Lekarz mówi ci.

Osoby chore na astmę muszą zachować ostrożność podczas przyjmowania leków przeciwbólowych dostępnych bez recepty. Postępuj zgodnie z poniższymi wskazówkami, aby zachować bezpieczeństwo.

Wskazówki: Astma i leki przeciwbólowe

Jeśli masz astmę, przyjmuj leki przeciwbólowe bez recepty z rozwagą i pamiętaj o poniższych wskazówkach.

Przez R. Morgan Griffin Medically Reviewed by Charlotte E. Grayson Mathis,?MD Od lekarza Archiwum

Jeśli masz astmę, musisz bardzo ostrożnie stosować leki przeciwbólowe dostępne bez recepty. Pamiętaj: Żaden lek nie jest pozbawiony ryzyka. Oto kilka wskazówek od ekspertów, jak bezpiecznie stosować te leki.

• W miarę możliwości unikaj niesteroidowych leków przeciwzapalnych (NLPZ). Jeśli masz astmę, staraj się nie stosować leków z grupy NLPZ, takich jak aspiryna, ibuprofen, naproksen czy ketoprofen. Nawet jeśli nigdy wcześniej nie miałeś z nimi problemów, może się to rozwinąć w późniejszym okresie życia. Phillip E. Korenblat, rzecznik prasowy Amerykańskiej Akademii Alergii, Astmy i Immunologii (American Academy of Allergy, Asthma, and Immunology) twierdzi, że bezpieczniejszym wyborem jest stosowanie leków przeciwbólowych niebędących NLPZ, takich jak acetaminofen.

• Jeśli jesteś w grupie wysokiego ryzyka, nie stosuj NLPZ. Jeśli wystąpiła zła reakcja na jeden z tych leków – aspirynę, ibuprofen, ketoprofen lub naproksen sodowy – prawdopodobnie wystąpi podobna reakcja na pozostałe. Osoby, które mają problemy z zatokami lub polipy nosa, a także astmę, są znacznie bardziej narażone na wystąpienie niebezpiecznej reakcji.

• Zwracaj uwagę na objawy. Jeśli po zażyciu leku z grupy NLPZ objawy astmy nasilą się, pojawi się pokrzywka lub obrzęk twarzy, należy niezwłocznie zwrócić się o pomoc lekarską.

• Stosować zgodnie z zaleceniami. Należy dokładnie przestrzegać zaleceń dotyczących dawkowania. Większość leków przeciwbólowych nie powinna być stosowana dłużej niż przez 10 dni. Jeśli po tym czasie nadal odczuwasz ból, skontaktuj się z lekarzem.

• Unikaj alkoholu. Większość leków przeciwbólowych dostępnych bez recepty nie łączy się z alkoholem. Jeśli przyjmujesz leki z grupy NLPZ, w tym aspirynę, już jeden drink tygodniowo może zwiększyć ryzyko krwawienia z przewodu pokarmowego. Osoby, które piją trzy lub więcej drinków dziennie, nie powinny stosować tych leków. Łączenie acetaminofenu i alkoholu może zwiększyć ryzyko uszkodzenia wątroby.

• Przeczytaj ulotkę dołączoną do opakowania. Przyznaj się: Kiedy kupujesz butelkę leku przeciwbólowego bez recepty, wyrzucasz wydrukowaną ulotkę razem z pustym pudełkiem. Ale naprawdę powinieneś wyrobić sobie nawyk jej czytania. Dowiedz się, jakich skutków ubocznych powinieneś się spodziewać. Zapoznaj się z listą możliwych interakcji między lekami.

• Przeczytaj skład wszystkich leków. Leki przeciwbólowe, takie jak aspiryna, acetaminofen i ibuprofen, mogą pojawić się w najbardziej nieprawdopodobnych miejscach. Na przykład wiele dostępnych bez recepty leków na przeziębienie lub zgagę również zawiera pewne ilości środka przeciwbólowego. Upewnij się, że wiesz, co bierzesz.

• Należy poinformować lekarza o wszystkich stosowanych lekach, ziołach i suplementach. Interakcje stanowią realne zagrożenie. Dlatego lekarz musi wiedzieć o wszystkich lekach, które przyjmujesz, zanim przepisze ci nowy lek. Nie zapomnij wspomnieć o lekach dostępnych bez recepty, preparatach ziołowych i witaminach. „Przynieś do lekarza listę wszystkich leków i suplementów, które zażywasz” – mówi dr Nieca Goldberg, rzecznik prasowy American Heart Association. „Może to uratować Ci życie”.

Kiedy astma staje się stanem nagłym i czego można się spodziewać, jeśli konieczne jest leczenie szpitalne?

Sprawdź swój plan działania w przypadku astmy

Plan, który opracowałeś wspólnie z lekarzem, aby pomóc kontrolować astmę, nie tylko mówi, jakie leki należy przyjmować. Zawiera on również listę objawów, na które należy zwracać uwagę i kiedy zadzwonić do lekarza lub udać się na ostry dyżur, jeśli objawy się nasilą.

Powinieneś zadzwonić pod numer 911 lub natychmiast udać się do szpitala, jeśli:

• Masz świszczący oddech lub duszności, które nie ustępują po zastosowaniu inhalatora ratunkowego

• Masz tak krótki oddech, że nie możesz normalnie mówić ani chodzić

• Masz niebieskie usta lub paznokcie

• Wykonywać więcej niż 25-30 oddechów na minutę

• Musisz napinać mięśnie klatki piersiowej, aby oddychać

• Bicie serca wyższe niż 120 uderzeń na minutę

Bardzo niewiele osób wymaga pobytu w szpitalu w związku z leczeniem astmy. Jest bardziej prawdopodobne, że będzie on konieczny, jeśli:

• Miałeś wcześniej ciężki atak astmy

• W ciągu ostatnich 10 dni byłeś na ostrym dyżurze lub przebywałeś w szpitalu z powodu astmy

• Zdiagnozowano u ciebie astmę po 40 roku życia

• Regularnie przyjmuje leki steroidowe w celu kontroli astmy

• Używanie inhalatora ratunkowego częściej niż dwa razy w miesiącu

• Masz inne długotrwałe problemy zdrowotne, takie jak choroby serca lub płuc

Czego można się spodziewać w szpitalu

Lekarze z izby przyjęć zdecydują, czy pacjent może być leczony i zwolniony, czy też należy go przyjąć do szpitala. Zbadają Cię, zanotują objawy i zbadają płuca.

Leczenie

W zależności od objawów, na ostrym dyżurze mogą zostać podane różne leki i metody leczenia, aby opanować atak astmy. Należą do nich:

• Leki rozszerzające oskrzela podawane przez inhalator lub nebulizator, które udrożniają drogi oddechowe

• Leki kortykosteroidowe podawane w tabletkach lub dożylnie w celu zmniejszenia stanu zapalnego płuc

• Dodatkowy tlen

Testy

Podczas leczenia napadu astmy, lekarze będą prawdopodobnie przeprowadzać badania, aby sprawdzić, czy leczenie jest skuteczne. Testy te mogą obejmować:

• Odczyt przepływu szczytowego, który mierzy szybkość wydychanego powietrza

• Spirometria, która mierzy ilość powietrza wydychanego w ciągu 1 sekundy

• Poziom tlenu we krwi, mierzony za pomocą urządzenia umieszczonego na palcu

Pobyt w szpitalu

Nawet jeśli objawy szybko ustąpią, lekarz może zalecić pozostanie na ostrym dyżurze przez kilka godzin, aby upewnić się, że objawy są pod kontrolą.

Jeśli po kilku godzinach leczenia nadal występują objawy ciężkiej astmy, lekarz może zalecić pozostanie w szpitalu. Do szpitala może zostać przyjęty także pacjent z powikłaniami astmy, np. z powietrzem w klatce piersiowej.

Innym powodem pobytu w szpitalu są problemy z oddychaniem, które wyczerpują pacjenta. Czasami podczas ataku poziom tlenu spada tak bardzo, że lekarze obawiają się, że bez szybkiego leczenia może dojść do niewydolności płuc.

Pobyt w szpitalu z powodu ataku astmy trwa zazwyczaj 3-5 dni. W rzadkich przypadkach atak astmy jest tak silny, że może być potrzebna rurka do oddychania, która będzie pompować tlen do płuc.

Powrót do domu

Nie wszystkie objawy astmy muszą ustąpić, aby lekarz zezwolił na opuszczenie szpitala. Muszą one jednak znacznie się nasilić. Wkrótce po wypisaniu ze szpitala konieczna będzie wizyta kontrolna. Lekarz udzieli Ci wskazówek, co masz robić w przypadku kolejnego ataku.

Zazwyczaj przepisane zostaną leki kortykosteroidowe do przyjmowania w domu, aby zmniejszyć ryzyko wystąpienia kolejnego ciężkiego ataku. Jeśli wyniki badań płuc są nadal nieco słabe, lekarz będzie bardziej skłonny do zwolnienia pacjenta, jeśli uzna, że będzie on prawidłowo przyjmował leki.

Zapobieganie nagłym wypadkom w przyszłości

Najlepszym sposobem zapobiegania kolejnym ciężkim atakom jest wczesne leczenie zaostrzenia astmy za pomocą nebulizatora i ewentualnie tabletek z kortykosteroidami. Należy przyjmować wszystkie regularne leki zgodnie z planem działania w przypadku astmy.

Kolejnym kluczowym krokiem jest unikanie czynników wyzwalających astmę. Porozmawiaj z lekarzem, by ustalić, co wywołuje astmę (np. kurz, dym, zimna pogoda, wysiłek fizyczny czy wirusy). Częste mycie rąk może zmniejszyć szanse na złapanie przeziębienia lub innego wirusa.

Jeśli twoja astma nie jest dobrze kontrolowana, istnieje większe prawdopodobieństwo, że będziesz miał kolejny ciężki atak astmy. Upewnij się, że chodzisz na wszystkie zaplanowane wizyty lekarskie. Jeśli masz regularne zaostrzenia lub inne oznaki, że astma nie jest pod kontrolą, zgłoś się do lekarza.

Pytania i odpowiedzi z komentatorem piłkarskim Jerome’em Bettisem na temat walki z astmą.

Bohater futbolu walczy z astmą

Jerome Bettis, nowy komentator Sunday Night Football in America, opowiada o astmie, fitnessie i zachowaniu zdrowia.

Medically Reviewed by Brunilda Nazario, MD Od lekarza Archiwum

W zeszłym roku zdobyłeś swój pierwszy pierścień Super Bowl z drużyną Pittsburgh Steelers. Czy trudno było przejść na emeryturę, czy też wspaniale było zakończyć grę z najwyższą notą? Po 13 latach gry i wygranej w moim rodzinnym mieście łatwo było odejść. Nie żałuję tego. Moje marzenia o karierze zostały spełnione.

Jesteś jednym z 20 milionów Amerykanów, którzy chorują na astmę. Czy przed grą w piłkę nożną musiałeś podjąć jakieś specjalne środki ostrożności? Tak, przed każdym meczem brałem nebulizator i ściśle współpracowałem z moimi lekarzami i lekarzami drużyny, aby opracować zdrowy plan gry. Poza tym codziennie biorę leki.

Miałeś kiedyś poważny atak astmy na boisku, prawda? W 1997 roku miałem tak straszny atak, że prawie umarłem. Grałem w Jacksonville (Floryda), było późno, a pogoda była bardzo wilgotna, co źle wpływa na astmę. Moje płuca się zacieśniły i trzeba było mnie ratować – przy linii bocznej podano mi nebulizator. Wtedy moja astma była niekontrolowana, nie traktowałem jej poważnie. Od tamtego momentu zaczęłam.

Jakich rad mógłbyś udzielić innym, którzy zmagają się z astmą, by byli aktywni fizycznie? Zdobądź wiedzę. Współpracuj ze swoimi lekarzami, by ustalić, w jakim stopniu kontrolujesz swoją astmę. Wyniki pomogą ci stworzyć własny plan, który pozwoli ci utrzymać aktywność fizyczną.

Czy twoja dieta zmieniła się od czasu przejścia na emeryturę? Jestem dużym facetem. Lubię jeść. Teraz muszę jeść mniej. To jest to.

Po jakie potrawy sięga Pan najczęściej, a jakich stara się Pan unikać? Moją słabością są ciasteczka z rodzynkami owsianymi. Trzymam się z dala od skorupiaków, ponieważ jestem na nie uczulony.

Jak wygląda Twój reżim treningowy? Czy uprawiasz jakieś nowe sporty? W lutym przeszedłem na emeryturę! Nie miałem czasu na uprawianie nowych sportów! Ale regularnie trenuję, aby zachować zdrowie.

Przeszedłeś jedną z najbardziej wyczerpujących fizycznie karier na świecie. Czy nadal odczuwasz bóle i dolegliwości związane z tą karierą? Każdego dnia. Ale kluczem jest pozostanie aktywnym, rozluźnionym i gibkim.

Czy masz ulubione techniki walki z bólem? Rozciąganie. Trzeba się rozciągać. Grałem przez 13 lat, bo jestem elastyczny i gibki. Świetna jest też terapia masażem.

Skąd wziął się Twój przydomek „Autobus”? W Notre Dame, gdy zdobyłem bramkę, zawsze ciągnąłem ze sobą kilku zawodników do strefy końcowej, więc skandowali to na trybunach. Zniknęło ono, gdy grałem dla Rams, ale gdy zostałem sprzedany do Steelers, nadawca Myron Cope odkopał je i przydomek odrodził się na nowo.

Opowiedz nam o Fundacji Jerome’a Bettisa Bus Stops Here i jej programie „Cyber Bus”. To moja fundacja charytatywna. Kiedy przyjechałem do Pittsburgha, miasto dało mi tak wiele, a ja chciałem się odwdzięczyć. Misją fundacji jest pomoc dzieciom z biednych rodzin, aby dać im takie same możliwości, jakie ja miałem. Rozdajemy stypendia, oferujemy mentoring i zajęcia przygotowujące do studiów, a w ramach programu „Cyber Bus” uczymy obsługi komputera dzieci, które nie mają do niego dostępu.

Czy jesteś podekscytowany swoim nowym występem w roli komentatora programu NBC Sunday Night Football w Ameryce? O, tak! Relacjonujemy rozpoczęcie sezonu, a Steelers kontra Miami Dolphins, więc będę tam, gdy [moja była drużyna] będzie podnosić sztandar mistrzostw.

Gdzie widzisz siebie za 10 lat? A może za 20? Nadal pozytywnie wpływam na młodych ludzi i pracuję nad edukacją w zakresie astmy. Za dwadzieścia lat? Więcej tego samego.

Jako były biegacz, kto w tym sezonie wydaje się być groźny na boisku? Willie Parker z Pittsburgh Steelers, zdecydowanie.

A jak Steelers zapowiadają się w tym sezonie? Myślisz, że w 2007 r. znów przejdą całą drogę bez Ciebie? Nie mam co do tego wątpliwości. W ogóle.

Lekarz wyjaśnia ryzyko wystąpienia alergii na siarczyny u osób z astmą — oraz podaje kilka wskazówek, jak zapobiec zagrażającej życiu reakcji alergicznej.

Niestety, 5%-10% osób z astmą jest również uczulonych na siarczyny. Alergia to zwiększona wrażliwość na określoną substancję (zwaną alergenem). Połączenie astmy i siarczynów może być niebezpieczne. Jeśli masz astmę i alergię na siarczyny, spożywanie pokarmów lub przyjmowanie leków zawierających siarczyny może nawet zagrażać życiu.

Co to są siarczyny?

„Siarczyny” to ogólna nazwa sześciu specyficznych substancji:

• Dwutlenek siarki

• ?Siarczyn sodu

• Wodorosiarczyn sodu

• Metabisiarczyn sodu

• Wodorosiarczyn potasu

• Metabisiarczyn potasu

Jako dodatki, siarczyny spełniają wiele funkcji:

• Zapobiegają psuciu się żywności i konserwują ją – oraz niektóre napoje – na przykład poprzez zapobieganie rozwojowi pleśni i bakterii.

• Mogą zapobiegać odbarwianiu się owoców, warzyw i owoców morza.

• Mogą utrzymywać moc powszechnie stosowanych leków – w tym niektórych leków na astmę.

Sulfity mogą być dodawane do żywności i napojów, takich jak:

• Cydr jabłkowy i inne rodzaje cydru

• Dip z awokado

• ?Piwo i wino

• Przyprawy, dżemy, sosy i melasa

• Suszone owoce i warzywa

• Soki owocowe i warzywne

• Ziemniaki bez skórki (w tym frytki)

• Kiszone mięso i warzywa

• Żywność restauracyjna i inna gotowa żywność

• Krewetki i skorupiaki

Siarczyny mogą również występować naturalnie w żywności takiej jak:?

• Szparagi

• Szczypiorek

• Skrobia kukurydziana

Skrobia kukurydziana

• Jaja

• Ryby, takie jak łosoś i suszony dorsz

• Czosnek

• Pory

Pory

• Sałata

• Syrop klonowy

Syrop klonowy

• Cebula

• Soja

• Pomidory?

Zgodnie z prawem federalnym siarczyny nie mogą być dodawane do żywności przeznaczonej do spożycia na surowo, takiej jak owoce i warzywa. Jeśli są one stosowane jako środek konserwujący podczas przygotowywania lub przetwarzania żywności, muszą być wymienione jako jej składnik.

Objawy alergii na siarczyny

Nasilenie reakcji alergicznych na siarczyny może być różne. Objawy alergii na siarczyny obejmują:

• Pokrzywka i swędzenie

• Skurcz żołądka, biegunka i wymioty

• Problemy z połykaniem

• Spłukiwanie

• Zawroty głowy

• Spadek ciśnienia krwi

• Problemy z oddychaniem

Połączenie astmy i siarczynów może zagrażać życiu, ponieważ może prowadzić do wstrząsu anafilaktycznego. W takiej sytuacji cały organizm reaguje silnie na alergen. Drogi oddechowe mogą puchnąć, utrudniając oddychanie. Według Amerykańskiej Akademii Astmy, Alergii i Immunologii, aż 5%-10% reakcji na siarczyny u osób z astmą kończy się śmiercią.

Jeśli wystąpią objawy reakcji alergicznej na siarczyny, należy wezwać pomoc. W wielu przypadkach użycie inhalatora szybko działającego może pomóc w opanowaniu reakcji. Jeśli masz pod ręką zestaw do wstrzykiwania epinefryny, użyj go bez wahania, nawet jeśli objawy nie wydają się być związane z alergią. Użycie długopisu jako środka zapobiegawczego nie zaszkodzi, a może uratować życie. Nawet po zrobieniu sobie zastrzyku należy zadzwonić pod numer 911.

Unikanie problemów z astmą i alergią na siarczyny

Lekarz może stwierdzić, czy pacjent ma alergię na siarczyny za pomocą testu zwanego kontrolowaną próbą siarczynową. Podczas tego testu pacjent jest wystawiony na działanie niewielkiej ilości siarczynów pod ścisłą kontrolą, aby sprawdzić, czy wystąpi reakcja.

Jeśli masz astmę – a siarczyny wywołują reakcję alergiczną – musisz bardzo uważać, aby ich unikać. Może to być trudne, zwłaszcza że siarczyny znajdują się w wielu produktach spożywczych i lekach. I nawet bardzo mała ich ilość może wywołać reakcję. Jest jednak kilka rzeczy, które możesz zrobić.

• Czytaj etykiety, sprawdzając, czy nie ma na nich wymienionych wyżej substancji siarczynowych.

• Zachowaj ostrożność w przypadku żywności, która powszechnie zawiera siarczyny. Wiele z nich wymieniono powyżej.

• Kiedy jesz poza domem, zapytaj kelnera lub kelnerkę, czy zamawiana potrawa zawiera siarczyny.

• Skonsultuj się z lekarzem, aby upewnić się, że stosowane przez ciebie leki na astmę nie zawierają siarczynów.

• Należy być przygotowanym na wypadek, gdyby doszło do przypadkowego spożycia siarczynów. Zapytaj swojego lekarza, jak postępować w nagłych wypadkach. Zawsze noś przy sobie inhalator ratunkowy i epi-pen.

Astma jest chorobą trudną do zdiagnozowania, zwłaszcza u dzieci, i często jest rozpoznawana po wykluczeniu innych schorzeń. Dowiedz się więcej o procesie diagnozowania astmy i testach, z których korzystają lekarze.

Wszystkie te testy pomagają lekarzowi zdecydować, czy masz astmę i inne schorzenia, które często jej towarzyszą, takie jak alergie, refluks żołądkowo-przełykowy czy zapalenie zatok.

Badanie fizykalne

Lekarz rozpocznie od badania fizykalnego. Obejmuje ono:

• obejrzeć nos, gardło i górne drogi oddechowe

• Użyj stetoskopu, aby usłyszeć gwiżdżący dźwięk podczas oddychania

• Sprawdź, czy na Twojej skórze nie występują objawy alergii, takie jak egzema lub pokrzywka

Lekarz zapyta cię również o objawy astmy, takie jak

• Świszczący oddech

• Kaszel

• Problemy z oddychaniem

• Ciasnota w klatce piersiowej

Historia medyczna

Następnie lekarz zapyta o objawy i ogólny stan zdrowia pacjenta, aby ustalić, czy przyczyną problemów jest astma, czy coś innego. Niektóre pytania mogą obejmować:

• Jakie są Twoje objawy?

• Kiedy je odczuwasz?

• Co je wywołuje? Zimne powietrze, wysiłek fizyczny, alergie?

• Czy masz katar sienny lub alergie?

• Czy ktoś z rodziny ma katar sienny, astmę lub alergie?

• Jakie inne problemy zdrowotne występują u Ciebie?

• Jakie leki zażywasz?

• Czy często masz kontakt z dymem tytoniowym, zwierzętami domowymi, kurzem lub substancjami chemicznymi w powietrzu?

• Czym się zajmujesz w życiu?

Testy czynności płuc

Testy czynnościowe płuc to sposób na sprawdzenie, jak dobrze pracują Twoje płuca. Lekarze używają ich do diagnozowania astmy i monitorowania jej rozwoju. Monitorowanie astmy za pomocą testów czynnościowych płuc jest pomocne, ponieważ nie zawsze można stwierdzić na podstawie objawów, czy astma jest pod kontrolą.

W większości przypadków testy wydolności płuc przeprowadzane są w pomieszczeniu, w którym znajdują się specjalne urządzenia do pomiaru wydolności płuc. Badania mogą być wykonywane przez specjalnie przeszkolonego terapeutę lub technika oddechowego.

Należy zapytać lekarza, czy pacjent powinien zrobić coś, aby przygotować się do badań czynności płuc. Na przykład, konieczne może być dostosowanie leków. Może być także konieczne unikanie ciężkich posiłków, palenia tytoniu, a także wszelkich substancji drażniących lub innych, które mogą wywołać atak astmy.

Rodzaje testów czynnościowych płuc

Testy czynności płuc są powszechnie stosowane w diagnostyce i monitorowaniu astmy:

• Spirometria jest najbardziej powszechnym badaniem. Jest to prosty, szybki i bezbolesny sposób na sprawdzenie stanu płuc i dróg oddechowych. Polega na wzięciu głębokiego wdechu i wykonaniu wydechu przez wąż podłączony do urządzenia zwanego spirometrem. Urządzenie rejestruje ilość wydmuchiwanego powietrza (tzw. natężona pojemność życiowa – FVC) oraz szybkość wydychania (tzw. natężona objętość wydechowa – FEV). Wynik jest niższy, jeśli Twoje drogi oddechowe są obrzęknięte lub zwężone z powodu astmy lub innych chorób płuc. Lekarz może zlecić wykonanie kilku badań spirometrycznych, aby monitorować przebieg astmy w czasie. Spirometria może być wykonana przed i po zażyciu leków, aby sprawdzić, czy leki pomagają. Lekarz może również zlecić wykonanie pomiarów podczas ćwiczeń, aby sprawdzić, jak drogi oddechowe reagują na wysiłek fizyczny.

• Testy obciążeniowe to testy czynnościowe płuc stosowane w celu potwierdzenia rozpoznania astmy. Wdychasz niewielką ilość substancji, która wywołuje objawy u osób z astmą, np. histaminę lub metacholinę. Po wdychaniu tej substancji ktoś bada czynność płuc. Ponieważ testy prowokacyjne mogą wywołać atak astmy, powinny być wykonywane tylko przez doświadczoną osobę.

• Testy przepływomierzem szczytowym mierzą, jak dobrze płuca wypychają powietrze. Mimo że są mniej dokładne niż spirometria, mogą być dobrym sposobem na regularne sprawdzanie czynności płuc w domu – nawet zanim pojawią się jakiekolwiek objawy. Przepływomierz szczytowy może pomóc w ustaleniu, co pogarsza stan astmy, czy leczenie przynosi efekty i kiedy należy szukać pomocy w nagłych wypadkach. Przepływomierz szczytowy to podręczna plastikowa rurka z ustnikiem na jednym końcu, do której się oddycha. Lekarz może poprosić pacjenta o korzystanie z przepływomierza szczytowego każdego dnia i zapisywanie odczytów. Po kilku tygodniach należy przedstawić wyniki lekarzowi.

• Test na obecność tlenku azotu w wydychanym powietrzu. Oddychasz przez rurkę podłączoną do urządzenia, które mierzy ilość tlenku azotu w oddechu. Twój organizm wytwarza ten gaz normalnie, ale jego poziom może być wysoki, jeśli drogi oddechowe są w stanie zapalnym.

Inne badania, których możesz potrzebować, jeśli masz astmę

Nawet jeśli wyniki badań czynności płuc są prawidłowe, lekarz może zlecić wykonanie innych badań, aby sprawdzić, co może być przyczyną objawów astmy.

• Testy gazometryczne i dyfuzyjne pozwalają zmierzyć, jak dobrze krew absorbuje tlen i inne gazy z powietrza, którym oddychasz. Wdychasz niewielką ilość gazu, wstrzymujesz oddech, a następnie wydmuchujesz. Wydychany gaz jest analizowany w celu sprawdzenia, ile krwi wchłonął.

• Zdjęcie rentgenowskie może wykazać, czy istnieją inne problemy z płucami lub czy astma jest przyczyną objawów. Promieniowanie o wysokiej energii tworzy obraz płuc. Przed wykonaniem zdjęcia rentgenowskiego pacjent może zostać poproszony o wstrzymanie na chwilę oddechu.

Zatoki

Polipy nosa lub zapalenie zatok mogą utrudniać leczenie i kontrolę astmy. Zapalenie zatok, zwane także infekcją zatok, to stan zapalny lub obrzęk zatok spowodowany infekcją. Kiedy zatoki są zablokowane i wypełnione płynem, rozwijają się w nich bakterie, powodując infekcję i stan zapalny. Lekarz może zlecić wykonanie specjalnego badania rentgenowskiego zatok, zwanego tomografią komputerową, aby zbadać zatoki, jeśli uważa, że masz infekcję. Jeśli pacjent ma zapalenie zatok, będzie leczony antybiotykami przez co najmniej 10 do 12 dni. Leczenie zapalenia zatok może pomóc w zapobieganiu objawom astmy.

Badania w kierunku innych schorzeń

Lekarz może również przeprowadzić badania w kierunku innych schorzeń, które mogą pogarszać przebieg astmy, takich jak:

• Choroba refluksowa przełyku (GERD)

• Alergie

Ocenianie ciężkości astmy

Na podstawie tych badań i objawów lekarz może zdiagnozować u pacjenta astmę. Następnym krokiem jest ustalenie, czy astma jest ciężka. Pomoże to w podjęciu decyzji o sposobie leczenia. Możesz mieć jeden z czterech rodzajów astmy:

Jeśli lekarz zdiagnozuje u ciebie astmę, może przepisać ci leki, które pomogą kontrolować stan i zapobiegać atakom.

Lekarz opisuje wczesne objawy ostrzegawcze ataku astmy i wyjaśnia, jak należy go prawidłowo leczyć.

Atak astmy to nagłe zaostrzenie objawów astmy spowodowane zaciśnięciem mięśni wokół dróg oddechowych. Takie zaciśnięcie mięśni nazywane jest skurczem oskrzeli. Podczas ataku astmy dochodzi również do obrzęku lub zapalenia wyściółki dróg oddechowych i wydzielania gęstego śluzu – większego niż zwykle. Wszystkie te czynniki – skurcz oskrzeli, stan zapalny i produkcja śluzu – powodują objawy ataku astmy, takie jak problemy z oddychaniem, świszczący oddech, kaszel, duszności i trudności w wykonywaniu codziennych czynności. Inne objawy napadu astmy mogą obejmować:

• Silny świszczący oddech podczas wdechu i wydechu

• Kaszel, który nie ustaje

• Bardzo szybkie oddychanie

• Ucisk lub napięcie w klatce piersiowej

• Napięte mięśnie szyi i klatki piersiowej, zwane retrakcjami

• Trudności w mówieniu

• Uczucia niepokoju lub paniki

• Blada, spocona twarz

• Niebieskie usta lub paznokcie

• Pogłębianie się objawów pomimo stosowania leków

W przypadku wystąpienia któregokolwiek z tych objawów należy zadzwonić pod numer 911.

Niektórzy chorzy na astmę mogą przez dłuższy czas nie mieć ataków astmy lub innych objawów, z przerwami w postaci okresowego zaostrzenia objawów spowodowanego narażeniem na czynniki wyzwalające astmę, takie jak wysiłek fizyczny lub kontakt z zimnym powietrzem.

Łagodne ataki astmy są na ogół częstsze. Zazwyczaj drogi oddechowe otwierają się w ciągu kilku minut do kilku godzin po leczeniu. Poważne ataki astmy zdarzają się rzadziej, ale trwają dłużej i wymagają natychmiastowej pomocy medycznej. Ważne jest, aby rozpoznać i leczyć nawet łagodne objawy ataku astmy, co pomoże zapobiec ciężkim epizodom i utrzymać astmę pod kontrolą.

Co się dzieje, jeśli atak astmy nie jest leczony?

Bez natychmiastowego zastosowania leków na astmę i leczenia astmy, oddech może stać się bardziej ciężki, a świszczący oddech może stać się głośniejszy. Jeśli podczas ataku astmy użyjesz miernika przepływu szczytowego, odczyt będzie prawdopodobnie niższy niż twój najlepszy wynik.

W miarę jak płuca będą się zacieśniać podczas ataku astmy, pacjent może nie być w stanie w ogóle korzystać z przepływomierza. Stopniowo płuca mogą zaciskać się tak bardzo podczas ataku astmy, że nie ma wystarczającego ruchu powietrza, by wywołać świszczący oddech. Jest to niebezpieczny objaw, czasem nazywany „cichą klatką piersiową”. W przypadku ciężkiego ataku astmy należy natychmiast udać się do szpitala. Należy wezwać pomoc pod numerem 911. Niestety, niektórzy ludzie interpretują zanik świszczącego oddechu podczas ataku astmy jako oznakę poprawy i nie korzystają z pomocy pogotowia ratunkowego.

W przypadku braku odpowiedniego leczenia ataku astmy może dojść do niemożności mówienia i pojawienia się niebieskawego zabarwienia wokół ust. Ta zmiana koloru, zwana sinicą, oznacza, że we krwi jest coraz mniej tlenu. Bez natychmiastowego leczenia na oddziale ratunkowym lub intensywnej terapii pacjent może stracić przytomność i umrzeć.

Jak rozpoznać wczesne objawy ataku astmy?

Wczesne sygnały ostrzegawcze to zmiany, które zachodzą tuż przed lub na samym początku ataku astmy. Zmiany te pojawiają się przed znanymi objawami astmy i są najwcześniejszymi sygnałami, że astma się pogarsza.

Zazwyczaj wczesne objawy ataku astmy nie są na tyle poważne, by uniemożliwić wykonywanie codziennych czynności. Jednak rozpoznanie tych objawów może powstrzymać atak astmy lub zapobiec jego nasileniu.

Wczesne sygnały ostrzegawcze ataku astmy mogą obejmować:

• Częsty kaszel, szczególnie w nocy

• Obniżone wskazania przepływomierza szczytowego

• Łatwa utrata oddechu lub duszności

• Uczucie dużego zmęczenia lub osłabienia podczas wysiłku fizycznego

• Kaszel lub świszczący oddech podczas lub po wysiłku fizycznym (astma wysiłkowa)

• Uczucie zmęczenia, łatwo się denerwuje, jest marudny lub nastrojowy

• Obniżenie lub zmiana czynności płuc mierzonej za pomocą przepływomierza szczytowego

• Oznaki przeziębienia lub alergii (kichanie, katar, kaszel, zatkany nos, ból gardła i głowy)

• Trudności z zasypianiem w przypadku astmy nocnej

Nasilenie ataku astmy może szybko wzrosnąć, dlatego ważne jest, aby natychmiast leczyć te objawy, gdy tylko je rozpoznasz.

Co robić w przypadku ataku astmy?

Jeśli ty lub ktoś z twoich bliskich ma atak astmy, a objawy nie ustępują szybko po zastosowaniu się do planu postępowania w przypadku astmy, postępuj zgodnie z instrukcjami dotyczącymi „czerwonej strefy” lub nagłych wypadków i natychmiast skontaktuj się z lekarzem lub zadzwoń pod numer 911. Potrzebujesz pilnej pomocy medycznej.

1. Udziel pierwszej pomocy choremu na astmę.

Jeśli dana osoba nie ma planu postępowania w przypadku astmy:

• Usiądź wygodnie w pozycji pionowej i rozluźnij ciasne ubranie.

• Jeśli osoba ma leki na astmę, takie jak inhalator, pomóż jej je zażyć.

• Jeśli dana osoba nie ma inhalatora, użyj go z apteczki pierwszej pomocy. Nie pożyczaj cudzego inhalatora. Lek, który się w nim znajduje, może być inny niż potrzebny lek ratunkowy. Ponadto korzystanie z cudzego inhalatora wiąże się z niewielkim ryzykiem przeniesienia infekcji.

2. Jeśli to możliwe, należy używać inhalatora z rozdzielaczem.

• Zdjąć nasadkę i dobrze wstrząsnąć inhalatorem.

• Włożyć inhalator do elementu dystansowego.

• Poproś osobę o całkowite wydechy i zaciśnij usta wokół ustnika rozdzielacza.

• Nacisnąć inhalator raz, aby podać dawkę.

• Poproś osobę, aby powoli wdychała powietrze przez usta i wstrzymała oddech na 10 sekund.

• Wykonaj łącznie cztery wdechy, odczekując około minuty pomiędzy każdym wdechy.

3. W razie potrzeby należy używać inhalatora bez rozdzielacza.

• Zdjąć nasadkę inhalatora i dobrze wstrząsnąć.

• Poprosić osobę o wykonanie pełnego wydechu i szczelnie zamknąć usta wokół ustnika inhalatora.

• Gdy osoba zacznie powoli wdychać powietrze, należy nacisnąć inhalator jeden raz.

• Osoba powinna wykonywać wdech jak najwolniej i jak najgłębiej (około 5 do 7 sekund), a następnie wstrzymać oddech na 10 sekund.

• Wykonaj łącznie cztery wdechy, odczekując około 1 minuty pomiędzy każdym wdechy.

4. Jeśli oddychanie nadal stanowi problem, należy kontynuować stosowanie inhalatora.

• Po czterech naciśnięciach odczekać 4 minuty. Jeśli osoba nadal ma problemy z oddychaniem, podaj kolejny zestaw czterech pufnięć.

• Jeśli nadal nie ma poprawy lub jest ona niewielka, podawaj od 4 do 8 tabletek co 20 minut, aż do przyjazdu karetki, przez okres do 4 godzin. Jeżeli po upływie 4 godzin nadal czekasz na pomoc, zalecana dawka to 4 do 8 pufów w zależności od potrzeb co 1 do 4 godzin.

5. Obserwuj osobę do czasu przybycia pomocy.

• Nie należy mylić senności z oznaką poprawy; może to oznaczać, że astma się nasila.

• Nie zakładaj, że astma u danej osoby poprawia się, jeśli nie słyszysz już świszczącego oddechu.

6. Dalsze postępowanie.

• Lekarz pogotowia ratunkowego sprawdzi stopień nasilenia ataku i zastosuje leczenie, w tym leki.

• W zależności od reakcji na leczenie dana osoba może zostać odesłana do domu lub pozostać w szpitalu w celu zapewnienia jej dalszej opieki.