Lekarz mówi ci.

Zapoznaj się z kosztami leczenia migotania przedsionków (AFib) oraz z materiałami pomocnymi w zarządzaniu tymi wydatkami.

Dobra wiadomość jest taka, że miliony Amerykanów prowadzą długie i aktywne życie z migotaniem przedsionków. Ty też chcesz do nich należeć. Dokładne koszty, z jakimi trzeba się liczyć, zależą od rodzaju leczenia i zakresu ubezpieczenia. Dlatego już dziś dowiedz się więcej o swoim stanie zdrowia i kosztach leczenia oraz o sposobach radzenia sobie z nimi.

Procedury diagnostyczne

Oprócz oceny objawów i historii choroby oraz badania fizykalnego, lekarz prawdopodobnie zleci wykonanie jednego lub więcej badań w celu zdiagnozowania migotania przedsionków. Badania te mogą obejmować:

• Elektrokardiogram (EKG lub EKG): EKG odbiera sygnały elektryczne za pomocą czujników przymocowanych do klatki piersiowej i ramion, a następnie tworzy obraz na papierze, jak impulsy przemieszczają się przez mięsień sercowy. EKG tworzy elektryczną migawkę uderzeń serca.

• Monitor holterowski: Przenośne urządzenie nosi się w kieszeni, na pasku lub na ramieniu przez 1 do 3 dni. Przewody prowadzące od urządzenia do elektrod na klatce piersiowej umożliwiają lekarzowi ocenę rytmu serca.

• Przenośny monitor zdarzeń: Osoby, u których nieregularne bicie serca występuje sporadycznie, noszą przy sobie przenośny aparat EKG przez około miesiąc. W przypadku wystąpienia objawów należy nacisnąć przycisk. Następnie monitor rejestruje aktywność elektryczną serca i przesyła dane przez linię telefoniczną do gabinetu lekarskiego.

• Echokardiogram: Urządzenie przypominające różdżkę przykładane do klatki piersiowej wysyła fale dźwiękowe i wykonuje ruchome zdjęcia serca w trakcie jego pompowania.

• Inne badania: Należą do nich badania krwi, testy wysiłkowe i prześwietlenia klatki piersiowej.

Rutynowe badanie elektrokardiograficzne (nie w nagłych wypadkach) kosztuje zwykle od 40 do 100 USD, natomiast echokardiogram może kosztować od 75 do 225 USD. Dwudniowe monitorowanie holterowskie można znaleźć w Internecie w cenie od 300 do 350 dolarów. Prywatne ubezpieczenie powinno pokryć koszty badań diagnostycznych, jeśli lekarz zlecił je z powodu objawów migotania przedsionków. Część B Medicare i Medicaid również pokrywają koszty tych badań.

Leki przywracające lub utrzymujące rytm serca

Często kolejnym krokiem po zdiagnozowaniu migotania przedsionków może być przywrócenie normalnego rytmu i częstości akcji serca.

Pierwszym sposobem leczenia są zwykle leki. Lekarz może zalecić leczenie zaburzeń rytmu serca za pomocą leków przyjmowanych doustnie lub dożylnie, często w szpitalu pod nadzorem. Leki antyarytmiczne mogą obejmować:

• Amiodaron (Cordarone)

• Dizopiramid (Norpace)

• Dofetylid (Tikosyn)

• Octan flekainidu (Tambocor)

• Prokainamid (Pronestyl)

• Propafenon (Rythmol)

• Sotalol (Betapace)

Leki te można nabyć przez Internet w cenie od 21 USD za amiodaron do 173 USD za dofetilid. Dopłata w wysokości 30% wynosi od 6,30 do 51,90 USD.

Lekarz może zalecić wykonanie zabiegu zwanego kardiowersją elektryczną, w którym wstrząs o niskim napięciu dostarczany przez łopatki zatrzymuje na chwilę aktywność elektryczną serca. W jednym z badań oszacowano, że koszt takiej procedury wynosi około 1600 USD. Podobnie jak inne procedury związane z migotaniem przedsionków, kardiowersja elektryczna powinna być objęta ubezpieczeniem prywatnym, Medicare i Medicaid, ale należy sprawdzić wysokość udziału własnego, kosztów dodatkowych i współubezpieczenia.

Inne leki stosowane w migotaniu przedsionków

Podczas leczenia migotania przedsionków może być konieczne przyjmowanie innych leków z poniższych kategorii:

Leki regulujące częstość akcji serca. Leki te pomagają przywrócić prawidłowy rytm serca i obejmują digoksynę (Lanoxin), beta-blokery, takie jak metoprolol (Toprol, Lopressor), oraz blokery kanału wapniowego, takie jak diltiazem (Cardizem) lub werapamil (Calan). Digoksynę można znaleźć w Internecie za 41 dolarów (30% dopłaty 12,30 dolarów), a metoprolol za zaledwie 18 dolarów (5,40 dolarów), ale recepta na werapamil może kosztować 110 dolarów (33 dolary).

Leki rozrzedzające krew. Lekarz może zalecić przyjmowanie warfaryny (Coumadin) w celu zapobiegania zakrzepom krwi, ale może też preferować nowsze leki przeciwzakrzepowe, takie jak apiksaban (Eliquis), dabigatran (Pradaxa), edoksaban (Lixiana) lub rywaroksaban (Xarelto). Generyczną warfarynę można znaleźć w Internecie już za 12 dolarów, ale ceny nowszych leków wahają się od 400 do 500 dolarów (120 do 150 dolarów dopłaty).

Jeśli inna choroba zwiększa ryzyko wystąpienia migotania przedsionków, konieczne będzie również leczenie tej choroby.

Opcje chirurgiczne

Jeśli kardiowersja lub leczenie farmakologiczne nie przywróci rytmu serca, lekarz może zalecić jeden z kilku zabiegów chirurgicznych. Możliwe opcje obejmują:

• Ablacja cewnikowa, podczas której lekarz przeprowadza długą, cienką rurkę z pachwiny przez naczynia krwionośne do serca. Końcówka rurki wykorzystuje ciepło lub zimno do zniszczenia tkanki, która jest przyczyną nierównego bicia serca.

• Zabiegi labiryntowe, w których chirurg tworzy w sercu tkankę bliznowatą, aby zakłócić impulsy elektryczne powodujące migotanie przedsionków. Można to zrobić za pomocą lasera lub nowszych technik wykorzystujących częstotliwości radiowe, lasery i inne metody alternatywne dla skalpela.

• Ablacja węzła przedsionkowo-komorowego (AV), w której cewnik podaje fale radiowe w celu zniszczenia niewielkiego obszaru tkanki w przejściu między górną i dolną komorą serca.

• Zabieg wszczepienia uszka lewego przedsionka, podczas którego chirurg usuwa lub przycina uszka, aby zapobiec powstawaniu zakrzepów krwi

Operacje serca są bardzo kosztowne. Na przykład w jednym z badań stwierdzono, że mediana kosztów dla pacjenta w przypadku ablacji cewnikowej wyniosła 32 756 USD. Koszty poniesione przez pacjenta w związku z zabiegiem mogą z łatwością osiągnąć maksymalny roczny limit określony w planie opieki zdrowotnej. Powinieneś dowiedzieć się wcześniej od swojego lekarza i firmy ubezpieczeniowej, jaki może być Twój udział.

Pomocne wskazówki

Jeśli martwisz się o koszty leczenia migotania przedsionków, wielu producentów leków ogłasza programy oferujące zniżki. Ponadto udział w badaniu klinicznym może znacznie obniżyć koszty leczenia. Badania kliniczne testują nowe metody leczenia, aby sprawdzić ich skuteczność i ewentualne skutki uboczne. Lekarz może pomóc w znalezieniu badania klinicznego, które będzie odpowiednie dla Ciebie. Można również samodzielnie poszukać informacji na stronie clinicaltrials.gov.

Aby pomóc w poszukiwaniach, American Heart Association prowadzi stronę internetową z podcastami i seminariami internetowymi, forami dyskusyjnymi oraz materiałami drukowanymi dla osób z migotaniem przedsionków.

Wędrujący stymulator przedsionkowy to stosunkowo rzadkie schorzenie, które często bywa mylone z migotaniem przedsionków (AFib). Dowiedz się więcej.

Wędrujący stymulator przedsionkowy to rzadka postać choroby zwanej arytmią. Jest to zaburzenie rytmu serca. Może wystąpić w każdej chwili, nawet podczas snu.

Zazwyczaj nie ma się czym martwić. U niektórych osób może jednak prowadzić do migotania przedsionków (AFib), czyli nieregularnego rytmu serca, który może zwiększyć ryzyko wystąpienia udaru.

Przyczyny wędrującego rozrusznika przedsionkowego

W prawej górnej części serca znajduje się grupa komórek zwana węzłem synaptycznym (SA). W normalnych warunkach węzeł SA reguluje rytm serca. Przyspiesza on bicie serca podczas wysiłku fizycznego lub w stanach emocjonalnych, a zwalnia podczas snu. W normalnych warunkach węzeł SA całkowicie kontroluje tempo bicia serca.

W przypadku wędrującego rozrusznika przedsionkowego kontrola nad rytmem serca przesuwa się z węzła SA na inne części przedsionków, czyli dwóch górnych komór serca. Jeśli tak się dzieje, a serce nadal bije w normalnym tempie, mamy do czynienia z wędrującym rozrusznikiem przedsionkowym.

Objawy wędrującego rozrusznika przedsionkowego

Prawdopodobnie nie odczuwa się niczego nadzwyczajnego. Czasami można mieć wrażenie, że serce bije szybciej, trzepocze lub przemieszcza się w nieprzewidywalny sposób. W rzadkich przypadkach można również odczuwać:

• Zmęczenie

• Duszność

• Zawroty głowy

• Napięcie lub ucisk w klatce piersiowej

Jeśli wraz z którymkolwiek z powyższych objawów odczuwasz zmiany w rytmie serca, skontaktuj się z lekarzem.

Czynniki ryzyka związane z wędrującym stymulatorem przedsionkowym

Niektóre schorzenia mogą zwiększać prawdopodobieństwo wystąpienia wędrującego rozrusznika przedsionkowego. Należą do nich:

• Bezdech senny

• Przewlekła obturacyjna choroba płuc (POChP)

• Rozedma płuc

• Przewlekłe zapalenie oskrzeli

• Astma

Reakcja na przyjmowane leki również może być przyczyną.

Diagnostyka wędrującego rozrusznika przedsionkowego

Wędrujący stymulator przedsionkowy jest zwykle wykrywany za pomocą elektrokardiogramu (EKG lub EKG). Jest to badanie, które pozwala lekarzowi zobaczyć zapis sygnałów elektrycznych w sercu.

Jeśli nieregularny rytm występuje tylko od czasu do czasu, lekarz może poprosić pacjenta o monitorowanie rytmu serca za pomocą smartfona, zegarka typu smartwatch lub tzw. monitora holterowskiego – urządzenia noszonego na ciele, które mierzy rytm serca przez dzień lub dwa.

Ponieważ wędrujący stymulator przedsionkowy jest rzadki, lekarze często myślą, że jest to migotanie przedsionków (AFib).

Leczenie wędrującego rozrusznika przedsionkowego

Ponieważ nie powoduje on zazwyczaj poważnych objawów, leczenie wędrującego rozrusznika przedsionków zazwyczaj nie jest konieczne.

Jeśli jednak boli Cię klatka piersiowa lub masz przyspieszone bicie serca, lekarz może zająć się wszelkimi chorobami leżącymi u podstaw Twojego stanu zdrowia. Jeśli oprócz wyczuwalnych problemów z sercem występują inne objawy, lekarz może przepisać lek zwany beta-blokerem, który pomoże przywrócić prawidłowe bicie serca.

Kiedy należy porozmawiać z lekarzem

Jeśli uważasz, że możesz mieć wędrujący stymulator przedsionkowy, koniecznie poinformuj o tym swojego lekarza.

Lekarz upewni się, że nie cierpisz na podobną chorobę zwaną wieloogniskowym częstoskurczem przedsionkowym, która może powodować wiele takich samych objawów. Dzieje się tak, gdy przedsionki wysyłają zbyt wiele sygnałów.

Jeśli lekarz stwierdzi, że u pacjenta występuje wieloogniskowy częstoskurcz przedsionkowy, porozmawia z nim o możliwościach leczenia.

Migotanie przedsionków (AFib) oznacza, że serce bije zbyt szybko, zbyt wolno lub nieregularnie. Oto, co chciałyby wiedzieć niektóre osoby z migotaniem przedsionków.

Na migotanie przedsionków można zachorować w młodym wieku.

Większość osób cierpiących na migotanie przedsionków ma ponad 65 lat, ale choroba może pojawić się na wcześniejszym etapie życia.

Kelly Sharp, 38-letnia studentka studiów magisterskich na kierunku praca socjalna w stanie Illinois, zaczęła odczuwać objawy w połowie lat dwudziestych. Była biegaczką, ale arytmię odczuwała zawsze w spoczynku. Jej serce przyspieszało do ponad 200 uderzeń na minutę, jak ryba szalejąca w klatce piersiowej.

Michael Terns, 45-letni policjant z Tennessee, zaczął odczuwać objawy w wieku 30 lat. Trwały one od 4 do 5 sekund, zwykle podczas ćwiczeń siłowych lub długich biegów. Czuję się jak ptak uwięziony w rękach – w klatce piersiowej. Po prostu trzepocze bardzo szybko” – mówi były żołnierz piechoty morskiej.

Aby postawić diagnozę, być może będziesz musiał sam mówić o sobie.

Sharp musiała wielokrotnie wspominać swojemu lekarzowi o swoich objawach, zanim otrzymał skierowanie do kardiologa, czyli lekarza zajmującego się sercem. Kardiolog powiedział jej, że jest zbyt młoda, aby mieć problemy z sercem i zażartował, że powinna po prostu odstawić kokainę i tabletki odchudzające. Sharp więcej się z nim nie spotkała. Ostatecznie zdiagnozowano u niej migotanie przedsionków po tym, jak w wyniku epizodu trafiła do szpitala.

Nie wszyscy cierpiący na migotanie przedsionków to odczuwają.

Wilson Lee, 37-latek, który kieruje malezyjskim biurem amerykańskiej firmy budowlanej, nie odczuwał żadnych objawów migotania przedsionków, gdy postawiono mu diagnozę. W tamtym czasie nadal byłem bardzo aktywny, brałem udział w triatlonach i prowadziłem bardzo normalne życie”. Jego lekarz zauważył chorobę podczas rutynowej corocznej kontroli w 2018 roku.

Nie zawsze widać, jakie żniwo zbiera ona w ludziach”.

Mellanie True Hills, 69 lat, założycielka i dyrektor generalny American Foundation for Women’s Health i StopAfib.org, odczuwała kiedyś takie objawy, jak przyspieszone, bijące serce i zawroty głowy.

Wpływ, jaki wywiera na nas migotanie przedsionków, jest czymś, czego nikt nie jest w stanie zrozumieć, dopóki sam tego nie doświadczy” – mówi Hills. Wielu członków naszej społeczności doprowadza do szału to, że ludzie mówią: „Nie wyglądasz na chorego. Wszystko powinno być w porządku. Po prostu przesadzasz. Tak naprawdę nic ci nie dolega. Jesteś po prostu hipochondrykiem.

Migotanie przedsionków może mieć również konsekwencje finansowe. Mamy tendencję do częstego odwiedzania szpitalnej izby przyjęć, co wiąże się z ogromnymi rachunkami za leczenie i dopłatami – mówi Hills. Ludzie mogą stracić pracę, samochody i domy, a niektórzy z nich nawet rodziny z powodu migotania przedsionków.

Leczenie nie jest jednakowe dla wszystkich.

Znalezienie odpowiedniego dla siebie sposobu leczenia może zająć lekarzowi trochę czasu.

Sharp, studentka studiów magisterskich na kierunku praca socjalna w stanie Illinois, twierdzi, że teraz, gdy przyjmuje leki na nadciśnienie tętnicze, objawy są rzadsze i bardziej intensywne. Próbowała przyjmować leki kontrolujące rytm serca, zwane antyarytmicznymi, ale to nie pomogło.

W 2005 roku Hills, założycielka StopAfib.org, poddała się zabiegowi zwanemu mini labiryntem. Podczas tego zabiegu chirurg wykonuje kilka małych nacięć, które zwykle znajdują się pod ramionami i w okolicy klatki piersiowej. Wprowadza narzędzia chirurgiczne, które pozwalają mu zobaczyć serce za pomocą maleńkiej kamery i dostarczyć źródło energii do jego górnych komór, co powoduje zatrzymanie zaburzeń elektrycznych, które prowadzą do migotania przedsionków. Od czasu zabiegu u Hills nie wystąpił epizod migotania przedsionków. Przyjmuje również lek przeciwzakrzepowy, aby zmniejszyć ryzyko udaru.

Terns, policjant z Tennessee, ma się dobrze po drugim zabiegu ablacji, który wykonano u niego w 2020 roku. Podczas ablacji lekarz przeprowadza cienką, elastyczną rurkę przez naczynia krwionośne i wykorzystuje ją do dostarczania zimna, ciepła lub energii o częstotliwości radiowej do obszarów serca dotkniętych blizną w wyniku migotania przedsionków. Jeśli zabieg się powiedzie, zbliznowaciałe obszary przestają wysyłać wadliwe sygnały elektryczne, które powodują migotanie przedsionków. Ze względu na komplikacje związane z operacją, Terns nadal ma wysokie tętno, ale jego lekarz uważa, że może ono powrócić do normy (od około 60 do 100 uderzeń na minutę) w ciągu 12-18 miesięcy. Na razie Terns przyjmuje kilka leków, z perspektywą stopniowego ich odstawiania.

Lee, dyrektor biura budowlanego w Malezji, również poddał się ablacji na początku 2020 roku. Chciał w ten sposób zmniejszyć prawdopodobieństwo powikłań, takich jak udar mózgu, w późniejszym okresie życia. Od czasu zabiegu jego rytm serca przez kilka miesięcy utrzymuje się na normalnym poziomie (od 60 do 100 uderzeń na minutę). Sporadycznie występują u niego epizody migotania przedsionków, które ustępują samoistnie, zwykle w ciągu jednego dnia. Rzadko odczuwa kołatanie serca i duszności.

Ważne są także zmiany w stylu życia.

Przez wiele lat Terns miał wysokie ciśnienie krwi, które może zwiększać prawdopodobieństwo wystąpienia migotania przedsionków. Aby utrzymać ciśnienie krwi na niskim poziomie, unika on obecnie kofeiny i alkoholu, ogranicza ilość spożywanych słonych potraw i kontroluje swój stres. Nadal regularnie ćwiczy, ale nie wykonuje już długotrwałego, intensywnego wysiłku fizycznego.

Lee zrezygnował także z kawy i alkoholu oraz sportów związanych z triathlonem. Z psychologicznego punktu widzenia trudno jest poradzić sobie z tym, że jedna z moich pasji, triatlon, została mi odebrana w tak młodym wieku” – mówi. Obecnie podnosi ciężary, odpoczywając między kolejnymi seriami, aby zwolnić tętno.

Kluczowe znaczenie mają komunikacja i wsparcie.

Terns dobrze pamięta swój pierwszy poważny epizod migotania przedsionków. Pracował wtedy w przydomowym garażu nad ciężarówką swojego kilkunastoletniego syna. Dzień był gorący, wypił za dużo kawy, nie jadł wystarczająco dużo i czuł się zestresowany. Wtedy zaczęły się objawy, które tym razem nie ustępowały szybko.

Nie mogłem chodzić. W końcu położyłem się na podjeździe na plecach” – opowiada. Widziałem strach w oczach mojej żony i moich synów. I nigdy nie chciałbym wywołać u nikogo takiego strachu”.

Terns twierdzi, że osoby z migotaniem przedsionków muszą edukować siebie i swoją rodzinę, aby nikt nie pozostał w niewiedzy. Terns znalazł również wsparcie w grupie na Facebooku o nazwie Atrial Fibrillation Support Forum. Dzięki niej dowiedział się więcej na temat migotania przedsionków i w końcu zaczął dzielić się swoimi radami z innymi. Lee i Sharp również należą do tej grupy.

Moje doświadczenie podsumowałabym w ten sposób, że nie możemy bać się być wrażliwi i prowadzić trudnych rozmów o naszych problemach i o tym, co nas różni” – mówi Sharp. To właśnie pozwala nam się uczyć, czyni nas ludźmi i pomaga nam nawiązać kontakt.

Zapewne słyszałeś o migotaniu przedsionków (AFib), ale co z jego szczególną postacią, zwaną samotnym migotaniem przedsionków? Wokół tego zagadnienia narosło trochę kontrowersji. Poznaj fakty.

Istnieje jednak wiele dyskusji na temat tego terminu. Lekarze nie są zgodni co do jego znaczenia i przydatności. Niektórzy twierdzą, że samotne migotanie przedsionków może nawet nie być odrębną chorobą. Osoby, u których je zdiagnozowano, mogą mieć problemy z sercem, których lekarze nie wykryli.

Samotne migotanie przedsionków – przyczyny

Migotanie przedsionków jest wynikiem zakłócenia sygnałów elektrycznych w sercu. W normalnych warunkach sygnały te przechodzą płynnie przez dwie górne komory serca (przedsionki) i dwie dolne komory (komory). Zarówno w przypadku samotnego, jak i klasycznego migotania przedsionków, sygnały w górnych komorach serca nie są zsynchronizowane z sygnałami w komorach dolnych. Powoduje to, że serce drży i bije zbyt szybko.

Istnieją cztery rodzaje samotnego migotania przedsionków:

Napadowe. Epizody pojawiają się i znikają, i zazwyczaj ustępują po 24-48 godzinach bez leczenia.

Trwałe. Nierówny rytm serca utrzymuje się przez tydzień lub dłużej i nie wraca do normy samoistnie.

Długotrwałe, uporczywe. Objawy są stałe i utrzymują się dłużej niż rok.

Trwałe. Rytm serca nie powróci do normy, nawet po zastosowaniu leczenia. Konieczne może być przyjmowanie leków kontrolujących rytm serca i zmniejszających ryzyko wystąpienia udaru.

Objawy samotnego migotania przedsionków

Samoistne migotanie przedsionków nie zawsze powoduje objawy. Możesz nie wiedzieć, że je masz, dopóki lekarz nie wykryje go podczas rutynowego badania.

Jeśli wystąpią objawy, można zauważyć:

• przyspieszone bicie serca lub uczucie „klapki” w klatce piersiowej

• Zmęczenie

• Światłowstręt

• Zawroty głowy

• Duszność

• Ból w klatce piersiowej

Samotna diagnoza migotania przedsionków

W przypadku wystąpienia objawów samotnego migotania przedsionków lub stwierdzenia przez lekarza nieregularnego bicia serca, należy wykonać badania w celu wykrycia chorób serca. Mogą one obejmować:

Elektrokardiogram (EKG). Badanie to wykorzystuje czujniki do rejestrowania sygnałów elektrycznych przepływających przez serce.

monitor holterowski lub monitor zdarzeń. Urządzenia te można nosić przy sobie. Monitor holterowski rejestruje rytm serca przez 24 godziny. Monitor zdarzeń śledzi pracę serca w ciągu tygodni lub miesięcy.

Echokardiogram. Badanie to wykorzystuje fale dźwiękowe do tworzenia ruchomych obrazów serca.

Test wysiłkowy. Lekarz mierzy częstość akcji serca podczas chodzenia lub biegania na bieżni.

Zdjęcia rentgenowskie klatki piersiowej i badania krwi. Pomagają one wykluczyć inne problemy, które mogą być przyczyną objawów.

Jeśli nie cierpisz na chorobę serca, możesz mieć samotne migotanie przedsionków.

Czynniki ryzyka samotnego migotania przedsionków

Osoby z samotnym migotaniem przedsionków są zdrowe i nie mają klasycznych czynników ryzyka, takich jak starszy wiek, wysokie ciśnienie krwi, cukrzyca i choroby serca. Do czynników, które mogą przyczynić się do powstania samotnego migotania przedsionków należą:

• Używanie alkoholu

• Uprawianie sportów wytrzymałościowych, takich jak ultramaratony czy triatlony

• Silny stres

Samotne migotanie przedsionków – leczenie

Zwykle w leczeniu migotania przedsionków w samotności stosuje się leki regulujące częstość lub rytm serca. Jeśli to się nie uda, kolejną opcją jest ablacja cewnikowa. Podczas tej procedury lekarz wprowadza długą, cienką rurkę (cewnik) przez naczynia krwionośne do serca. Intensywne zimno lub ciepło aplikowane przez cewnik niszczy tkankę, która jest przyczyną nierównego rytmu serca.

Ablacja cewnikowa nie jest skuteczna u wszystkich pacjentów. Pojedynczy zabieg może pomóc około 60% osób z samotnym migotaniem przedsionków. U około 70% poprawa następuje po dwóch lub trzech zabiegach.

Ogromną rolę w leczeniu migotania przedsionków odgrywa także zmiana stylu życia. Jeśli to konieczne, należy zrzucić zbędne kilogramy, rzucić palenie, ograniczyć spożywanie alkoholu i – jeśli jeszcze tego nie zrobiłeś – regularnie uprawiać ćwiczenia fizyczne o niskiej intensywności. Jeśli uważasz, że objawy są spowodowane intensywnym treningiem fizycznym, ogranicz go na kilka miesięcy.

Samotne migotanie przedsionków – prognozy

Samotne migotanie przedsionków nie powinno stanowić długotrwałego problemu, o ile nie występują choroby serca lub inne problemy zdrowotne. Może ono jednak pojawić się ponownie w późniejszym czasie, dlatego należy pamiętać o wizytach kontrolnych u lekarza.

Kardiowersja to procedura medyczna stosowana w leczeniu migotania przedsionków (AFib) i innych rodzajów nieregularnego bicia serca, czyli arytmii. Dowiedz się, jaka jest różnica między kardiowersją chemiczną a elektryczną, czym kardiowersja elektryczna różni się od defibrylacji, jakie są możliwe zagrożenia i czas powrotu do zdrowia.

Jeśli serce bije zbyt szybko lub nierówno, może to być niebezpieczne. Może ono nie pompować wystarczającej ilości krwi, aby zaspokoić potrzeby organizmu. Nieregularne bicie serca może również prowadzić do udaru mózgu lub zawału serca.

Kiedy lekarze stosują kardiowersję?

Jest to opcja, gdy leki nie są w stanie opanować problemu.

Co się dzieje podczas kardiowersji?

Lekarz za pomocą specjalnego urządzenia wysyła energię elektryczną do mięśnia sercowego. Zabieg przywraca prawidłową częstość i rytm pracy serca, dzięki czemu serce może lepiej pompować krew.

Rodzaje kardiowersji

Istnieją dwa rodzaje kardiowersji. Lekarz porozmawia z pacjentem o tym, który z nich jest odpowiedni dla niego. Każdy z nich jest zwykle wykonywany w szpitalu lub w ośrodku ambulatoryjnym.

Kardiowersja chemiczna: Jeśli arytmia nie jest stanem nagłym, lekarz zwykle stosuje leki, aby przywrócić normalną pracę serca. Jest to tzw. kardiowersja chemiczna lub farmakologiczna. Lek zazwyczaj podaje się przez kroplówkę, a lekarze sprawdzają stan serca. Czasami jednak lek może być przyjmowany w postaci tabletek.

Rodzaj stosowanego leku zależy od rodzaju zaburzeń rytmu i innych problemów medycznych pacjenta. Poniżej podano kilka przykładów leków, które może zastosować lekarz:

• Amiodaron (Cordarone)

• Dofetylid (Tikosyn)

• Flekainid (Tambocor)

• Ibutilid (Corvert)

• Propafenon (Rhythmol)

Kardiowersja elektryczna: Same leki mogą nie skorygować rytmu serca. Kardiowersja elektryczna polega na wstrząsach za pomocą elektrod, które regulują rytm serca.

Najpierw pacjent otrzymuje leki, które ułatwiają zasypianie. Następnie lekarz umieści łopatki na klatce piersiowej, a czasem na plecach. Dzięki temu pacjent doznaje łagodnego wstrząsu elektrycznego, który przywraca normalny rytm serca.

Większość osób potrzebuje tylko jednego wstrząsu. Ponieważ pacjent jest uspokojony, prawdopodobnie nie pamięta, że został poddany wstrząsowi. Zazwyczaj pacjent może wrócić do domu jeszcze tego samego dnia.

Skóra może być podrażniona w miejscu dotknięcia łopatkami. Lekarz może wskazać ci środek łagodzący ból lub swędzenie.

Kardiowersja elektryczna a defibrylacja

Defibrylacja również wykorzystuje wstrząsy elektryczne, ale nie jest tym samym, co kardiowersja elektryczna.

W defibrylacji lekarze stosują wstrząsy elektryczne o wysokim napięciu w celu leczenia zagrażających życiu arytmii lub zatrzymania akcji serca.

Czy istnieją zagrożenia związane z kardiowersją?

Tak.

Zakrzepy krwi: Każdy rodzaj kardiowersji może spowodować uwolnienie skrzepów krwi powstałych w wyniku nieprawidłowego rytmu serca. Przed zabiegiem lekarz może wykonać badanie ultrasonograficzne w celu wykrycia skrzepów krwi w sercu. Prawdopodobnie pacjent otrzyma leki, które będzie przyjmował przez 3-4 tygodnie przed i po zabiegu, aby zapobiec powstawaniu skrzepów krwi.

Udar mózgu: Jeśli zakrzep dotrze do mózgu, może spowodować udar.

Zabieg może nie zadziałać: Kardiowersja nie zawsze rozwiązuje problem szybkiego lub nieregularnego bicia serca. Może być konieczne zastosowanie leków lub rozrusznika serca w celu kontroli sytuacji.

Kardiowersja może pogorszyć sytuację: Jest to mało prawdopodobne, ale istnieje niewielkie prawdopodobieństwo, że kardiowersja może uszkodzić serce lub doprowadzić do kolejnych arytmii.

Podrażniona skóra: Zdarza się to często w miejscach, gdzie przykładane są elektrody. Lekarz może podać krem na podrażnienia.

Jak wygląda powrót do zdrowia po kardiowersji?

Po przywróceniu normalnego rytmu serca lekarz poda pacjentowi leki, które zapewnią utrzymanie tego rytmu.

Za kilka tygodni pacjent ponownie zgłosi się do lekarza w celu wykonania elektrokardiogramu (może to być EKG), aby upewnić się, że rytm serca jest nadal regularny. Należy przestrzegać terminów wizyt u lekarza i stosować się do planu leczenia, który może obejmować również leki antyarytmiczne, aby pomóc sercu w utrzymaniu prawidłowego rytmu.

W razie jakichkolwiek pytań lub zauważenia zmian w stanie zdrowia należy poinformować lekarza.

Jaki jest odsetek powodzeń?

Kardiowersja elektryczna jest skuteczna w ponad 90%, choć u wielu osób migotanie przedsionków powraca wkrótce po jej wykonaniu. Można temu zapobiec, przyjmując przed zabiegiem lek antyarytmiczny. Skuteczność kardiowersji zależy od wielkości lewego przedsionka oraz czasu trwania migotania przedsionków. W przypadku dużego lewego przedsionka lub ciągłego migotania przedsionków przez rok lub dwa, zabieg może nie działać tak dobrze. Przyjmowanie leków antyarytmicznych może również zapobiegać migotaniu przedsionków po udanej kardiowersji elektrycznej.

Kardiowersja chemiczna: Powinno być szybko wiadomo, czy kardiowersja zadziała. Zazwyczaj przynosi ona efekty w ciągu kilku godzin, ale czasami trwa to kilka dni. Jeśli kardiowersja chemiczna nie zadziała, lekarz może zaproponować kardiowersję elektryczną.

W przypadku migotania przedsionków (AFib) nie trzeba obawiać się podróży. Planuj z wyprzedzeniem, aby podróż była przyjemna i relaksująca.

Planuj z wyprzedzeniem, aby podróż była przyjemna i relaksująca”.

Przed wyjazdem

Poinformuj kardiologa, dokąd zamierzasz się udać i na jak długo. Dowiedz się, czy są jakieś powody, dla których nie powinieneś wyjeżdżać, lub jakie są jego zastrzeżenia w tej sprawie.

Czy masz rozrusznik serca lub ICD? Gordon Tomaselli, ordynator oddziału kardiologii w Johns Hopkins University School of Medicine, radzi, aby poprosić kardiologa o namiary na lekarza lub szpital w okolicy, który będzie znał urządzenie i będzie mógł udzielić pomocy w nagłych wypadkach. Jest to szczególnie ważne, jeśli wybierasz się w egzotyczne miejsce.

Jeśli nie masz jeszcze identyfikatora medycznego, zdobądź go przed podróżą – radzi Tomaselli. Można go kupić w większości drogerii i sklepów wielkopowierzchniowych. Powinien on zawierać:

• Twój stan zdrowia

• Wszczepione urządzenia, które posiadasz

• Leki, które zażywasz

• Dane kontaktowe Twojego lekarza

Jedną z zalet cyfrowego dowodu tożsamości jest to, jak wiele informacji może on przechowywać.

„Zapominanie o lekach to jeden z najczęstszych błędów popełnianych podczas podróży” – mówi Tomaselli. Po pierwsze, pamiętaj, aby umieścić leki na liście rzeczy do spakowania. Następnie zabierz ze sobą podwójną ilość potrzebnych leków.

Część włóż do bagażu rejestrowanego, a część do podręcznego. W ten sposób będziesz mieć pewność, że wystarczy Ci leków, nawet jeśli jedna z toreb zaginie.

Podczas podróży

Jeśli masz rozrusznik serca lub inne urządzenie, nie przechodź przez wykrywacze metalu, ponieważ mogą one zakłócić jego działanie. Poproś pracownika ochrony, aby cię obszukał, radzi Estes.

Większość osób z migotaniem przedsionków ma wysokie ryzyko powstawania zakrzepów krwi, które mogą prowadzić do udaru. Długotrwałe siedzenie – w samochodzie, autobusie lub w ciasnym fotelu lotniczym – jeszcze bardziej zwiększa ryzyko.

„Jeśli podróżujesz samolotem, pamiętaj, by regularnie wstawać i ruszać się podczas lotu” – radzi Tomaselli. Jeśli jesteś w samochodzie, rób przerwy na rozprostowanie nóg co 1 lub 2 godziny.

Odwodnienie może wywołać objawy migotania przedsionków. Należy mieć przy sobie butelkę z możliwością ponownego napełnienia.

W miejscu docelowym

Przemęczenie jest kolejnym częstym czynnikiem wywołującym migotanie przedsionków. Nawet podczas wakacji należy przestrzegać normalnego harmonogramu snu.

Aktywność fizyczna jest dobra dla osób z migotaniem przedsionków, ale nie należy się forsować bardziej niż zwykle. Na przykład, jeśli nie masz kondycji, nie planuj rowerowej wycieczki po Europie.

Smakowanie różnych potraw i napojów to część przyjemności z pobytu poza domem. Jednak zarówno alkohol, jak i przejadanie się mogą wywołać objawy migotania przedsionków, dlatego nie należy zbytnio odchodzić od swojej zwykłej diety.

Należy niezwłocznie zwrócić się o pomoc lekarską, jeśli:

• Migotanie przedsionków, które daje inne odczucia lub trwa dłużej niż zwykle

• Ból w klatce piersiowej

• Wszelkie objawy udaru, takie jak dezorientacja lub osłabienie

Te proste czynności mogą zmniejszyć prawdopodobieństwo wystąpienia napadu migotania przedsionków.

1/14

Jeśli cierpisz na migotanie przedsionków (AFib), wiesz już, jakie to uczucie. Migotanie przedsionków jest wynikiem chaotycznych sygnałów elektrycznych w górnych komorach serca i powoduje nieregularny, często szybki rytm serca. Może powodować uczucie zmęczenia, zawroty głowy, osłabienie, pocenie się i ból w klatce piersiowej. Dobra wiadomość jest taka, że istnieją proste sposoby, aby zmniejszyć prawdopodobieństwo ataku migotania przedsionków

Uważaj na kofeinę

2/14

Napoje zawierające kofeinę, takie jak kawa i herbata, od dawna łączone są z nieregularnym biciem serca. Istnieją pewne dowody na to, że używki mogą zwiększać prawdopodobieństwo wystąpienia migotania przedsionków, ale są też badania wskazujące na mniejsze ryzyko wśród osób regularnie pijących kawę i herbatę. Chociaż wyniki badań dotyczących kawy i herbaty są niejednoznaczne, należy zrezygnować z napojów energetycznych, które wydają się zwiększać ryzyko migotania przedsionków, zwłaszcza w połączeniu z alkoholem. Suplementy kofeiny również nie są dobrym pomysłem.

Unikaj alkoholu, a zwłaszcza jednorazowych zakupów

3/14

Jeśli naprawdę się napijesz lub wypijesz w dużych ilościach, następnego dnia możesz poczuć epizod migotania przedsionków lub tak zwany zespół wakacyjnego serca. Jednak nawet wypicie jednego lub dwóch piw dziennie może wywołać szybkie bicie serca i inne objawy migotania przedsionków. Aby zmniejszyć prawdopodobieństwo wystąpienia ataku migotania przedsionków, należy zamienić napoje alkoholowe na wodę lub inny niskokaloryczny napój.

Zjedz banana (lub cokolwiek innego bogatego w potas)

4/14

Badania wykazały, że jeśli we krwi występuje niski poziom potasu, istnieje większe ryzyko wystąpienia migotania przedsionków. Aby zapobiec atakom, należy jeść banany. Ten słodki przysmak jest pełen potasu i innych zdrowych dla serca składników odżywczych. Jeśli nie lubisz bananów, spróbuj innych pokarmów o wysokiej zawartości potasu, takich jak awokado, czarna fasola, brukselka i masło orzechowe.

Zanurz głowę w zimnej wodzie

5/14

Jak mówi stare powiedzenie, „niech zwyciężą chłodniejsze głowy”, co jest szczególnie prawdziwe w przypadku epizodu migotania przedsionków z szybką akcją serca. Zanurzenie głowy w zimnej wodzie lub wzięcie zimnego prysznica powoduje pobudzenie nerwu błędnego, co spowalnia akcję serca. Pomóc może nawet przyłożenie kostki lodu do czoła lub stanie przez kilka minut przy otwartych drzwiach zamrażarki.

Przyjmij postawę (jogiczną)

6/14

Joga, będąca starożytną praktyką, jest popularnym sposobem na redukcję stresu, ćwiczenie uważności i poprawę kondycji. W jednym z badań z udziałem 80 osób z migotaniem przedsionków osoby, które miały ćwiczyć jogę, wykazały się lepszą jakością życia oraz lepszym ciśnieniem krwi i tętnem. Jeśli nie jesteś zaznajomiony z popularnymi pozycjami jogi, takimi jak piesek w dół i góra, poszukaj studia jogi w swojej okolicy lub skorzystaj z zajęć online.

Wypróbuj manewr Valsalvy

7/14

Technika oddychania zwana manewrem Valsalvy może zapobiec wystąpieniu epizodu migotania przedsionków. Nie potrzeba do tego żadnego specjalnego sprzętu i można ją wykonywać praktycznie wszędzie. Wystarczy zacisnąć nozdrza i trzymać usta zamknięte, próbując oddychać przez 10-15 sekund. Zwiększa to ciśnienie wewnątrz ucha i w klatce piersiowej, co zmniejsza niektóre arytmie serca. Uszy mogą pęknąć, ale to nie szkodzi. Nie dmuchaj zbyt mocno, ponieważ może to spowodować uszkodzenie ucha.

Weź głęboki (brzuszny) oddech

8/14

Oddychanie brzuchem to szybki i relaksujący sposób na zwolnienie tętna, a do tego prosty. Połóż się na plecach z podpartą głową i ugiętymi kolanami. Trzymając jedną rękę nad sercem, a drugą poniżej klatki piersiowej, wykonuj powolne wdechy przez nos i wydechy przez zaciśnięte usta. Technikę tę można wykonywać również siedząc na krześle.

Wbij szpilkę

9/14

Niektórzy ludzie mówią o korzyściach płynących z akupunktury, ale czy to naprawdę działa? Jeśli masz migotanie przedsionków, może to być możliwe. Badanie z 2012 roku wykazało, że ta tradycyjna chińska metoda leczenia zapobiega arytmii u osób z utrwalonym migotaniem przedsionków, które wcześniej były leczone elektrycznością lub lekami. W innym badaniu wykazano, że u osób z utrwalonym migotaniem przedsionków akupunktura tzw. miejsca Neiguan ma działanie podobne do działania powszechnie stosowanego leku na migotanie przedsionków, zwanego amiodaronem.

Rozważ suplementację magnezem

10/14

Niektóre badania sugerują, że spożywanie wystarczającej ilości magnezu może zmniejszyć ryzyko wystąpienia migotania przedsionków. Jedno z badań wykazało, że osoby z niskim poziomem magnezu były bardziej narażone na wystąpienie migotania przedsionków. W innym badaniu osoby przebywające na ostrym dyżurze z powodu migotania przedsionków, które otrzymały magnez wraz ze zwykłą opieką, miały większe szanse na powrót do normalnego pulsu niż osoby, którym podano placebo. Nie ma jeszcze ostatecznej decyzji, ponieważ nie wszystkie badania potwierdzają słuszność tej tezy. Dlatego warto zapytać lekarza, czy przyjmowanie suplementu magnezu jest dobrym pomysłem.

Jedz zdrową dla serca dietę

11/14

Jest to jeden z najlepszych sposobów na powstrzymanie migotania przedsionków. Skup się na owocach, warzywach, pełnych ziarnach i roślinnych źródłach białka, takich jak fasola, orzechy i nasiona. Unikaj pokarmów słonych, zawierających dużo cukru lub tłuszczów nasyconych. Lepszym wyborem są niskotłuszczowe lub beztłuszczowe produkty mleczne oraz chude mięsa, takie jak ryby i drób. Unikaj sztucznych tłuszczów trans.

Ograniczaj sód

12/14

Wysokie stężenie sodu nie tylko powoduje wysokie ciśnienie krwi, ale także wiąże się z długoterminowym ryzykiem rozwoju migotania przedsionków. Aby zmniejszyć ryzyko, należy unikać lub ograniczyć spożywanie słonych potraw, takich jak pizza, wędliny, sosy sałatkowe i zupy. Sprawdzaj zawartość sodu na etykietach produktów spożywczych i zapytaj lekarza, jaki powinien być Twój dzienny limit.

Ruszaj się

13/14

Ćwiczenia wzmacniają serce, zmniejszają stres, pomagają zrzucić zbędne kilogramy i poprawiają nastrój. Regularne uprawianie ćwiczeń może zmniejszyć liczbę ataków migotania przedsionków, skrócić czas pobytu w szpitalu i poprawić ogólną jakość życia. A wśród osób z migotaniem przedsionków osoby ćwiczące są znacznie mniej narażone na śmierć z powodu chorób serca.

Dbaj o nawodnienie organizmu

14/14

Jeśli chce ci się pić, a twój mocz ma ciemnożółty kolor, prawdopodobnie jesteś odwodniony. Oznacza to, że istnieje większe prawdopodobieństwo wystąpienia epizodu migotania przedsionków. Eksperci zalecają, aby mężczyźni wypijali około 15,5 szklanki płynów dziennie. Kobiety powinny wypijać około 11,5 szklanki płynów. Obejmuje to wodę oraz płyny pochodzące z innych napojów i pożywienia. Utrzymanie nawodnienia jest łatwe. Wystarczy mieć przy sobie szklankę zimnej wody i popijać ją przez cały dzień.

Zapoznaj się z dwoma głównymi rodzajami urządzeń przenośnych – monitorami holterowskimi i monitorami zdarzeń – służącymi do rejestrowania czynności serca.

Monitor holterowski

Holter monitor rejestruje aktywność serca nieprzerwanie przez dzień lub dwa. Nosi się go podczas wykonywania zwykłych czynności i w nocy.

Kardiolog może zlecić monitorowanie, jeśli rytm serca jest zbyt szybki lub zbyt wolny, albo jeśli ma się wrażenie, że serce przeskakuje. Lekarz może zalecić jego noszenie w przypadku wystąpienia takich objawów, jak niskie ciśnienie krwi, zawroty głowy i duszności. Być może pacjent miał już wykonane badanie EKG, ale nie wykazało ono przyczyn tych objawów. Bicie serca może być nawet prawidłowe. Lekarz może też zażyczyć sobie, aby pacjent nosił monitor holterowski, ponieważ zdiagnozowano u niego chorobę serca. To zwiększa prawdopodobieństwo wystąpienia nieregularnego bicia serca.

Inne powody, dla których monitorowanie holterowskie może być potrzebne to:

• Ból w klatce piersiowej

• Sprawdzenie, czy działa stymulator serca

• Dowiedz się, czy leczenie działa

Porozmawiaj z lekarzem o tym, jak przygotować się do badania za pomocą monitora holterowskiego. Na ogół nie trzeba przerywać jedzenia ani picia, aby się przygotować. W celu założenia monitora należy udać się do gabinetu lekarskiego.

Monitor wygląda jak małe pudełko, do którego przymocowane są czujniki lub przewody. Można go włożyć do kieszeni lub nosić na ramieniu, jak torebkę. Przewody są przymocowane do plastrów z elektrodami, które przykleja się na klatce piersiowej i brzuchu. Aby lekarz lub technik mógł je przymocować, konieczne jest zdjęcie ubrania od pasa w górę.

Należy wrócić do swoich normalnych zajęć i prowadzić zeszyt, w którym będzie się zapisywać wykonywane czynności. Zapisuj daty i godziny. Pomoże to lekarzowi zrozumieć, które rzeczy powodują zmianę rytmu bicia serca. Nie należy zdejmować go na cały czas. Dotyczy to również snu. Monitory te nie mogą się jednak zamoczyć. Dlatego warto wykąpać się przed ich założeniem.

Po zwróceniu monitora lekarz otrzymuje informacje o aktywności serca. Zostaną one wydrukowane i przejrzane wraz z zeszytem codziennych czynności. Może to potrwać kilka dni.

Monitor zdarzeń

Jest to również monitor pracy serca, który nosi się podczas wykonywania codziennych czynności. Jest zasilany bateriami. Nie rejestruje on jednak aktywności serca przez cały czas. Włącza się go, gdy pojawiają się objawy. Niektóre z nich mogą wychwycić nieregularne bicie serca i samodzielnie rozpocząć zapisywanie danych. Można go nosić przez miesiąc lub dłużej.

Lekarz może pokazać, jak należy go używać. Podobnie jak w przypadku monitora holterowskiego, czujniki są przyklejane do klatki piersiowej i brzucha. Należy oczyścić i ogolić te miejsca. Monitor można umieścić w kieszeni lub torebce. Urządzenie rejestruje obraz przez kilka minut. Należy pozostać nieruchomo, aby monitor mógł uzyskać prawdziwy zapis. Urządzenia elektryczne, takie jak telefony komórkowe i elektryczne szczoteczki do zębów, mogą przeszkadzać w odczycie. Podczas rejestrowania wyników przez monitor należy zachować odległość 6 cali od nich. Po wystąpieniu objawów należy prowadzić dziennik czynności, w którym należy odnotować datę i godzinę. Zdejmuj monitor podczas brania prysznica lub pływania.

Istnieje kilka różnych typów monitorów zdarzeń:

• Monitor zdarzeń objawowych zaczyna nagrywać po włączeniu.

• Monitor z pętlą pamięci rejestruje aktywność elektryczną serca na kilka minut przed i po wystąpieniu objawów. W obu przypadkach informacje są przekazywane bezpośrednio do lekarza w celu ich weryfikacji.

Mogą wystąpić takie objawy, jak zawroty głowy i bóle w klatce piersiowej. Możesz mieć wrażenie, że możesz zemdleć. Inne powody, dla których lekarz może zalecić stosowanie rejestratora zdarzeń to:

• Objawy pojawiają się i znikają

• Nie jest jasne, czy leki działają

• Inne badania nie wykazały przyczyny objawów

Ubezpieczenie zdrowotne powinno pokryć koszt monitorów holterowskich i monitorów zdarzeń, jeśli lekarz zalecił ich stosowanie. Warto to sprawdzić z wyprzedzeniem. Być może będą chcieli wydać wstępną zgodę.

Problemy z sercem mogą wystąpić u każdego z wielu powodów. Poznaj czerwone flagi, o których powinieneś porozmawiać z lekarzem.

Czego należy szukać

Palpitacje serca to nietypowe zmiany rytmu lub bicia serca. Możesz je odczuwać w klatce piersiowej, gardle lub szyi. Może się wydawać, że serce przyspiesza, bije, trzepocze lub przeskakuje z rytmu na rytm.

Palpitacje mogą występować w pozycji siedzącej, leżącej lub podczas wykonywania pewnych czynności fizycznych, np. intensywnego treningu.

Wiele czynników może wywołać tego rodzaju kołatanie serca, w tym:

• Silne emocje, takie jak stres

• Kofeina

• Alkohol

• Nikotyna

• Narkotyki

• Pewne warunki zdrowotne

Palpitacje są bardzo powszechne. Zazwyczaj są one nieszkodliwe i często ustępują samoistnie. Należy jednak skontaktować się z lekarzem, jeśli:

• Objawy nie pozwalają ci spać lub wpływają na jakość twojego życia.

• Palpitacje ulegają zmianie.

• Często je odczuwasz.

• Objawy nie ustępują lub nasilają się pod wpływem leczenia.

• Odczuwasz dodatkowe uderzenia serca.

• Tętno w spoczynku wynosi ponad 100 uderzeń na minutę.

• Problemy z sercem występujące w rodzinie.

• Choroby, które zwiększają prawdopodobieństwo wystąpienia choroby serca, takie jak wysoki poziom cholesterolu, wysokie ciśnienie krwi lub cukrzyca.

Zadzwoń również, jeśli wraz z kołataniem serca pojawią się nowe objawy, takie jak:

• Ból w klatce piersiowej

• Duszność

• Zawroty głowy

• Omdlenia

• Pocenie się

• Dezorientacja

Jak przygotować się do wizyty

Podczas umawiania się na wizytę zapytaj pielęgniarkę, czy jest coś, co powinieneś zrobić, aby się przygotować, np. pościć przez 24 godziny przed wizytą. Warto też zabrać ze sobą bliskiego przyjaciela lub członka rodziny, aby robił notatki i pomógł zapamiętać ważne szczegóły.

Należy założyć dzienniczek sercowy, aby śledzić kołatanie serca. Zapisuj w nim:

• Kiedy się pojawiają

• Jak długo trwają

• Odczuwane wrażenia

• Co robiłeś w momencie ich wystąpienia

Przynieś dzienniczek na wizytę, aby lekarz mógł go omówić.

Możesz również sporządzić listę pytań, które zadasz lekarzowi podczas wizyty, np:

• Co może być przyczyną Twoich objawów?

• W jaki sposób może się to wiązać z innymi problemami zdrowotnymi?

• Jakie badania lub metody leczenia są według nich najskuteczniejsze?

• Czy należy zgłosić się do specjalisty?

Należy pamiętać o zabraniu ze sobą listy wszystkich przyjmowanych leków, w tym suplementów. Możliwe, że zażywasz leki, które mogą powodować kołatanie serca, w tym niektóre z nich:

• Leki nasercowe lub alergiczne

• Leki na kaszel lub przeziębienie

• Inhalatory dla astmatyków lub leki wykrztuśne

• Tabletki dietetyczne lub energetyczne

• Leki naturalne lub ziołowe

Czego się spodziewać

Pierwszą rzeczą, jaką prawdopodobnie zrobi lekarz, będzie zadanie pacjentowi serii pytań, które pomogą mu określić jego samopoczucie. Będzie także chciał poznać wszystkie ważne szczegóły dotyczące historii zdrowia i sytuacji rodzinnej pacjenta.

Możliwe jest także przeprowadzenie badania fizykalnego oraz kilku testów, które mogą pomóc w ustaleniu przyczyny kołatania serca. Badania te mogą obejmować test wysiłkowy i elektrokardiogram (EKG), badanie rejestrujące aktywność elektryczną serca.

Lekarz może zasugerować noszenie urządzenia śledzącego aktywność serca, zwanego czasem monitorem holterowskim lub monitorującym przebieg zdarzeń. Lekarz może również poprosić pacjenta o śledzenie wszelkich zmian w samopoczuciu.

Lekarz prawdopodobnie zaproponuje sposoby łagodzenia objawów i umówi pacjenta na kolejne wizyty kontrolne w ciągu następnych kilku tygodni, aby sprawdzić, czy pacjent robi postępy.

Dowiedz się o organizacjach non-profit, blogach i społecznościach internetowych, które zajmują się migotaniem przedsionków.

Materiały dotyczące migotania przedsionków (AFib)

Alicia Barney

Jeśli szukasz materiałów na temat migotania przedsionków (AFib), poniższe źródła pozwolą Ci wejść na właściwą drogę.

Organizacje non-profit i fora internetowe mogą dostarczyć więcej informacji na temat tego schorzenia i informować na bieżąco o nowych badaniach. Media społecznościowe i osobiste grupy wsparcia umożliwiają kontakt z innymi osobami znajdującymi się w podobnej sytuacji, co pozwala poznać różne punkty widzenia i nawiązać relacje.

Zasoby te mogą dostarczyć cennych wyjaśnień, kontekstu i zachęty. Nie mogą one jednak udzielać porad medycznych. W razie wątpliwości dotyczących stanu zdrowia należy zwrócić się do lekarza, a przed zmianą sposobu leczenia zawsze skonsultować się z nim.

Należy upewnić się, że informacje na temat migotania przedsionków dostępne w Internecie są wiarygodne. Należy pamiętać o następujących pytaniach:

• Kto prowadzi tę stronę? Czy coś sprzedaje?

• Czy informacje te są oparte na badaniach naukowych?

• Czy strona jest aktualna?

• Czy te stwierdzenia wydają się zbyt piękne, aby mogły być prawdziwe?

Organizacje non-profit

Grupy te oferują artykuły o leczeniu, lekach i sposobach dbania o siebie. Możesz wybrać społeczności, do których chcesz dołączyć, w zależności od szczegółów choroby i swoich zainteresowań.

• American Heart Association:https://www.heart.org/en/health-topics/atrial-fibrillation

• Informacje CDC na temat migotania przedsionków: https://www.cdc.gov/heartdisease/atrial_fibrillation.htm

• American Stroke Association: Migotanie przedsionków może zwiększać prawdopodobieństwo wystąpienia udaru. Poniżej znajduje się infografika wyjaśniająca ten związek.

• Moje doświadczenia z migotaniem przedsionków: https://myafibexperience.org/

• Stowarzyszenie Upbeat/Heart Rhythm:https://upbeat.org/

• Informacje CardioSmarts na temat migotania przedsionków:https://www.cardiosmart.org/topics/atrial-fibrillation CardioSmart pochodzi z American College of Cardiology i jest przeznaczony dla pacjentów.

• Million Hearts:https://millionhearts.hhs.gov/ Strona poświęcona jest ogólnie zdrowiu serca.

Blogi

Niektórzy ludzie piszą w Internecie o tym, jak radzą sobie z migotaniem przedsionków. Należy pamiętać, że blogi te mogą być inspirujące, ale nie są miejscem, w którym można uzyskać fachową poradę medyczną.

• Moje serce z migotaniem przedsionków: https://www.myafibheart.com/

• Życie z migotaniem przedsionków: https://www.livingwithatrialfibrillation.com/

• Stop Afib: https://www.stopafib.org/ Ta strona internetowa jest prowadzona przez pacjenta z migotaniem przedsionków i gromadzi wiadomości oraz zasoby. Publikowane są na niej artykuły pacjentów i ekspertów.

Społeczności internetowe

Większość z wymienionych powyżej organizacji non-profit można śledzić na głównych platformach mediów społecznościowych. Aby mieć pewność, że korzystasz z oficjalnych kont, znajdź linki na stronach internetowych poszczególnych organizacji.

Facebook. Warto dołączyć do grup dla osób z migotaniem przedsionków. Członkowie grup rozmawiają o swoim leczeniu oraz zadają i odpowiadają na pytania. Większość grup ma charakter prywatny. Aby zapoznać się z dyskusją, należy poprosić o dołączenie.

https://www.facebook.com/groups/AtrialFibrillationSupportForum

https://www.facebook.com/groups/AFinfo

https://www.facebook.com/groups/afibsupport

Reddit. W tej społeczności internetowej znajduje się kolejne forum dla osób z migotaniem przedsionków. Podziel się swoimi historiami i wskazówkami lub po prostu przeglądaj posty.

https://www.reddit.com/r/AFIB/

Hashtagi. Szukaj hashtagów #atrialfibrillation i #atrialfibrillationawareness na Facebooku, Instagramie lub Twitterze.

Media społecznościowe mogą rozpowszechniać złe informacje na różne tematy. Pamiętaj, aby sprawdzić, czy to, co czytasz, jest wiarygodne.

Pamiętaj:

• Szukaj oryginalnego źródła każdej udostępnianej informacji.

• Odwiedź stronę internetową poświęconą księgowości, aby uzyskać więcej kontekstu i szczegółów.

• Sprawdź, czy na koncie znajduje się symbol oznaczający, że konto jest zweryfikowane.