.

  Znajdź wygodne miejsce, w którym możesz zamknąć oczy i połącz spowolnione oddychanie z wyobraźnią. Wyobraź sobie, że do Twojego ciała wchodzi relaks, a napięcie je opuszcza. Oddychaj głęboko, ale w naturalnym rytmie. Wyobraź sobie, że oddech wpływa do nozdrzy, przechodzi do płuc, rozszerza klatkę piersiową i brzuch. Następnie wyobraź sobie, że w ten sam sposób wypuszczasz powietrze. Kontynuuj oddychanie, ale przy każdym wdechu wyobrażaj sobie, że wdychasz więcej relaksu. Przy każdym wydechu wyobrażaj sobie, że pozbywasz się trochę więcej napięcia.

• Progresywna relaksacja mięśni.

  Przenieś myśli na siebie i swój oddech. Weź kilka głębokich wdechów, powoli wydychając powietrze. Przeskanuj mentalnie swoje ciało. Zauważ miejsca, które wydają się napięte lub skurczone. Szybko rozluźnij te miejsca. Uwolnij jak najwięcej napięcia. Obróć głowę płynnym ruchem okrężnym raz lub dwa razy (zrezygnuj z ruchów powodujących ból!). Obróć ramiona kilka razy do przodu i do tyłu. Pozwól, aby wszystkie mięśnie całkowicie się rozluźniły. Przywołaj na kilka sekund przyjemną myśl. Weź kolejny głęboki wdech i powoli wykonaj wydech. Powinieneś poczuć się zrelaksowany.

• Zrelaksuj się przy muzyce.

  Połącz ćwiczenia relaksacyjne z ulubioną muzyką w tle. Wybierz taki rodzaj muzyki, który poprawia ci nastrój, uspokaja cię lub wycisza. Niektórym osobom łatwiej jest się zrelaksować, słuchając specjalnie zaprojektowanych kaset z muzyką i instrukcjami dotyczącymi relaksacji.

• Relaksacja z wykorzystaniem wyobraźni umysłowej.

  Relaksacja z wykorzystaniem wyobrażeń umysłowych, czyli guided imagery, to sprawdzona forma skoncentrowanej relaksacji, która pomaga stworzyć harmonię między umysłem a ciałem. Wyobrażenia pomagają w tworzeniu spokojnych, pokojowych obrazów w umyśle – „mentalnej ucieczki”. Zidentyfikuj swoją autosugestię, czyli to, co mówisz do siebie na temat tego, co dzieje się z twoją chorobą. Ważne jest, aby zidentyfikować negatywną mowę własną i rozwinąć zdrową, pozytywną mowę własną. Poprzez afirmacje można przeciwdziałać negatywnym myślom i emocjom. Oto kilka pozytywnych stwierdzeń, które możesz przećwiczyć:

  • Odpuścić rzeczy, na które nie mam wpływu.

  • Jestem zdrowy, witalny i silny.

  • Nie ma na świecie niczego, z czym nie mógłbym sobie poradzić.

  • Wszystkie moje potrzeby są zaspokojone.

  • Jestem całkowicie i całkowicie bezpieczny.

  • Każdego dnia, pod każdym względem, staję się silniejszy.

Lęk i depresja są głównymi czynnikami przyczyniającymi się do stresu i jeśli występują, powinny być leczone. Jeśli wymienione powyżej techniki relaksacyjne nie pomagają lub jeśli uważasz, że przyczyną stresu jest lęk lub depresja, koniecznie zgłoś się do lekarza. Dostępne są leki łagodzące stany lękowe i depresyjne.

Dowiedz się więcej od lekarza na temat stosowania chemioterapii w leczeniu chorób zapalnych i autoimmunologicznych, takich jak zapalenie stawów.

W jaki sposób chemioterapia leczy choroby zapalne i autoimmunologiczne?

W wielu chorobach reumatycznych stan zapalny powoduje uszkodzenie części ciała; na przykład – powoduje ból stawów, jak w reumatoidalnym zapaleniu stawów. W wielu przypadkach stan zapalny jest wynikiem autoagresji, czyli nieprawidłowego funkcjonowania układu odpornościowego, w którym własne tkanki lub narządy nie są rozpoznawane jako takie i są atakowane przez układ odpornościowy organizmu.

Chemioterapia pomaga osobom cierpiącym na niektóre choroby zapalne i autoimmunologiczne, ponieważ spowalnia rozmnażanie komórek i zmniejsza ilość pewnych produktów wytwarzanych przez te komórki, które wywołują reakcję zapalną. Ponieważ chemioterapia może osłabiać układ odpornościowy, leki te są czasami nazywane lekami immunosupresyjnymi.

Jakie leki stosowane są w chemioterapii w leczeniu chorób reumatycznych?

Chociaż istnieje wiele leków stosowanych w chemioterapii, tylko niektóre z nich są obecnie stosowane w leczeniu chorób reumatycznych. Należą do nich:

Metotreksat (Rheumatrex, Trexall). Metotreksat jest lekiem chemioterapeutycznym najczęściej stosowanym przez reumatologów, ponieważ jest skuteczny w leczeniu reumatoidalnego zapalenia stawów i niektórych innych chorób reumatycznych (takich jak niektóre formy zapalenia naczyń krwionośnych), a przy tym jest stosunkowo bezpieczny. Większość pacjentów może przyjmować metotreksat doustnie, w pojedynczej dawce tygodniowej. Niektórzy pacjenci wolą przyjmować go w postaci zastrzyku raz w tygodniu. Często występujące działania niepożądane są stosunkowo łatwe do monitorowania, leczenia i zapobiegania.

Azatiopryna (Imuran). Lek ten jest stosowany od wielu lat jako lek immunosupresyjny zapobiegający odrzuceniu narządu u pacjentów otrzymujących przeszczep nerki. Zazwyczaj przyjmowany doustnie w jednej lub dwóch dawkach na dobę, jest również stosowany do tłumienia nieprawidłowej odpowiedzi immunologicznej u niektórych pacjentów z zapaleniem naczyń, toczniem rumieniowatym układowym (lupus) i reumatoidalnym zapaleniem stawów.

Cyklofosfamid (Cytoxan). Jest to lek silniejszy i ma więcej skutków ubocznych niż metotreksat i azatiopryna. Jest on zwykle podawany dożylnie w leczeniu najbardziej agresywnych i niebezpiecznych chorób reumatycznych oraz ich powikłań, takich jak ciężki toczeń i niektóre formy zapalenia naczyń.

Cyklofosfamid niszczy szybko rozmnażające się lub rosnące komórki, takie jak komórki układu odpornościowego. Cyklofosfamid może również wpływać na inne szybko rozmnażające się komórki organizmu, co jest przyczyną niektórych działań niepożądanych. Lek niszczy również komórki odpornościowe, co powoduje zwiększone ryzyko infekcji.

Jakie działania niepożądane mają te leki?

Działania niepożądane leków stosowanych w chemioterapii są dość powszechne, nawet jeśli dawki są zwykle niższe niż dawki stosowane w leczeniu raka.

Wszystkie te leki mogą hamować tworzenie się komórek krwi, co prowadzi do:

• Anemia

  czyli niska liczba czerwonych krwinek. Czerwone krwinki są komórkami, które przenoszą tlen w całym organizmie.

• Leukopenia/Neutropenia

  lub niska liczba białych krwinek, która może powodować zmniejszoną zdolność do zwalczania infekcji

• Trombocytopenia

  lub niska liczba płytek krwi, która może powodować upośledzenie krzepnięcia krwi

Ponadto metotreksat i azatiopryna mogą uszkadzać wątrobę, a cyklofosfamid może uszkadzać wyściółkę pęcherza moczowego i powodować krwawienia. Cyklofosfamid powoduje także wypadanie włosów i bezpłodność. Metotreksat i cyklofosfamid mogą uszkadzać płuca.

Ponieważ żaden lek nie jest całkowicie bezpieczny, lekarz porozmawia z pacjentem o możliwych korzyściach płynących ze stosowania tych leków, jak również o ich działaniach niepożądanych. Wystąpienie działań niepożądanych zależy od dawki, rodzaju leku i czasu trwania leczenia.

Bardzo ważne jest, aby w trakcie przyjmowania chemioterapii wykonywać odpowiednie badania kontrolne i laboratoryjne. Dokładne monitorowanie może zminimalizować wszystkie te zagrożenia.

Jak długo trwa leczenie lekami?

Chociaż istnieją pewne różnice między lekami i sposobami ich stosowania w leczeniu niektórych chorób reumatologicznych i autoimmunologicznych, leki te zwykle przynoszą korzyści stopniowo, a ich pełna skuteczność trwa od kilku tygodni do kilku miesięcy. Ogólnie rzecz biorąc, jeśli w ciągu 4 miesięcy nie wystąpi żadna korzyść, jest mało prawdopodobne, aby kontynuowanie chemioterapii w tej samej dawce było pomocne.

Metotreksat i azatiopryna mogą być w razie potrzeby stosowane przez dłuższy czas (wiele lat), o ile nie powodują poważnych skutków ubocznych. Cyklofosfamid jest zwykle stosowany przez krótszy czas ze względu na większe działania niepożądane. Jednak w niektórych przypadkach konieczne może być bardziej długotrwałe stosowanie.

Omówienie zespołu impingmentu, czyli formy zapalenia w obrębie barku.

W przypadku zespołu impingementu ból jest uporczywy i wpływa na codzienne czynności. Ból mogą wywoływać takie ruchy, jak sięganie za plecy lub sięganie nad głowę, aby na przykład założyć płaszcz lub bluzkę.

Z czasem zespół impingementu może prowadzić do zapalenia ścięgien mankietu rotatorów (zapalenie ścięgien) i kaletki maziowej (zapalenie kaletki maziowej). W przypadku braku odpowiedniego leczenia, ścięgna mankietu rotatorów mogą zacząć się przerzedzać i rozrywać.

Jakie są objawy zespołu ciasnoty podbarkowej?

Typowe objawy zespołu ciasnoty podbarkowej to trudności w sięganiu za plecy, ból przy używaniu ramienia nad głową i osłabienie mięśni barku.

Jeśli ścięgna ulegają urazom przez dłuższy czas, może dojść do ich rozerwania na dwie części, co prowadzi do rozerwania mankietu rotatorów. Powoduje to znaczne osłabienie i może utrudniać uniesienie ramienia. U niektórych osób może dojść do zerwania mięśnia dwugłowego ramienia, co jest częścią tego ciągłego procesu powstawania impingementu.

Jak diagnozuje się zespół Impingement?

Diagnostyka zespołu impingementu rozpoczyna się od wywiadu lekarskiego i badania fizykalnego przeprowadzonego przez lekarza. Wykonane zostaną zdjęcia rentgenowskie w celu wykluczenia zapalenia stawów, które mogą wykazać zmiany w kościach wskazujące na uszkodzenie mięśnia. Mogą być obecne ostrogi kostne lub zmiany w normalnym obrysie kości.

Jak leczy się zespół impingmentu barkowego?

Najczęstszą metodą leczenia zespołu ciasnoty podbarkowej są doustne leki przeciwzapalne, takie jak aspiryna, naproksen lub ibuprofen.

Leki te podaje się zwykle przez sześć do ośmiu tygodni, ponieważ często tyle czasu zajmuje pełne wyleczenie problemu. Należy to robić pod opieką lekarza, ponieważ leki te mogą powodować podrażnienie żołądka i krwawienie.

Nie ma preferowanego leku na tę dolegliwość, ponieważ reakcja na dany lek różni się w zależności od osoby. Jeśli jeden lek przeciwzapalny nie pomaga w ciągu 10-14 dni, podaje się kolejny, aż do znalezienia leku przynoszącego ulgę.

Oprócz przyjmowania leków pomocne będzie codzienne rozciąganie pod ciepłym prysznicem. Należy starać się wyciągać kciuk w górę i za plecy. Unikaj powtarzających się czynności wykonywanych z uszkodzonym ramieniem, zwłaszcza takich, w których łokieć jest przemieszczany powyżej poziomu barku. Lekarz może skierować Cię do fizykoterapeuty, który zademonstruje Ci ćwiczenia najskuteczniej wzmacniające i rozciągające mięśnie barku.

W przypadku utrzymywania się objawów, pomimo stosowania doustnych leków przeciwzapalnych, lekarz może rozważyć podanie zastrzyku z kortyzonu. Kortyzon jest silnym lekiem przeciwzapalnym, który powinien być stosowany tylko w razie konieczności, ponieważ przy wielokrotnym stosowaniu może powodować osłabienie mięśni i ścięgien.

Jeśli objawy nie ustępują lub występuje znaczne osłabienie, lekarz może wykonać badanie ultrasonograficzne, rezonans magnetyczny lub artrografię, aby wykluczyć rozerwanie mankietu rotatorów. Jeśli mankiet jest rozerwany, konieczna może być operacja w celu jego naprawy.

Zdecydowana większość osób cierpiących na zespół impingementu jest skutecznie leczona za pomocą leków, ćwiczeń rozciągających i tymczasowego unikania powtarzających się czynności wykonywanych nad głową do czasu ustąpienia dolegliwości.

Jakie są skutki uboczne leczenia zespołu Impingement?

Skurcz żołądka, niestrawność i bóle głowy to najczęstsze skutki uboczne stosowania doustnych leków przeciwzapalnych. Jednak przyjmowanie tych leków po posiłkach lub z jedzeniem może zmniejszyć dolegliwości żołądkowe. Leki przeciwzapalne mogą również powodować wymioty, zaparcia i krwawienie w żołądku (wrzody), choć te działania niepożądane nie występują często.

Działania niepożądane zastrzyków z kortyzonu zależą od dawki i częstości wykonywania zastrzyków. W przeciwieństwie do tabletek kortyzonu, sporadyczne zastrzyki kortyzonu rzadko powodują poważne działania niepożądane. Działania niepożądane, które są znacznie częstsze w przypadku tabletek z kortyzonem, obejmują podwyższony poziom cukru we krwi, zmniejszenie odporności organizmu na infekcje, przyrost masy ciała, osteoporozę (ścieńczenie kości), ścieńczenie skóry, zaćmę i podwyższone ciśnienie krwi.

Jeśli Twoje ścięgna są podrażnione i opuchnięte, możesz mieć zapalenie ścięgien. Poznaj objawy z pomocą pokazu slajdów przygotowanego przez lekarza i dowiedz się, jak możesz zapobiegać i leczyć tę chorobę.

1/15

Ścięgna to sznurki, które łączą mięśnie z kośćmi. Jeśli obciążysz je zbyt mocno lub podniesiesz coś gwałtownie, może to spowodować drobne naderwania, które prowadzą do obrzęku, bólu i utrudniają poruszanie się. Na zapalenie ścięgien można zachorować także wtedy, gdy w pracy lub podczas uprawiania sportu wykonuje się ciągle ten sam ruch.

Objawy

2/15

Zazwyczaj odczuwasz ból w okolicy stawu, zwłaszcza jeśli często używasz go podczas uprawiania hobby, sportu lub w pracy. Staw może być osłabiony, opuchnięty, zaczerwieniony i ciepły w dotyku. W rzadkich przypadkach, gdy przyczyną tendinozy jest infekcja, może pojawić się wysypka, gorączka lub nietypowa wydzielina. Inne objawy zależą od miejsca, w którym znajduje się zmienione zapalnie ścięgno.

Przyczyny

3/15

Powtarzające się ruchy podczas wykonywania takich czynności, jak prace stolarskie czy pielęgnacja krajobrazu, a także podczas uprawiania takich sportów, jak tenis, golf, narciarstwo czy baseball, są częstymi sprawcami uszkodzenia ścięgna. Może się to jednak zdarzyć także szybko, na skutek nagłego przeciążenia lub wykonywania czegoś nowego, zwłaszcza ponad głową, jak na przykład malowanie sufitu. Długotrwała tendinoza może być również spowodowana wiekiem lub chorobami, takimi jak zapalenie stawów, które powodują zużycie ścięgien i innych tkanek.

Kto na nią choruje?

4/15

Ścięgno może wystąpić u każdego, ale jest bardziej prawdopodobne u osób z zapaleniem stawów, podagrą, cukrzycą lub chorobą nerek. Ryzyko wzrasta również w przypadku przyjmowania leków, takich jak antybiotyki fluorochinolonowe i statyny obniżające poziom cholesterolu. Zła postawa ciała może być czynnikiem ryzyka. Osoby starsze są bardziej narażone na zachorowanie, ponieważ z wiekiem ścięgna stają się mniej rozciągliwe i łatwiej ulegają zerwaniu, zwłaszcza po 40. roku życia.

Diagnoza

5/15

Opowiedz lekarzowi o swojej historii medycznej i urazach stawów. Lekarz będzie chciał wiedzieć, gdzie boli, czy odczuwasz mrowienie lub czy dolegliwości ustępują po odpoczynku. Lekarz zbada staw i może go zgiąć, aby sprawdzić, czy to nie pogorszy bólu. Należy poinformować lekarza o zmianach w pracy lub wykonywanych ćwiczeniach, które mogą być przyczyną dolegliwości. To zwykle wystarcza, aby stwierdzić, czy jest to tendinoza, ale w niektórych przypadkach mogą być konieczne badania krwi lub badania obrazowe, takie jak prześwietlenie lub rezonans magnetyczny.

Wczesne leczenie

6/15

Im szybciej rozpoczniesz leczenie, tym lepiej będzie ono działać. Daj odpocząć stawowi i staraj się zaprzestać wykonywania czynności, które pogarszają Twoje samopoczucie. W przypadku nasilenia się objawów należy obłożyć zranione lub bolesne miejsce lodem przez 20 minut. Pomocne mogą być także leki dostępne bez recepty, takie jak niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ).

Zaawansowane leczenie

7/15

Jeśli po tygodniu od początku zaostrzenia choroby nadal boli, lekarz może zaproponować zastrzyki z kortykosteroidów, zwanych czasami „sterydami”, które szybko zmniejszają ból i obrzęk. Pomocne może być zastosowanie szyny, która uniemożliwia poruszanie się w określony sposób. Może być również stosowana fizykoterapia, która zwiększa zakres ruchu. W przypadku zapalenia ścięgna rzadko przeprowadza się operację.

Odzyskanie

8/15

Może trwać od kilku dni do kilku tygodni. Zależy to po części od tego, gdzie się znajduje i jak poważny jest to przypadek, ale także od tego, co zrobimy po wystąpieniu zapalenia ścięgna. Jeśli zaprzestaniesz aktywności, która wywołała zapalenie, niezwłocznie rozpoczniesz leczenie i odpoczniesz przez odpowiedni czas, możesz skrócić czas powrotu do zdrowia i uniknąć ponownego urazu.

Właściwe podejście do sportu

9/15

Rozciąganie i rozgrzewanie przed każdą aktywnością pomoże zapobiec zapaleniu ścięgna w wyniku wykonywania powtarzających się ruchów. Powoli zwiększaj poziom intensywności ćwiczeń. Upewnij się, że masz odpowiednie obuwie i sprzęt. Zwracaj uwagę na prawidłową technikę. Lekarz medycyny sportowej lub trener może obserwować Twoje poczynania i pomóc Ci nauczyć się, jak unikać urazów.

Wskazówki dotyczące profilaktyki

10/15

Unikaj zbyt długiego przebywania w tej samej pozycji. Jeżeli praca wymaga od Ciebie pozostawania w bezruchu przez wiele godzin, staraj się robić przerwy i poruszać się co około 30 minut. Jeśli jakaś czynność powoduje ból, przestań! Właściwa postawa podczas siedzenia, chodzenia, biegania, podnoszenia ciężarów – tak naprawdę każdej czynności – również może pomóc. Podnosząc ciężkie przedmioty, trzymaj je pewnie, ale nie za mocno, i unikaj podnoszenia ich tylko jedną ręką lub tylko jedną stroną ciała.

Ramię

11/15

Ścięgno najczęściej dotyka mankietu rotatorów – grupy ścięgien i mięśni, które utrzymują górną część kości ramiennej w stałym połączeniu z panewką stawu ramiennego. Typową osobą, która zapada na to schorzenie, jest mężczyzna powyżej 40. roku życia, który wykonuje w pracy dużo pracy fizycznej. Każdy powtarzający się ruch nad głową zwiększa ryzyko zachorowania. Częściej chorują cieśle, malarze, spawacze, pływacy i baseballiści.

Łokieć tenisisty

12/15

Ta forma tendinozy powoduje ból po zewnętrznej stronie stawu łokciowego. Prawie połowa dorosłych sportowców uprawiających takie dyscypliny jak tenis, squash czy racquetball w pewnym momencie zachoruje na tę chorobę. Jednak wszystko, co zmusza do wielokrotnego zginania i skręcania nadgarstka – obracanie śrubokrętem, wyrywanie chwastów, noszenie teczki – może wywołać tę chorobę.

Ścięgno Achillesa

13/15

To grube, żylaste ścięgno biegnie wzdłuż tylnej części nogi i łączy mięsień łydki z kością piętową. W przypadku zapalenia pojawia się ból w tylnej części nogi, 2 do 4 cali powyżej pięty. Jest przyczyną 15% wszystkich urazów związanych z bieganiem, czasami z powodu niewłaściwego obuwia lub problemów z formą. Przyczyną może być także częste bieganie lub skakanie, a także choroby zapalne, takie jak zapalenie stawów.

Kolano skoczka

14/15

Jest to najczęstszy rodzaj zapalenia ścięgien w kolanie. Dochodzi do zapalenia ścięgna rzepki na dolnym brzegu rzepki lub ścięgna mięśnia czworogłowego na górnym brzegu. Dochodzi do niego zazwyczaj wtedy, gdy zbyt często używamy tych ścięgien, co jest typowe dla koszykarzy i biegaczy długodystansowych, którzy dużo trenują.

Nadgarstek

15/15

Choroba De Quervaina, najczęstszy rodzaj zapalenia ścięgien nadgarstka, powoduje ból u podstawy kciuka po górnej stronie ręki. Występuje u osób, które często chwytają lub szczypią kciuk. Czasami pojawia się również w ciąży, choć lekarze nie są pewni, jaka jest tego przyczyna.