Strona główna Blog Strona 3066

Czy migotanie przedsionków (AFib) może prowadzić do niewydolności serca?

Editor
-
0
Czy migotanie przedsionków (AFib) może prowadzić do niewydolności serca?

Dowiedz się, w jaki sposób niewydolność serca i migotanie przedsionków (AFib) są ze sobą powiązane i co zwiększa prawdopodobieństwo wystąpienia obu tych chorób.

Serce musi wykonywać jedną pracę i to bardzo dobrze: pompować krew do całego organizmu. W tym celu potrzebuje ono regularnego rytmu i silnego, zdrowego mięśnia.

Jeśli jednak masz migotanie przedsionków, górne komory serca – przedsionki – nie są zsynchronizowane. Nie mają tego przyjemnego, stałego rytmu. Zamiast tego mogą drżeć jak galareta.

W przypadku niewydolności serca mięśnie serca mogą być zbyt słabe, aby pompować wystarczającą ilość krwi, przez co pacjent nie otrzymuje niezbędnej ilości tlenu.

Migotanie przedsionków może prowadzić do niewydolności serca, a niewydolność serca zwiększa ryzyko wystąpienia migotania przedsionków. Jeśli występują obie te choroby, co jest częste, objawy są zwykle gorsze niż w przypadku jednej lub drugiej.

Jak migotanie przedsionków prowadzi do niewydolności serca

W przypadku migotania przedsionków serce może bić szybciej niż zwykle, nawet w stanie spoczynku. A ponieważ serce wykonuje raczej ruch wahadłowy niż silny skurcz, wysyła tylko część krwi, którą normalnie by wysyłało. Przypomina to różnicę między kilkoma krótkimi, szaleńczymi zrywami na rowerze a długimi, równomiernymi uderzeniami.

Migotanie przedsionków może również powodować gromadzenie się płynu w płucach. Płuca wypełniają krew tlenem przed wysłaniem jej z powrotem do serca. Dlatego teraz serce nie otrzymuje z płuc wystarczającej ilości krwi bogatej w tlen, a nawet jeśli otrzymuje, to bije zbyt szybko, aby dobrze ją wypompować.

A szybkie bicie serca – lub po prostu takie, które nigdy nie jest regularne – może uszkodzić mięśnie serca.

Wszystko to stanowi podstawę do wystąpienia niewydolności serca. Nawet jeśli serce pracuje bardzo ciężko – zbyt ciężko – organizm nadal nie otrzymuje potrzebnego tlenu.

Jak niewydolność serca prowadzi do migotania przedsionków

Działa to także w drugą stronę. Rytm serca jest kontrolowany przez sygnały elektryczne. Aby sygnały te działały prawidłowo, potrzebna jest zdrowa tkanka serca.

Niewydolność serca może jednak spowodować rozciągnięcie przedsionków i pogrubienie tkanki w sercu oraz powstanie blizn. Zmiany te zakłócają sygnały elektryczne, a to z kolei zaburza rytm serca i może powodować migotanie przedsionków.

Czynniki zwiększające prawdopodobieństwo wystąpienia niewydolności serca i migotania przedsionków

Migotanie przedsionków i niewydolność serca występują same w sobie. Jednak u wielu osób występują obie te choroby, a lekarze nie są do końca pewni, dlaczego. Jednym z powodów może być fakt, że wiele z tych samych czynników zwiększa prawdopodobieństwo wystąpienia obu schorzeń.

Ryzyko, którego nie można kontrolować. Niektórych rzeczy po prostu nie da się zmienić, np:

  • Wiek. Im jesteś starszy, tym większe prawdopodobieństwo wystąpienia migotania przedsionków lub niewydolności serca. Większość osób cierpiących na oba schorzenia to starsi dorośli.

  • Geny. W tej dziedzinie nadal pozostaje wiele badań, ale pewne różnice w genach mogą wpływać na prawdopodobieństwo wystąpienia niewydolności serca lub migotania przedsionków.

  • Płeć. Mężczyźni są bardziej narażeni na te schorzenia niż kobiety.

Choroby serca. Prawdopodobieństwo wystąpienia niewydolności serca i migotania przedsionków wzrasta, jeśli u pacjenta występują inne choroby serca, takie jak:

  • Choroba wieńcowa, w której blaszki miażdżycowe odkładają się w tętnicach serca i prowadzą do zmniejszenia przepływu krwi

  • Kardiomiopatia, czyli uszkodzenie mięśnia sercowego

  • Problemy z zastawkami serca, takie jak nieszczelna zastawka lub zastawka, która nie otwiera się całkowicie

  • Zapalenie mięśnia sercowego, w którym mięśnie serca ulegają obrzękowi i podrażnieniu

Inne dolegliwości zdrowotne. Ryzyko wystąpienia choroby może być zwiększone także z powodu innych problemów zdrowotnych, takich jak

  • Cukrzyca, ponieważ zwiększa prawdopodobieństwo wystąpienia choroby wieńcowej i nadciśnienia tętniczego.

  • Wysokie ciśnienie krwi, które z czasem może osłabiać, usztywniać i pogrubiać tkankę serca

  • Otyłość, ponieważ często prowadzi do podwyższenia ciśnienia krwi i zwiększa prawdopodobieństwo zachorowania na cukrzycę

  • Nadczynność tarczycy, ponieważ zbyt duża ilość hormonów tarczycy może powodować szybsze bicie serca niż normalnie

  • Bezdech senny, który może prowadzić do obniżenia poziomu tlenu podczas snu i wpływać na rytm serca

Palenie tytoniu i picie alkoholu. Samo palenie zwiększa prawdopodobieństwo wystąpienia wszystkich chorób serca, w tym migotania przedsionków i niewydolności serca. Jest ono jednak jeszcze bardziej niebezpieczne, jeśli w grę wchodzi również inne czynniki ryzyka.

Z czasem spożywanie dużych ilości alkoholu osłabia mięśnie serca. W przypadku niektórych osób alkohol działa jak czynnik wyzwalający migotanie przedsionków.

Jak migotanie przedsionków wpływa na ciążę?

Editor
-
0
Jak migotanie przedsionków wpływa na ciążę?

Migotanie przedsionków można skutecznie kontrolować w czasie ciąży, wprowadzając pewne zmiany w przyjmowaniu leków. Większość kobiet z migotaniem przedsionków przechodzi ciążę zdrowo i rodzi zdrowe dzieci. lekarz wyjaśnia, co należy wiedzieć.

Należy jednak ściśle współpracować z lekarzem, aby upewnić się, że leki nasercowe mogą być stosowane w czasie ciąży i na wszelki wypadek wiedzieć, na jakie objawy należy uważać.

Planowanie ciąży

Zajście w ciążę w przypadku migotania przedsionków jest bezpieczne, ale po zajściu w ciążę konieczne mogą być dodatkowe wizyty u lekarza, aby zapobiec komplikacjom. Najlepiej przed zajściem w ciążę omówić z lekarzem możliwe skutki migotania przedsionków dla ciąży.

Najczęstsze leki przyjmowane przez osoby, które mogą stanowić zagrożenie dla płodu, to leki rozrzedzające krew, leki spowalniające pracę serca lub leki mające na celu utrzymanie prawidłowego rytmu.

Należy porozmawiać z lekarzem o tym, jakie leki na migotanie przedsionków należy odstawić przed zajściem w ciążę. Niektóre z tych leków mogą zaszkodzić rozwojowi dziecka w pierwszym trymestrze ciąży, kiedy to narządy rozwijają się najwcześniej. Zaprzestanie ich przyjmowania przed zajściem w ciążę może zmniejszyć to ryzyko. W tym celu musisz jednak współpracować z lekarzem.

Co się dzieje

W czasie ciąży organizm produkuje więcej krwi niż zwykle, zmienia przepływ krwi, aby skierować ją w większym stopniu do macicy, a także produkuje dodatkowe hormony, które mogą zmienić pracę narządów, w tym serca i naczyń krwionośnych.

Z kolei serce faktycznie rośnie, a tętno ulega przyspieszeniu.

Wiele zdrowych kobiet w czasie ciąży odczuwa kołatanie serca, drżenie klatki piersiowej lub rzadkie bicie serca. Jeśli już wcześniej występowało migotanie przedsionków, wszystkie te zmiany mogą zwiększyć prawdopodobieństwo powrotu lub pogorszenia zaburzeń rytmu serca. A u niektórych kobiet, które nigdy wcześniej nie miały migotania przedsionków, ciąża może być momentem, w którym zaczyna się ono pojawiać. Lekarze często diagnozują nowe przypadki migotania przedsionków w trzecim trymestrze ciąży.

W czasie ciąży migotanie przedsionków, które nie jest pod kontrolą, może zwiększać prawdopodobieństwo wystąpienia problemów z sercem. Istnieje również większe prawdopodobieństwo urodzenia dziecka o niskiej masie urodzeniowej, zbyt wczesnego porodu oraz komplikacji ciążowych, w tym stanu przedrzucawkowego. Ze względu na to ryzyko prawdopodobnie będziesz musiała odbywać dodatkowe wizyty u lekarza, aby upewnić się, że ciąża przebiega prawidłowo oraz aby sprawdzić, jak radzi sobie Twoje serce.

W przypadku migotania przedsionków często będziesz miała regularne wizyty nie tylko u położnika, ale także u kardiologa. Lekarze mogą zalecić wizytę u położnika wysokiego ryzyka, który jest przygotowany na potencjalne problemy z ciążą.

Leki w okresie oczekiwania na dziecko

To, które leki na migotanie przedsionków są odpowiednie dla pacjentki w czasie ciąży, zależy od konkretnego przypadku i nasilenia migotania przedsionków.

Wiele leków niesie ze sobą ryzyko w czasie ciąży, w tym zwiększone ryzyko wad wrodzonych, poronień lub przedwczesnego porodu. Jednak migotanie przedsionków może być również niebezpieczne, ponieważ może spowolnić przepływ krwi do dziecka. Wspólnie z lekarzem rozważysz ryzyko i korzyści wynikające z różnych metod leczenia w Twoim indywidualnym przypadku. W czasie ciąży można zmienić leki lub całkowicie zaprzestać przyjmowania leków na migotanie przedsionków.

Ogólnie rzecz biorąc, do leków na migotanie przedsionków, których należy unikać w czasie ciąży, należą:

  • leki rozrzedzające krew, w tym warfaryna (Coumadin, Jantoven), dabigatran (Pradaxa), rywaroksaban (Xarelto) i apiksaban (Eliquis)

  • Leki przeciwarytmiczne, w tym amiodaron, który jest związany z niedoczynnością tarczycy u dzieci

  • Werapamil i diltiazem mogą zwiększać prawdopodobieństwo wystąpienia wad wrodzonych i problemów z sercem.

Niektóre leki na migotanie przedsionków są bezpieczniejsze w czasie ciąży. Dlatego lekarz może zalecić zmianę leku na inny.

Na przykład możesz otrzymać aspirynę (w drugim i trzecim trymestrze ciąży) lub heparynę, aby rozrzedzić krew i zmniejszyć ryzyko zakrzepów.

Lekarze często preferują beta-blokery: atenolol, labetalol i metoprolol zamiast innych beta-blokerów, które są lekami obniżającymi ciśnienie krwi i zwalniającymi rytm serca, aby pomóc kontrolować migotanie przedsionków.

Digoksyna, lek powszechnie stosowany w chorobach serca, jest uważana za bezpieczną w czasie ciąży i jest jednym z preferowanych leków dla kobiet ciężarnych z migotaniem przedsionków.

Chinidyna, podawana dożylnie, również wydaje się być bezpieczna w czasie ciąży.

Kiedy należy skontaktować się z lekarzem

Jeśli masz migotanie przedsionków i jesteś w ciąży, powinnaś zwracać uwagę na oznaki zakrzepów krwi, w tym:

  • Obrzęk, zaczerwienienie i ból ręki lub nogi

  • Szybkie bicie serca

  • Światłowstręt

  • Trudności lub ból przy oddychaniu

  • Ból lub ucisk w klatce piersiowej

  • Ból rozciągający się na bark, ramię, plecy lub szczękę

  • Nagłe osłabienie lub drętwienie twarzy, ręki lub nogi

  • Nagłe problemy z mówieniem lub rozumieniem mowy

  • Nagłe zmiany w widzeniu

Należy również skontaktować się z lekarzem, jeśli wystąpią objawy nowej lub nasilającej się arytmii. Należą do nich:

  • kołatanie serca, szybkie bicie serca, trzepotanie lub bicie w klatce piersiowej

  • Zmęczenie

  • Zawroty głowy lub światłowstręt

  • Omdlenia lub przypadki bliskie omdlenia

  • Duszności

  • Ból w klatce piersiowej

Migotanie przedsionków w trakcie i po porodzie

Pod koniec ciąży lekarz może ponownie zmienić leki, tak aby pacjentka nie przyjmowała żadnych leków rozrzedzających krew bezpośrednio przed lub w trakcie porodu.

Podczas porodu lekarz będzie kontrolował pracę Twojego serca, aby upewnić się, że stres związany z porodem nie spowoduje zaburzeń rytmu serca (arytmii).

Po urodzeniu dziecka będziesz mogła ponownie przyjmować leki rozrzedzające krew. Jeśli planujesz karmić dziecko piersią, lekarz może być zmuszony do dostosowania schematu przyjmowania leków.

Stymulator serca jako metoda leczenia migotania przedsionków

Editor
-
0
Stymulator serca jako metoda leczenia migotania przedsionków

Migotanie przedsionków może powodować niestabilny rytm bicia serca. W przypadku migotania przedsionków, gdy serce bije zbyt wolno, konieczne może być wszczepienie rozrusznika serca, a także zastosowanie innych metod leczenia, aby utrzymać bezpieczną częstość akcji serca.

Jeśli jednak u pacjenta występuje migotanie przedsionków, a serce bije zbyt wolno, lekarz może zalecić wszczepienie stymulatora serca wraz z innymi metodami leczenia. Stymulator wysyła impulsy elektryczne, które zastępują impulsy zmieszane, dzięki czemu serce bije we właściwym tempie.

Stymulator serca może być także potrzebny w przypadku migotania przedsionków i zastoinowej niewydolności serca. Jest to sytuacja, w której serce nie jest w stanie pompować wystarczającej ilości krwi do reszty ciała w sposób, w jaki powinno.

Ablacja węzła przedsionkowo-komorowego (AV)

Jeśli leki lub inne metody leczenia nie przyniosły rezultatu, lekarz może zalecić wykonanie tej procedury, która powstrzymuje nieregularne impulsy elektryczne przed dotarciem do dwóch dolnych komór serca, zwanych komorami.

Zespół medyczny wprowadzi do serca cienką rurkę zwaną cewnikiem. Cewnik będzie emitował intensywne fale radiowe, a ciepło zniszczy mały obszar, który przenosi sygnały do komór. Obszar ten nazywany jest węzłem AV.

W takiej sytuacji naturalny układ elektryczny serca nie będzie w stanie pobudzić komór. Chirurg wszczepi więc rozrusznik serca, który będzie informował komory o konieczności pompowania krwi.

Nawet po zastosowaniu tego leczenia, dwie górne komory serca, zwane przedsionkami, nadal będą miały migotanie przedsionków. Może to zwiększyć ryzyko wystąpienia udaru, ponieważ krew może tworzyć skrzepy, które mogą przedostać się do mózgu. Prawdopodobnie konieczne będzie przyjmowanie leków rozrzedzających krew, aby zapobiec jej krzepnięciu.

Zespół chorego węzła zatokowego

Choroba ta nie ma nic wspólnego z zatokami w głowie. Nazwa odnosi się do niewielkiej części serca zwanej węzłem zatokowym. Jest to naturalny stymulator serca. Generuje on impulsy elektryczne, które pobudzają serce do bicia. Jeśli węzeł zatokowy wysyła sygnały w niewłaściwym tempie, bicie serca może być zbyt szybkie (tachykardia), zbyt wolne (bradykardia) lub nieregularne (arytmia). Może to prowadzić do nieprawidłowych rytmów serca, w tym migotania przedsionków.

Większość osób z zespołem chorego węzła zatokowego wymaga wszczepienia stymulatora serca. Typ stymulatora, który najprawdopodobniej okaże się pomocny, nazywa się stymulatorem dwujamowym. Wysyła on sygnały do dwóch z czterech komór serca, informując je, kiedy mają pompować krew.

Lekarz umieści stymulator pod skórą, w pobliżu obojczyka, podczas niewielkiego zabiegu chirurgicznego.

Życie z rozrusznikiem serca

Jeśli masz migotanie przedsionków i wszczepiono Ci stymulator serca w celu leczenia spowolnionej akcji serca lub zastoinowej niewydolności serca, może on pomóc także w inny sposób:

  • Może informować lekarza o tym, co dzieje się z sercem w przypadku zmiany leków lub zabiegu medycznego.

  • Może złagodzić objawy migotania przedsionków w przypadku ich wystąpienia.

  • Naukowcy badają, czy stymulator serca mógłby pomóc w powstrzymaniu nawrotu migotania przedsionków.

W przypadku wszczepienia rozrusznika serca należy również wziąć w nim udział:

  • Kontroluj częstość akcji serca. Lekarz udzieli Ci wskazówek, jak szybko lub wolno powinno bić Twoje serce i jak jest to zgodne z Twoim stymulatorem serca. Należy sprawdzać puls tak często, jak jest to zalecane. Jeśli tętno wykracza poza ten zakres, skontaktuj się z lekarzem.

  • Przyjmuj wszystkie leki zgodnie z harmonogramem.

  • Bądź aktywny. Chodź na spacery lub rób to, co sprawia Ci przyjemność. Twój zespół medyczny może pomóc Ci zdecydować, jaka ilość ćwiczeń jest dla Ciebie odpowiednia.

  • Nie należy wywierać nacisku na część klatki piersiowej, w której znajduje się stymulator serca.

W międzyczasie należy zwracać uwagę na wszelkie oznaki nieprawidłowej pracy stymulatora. Jeśli puchną Ci kostki, natychmiast skontaktuj się z lekarzem. Zadzwoń pod numer 911, jeśli masz trudności z oddychaniem, zawroty głowy lub jeśli zemdlałeś.

Dos i Donts

Rozrusznik serca to czuły gadżet elektroniczny. Jeśli masz taki stymulator, pamiętaj o kilku rzeczach, aby inne urządzenia elektryczne nie mogły go uszkodzić.

  • Urządzenia domowe na ogół nie przeszkadzają w pracy rozrusznika serca. Można w nich podgrzewać obiad w kuchence mikrofalowej, używać odkurzacza lub spać pod kocem elektrycznym.

  • Telefon komórkowy może nie powodować żadnych problemów. Dla bezpieczeństwa trzymaj go jednak po przeciwnej stronie głowy niż rozrusznik serca.

  • Słuchawki do odtwarzacza MP3 mogą zawierać element magnetyczny, który może zakłócić pracę rozrusznika serca. Należy trzymać je w odległości kilku centymetrów od rozrusznika. Nie wkładaj słuchawek do kieszeni koszuli ani nie wieszaj ich na szyi.

  • Wykrywacze metalu, przez które przechodzisz w punktach kontroli bezpieczeństwa, mogą mieć wpływ na pracę rozrusznika serca, dlatego należy przechodzić przez nie tak szybko, jak to możliwe. Jeśli pracownicy ochrony chcą Cię sprawdzić za pomocą ręcznej różdżki, powiedz im, że masz rozrusznik serca. Nie powinni oni trzymać różdżki w pobliżu rozrusznika przez dłuższy czas.

Ostrożne rozważania: 10 rzeczy, o których należy pomyśleć po diagnozie afib

Editor
-
0
Ostrożne rozważania: 10 rzeczy, o których należy pomyśleć po diagnozie afib

Dowiedz się, o czym należy pomyśleć po zdiagnozowaniu afib.

1/11

Przy pierwszym rozpoznaniu migotania przedsionków (afib) ważne jest, aby dowiedzieć się jak najwięcej o diagnozie. Zrozumienie, co mogło przyczynić się do powstania migotania przedsionków, może pomóc w jego kontrolowaniu. Do niektórych czynników ryzyka afib należą:?

  • Wysokie ciśnienie krwi

  • Choroby serca lub zawał serca w wywiadzie

  • Cukrzyca

  • Bezdech senny

  • Operacje serca w przeszłości

  • Nadmierne spożycie alkoholu

  • Palenie papierosów?

  • Długotrwała kondycja sportowa

Poznaj swoje ryzyko

2/11

Wystąpienie migotania przedsionków może być dziwnym uczuciem, ale z migotaniem przedsionków można żyć przez wiele lat bez żadnych problemów. Prawdziwym zagrożeniem związanym z afib jest to, że zwiększa ono ryzyko wystąpienia udaru mózgu lub innych problemów medycznych, takich jak:?

  • Niewydolność serca

  • Przewlekłe zmęczenie

  • Inne zaburzenia rytmu serca

  • Niespójny dopływ krwi

Poznaj sygnały ostrzegawcze udaru mózgu

3/11

Ponieważ afib zwiększa ryzyko wystąpienia udaru mózgu, należy znać objawy ostrzegawcze. Można zapamiętać akronim FAST:?

  • Opadająca twarz

  • Osłabienie ramion

  • Trudności z mową

  • Czas na wezwanie pogotowia ratunkowego

Inne objawy udaru mogą obejmować:?

  • Nagłe drętwienie twarzy lub kończyn

  • Nagła dezorientacja?

  • Nagłe problemy z chodzeniem

  • Nagły silny ból głowy

Rozmawiaj z rodziną o swoich objawach

4/11

Ponieważ afib często nie daje żadnych objawów, bliskim może być trudno zrozumieć, przez co przechodzi pacjent. Mogą się także obawiać, co oznacza diagnoza. Rozmawiaj z nimi o objawach i nie bój się prosić o dodatkową pomoc, jeśli jej potrzebujesz.

Ćwiczenie

5/11

Można się obawiać, że ćwiczenia fizyczne pogorszą stan Afib, ale regularne ćwiczenia fizyczne są ważne dla zdrowia. Ćwiczenia fizyczne mogą pomóc w:

  • Zmniejszyć objawy afib

  • Obniżenie spoczynkowej częstości akcji serca

  • Zmniejszenie ryzyka udaru mózgu

  • Kontroluj swoją wagę

  • Zmniejsz ryzyko wystąpienia innych chorób

Rozmawiajcie o seksie

6/11

Obawy, że aktywność seksualna może wywołać afib, nie są niczym niezwykłym. Również partner może obawiać się, że może wywołać epizod. Seks jest jednak korzystny dla samopoczucia fizycznego i psychicznego. Jeśli z powodu afib masz problemy z osiągnięciem erekcji, porozmawiaj o tym z lekarzem.

Rozważ udział w zajęciach rehabilitacji kardiologicznej

7/11

Zajęcia rehabilitacji kardiologicznej pomagają w powrocie do zdrowia po rozpoznaniu choroby serca. Zajęcia te mogą pomóc w zmniejszeniu ryzyka wystąpienia problemów w przyszłości i poprawić jakość życia. Zapytaj swojego lekarza, czy w pobliżu Twojego miejsca zamieszkania jest taki program.

Opanuj swoje zmęczenie

8/11

Zmęczenie jest jednym z najczęstszych objawów afib. Może ono być spowodowane afib lub lekami. W walce ze zmęczeniem może pomóc odpowiednia ilość snu, regularne ćwiczenia fizyczne i zdrowa dieta. Należy porozmawiać z lekarzem, jeśli istnieje podejrzenie, że jest to związane z przyjmowanymi lekami.

Unikaj czynników wywołujących zmęczenie

9/11

Może się okazać, że pewne rzeczy wywołują afib. Jeśli to możliwe, należy ich unikać. Naucz się mierzyć swój puls, aby móc stwierdzić, czy jest on szybki lub nieregularny. Do najczęstszych czynników wywołujących afib należą:?

  • Zmęczenie

  • Alkohol

  • Stres

  • Kofeina?

  • Lęk

  • Palenie tytoniu

  • Choroba

  • Leki

  • Choroba?

Stosuj zdrową dietę

10/11

Po zdiagnozowaniu afib najlepiej jest stosować zdrową dla serca dietę. Należy spożywać minimalnie przetworzoną żywność, w tym dużo owoców i warzyw. Jeśli jednak przyjmujesz warfarynę (lek rozrzedzający krew, często przepisywany w celu zapobiegania zakrzepom), być może będziesz musiał unikać zbyt dużej ilości witaminy K. Produkty spożywcze bogate w witaminę K to między innymi:?

  • Szpinak

  • Jarmuż

  • Kalafior

  • Pietruszka

  • Zielona herbata?

Zmniejsz swój stres

11/11

Stres i zaburzenia psychiczne mogą pogarszać objawy afib. Znalezienie zdrowych sposobów radzenia sobie ze stresem może poprawić objawy i jakość życia. Niektóre metody radzenia sobie ze stresem to:?

  • Medytacja

  • Relaksacja

  • Joga

  • Ćwiczenia

  • Pozytywna perspektywa

  • Zdrowa dieta

  • Wspierający przyjaciele?

Objawy ataku astmy i znaki ostrzegawcze

Editor
-
0
Objawy ataku astmy i znaki ostrzegawcze

Tuż przed atakiem astmy możesz zauważyć zmiany, które mogą cię ostrzec. Lekarz wyjaśnia, jak rozpoznać i ewentualnie zapobiec sytuacji zagrożenia zdrowia.

Podczas ataku astmy mięśnie w drogach oddechowych napinają się. Wyściółka dróg oddechowych staje się obrzęknięta i wytwarza więcej gęstego śluzu. Wszystko to sprawia, że trudno jest oddychać.

Wczesne objawy ostrzegawcze

Tuż przed wystąpieniem ataku lub na samym jego początku możesz zauważyć zmiany, które mogą Cię ostrzec. Należą do nich:

  • Częsty kaszel, zwłaszcza w nocy

  • Problemy z zasypianiem

  • Utrata tchu

  • Trudności z oddychaniem po wysiłku fizycznym

  • Uczucie żarłoczności

  • Niższe wartości PEF z przepływomierza szczytowego

Postępuj zgodnie z planem działania w przypadku astmy. Być może uda ci się powstrzymać epizod lub zapobiec jego nasileniu.

Podczas ataku

Podczas zaostrzenia objawów może być ci trudno wykonywać normalne, codzienne czynności. Możesz mieć:

  • Krótkie, płytkie, szybkie oddechy

  • Gwizd podczas oddychania, szczególnie przy wydechu

  • Kaszel, który nie chce ustąpić

  • Uczucie ściskania w klatce piersiowej

Użyj inhalatora ratunkowego. Postaraj się zachować spokój.

Gdy sytuacja się pogarsza

Objawy pogarszającej się astmy to m.in:

  • uczucie paniki

  • Świszczący oddech podczas wdechu i wydechu

  • Niezdolność do powstrzymania kaszlu

  • Problemy z mówieniem lub chodzeniem

  • napięte mięśnie szyi i klatki piersiowej

  • Blada, spocona twarz

Postępuj zgodnie z „czerwoną strefą” lub instrukcjami awaryjnymi zawartymi w twoim planie postępowania w przypadku astmy. Zadzwoń pod numer 911 lub udaj się do szpitala. Potrzebujesz natychmiastowej pomocy medycznej.

Sygnały ostrzegawcze w nagłych wypadkach związanych z astmą

Niektóre objawy ostrzegawcze astmy są poważniejsze. Należą do nich:

  • Objawy, które nasilają się nawet po zastosowaniu leczenia

  • Trudności z łapaniem oddechu lub mówieniem

  • Wciąganie klatki piersiowej lub brzucha przy każdym oddechu

  • Problemy z chodzeniem

  • Niebieskawy lub szarawy odcień warg lub paznokci

  • Rozszerzanie nozdrzy podczas oddychania (częstsze u niemowląt i małych dzieci)

Jeśli masz którykolwiek z poniższych objawów astmy, zadzwoń pod numer 911.

Anafilaksja

U niektórych osób astma jest wywoływana przez alergie. Na przykład, katar sienny jest czynnikiem ryzyka rozwoju astmy. Ważne jest, aby kontrolować astmę, ponieważ niektóre czynniki wyzwalające mogą ją pogorszyć, a w niektórych przypadkach może dojść do poważnej reakcji alergicznej zwanej anafilaksją. Anafilaksja może być spowodowana przez alergie pokarmowe, alergie na lateks, alergie na leki lub alergie na użądlenia owadów.

Większość reakcji alergicznych jest zlokalizowana w jednym obszarze ciała. Reakcja alergiczna na skórze objawia się pokrzywką. W przypadku anafilaksji, reakcja alergiczna w nosie prowadzi do zatkania nosa. Skutki są gwałtowne i zagrażają życiu.

Niektóre z objawów ciężkiego ataku astmy lub ciężkiej reakcji alergicznej mogą wydawać się podobne. Objawy anafilaksji to:

  • Pokrzywka i swędzenie

  • Wymioty

  • Biegunka

  • Ból w nadbrzuszu

  • Silny obrzęk gardła, utrudniający połykanie i oddychanie; może to prowadzić do świszczącego oddechu.

  • Dezorientacja

  • Niewyraźna mowa

  • Szybkie lub słabe tętno

  • Zawroty głowy (spowodowane spadkiem ciśnienia krwi)

  • Nieprzytomność

Anafilaksja to nagły przypadek medyczny. Należy pamiętać, że anafilaksja często rozwija się szybko po kontakcie z alergenem, nawet w ciągu kilku minut. Jeśli wiesz, że jesteś w grupie ryzyka wystąpienia anafilaksji, lekarz powinien przepisać ci zestaw do wstrzykiwania epinefryny w nagłych wypadkach (zwykle są to dwa długopisy). Zawsze noś go przy sobie i nie wahaj się go użyć, aby zrobić sobie zastrzyk, nawet jeśli nie masz pewności, że objawy są związane z alergią.

Po ataku astmy

Prawdopodobnie będziesz czuł się zmęczony i wyczerpany. W ciągu następnych kilku dni jest bardziej prawdopodobne, że wystąpi kolejne zaostrzenie. Zwracaj uwagę na znaki ostrzegawcze. Dbaj o siebie.

  • Postępuj ściśle według planu postępowania w przypadku astmy. Upewnij się, że zażywasz leki.

  • Używaj miernika szczytowego przepływu wydechowego.

  • Unikaj czynników wyzwalających.

Jak najlepiej wykorzystać leczenie astmy eozynofilowej

Editor
-
0
Jak najlepiej wykorzystać leczenie astmy eozynofilowej

Jak zwiększyć skuteczność leczenia astmy eozynofilowej? Wiele osób z ciężką astmą eozynofilową nie reaguje dobrze na steroidy. Możesz lepiej oddychać, jeśli zastosujesz się do kilku prostych wskazówek, które sprawią, że Twoje leki będą działać lepiej.

Jak najlepiej wykorzystać leczenie astmy eozynofilowej

Co można zrobić, aby uzyskać najlepsze wyniki leczenia astmy eozynofilowej? Istnieją pewne proste kroki, które można podjąć każdego dnia, aby poprawić objawy, jakość życia i ogólny stan zdrowia.

Poważniejsza astma

Astma eozynofilowa jest często poważniejsza niż inne rodzaje astmy. Płuca, krew i śluz zawierają duże ilości białych krwinek zwanych eozynofilami. Większa liczba eozynofilów we krwi może pogorszyć przebieg ataków astmy.

Choroba ta dotyka każdego w inny sposób. Może się zdarzyć, że pacjent nie zareaguje dobrze na taką samą terapię, jak ktoś inny z tą samą chorobą.

W tym typie astmy wiele czynników może powodować zapalenie i blokować drogi oddechowe. Na skuteczność leczenia mogą mieć wpływ geny i środowisko.

Leczenie ukierunkowane na pacjenta

Lekarz opracuje plan leczenia dostosowany do potrzeb pacjenta. Jeśli będziesz postępować dokładnie według tych zasad, osiągniesz maksymalne korzyści. Aby uzyskać najlepsze wyniki i pomóc w kontrolowaniu stanu zapalnego w drogach oddechowych, należy przyjmować leki o tej samej porze każdego dnia.

Po pierwsze, lekarz może przepisać inhalator steroidowy. Steroid może zmniejszyć stan zapalny i ilość śluzu, dzięki czemu drogi oddechowe pozostają drożne. Aby utrzymać stan zdrowia pod kontrolą, należy codziennie stosować steroidy wziewne.

Niektóre osoby z tym typem astmy nie reagują dobrze na steroidy wziewne lub doustne. Mogą również nie uzyskać ulgi w przypadku stosowania innych popularnych metod leczenia astmy, takich jak długo działające leki rozszerzające oskrzela beta-2 agonistów. U innych osób te leki regulujące przynoszą dobre wyniki.

Jeśli objawy nie ulegną poprawie, lekarz może przepisać nowy rodzaj leku biologicznego. Stosuje się go w celu zmniejszenia liczby eozynofilów. Blokuje również przyczyny powstawania stanów zapalnych.

Postępuj zgodnie z planem

Leki na astmę eozynofilową działają tylko wtedy, gdy pacjent przyjmuje je zgodnie z zaleceniami i schematem. Należy je przyjmować w taki sposób, aby kontrolować objawy i stan zapalny. Niektóre leki są przyjmowane codziennie. Inne są przyjmowane co tydzień.

Niektóre leki biologiczne są dostępne w postaci długopisów do wstrzykiwania lub ampułko-strzykawek, dzięki czemu można je wstrzykiwać w domu. Do Twoich obowiązków należy terminowe przyjmowanie leków i nie pomijanie żadnych dawek.

W razie jakichkolwiek problemów z planem leczenia należy zwrócić się do lekarza. Należy poinformować lekarza o wystąpieniu działań niepożądanych lub jakichkolwiek konfliktów, które mogą uniemożliwić przestrzeganie schematu przyjmowania leków. Lekarz może zmienić dawkę lub przepisać podobny lek, który będzie wygodniejszy dla pacjenta.

Czy dieta ma znaczenie?

Niektóre badania wskazują, że dieta bogata w tłuszcze i uboga w błonnik może pogarszać objawy choroby. Dieta bogata w czerwone mięso i przetworzoną żywność może zwiększać produkcję eozynofilów, które powodują zapalenie dróg oddechowych.

Dieta śródziemnomorska, która zawiera więcej świeżych owoców i warzyw, może pomóc w zmniejszeniu stanu zapalnego dróg oddechowych. Spożywanie większej ilości błonnika może pomóc w utrzymaniu zdrowej równowagi bakterii w jelitach. Badania sugerują, że może to również zmniejszyć stan zapalny.

Suplementacja witaminą D może pomóc osobom cierpiącym na ten rodzaj astmy. Lekarz może sprawdzić, czy poziom witaminy D jest niski. Jeśli tak nie jest, przyjmowanie suplementów nie przyniesie żadnych korzyści.

Osoby z otyłością lub nadwagą mogą poczuć się lepiej, jeśli zrzucą zbędne kilogramy. Osoby otyłe i chore na astmę często mają bardziej nasilone objawy. Porozmawiaj z lekarzem o tym, jak możesz schudnąć i utrzymać prawidłową wagę ciała.

Nie palić

Palenie utrudnia kontrolowanie astmy. Zmniejsza skuteczność wziewnych steroidów i innych leków. Może również wywoływać ataki astmy i pogarszać ich przebieg.

Jeśli palisz papierosy, rzuć je. Należy również trzymać się z dala od biernego palenia. Papierosy elektroniczne i vaporizery również mogą być szkodliwe dla płuc. Jeśli używasz ich lub palisz tytoń, porozmawiaj z lekarzem o tym, jak możesz rzucić palenie.

Ćwiczenie

Regularna aktywność fizyczna jest dobra dla wszystkich chorych na astmę. Ćwiczenia utrzymują płuca i serce w zdrowiu.

Przyjmuj leki zgodnie z zaleceniami lekarza. Dzięki temu drogi oddechowe pozostaną drożne. Pozwoli to na regularne ćwiczenia bez świszczącego oddechu i duszności.

Zanim wyjdziesz na zewnątrz, aby poćwiczyć, sprawdź, czy w Twojej okolicy nie ma alarmów dotyczących jakości powietrza. Unikaj ćwiczeń na świeżym powietrzu, jeżeli jakość powietrza jest niska z powodu zanieczyszczenia, pożarów lasów lub bardzo gorącej czy wilgotnej pogody. Warunki te mogą być niebezpieczne dla osób chorych na astmę. Zamiast tego wykonuj ćwiczenia w pomieszczeniach zamkniętych.

Kontroluj stres, odpoczywaj.

Nadmierne napięcie lub niepokój mogą przyczynić się do powstania eozynofilowego zapalenia w płucach. Może to powodować takie objawy, jak duszności. W takich momentach objawy mogą się nasilać. Choć nie da się uniknąć stresu, można nauczyć się radzić sobie z nim i odpoczywać. Ćwiczenia fizyczne mogą pomóc w zmniejszeniu stresu.

Jeśli leczenie nie zapewnia kontroli nad chorobą, pacjent może nie mieć zapewnionego dobrego wypoczynku w nocy. Astma zwiększa ryzyko wystąpienia bezdechu sennego, który może również nasilać stan zapalny dróg oddechowych. To błędne koło.

Nie jest jasne, czy zły sen pogarsza stan astmy. Może to jednak wpływać na poziom energii i utrudniać radzenie sobie ze stresem.

Należy starać się zachować dobre nawyki dotyczące snu, aby zapewnić sobie wystarczającą ilość odpoczynku. Określ pory snu. Na czas snu należy wyłączyć telewizor i wszystkie urządzenia elektroniczne. Zmniejsz spożycie kawy. Nie rób sobie drzemki, jeśli masz zamiar nie spać całą noc.

Czym różni się astma eozynofilowa od innych rodzajów astmy?

Editor
-
0
Czym różni się astma eozynofilowa od innych rodzajów astmy?

Astma eozynofilowa różni się od tego, co może przychodzić na myśl, gdy myślimy o astmie. Może on wymagać innego leczenia. I często dotyka tych, o których być może nie myślisz: dorosłych.

Różnice między astmą eozynofilową a innymi rodzajami astmy.

W przypadku astmy dochodzi do zapalenia i zwężenia dróg oddechowych w płucach. Produkują również zbyt dużo śluzu. Powoduje to skurcze w przewodach doprowadzających i odprowadzających powietrze z płuc (oskrzeli). Skurcze utrudniają oddychanie. Ponadto może wystąpić świszczący oddech i kaszel. Jest to stan trwający przez całe życie.

Istnieją różne rodzaje astmy. Każda z nich ma inne przyczyny. Może to być nadmierny wysiłek fizyczny lub czynniki wyzwalające znajdujące się w powietrzu, takie jak dym lub pyłki.

Jednym z rodzajów poważnej astmy jest astma eozynofilowa. Trudniej jest ją kontrolować za pomocą powszechnie stosowanych leków. Według naukowców może to być związane z wysokim poziomem we krwi pewnego rodzaju białych krwinek, zwanych eozynofilami. Eozynofile są częścią układu odpornościowego. Pomagają one niszczyć rzeczy, które nie powinny znajdować się w organizmie, takie jak szkodliwe bakterie. Pomagają one również kontrolować stan zapalny.

Naukowcy odkryli, że im więcej eozynofilów znajduje się we krwi, tym większe jest prawdopodobieństwo wystąpienia poważnego ataku astmy. Nie są jednak pewni, co powoduje wzrost liczby eozynofilów. Dowiedzieli się, że astma eozynofilowa różni się od innych rodzajów astmy z kilku powodów:

Kogo dotyczy

Astma często zaczyna się w dzieciństwie, ale astma eozynofilowa zwykle ujawnia się po raz pierwszy w średnim wieku.

Chociaż ten rodzaj astmy występuje u dzieci i dorosłych, zwykle zaczyna się między 35. a 50. rokiem życia. Nie wiadomo, jak wiele osób na nią cierpi. Naukowcy uważają jednak, że mniej niż 10% osób cierpiących na astmę ma tak poważny typ astmy, jak astma eozynofilowa. Stwierdzono również, że ten rodzaj astmy dotyka w równym stopniu kobiety i mężczyzn.

Przyczyny i objawy

Często alergia na pyłki lub sierść zwierząt domowych może wywołać objawy astmy. Jednak osoby z astmą eozynofilową zwykle nie mają takich alergii. Od innych rodzajów astmy odróżnia ją duża liczba eozynofilów we krwi, tkance płucnej i flegmie (plwocinie).

Objawy takie jak świszczący oddech, kaszel i duszności występują we wszystkich rodzajach astmy. Ale w tym przypadku mają one wpływ na cały układ oddechowy. Oznacza to, że mogą wystąpić liczne infekcje zatok. U pacjenta mogą również występować polipy nosa, czyli łagodne (nienowotworowe) narośla w nozdrzach lub zatokach. Ponadto można zauważyć, że wyściółka nosa (błona śluzowa) ulega zapaleniu lub podrażnieniu.

Objawy mogą nie przypominać objawów powszechnie kojarzonych z astmą. Mogą one być bardziej podobne do tych, które występują w przewlekłej obturacyjnej chorobie płuc (POChP). Jest to choroba płuc, która powoduje długotrwałe problemy z oddychaniem i zmniejszenie przepływu powietrza. Lekarze czasami przez pomyłkę rozpoznają astmę eozynofilową jako POChP.

Diagnoza

Aby dowiedzieć się, czy pacjent ma astmę, lekarz przeprowadzi badanie fizykalne. Lekarz zapyta pacjenta o objawy i inne problemy zdrowotne. Można także wykonać badanie czynności płuc. Dzięki temu wiadomo, ile powietrza można wydychać i jak szybko można je wdychać.

Aby zdiagnozować astmę eozynofilową, mogą być potrzebne inne testy wykrywające obecność eozynofilów:

  • Badanie krwi. Lekarz lub pielęgniarka pobierze krew, aby zmierzyć liczbę zawartych w niej eozynofilów.

  • Próbka plwociny. Otrzymuje się próbkę wykrztuszonego śluzu lub flegmy. Lekarz zbada je pod mikroskopem.

  • Biopsja oskrzeli. To badanie jest mniej powszechne. Lekarz wprowadzi przez nos lub usta instrument zwany bronchoskopem. Za jego pomocą zostanie pobranych kilka małych próbek tkanki z płuc (biopsja). Próbki zostaną zbadane pod kątem obecności eozynofilów. Konieczne będzie znieczulenie i być może pozostanie w szpitalu.

Leczenie

Cele leczenia tego typu astmy są dwojakie: kontrola oddychania i zmniejszenie liczby eozynofilów. Ulgę w objawach można uzyskać stosując popularne metody leczenia astmy. Należą do nich leki zmniejszające stan zapalny (kortykosteroidy) oraz inhalatory szybko działające (leki rozszerzające oskrzela).

Jednak te leki nie zawsze działają u osób z astmą eozynofilową. Lekarz może również przepisać pacjentowi lek znany jako lek biologiczny. Ogranicza zdolność organizmu do wytwarzania eozynofilów. Lek będzie przyjmowany razem z innymi lekami na astmę. W przypadku nawracających infekcji zatok częścią leczenia mogą być również antybiotyki.

Jak najszybsze postawienie diagnozy i podjęcie leczenia jest ważne, aby kontrolować trwałe uszkodzenia płuc, takie jak bliznowacenie tkanki płucnej i pogrubienie dróg oddechowych. Raz w roku należy porozmawiać z lekarzem na temat stosowanego leczenia i upewnić się, że jest ono nadal najlepszym rozwiązaniem dla pacjenta.

Astma alergiczna leczenie, objawy, przyczyny i więcej

Editor
-
0
Astma alergiczna leczenie, objawy, przyczyny i więcej

Dowiedz się więcej o astmie alergicznej, w tym o przyczynach, objawach, diagnostyce, leczeniu i zapobieganiu.

Kiedy napotkasz czynnik wywołujący alergię, Twój organizm wytwarza cząsteczki zwane przeciwciałami IgE. Wywołują one serię reakcji, które mogą powodować opuchliznę, katar i kichanie.

U osób z astmą alergiczną mięśnie wokół dróg oddechowych zaczynają się zaciskać. Drogi oddechowe ulegają zapaleniu i są zalane śluzem.

Objawy astmy alergicznej

Objawy astmy alergicznej są na ogół takie same jak astmy niealergicznej. Obejmują one:

  • Kaszel

  • Kaszel

  • Duszność

  • Szybkie oddychanie

  • Napięcie w klatce piersiowej

?

Jakie są niektóre powszechne alergeny?

Alergeny, które wdychasz są jednymi z najbardziej prawdopodobnych czynników pogarszających stan astmy alergicznej.

  • Pyłki drzew i traw, takie jak ambrozja

  • Pleśń

  • Sierść zwierząt (z włosów, skóry lub piór) i ślina

  • Roztocza kurzu

  • Karaluchy

Reakcje alergiczne mogą wystąpić również po dotknięciu lub zjedzeniu alergenów. Ten rodzaj ekspozycji rzadko wywołuje objawy astmy, ale może spowodować poważną, a nawet zagrażającą życiu reakcję, taką jak wstrząs anafilaktyczny, który utrudnia oddychanie.

Substancje drażniące mogą również wywołać atak astmy, nawet jeśli nie powodują reakcji alergicznej.

  • Dym tytoniowy

  • Zanieczyszczenie powietrza

  • Zimne powietrze

  • Silne zapachy chemiczne

  • Perfumy lub inne produkty zapachowe

  • Intensywne emocje, które powodują śmiech lub płacz

Lekarz może zalecić wykonanie testów alergicznych, aby dowiedzieć się, jakie alergeny wpływają na pacjenta. Testy te zazwyczaj polegają na nakłuciu skóry niewielką ilością podejrzanego alergenu lub wstrzyknięciu go pod skórę. Następnie lekarz sprawdza, czy na skórze wystąpiła reakcja.

Jeśli wykonanie testu skórnego nie jest możliwe, można wykonać badanie krwi.

Unikaj czynników wywołujących astmę alergiczną

Gdy stężenie pyłków jest wysokie, przebywaj jak najwięcej w domu. Trzymaj okna zamknięte. Jeśli masz klimatyzator, używaj go do filtrowania powietrza.

Aby utrzymać roztocza kurzu na zewnątrz, owiń poduszki, materac i sprężyny w pokrowce odporne na alergeny. Pierz pościel raz w tygodniu w gorącej wodzie.

Pozbądź się przedmiotów, na których może gromadzić się kurz, takich jak ciężkie zasłony lub stosy ubrań. Jeśli twoje dziecko ma astmę alergiczną, kupuj tylko nadające się do prania pluszaki. Jeśli to możliwe, usuń dywany.

Jeśli wilgoć jest problemem w domu, zaopatrz się w osuszacz powietrza, aby ograniczyć występowanie pleśni. Napraw wszystkie przecieki w instalacji wodno-kanalizacyjnej.

Jeśli masz zwierzęta domowe, trzymaj je z dala od sypialni.

Utrzymuj kuchnię i łazienkę w czystości, aby uniknąć pleśni i karaluchów.

Zachowaj ostrożność podczas prac na zewnątrz. Prace ogrodnicze i grabienie mogą powodować pylenie roślin i powstawanie pleśni.

Leki na astmę alergiczną

Leki rozszerzające oskrzela, które rozluźniają mięśnie wokół dróg oddechowych, ułatwiają oddychanie. Leki te są często stosowane w celu powstrzymania objawów astmy po ich wystąpieniu. Czasami stosuje się je codziennie, aby kontrolować przebieg astmy.

Leki przeciwzapalne, które zmniejszają obrzęk, są stosowane w celu długotrwałej kontroli astmy.

Inne leki mogą zapobiegać zacieśnianiu się dróg oddechowych lub blokować uwalnianie substancji chemicznych, które wywołują reakcję alergiczną.

Zastrzyki lub tabletki przeciwalergiczne mogą wytrenować układ odpornościowy, aby przestał nadmiernie reagować na określone alergeny.

Testy alergiczne i astma: Testy skórne, testy płatkowe i inne rodzaje

Editor
-
0
Testy alergiczne i astma: Testy skórne, testy płatkowe i inne rodzaje

Testy alergiczne mogą znaleźć dokładną przyczynę Twoich objawów alergii i astmy. Dowiedz się więcej o testach alergicznych.

Testy te nie wykryją czynników wyzwalających astmę, takich jak wysiłek fizyczny, stres czy choroby takie jak przeziębienie.

Same testy alergiczne nie wystarczą do postawienia diagnozy astmy. Lekarz zwróci również uwagę na historię reakcji alergicznych.

W przypadku astmy pomocne są różne rodzaje testów alergicznych, w tym testy skórne i testy z krwi. Wyniki mogą wykazać, co wywołuje objawy astmy i alergii, co może pomóc w leczeniu.

Testy skórne dla alergików

Lekarz może zalecić wykonanie testów skórnych, jeśli uważa, że określony alergen wywołuje objawy astmy. Alergiczne testy skórne są szybkie, wiarygodne i niedrogie. Lekarz otrzymuje wyniki testu zazwyczaj w ciągu godziny od jego przeprowadzenia.

Jeśli masz słabo kontrolowaną astmę, problemy z oddychaniem lub wysokie ryzyko wystąpienia reakcji anafilaktycznej, lekarz może wstrzymać się z wykonaniem testów skórnych.

Należy zapytać lekarza, czy przed wykonaniem testu należy podjąć jakieś działania. Na przykład, należy zaprzestać przyjmowania leków przeciwhistaminowych przed wykonaniem testów alergicznych. Lekarz może również udzielić innych szczegółowych instrukcji.

Podczas wykonywania testu skórnego, pacjent otrzymuje dawkę potencjalnego alergenu. Test bada reakcję Twojego organizmu – a konkretnie, czy Twój organizm wytwarza cząsteczkę zwaną immunoglobuliną E (IgE). Wysoki poziom IgE może oznaczać, że masz alergię.

Test skórny:

Test skórny jest najbardziej powszechnym testem skórnym na alergię. Najpierw na skórę, zwykle na plecach, nanosi się serię małych kropli alergenów. Następnie wykonuje się szybkie nakłucie igłą skóry pod każdą kroplą. Jeśli jesteś uczulony, w miejscu ukłucia pojawi się czerwona i swędząca rojówka wielkości dziesięciocentówki. W celu sprawdzenia wyników może być konieczne wykonanie kolejnego testu.

Test śródskórny:

Jeśli wynik testu skórnego był negatywny, lekarz może przeprowadzić test śródskórny. W tym teście lekarz wstrzykuje alergen do skóry. Śródskórne testy alergiczne są często stosowane w przypadku alergii środowiskowych i alergii na leki. Lekarze zazwyczaj nie stosują tego typu testów alergicznych w przypadku alergii na żywność lub lateks.

Testy śródskórne mogą być bardziej dokładne, ale czasami mogą być fałszywie dodatnie. Oznacza to, że wykazują, że masz alergię, podczas gdy w rzeczywistości jej nie masz. Testy śródskórne są także bardziej prawdopodobne, że wywołają reakcję alergiczną obejmującą całe ciało.

Test płatkowy:

Lekarz nakłada alergen na plaster. Plaster należy pozostawić na skórze przez 48 godzin. Jeśli skóra staje się czerwona, podrażniona i swędzi, istnieje duże prawdopodobieństwo, że masz alergię.

Testy krwi na alergię

Lekarz może również zalecić wykonanie testów alergicznych z krwi lub testów immunologicznych. Należą do nich:

ELISA lub EIA.?Test ELISA (enzyme-linked immunosorbent assay) mierzy ilość przeciwciał specyficznych dla alergenu we krwi.

RAST. „Test RAST (radioallergosorbent test)” również poszukuje specyficznych przeciwciał związanych z alergenami w celu zidentyfikowania czynników wyzwalających alergię. Od czasu wprowadzenia testu ELISA, testy RAST nie są zazwyczaj stosowane.

Astma kruchości: Rodzaje, objawy, przyczyny, diagnoza, leczenie

Editor
-
0
Astma kruchości: Rodzaje, objawy, przyczyny, diagnoza, leczenie

Prawdopodobnie słyszałeś o astmie, ale możesz nie wiedzieć o jej rzadkiej postaci zwanej astmą łamliwą. Dowiedz się, jakie są objawy, czynniki wywołujące oraz sposoby leczenia tej poważnej postaci choroby.

Astma krucha jest rzadką i poważną postacią astmy. Może ona powodować ataki tak silne, że pacjent musi udać się do szpitala, aby opanować objawy. Lekarze nie są pewni, co ją wywołuje, ale mogą ją wywoływać zwierzęta, roztocza kurzu, niektóre rodzaje grzybów lub niektóre pokarmy.

Odsetek osób z astmą, u których występuje astma krucha, nie przekracza 1%.

Rodzaje astmy łamliwej

Istnieją dwa typy tego rodzaju ciężkiej astmy.

Typ 1: Powoduje problemy z oddychaniem przez cały dzień, nawet jeśli przyjmujesz duże dawki leków na astmę. Wpływa to na przepływ szczytowy, czyli na to, jak dobrze można wypchnąć powietrze z płuc podczas jednego, mocnego oddechu. U osób z tym typem astmy przepływ szczytowy przez większość czasu jest poza normalnym zakresem.

Typ 2: Powoduje nagłe, ciężkie ataki astmy, które pojawiają się bez wyraźnego powodu, nawet jeśli oddech był pod kontrolą. Ataki mogą być tak poważne, że zagrażają życiu.

Typ 1 częściej dotyka kobiet i ujawnia się między 15 a 55 rokiem życia. Typ 2 dotyka w równym stopniu mężczyzn i kobiety.

Możliwe czynniki wywołujące

U większości osób z astmą kruchą objawy pojawiają się po kontakcie z pewnymi czynnikami.

W przypadku typu 1 są to często roztocza kurzu, niektóre pokarmy lub zwierzęta, zwłaszcza psy, koty i konie. Do najczęstszych czynników wyzwalających objawy należą: chleb, makaron, krakersy, ziemniaki, owoce cytrusowe, jaja, ryby, soja, orzeszki ziemne, drożdże i nabiał, np. mleko i ser.

Osoby z typem 2 reagują głównie na pewne rodzaje zarodników grzybów.

Diagnoza i leczenie

Aby stwierdzić, czy masz astmę kruchą, lekarz posłuży się następującymi elementami:

  • Twoje objawy

  • Czynniki wyzwalające i ich wpływ

  • Historia chorób w rodzinie i w życiu osobistym

  • Jak dobrze potrafisz oddychać

  • Twój przepływ szczytowy

Typ 1 leczy się wysokimi dawkami sterydów, wdychanych przez inhalator lub przyjmowanych w postaci tabletek. W leczeniu stosuje się także leki rozszerzające oskrzela, które otwierają drogi oddechowe w płucach.

W zależności od czynników wywołujących chorobę, pewne zmiany w diecie mogą również pomóc w złagodzeniu objawów typu 1. Ponieważ przy ograniczonej diecie może być trudno uzyskać wystarczającą ilość składników odżywczych, lekarz może zalecić przyjmowanie suplementów, aby zapewnić sobie witaminy A, C i B, a także magnez i selen.

Osoby chore na cukrzycę typu 1 czasami mają ataki, których leki nie są w stanie opanować. W takiej sytuacji potrzebna jest natychmiastowa pomoc lekarska. Leczenie w szpitalu może obejmować wysokie dawki steroidów i leków rozszerzających oskrzela, zwanych beta2-agonistami.

Leczenie astmy łamliwej typu 1 jest procesem ciągłym i może wymagać wielu prób i błędów, aby znaleźć rozwiązanie dla siebie. Prawdopodobnie z czasem zaobserwujesz niewielką poprawę, a nie wielkie przełomy.

Osoby cierpiące na astmę typu 2 często muszą pozostać w szpitalu, aby opanować objawy ataku. W leczeniu stosuje się również leki otwierające drogi oddechowe w płucach. Konieczne może być przyjmowanie leku przez nebulizator – urządzenie, które pozwala wdychać mgiełkę zawierającą lek. Jeśli atak jest bardzo poważny, może być konieczne zastosowanie urządzenia do oddychania, zwanego respiratorem, aby pomóc w jego kontrolowaniu.

W przypadku typu 2 najlepszym sposobem na uniknięcie ataku jest poznanie czynników wywołujących atak i trzymanie się od nich z daleka. Dobrym pomysłem może być również posiadanie pod ręką strzykawek z lekiem epinefryną (adrenaliną). Działa ona bardzo szybko i może ponownie otworzyć drogi oddechowe w ciągu kilku minut.

1...3,0653,0663,067...3,364Strona 3,066 z 3,364
© Newspaper WordPress Theme by TagDiv