Lekarz mówi ci.

Dowiedz się więcej od lekarza na temat objawów i przyczyn rwy kulszowej, bolesnego schorzenia nerwów.

Rwa kulszowa jest częstym rodzajem bólu, który dotyka nerwu kulszowego – dużego nerwu biegnącego od dolnej części pleców w dół każdej nogi.

Objawy rwy kulszowej

Do typowych objawów rwy kulszowej należą:

• Ból dolnej części pleców

• Ból w tylnej części ciała lub w nodze, nasilający się podczas siedzenia

• Ból biodra

• Pieczenie lub mrowienie w dole nogi

• Osłabienie, drętwienie lub trudności z poruszaniem nogą lub stopą

• Stały ból po jednej stronie tylnej części ciała

• Strzelający ból, który utrudnia wstawanie

Rwa kulszowa zwykle dotyczy tylko jednej strony dolnej części ciała. Często ból rozciąga się od dolnej części pleców, poprzez tylną część uda, aż do nogi. W zależności od miejsca uszkodzenia nerwu kulszowego, ból może również obejmować stopę lub palce.

U niektórych osób ból spowodowany rwą kulszową może być silny i powodować niepełnosprawność. W przypadku innych osób ból związany z rwą kulszową może być rzadki i dokuczliwy, ale może się nasilać.

Należy niezwłocznie zwrócić się do lekarza, jeśli:

• Gorączka i ból pleców

• Opuchlizna lub zaczerwienienie pleców lub kręgosłupa

• Ból przesuwający się w dół nóg

• Drętwienie lub osłabienie w górnej części ud, nóg, miednicy lub pupy

• Pieczenie przy sikaniu lub krew w sikaniu

• Poważny ból

• Utrata kontroli nad pęcherzem lub jelitami (przeciekanie lub niemożność dotarcia na czas do toalety)

Rwa kulszowa – przyczyny i czynniki ryzyka

Rwa kulszowa jest skutkiem podrażnienia korzeni dolnej części kręgosłupa lędźwiowego i lędźwiowo-krzyżowego.

Inne częste przyczyny rwy kulszowej to:

• Zwężenie kanału kręgowego w odcinku lędźwiowym kręgosłupa (zwężenie kanału kręgowego w dolnej części pleców)

• Choroba zwyrodnieniowa krążków międzykręgowych (uszkodzenie krążków, które pełnią rolę poduszek między kręgami)

• Spondylolisteza (stan, w którym jeden kręg przesuwa się do przodu na drugi)

• Ciąża

• Skurcz mięśni pleców lub pośladków

Inne czynniki, które mogą zwiększyć prawdopodobieństwo wystąpienia rwy kulszowej to:

• Starzenie się (które może powodować zmiany w kręgosłupie, takie jak ostrogi kostne lub przepukliny krążków międzykręgowych)

• Cukrzyca

• Nadwaga

• Brak regularnych ćwiczeń fizycznych

• Noszenie wysokich obcasów

• Spanie na zbyt twardym lub zbyt miękkim materacu

• Palenie papierosów

• Praca, zwłaszcza jeśli wymaga długotrwałego prowadzenia samochodu, skręcania pleców lub noszenia ciężkich przedmiotów

Rwa kulszowa Diagnoza

Jeśli lekarz uzna, że cierpisz na rwę kulszową, zostaniesz poddany badaniu fizykalnemu, które pozwoli sprawdzić Twoje odruchy i siłę mięśni. Lekarz może zlecić wykonywanie pewnych czynności, takich jak chodzenie na piętach lub palcach, aby sprawdzić, co jest przyczyną bólu.

Jeśli ból jest silny, lekarz może zlecić badania obrazowe w celu wykrycia ostróg kostnych i przepukliny krążka międzykręgowego. Można wykonać takie badania, jak:

• prześwietlenie rentgenowskie, które wykonuje zdjęcia wnętrza ciała, w celu sprawdzenia, czy nie występują ostrogi kostne

• tomografia komputerowa (TK), która polega na wykonaniu serii zdjęć rentgenowskich w celu uzyskania lepszego obrazu rdzenia kręgowego i nerwów rdzeniowych

• Rezonans magnetyczny (MRI), w którym wykorzystuje się fale radiowe i magnesy do tworzenia obrazów wnętrza ciała w celu dokładnego obejrzenia pleców i kręgosłupa

• Elektromiografia (EMG), która mierzy szybkość przepływu sygnałów nerwowych przez ciało, w celu sprawdzenia, czy nie ma przepukliny dysku

Leczenie rwy kulszowej

Większość osób cierpiących na rwę kulszową czuje się lepiej po zastosowaniu samodzielnych czynności lub domowych środków zaradczych, takich jak:

• Stosowanie zimnych lub gorących okładów

• Rozciąganie

• Przyjmowanie leków przeciwbólowych bez recepty

Jeśli jednak ból nie ustępuje, lekarz może zaproponować inne rozwiązania.

Leki

Lekarz może zalecić kilka różnych rodzajów leków, w tym:

• Leki przeciwzapalne

• Leki przeciwdrgawkowe

• Środki zwiotczające mięśnie

• Narkotyki

• Trójcykliczne leki przeciwdepresyjne

Fizykoterapia

Fizykoterapeuta może pokazać Ci, jak wykonywać ćwiczenia, które poprawią Twoją postawę i sprawią, że będziesz bardziej elastyczny. Wzmocnią one również mięśnie podtrzymujące plecy.

Zastrzyki sterydowe

Lekarz może zalecić wykonanie zastrzyków sterydowych, takich jak zastrzyk z kortyzonu. Będzie to zastrzyk zawierający lek łagodzący stan zapalny wokół nerwu, co może pomóc w zmniejszeniu bólu. Efekty utrzymują się zwykle przez kilka miesięcy, ale z czasem ulegają osłabieniu.

Operacja

Jeśli odczuwasz silny ból, który nie ustępuje, osłabienie lub utratę kontroli nad pęcherzem lub jelitami, lekarz może zalecić operację. Usunie on ostrogę kostną lub przepuklinę dysku, która uciska na nerwy i powoduje ból.

Lekarz przedstawia zestawienie specjalistów zajmujących się diagnozowaniem i leczeniem bólu, wraz z informacjami na temat możliwości znalezienia takiego specjalisty w Twojej okolicy.

Co leczą? Wiele różnych rodzajów bólu, w tym ból spowodowany zabiegami chirurgicznymi, urazami, uszkodzeniami nerwów i chorobami takimi jak cukrzyca. Leczą również ból, który nie ma wyraźnej przyczyny. Stosują leki podawane doustnie lub w postaci zastrzyków.

Jak mogę znaleźć takiego specjalistę? Katalogi specjalistów można znaleźć na stronach internetowych American Academy of Pain Medicine (www.painmed.org) i American Board of Pain Medicine (www.abpm.org).

Co leczą??Urazy i choroby, które wpływają na układ mięśniowo-szkieletowy, obejmujący kości, stawy, więzadła, ścięgna i mięśnie. Wielu z nich specjalizuje się w określonych częściach ciała, takich jak biodra, kolana i ramiona. Po zdiagnozowaniu urazu lub dolegliwości lekarz opracuje plan leczenia, który może obejmować leki. Może również zalecić ćwiczenia (lub skierować Cię do fizykoterapeuty), które pomogą przywrócić ruch, siłę i sprawność Twojego ciała, a także nauczą Cię, jak zapobiegać dalszym problemom. Lekarze są przeszkoleni jako chirurdzy, więc w razie konieczności mogą przeprowadzić operację.

Jak znaleźć takiego specjalistę? Odwiedź stronę internetową American Academy of Orthopaedic Medicine (www.aaomed.org) lub American Academy of Orthopaedic Surgeons (www.aaos.org).

Co leczą??Chociaż są podobni do lekarzy medycyny (również ukończyli szkołę medyczną, ale zamiast MD mają DO po nazwisku), lekarze osteopaci przechodzą dodatkowe szkolenie w zakresie układu mięśniowo-szkieletowego, obejmującego nerwy, mięśnie i kości.

Jak znaleźć takiego lekarza? Wejdź na stronę internetową Amerykańskiego Stowarzyszenia Osteopatycznego (www.osteopathic.org).

Choroby reumatyczne, w tym zapalenie stawów, choroba zwyrodnieniowa stawów, reumatoidalne zapalenie stawów, podagra i zapalenie ścięgien, które mogą powodować ból, obrzęk i sztywność stawów, mięśni i kości. Leczenie może obejmować leki, zastrzyki przeciwzapalne lub przeciwbólowe w ścięgna lub stawy.

Jak znaleźć takiego specjalistę? Wejdź na stronę internetową American College of Rheumatology (www.rheumatology.org).

Co leczą? Kontuzje i schorzenia, które wpływają na sposób poruszania się. Diagnozują i leczą bóle związane z nerwami, mięśniami i kośćmi, w tym cieśń nadgarstka, bóle szyi i pleców, urazy sportowe i zawodowe, przepuklinę krążka międzykręgowego, zapalenie stawów, uciśnięte nerwy i wstrząśnienia mózgu bez konieczności wykonywania zabiegów chirurgicznych. Lekarze ci zajmują się również leczeniem bólu pooperacyjnego.

Jak go znaleźć? Wejdź na stronę internetową Amerykańskiej Akademii Medycyny Fizykalnej i Rehabilitacji (www.aapmr.org).

Specjaliści ci pracują z osobami wracającymi do zdrowia po urazach lub zabiegach chirurgicznych. Fizykoterapeuci mogą stosować masaż, rozciąganie, ciepło, lód i ćwiczenia, aby złagodzić ból i zwiększyć mobilność. Często wykonują oni zlecenia wypisane przez fizjoterapeutów.

Jak go znaleźć? Wejdź na strony internetowe American Physical Therapy Association (apta.org) i American Occupational Therapy Association, Inc. (aota.org).

Co leczą? Akupunkturzyści są przeszkoleni do pracy z wieloma schorzeniami powodującymi ból, takimi jak bóle głowy, kolan, pleców, szyi, rwa kulszowa, skręcenia i zapalenie kości i stawów. Mimo że igły mogą wydawać się przerażające, większość ludzi odczuwa niewielki lub żaden dyskomfort.

Jak mogę znaleźć takiego specjalistę? Odwiedź strony internetowe Amerykańskiego Stowarzyszenia Akupunktury i Medycyny Orientalnej (aaaomonline.org), Krajowej Komisji Certyfikacyjnej Akupunktury i Medycyny Orientalnej (www.nccaom.org) lub Amerykańskiej Akademii Akupunktury Medycznej (www.medicalacupuncture.org).

Co leczą? Ból pleców jest najczęstszym powodem, dla którego ludzie szukają kręgarzy, ale ci specjaliści leczą ból spowodowany różnego rodzaju schorzeniami, urazami i wypadkami – nawet przewlekłe bóle głowy. Nie przepisują oni leków, ale stosują techniki manualne, aby przynieść ulgę.

Jak go znaleźć? Wejdź na stronę internetową Amerykańskiego Stowarzyszenia Chiropraktycznego (www.acatoday.org) i wyszukaj go na stronie „Znajdź lekarza”.

Jak wybrać specjalistę od bólu

Lekarz może powiedzieć, jakiego rodzaju specjalisty potrzebujesz i ewentualnie dać Ci skierowanie. Wybierając specjalistę powinieneś dowiedzieć się, jakie jest jego ogólne podejście do leczenia bólu i jak będzie on traktował Ciebie. Wybierz lekarza, który:

• posiada odpowiednie wykształcenie i doświadczenie w leczeniu specyficznego rodzaju bólu. Większość z nich ma ukończone szkolenie w zakresie medycyny bólu, które jest szkoleniem wykraczającym poza zakres specjalizacji lekarskiej.

• Posiada certyfikat zarządu, co oznacza, że przeszedł szczegółowe testy w takich dziedzinach, jak anestezjologia, neurologia lub medycyna fizykalna i rehabilitacja.

• Dobrze słucha

• Wydaje się godny zaufania

• Ma dobrą reputację w środowisku medycznym

• Zachęca do zadawania pytań

• Pozwala ci się nie zgadzać

Współpraca z lekarzem specjalistą ds. leczenia bólu

Na pierwszą wizytę należy przynieść kopię całej dokumentacji medycznej, łącznie z wszelkimi zdjęciami rentgenowskimi. Miej również listę wszystkich leków, które przyjmujesz, w tym ziół i suplementów. Pomocne może być prowadzenie dzienniczka bólu, w którym będziesz zapisywać, jak się czujesz każdego dnia.

Lekarz zbada pacjenta i porozmawia z nim o jego bólu. Będzie chciał się dowiedzieć:

• Gdzie boli

• Jak się czujesz (Na przykład: Czy piecze, boli, czuje się jak szpilki i igły, wali, jest napięte lub delikatne?)

• Kiedy po raz pierwszy pojawił się ból

• Jak silny jest ból (np. w skali od 0 do 10, gdzie 0 oznacza brak bólu, a 10 – najgorszy z możliwych)

• Co według Ciebie mogło być przyczyną

• Jakiekolwiek leki przyjmowane w związku z chorobą lub inne sposoby leczenia, których próbowałeś/aś

• Co pogarsza lub poprawia sytuację

Środki leczenia bólu

Oprócz organizacji wymienionych powyżej, istnieje wiele innych źródeł, które mogą pomóc Ci sprostać wyzwaniom związanym z bólem przewlekłym. Lista ta nie jest w żadnym wypadku kompletna; została stworzona jako punkt wyjścia, aby pomóc Ci zidentyfikować źródła pomocy.

Amerykańskie Stowarzyszenie Bólu Przewlekłego (ACPA)

https://www.theacpa.org/

?

Amerykańskie Towarzystwo Badania Bólu (APS)

https://www.painmed.org

?

Fundacja Arthritis

https://www.arthritis.org/

?

Krajowe Stowarzyszenie Fibromialgii

www.fmaware.org

?

Narodowy Instytut Raka (National Cancer Institute, NCI)

National Institutes of Health, DHHS

https://cancer.gov

?

Krajowe Stowarzyszenie Fibromialgii i Bólu Przewlekłego

https://www.fmcpaware.org

?

Narodowa Fundacja Bólu

https://nationalpainreport.com/national-pain-foundation

?

Narodowa Fundacja Bólu Głowy

https://www.headaches.org

?

Sieć na rzecz neurofibromatozy

https://www.nfnetwork.org

?

Krajowe Towarzystwo Stwardnienia Rozsianego

https://www.nationalmssociety.org

?

Krajowa Organizacja ds. Rzadkich Zaburzeń (NORD)

NORD Rare Diseases – National Organization for Rare Disorders

?

Stowarzyszenie na rzecz Neuralgii Trójdzielnej

https://www.tna-support.org

?

Zjednoczone Mózgowe Porażenie Dziecięce (UCP)

Home

Stymulacja rdzenia kręgowego jest zalecana w przypadku bólu pleców, gdy inne metody leczenia zawiodły. lekarz analizuje tę procedurę i jej rolę w leczeniu bólu.

Stymulacja rdzenia kręgowego to zabieg polegający na dostarczaniu sygnałów elektrycznych o niskim poziomie do rdzenia kręgowego lub do określonych nerwów w celu zablokowania sygnałów bólowych docierających do mózgu.

Co dzieje się podczas stymulacji rdzenia kręgowego?

Podczas stymulacji rdzenia kręgowego urządzenie, które dostarcza sygnały elektryczne, jest wszczepiane do ciała przez igłę umieszczoną w plecach w pobliżu rdzenia kręgowego. Następnie wykonuje się małe nacięcie w celu umieszczenia generatora impulsów w górnej części pośladka. Pacjent może wyłączać i włączać prąd lub regulować intensywność sygnałów. Niektóre urządzenia wywołują uczucie opisywane jako przyjemne mrowienie, inne nie. Badania wykazują, że nowsze urządzenia mogą zmieniać odczuwanie bólu poprzez potencjalną zmianę równowagi komórek odpowiedzialnych za odczuwanie bólu w rdzeniu kręgowym.

Dostępnych jest kilka rodzajów systemów stymulacji rdzenia kręgowego. Urządzenia, które są częściej stosowane, są całkowicie wszczepiane i mają generator impulsów, który jest jak bateria. Większość nowszych urządzeń posiada system generatora impulsów, który można łatwo ładować przez skórę. Istnieją również generatory impulsów, które są całkowicie wszczepione i nie wymagają ładowania, ale działają krócej, zanim trzeba je wymienić. Inny system składa się z anteny, nadajnika i odbiornika, który zasila urządzenie za pomocą częstotliwości radiowej. W tych systemach antena i nadajnik są przenoszone na zewnątrz ciała, natomiast odbiornik jest wszczepiany wewnątrz ciała.

Kiedy stosuje się stymulację rdzenia kręgowego?

Stymulacja rdzenia kręgowego jest zalecana, gdy inne metody leczenia nie przyniosły oczekiwanych rezultatów, gdy operacja chirurgiczna jest mało prawdopodobna lub gdy nie powiodła się. Urządzenie to nie jest jednak przeznaczone dla wszystkich; należy skonsultować się z lekarzem, aby sprawdzić, czy procedura ta jest odpowiednia dla danego pacjenta.

Lekarz wyjaśnia sposoby postępowania medycznego w przypadku różnych rodzajów bólu pleców.

Kręgosłup składa się z kolumny 33 kości i tkanek rozciągających się od czaszki do miednicy. Kości te, zwane kręgami, otaczają i chronią cylinder tkanek nerwowych, zwany rdzeniem kręgowym. Pomiędzy kręgami znajduje się krążek międzykręgowy, czyli pasmo chrząstki służące jako amortyzator wstrząsów między kręgami. Wyróżnia się następujące rodzaje kręgów:

• Kręgi szyjne: siedem kręgów tworzących górną część kręgosłupa

• Kręgi piersiowe: 12 kości znajdujących się pomiędzy szyją a dolną częścią pleców

• Kręgi lędźwiowe: pięć największych i najsilniejszych kręgów znajdujących się w dolnej części pleców, pomiędzy klatką piersiową a biodrami

• Kość krzyżowa i kość ogonowa to kości znajdujące się u podstawy kręgosłupa. Kość krzyżowa składa się z pięciu połączonych ze sobą kręgów, natomiast kość ogonowa jest zbudowana z czterech połączonych ze sobą kręgów.

Co powoduje ból pleców?

Przyczyny bólu pleców mogą być złożone. Niektóre przyczyny bólu pleców to wypadki, naciągnięcia mięśni i urazy sportowe.

Jak rozpoznaje się ból pleców?

Oprócz zebrania pełnego wywiadu i przeprowadzenia badania fizykalnego w związku z bólem pleców, lekarz może zasugerować wykonanie jednego z poniższych badań diagnostycznych:

• Zdjęcia rentgenowskie, które można wykorzystać w celu uzyskania szczegółowych informacji na temat struktur kostnych kręgosłupa oraz sprawdzenia, czy nie występują niestabilności (takie jak spondylolisteza, patrz poniżej), guzy i złamania

• tomografia komputerowa (TK), która pozwala wykryć określone schorzenia, takie jak przepuklina dysku lub stenoza kręgosłupa

• MRI

  skany

  które mogą dostarczyć szczegółowych informacji o dyskach i korzeniach nerwowych kręgosłupa. Badania MRI są najczęściej wykorzystywane do planowania przedoperacyjnego

W celu określenia problemów z kręgosłupem można również zastosować szereg innych badań obrazowych i elektrycznych, a niektóre zastrzyki są stosowane w celach diagnostycznych oraz w celu uśmierzenia bólu.

Rodzaje urazów kręgosłupa

Dwa główne rodzaje urazów kręgosłupa to:

• Spondylolisteza: Jest to zsunięcie się kręgu, które w większości przypadków występuje u podstawy kręgosłupa. Spondyloliza, czyli uszkodzenie lub złamanie jednej lub obu skrzydłowych części kręgu, powoduje ześlizgnięcie się tego kręgu do tyłu, do przodu lub na kość znajdującą się poniżej.

• Radikulopatia szyjna: Radikulopatia szyjna to uszkodzenie lub zaburzenie funkcji nerwów, do którego dochodzi w wyniku ucisku jednego z korzeni nerwowych znajdujących się w pobliżu kręgu szyjnego. Uszkodzenie korzeni nerwowych w odcinku szyjnym może powodować ból, osłabienie i utratę czucia w szyi, ramionach lub barkach, w zależności od tego, gdzie znajdują się uszkodzone korzenie.

Przyczyny spondylolistezy

Istnieje wiele przyczyn spondylolistezy. Kręg może być uszkodzony od urodzenia, może też ulec złamaniu w wyniku urazu lub złamania pod wpływem naprężeń. Ponadto kręgi mogą ulec uszkodzeniu w wyniku infekcji lub choroby.

Objawy spondylolistezy

Objawy spondylolistezy mogą obejmować:

• Ból dolnej części pleców

• Napięcie i sztywność mięśni

• Ból w pośladkach

• Ból promieniujący w dół nóg (spowodowany uciskiem na korzenie nerwowe)

• Osłabienie mięśni

Leczenie spondylolistezy

Leczenie spondylolistezy polega na wzmacnianiu mięśni podtrzymujących brzuch i plecy poprzez fizykoterapię. Acetaminofen lub niesteroidowe leki przeciwzapalne, takie jak ketoprofen (Frotek), ibuprofen (Motrin, Advil) i naproksen (Aleve, Naprosyn), mogą pomóc w zwalczaniu bólu. Skuteczne mogą być również zewnątrzoponowe zastrzyki sterydowe. W przypadku pacjentów, u których mimo zastosowania powyższych metod leczenia nadal występuje silny ból i niepełnosprawność, istnieją takie możliwości, jak laminektomia odbarczająca, czyli zabieg polegający na poszerzeniu kanału kręgowego (aby zapewnić więcej miejsca dla nerwów) i wykonaniu zespolenia kręgów w celu ustabilizowania rdzenia kręgowego, z chirurgicznym zespoleniem (artrodezą) kręgów lub bez niego, albo zastosowanie wszczepionego urządzenia stabilizującego kręgi w dolnej części pleców i umożliwiającego bardziej normalny ruch.

Przyczyny radikulopatii szyjnej

W radikulopatii szyjnej do uszkodzenia może dojść w wyniku ucisku materiału z pękniętego dysku, zmian zwyrodnieniowych kości, zapalenia stawów lub innych urazów, które wywierają nacisk na korzenie nerwowe. U osób starszych normalne zmiany zwyrodnieniowe krążków mogą powodować ucisk na korzenie nerwowe. U młodszych osób radikulopatia szyjna jest zwykle wynikiem pęknięcia dysku. Materiał z dysku uciska wtedy korzeń nerwowy, powodując ból.

Objawy radikulopatii szyjnej

Głównym objawem radikulopatii szyjnej jest ból, który rozprzestrzenia się na ramię, szyję, klatkę piersiową i/lub ramiona. U osoby z radikulopatią może wystąpić osłabienie mięśni i/lub drętwienie lub mrowienie palców lub dłoni. Inne objawy mogą obejmować brak koordynacji, zwłaszcza w rękach.

Leczenie radikulopatii szyjnej

Radikulopatię szyjną można leczyć za pomocą kombinacji leków przeciwbólowych, takich jak acetaminofen (Tylenol) lub niesteroidowych leków przeciwbólowych, takich jak ibuprofen (Advil, Motrin), ketoprofen (Frotek), naproksen (Aleve, Naprosyn) oraz fizykoterapii. Sterydy mogą być przepisywane doustnie lub wstrzykiwane zewnątrzoponowo (do przestrzeni zewnątrzoponowej, która otacza rdzeń kręgowy).

?

Fizykoterapia może obejmować delikatną trakcję i mobilizację odcinka szyjnego kręgosłupa, ćwiczenia i inne metody zmniejszające ból.

?

W przypadku znacznego ucisku na nerw, powodującego osłabienie ruchowe, konieczna może być operacja w celu zmniejszenia ucisku.

?

?

Zwężenie kręgosłupa jest stanem, w którym kanał kręgowy zwęża się. Może ona powodować ból pleców i inne problemy związane z nerwami. Dzięki odpowiednim ćwiczeniom i leczeniu można zmniejszyć jej skutki.

Stenoza kręgosłupa to schorzenie występujące głównie u osób dorosłych w wieku 50 lat i starszych, w którym kanał kręgowy zaczyna się zwężać. Może to powodować ból i inne problemy.

Kręgosłup składa się z szeregu połączonych ze sobą kości (lub kręgów) i dysków amortyzujących wstrząsy. Chroni on rdzeń kręgowy, kluczową część centralnego układu nerwowego, która łączy mózg z ciałem. Rdzeń kręgowy spoczywa w kanale utworzonym przez kręgi.

Istnieją dwa różne rodzaje stenozy kręgosłupa. Rodzaj zwężenia zależy od tego, w którym miejscu kręgosłupa znajduje się schorzenie.

• Stenoza szyjna to zwężenie w odcinku szyjnym kręgosłupa.

• Stenoza lędźwiowa to zwężenie w dolnej części kręgosłupa.

Możesz mieć jeden lub oba typy stenozy kręgosłupa. Najczęściej spotykana jest stenoza lędźwiowa.

U większości osób zwężenie jest wynikiem zmian spowodowanych chorobą zwyrodnieniową stawów. W miarę jak kanał kręgowy się zwęża, wolne przestrzenie między kręgami zaczynają się zmniejszać. Ciasnota może uciskać rdzeń kręgowy lub nerwy znajdujące się wokół niego, powodując ból, mrowienie lub drętwienie nóg, rąk lub tułowia.

Nie ma na to lekarstwa, ale istnieje wiele metod leczenia bezoperacyjnego i ćwiczeń, które pozwalają ograniczyć ból. Większość osób ze stenozą kręgosłupa prowadzi normalne życie.

Objawy stenozy kręgosłupa

Zwężenie kręgosłupa zwykle dotyczy szyi lub dolnej części pleców. Nie u każdego występują objawy, ale jeśli się pojawią, są one zazwyczaj takie same: sztywność, drętwienie i ból pleców.

Do bardziej specyficznych objawów należą:

• Rwa kulszowa. Te strzelające bóle w dole nogi zaczynają się jako ból w dolnej części pleców lub pośladków.

• Opadanie stóp. Bolesne osłabienie nóg może powodować uderzanie stopą o podłoże.

• Trudności w staniu lub chodzeniu. W pozycji wyprostowanej dochodzi do ucisku kręgów, co powoduje ból.

• Utrata kontroli nad pęcherzem lub jelitami. W skrajnych przypadkach osłabia nerwy prowadzące do pęcherza moczowego lub jelit.

• Ból promieniujący. Ból, który promieniuje lub rozchodzi się od kręgosłupa do rąk i nóg.

• Radikulopatia. Zwężenie kręgosłupa, które uciska na korzeń nerwów rdzeniowych, może powodować drętwienie, mrowienie lub osłabienie rąk i nóg.

• mielopatia. Gdy stenoza kręgosłupa uciska rdzeń kręgowy, możesz odczuwać drętwienie, mrowienie lub osłabienie rąk i nóg. Może to mieć wpływ na inne części ciała, takie jak pęcherz i jelita.

• Zespół Cauda equina. Jest to odcinek nerwów znajdujący się w dolnej części rdzenia kręgowego. Jeśli zwężenie kręgosłupa uciska tę część, możesz stracić czucie w okolicy miednicy lub mieć problemy z nietrzymaniem moczu. Jeśli nie podejmiesz leczenia, może to spowodować trwałe uszkodzenie nerwów. Jest to nagły przypadek medyczny.

Jeśli masz objawy, porozmawiaj o nich z lekarzem. Jeśli stracisz kontrolę nad pęcherzem lub jelitami, natychmiast skontaktuj się z lekarzem.

Stenoza kręgosłupa – przyczyny i czynniki ryzyka

Główną przyczyną stenozy kręgosłupa jest choroba zwyrodnieniowa stawów, spowodowana rozpadem chrząstki – materiału amortyzującego między kośćmi – i rozrostem tkanki kostnej.

Choroba zwyrodnieniowa może prowadzić do zmian w dyskach, pogrubienia więzadeł kręgosłupa i ostróg kostnych. Może to powodować ucisk na rdzeń kręgowy i nerwy rdzeniowe.

Do innych przyczyn należą:

• Przepuklina krążków międzykręgowych. W przypadku pęknięcia tych poduszek może dojść do wycieku materiału i ucisku na rdzeń kręgowy lub nerwy.

• Obrażenia. W wyniku wypadku może dojść do złamania lub nadwyrężenia części kręgosłupa.

• Guzy. Jeśli guzy nowotworowe dotykają rdzenia kręgowego, może dojść do jego zwężenia.

• Choroba Pagetsa. W tym schorzeniu kości stają się nienormalnie duże i kruche. Skutkiem tego jest zwężenie kanału kręgowego i problemy z nerwami.

• Pogrubienie więzadeł. Gdy sznurki, które utrzymują kości razem, stają się sztywne i grube, mogą wybrzuszać się do kanału kręgowego.

Niektórzy ludzie rodzą się ze stenozą kręgosłupa lub chorobami, które do niej prowadzą. W ich przypadku dolegliwości zaczynają się zwykle pojawiać między 30 a 50 rokiem życia.

Ryzyko wystąpienia stenozy kręgosłupa różni się w zależności od wieku. Na przykład:

• Zużycie i uszkodzenie kręgosłupa u osób dorosłych po 50. roku życia.

• Urazy, skolioza lub choroby genetyczne u młodszych osób dorosłych.

Diagnostyka i badania zwężenia kręgosłupa

Lekarz będzie zadawał pytania dotyczące historii choroby. Następnie może zlecić co najmniej jedno z poniższych badań, aby ustalić, czy u pacjenta występuje to schorzenie:

• Przegląd historii medycznej. Lekarz zapyta o historię zdrowia i czynniki ryzyka.

• Zdjęcia rentgenowskie. Mogą one wykazać, w jaki sposób zmienił się kształt kręgów.

• Obrazowanie metodą rezonansu magnetycznego (MRI). Rezonans magnetyczny (MRI) tworzy trójwymiarowy obraz kręgosłupa przy wykorzystaniu fal radiowych. Może on uwidocznić guzy, narośla, a nawet uszkodzenia dysków i więzadeł.

• Tomografia komputerowa (TK). Tomografia komputerowa wykorzystuje promieniowanie rentgenowskie do stworzenia trójwymiarowego obrazu. Za pomocą barwnika wstrzykiwanego do ciała pacjenta można uwidocznić uszkodzenia tkanek miękkich oraz problemy z kośćmi.

Leczenie stenozy kręgosłupa

Leczenie zwężenia kręgosłupa zależy od jego umiejscowienia i nasilenia objawów. Może być potrzebne:

Leki

Możesz przyjmować:

• Leki przeciwbólowe dostępne bez recepty: Krótkotrwałą ulgę mogą przynieść powszechnie stosowane środki przeciwbólowe, takie jak aspiryna, acetaminofen (Tylenol), ibuprofen (Advil, Motrin) i naproksen. Wszystkie są dostępne w małych dawkach bez recepty.

• Leki przeciwdepresyjne: Przyjmowanie trójpierścieniowych leków przeciwdepresyjnych, takich jak amitryptylina, może pomóc w złagodzeniu bólu przewlekłego.

• Opioidy: W celu krótkotrwałego uśmierzenia bólu lekarz może przepisać leki z kodeiną, takie jak oksykodon (Oxycontin, Roxicodone) i hydrokodon (Norco, Vicodin). Leki te mogą być uzależniające i mieć poważne skutki uboczne.

• Środki zwiotczające mięśnie: Mogą one pomóc w kontrolowaniu skurczów mięśni.

• Leki przeciwnapadowe: Można je przyjmować w celu złagodzenia bólu spowodowanego uszkodzeniem nerwów.

• Zastrzyki z kortykosteroidów: Lekarz wstrzyknie do pleców lub szyi lek steroidowy, taki jak prednizon. Steroidy zmniejszają stan zapalny. Jednak ze względu na działania niepożądane są one stosowane oszczędnie.

• Środki znieczulające: Precyzyjne wstrzyknięcie blokady nerwu może na pewien czas powstrzymać ból.

Operacja

W przypadku ciężkiej stenozy kręgosłupa możesz mieć trudności z chodzeniem lub problemy z pęcherzem i jelitami. Lekarz może zalecić pewien rodzaj operacji, aby stworzyć przestrzeń między kośćmi, dzięki czemu zmniejszy się stan zapalny. Może wystąpić:

• Laminektomia. Zabieg ten polega na usunięciu tylnej części chorego kręgu.

• Laminoplastyka. Lekarz umieszcza w kręgach szyjnych metalowe okucia, które tworzą mostek w otwartym odcinku kręgosłupa.

• Laminotomia. Lekarz usuwa część kręgu, aby zmniejszyć jego nacisk.

• Chirurgia minimalnie inwazyjna. Ten rodzaj operacji pozwala uniknąć zespolenia kręgosłupa poprzez usunięcie kości w sposób ograniczający uszkodzenie pobliskich zdrowych tkanek.

• Zabieg dekompresji. Lekarz używa instrumentów przypominających igły do usunięcia części zgrubiałych więzadeł w kręgosłupie. Zabieg ten wykonuje się tylko w przypadku zwężenia odcinka lędźwiowego kręgosłupa spowodowanego pogrubieniem więzadeł.

Operacja niesie ze sobą pewne ryzyko. Przed podjęciem tego kroku należy porozmawiać z lekarzem o tym, w jakim stopniu może ona pomóc, o czasie rekonwalescencji i innych kwestiach.

Urządzenia wspomagające

Aby ułatwić poruszanie się, możesz otrzymać aparat ortopedyczny, gorset lub chodzik.

Domowe sposoby leczenia stenozy kręgosłupa

Aby złagodzić objawy stenozy kręgosłupa, można wykonać kilka czynności:

• Ćwiczenia fizyczne. Pamiętaj o umiarze. Wystarczy co drugi dzień wybrać się na 30-minutowy spacer. Każdy nowy plan ćwiczeń należy omówić z lekarzem.

• Stosuj ciepło i zimno. Ciepło rozluźnia mięśnie. Zimno pomaga leczyć stany zapalne. Stosuj jedno lub drugie na karku lub dolnej części pleców. Dobrze sprawdzają się także gorące prysznice.

• Wyprostuj się, usiądź na stabilnym krześle i śpij na twardym materacu. A kiedy podnosisz ciężkie przedmioty, zginaj je w kolanach, a nie w plecach.

• Zrzuć zbędne kilogramy, które dodatkowo obciążają plecy.

Wielu pacjentów korzysta również z terapii nietradycyjnych, takich jak chiropraktyka, akupunktura i masaż. Również w tym przypadku należy upewnić się, że lekarz wie o stosowaniu terapii nietradycyjnych.

Komplikacje

Nieleczona stenoza kręgosłupa może z czasem ulec pogorszeniu. Niektóre objawy mogą się nawet utrwalić, w tym:

• drętwienie

• Słabość

• Problemy z równowagą

• Utrata kontroli nad pęcherzem i jelitami

• Paraliż

Dowiedz się więcej od lekarza na temat diagnozowania problemów z kręgosłupem.

Jeżeli pacjent nie jest całkowicie unieruchomiony w wyniku urazu kręgosłupa, lekarz prawdopodobnie zbada zakres ruchu i czynność nerwów, a także dotknie ciała, aby zlokalizować miejsce, w którym odczuwa dolegliwości.

Zdjęcia rentgenowskie są przydatne w wykrywaniu złamanych kości lub innych uszkodzeń układu kostnego. Czasami mogą one pomóc w zlokalizowaniu problemów z tkanką łączną. Aby przeanalizować uszkodzenia tkanek miękkich lub dysków, konieczne może być wykonanie tomografii komputerowej (CT) lub rezonansu magnetycznego (MRI). Zdjęcia rentgenowskie i badania obrazowe są zazwyczaj wykorzystywane do potwierdzenia objawów i wyników badań w celu zidentyfikowania źródła bólu. Skanowanie jest również stosowane w przypadku bezpośredniego urazu pleców, bólu pleców z gorączką, osłabienia lub drętwienia kończyn. Aby określić ewentualne uszkodzenie nerwów lub mięśni, można zlecić wykonanie elektromiogramu (EMG).

Lekarz wyjaśnia objawy, przyczyny, sposoby leczenia i rokowanie w przypadku zespołu cauda equina.

Co to jest zespół cauda equina?

Zespół równania ogoniastego jest rzadkim schorzeniem, które zwykle jest nagłym przypadkiem chirurgicznym. U pacjentów z zespołem cauda equina coś uciska na korzenie nerwów rdzeniowych. Może być konieczne szybkie leczenie, aby zapobiec trwałemu uszkodzeniu prowadzącemu do nietrzymania moczu i ewentualnie trwałego paraliżu nóg.

CES dotyka wiązki korzeni nerwowych zwanej cauda equina (łac. ogon konia). Nerwy te znajdują się w dolnej części rdzenia kręgowego, w odcinku lędźwiowo-krzyżowym kręgosłupa. Wysyłają one i odbierają sygnały do i z nóg, stóp i narządów miednicy.

Przyczyny zespołu Cauda Equina

CES występuje częściej u dorosłych niż u dzieci. Może jednak wystąpić u dzieci, które mają wadę wrodzoną kręgosłupa lub doznały urazu kręgosłupa.

Oto najczęstsze przyczyny zespołu cauda equina:

• Ostre pęknięcie dysku w odcinku lędźwiowym (najczęstsza przyczyna)

• Zwężenie kanału kręgowego (stenoza)

• Zmiany w kręgosłupie lub nowotwór złośliwy

• Infekcja, zapalenie, krwotok lub złamanie kręgosłupa

• Powikłanie po poważnym urazie kręgosłupa lędźwiowego, takim jak wypadek samochodowy, upadek, postrzał lub ugodzenie nożem

• Wada wrodzona, taka jak nieprawidłowe połączenie między naczyniami krwionośnymi (malformacja tętniczo-żylna)

?

Objawy zespołu cieśni nadgarstka

Zdiagnozowanie zespołu cauda equina może być trudne. Objawy są różne i mogą pojawiać się powoli. Mogą też naśladować inne schorzenia. Jeśli wystąpi którykolwiek z tych objawów, należy niezwłocznie skontaktować się z lekarzem:

• Silny ból w dolnej części pleców

• Ból, drętwienie lub osłabienie jednej lub obu nóg, powodujące potykanie się lub trudności ze wstawaniem z krzesła

• Utrata lub zmiana czucia w nogach, pośladkach, wewnętrznej stronie ud, tylnej stronie nóg lub stopach, która jest ciężka lub staje się coraz gorsza;?możesz odczuwać to jako problemy z odczuwaniem czegokolwiek w tych częściach ciała, które siedzą w siodle (tzw. znieczulenie siodła)

• Niedawne problemy z funkcjonowaniem pęcherza lub jelit, takie jak problemy z wydalaniem moczu lub odpadów (retencja) lub problemy z utrzymaniem moczu (nietrzymanie moczu)

• Dysfunkcja seksualna, która pojawiła się nagle

?

Diagnozowanie zespołu cieśni nadgarstka

Lekarz może zdiagnozować zespół cauda equina. Oto, co może być potrzebne do potwierdzenia diagnozy:

• Wywiad lekarski, w którym pacjent odpowiada na pytania dotyczące jego stanu zdrowia, objawów i aktywności

• Badanie fizykalne w celu oceny siły, odruchów, czucia, stabilności, ułożenia i ruchu. Może być również konieczne wykonanie badań krwi

• Badanie rezonansem magnetycznym (MRI), w którym do uzyskania trójwymiarowego obrazu kręgosłupa wykorzystuje się pole magnetyczne i komputer.

• mielogram – zdjęcie rentgenowskie kanału kręgowego po wstrzyknięciu materiału kontrastowego – które może uwidocznić ucisk na rdzeń kręgowy lub nerwy

• Tomografia komputerowa (CT)

Leczenie zespołu cieśni nadgarstka

Jeśli cierpisz na zespół cauda equina, będziesz potrzebował szybkiego leczenia, aby zmniejszyć nacisk na nerwy. Operacja musi być przeprowadzona szybko, aby zapobiec trwałym uszkodzeniom, takim jak paraliż nóg, utrata kontroli nad pęcherzem i jelitami, funkcji seksualnych lub inne problemy. Najlepiej, jeśli operacja zostanie przeprowadzona w ciągu 48 godzin od wystąpienia objawów. W zależności od przyczyny CES, pacjent może również potrzebować wysokich dawek kortykosteroidów. Mogą one zmniejszyć obrzęk. W przypadku zdiagnozowania infekcji konieczne może być podanie antybiotyków. Jeśli przyczyną jest guz, po operacji może być konieczne zastosowanie radioterapii lub chemioterapii.

Nawet po zastosowaniu leczenia pacjent może nie odzyskać pełnej sprawności. Zależy to od tego, jak duże są uszkodzenia. Jeśli operacja się powiedzie, możesz przez kilka lat odzyskiwać funkcje pęcherza i jelit.

Życie z zespołem Cauda Equina

Jeśli doszło do trwałego uszkodzenia, operacja nie zawsze jest w stanie je naprawić. Twój zespół cauda equina ma charakter przewlekły. Będziesz musiał nauczyć się dostosowywać do zmian w funkcjonowaniu swojego organizmu. Przekonasz się, że niezbędne jest wsparcie zarówno fizyczne, jak i emocjonalne.

Postaraj się zaangażować w opiekę nad chorym swoją rodzinę. Wsparciem może być także wielu specjalistów. W zależności od ograniczeń można zwrócić się o pomoc do:

• terapeuty zajęciowego lub fizykoterapeuty

• Pracownik socjalny

• Doradca ds. trzymania moczu i stolca oraz fizjoterapeuci zajmujący się trzymaniem moczu

• Terapeuta seksualny

Jak w przypadku wielu schorzeń, nic tak nie pomaga, jak wsparcie osób, które naprawdę rozumieją, przez co przechodzisz. Dlatego dobrym pomysłem może być przyłączenie się do grupy wsparcia dla chorych na cauda equina.

Jeśli cierpisz na utratę funkcji pęcherza lub jelit, poniższe wskazówki mogą okazać się pomocne:

• Używaj cewnika do całkowitego opróżnienia pęcherza moczowego trzy lub cztery razy dziennie.

• Pij dużo płynów i dbaj o właściwą higienę osobistą, aby zapobiec infekcjom dróg moczowych.

• Sprawdzić, czy nie ma odpadów i oczyścić jelita rękawiczkami. W razie potrzeby zastosować czopki glicerynowe lub lewatywy.

• Należy nosić wkładki i majtki ochronne, aby zapobiec przeciekom.

Zapytaj również swojego lekarza o leki pomagające w zwalczaniu bólu, jak również problemów z pęcherzem i jelitami.

Dowiedz się, jak badanie rentgenowskie kręgosłupa może pomóc Tobie i Twojemu lekarzowi ustalić przyczynę bólu szyi i pleców. Dowiedz się, jak przeprowadza się zabieg i czy istnieją jakiekolwiek zagrożenia dla bezpieczeństwa.

Badanie rentgenowskie kręgosłupa to procedura, w której wykorzystuje się promieniowanie do wykonania szczegółowych zdjęć kości kręgosłupa. Może to pomóc lekarzowi w ustaleniu przyczyny bólu pleców lub szyi.

Technik posługuje się urządzeniem, które wysyła wiązki promieniowania rentgenowskiego przez ciało pacjenta. Obraz czarno-biały jest zapisywany na specjalnej kliszy lub w komputerze. Na zdjęciu kości i inne części ciała, które są grube lub gęste, mają kolor biały. Miększa tkanka, taka jak tłuszcz lub mięśnie, jest wyświetlana w odcieniach szarości.

Lekarz może wykonać oddzielne zdjęcia rentgenowskie, na których widoczne są różne części kręgosłupa, składającego się z 33 małych kości zwanych kręgami.

Kręgosłup jest podzielony na odcinki:

• Kręgosłup szyjny (szyja)

• Kręgosłup piersiowy (obszar klatki piersiowej lub tułowia)

• Kręgosłup lędźwiowy (dolna część pleców)

• Część krzyżowa (podstawa kręgosłupa)

• Kość krzyżowa (kość ogonowa)

Przyczyny wykonania badania RTG kręgosłupa

Badanie rentgenowskie kręgosłupa może pomóc lekarzowi w ustaleniu, czy u pacjenta występuje:

• Złamane kości

• Zapalenie stawów

• Problemy z dyskami kręgosłupa

• Guzy

• Osteoporoza (ścieńczenie kości)

• Nieprawidłowe krzywizny kręgosłupa

• Zakażenie

• Wady kręgosłupa, z którymi się urodziłeś

Promieniowanie rentgenowskie jest najbardziej powszechnym narzędziem wykorzystywanym do „zaglądania” do wnętrza ciała i wykonywania zdjęć kości. Chociaż zdjęcia rentgenowskie nie pokazują tak wielu szczegółów jak inne badania obrazowe, są często badaniami, z których lekarze korzystają w pierwszej kolejności, aby pomóc w podjęciu decyzji co do dalszych kroków.

Tomografia komputerowa (TK) łączy promieniowanie rentgenowskie z technologią komputerową, tworząc obraz przedstawiający przekrój lub wycinek kości.

Aby uzyskać najbardziej szczegółowy obraz kręgosłupa i wszystkich jego części, lekarze często proponują wykonanie rezonansu magnetycznego (MRI). Wykorzystuje ono silne magnesy, fale radiowe i komputer, a nie promieniowanie.

Ryzyko związane z badaniem rentgenowskim kręgosłupa

Dla większości ludzi promieniowanie rentgenowskie jest bezpieczne. Niektórzy obawiają się, że promieniowanie może powodować zmiany w komórkach, które mogą prowadzić do rozwoju raka. Jednak dawka promieniowania stosowana w badaniach rentgenowskich kręgosłupa jest niewielka, więc prawdopodobieństwo jest małe.

Dzieci nienarodzone są jednak bardziej wrażliwe na promieniowanie. Jeśli jesteś w ciąży lub przypuszczasz, że możesz być w ciąży, poinformuj o tym lekarza. Może on zaproponować inny rodzaj badania obrazowego.

Przygotowanie do badania rentgenowskiego kręgosłupa

Przed badaniem rentgenowskim kręgosłupa, oprócz poinformowania lekarza o tym, że jesteś lub możesz być w ciąży, poinformuj go o stosowaniu pompy insulinowej oraz o innych badaniach rentgenowskich, np. bariatrycznych, wykonywanych w ostatnich miesiącach.

Podczas badania może być konieczne zdjęcie ubrania i założenie fartucha. Ponadto na zdjęciu rentgenowskim mogą być widoczne wszelkie przedmioty wykonane z metalu, dlatego należy je wcześniej zdjąć:

• Biżuteria

• Szpilki do włosów

• Okulary

• Aparaty słuchowe

Zdjęcia rentgenowskie kręgosłupa

Pacjent położy się na specjalnym stole do badań. Nad pacjentem zawieszony jest aparat rentgenowski. W szufladzie pod stołem znajduje się klisza rentgenowska lub płyta z zapisem cyfrowym.

Specjalnie przeszkolony technik umieści pacjenta na stole w taki sposób, aby prześwietlany odcinek kręgosłupa znajdował się pomiędzy aparatem a szufladą z kliszą. Pozostałe części ciała mogą być przykryte specjalnym fartuchem z ołowiu, który blokuje promieniowanie.

Technik wejdzie za barierę okienną i włączy aparat rentgenowski. Pacjent musi pozostać nieruchomo i wstrzymać oddech, gdy wiązki promieniowania będą przechodzić przez jego ciało. Trwa to tylko kilka sekund. Poruszanie się może spowodować rozmycie obrazu.

Podczas badania rentgenowskiego mogą być słyszalne odgłosy klikania lub brzęczenia, ale nic nie poczujesz. Badanie rentgenowskie jest bezbolesne.

W niektórych przypadkach może być konieczne, aby pacjent stanął obok aparatu rentgenowskiego. Lekarz może również poprosić o wykonanie zdjęć z przodu i z boku kręgosłupa, a także podczas rozciągania lub zginania.

Wykonanie zdjęcia rentgenowskiego trwa około 5 minut. W zależności od tego, ile zdjęć i widoków potrzebuje lekarz, pacjent może jednak pozostać w pomieszczeniu dłużej.

Po zakończeniu badania technik opracuje zdjęcia. Może poprosić o odczekanie kilku minut, aby upewnić się, że zdjęcia są wyraźne.

Wyniki badania rentgenowskiego kręgosłupa

Zdjęcia rentgenowskie kręgosłupa obejrzy lekarz, a niekiedy także specjalista radiolog. Wyniki omówisz z lekarzem, który wyjaśni Ci, co one oznaczają i co będzie dalej.

Lekarz udziela wskazówek, jak złagodzić ból w dolnej części pleców.

Skąd jednak wiadomo, że ból pleców jest na tyle silny, że należy udać się do lekarza? Niezwłocznie skontaktuj się z lekarzem, jeśli:

• Ból pleców jest wynikiem nowego urazu.

• Towarzyszy mu gorączka.

• Masz z tego powodu problemy z pęcherzem lub jelitami.

• Jest ciężki i nie ustępuje po odpoczynku.

• Rozchodzi się w dół nóg lub powoduje drętwienie i mrowienie nóg.

• Z tego powodu tracisz na wadze.

Warto również poinformować lekarza, jeśli masz ponad 50 lat i:

• Nie odczuwałeś wcześniej bólu pleców

• Choroba nowotworowa lub osteoporoza w wywiadzie

• Częste używanie narkotyków i alkoholu

Jeśli żadna z tych rzeczy nie ma zastosowania, można spróbować radzić sobie z bólem w domu za pomocą

Odpoczynek

Większość ekspertów jest zgodna co do tego, że dłuższy odpoczynek w łóżku wiąże się z dłuższym okresem rekonwalescencji. Ponadto u osób odpoczywających w łóżku częściej występuje depresja, zakrzepy krwi w nogach i zmniejszenie napięcia mięśniowego. Niewielu ekspertów zaleca więcej niż 48-godzinny okres zmniejszonej aktywności lub odpoczynek w łóżku. Innymi słowy, należy wstawać i ruszać się w miarę możliwości, chyba że lekarz zaleci inaczej.

Spanie z poduszką między kolanami, leżąc na jednym boku, może zwiększyć komfort. Niektórzy lekarze zalecają leżenie na plecach z poduszką pod kolanami.

Zimno i ciepło

Niektórzy ludzie odnoszą korzyści z zastosowania lodu lub ciepła. W pierwszej kolejności należy sięgnąć po lód. Zimne kompresy, okłady z lodu lub paczka mrożonych warzyw z zamrażarki mogą zmniejszyć obrzęk i znieczulić okolicę. Po około 48 godzinach należy zastosować poduszkę grzewczą lub butelkę z gorącą wodą. Ciepło rozluźni mięśnie pleców i ułatwi przepływ krwi, dzięki czemu poczujesz się lepiej. Po tygodniu zrezygnuj z ogrzewania – po tym czasie prawdopodobnie nie będzie ono już zbyt pomocne.

Ćwiczenie

Ogólne zalecenia mówią o jak najszybszym powrocie do normalnej lub zbliżonej do normalnej aktywności.

Nie ma specyficznych ćwiczeń pleców, które poprawiłyby ból lub zwiększyły sprawność funkcjonalną u osób z ostrym bólem pleców. Ćwiczenia mogą być jednak przydatne w przypadku osób z przewlekłym bólem pleców, pomagając im w powrocie do normalnej aktywności i pracy.

Zapytaj swojego lekarza lub fizykoterapeutę, jakie ćwiczenia możesz wykonywać. Spróbuj ćwiczeń o niskim stopniu intensywności, takich jak jazda na rowerze lub pływanie. Innym rozwiązaniem jest joga. Badania wykazują, że może ona złagodzić długotrwały i krótkotrwały ból pleców.

Leki

Ulgę w bólu mogą przynieść leki dostępne bez recepty:

• Ibuprofen (np. Advil lub Motrin), dostępny bez recepty, jest doskonałym lekiem do krótkotrwałego leczenia bólu w dolnej części pleców. Ze względu na ryzyko wystąpienia wrzodów i krwawienia z przewodu pokarmowego, o stosowaniu tego leku należy porozmawiać z lekarzem.

• Acetaminofen (np. Tylenol) i sól sodowa naproksenu (Aleve) są również skuteczne w łagodzeniu bólu. Należy je zawsze przyjmować zgodnie z zaleceniami. Jeśli ból nie ustępuje po 10 dniach stosowania leków dostępnych bez recepty, zapytaj lekarza, czy nie zaleci leków na receptę.

Można również kupić spraye i kremy do uśmierzania bólu. Te miejscowe środki sprawiają, że skóra odczuwa ciepło lub zimno, co pozwala zamaskować ból pleców.

Mindfulness i medytacja

Praktyki relaksacyjne, takie jak mindfulness i medytacja, nie tylko dają ciału szansę na wyciszenie, ale także pomagają mózgowi lepiej radzić sobie z bólem. Ćwiczenia te uczą koncentrowania się na oddechu. Mogą także przeformułować umysł tak, by ból nie wpływał na nas w ten sam sposób. Medytacja może także zmniejszyć poziom stresu i stan zapalny.

Lekarz wyjaśnia, co należy wiedzieć, przygotowując się do laminektomii: co dzieje się przed, w trakcie i po zabiegu.

Laminektomia jest jedną z najczęstszych operacji kręgosłupa. Podczas laminektomii chirurg usuwa tylną część jednej lub więcej kości kręgosłupa (kręgów). W tym samym czasie mogą zostać usunięte ostrogi kostne i więzadła uciskające nerwy. Oto, czego należy się spodziewać przed, w trakcie i po laminektomii.

Przed laminektomią

Przed laminektomią, podczas jednej z wizyt w gabinecie, pacjent powinien otrzymać od chirurga szczegółowe instrukcje dotyczące przygotowania. Oto, co należy zrobić i zaplanować przed zabiegiem:

• W noc poprzedzającą laminektomię nie należy nic jeść ani pić po północy.

• Noś luźne, wygodne ubranie. Nie należy nosić biżuterii, zwłaszcza naszyjników i bransoletek.

• Zabierz ze sobą informacje o ubezpieczeniu i portfel na ewentualne dopłaty lub wymagane dokumenty.

• Jeśli lekarz uzna, że możesz wrócić do domu tego samego dnia, przyprowadź kogoś, kto odwiezie cię do domu i pomoże ci się tobą zaopiekować.

• Zaplanuj, że przez jakiś czas nie będziesz mógł pracować. Zaopatrz się w artykuły spożywcze i załatw wszystkie możliwe sprawy i porządki domowe.

• Poinformuj przyjaciół i rodzinę o planowanej operacji; będziesz mógł skorzystać z dodatkowej pomocy podczas rekonwalescencji.

W dniu laminektomii:

• Będziesz czekać w sali przedoperacyjnej na noszach lub łóżku. Chirurg, anestezjolog lub asystent anestezjologa odwiedzą Cię i zbadają.

• Gdy wszyscy będą gotowi, pacjent zostanie przewieziony na salę operacyjną.

Podczas zabiegu Laminektomii

Większość zabiegów laminektomii wykonuje się w znieczuleniu ogólnym i przy wentylacji mechanicznej. Oto co będzie się działo:

• Anestezjolog lub asystent umieści na twarzy pacjenta maskę, która będzie dostarczać mieszaninę tlenu i gazu znieczulającego. Do żył mogą być również podawane leki, które pomogą Ci się zrelaksować. W ciągu kilku oddechów pacjent traci przytomność. Jest to znieczulenie ogólne.

• Następnie lekarz anestezjolog wprowadzi plastikową rurkę przez usta i struny głosowe do tchawicy. Czynność ta nazywana jest intubacją.

• Podczas zabiegu respirator lub maszyna do oddychania będzie pompować powietrze do i z płuc pacjenta. Przez cały czas trwania operacji będą stale monitorowane parametry życiowe pacjenta.

• Zostaniesz przewrócony do pozycji twarzą w dół, aby zapewnić dostęp do pleców.

Następnie chirurg przeprowadzi zabieg laminektomii:

• Chirurg wykona nacięcie skóry pleców na obszarze objętym chorobą. Mięśnie i tkanki miękkie wokół kręgosłupa zostaną odciągnięte na bok, odsłaniając kręgosłup.

• Następnie chirurg usunie kość, ostrogi kostne i więzadła uciskające nerwy. Czynność tę określa się mianem odbarczenia. Chirurg może usunąć niewielką część lub dużą część kilku kości kręgosłupa, w zależności od powodu, dla którego ma być przeprowadzona operacja.

• U niektórych osób można również przeprowadzić operację zespolenia kręgosłupa w celu ustabilizowania kręgosłupa, wszczepić specjalny implant, który pomoże ustabilizować kości w dolnej części pleców, ale nie będzie ograniczał ruchów w taki sposób, jak ma to miejsce w przypadku zespolenia, usunąć dysk lub usunąć dodatkową kość w celu poszerzenia kanału kręgowego, przez który wychodzą nerwy.

Po zakończeniu operacji rana zostanie zszyta, pacjent zostanie przewrócony na plecy, znieczulenie zostanie wyłączone, a rurka do oddychania zostanie usunięta.

Po Laminektomii

Oto, co się stanie w szpitalu lub centrum chirurgicznym po zabiegu laminektomii:

• Pacjent zostanie przewieziony do sali pooperacyjnej w celu obserwacji i stałego monitorowania parametrów życiowych. Większość osób po laminektomii przez kilka godzin jest przytomna, ale senna.

• Chociaż niektóre osoby wychodzą do domu tego samego dnia, większość z nich zostaje przyjęta do szpitala na co najmniej jeden dzień.

• Będziesz odczuwać ból w dolnej części pleców. Otrzymasz leki przeciwbólowe.

• W zależności od rozległości zabiegu operacyjnego, pacjent może potrzebować pomocy przy wstawaniu z łóżka i chodzeniu przez okres do kilku dni po laminektomii.

Oto, czego możesz się spodziewać w domu po laminektomii:

• Większość osób może wrócić do prowadzenia pojazdów w ciągu jednego do dwóch tygodni; chirurg poinformuje Cię, kiedy można bezpiecznie wrócić na drogę.

• Przez kilka tygodni po laminektomii należy ograniczyć czynności wymagające schylania się, pochylania lub podnoszenia.

• Należy również dbać o to, aby miejsce nacięcia było czyste i suche. Zapytaj lekarza o instrukcje dotyczące kąpieli pod prysznicem i w wannie.

• Lekarz usunie szwy lub zszywki po około dwóch tygodniach.

• Należy unikać długich lotów samolotem lub jazdy samochodem – mogą one prowadzić do powstania zakrzepów krwi w nogach. W czasie podróży należy stać i spacerować mniej więcej co godzinę.

Czas rekonwalescencji zależy od zakresu operacji i indywidualnej sytuacji pacjenta. Ogólnie rzecz biorąc, oto czego można się spodziewać:

• Po niewielkiej laminektomii (odbarczającej) powrót do lekkiej aktywności (praca przy biurku i drobne prace domowe) jest zazwyczaj możliwy w ciągu kilku dni do kilku tygodni.

• Jeżeli po laminektomii wykonano również zespolenie kręgosłupa, czas rekonwalescencji będzie prawdopodobnie dłuższy – od dwóch do czterech miesięcy.

• Lekarz może nie zalecić powrotu do pełnej aktywności związanej z podnoszeniem i zginaniem przez okres od dwóch do trzech miesięcy.

• Jak tylko lekarz stwierdzi, że jesteś gotowy, powinieneś zacząć chodzić z lekkim obciążeniem i wykonywać ćwiczenia fizykoterapeutyczne. Pomoże to przyspieszyć powrót do zdrowia.

W jaki sposób poznasz wyniki laminektomii? U większości osób poddanych laminektomii dochodzi do zmniejszenia dolegliwości bólowych pleców. O tym, czy zabieg zmniejszył dolegliwości bólowe, pacjent może dowiedzieć się dopiero po upływie około sześciu tygodni lub więcej od laminektomii.