Lekarz mówi ci.

Dowiedz się, co musisz wiedzieć o poziomach digoksyny i poznaj wady, zalety, ryzyko, korzyści i jak mogą one wpływać na zdrowie.

Co to jest Digoksyna

Digoksyna jest lekiem, który może pomóc w silniejszym skurczu mięśnia sercowego. Efekt ten sprawia, że jest ona przydatna w leczeniu chorób serca, w których występują nieregularne bicie serca lub niewydolność serca. Najczęściej stosuje się ją w leczeniu zastoinowej niewydolności serca i migotania przedsionków.

Lek ten został pierwotnie odkryty w naparstnicy. Naparstnica wytwarza związki, które są trujące, aby uniemożliwić zwierzętom jej spożywanie. Najważniejszy związek, naparstnica, działa na serce i może być przetworzony na lek digoksynę. Obecnie digoksynę wytwarza się w laboratorium, aby zagwarantować jej stałość.

Digoksyna ma wąski zakres terapeutyczny, co oznacza, że dawka leku, która jest niebezpieczna, jest tylko nieznacznie wyższa od dawki, która działa. Bez wystarczającej ilości digoksyny wchłoniętej do organizmu, pacjent może nie odczuwać skutków działania leku. Jednak zbyt duża dawka digoksyny może prowadzić do wystąpienia objawów przedawkowania. Te same efekty, które pomagają ustabilizować rytm serca w odpowiedniej dawce, mogą być zbyt silne i powodować dodatkowe problemy zdrowotne.

Wpływ Digoksyny na zdrowie

Jeśli masz uszkodzone lub osłabione serce, digoksyna może pomóc w utrzymaniu regularnego bicia serca. Może to uchronić Cię przed śmiertelnym atakiem serca i niewydolnością serca. Może także uchronić pacjenta przed przewlekłymi objawami problemów z sercem.

Wąski zakres terapeutyczny digoksyny oznacza jednak, że należy ściśle przestrzegać zaleceń dotyczących przyjmowania leku. W przeciwnym razie może dojść do przedawkowania. Przedawkowanie digoksyny powoduje toksyczność digoksyny, która może powodować takie problemy, jak:

• Zmęczenie

• Nudności

• Ból brzucha

• Utrata apetytu

• Wymioty

• Problemy z widzeniem

• Nieregularny rytm serca?

Jeśli nie ma wystarczającej ilości digoksyny we krwi, mogą utrzymywać się objawy choroby serca, w tym:

• Duszność

• ? Zmiany w rytmie i częstości akcji serca

• Zmęczenie

• Opuchlizna nóg

Czego należy się spodziewać podczas przyjmowania Digoksyny

Przed przepisaniem digoksyny lekarz rozważy inne metody leczenia danego schorzenia. Jeśli digoksyna jest najlepszym rozwiązaniem, wówczas zespół opieki zdrowotnej rozpocznie proces ustalania dawki digoksyny. Przy ustalaniu dawki początkowej lekarz weźmie pod uwagę wzrost, wagę, płeć, wiek i inne warunki zdrowotne pacjenta.

Taka dawka digoksyny będzie przyjmowana przez kilka dni. Następnie lekarz zleci wykonanie testu na obecność digoksyny, aby sprawdzić, czy dawka leku jest wystarczająca, zbyt duża lub zbyt mała. Dawka leku może być zmieniana kilka razy, zanim zostanie dobrana do potrzeb organizmu.

Prawdopodobnie lekarz będzie zlecał regularne badania nawet po ustaleniu dawki, która będzie odpowiednia. Dzięki temu lekarz będzie mógł na bieżąco kontrolować poziom digoksyny w organizmie i w razie zmiany stanu zdrowia pacjenta będzie mógł go dostosować.

Digoksyna jest szybko wchłaniana w żołądku i przetwarzana przez nerki. Aby mieć pewność, że we krwi znajduje się wystarczająca ilość digoksyny, ale nie za dużo, prawdopodobnie konieczne będzie jej przyjmowanie kilka razy dziennie. Należy przestrzegać zaleceń lekarza dotyczących częstotliwości przyjmowania digoksyny, aby nie ryzykować przedawkowania lub niedostatecznego dawkowania leku.

Leczenie niskiego lub wysokiego poziomu digoksyny

Badanie poziomu digoksyny może dać jeden z trzech wyników: poziom jest w prawidłowym zakresie, jest zbyt niski lub zbyt wysoki. Jeśli poziom jest prawidłowy, przyjmujesz odpowiednią dawkę leku. Jeśli poziom leku jest zbyt wysoki lub niski, lekarz dostosuje dawkę.

Najłatwiej jest leczyć niskie stężenie digoksyny. Lekarz upewni się, że pacjent przyjmuje leki zgodnie z zaleceniami. Jeśli tak, przepisze nieco większą dawkę, a następnie poprosi o ponowne zbadanie poziomu digoksyny za kilka tygodni, aby sprawdzić, czy lek działa.

Jeśli poziom digoksyny jest zbyt wysoki, leczenie może być bardziej skomplikowane. Jeśli poziom digoksyny jest nieco za wysoki, lekarz zmniejszy przepisaną dawkę. Może także zalecić przyjmowanie mniejszej ilości digoksyny do czasu otrzymania nowej recepty.

Jeśli poziom digoksyny jest bardzo wysoki, może być konieczne natychmiastowe leczenie. Toksyczność digoksyny może wymagać leczenia szpitalnego i zastosowania leków blokujących digoksynę we krwi.

Digoksyna jest przydatnym lekiem, ale należy zawsze postępować zgodnie z zaleceniami lekarza. W przypadku wystąpienia jakichkolwiek nowych objawów lub problemów podczas stosowania digoksyny, należy jak najszybciej porozmawiać o nich z lekarzem.

Migotanie przedsionków (AFib) i udar mózgu mają ze sobą ścisły związek. Poznaj ich związek i sposoby zapobiegania każdemu z nich.

Eksperci twierdzą, że migotanie przedsionków jest przyczyną około 1 na 7 udarów.

Co zwiększa prawdopodobieństwo udaru?

Lekarze przeanalizowali osoby z migotaniem przedsionków, u których w pewnym momencie życia wystąpił udar, i stwierdzili wyraźne tendencje. Chociaż samo występowanie migotania przedsionków zwiększa ryzyko udaru, istnieje kilka innych czynników, które w połączeniu z migotaniem przedsionków mogą jeszcze bardziej zwiększyć prawdopodobieństwo udaru.

Wiek. Badania mówią, że migotanie przedsionków jest bezpośrednią przyczyną 1 na 4 udarów u osób w wieku powyżej 80 lat.

Płeć. U kobiet z migotaniem przedsionków prawdopodobieństwo wystąpienia udaru jest prawie o 50% wyższe niż u mężczyzn.

Ciśnienie krwi. Osoby z migotaniem przedsionków i wysokim ciśnieniem krwi są najbardziej narażone na ryzyko udaru.

Inne czynniki zwiększające prawdopodobieństwo wystąpienia udaru u osób z migotaniem przedsionków to m.in:

• Cukrzyca

• Przebyty w przeszłości udar mózgu, w tym udar niemy lub mini-udar

• niewydolność serca, choroby serca lub inne schorzenia serca, takie jak zwężenie mięśnia sercowego, zwężenie zastawki mitralnej lub zespół chorego węzła zatokowego w wywiadzie

Na co zwracać uwagę

Należy nauczyć się odróżniać objawy typowe dla migotania przedsionków od wczesnych objawów ostrzegawczych udaru.

Należy wezwać pogotowie ratunkowe, jeśli wystąpią nagłe:

• Trudności z widzeniem na jedno lub oba oczy

• Silny ból głowy bez znajomości przyczyny lub powodu

• Numbness or weakness in either your face, arm, or leg

• Dezorientacja, trudności z mówieniem lub rozumieniem

• Zawroty głowy, problemy z chodzeniem, utrata równowagi lub koordynacji ruchowej

Innym prostym sposobem na wykrycie udaru, czy to u siebie, czy u kogoś, z kim przebywasz, jest zapamiętanie akronimu FAST, który oznacza:

Face drooping (opadająca twarz). Czy jedna strona twarzy opada lub jest zdrętwiała? Spróbuj się uśmiechnąć lub poproś drugą osobę, aby się uśmiechnęła i sprawdź, czy wygląda to krzywo.

Osłabienie ramion. Czy jedno z Twoich ramion jest słabe lub zdrętwiałe? Unieś obie ręce i sprawdź, czy jedna z nich nie opada w dół.

Trudności z mówieniem. Czy Twoja mowa jest niewyraźna, masz wrażenie, że nie jesteś w stanie mówić lub trudno Cię zrozumieć? Jeśli przebywasz z kimś innym, sprawdź, czy jest on w stanie poprawnie powtórzyć proste zdanie.

Czas na wezwanie pogotowia: Jeśli u Ciebie lub osoby, z którą przebywasz, wystąpi którykolwiek z powyższych objawów, natychmiast zadzwoń pod numer 911 lub zawieź ją do najbliższego szpitala.

Profilaktyka

Przestrzeganie planu leczenia przepisanego przez lekarza w przypadku migotania przedsionków może zmniejszyć ryzyko wystąpienia udaru. Jednym z najczęstszych sposobów leczenia migotania przedsionków i zapobiegania udarom jest przepisywanie leków zapobiegających tworzeniu się skrzepów krwi.

Badania sugerują, że osoby z migotaniem przedsionków, które przyjmują leki rozrzedzające krew, mogą zmniejszyć ryzyko udaru o 50%-66% bardziej niż osoby, które ich nie przyjmują.

Inne sposoby zmniejszenia ryzyka wystąpienia udaru to:

• Utrzymywać prawidłową wagę ciała i regularnie uprawiać aktywność fizyczną.

• Kontroluj ciśnienie krwi i poziom cholesterolu, aby utrzymać je na zdrowym poziomie.

• Nie pal.

• Ogranicz spożycie alkoholu: Mężczyźni – nie więcej niż dwa drinki dziennie, kobiety – jeden drink dziennie lub mniej.

• Spożywaj zdrową dla serca dietę, obejmującą owoce, warzywa, produkty pełnoziarniste i niskotłuszczowy nabiał. Ograniczaj żywność o dużej zawartości tłuszczów trans, tłuszczów nasyconych, soli i cholesterolu.

W przypadku migotania przedsionków leczenie może nie być konieczne lub można je kontrolować za pomocą leków. Jednak choroba ta prawie zawsze ma charakter postępujący i często wymaga leczenia przez całe życie. Na początku epizody migotania przedsionków mogą być bardziej rozłożone w czasie i mniej intensywne. Z czasem jednak problem może się nasilać i występować częściej.

Jeśli objawy utrzymują się przez ponad 1 tydzień, jest to tzw. utrwalone migotanie przedsionków. Jeśli nie można przywrócić rytmu serca, nazywa się to utrwalonym migotaniem przedsionków.

Może się okazać, że stosowane leki przestały pomagać lub całkowicie przestały działać. Zazwyczaj oznacza to konieczność zmiany sposobu leczenia.

Jak rozpoznać, że nasila się migotanie przedsionków?

Leczenie migotania przedsionków powinno pomóc w kontrolowaniu częstości akcji serca i rytmu oraz zapobieganiu zakrzepom krwi. Jeśli zauważysz, że epizody migotania przedsionków występują częściej, trwają dłużej lub leki nie pomagają w takim stopniu, prawdopodobnie stan pacjenta się pogarsza.

W miarę postępu migotania przedsionków można zauważyć pewne objawy. Może pojawić się uczucie osłabienia, zmęczenia, braku życia i niepokoju z powodu tego stanu.

Konieczna może być zmiana niektórych przyzwyczajeń

Lekarz może skierować pacjenta na program rehabilitacji kardiologicznej. Celem rehabilitacji jest dostarczenie ci narzędzi potrzebnych do dokonywania i utrzymywania zdrowych wyborów. Pacjent będzie współpracował z zespołem kardiologów, pielęgniarek, dietetyków, specjalistów ds. ćwiczeń, specjalistów ds. zdrowia psychicznego oraz terapeutów fizycznych i zawodowych. Będą oni obserwować Twoje potrzeby fizyczne, medyczne i psychiczne, dzięki czemu będą mogli zapewnić Ci najlepsze wsparcie, wskazówki dotyczące ćwiczeń i sugestie dotyczące stylu życia.

Dodanie zdrowych nawyków do swojego życia może pomóc w poprawieniu objawów migotania przedsionków. Niektóre ważne zmiany stylu życia obejmują:

• Regularna aktywność fizyczna

• Kontrolowanie wysokiego ciśnienia krwi

• Spożywanie zdrowej dla serca diety, która jest uboga w cholesterol, tłuszcze nasycone, tłuszcze trans i sól

• Rzucenie palenia

• Kontrola poziomu cholesterolu

• Utrzymywanie prawidłowej wagi ciała

• Nie spożywanie zbyt dużej ilości kofeiny lub alkoholu

Leki mogą ulec zmianie

Leki na migotanie przedsionków mają dwa cele: kontrolowanie objawów migotania przedsionków i zapobieganie udarom. Aby leki te działały prawidłowo, należy je zawsze przyjmować.

Porozmawiaj z lekarzem. Jeśli masz problemy z regularnym przyjmowaniem leków, być może będzie on w stanie wprowadzić odpowiednie zmiany, które ułatwią Ci ich przestrzeganie.

Jeśli leki nadal nie pomagają na migotanie przedsionków, lekarz może zasugerować dostosowanie leków. W takim przypadku należy postępować zgodnie z zaleceniami dotyczącymi zmiany leków, a następnie sprawdzić, czy objawy ulegną poprawie. Jeśli nie, należy rozważyć inne możliwości leczenia, aby poradzić sobie z chorobą.

Może być potrzebny zabieg

Jeśli leki nie są wystarczające, istnieją inne możliwości leczenia, które mogą pomóc w przywróceniu prawidłowego rytmu serca. Lekarz może zasugerować:

Kardiowersję. Zabieg kardiowersji może przywrócić normalny rytm serca. Istnieją dwa rodzaje kardiowersji:

• Kardiowersja elektryczna. Lekarz poda sercu impuls elektryczny za pomocą elektrod lub plastrów umieszczonych na klatce piersiowej. Powoduje to zatrzymanie pracy serca na krótki czas, co umożliwia jego ponowne uruchomienie. Zabieg ten przeprowadza się w szpitalu, a przed jego wykonaniem konieczne jest znieczulenie ogólne.

• Kardiowersja za pomocą leków. Lekarz poda leki antyarytmiczne w celu przywrócenia rytmu serca. W zależności od stanu serca, leki te będą podawane przez żyłę (dożylnie lub dożylnie) lub w postaci tabletek, które należy połknąć. Procedura ta również zazwyczaj odbywa się w szpitalu.

Rozrusznik serca lub defibrylator przedsionkowy. Urządzenia te pomagają utrzymać prawidłowy rytm serca. Wysyłają impulsy w celu ustalenia rytmu serca. Lekarz wszczepi jedno z tych urządzeń w pobliżu serca lub w brzuchu, pod skórą.

Stymulatory serca i defibrylatory są podobne, ale defibrylator jest większy i pomaga zapobiegać śmierci w wyniku zatrzymania akcji serca. Rozruszniki serca zapobiegają zbyt wolnemu biciu serca. Defibrylatory zazwyczaj mają również wbudowane rozruszniki serca, dzięki czemu mogą korygować rytm serca i utrzymywać jego prawidłowe bicie.

Lekarz wszczepi stymulator lub defibrylator w stanie uspokojenia, dzięki czemu pacjent nie będzie odczuwał bólu podczas zabiegu.

Defibrylator przedsionkowy. Lekarz wszczepi to urządzenie pod skórę, aby kontrolować rytm serca.

Ablacja serca. Lekarze przeprowadzają tę procedurę w szpitalu w celu usunięcia nieprawidłowego rytmu serca. Działanie ablacji serca polega na bliznowaceniu lub usunięciu tkanki z serca w celu zatrzymania wadliwych sygnałów elektrycznych powodowanych przez migotanie przedsionków. Zwykle poprawia to objawy migotania przedsionków, takie jak zmęczenie i duszność. Istnieją trzy rodzaje zabiegów:

• Ablacja cewnikowa. Jest to najczęstszy rodzaj ablacji serca. Lekarz wprowadzi długie, cienkie rurki (cewniki) przez żyłę do serca. Następnie zastosuje ekstremalne ciepło lub zimno, które spowoduje powstanie niewielkich blizn.

• Procedura Maze. Ten rodzaj ablacji wykonywany jest podczas operacji na otwartym sercu. Lekarz stosuje cięcia, ekstremalne zimno lub częstotliwość radiową w celu utworzenia labiryntu z tkanki bliznowatej w górnych komorach serca. Może to być dobre rozwiązanie, jeśli pacjent jest już poddawany operacji serca z powodu innego schorzenia. Pacjent otrzymuje znieczulenie ogólne, a wcześniej może także otrzymać środek uspokajający, który pomoże mu się zrelaksować.

• Ablacja węzła AV. Ablacja węzła przedsionkowo-komorowego (AV) to zabieg wykonywany w warunkach szpitalnych, w którym za pomocą cewników wykonuje się blizny w węźle AV. Ta część serca łączy górną i dolną komorę. Po zabiegu konieczne będzie stosowanie stymulatora serca w celu utrzymania prawidłowego rytmu serca. Konieczne będzie także przyjmowanie leków rozrzedzających krew, aby zmniejszyć ryzyko wystąpienia udaru.

Zamykanie uszka lewego przedsionka. Uszko lewego przedsionka (LAA) to małe miejsce w lewym przedsionku serca. Migotanie przedsionków może prowadzić do powstawania zakrzepów krwi, co powoduje zatrzymanie przepływu krwi przez ten obszar. Może to być przyczyną poważnych problemów, takich jak udar mózgu. Zamknięcie uszka lewego przedsionka spowoduje zamknięcie układu LAA, co uniemożliwi wydostawanie się skrzepów. Zmniejszy to ryzyko udaru. Do zamknięcia układu LAA lekarz może użyć urządzenia Watchman, AtriClip, zatyczki Amplatzer lub urządzenia LARIAT.

Diagnoza migotania przedsionków może wywołać wiele emocji. Oto, co należy wiedzieć, aby zmniejszyć stres i poprawić stan zdrowia serca.

Najlepszym sposobem na przezwyciężenie szoku wywołanego diagnozą migotania przedsionków jest zrozumienie jej znaczenia. Im więcej się wie na ten temat, tym lepiej można sobie z nim radzić. Daje to kontrolę nad sytuacją i może zmniejszyć stres z nią związany. Badania wykazują, że osoby z migotaniem przedsionków, które rozumieją swoją chorobę i jej znaczenie dla nich, mają mniej objawów.

Rzeczy, które należy zrobić od razu

Najpierw należy poczytać o migotaniu przedsionków, aby mieć wystarczającą wiedzę na ten temat i móc zadać pytania, które można omówić z lekarzem.

Po uzyskaniu pewnej wiedzy na ten temat:

Porozmawiaj ze swoim zespołem medycznym. Zwróć się do swojego lekarza z listą pytań. Jednym z nich będzie omówienie najlepszych dla Ciebie opcji leczenia.

Oto kilka pytań, które warto zadać:

• Skąd mam wiedzieć, że mam epizod migotania przedsionków?

• Czy będę miał udar?

• Czy powinienem poddać się operacji?

• Czy mogę ćwiczyć?

• Czy powinienem nosić bransoletkę medyczną?

• Gdzie mogę uzyskać wsparcie?

• Czy migotanie przedsionków ulegnie poprawie czy pogorszeniu?

Porozmawiaj z członkami rodziny i bliskimi. Rozmowa powinna mieć pozytywny wydźwięk. Powinieneś:

• Wyjaśnić im swoją diagnozę.

• Omów, co to oznacza dla Ciebie.

• Poinformuj ich, w jaki sposób może to wpłynąć lub nie na Twoich bliskich.

• Wysłuchaj ich obaw.

• Włącz dzieci do rozmowy i wyjaśnij im, że to, co się dzieje, nie jest ich winą.

Jeśli nie znasz odpowiedzi na niektóre pytania, zapisz je, a następnie zwróć się do lekarza.

Nawet po wstępnej rozmowie możesz liczyć na wsparcie członków rodziny. Pamiętaj, aby prosić o pomoc, jeśli jej potrzebujesz.

Zmiany, które mogą pomóc

Jest wiele rzeczy, które można zrobić w życiu codziennym, aby złagodzić objawy i poprawić swoje samopoczucie. Należą do nich:

Ćwiczenia fizyczne. Aktywność fizyczna może pomóc na wiele różnych sposobów. Może to być:

• Poprawić Twój nastrój

• Łagodzenie objawów

• Utrzymanie prawidłowej wagi ciała

• Obniżenie spoczynkowej częstości akcji serca

• Zmniejszenie prawdopodobieństwa wystąpienia udaru mózgu i innych chorób serca

Nie musisz wykonywać ciężkich ćwiczeń. Najważniejsze jest, aby ćwiczyć regularnie. Zacznij od małych ćwiczeń i rozwijaj się. Sprawdź, jak się czujesz po 10-minutowym spacerze lub jeździe na rowerze, a następnie spróbuj przejść do pięciu 30-minutowych treningów cardio w tygodniu.

Pomocne mogą być także ćwiczenia umysłu i ciała, takie jak joga. Regularna praktyka jogi może zrelaksować umysł i serce, a także zmniejszyć ryzyko wystąpienia epizodu migotania przedsionków.

Należy pamiętać o poinformowaniu lekarza, jeśli jakakolwiek aktywność powoduje zmianę rytmu bicia serca.

Osoby z migotaniem przedsionków mogą denerwować się na myśl o seksie. Może on jednak wzmocnić serce i układ odpornościowy. Jeśli czujesz, że musisz przyjmować leki lub suplementy w związku z problemami seksualnymi, przed ich wypróbowaniem porozmawiaj z lekarzem.

Odżywiaj się zdrowo. Nadwaga może wywołać objawy choroby, dlatego ważne jest, aby utrzymywać prawidłową wagę. Twoja dieta powinna zawierać dużo:

• Owoce i warzywa

• Pełne ziarna

• Orzechy

• Zdrowe tłuszcze

Należy starać się unikać produktów o wysokiej zawartości cukru, soli i tłuszczów trans.

Należy porozmawiać z lekarzem na temat żywności, która może utrudniać przyjmowanie leków. Na przykład, jeśli przyjmujesz leki rozrzedzające krew, prawdopodobnie będziesz chciał ograniczyć pokarmy zawierające dużo witaminy K, takie jak szpinak i pietruszka.

Unikaj czynników wyzwalających. Niektóre rzeczy mogą wywoływać objawy lub je pogarszać. Do rzeczy, które należy ograniczyć lub których należy unikać, należą

• Alkohol

• Kofeina

• Stres

• Palenie tytoniu

• Lęk

• Niektóre leki na kaszel i przeziębienie

Przyczyną może być również brak snu. Zrób, co możesz, aby lepiej się wyspać. Możesz spróbować:

• Kłaść się spać i budzić o tej samej porze każdego dnia, nawet w weekendy.

• Stwórz ciche, chłodne i ciemne środowisko do spania.

• Ogranicz drzemki.

Uspokój swój umysł. Stres i depresja mogą obciążać serce i pogarszać objawy migotania przedsionków. W przypadku złego samopoczucia należy kontaktować się z innymi. Należy rozmawiać z przyjaciółmi i rodziną o tym, co się przeżywa. Pomocne może być również spędzanie czasu w grupie wsparcia dla osób z migotaniem przedsionków.

W przypadku obniżenia nastroju trwającego dłużej niż kilka tygodni należy udać się do specjalisty z zakresu zdrowia psychicznego. Lekarz może polecić taką osobę.

Korzystaj z technologii. Rytm serca można śledzić za pomocą przenośnych urządzeń EKG (elektrokardiogram). Niektóre z nich są tak małe jak długopis. Podłącz urządzenie do telefonu i wyślij dane do swojego lekarza. Można je również pobrać na stronę internetową, do której dostęp będzie miał lekarz.

Można również korzystać z urządzenia do śledzenia objawów. Należy odnotowywać wszelkie zmiany w objawach i omawiać je z lekarzem. Pomocne mogą być także rejestratory leków. Można w nich zapisywać ważne informacje, takie jak nazwa leku, kolor, przeznaczenie i wszelkie instrukcje, które należy zapamiętać.

Aplikacje na smartfony, które śledzą zmiany rytmu serca, są dostępne od prawie dekady. Wykorzystują one czujnik, który powiadamia użytkownika o zmianach rytmu serca. Jedno z badań wykazało, że aplikacje te dobrze wykrywają zmiany rytmu. Ponieważ jednak badanie przeprowadzono w gabinecie lekarskim, potrzeba więcej badań, aby naprawdę wiedzieć, jak dobrze one działają. Porozmawiaj o tym z lekarzem.

Leki i zabiegi chirurgiczne nie są jedynymi metodami, które mogą poprawić objawy migotania przedsionków lub im zapobiec. Porozmawiaj ze swoim lekarzem o tych pomysłach, które mogą pomóc w leczeniu choroby.

1/12

Połączenie łagodnych ćwiczeń, oddychania i medytacji nie tylko poprawia samopoczucie. Godzina dziennie, trzy razy w tygodniu, może wystarczyć do obniżenia ciśnienia krwi, tętna i liczby epizodów migotania przedsionków po 3 miesiącach. Joga może nawet zmniejszyć stan zapalny, który może prowadzić do migotania przedsionków.

Akupunktura

2/12

Jest ona od wieków praktykowana w innych częściach świata i nie wiąże się z prawie żadnym ryzykiem. Ograniczone badania sugerują, że nakierowanie na punkt w wewnętrznej części nadgarstka może pomóc w migotaniu przedsionków. Akupunktura jest bezpieczna, jeśli jest wykonywana przez przeszkolonego, certyfikowanego specjalistę. W niektórych metodach zamiast igieł stosuje się ucisk.

Wenxin Keli

3/12

Wyciąg z tego zioła jest szeroko stosowany w Chinach w leczeniu sporadycznego lub napadowego migotania przedsionków. Badania wykazały obiecujące wyniki. Chińscy badacze zgłosili niewiele skutków ubocznych, a te były przeważnie niewielkie. Potrzebujemy jednak więcej badań, aby upewnić się, że jest to bezpieczne. Przed zażyciem tego lub jakiegokolwiek innego suplementu należy porozmawiać z lekarzem.

Tłuste ryby

4/12

Łosoś, makrela i niektóre tuńczyki zawierają zarówno witaminę D, jak i zdrowe dla serca kwasy tłuszczowe omega-3. Zbyt mała ilość witaminy D jest powiązana z problemami z sercem, a jedno z badań wykazało związek między niskim poziomem witaminy D a migotaniem przedsionków, które nie jest związane z zastawkami serca. Dieta przyjazna dla serca, taka jak dieta śródziemnomorska – zawierająca produkty o niskiej zawartości cholesterolu oraz tłuszczów nasyconych i trans, takie jak ryby, kurczak i inne chude białka – może zmniejszyć ryzyko wystąpienia powikłań migotania przedsionków, takich jak udar.

Manewry waginalne

5/12

Są to proste czynności, które mogą szybko spowolnić bardzo szybkie bicie serca, wynoszące ponad 100 uderzeń na minutę. Lekarz nazywa ten rodzaj częstoskurczu nadkomorowym. Manewry waginalne działają poprzez zaangażowanie automatycznych odruchów organizmu. W przypadku migotania przedsionków można spróbować następujących rodzajów terapii:

??? Zamknięcie nosa i ust oraz próba wydmuchania powietrza w celu wytworzenia ciśnienia w klatce piersiowej. Ta technika Valsalvy może być bardzo skuteczna. Mocne kaszlnięcie??? Krztuszenie się palcem lub zaciskaczem języka???? Przykucnąć

Koenzym Q10

6/12

U osób z migotaniem przedsionków i niewydolnością serca, które przyjmowały ten suplement w ramach badania, po 12 miesiącach wystąpiło o jedną czwartą mniej epizodów. CoQ10 może jednak powodować, że warfaryna (Coumadin), która rozrzedza krew, będzie mniej skuteczna. Leki zwane statynami, które obniżają poziom cholesterolu, mogą również obniżać poziom CoQ10. Dlatego przed rozpoczęciem przyjmowania tych leków należy skonsultować się z lekarzem.

Bezglutenowy?

7/12

Naukowcy ze Szwecji odkryli, że u niektórych osób z nietolerancją glutenu istnieje większe ryzyko wystąpienia migotania przedsionków. Ale odwrotna zależność nie musi być prawdziwa: Jeśli masz migotanie przedsionków, nie jesteś bardziej narażony na problemy z glutenem. Śmiało spożywaj pełnoziarniste pieczywo i makarony (oczywiście w odpowiednich porcjach!). Błonnik jest dobry dla serca.

Zdrowa waga

8/12

Nadwaga może wpływać na migotanie przedsionków na kilka sposobów. Należy pracować nad zrzuceniem zbędnych kilogramów, ćwicząc i stosując odpowiednią dietę. Nie należy sięgać po leki odchudzające dostępne bez recepty. Zioło ma huang, składnik niektórych z nich, zawiera efedrynę, która może powodować nieregularne bicie serca.

Znajdź czas na zabawę

9/12

Zaplanuj przyjemne zajęcia i trzymaj się tego planu, nawet jeśli nie jesteś pewien, czy tego chcesz. Zdrowy styl życia – prawidłowe odżywianie, ćwiczenia fizyczne i odpowiednia ilość snu – również pomogą poprawić nastrój i utrzymać stres na wodzy. Mniejsze będzie prawdopodobieństwo wystąpienia migotania przedsionków.

Bez marihuany

10/12

Teraz, kiedy marihuana jest legalna w coraz większej liczbie miejsc, może się wydawać, że jest to opcja, która pomoże Ci się zrelaksować. Ale najpierw weź głęboki oddech. Choć nie zbadano tego zbyt dokładnie, badania przeprowadzone w Izraelu sugerują, że aktywny składnik trawki może powodować migotanie przedsionków u osób, które już mają problemy z rytmem serca.

Biofeedback

11/12

Dzięki temu treningowi można dowiedzieć się, jak organizm reaguje na stres. Elektrody przymocowane do skóry informują o tym, co dzieje się w trakcie wykonywania techniki relaksacyjnej, takiej jak medytacja czy hipnoza. Nie jest ona jeszcze powszechnie stosowana w leczeniu migotania przedsionków, ale w niewielkim badaniu wykazano, że ludzie byli w stanie kontrolować swoje nieregularne bicie serca, czyli arytmię.

Reach Out

12/12

Porozmawiaj z rodziną o swoich obawach. Dowiedz się więcej o swojej chorobie dzięki stronom internetowym, grupom samopomocy i wizytom u lekarza. Dobry system wsparcia i poczucie kontroli nad chorobą pomogą ci uniknąć zmartwień i depresji.

Metody leczenia częstoskurczu nadkomorowego, od leków po stymulatory serca.

Jeśli jednak epizod nie ustępuje w ciągu kilku minut, konieczne może być podjęcie odpowiednich działań. Można to zrobić samodzielnie lub z pomocą lekarza.

Dokładny sposób leczenia zależy od czasu trwania przyspieszonej akcji serca, nasilenia objawów i częstotliwości występowania zaburzeń.

Celem leczenia jest zwolnienie akcji serca i upewnienie się, że nie dojdzie do niczego poważniejszego. Niektóre możliwe metody leczenia obejmują:

Manewry waginalne

Technika ta jest pierwszym krokiem do samodzielnego sprawdzenia, czy uda się przywrócić normalny rytm serca.

Metoda ta wykorzystuje proste ćwiczenia do pobudzenia nerwu błędnego, który pomaga regulować bicie serca.

Na początek należy położyć się tak, jakby się siedziało na sedesie. Zamknij usta, zaciśnij nos i zrób wydech. Jeśli jesteś w gabinecie lekarskim lub szpitalu, możesz uzyskać ten sam efekt, dmuchając w rurkę. Nazywa się to również manewrem Valsalvy.

Inne szybkie środki zaradcze

Jeśli manewry waginalne nie przynoszą rezultatów, należy rozważyć:

• Dmuchanie w zamkniętą pięść

• Kaszel

• Wstrzymanie oddechu na kilka sekund

• Posmarowanie twarzy zimną wodą

Niektóre z tych ćwiczeń mogą wydać ci się znajome, jeśli stosowałeś je w celu powstrzymania czkawki.

Jeśli cierpisz na SVT, poznanie tych sztuczek może Ci pomóc, jeśli Twoje serce wpadnie w ten rytm, gdy będziesz sam.

Wreszcie, pielęgniarka lub lekarz mogą być w stanie pomóc, wykonując tak zwany masaż zatoki szyjnej. Polega on na wywieraniu delikatnego nacisku na część szyi, w której tętnica szyjna dzieli się na dwie gałęzie. Aby zapobiec poważnym skutkom ubocznym, powinna wykonywać go tylko osoba przeszkolona.

Leki

Konieczne może być udanie się po leki do gabinetu lekarskiego lub na ostry dyżur.

Może to być zastrzyk z szybko działającego leku blokującego impulsy elektryczne, które powodują przyspieszenie akcji serca. Przykładami takich leków są adenozyna (Adenocard lub Adenoscan) i werapamil (Calan, Verelan).

Adenozyna ma łagodniejsze działania niepożądane, takie jak zawroty głowy lub nudności, które zwykle nie trwają długo. Werapamil może powodować niskie ciśnienie krwi.

Niektóre leki, przyjmowane regularnie, mogą złagodzić te zdarzenia lub zapobiec ich wystąpieniu.

Lekarz może przepisać leki zwane blokerami kanałów wapniowych lub beta-blokerami, a także leki przeciwarytmiczne, które leczą nieprawidłowy rytm serca. Leki te należy przyjmować regularnie, zwykle codziennie.

Ablacja cewnikiem

Podczas tego zabiegu lekarz niszczy tkankę w sercu, która powoduje jego szybkie bicie. Nie powoduje to uszkodzenia innych części serca.

Zazwyczaj zabieg ten można przeprowadzić bez konieczności pobytu w szpitalu. Podczas zabiegu pacjent jest przytomny.

Lekarz wprowadza cewnik, czyli wąską plastikową rurkę, do tętnicy lub żyły w nodze lub pachwinie, po uprzednim znieczuleniu tego obszaru.

Następnie lekarz wprowadza cewnik do serca. Rejestruje on impulsy elektryczne, próbując ustalić, skąd pochodzi problem. Gdy lekarz ustali miejsce, użyje elektrody, aby naświetlić to miejsce ciepłem lub zimnem.

Procedura ta jest zwykle skuteczna i ma niewiele skutków ubocznych. W bardzo rzadkich przypadkach może spowodować udar mózgu lub zawał serca albo konieczność wszczepienia rozrusznika serca.

Kardiowersja

W tym zabiegu do serca przykłada się niewielki prąd elektryczny w celu przywrócenia jego rytmu. Pacjent jest lekko uspokojony, więc nie odczuwa żadnego dyskomfortu.

Lekarz może podawać prąd za pomocą ręcznych elektrod, zwanych defibrylatorami, lub plastrów umieszczanych bezpośrednio na klatce piersiowej. Zabieg jest prosty, a powikłania zdarzają się rzadko. Klatka piersiowa może być obolała, a skóra podrażniona w miejscu, gdzie prąd dostał się do ciała.

Rozrusznik serca

W rzadkich przypadkach chirurg może być zmuszony do wszczepienia rozrusznika serca. To niewielkie urządzenie utrzymuje równomierne bicie serca.

Zmiany stylu życia

Zazwyczaj lekarze nie wiedzą, dlaczego występuje SVT i co go wywołuje. Czasami jednak czynnikami wywołującymi mogą być napoje, takie jak kawa i alkohol.

Aby zapobiec przyspieszonemu biciu serca, należy ograniczyć lub odstawić kofeinę, alkohol, tytoń, tabletki dietetyczne i wszelkie środki pobudzające, nawet te zawarte w lekach wykrztuśnych.

Leczenie schorzeń podstawowych

Czasami przyczyną częstoskurczu nadkomorowego są inne schorzenia. Być może rozpoznano już u ciebie jedno z poniższych schorzeń:

• Choroba wieńcowa (zablokowane, zmienione zapalnie lub wąskie tętnice)

• Nadczynność tarczycy, czyli nadczynność tarczycy

• Choroba płuc

• Zespół Wolffa-Parkinsona-White’a, który jest zaburzeniem szlaków elektrycznych występującym od urodzenia

W przypadku wystąpienia jednego z powyższych zaburzeń, przed rozpoczęciem kontroli SVT konieczne może być leczenie choroby podstawowej.

Objawy częstoskurczu nadkomorowego obejmują szybkie bicie serca, "trzepoczące" serce, zawroty głowy i pocenie się.

Objawy trwają zwykle średnio od 10 do 15 minut. Szybkie bicie serca lub kołatanie serca można odczuwać przez kilka sekund lub przez kilka godzin, choć zdarza się to rzadko. Mogą one występować kilka razy dziennie lub tylko raz w roku.

Zwykle pojawiają się nagle i równie szybko ustępują. Nie są one niebezpieczne, ale mogą niepokoić, jeśli występują często lub trwają długo. Jest uleczalna i nie prowadzi do zawału serca.

Niektóre osoby cierpiące na tę chorobę nigdy nie mają jej objawów. Jednak w większości przypadków pacjent odczuwa przynajmniej niektóre z poniższych objawów:

Szybkie bicie serca

Termin tachykardia pochodzi z języka łacińskiego i oznacza szybkie bicie serca. I to jest właśnie główny objaw – serce ma wrażenie, jakby biło naprawdę szybko i znikąd.

Normalne tętno w spoczynku wynosi zazwyczaj od 60 do 100 uderzeń na minutę. Tętno powyżej 100 jest uważane za tachykardię. Częstotliwość rytmu SVT wynosi zwykle około 150 do 250 uderzeń na minutę.

Niektórzy ludzie odczuwają zarówno nieregularne, jak i szybkie bicie serca.

Ból w klatce piersiowej

Możesz również odczuwać ucisk w klatce piersiowej. Ból spowodowany SVT powinien szybko ustąpić.

Jeśli trwa dłużej niż kilka minut, należy wezwać pogotowie ratunkowe lub lekarza.

Problemy z oddychaniem

Trudności z oddychaniem mogą pojawić się szczególnie wtedy, gdy cierpisz na chorobę wieńcową. Jest to sytuacja, w której tętnice z trudem doprowadzają krew do serca.

Uczucie zmęczenia

Po spowolnieniu akcji serca do normalnego poziomu może wystąpić uczucie zmęczenia. Czas trwania takiego stanu może zależeć od tego, jak długo serce biło bardzo szybko.

Niektórzy twierdzą, że uczucie wyczerpania utrzymuje się u nich przez kilka dni, jeśli szybkie bicie serca trwało przez dłuższy czas.

Inne objawy

• Zawroty głowy lub światłowstręt. W rzadkich przypadkach może również dojść do omdlenia z powodu szybkiego spadku ciśnienia krwi.

• Uderzenia w szyję

• Pocenie się

• Ucisk w gardle

Kiedy należy wezwać lekarza

Objawy zwykle nie zagrażają życiu. Jednak nie zawsze można odróżnić niegroźne trzepotanie serca od czegoś poważniejszego. Należy natychmiast skontaktować się z lekarzem, jeśli:

• Zemdlejesz

• Szybkie bicie serca i inne objawy trwają dłużej niż kilka minut

• Objawy występują często

Jeśli występują zbyt często i zbyt długo, mięsień sercowy może ulec osłabieniu. Zanim do tego dojdzie, należy zgłosić się do lekarza.

Co to jest częstoskurcz nadkomorowy? Dowiedz się, co powoduje, że serce czasami bije zbyt szybko.

SVT to grupa chorób serca, które mają kilka wspólnych cech.

Termin ten ma korzenie łacińskie. Nadkomorowy oznacza znajdujący się ponad komorami, czyli dwoma dolnymi częściami serca. Tachykardia oznacza szybką akcję serca.

Inne schorzenia mogą powodować zbyt szybkie bicie serca. Lekarz będzie potrzebował wszystkich szczegółów dotyczących objawów. Przeprowadzi także badanie fizykalne i zapisze rytm serca, aby upewnić się co do rozpoznania.

W większości przypadków nie powoduje to żadnych poważnych problemów zdrowotnych, chociaż przyspieszone bicie serca może być przerażające. Mimo to należy zgłosić się z tym problemem do lekarza. Gdy serce bije zbyt szybko, nie jest w stanie pompować wystarczającej ilości krwi, aby zaspokoić potrzeby organizmu.

Czasami może wystąpić spadek ciśnienia krwi, zawroty głowy lub światłowstręt. W innych przypadkach jedynym odczuciem jest szybkie bicie serca.

Lekarz może podjąć próbę przywrócenia regularnego rytmu serca za pomocą leków i innych metod leczenia.

Jak bije Twoje serce

Serce jest narządem mięśniowym, który pompuje krew bogatą w tlen około 100 000 razy dziennie, aby dostarczyć ją do organizmu. W tym celu posiada cztery komory pompujące. Na górze znajdują się lewy i prawy przedsionek, a na dole lewa i prawa komora.

Serce ma także naturalny rozrusznik. Jest to węzeł zatokowo-przedsionkowy (w skrócie węzeł SA). Znajduje się on w górnej części serca i wysyła sygnały elektryczne, które utrzymują jego prawidłowe bicie.

Sygnał elektryczny z węzła SA powoduje skurcz mięśni przedsionków, które wciągają krew do komór. Następnie sygnał przesuwa się w dół i powoduje zaciśnięcie mięśni komór. Dzięki temu krew wypływa do organizmu.

Serce w spoczynku bije w ten sposób w znanym rytmie lub-dub około 50 do 99 razy na minutę.

W normalnych warunkach serce zwiększa i zmniejsza swoją prędkość na podstawie sygnałów wysyłanych do węzła SA. Podczas napadu SVT sygnały te nie są wysyłane w normalny sposób.

Co to jest częstoskurcz nadkomorowy?

Tachykardia to szybsza od normalnej częstość akcji serca w spoczynku. W tym przypadku serce bije zbyt szybko – ponad 100 razy na minutę. Słowo „supra” w słowie nadkomorowy oznacza ponad komorami.

W tym schorzeniu szybkie bicie serca rozpoczyna się w górnych komorach serca, przedsionkach. Jeśli sygnały elektryczne w przedsionkach są wysyłane zbyt wcześnie, przedsionki kurczą się zbyt szybko. Powoduje to przerwanie głównego sygnału elektrycznego pochodzącego z węzła SA. Skutkuje to bardzo szybkim biciem serca na drodze nieprawidłowej i odrębnej.

Stan ten dzieli się na trzy typy:

Częstoskurcz nawrotny węzłowy przedsionkowo-komorowy jest najczęstszą postacią. W jego przypadku w sercu istnieje dodatkowa ścieżka, która powoduje, że sygnał elektryczny krąży w kółko, zamiast przesuwać się w dół do komór. Może to wywoływać szybkie bicie serca.

Częstoskurcz nawrotny przedsionkowo-komorowy występuje, gdy nieprawidłowa ścieżka łączy przedsionki i komory, co powoduje, że sygnał porusza się w kółko w wielkiej pętli.

Jeśli cierpisz na dziedziczną chorobę zwaną zespołem Wolffa-Parkinsona-White’a, masz taką dodatkową drogę. Stan ten może być poważny. Jeśli występuje w Twojej rodzinie, należy to sprawdzić.

Częstoskurcz przedsionkowy występuje wtedy, gdy zwarcie w prawym lub lewym przedsionku wyzwala wadliwy sygnał elektryczny.

Częstoskurcz może trwać od kilku sekund do kilku godzin. Jeśli SVT występuje tylko od czasu do czasu, nazywa się go napadowym częstoskurczem nadkomorowym.

Przyczyny

W większości przypadków SVT występuje bez wyraźnej przyczyny. Często zaczyna się w wieku kilkunastu lub dwudziestu lat.

Zdarza się, że rodzisz się z nieprawidłowymi drogami lub obwodami elektrycznymi w sercu. Wadliwe obwody mogą również powstać z tkanki bliznowatej pozostałej po operacji.

Prawdopodobieństwo przyspieszenia akcji serca jest większe, jeśli:

• Pijesz dużo kofeiny i/lub alkoholu

• Palić papierosy

• Żyją w dużym stresie lub są bardzo zmęczeni

• Przyjmowanie niektórych leków, takich jak leki na astmę, leki przeczyszczające i niektóre ziołowe środki dietetyczne

• Zażywanie narkotyków, takich jak kokaina lub metamfetamina, zwana również krystaliczną metamfetaminą

Symptomy

Gdy serce bije zbyt szybko, nie ma czasu na pełne napełnienie się krwią pomiędzy kolejnymi uderzeniami. Oznacza to, że nie jest w stanie wysłać wystarczającej ilości krwi do organizmu. Może to powodować:

• Ból w klatce piersiowej

• Zawroty głowy

• Zmęczenie

• Duszność

Diagnoza

Jeśli wystąpią objawy, lekarz zada szczegółowe pytania.

Będzie chciał wiedzieć, ile lat miał pacjent, kiedy po raz pierwszy zauważył problem. Zapyta także, kiedy i jak zaczęły się objawy. Dotyczy to również tego, czy pacjent wykonywał ćwiczenia fizyczne, kiedy zauważył u siebie przyspieszony puls, zawroty głowy lub trudności w oddychaniu.

Inne pytania:

• Czy objawy wystąpiły nagle czy powoli

• Jakie są Twoje odczucia i jak długo trwają

• Czy zauważyłeś, że masz przyspieszone bicie serca po spożyciu kofeiny lub stresie

• Czy u ciebie lub kogoś z twojej rodziny występowały problemy lub zabiegi na sercu

Podczas badania lekarz osłuchuje serce i płuca za pomocą stetoskopu. Może także:

• Obmacać tarczycę na szyi

• Zmierz temperaturę i ciśnienie krwi

• Pobranie małej próbki krwi za pomocą cienkiej igły

Badanie EKG

Jeśli lekarz podejrzewa częstoskurcz nadkomorowy po zapoznaniu się z objawami, zbadaniu pacjenta i wykonaniu kilku podstawowych badań, może zlecić wykonanie badania EKG. Można usłyszeć, że lekarz nazywa to badanie elektrokardiogramem lub EKG.

Badanie to rejestruje rytm serca w czasie, więc jeśli nie bije ono tak, jak powinno, może ujawnić, na czym polega problem. Jeśli poddajesz się badaniu, nie musisz robić nic specjalnego, aby się do niego przygotować.

Aby przygotować się do badania, pielęgniarka lub technik przymocuje sześć lepkich plastrów zwanych elektrodami na klatce piersiowej oraz inne na rękach i nogach. Jeśli masz owłosioną klatkę piersiową, pomocnik może być zmuszony do ogolenia niewielkich obszarów, aby elektrody pozostały na swoim miejscu.

Do każdej z nich zostanie podłączony przewód, który prowadzi do urządzenia. Podczas badania, które trwa zaledwie kilka minut, pacjent powinien leżeć spokojnie i normalnie oddychać.

Monitorowanie w domu

Objawy mogą występować tylko raz na jakiś czas, dlatego pojedyncze badanie EKG w gabinecie lekarskim może nie wykazać nieprawidłowej pracy serca.

W takich przypadkach konieczne może być noszenie urządzenia przez dłuższy czas, aby lekarze mogli rejestrować pracę serca podczas występowania objawów. Pacjent może zostać odesłany do domu z jednym z poniższych urządzeń:

Monitor holterowski to małe, zasilane bateriami urządzenie EKG, które rejestruje czynność serca przez 24 do 48 godzin. Urządzenie jest wielkości małego aparatu fotograficznego i podczas noszenia ma małe elektrody umieszczone na klatce piersiowej. Można wykonywać większość codziennych czynności, ale nie należy kąpać się ani brać prysznica.

Monitor zdarzeń jest również przenośnym urządzeniem EKG, ale może być bardziej praktyczny, jeśli objawy występują rzadziej niż raz dziennie. Można go nosić dłużej niż Holter i naciskać przycisk w razie wystąpienia objawów. Monitor będzie rejestrował szczegóły tylko przez kilka minut, w czasie których pacjent odczuwa przyspieszone bicie serca.

Lekarz może poprosić o noszenie go przez kilka dni lub tygodni.

Dalsze badania

Jeśli diagnoza została postawiona na podstawie wyników badania EKG, konieczne może być wykonanie dodatkowych badań w celu ustalenia rodzaju SVT i jego przyczyny.

Często może to obejmować tzw. badanie elektrofizjologiczne, dzięki któremu lekarze mogą bardziej szczegółowo poznać, w jaki sposób poszczególne części serca wysyłają do siebie sygnały elektryczne.

W przypadku tego badania pacjent jest uspokajany w szpitalu lub klinice, a przez jego żyły do serca wprowadza się miękkie, elastyczne przewody. Pacjent potrzebuje osoby, która zawiezie go na wizytę i z powrotem. Porozmawiaj z lekarzem o tym, jak się przygotować, ponieważ to badanie jest bardziej skomplikowane.

Leczenie

W leczeniu SVT stosuje się leki spowalniające bicie serca.

Jeśli to nie rozwiązuje problemu, można zastosować inną metodę, zwaną ablacją. W tym zabiegu chirurg wypala ścieżkę, która powoduje nieprawidłowe sygnały elektryczne.

Jeśli masz wrażenie, że Twoje serce trzepocze i występują u Ciebie którekolwiek z wymienionych objawów, umów się na wizytę u lekarza w celu wykonania badań.

Kofeina, alkohol, stres Przy odrobinie pracy detektywistycznej można ustalić czynniki wywołujące częstoskurcz nadkomorowy.

Wiadomo na pewno, że tachykardia zaczyna się w górnych komorach serca od sygnałów elektrycznych, które informują serce, kiedy ma pompować krew. Impulsy te, zamiast trafiać we właściwe miejsce, zapętlają się. Powoduje to przyspieszenie bicia serca – czasami nawet trzykrotnie w stosunku do normalnego tempa.

Przy odrobinie detektywistycznej pracy, pacjent i lekarz mogą być w stanie dowiedzieć się, jakie są czynniki wyzwalające. Może to pomóc w kontrolowaniu tego stanu.

Oto kilka typowych czynników, które wywołują ten stan:

Zbyt duża ilość kofeiny lub alkoholu

Czy pijesz dużo kawy, aby dobrze zacząć dzień? Prawdopodobnie musiałbyś wypić wiele filiżanek kawy, aby Twoje serce zaczęło bić szybciej, choć ilość ta różni się w zależności od osoby. Kofeina znajduje się także w herbacie, czekoladzie i napojach energetycznych. Sprawdź, ile tak naprawdę jej przyjmujesz.

Alkohol również może być czynnikiem wyzwalającym, ale prawdopodobnie w mniejszych ilościach niż kofeina.

Leki i środki pobudzające

Niektóre leki mogą wywołać przyspieszony rytm serca SVT. Należą do nich:

Digoksyna (Digitek, Digox, Lanoxin), stosowana w leczeniu niewydolności serca.

Teofilina (Elixophyllin, Norphyl, Phyllcontin), stosowana w leczeniu astmy i innych chorób płuc.

Jeśli pacjent przyjmuje którykolwiek z tych leków na receptę i zacznie odczuwać przyspieszone bicie serca, należy natychmiast powiadomić o tym lekarza. Inne rzeczy, na które należy uważać:

Leki na przeziębienie dostępne bez recepty, a mianowicie środki udrożniające nos (łagodzące zatkany nos) i leki przeciwhistaminowe (łagodzące objawy alergii). Jeśli to możliwe, staraj się unikać produktów zawierających te składniki:

• Efedryna

• Pseudoefedryna

• Fenylefryna

Suplementy ziołowe i tabletki dietetyczne.

Nielegalne narkotyki, takie jak kokaina, ecstasy lub metamfetamina (krystaliczna metamfetamina).

Przed zażyciem jakichkolwiek leków, zarówno tych wydawanych na receptę, jak i tych dostępnych bez recepty, zawsze skonsultuj się z lekarzem.

Uczucie zmęczenia lub stresu

Jeśli jesteś zmęczony lub niespokojny, możesz być bardziej podatny na wystąpienie SVT. W jednym z niewielkich badań udało się zarejestrować zmiany elektryczne w sercach osób cierpiących na tę chorobę, które były zestresowane psychicznie.

W innym badaniu stwierdzono, że ataki paniki mogą wywołać ten stan. Objawy są podobne: przyspieszone bicie serca, zawroty głowy i trudności z oddychaniem.

Palenie papierosów

Palenie papierosów może być czynnikiem wywołującym chorobę, choć naukowcy nie są tego całkowicie pewni. Nawet jeśli palenie nie jest bezpośrednio związane z chorobą, powoduje ona wiele innych problemów.

Chirurgia

U osób, które przeszły operację serca, mogą pozostać blizny, które zwiększają prawdopodobieństwo wystąpienia SVT. Zdarza się to nawet u 25% osób, które przeszły przeszczep serca. Nie oznacza to jednak, że organizm odrzuca nowy narząd.

Ćwiczenie

Zbyt intensywny wysiłek fizyczny może niekiedy być czynnikiem wyzwalającym. Jednak w większości przypadków ćwiczenia fizyczne są jedną z najlepszych rzeczy, jakie można zrobić dla swojego serca. Porozmawiaj z lekarzem o odpowiedniej dla Ciebie dawce aktywności.

Na szczęście większość przypadków SVT jest niegroźna. Jeśli jednak masz wiele częstych i długotrwałych napadów, może to osłabić mięsień sercowy i prowadzić do problemów. W razie jakichkolwiek obaw należy porozmawiać z lekarzem.