Lekarz mówi ci.

Bronchodilatory to leki stosowane w celu rozszerzenia dróg oddechowych w płucach, które zawierają rodzaj leku znanego jako beta-antagonista. Tak zwane inhalatory ratunkowe działają krótkoterminowo, podczas gdy inne leki są lepsze do stosowania długoterminowego.

Bronchodilatatory to leki, które rozluźniają pasma mięśni zaciskających się wokół dróg oddechowych. Otwierają one drogi oddechowe i umożliwiają większy przepływ powietrza w płucach i na zewnątrz. Dzięki temu łatwiej się oddycha. Leki rozszerzające oskrzela pomagają także w usuwaniu śluzu z płuc. Otwarte drogi oddechowe pozwalają na swobodniejszy przepływ śluzu i ułatwiają jego odkrztuszanie.

Prawie wszyscy chorzy na astmę stosują leki rozszerzające oskrzela, aby udrożnić drogi oddechowe.

Krótko działające leki rozszerzające oskrzela są stosowane jako „szybka ulga” lub „inhalatory ratunkowe”, natomiast długo działające leki rozszerzające oskrzela mogą być stosowane codziennie w celu kontrolowania astmy – wraz z wziewnym steroidem.

Jakie są rodzaje leków rozszerzających oskrzela w astmie?

W leczeniu objawów astmy stosuje się trzy rodzaje leków rozszerzających oskrzela: beta-agonistów, leki przeciwcholinergiczne i teofilinę. Te leki rozszerzające oskrzela można dostać w postaci tabletek, płynów i zastrzyków, ale preferowanym sposobem przyjmowania beta-agonistów i leków antycholinergicznych jest ich wdychanie.

Co to są krótko działające leki rozszerzające oskrzela?

Krótko działające leki rozszerzające oskrzela nazywane są lekami szybko działającymi, łagodzącymi lub ratunkowymi. Można je usłyszeć pod nazwą inhalatorów ratunkowych. Te leki rozszerzające oskrzela bardzo szybko łagodzą ostre objawy lub ataki astmy poprzez udrożnienie dróg oddechowych. Inhalatory ratunkowe są najlepsze w leczeniu nagłych objawów astmy. Działanie wziewnych leków rozszerzających oskrzela rozpoczyna się w ciągu kilku minut po ich zaaplikowaniu i trwa od 2 do 4 godzin. Krótko działające leki rozszerzające oskrzela są także stosowane przed wysiłkiem fizycznym w celu zapobiegania astmie wywołanej wysiłkiem fizycznym.

Krótko działające leki rozszerzające oskrzela mogą być także stosowane w nebulizatorze do leczenia astmy w postaci płynu, aby leczyć atak astmy w domu.

Nadużywanie krótko działających leków rozszerzających oskrzela, czy to w inhalatorze ratunkowym, w tabletkach, czy w płynie, jest oznaką niekontrolowanej astmy, która wymaga lepszego leczenia. Jeśli musisz używać krótkodziałających leków rozszerzających oskrzela częściej niż dwa razy w tygodniu, porozmawiaj z lekarzem o poprawieniu terapii kontrolującej astmę.

Krótko działające inhalatory rozszerzające oskrzela dostępne w Stanach Zjednoczonych to:

• Albuterol (AccuNeb, Proair HFA, Proventil HFA, Ventolin HFA, dostępny również jako roztwór generyczny do nebulizatorów)

• Metaproterenol, dostępny jako roztwór generyczny do nebulizatorów

• Levalbuterol (Xopenex HFA)

• Pirbuterol (Maxair)

Czym są długo działające leki rozszerzające oskrzela w astmie?

Długotrwale działające leki rozszerzające oskrzela są stosowane w celu kontrolowania astmy, a nie szybkiego łagodzenia jej objawów. Powinny być one stosowane tylko razem z wziewnymi steroidami w celu długotrwałej kontroli objawów astmy. Długo działające leki rozszerzające oskrzela należy przyjmować dwa razy dziennie.

Dostępne w Stanach Zjednoczonych długo działające inhalatory dla chorych na astmę obejmują:

• Advair, Dulera i Symbicort (połączenie długo działającego leku rozszerzającego oskrzela z grupy beta-agonistów i steroidu wziewnego)

• Salmeterol (Serevent)

• Formoterol (Foradil)

• Roztwór formoterolu do nebulizatorów (Perforomist)

• Długo działające beta-agonistyczne leki rozszerzające oskrzela zwiększają ryzyko zgonu z powodu astmy i powinny być stosowane wyłącznie jako dodatkowe leczenie u osób, które stosują steroidy wziewne. W celu uzyskania szczegółowych informacji należy porozmawiać z lekarzem i zapoznać się z ostrzeżeniem zawartym w czarnej ramce leku.

Czy istnieją powszechne działania niepożądane leków rozszerzających oskrzela stosowanych w leczeniu astmy?

Leki rozszerzające oskrzela mogą powodować działania niepożądane, takie jak:

• uczucie zdenerwowania lub drżenia

• Przyspieszone bicie serca lub kołatanie serca

• Skurcz żołądka

• Kłopoty z zasypianiem

• Bóle lub skurcze mięśni

Jak działają antycholinergiczne leki rozszerzające oskrzela?

Leki antycholinergiczne są lekami rozszerzającymi oskrzela, stosowanymi głównie w leczeniu POChP (przewlekłej obturacyjnej choroby płuc, np. rozedmy) i astmy.

• Atrovent leczy POChP i może być stosowany poza wskazaniami do leczenia zaostrzeń astmy. Lek jest dostępny w postaci inhalatora i roztworu do nebulizacji. Najczęstszym działaniem niepożądanym jest suchość w gardle. Jeśli lek dostanie się do oczu, może na krótko spowodować niewyraźne widzenie.

• Revefenacin (Yupelri) jest nowym lekiem stosowanym codziennie, aby ułatwić oddychanie osobom z POChP. Lek działa długo, przyjmuje się go raz dziennie za pomocą nebulizatora.

• Bromek tiotropium (Spiriva Respimat) jest przeznaczony dla osób cierpiących na astmę lub POChP. Jest on dostępny w inhalatorze. Każda osoba powyżej 6 roku życia może stosować ten lek raz na dobę jako długoterminowe leczenie astmy. Stosuje się go w przypadku zaostrzenia POChP i długotrwałego leczenia, jeśli wziewne leki rozszerzające oskrzela nie pomagają.

Co to jest teofilina?

Teofilina jest stosunkowo słabym, ale niedrogim lekiem rozszerzającym oskrzela, którego działanie chemiczne jest podobne do działania kofeiny. Rozluźnia ona mięśnie gładkie otaczające drogi oddechowe.

Teofilina jest sprzedawana w postaci tabletek generycznych lub pod nazwami handlowymi Theo-24 i Uniphyl. Jest dostępna jako lek doustny (w postaci tabletek i płynów) lub dożylny (przez żyłę). Można go również kupić w krótko- i długo działających formach, aby zapobiec objawom astmy, zwłaszcza nocnym. Lek nie jest często stosowany w leczeniu astmy, ponieważ lekarz musi sprawdzać jego stężenie we krwi, aby upewnić się, że nie jest ono zbyt wysokie.

Jakie są skutki uboczne stosowania teofiliny?

Do działań niepożądanych teofiliny należą:

• Nudności i wymioty

• Biegunka

• Ból brzucha

• Ból głowy

• Gwałtowne lub nieregularne bicie serca

• Skurcze mięśni

• Uczucie rozdrażnienia lub nerwowości

• Nadpobudliwość

Te działania niepożądane mogą być również oznaką przyjęcia zbyt dużej dawki leku. Lekarz sprawdzi stężenie leku we krwi, aby upewnić się, że otrzymujesz odpowiednią dawkę.

Zawsze informuj lekarza o przyjmowaniu teofiliny na astmę, ponieważ niektóre leki, takie jak antybiotyki, leki przeciwpadaczkowe i przeciwwrzodowe, mogą wchodzić z nią w interakcje. Upewnij się, że lekarz wie o wszelkich innych schorzeniach, które możesz mieć. Niektóre choroby i schorzenia mogą zmieniać reakcję organizmu na teofilinę.

Należy pamiętać, że palenie tytoniu i narażenie na dym papierosowy jest szczególnie niebezpieczne w przypadku astmy, ale może także zaburzać reakcję organizmu na lek. Dlatego najlepiej jest unikać palenia tytoniu i papierosów.

Dowiedz się więcej od lekarza na temat inhalatorów dla chorych na astmę i właściwego sposobu ich używania, aby kontrolować objawy i zmniejszyć prawdopodobieństwo ataku astmy.

Inhalatory to najskuteczniejszy sposób podawania leków ratujących życie osobom cierpiącym na astmę i inne choroby płuc. Bez względu na to, czy masz astmę, czy opiekujesz się kimś, kto ją ma, oto co powinieneś wiedzieć o inhalatorach, w tym jak prawidłowo ich używać.

Co to jest inhalator dla astmatyków?

Inhalator dla astmatyków to podręczne urządzenie, które dostarcza leki bezpośrednio do płuc. Leki są podawane szybciej – i z mniejszą liczbą skutków ubocznych – niż w przypadku przyjmowania ich w postaci tabletek lub kroplówki.

Inhalatory na astmę mogą dostarczać leki na różne sposoby.

Inhalatory wodorofluoroalkanowe (HFA)

Dawniej nazywane inhalatorami ciśnieniowymi (MDI), inhalatory HFA podają lek przez mały, podręczny pojemnik z aerozolem. Działają one jak rozpylacz. Po naciśnięciu inhalatora lek jest rozpylany, a pacjent go wdycha. Gadżet przypominający rurkę, zwany rozdzielaczem, może ułatwić dzieciom lub osobom mającym problemy z oddychaniem stosowanie inhalatora HFA.

Stosowanie urządzenia HFA bez rozdzielacza

Stosowanie inhalatora HFA z wkładką dystansową

Zawartość HFA znajduje się pod ciśnieniem i szybko się uwalnia, co utrudnia prawidłową inhalację cząsteczek. Komora rozdzielacza zawiesza te cząsteczki do momentu wykonania wdechu przez Ciebie lub Twoje dziecko, ułatwiając w ten sposób wprowadzenie leku do płuc. Urządzenia te są zalecane dla dzieci, które mają problemy z koordynacją oddechu i używaniem inhalatora w odpowiedni sposób, zwłaszcza dla dzieci poniżej 5 lub 6 roku życia. Dorośli również powinni używać komory dystansowej, zwłaszcza jeśli mają problemy z używaniem inhalatora HFA. Komory rozdzielające mogą zapobiegać gromadzeniu się cząsteczek w jamie ustnej lub na języku, zmniejszając tym samym efekty uboczne leków. Komory nie należy stosować z inhalatorem suchego proszku (DPI).

Jak używać urządzenia dystansowego?

Jak należy dbać o urządzenie HFA z ramką dystansową?

Czyść komorę rozdzielacza co drugi dzień. Jeśli nie używasz jej często, może być konieczne czyszczenie jej tylko raz w tygodniu. Pozostaw ją do wyschnięcia na powietrzu, a gdy nie jest używana, przechowuj w czystym i suchym miejscu.

Skąd mam wiedzieć, kiedy urządzenie HFA jest puste?

Liczba pufów zawartych w inhalatorze ciśnieniowym jest wydrukowana na boku pojemnika. Po wykorzystaniu tej liczby należy wyrzucić inhalator, nawet jeśli nadal rozpyla on aerozol. Należy kontrolować liczbę zużytych przez siebie lub dziecko opakowań. Wiele marek inhalatorów HFA ma wbudowane cyfrowe liczniki, które pokazują, ile opakowań pozostało do końca inhalacji.

Jeśli twoje dziecko lub osoba dorosła używa HFA codziennie, aby kontrolować objawy astmy, możesz obliczyć, jak długo będzie on działał, dzieląc całkowitą liczbę pufów w HFA przez całkowitą liczbę pufów używanych każdego dnia. Na przykład, jeśli HFA ma 200 tabletek, a pacjenci zużywają cztery tabletki dziennie, podziel 200 przez cztery. W tym przypadku HFA wystarczyłaby na 50 dni. Korzystając z kalendarza, należy odliczyć tyle dni do przodu, aby dowiedzieć się, kiedy należy wyrzucić inhalator HFA i zacząć używać nowego.

Jeżeli inhalator jest używany tylko w razie potrzeby, należy zapisywać, ile razy się nim spryskano. Można zaopatrzyć się w urządzenie wyposażone w licznik, który odlicza liczbę pufnięć po każdym naciśnięciu inhalatora. Więcej informacji na temat tych urządzeń można uzyskać od lekarza dziecka. Ogólnie rzecz biorąc, ważne jest, aby mieć świadomość, ile dawek pozostało w inhalatorze HFA. Nawet po zużyciu leku, inhalator HFA może nadal uwalniać gaz pędny, który może być mylony z rozpylonym lekiem.

Inhalatory suchego proszku (DPI)

Wymagają one szybkiego i głębokiego wdechu. Może to utrudniać ich stosowanie w czasie ataku astmy, kiedy nie można złapać głębokiego oddechu. Przeczytaj uważnie instrukcję, jeśli kupisz inhalator innej marki, ponieważ różnią się one znacznie między sobą i nowy inhalator może nie działać tak samo jak poprzedni.

Nebulizatory

Te urządzenia podają lek przez ustnik lub maskę. Są łatwiejsze w użyciu, ponieważ można normalnie oddychać. Dzięki temu są dobre dla dzieci lub osób z ciężką astmą, które nie mogą używać inhalatorów HFA lub DPI w odpowiedni sposób.

Jakie leki znajdują się w inhalatorze?

Wiele inhalatorów zawiera steroidy, takie jak prednizon, stosowane w leczeniu stanów zapalnych. Inne zawierają rodzaj leku zwanego lekiem rozszerzającym oskrzela, który otwiera drogi oddechowe. Niektóre zawierają oba te leki – są to tzw. inhalatory łączone.

Inhalatory przeciwzapalne zapobiegają atakom astmy i zmniejszają obrzęk oraz ilość śluzu w drogach oddechowych. W ich skład wchodzą:

• Steroidy (Aerospan, Alvesco, Asmanex, Flovent, Pulmicort, Qvar)

• Stabilizatory komórek tucznych (kromolyn sodowy)

Szczegółowe informacje można znaleźć w artykule lekarza na temat astmy, sterydów i innych leków przeciwzapalnych.

Inhalatory bronchodilatacyjne są krótko- lub długo działające. Rozszerzają one drogi oddechowe, łagodząc objawy, takie jak świszczący oddech, duszności i kaszel. Należą do nich:

• Krótko działający beta-agoniści (ProAir HFA, Proventil HFA, Ventolin HFA, Xopenex)

• Długo działający beta-agoniści (Foradil, Serevent). Inhalatory łączone, zawierające zarówno długo działającego beta-agonistę, jak i steroid, to Advair, Dulera i Symbicort.

• Długotrwale działające leki antycholinergiczne, takie jak bromek tiotropium (Respimat, Spiriva), dostępne dla osób w wieku 6 lat i starszych. Lek ten może być stosowany razem z regularnymi lekami podtrzymującymi.

• Inhalatory Combivent i DuoNeb zawierają zarówno albuterol, jak i ipratropium (lek rozszerzający oskrzela); albuterol i ipratropium mogą być również podawane za pomocą nebulizatora.

Czy w moim inhalatorze jest wystarczająca ilość leku?

Wiele nowych inhalatorów posiada licznik dawek, który pokazuje, ile leku pozostało w inhalatorze. W przypadku starszych modeli trudno jest to stwierdzić, ponieważ większość z nich wydaje dźwięk pufnięcia jeszcze długo po tym, jak lek się skończy. Może to stanowić poważny problem, jeśli inhalator jest potrzebny, a jest pusty.

Najlepszym sposobem sprawdzenia, ile dawek leku pozostało, jest zaznaczenie na inhalatorze liczby zużytych dawek, a następnie wyrzucenie go po zużyciu tej liczby pufnięć. Całkowitą liczbę dawek można znaleźć na pudełku lub pojemniku. Zaznacz w kalendarzu datę, kiedy spodziewasz się wykorzystać wszystkie dostępne dawki w nowym inhalatorze i wymień go przed upływem tego terminu. Przechowywać w domu jeden lub dwa dodatkowe inhalatory szybko działające.

Pytania, które należy zadać lekarzowi na temat inhalatora

• Jak często należy używać inhalatora długo działającego? Ten rodzaj inhalatora jest przeznaczony do utrzymywania drożności dróg oddechowych i zapobiegania atakom.

• Kiedy należy używać inhalatora ratunkowego? Inhalator tego typu działa szybko, otwierając zwężone drogi oddechowe i łagodząc objawy.

• Jak używać inhalatora? Ponad połowa osób korzystających z inhalatora nie używa go prawidłowo. Jeśli masz z tym problem, pomocne może być urządzenie zwane rozdzielaczem.

• Co robić, jeśli inhalator nie działa wystarczająco dobrze? Jeśli leki nie pomagają w łagodzeniu objawów podczas ataku, plan działania w przypadku astmy może wskazać, kiedy należy zwrócić się o pomoc lekarską.

• Czy są jakieś skutki uboczne? Niektóre leki na astmę mogą powodować zauważalne problemy, zwłaszcza jeśli ich dawka nie jest odpowiednia lub nie przyjmujesz ich tak, jak powinieneś.

Jeśli Twoje dziecko ma astmę, ważne jest, aby szkoła wiedziała, jak rozpoznawać i leczyć jej objawy. Lekarz wyjaśnia, jak opracować plan postępowania w przypadku astmy, aby zapewnić dziecku bezpieczeństwo w szkole.

W większości szkół jest kilku uczniów z astmą. Wielu wychowawców klas – a już na pewno pielęgniarki szkolne – wie, jak pomóc dzieciom cierpiącym na tę chorobę. Można jednak podjąć kroki, aby powiadomić szkołę i upewnić się, że wszystkie najważniejsze osoby będą wiedziały, jak pomóc dziecku, jeśli będzie tego potrzebowało.

Jak mogę zapobiec problemom z astmą u mojego dziecka w szkole?

Najważniejszą rzeczą jest rozmowa z dzieckiem i wyjaśnienie mu na temat astmy tyle, ile jest w stanie zrozumieć w swoim wieku. Najlepiej byłoby, gdyby dziecko potrafiło zapamiętać, kiedy należy zażyć lekarstwo i wiedziało, jak używać inhalatora.

Powinieneś także poinformować pracowników szkoły o szczegółach dotyczących astmy Twojego dziecka. Powinni oni wiedzieć, jak ciężki jest stan dziecka, jakie są czynniki wyzwalające, jakie leki są potrzebne i jak je podawać oraz co robić w przypadku ataku astmy.

Twoje dziecko powinno mieć plan postępowania w przypadku astmy, który określa konkretne kroki, jakie należy podjąć, aby poradzić sobie z chorobą. Kopię planu należy przekazać każdemu pracownikowi szkoły, który może opiekować się dzieckiem. Możesz zaplanować konferencję z nauczycielami i innymi pracownikami szkoły, aby omówić plan i wszelkie inne szczegóły, o których powinni wiedzieć, w tym prawidłowe używanie inhalatora, miejsce jego przechowywania i objawy problemów z oddychaniem.

Należy również rozejrzeć się po klasie dziecka i innych miejscach, w których może ono przebywać w szkole, aby sprawdzić, czy nie ma tam żadnych znanych czynników wywołujących alergię lub astmę. Jeśli wiesz o takich czynnikach, jak roztocza lub kurz, powinieneś wspólnie z nauczycielem zastanowić się, czy szkoła może je ograniczyć.

Bardzo ważne jest także, aby upewnić się, że pielęgniarka szkolna posiada wszystkie leki, których dziecko może potrzebować w godzinach szkolnych, wraz z instrukcją ich podawania. Pamiętaj, że w przypadku niektórych inhalatorów często nie ma możliwości sprawdzenia, czy w urządzeniu znajduje się jeszcze lek, czy nie. Należy więc pilnować daty wysłania inhalatora i regularnie wymieniać leki w szkole.

Kto powinien zajmować się astmą mojego dziecka w szkole?

Im więcej nauczycieli i innych dorosłych w szkole wie o astmie dziecka, tym lepiej. Dziecko może mieć atak astmy na lekcji plastyki lub muzyki, na korytarzu lub w innym miejscu, gdzie nie ma nauczyciela. Upewnij się, że kilka różnych osób dorosłych wie, jak pomóc:

• Wychowawca klasy. Jest to osoba, która najprawdopodobniej będzie w pobliżu, jeśli dziecko będzie miało atak astmy w szkole. Im więcej wie i im bardziej jest czujna, tym większa szansa, że dziecko otrzyma potrzebną mu pomoc. Czasami dzieci, które mają problemy z oddychaniem, nie radzą sobie dobrze w szkole, nawet jeśli nie mają ataków astmy. Nauczyciel powinien wiedzieć, że objawy mogą mieć wpływ na wyniki dziecka.

• Pielęgniarka szkolna. Może ona udzielić Ci informacji o zasadach obowiązujących w szkole w zakresie przyjmowania leków i innych rodzajów opieki. Jeśli Twoja szkoła korzysta z usług pielęgniarki wspólnie z innymi szkołami, umów się na wizytę, gdy jest ona w szkole, i dowiedz się, kto będzie odpowiedzialny za opiekę, gdy jej nie będzie w pobliżu.

• Inni nauczyciele. Porozmawiaj z nauczycielem plastyki, muzyki lub inną osobą, która regularnie spędza czas z Twoim dzieckiem.

• Nauczyciel wychowania fizycznego. Oprócz spędzania czasu z dzieckiem, tak jak inni nauczyciele, nauczyciel wychowania fizycznego powinien zwracać uwagę na dziecko podczas ćwiczeń, ponieważ mogą one wywołać astmę. Należy również dopilnować, aby dziecko nie było pomijane ze względu na swoją chorobę. Nauczyciel wychowania fizycznego powinien zachęcać dziecko do udziału w zajęciach, o ile jego objawy są pod kontrolą.

• Pracownicy biura i dyrektor szkoły.

• Doradca. Jest to ważna osoba, z którą warto porozmawiać, zwłaszcza jeśli dziecko ma inne problemy, takie jak problemy z nauką, częste nieobecności lub problemy w kontaktach z innymi dziećmi.

• Nauczyciele zastępujący. Nie zawsze wiesz, kiedy będzie zastępstwo, ale upewnij się, że stały nauczyciel wie, że należy go poinformować o astmie dziecka. Dlatego warto trzymać w klasie kopię planu postępowania w przypadku astmy.

• Kierowca autobusu. Upewnij się, że otrzymali kopię planu postępowania w przypadku astmy u twojego dziecka.

?

W nagłych wypadkach

Plan działania w przypadku astmy powinien jasno określać, co należy zrobić, jeśli dziecko ma objawy astmy, których nie może powstrzymać inhalator.

Szkoła powinna wiedzieć, kiedy zadzwonić do lekarza, a kiedy pod numer 911. Upewnij się, że plan działania zawiera numer telefonu lekarza, preferowany szpital (pogotowie), a także numery kontaktowe do ciebie, innych opiekunów dziecka i zaufanego przyjaciela.

Kiedy należy wysłać lekarstwa do szkoły?

Większość dzieci lepiej radzi sobie z objawami astmy, jeśli ma przy sobie inhalator i inne leki oraz wie, jak ich używać w szkole. Jednocześnie szkoły muszą przestrzegać prawa stanowego i zasad dotyczących tego, czy uczniowie mogą nosić przy sobie i używać inhalatorów i innych środków leczniczych, takich jak wstrzykiwacze epinefryny.

Jeśli szkoła, do której uczęszcza dziecko, zazwyczaj nie pozwala na noszenie leków, porozmawiaj z przedstawicielami szkoły, aby dowiedzieć się, jakimi umiejętnościami musiałoby się wykazać, aby było to możliwe. Następnie wspólnie z lekarzem dopilnuj, aby nauka tych umiejętności stała się częścią planu postępowania w przypadku astmy u Twojego dziecka.

Lekarz może również poinformować szkołę, czy zaleca, aby dziecko mogło nosić i samodzielnie podawać sobie leki.

Czy moje dziecko może używać inhalatora w szkole?

Czy Twoje dziecko jest wystarczająco dojrzałe, aby nosić i podawać sobie w szkole inhalator i inne leki? Zastanów się nad następującymi pytaniami:

• Czy dziecko chce nosić przy sobie leki i być za nie odpowiedzialne?

• Czy lekarz uważa, że są one wystarczająco dorosłe i dojrzałe?

• Czy dziecko rozpoznaje, kiedy występują u niego objawy?

• Czy dziecko zna właściwy sposób stosowania leków w przypadku wystąpienia objawów?

• Czy pamiętają, aby mieć przy sobie inhalator?

• Czy obiecają, że nie będą dzielić się lekami z innymi uczniami ani pozostawiać ich bez opieki?

• Czy dziecko wie, że zaraz po zażyciu leku należy powiedzieć o tym osobie dorosłej?

Warto również pomyśleć o:

• Gdzie i jak często wcześniej występowały u nich nagłe ataki astmy

• Jeśli w szkole Twojego dziecka występują czynniki wyzwalające

• Jak często dziecko było wcześniej na ostrym dyżurze lub w szpitalu z powodu astmy?

Skontaktuj się z władzami szkoły, aby dowiedzieć się, jakie zasady obowiązują w danej dzielnicy. Celem jest, aby wszyscy uczniowie mogli nosić przy sobie i samodzielnie podawać sobie leki. Współpracując z dzieckiem, jego lekarzem, nauczycielem i innymi osobami, można opracować bezpieczny i pewny sposób postępowania w przypadku astmy w szkole.

Eksperci doktora odpowiadają na najczęściej zadawane pytania na temat astmy.

Jest wiele rzeczy, które możesz zrobić, aby zapobiec pogorszeniu się astmy i wystąpieniu ataku astmy. Niektóre z najważniejszych to:

• Minimalizuj czynniki wyzwalające astmę. Osoby chore na astmę mogą brać aktywny udział w kontrolowaniu swojego stanu zdrowia poprzez zidentyfikowanie rzeczy, które wywołują u nich ataki astmy i podjęcie kroków w celu zminimalizowania tych czynników w domu, w pracy lub w szkole. Na przykład, jeśli koty i psy wywołują u ciebie astmę, to rezygnacja z posiadania kota lub psa lub ograniczenie do minimum kontaktu z ich sierścią (skóra, ślina i mocz) pomoże zmniejszyć częstotliwość i nasilenie ataków astmy. W sytuacji, gdy nie można uniknąć kontaktu z psem lub kotem, leczenie wstępne odpowiednimi lekami przepisanymi przez lekarza może zapobiec wystąpieniu objawów.

• Przyjmuj leki na astmę. Wiele osób z przewlekłą astmą przyjmuje leki (zwykle wziewne kortykosteroidy), które zmniejszają stan zapalny dróg oddechowych. Badania wykazują, że codzienne przyjmowanie tych leków zmniejsza ryzyko wystąpienia ataków astmy. Jeśli lekarz poda ci lek na astmę, ważne jest, byś przyjmował go zgodnie z zaleceniami.

• Rzucić palenie.

• Coroczne szczepienia przeciwko grypie

  oraz szczepionkę przeciw zapaleniu płuc, jeśli masz ją otrzymać.

?

?

?

2. Jak mogę poznać swoje alergie?

Jeśli podejrzewasz, że alergie mogą być czynnikiem wyzwalającym astmę, poproś lekarza o skierowanie do certyfikowanego alergologa, który może przeprowadzić testy skórne lub inne procedury niezbędne do prawidłowego rozpoznania alergii.

3. Moja astma pogarsza się, gdy biorę leki przeciwbólowe. Dlaczego?

Możliwe, że jesteś wrażliwy na aspirynę i niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ, do których należą Advil, Motrin, Aleve lub Naprosyn). Jest to poważny czynnik wyzwalający astmę i powinieneś całkowicie unikać tych leków. Lekarz powinien również zobaczyć pacjenta, aby mógł ocenić ten problem. Acetaminofen (Tylenol) jest często bezpieczny w leczeniu bólu i/lub gorączki.

4. Jakie są skutki uboczne stosowania leków rozszerzających oskrzela?

Efekty uboczne leków rozszerzających oskrzela to:

• Gwałtowne bicie serca

• Ból głowy

• Nerwowość

• Drżenie

Te działania niepożądane leków rozszerzających oskrzela występują zwykle częściej w przypadku postaci doustnych (tabletki i płyny do połykania) niż w przypadku postaci wziewnych. Jednak czasami mogą one wystąpić nawet w przypadku postaci wziewnych. Na ogół ustępują one po przyzwyczajeniu się organizmu do leku. Jeśli są one uciążliwe lub występują w dalszym ciągu, należy skontaktować się z lekarzem.

5. Czy leki na astmę mogą mieć wpływ na dziecko w ciąży?

To normalne, że przyszłe mamy czują się zaniepokojone przyjmowaniem leków w ciąży. Jeśli jednak kobieta w ciąży ma astmę, jest szczególnie ważne, aby była ona pod dobrą kontrolą nie tylko dla jej własnego zdrowia, ale także dla zdrowia i rozwoju nienarodzonego dziecka. Jeśli jesteś w ciąży lub planujesz zajść w ciążę, porozmawiaj o swojej astmie z lekarzem, aby ustabilizować drogi oddechowe i przepisać odpowiednie leki. Ryzyko związane z niekontrolowaną astmą w ciąży jest większe niż ryzyko związane z koniecznością stosowania przepisanych leków na astmę.

6. Jak mogę zapobiegać objawom astmy po wysiłku fizycznym?

Nie należy unikać ćwiczeń fizycznych z powodu astmy wywołanej wysiłkiem fizycznym. Leki wziewne przyjmowane przed ćwiczeniami zwykle pomagają kontrolować i zapobiegać objawom astmy wysiłkowej. Preferowanymi lekami są krótko działające beta-2-agonisty, takie jak albuterol.

Oprócz przyjmowania leków na astmę, rozgrzanie się przed ćwiczeniami może pomóc w zapobieganiu atakom. W przypadku osób ze znanymi alergiami należy ograniczyć ćwiczenia na świeżym powietrzu podczas dni z dużą ilością pyłków. Ćwiczenia na świeżym powietrzu powinny być również ograniczone, gdy temperatura jest bardzo niska lub gdy poziom zanieczyszczenia powietrza jest wysoki. Obecność infekcji wirusowych, takich jak przeziębienie, może również nasilić objawy, dlatego najlepiej ograniczyć ćwiczenia w czasie choroby.

7. W pracy jestem narażony na działanie substancji, które pogarszają moją astmę. Co mogę zrobić, aby temu zapobiec?

Ogólnie rzecz biorąc, jeśli objawy astmy nasilają się w dni, w których pracujesz, a poprawiają się, gdy jesteś w domu przez dłuższy czas (weekendy, wakacje), a następnie powracają po powrocie do pracy, należy rozważyć astmę zawodową. Może to być związane z alergią lub reakcją na czynniki drażniące występujące w miejscu pracy. Identyfikacja i unikanie czynników wyzwalających oraz rozpoczęcie odpowiedniego planu leczenia pomoże ustabilizować drogi oddechowe i zmniejszyć objawy. Poproś swojego lekarza o skierowanie do specjalisty, najlepiej alergologa, w celu rozpoczęcia właściwego programu leczenia.

8. Mam zgagę; czy może ona nasilać astmę?

Zgaga jest często objawem choroby zwanej GERD (gastroesophageal reflux disease). Chociaż badania wykazały związek między astmą a GERD, dokładna zależność nie jest pewna. GERD może pogarszać objawy astmy i utrudniać jej leczenie. Jeśli kaszel nie ustępuje całkowicie po przyjęciu leków na astmę, należy poinformować o tym lekarza. Jednym z powodów może być choroba refluksowa przełyku.

9. Mam alergię na roztocza i pleśń; jak ich unikać?

Jeśli masz alergię na roztocza i pleśń, sposoby unikania roztoczy i pleśni obejmują:

• Pokryj poduszki, materace i sprężyny zamkiem błyskawicznym, zabezpieczając je przed alergenami.

• Raz w tygodniu pierz całą pościel w gorącej wodzie.

• Najlepsze są podłogi niepokryte dywanami. Jeśli nie możesz pozbyć się dywanów, często odkurzaj je z filtrem HEPA. Podczas odkurzania należy nosić maskę. Jeśli Twoje dziecko ma astmę, nie odkurzaj, gdy jest w pomieszczeniu. Można kupić produkty usuwające roztocza z dywanów (np. Acarosan). Informacji o tych produktach może udzielić lekarz zajmujący się leczeniem astmy.

• Unikaj zasłon i firanek. Zamiast mini rolet należy używać gładkich zasłon okiennych. Zasłony nadające się do prania powinny być prane w gorącej wodzie co dwa do czterech tygodni.

• Często odkurzaj wszystkie powierzchnie wilgotną ściereczką, w tym abażury i parapety.

• Kontroluj bałagan. Zabawki i książki powinny być przechowywane w zamkniętych regałach, szufladach lub szafach.

• Zastąp tradycyjne pluszaki pluszakami, które można prać.

• Przechowuj wszystkie ubrania w szufladach i szafach. Przechowuj szuflady i szafy zamknięte.

• Przykryj kanały wentylacyjne filtrami. Wymieniaj je, gdy są zabrudzone.

• Poduszki i pościel nie powinny zawierać pierza.

• Utrzymywać niską wilgotność powietrza w pomieszczeniach (poniżej 50%). W razie potrzeby należy użyć osuszacza powietrza.

• Regularnie wymieniaj filtry w grzejnikach i klimatyzatorach.

• Często wietrz wilgotne, mokre pomieszczenia. Uruchomić osuszacz powietrza, aby utrzymać wilgotność poniżej 50%.

• W miarę możliwości należy używać klimatyzatorów.

• Regularnie czyść łazienki używając środków zabijających pleśń i zapobiegających jej powstawaniu. Używaj wentylatorów wyciągowych do odprowadzania pary wodnej. Nie kłaść dywanów w łazience.

• Trzymaj rośliny domowe z dala od sypialni.

• Podczas malowania dodaj do farby inhibitor pleśni, aby zapobiec jej rozwojowi.

• Unikaj źródeł pleśni na zewnątrz, takich jak mokre liście lub resztki ogrodowe.

?

10. Co robić, gdy wystąpi atak astmy?

Atak astmy to nagłe zaostrzenie objawów astmy spowodowane zaciśnięciem mięśni wokół dróg oddechowych (skurcz oskrzeli). Jeśli doświadczasz ataku astmy, natychmiast postępuj zgodnie z „czerwoną strefą” lub instrukcjami awaryjnymi zawartymi w planie postępowania w przypadku astmy. Jeśli masz problemy z oddychaniem, chodzeniem lub mówieniem, masz sine usta lub paznokcie,

.

?

Lekarz wyjaśnia hipoksję, niebezpieczny stan, który występuje, gdy organizm nie otrzymuje wystarczającej ilości tlenu.

Hipoksemia (mała ilość tlenu we krwi) może spowodować hipoksję (małą ilość tlenu w tkankach), gdy krew nie przenosi wystarczającej ilości tlenu do tkanek, aby zaspokoić potrzeby organizmu. Słowo hipoksja jest czasami używane do opisania obu problemów.

Objawy

Choć mogą się różnić u poszczególnych osób, najczęstsze objawy niedotlenienia to:

• Zmiana koloru skóry, od niebieskiego do wiśniowo-czerwonego.

• Confusion

• Kaszel

• Szybkie bicie serca

• Szybkie oddychanie

• Duszność

• Wolna czynność serca

• Pocenie się

• Świszczący oddech

Jeśli masz objawy niedotlenienia, zadzwoń pod numer 911.

Jak się to leczy

Konieczne będzie udanie się do szpitala w celu leczenia niedotlenienia i kontrolowania poziomu tlenu.

Najważniejszą rzeczą jest dostarczenie większej ilości tlenu do organizmu. Będzie on podawany przez mały korek w nosie lub przez maskę zakrywającą nos i usta. Dla wielu osób jest to wystarczające, aby poziom tlenu wrócił do normy.

Oddychanie może ułatwić inhalator lub leki na astmę podawane doustnie. Jeśli to nie pomaga, lekarz może spróbować podawać leki przez żyłę na ramieniu (kroplówka). Możliwe, że przez krótki czas będziesz potrzebował leków steroidowych, aby zmniejszyć stan zapalny w płucach, lub antybiotyków, aby wyleczyć infekcję.

Jeśli życie pacjenta jest zagrożone, a inne metody leczenia nie przynoszą rezultatów, konieczne może być zastosowanie urządzenia wspomagającego oddychanie.

Przyczyny hipoksji

Ciężki atak astmy lub jej zaostrzenie może spowodować niedotlenienie u dorosłych i dzieci. Podczas ataku drogi oddechowe zwężają się, co utrudnia dopływ powietrza do płuc. Kaszel, aby oczyścić płuca, zużywa jeszcze więcej tlenu i może pogorszyć objawy.

Niedotlenienie może być również skutkiem uszkodzenia płuc w wyniku urazu.

Inne czynniki mogące powodować niedotlenienie to:

• choroby płuc, takie jak przewlekła obturacyjna choroba płuc (POChP), rozedma płuc, zapalenie oskrzeli, zapalenie płuc i obrzęk płuc (płyn w płucach)

• Silne leki przeciwbólowe i inne leki, które hamują oddychanie

• Problemy z sercem

• Anemia (mała liczba czerwonych krwinek, które przenoszą tlen)

• Zatrucie cyjankiem (cyjanek jest substancją chemiczną stosowaną do produkcji tworzyw sztucznych i innych produktów).

Zapobieganie hipoksji

Najlepszym sposobem na zapobieganie niedotlenieniu jest kontrolowanie astmy każdego dnia. Trzymaj się planu leczenia astmy.

• Przyjmuj leki, aby zapobiec zaostrzeniu objawów i konieczności użycia inhalatora ratunkowego.

• Odżywiaj się prawidłowo i bądź aktywny.

• Poznaj czynniki wyzwalające astmę i znajdź sposób, aby ich unikać.

Wspólnie z lekarzem opracuj plan działania w przypadku ataków astmy, aby wiedzieć, co robić, gdy masz problemy z oddychaniem.

Dowiedz się więcej od lekarza na temat astmy oskrzelowej, w tym objawów, diagnozy i leczenia.

Według CDC na astmę cierpi obecnie ponad 25 milionów Amerykanów, w tym 6,8 miliona dzieci poniżej 18 roku życia.

Alergie są silnie związane z astmą i innymi chorobami układu oddechowego, takimi jak przewlekłe zapalenie zatok, zapalenie ucha środkowego i polipy nosa. Co najciekawsze, ostatnia analiza osób z astmą wykazała, że ci, którzy mieli jednocześnie alergie i astmę, znacznie częściej budzili się w nocy z powodu astmy, opuszczali pracę z powodu astmy i wymagali silniejszych leków, aby kontrolować objawy.

Astma jest związana z komórkami tucznymi, eozynofilami i limfocytami T. Komórki tuczne są komórkami wywołującymi alergie, które uwalniają substancje chemiczne, takie jak histamina. Histamina jest substancją, która powoduje duszność nosa i kapanie z niego podczas przeziębienia lub kataru siennego, zwężenie dróg oddechowych w astmie oraz swędzenie w przypadku alergii skórnych. Eozynofile to rodzaj białych krwinek związanych z chorobami alergicznymi. Limfocyty T są również białymi krwinkami związanymi z alergią i stanem zapalnym.

Komórki te, wraz z innymi komórkami zapalnymi, biorą udział w rozwoju zapalenia dróg oddechowych w astmie, które przyczynia się do nadreaktywności dróg oddechowych, ograniczenia przepływu powietrza, objawów oddechowych i przewlekłej choroby. U niektórych osób stan zapalny powoduje uczucie ucisku w klatce piersiowej i duszności, które jest często odczuwane w nocy (astma nocna) lub we wczesnych godzinach porannych. Inne osoby odczuwają objawy tylko podczas wysiłku fizycznego (tzw. astma wysiłkowa). Ze względu na stan zapalny, nadreaktywność dróg oddechowych pojawia się w wyniku określonych czynników wyzwalających.

Czynniki wyzwalające astmę oskrzelową

Czynniki wyzwalające astmę oskrzelową mogą obejmować:

• Palenie tytoniu i bierne palenie

• Infekcje, takie jak przeziębienie, grypa lub zapalenie płuc

• Alergeny, takie jak pokarm, pyłki, pleśń, roztocza i sierść zwierząt domowych

• Ćwiczenie

• Zanieczyszczenie powietrza i toksyny

• Pogoda, zwłaszcza ekstremalne zmiany temperatury

• Leki (takie jak aspiryna, leki z grupy NLPZ i beta-blokery)

• Dodatki do żywności (takie jak glutaminian sodu)

• Stres emocjonalny i niepokój

• Śpiew, śmiech lub płacz

• Perfumy i zapachy

• Kwaśny refluks

Oznaki i objawy astmy oskrzelowej

W przypadku astmy oskrzelowej może wystąpić jedna lub więcej z poniższych oznak i objawów:

• Duszność

• Ucisk w klatce piersiowej

• Świszczący oddech

• Nadmierny kaszel lub kaszel, który nie pozwala zasnąć w nocy

Rozpoznawanie astmy oskrzelowej

Ponieważ objawy astmy nie zawsze występują podczas wizyty u lekarza, ważne jest, abyś opisał objawy astmy u siebie lub swojego dziecka. Możesz także zauważyć, kiedy pojawiają się objawy, np. podczas wysiłku fizycznego, przy przeziębieniu lub po powąchaniu dymu. Badania w kierunku astmy mogą obejmować:

• Spirometria:

  Badanie czynności płuc mające na celu zmierzenie pojemności oddechowej i jakości oddychania. Pacjent będzie oddychał przez urządzenie zwane spirometrem.

• Szczytowy przepływ wydechowy (PEF):

  Za pomocą urządzenia zwanego przepływomierzem szczytowym wykonuje się wydech przez rurkę, aby zmierzyć siłę powietrza, jaką można wypuścić z płuc. Monitorowanie szczytowego przepływu powietrza może pozwolić ci na monitorowanie, jak dobrze radzisz sobie z astmą w domu.

• RTG klatki piersiowej:

  Lekarz może wykonać zdjęcie rentgenowskie klatki piersiowej w celu wykluczenia innych chorób, które mogą wywoływać podobne objawy.

Leczenie astmy oskrzelowej

Po postawieniu diagnozy lekarz zaleci stosowanie leków na astmę (mogą to być inhalatory i tabletki) oraz zmianę stylu życia w celu leczenia i zapobiegania atakom astmy. Na przykład, długo działające inhalatory przeciwzapalne są często niezbędne do leczenia stanu zapalnego związanego z astmą. Inhalatory te dostarczają do płuc niskie dawki steroidów przy minimalnych skutkach ubocznych, jeśli są prawidłowo stosowane. Szybko działający lub „ratunkowy” inhalator rozszerzający oskrzela działa natychmiast, otwierając drogi oddechowe podczas ataku astmy.

Jeśli masz astmę oskrzelową, upewnij się, że lekarz pokaże ci, jak prawidłowo używać inhalatorów. Pamiętaj, by mieć przy sobie inhalator ratunkowy na wypadek ataku astmy lub nagłego wypadku. Chociaż nie ma jeszcze lekarstwa na astmę, istnieją doskonałe leki na astmę, które mogą pomóc w zapobieganiu jej objawom. Dostępne są także grupy wsparcia dla chorych na astmę, które pomagają lepiej radzić sobie z astmą.

Astma wymaga opieki profilaktycznej. Z czasem może dojść do nieodwracalnego uszkodzenia płuc. Jednak długotrwałe przyjmowanie leków kontrolnych może zmniejszyć stały stan zapalny i pomóc w utrzymaniu zdrowych dróg oddechowych.

Przyczyny i zapobieganie

Astma ma wiele przyczyn i nie ma na nią lekarstwa. Dowiedz się więcej o przyczynach astmy i sposobach radzenia sobie z czynnikami wyzwalającymi, łagodzenia objawów i unikania ataków alergii.

Rozwiązania dla zdrowia

• Penis zakrzywiony w stanie wzwodu?

• Czy mogę mieć CAD?

• Leczenie zgiętych palców

• Leczenie HR+, HER2- MBC

• Masz dość łupieżu?

• Korzyści płynące z CBD

• Przemyśl na nowo leczenie stwardnienia rozsianego

• Udary mózgu związane z migotaniem przedsionków

• Ryzyko wystąpienia DVT/PE w przyszłości

• Czy mój penis jest normalny?

• Opcje leczenia nawracającego stwardnienia rozsianego

• Przeszczep wątroby ratuje życie

• Sfinansuj chirurgię plastyczną

• Przyczyny zgięcia palca

• Jak żyć z łuszczycą?

• Brakujące zęby?

Więcej od lekarza

• 5 wskazówek pomocnych w nawracającym SM

• Jak radzić sobie z narkolepsją

• Ulga dla zablokowanych mieszków włosowych

• Łuszczycowe zapalenie stawów a sen

• Jak się czuje łuszczyca

• Pierwsze zaostrzenie łuszczycowego zapalenia stawów

• Rozmowy z lekarzem na temat RZS

• Crohn’s: Choroba „całego ciała

• Unikanie zaostrzeń choroby Leśniowskiego-Crohna

• Korzyści zdrowotne oleju z nasion konopi

• Lepiej żyć z chorobą łuszczycową

• Rodzaje terapii B-komórkowej w stwardnieniu rozsianym

• 5 korzyści zdrowotnych płynących z konopi

• Dlaczego rak prostaty się rozprzestrzenia

• Życie z zaawansowanym rakiem piersi

• Gdzie rozprzestrzenia się rak piersi

Lekarz wyjaśnia, w jaki sposób, jeśli cierpisz na alergie i astmę, zastrzyki alergiczne mogą pomóc zmniejszyć wrażliwość na czynniki wyzwalające alergię.

Zastrzyki alergiczne dla astmy zawierają bardzo małą ilość alergenu (czegoś, na co jesteś uczulony). Z czasem dawka ta jest zwiększana. Narażając się na coraz większe ilości alergenu, organizm może rozwinąć na niego tolerancję. Jeśli leczenie przebiegnie prawidłowo, reakcja alergiczna stanie się znacznie mniej nasilona.

Zastrzyki dla alergików mogą zmniejszyć objawy alergii i zapobiec rozwojowi astmy. Wydaje się, że zastrzyki alergiczne pomagają również osobom, które już chorują na astmę, choć istnieją co do tego pewne wątpliwości. Jedno z badań wykazało, że zastrzyki alergiczne były tak samo skuteczne w zmniejszaniu objawów astmy jak sterydy wziewne.

Czego można się spodziewać po zastrzykach alergicznych dla chorych na astmę

Przed podaniem zastrzyków alergicznych na astmę, lekarz będzie chciał przeprowadzić testy alergiczne. Jest to sposób na ustalenie, które alergeny mają na Ciebie wpływ. Prawdopodobnie będą to testy skórne, podczas których niewielka ilość alergenu zostanie zeskrobana na skórę lub wstrzyknięta pod skórę. Zastrzyki alergiczne nie są dostępne dla każdego rodzaju alergii.

Zastrzyki alergiczne dla astmy obejmują zastrzyki dla:

• Pyłki roślin

• Pleśń

• Sierść

• Roztocza kurzu

• Karaluchy

Po ustaleniu z lekarzem, które alergeny mają wpływ na pacjenta, następnym krokiem jest wykonanie zastrzyków. Częstotliwość wykonywania zastrzyków jest różna, ale przez pierwsze trzy do sześciu miesięcy można je wykonywać raz lub dwa razy w tygodniu – lub do momentu osiągnięcia maksymalnej dawki. Później mogą być potrzebne tylko zastrzyki podtrzymujące co dwa lub cztery tygodnie. Taka sytuacja może trwać przez trzy do pięciu lat. Niektórzy ludzie szybko odczuwają ulgę w objawach astmy po zastrzykach, innym może to zająć nawet rok. U niektórych osób zastrzyki przeciw alergii nie przynoszą żadnych efektów.

Kto potrzebuje zastrzyków alergicznych w przypadku astmy?

Zastrzyki alergiczne nie są odpowiednie dla każdego. Mogą one nie być bezpieczne dla osób z niekontrolowaną astmą lub innymi schorzeniami, takimi jak choroby serca. Mogą też nie być dobrym pomysłem dla osób przyjmujących niektóre leki, takie jak beta-blokery. Zastrzyki alergiczne na astmę nie są stosowane u dzieci poniżej 5 roku życia.

Szczepionka na astmę może być zalecana osobom, które:

• Mają objawy ataku astmy, które nie są dobrze kontrolowane przez leki na astmę lub ograniczenie czynników wywołujących astmę

• Są uczuleni na czynniki wyzwalające astmę, których nie mogą uniknąć

• Mieć objawy przez cały rok

• Posiadać czas i poświęcenie, aby poddać się leczeniu, które może trwać wiele miesięcy lub lat

• Nie może przyjmować niektórych leków na astmę, takich jak leki rozszerzające oskrzela, lub chce uniknąć ich stosowania

Ryzyko związane z otrzymywaniem zastrzyków alergicznych w przypadku astmy

Szczepionki na astmę wiążą się z ryzykiem. Najczęstsze skutki uboczne to zaczerwienienie i obrzęk w miejscu wstrzyknięcia.

Poważniejsze reakcje występują rzadziej. Bardzo rzadko zastrzyki alergiczne mogą prowadzić nawet do wstrząsu anafilaktycznego, który może być śmiertelny. Dlatego zastrzyki te należy zawsze wykonywać w obecności specjalistów, którzy mogą kontrolować wszelkie reakcje niepożądane w przypadku nagłego ataku astmy. Lekarz specjalizujący się w leczeniu astmy może zalecić obserwację pacjenta przez około 30 minut po podaniu zastrzyku, aby zapobiec wystąpieniu jakichkolwiek skutków ubocznych.

Istnieje nowa alternatywa dla zastrzyków, zwana Immunoterapią podjęzykową (SLIT), która jest obiecująca i obecnie dostępna. Zamiast zastrzyku, lek jest rozpuszczany pod językiem. Zapytaj swojego lekarza, czy jesteś kandydatem do SLIT.

Lekarz wyjaśnia, jakie choroby płuc mogą imitować astmę i jak lekarz może je odróżnić.

Choroby, które naśladują objawy astmy

Ponieważ inne choroby mogą przypominać astmę i wywoływać jej objawy, lekarz przeprowadzi dokładne badanie i wykona wszelkie niezbędne testy, aby upewnić się, że objawy są spowodowane astmą.

Do chorób, które mogą naśladować astmę należą:

• Zapalenie zatok:

  Nazywane również infekcją zatok; zapalenie lub obrzęk zatok. Zapalenie zatok i astma często współistnieją.

• Niedokrwienie mięśnia sercowego:

  Choroba serca charakteryzująca się niedostatecznym dopływem krwi do tkanki mięśniowej serca. Głównym objawem zawału serca jest ból, ale innym możliwym symptomem choroby serca jest duszność.

• Choroba refluksowa przełyku (gastroesophageal reflux disease, GERD):

  Zaburzenie, w którym treść żołądka i kwas żołądkowy spływają z powrotem do przełyku, powodując częstą zgagę. Zgaga może powodować objawy astmy.

• Przewlekła obturacyjna choroba płuc (POChP):

  Ogólna nazwa kilku chorób płuc, najczęściej rozedmy i przewlekłego zapalenia oskrzeli, najczęściej spowodowanych paleniem papierosów.

• Zastoinowa niewydolność serca:

  Choroba serca, w której serce nie pompuje prawidłowo krwi, co prowadzi do gromadzenia się płynu w płucach. Może to powodować nietolerancję wysiłku fizycznego i duszności.

• Bronchiektazę:

  Choroba płuc charakteryzująca się uszkodzeniem ścian dróg oddechowych w płucach; główną przyczyną są powtarzające się infekcje.

• Górna przeszkoda w przepływie powietrza:

  Stan, w którym przepływ powietrza jest przez coś blokowany, w tym przez powiększoną tarczycę lub guzy.

• Dysfunkcja strun głosowych:

  Stan, w którym mięśnie krtani (skrzynki głosowej) szybko się zamykają, powodując trudności w oddychaniu.

• Porażenie strun głosowych:

  Utrata funkcji strun głosowych.

• Rak bronchogenny:

  Rak płuca.

• Aspiracja:

  Przypadkowe wdychanie pokarmu lub innych substancji do płuc.

• Aspergiloza płucna:

  Grzybicze zakażenie tkanek płuc.

• Wirus syncytialny układu oddechowego (RSV):

  Wirus ten może powodować świszczący oddech i zapalenie płuc u niemowląt i małych dzieci oraz może prowadzić do astmy dziecięcej.

?

W jaki sposób można wykluczyć te schorzenia i prawidłowo zdiagnozować astmę?

Aby postawić diagnozę astmy i upewnić się, że objawy nie są spowodowane inną chorobą, lekarz zapozna się z historią choroby, wywiadem rodzinnym i objawami. Zwróci uwagę na wszelkie problemy z oddychaniem, które występowały w przeszłości, a także na rodzinne występowanie astmy lub innych chorób płuc, alergii lub choroby skóry zwanej egzemą, która jest związana z alergiami. Ważne jest, aby pacjent szczegółowo opisał swoje objawy (kaszel, świszczący oddech, duszności, ucisk w klatce piersiowej), w tym kiedy i jak często występują.

Zostaniesz zapytany, czy palisz obecnie lub kiedykolwiek paliłeś. Palenie w przypadku astmy to poważny problem. Palenie jest także jednym z głównych czynników wywołujących niektóre choroby naśladujące astmę, w tym POChP i raka. Zostaniesz również zapytany o narażenie na działanie szkodliwych substancji chemicznych w przeszłości, być może w miejscu pracy.

Lekarz przeprowadzi także badanie fizykalne oraz osłucha serce i płuca.

Lekarz może wykonać wiele badań, w tym testy czynnościowe płuc, testy alergiczne, badania krwi oraz zdjęcia rentgenowskie klatki piersiowej i zatok. Wszystkie te badania mogą pomóc lekarzowi w ustaleniu, czy pacjent ma astmę i czy istnieją inne choroby, które na nią wpływają.

Więcej informacji na ten temat można znaleźć w artykule poświęconym badaniom w kierunku astmy.

Co to są testy czynności płuc?

Testy czynnościowe płuc (pulmonary function tests lub PFT) obejmują kilka prostych testów oddechowych służących do diagnozowania problemów z płucami. Dwa najbardziej powszechne to spirometria i test prowokacji metacholinowej. Te dwa testy, wraz z wywiadem i badaniem fizykalnym, są standardem przy stawianiu diagnozy astmy.

• Spirometria.

  Jest to prosty test oddechowy, który mierzy ilość i szybkość wydmuchiwanego powietrza z płuc. Szybko ujawnia się niedrożność dróg oddechowych spowodowana astmą lub POChP. Spirometrię można wykonać przed i po inhalacji leku na astmę – albuterolu, który jest lekiem rozszerzającym oskrzela. Albuterol podawany w inhalatorze pomaga otworzyć zatkane drogi oddechowe. Jeśli po podaniu albuterolu nastąpi poprawa w zakresie drożności dróg oddechowych, oznacza to, że pacjent ma astmę lub POChP. Lekarz może wykorzystać inne testy oraz wywiad medyczny, aby ustalić, na którą z tych chorób cierpisz. Badanie to może być również wykonywane podczas kolejnych wizyt lekarskich, aby monitorować postępy pacjenta i pomóc lekarzowi określić, czy i w jaki sposób należy dostosować plan leczenia.

• Pętle objętości przepływu.

  Proste testy spirometryczne wymagają jedynie silnego wydechu (wydmuchania), ale pętle przepływowo-objętościowe wymagają szybkich i maksymalnych manewrów oddechowych. Badanie to umożliwia wykrycie niedrożności dróg oddechowych w obrębie szyi, np. w przypadku porażenia lub dysfunkcji strun głosowych. Zwężenie górnych dróg oddechowych można potwierdzić za pomocą tomografii komputerowej szyi lub giętkiego wziernika.

• Test wysiłkowy z metacholiną (MCT).

  Nawet jeśli wyniki badań czynnościowych płuc są prawidłowe, pacjent może mieć łagodną, przerywaną astmę. Lekarz może zlecić wykonanie testu prowokacyjnego z metacholiną. Podczas tego testu pacjent wdycha coraz większe ilości mgiełki metacholiny przed i po spirometrii. Jeśli po podaniu małej dawki metacholiny czynność płuc spadnie o 20% lub więcej, oznacza to, że pacjent ma astmę. Ten niewielki spadek nie powoduje niepokojącego ataku astmy, a skutki działania metacholiny są zawsze skutecznie leczone albuterolem.

• Pojemność dyfuzyjna (DLCO).

  Ten prosty test obejmuje 10-sekundowe wstrzymanie oddechu w celu określenia, jak dobrze płuca pobierają tlen z płuc. DLCO jest prawidłowe u osób z astmą i niskie u palaczy, którzy chorują na POChP.

Co to jest zdjęcie rentgenowskie klatki piersiowej?

Oglądając płuca na zdjęciu rentgenowskim, lekarz może stwierdzić, czy inne schorzenie nie wywołuje objawów podobnych do astmy. Astma może powodować niewielkie zwiększenie rozmiarów płuc (tzw. hiperinflacja), ale u osób z astmą zdjęcie rentgenowskie klatki piersiowej jest zazwyczaj prawidłowe. Pacjenci z POChP również mają hiperinflację, ale rozedma płuc powoduje powstawanie dziur w tkance płucnej, zwanych pęcherzami lub bulami, które są widoczne na zdjęciu rentgenowskim klatki piersiowej. Badanie rentgenowskie klatki piersiowej pozwala także upewnić się, że pacjent nie ma zapalenia płuc lub raka płuc, zwłaszcza u palaczy.

Inne badania w kierunku schorzeń mogących naśladować astmę

Istnieją schorzenia, które nie tylko naśladują astmę, ale także utrudniają jej leczenie i kontrolę. Należą do nich alergie i choroba refluksowa przełyku. Jeśli u pacjenta zdiagnozowano astmę, lekarz może również zbadać go pod kątem tych schorzeń lub leczyć je przez kilka tygodni, aby sprawdzić, czy objawy astmy również się poprawią.

Więcej informacji na temat alergii, choroby refluksowej przełyku i innych czynników wyzwalających astmę można znaleźć w części Przyczyny astmy.

Dowiedz się od lekarza, w jaki sposób leki kortykosteroidowe, takie jak prednizon, pomagają w leczeniu astmy i innych chorób płuc — oraz jakie są konsekwencje ich długotrwałego stosowania.

Co to jest Prednizon?

Prednizon jest doustnym lekiem steroidowym. W przypadku poważnego zaostrzenia objawów astmy (napadu astmy) lekarz może przepisać krótki kurs stosowania doustnych steroidów, takich jak prednizon. Sterydy doustne mogą być także przepisane w przypadku, gdy objawy astmy nasilą się, ale pacjent nie wymaga hospitalizacji.

Jak leczy się astmę prednizonem?

Doustnie podawany prednizon jest ogólnoustrojowym steroidem przeciwzapalnym. Oznacza to, że po zażyciu prednizonu doustnie jest on wchłaniany przez organizm, w przeciwieństwie do sterydów wziewnych (inhalatorów przeciwzapalnych dla astmy), które trafiają bezpośrednio do płuc. Prednizon zmniejsza reakcję układu odpornościowego w celu zmniejszenia objawów, takich jak obrzęk i reakcje alergiczne.

Prednizon i inne steroidy ogólnoustrojowe mogą być stosowane w leczeniu napadów astmy i pomagają pacjentom lepiej kontrolować astmę. Steroidy są stosowane z innymi lekami na astmę w celu opanowania nagłych i ciężkich ataków astmy lub w leczeniu długotrwałej, trudnej do opanowania astmy.

Jak długo trwa leczenie astmy za pomocą prednizonu?

Czasami steroidy ogólnoustrojowe, takie jak prednizon, są przyjmowane w dużych dawkach przez kilka dni. Jest to tak zwany zryw sterydowy. Mogą być również podawane w małych dawkach codziennie lub co drugi dzień w celu uzyskania długotrwałej kontroli astmy.

Czy prednizon jest jedynym ogólnoustrojowym sterydem na astmę?

Oprócz prednizonu, do innych steroidów stosowanych ogólnoustrojowo w leczeniu astmy należą:

• deksametazon (Decadron)

• metyloprednizolon?(Medrol, Methylpred, Solu-Medrol????)

• prednizon, (Deltasone)

• prednizolon? (Orapred, Pediapred, Prelone)

Czy prednizon i inne sterydy doustne są bezpieczne w przypadku astmy?

Podczas gdy dwutygodniowy kurs lub „krótki zryw” sterydów doustnych, takich jak prednizon, jest stosunkowo bezpieczny, ważne jest, aby unikać stosowania sterydów przez dłuższy czas, ponieważ mogą one wywołać poważne skutki uboczne. Przyjmowanie suplementów wapnia może pomóc w zapobieganiu osteoporozie lub rozrzedzeniu kości, co jest jednym ze skutków ubocznych długotrwałego stosowania sterydów.

Co zrobić, jeśli muszę często przyjmować sterydy z powodu astmy?

Jeśli konieczne jest częste przyjmowanie sterydów w ramach terapii ratunkowej, może to sugerować słabą kontrolę stanu zapalnego dróg oddechowych lub ciągłą ekspozycję na jakiś niepodejrzewany alergen. W takim przypadku należy porozmawiać z lekarzem o wziewnych lekach przeciwzapalnych.

Jakie są skutki uboczne stosowania prednizonu i innych sterydów?

Sterydy mają wiele potencjalnych działań niepożądanych, zwłaszcza jeśli są podawane doustnie i przez długi okres czasu. Efekty uboczne przy krótkotrwałym stosowaniu sterydów obejmują:

• Przyrost masy ciała

• Zatrzymanie płynów

• Wysokie ciśnienie krwi

• Podwyższony poziom cukru we krwi

Działania niepożądane przy długotrwałym stosowaniu steroidów obejmują:

• Tłumienie wzrostu

• Cukrzyca

• Zaćma oczu

• Osteoporoza rozrzedzająca kości

• Osłabienie mięśni

Kiedy stosuje się steroidy wziewne w leczeniu astmy?

Inhalatory przeciwzapalne są często stosowane jako leki kontrolne pierwszego rzutu w leczeniu astmy. Po wprowadzeniu steroidów wziewnych może zmniejszyć się zapotrzebowanie na steroidy doustne, takie jak prednizon.

W przeciwieństwie do poważnych działań niepożądanych steroidów doustnych, najczęstszymi działaniami niepożądanymi inhalatorów przeciwzapalnych są chrypka i pleśniawki, zwłaszcza u osób starszych. Podobnie jak w przypadku wszystkich inhalatorów przeciw astmie, po użyciu inhalatora należy dokładnie wypłukać jamę ustną. Po inhalacji należy przepłukać jamę ustną wodą, aby zmniejszyć ryzyko wystąpienia pleśniawek w jamie ustnej.

Więcej informacji na ten temat znajduje się w części Lekarze – Astma, Steroidy i inne leki przeciwzapalne.