Lekarz mówi ci.

Poznaj przyczyny, objawy i leczenie choroby zwyrodnieniowej dysku (DDD); schorzenia pleców, które może powodować ból.

Co jest przyczyną?

Dyski kręgosłupa zbudowane są z miękkiego rdzenia wewnętrznego i twardej ściany zewnętrznej. Dyski zmieniają się w sposób, który może powodować chorobę zwyrodnieniową dysku, np:

Kiedy się rodzisz, dyski w kręgosłupie składają się głównie z wody. Z wiekiem tracą one wodę i stają się cieńsze. Płaskie dyski nie są w stanie tak dobrze amortyzować wstrząsów. Utrata wody oznacza również mniej poduszek między kręgami. Może to prowadzić do innych problemów w kręgosłupie, które mogą powodować ból.

Naprężenia spowodowane codziennymi ruchami i drobnymi urazami, do których dochodziło przez lata, mogą powodować powstawanie drobnych pęknięć w ścianie zewnętrznej, w której znajdują się nerwy. Każde rozdarcie w pobliżu nerwów może stać się bolesne. Jeśli ściana ulegnie pęknięciu, miękkie jądro dysku może przecisnąć się przez szczeliny. Dysk może ulec wybrzuszeniu lub wysunąć się z miejsca, co nazywane jest wypadnięciem lub przepukliną dysku. Może to wpływać na pobliskie nerwy.

Jakie są objawy?

Prawdopodobnie odczuwany jest ostry lub ciągły ból pleców i szyi. Dokładne objawy zależą od miejsca, w którym znajduje się uszkodzony dysk i innych zmian, które spowodował.

Do typowych objawów należą bóle, które:

• występuje w dolnej części pleców, pośladkach lub górnej części ud

• Pojawia się i znika. Może być dokuczliwy lub silny i trwać od kilku dni do kilku miesięcy.

• Gorsze samopoczucie podczas siedzenia, a lepsze podczas ruchu i chodzenia

• Gorsze samopoczucie podczas zginania, podnoszenia lub skręcania

• Ulega poprawie po zmianie pozycji lub położeniu się

W niektórych przypadkach choroba zwyrodnieniowa dysku może prowadzić do drętwienia i mrowienia w rękach i nogach. Może również powodować osłabienie mięśni nóg. Oznacza to, że uszkodzone dyski mogą wpływać na nerwy znajdujące się w pobliżu kręgosłupa.

Jak się diagnozuje chorobę?

Lekarz przeprowadzi z pacjentem rozmowę na temat historii choroby i objawów. Może zadać następujące pytania:

• Kiedy pojawiły się bóle

• Która część kręgosłupa Cię boli

• Jeśli choroba rozprzestrzeniła się na inne części ciała

• Jeśli w przeszłości doznałeś urazu kręgosłupa

• Jeśli w rodzinie występowały podobne problemy

Lekarz obejrzy Twój kręgosłup w poszukiwaniu objawów choroby, takich jak ból w dolnej części pleców lub szyi. Może także poprosić pacjenta o chodzenie lub zginanie się, aby sprawdzić, które ruchy powodują ból.

Lekarz może zlecić wykonanie zdjęcia rentgenowskiego lub rezonansu magnetycznego, aby sprawdzić, czy nie doszło do uszkodzenia kości lub nerwów w pobliżu kręgosłupa.

Jak leczy się tę chorobę?

Celem jest złagodzenie bólu i powstrzymanie dalszych uszkodzeń. Lekarz zaproponuje najlepszy dla Ciebie plan leczenia, w zależności od objawów i stopnia zaawansowania choroby. Leczenie może obejmować:Leki. Leki przeciwbólowe dostępne bez recepty, takie jak aspiryna i ibuprofen, mogą pomóc w zwalczaniu stanu zapalnego. Mogą one uśmierzać ból i zmniejszać obrzęk. W razie potrzeby lekarz może przepisać silniejszy lek przeciwbólowy.

Choroba zwyrodnieniowa dysku może również prowadzić do skurczów mięśni. Lekarz może zasugerować leki, które pomogą je złagodzić.Fizykoterapia. Dzięki określonym ruchom mięśnie szyi i pleców stają się silniejsze i bardziej elastyczne. To z kolei wspomaga kręgosłup.

W większości przypadków fizykoterapia i leki przeciwbólowe są wystarczające do uzyskania długotrwałej ulgi.

Zastrzyki sterydowe. Zawierają one silne leki, które łagodzą ból, obrzęk i stan zapalny. Lekarz może zasugerować podanie zastrzyku w przestrzeń zewnątrzoponową w plecach, czyli wypełniony płynem obszar wokół rdzenia kręgowego, albo w nerw lub mięsień.

Operacja

Jeśli inne metody leczenia nie przynoszą rezultatów, lekarz może zalecić zabieg chirurgiczny. Jeden z zabiegów, zwany discektomią, polega na usunięciu uszkodzonej części dysku. Pomaga to odciążyć nerwy.

W niektórych przypadkach lekarz może usunąć cały dysk i wszczepić sztuczny. Jeśli problem jest poważny, po usunięciu dysku lekarz może połączyć (na stałe) kości kręgosłupa.

Ból pleców może sprawić, że uzyskanie dobrego snu w nocy będzie wyzwaniem. Wypróbuj poniższe wskazówki, które pomogą Ci lepiej wypocząć.

Jednak dobry sen jest niezbędny dla zdrowia i stanowi ważny element ogólnego samopoczucia. Badania wykazały, że Amerykanie, którzy ocenili jakość swojego życia jako bardzo dobrą lub doskonałą, spali średnio od 18 do 23 minut dłużej niż ci, którzy uważali, że ich zdrowie i jakość życia są gorsze. Badania wykazały jednak, że niewystarczająca ilość snu może sprawić, że będziesz bardziej wrażliwy na ból.

Jeśli z powodu bólu pleców masz problemy z wysypianiem się, wypróbuj poniższe wskazówki, które mogą ułatwić Ci zasypianie.

1. Znajdź właściwą pozycję.

Niektóre pozycje podczas snu mogą złagodzić ból pleców, dlatego znajdź taką, która jest dla Ciebie najwygodniejsza. Spróbuj spać z poduszką między lub pod nogami, aby uzyskać dodatkowe podparcie.

Jeśli śpisz na boku, umieść poduszkę między kolanami i przyciągnij je lekko w kierunku klatki piersiowej. Jeśli lubisz spać na plecach, podłóż poduszkę pod kolana lub zwiń mały ręcznik i podłóż go pod małe plecy.

Unikaj spania na brzuchu, ponieważ powoduje to duże obciążenie pleców. Jeśli jest to jedyna pozycja, w której możesz zasnąć, podłóż poduszkę pod brzuch, aby odciążyć plecy. Aby zerwać z tym nawykiem, załóż koszulkę do spania z kieszenią z przodu i włóż do niej piłkę tenisową.

2. Kup dobry materac.

Sleep Foundation zaleca, aby oceniać swój materac co 6 do 8 lat. Być może będziesz potrzebował zmiany, aby uzyskać optymalny komfort i podparcie. W jednym z badań prawie 63% osób stwierdziło znaczną poprawę w zakresie bólu pleców po zmianie systemu spania.

Jeśli Twój budżet pozwala na zakup nowego materaca, nie bój się „przetestować” kilku opcji. W sklepie zdejmij buty, połóż się w swojej ulubionej pozycji do spania i odpocznij przez kilka minut. Upewnij się, że materac podtrzymuje Cię wystarczająco dobrze, aby utrzymać kręgosłup w pozycji, jaką masz przy prawidłowej postawie stojącej.

Rodzaj materaca, jakiego potrzebujesz, zależy od typu Twojego ciała. Miękki materac może być dobry, jeżeli Twoje biodra są szersze niż talia, ponieważ dzięki niemu Twój kręgosłup pozostanie prosty podczas snu. Jeśli natomiast Twoje biodra i talia są już proste, twardszy materac może okazać się lepszy, ponieważ zapewni Ci większe podparcie.

Lekarze zwykli zalecać twarde materace, ale badania wykazały, że osoby cierpiące na bóle kręgosłupa gorzej śpią na bardzo twardych materacach niż na innych. Miękkie materace również mogą powodować problemy. Możesz zapadać się w nich zbyt głęboko, co może powodować skręcenie stawów i nasilać ból.

Spróbuj spać na różnych rodzajach materaców w domach znajomych lub w hotelach, aby sprawdzić, na jakim czujesz się najlepiej. Jeśli uważasz, że twardszy materac mógłby pomóc, włóż arkusz sklejki między materac a sprężynę lub spróbuj przez kilka nocy położyć materac na podłodze, aby sprawdzić, czy dodatkowe podparcie nie zmniejszy Twojego bólu.

3. Ostrożnie kładź się i wstawaj z łóżka.

Może się to wydawać oczywiste, ale należy zachować szczególną ostrożność przy wchodzeniu i schodzeniu z łóżka. Pochylanie się do przodu w pasie lub wykonywanie szybkich, szarpanych ruchów może spowodować nasilenie bólu pleców.

Nie spiesz się, przewróć się na jeden bok i użyj ramion, aby się podnieść. Następnie można powoli wyciągnąć nogi z łóżka, aby wstać. Odwróć te ruchy, gdy będziesz kładł się w nocy.

4. Ćwiczenie rdzenia.

Regularna aktywność fizyczna to świetny sposób na poprawę jakości snu. Jednak wykonywanie ukierunkowanych ćwiczeń wzmacniających rdzeń – mięśnie brzucha, bioder, dolnej części pleców i miednicy – może również pomóc w złagodzeniu bólu pleców.

Budowanie siły i elastyczności tych mięśni może zmniejszyć prawdopodobieństwo nadwyrężenia pleców i skurczów mięśni w nocy. Trzymanie pozycji deski z rękami pod ramionami i wyprostowanymi nogami może pomóc wzmocnić te mięśnie. Zacznij od wytrzymania w tej pozycji przez 15-30 sekund i staraj się utrzymać prawidłowe ułożenie ciała w linii prostej, z zaangażowanymi mięśniami brzucha.

5. Spróbuj delikatnych ćwiczeń jogi przed snem.

Badania wykazały, że joga lub intensywne ćwiczenia rozciągające mogą pomóc w zmniejszeniu bólu w dolnej części pleców. Może także pomóc w zmniejszeniu stresu i ułatwić zasypianie.

Porozmawiaj z lekarzem o tym, które pozycje są dla Ciebie bezpieczne i które z nich nie pogorszą Twojego bólu. Pomocne może okazać się używanie na początku rekwizytów do jogi, takich jak klocki i podpórki, które zapewniają dodatkowe wsparcie, dzięki czemu możesz wygodnie trzymać pozycje. Nie jest też złym pomysłem wzięcie udziału w kilku zajęciach jogi z instruktorem, aby upewnić się, że wykonujesz pozycje i prawidłowo oddychasz – co jest kluczem do relaksacji.

6. Pomocne mogą być leki.

Niektóre leki mogą pomóc w zasypianiu, a jednocześnie pomóc w zwalczaniu bólu pleców. Powinny być one stosowane jako część kompletnego planu leczenia i tylko pod kierunkiem lekarza. Celem stosowania leków powinna być pomoc w uzyskaniu bardziej normalnego wzorca snu.

Leki przeciwbólowe dostępne bez recepty, takie jak aspiryna, Tylenol (acetaminofen), Advil lub Motrin (ibuprofen), mogą być skuteczne w krótkotrwałym stosowaniu. Leki te są również dostępne w wersji „PM”, która zawiera lek ułatwiający zasypianie. Naproksen sodowy (Aleve) działa długotrwale i może przynosić ulgę w bólu przez całą noc. Jest on również dostępny w wersji „PM”.

Leki uspokajające, takie jak zolpidem (Ambien), suvorexant (Belsomra), eszopiclone (Lunesta) i zaleplon (Sonata) są lekami na receptę, które mogą pomóc Ci zasnąć.

Leki na receptę na ból pleców obejmują leki przeciwdepresyjne, takie jak doksepina lub duloksetyna (Cymbalta), lub lek łączący działanie przeciwdepresyjne i przeciwbólowe, taki jak amitryptylina, lub lek zwiotczający mięśnie, taki jak cyklobenzapryna (Flexeril).

7. Ustal rutynę na czas snu.

Staraj się kłaść spać o tej samej porze każdego wieczoru. Postępuj zgodnie z rutyną, np. włącz alarm, załóż piżamę i umyj zęby. Nie należy czytać, pracować ani oglądać telewizji w łóżku.

8. Zmniejsz stres.

Stres jest główną przyczyną bezsenności. Jest on również związany z bólem pleców. Poszukaj więc sposobów na relaks i lepsze radzenie sobie ze stresem. Nie stosuj samoleczenia alkoholem, który również utrudnia zasypianie.

Wykonaj kilka uspokajających ćwiczeń. Wypróbuj techniki relaksacyjne i zapytaj swojego lekarza lub fizykoterapeutę o ćwiczenia, które możesz wykonywać na początku dnia, aby pomóc swoim plecom.

9. Nie poddawaj się.

Najlepszym sposobem na dobry sen jest pozbycie się bólu pleców, ale nie zawsze jest to możliwe. Inne czynniki mające wpływ na sen i ból, takie jak lęk i depresja, również mogą wymagać uwagi i leczenia. Wiele osób znosi ból, ale często można mu pomóc i go leczyć. Nie należy się poddawać w poszukiwaniu skutecznego leczenia.

Jakie są zasady przygotowania do operacji kręgosłupa? Lekarz zna odpowiedzi na te pytania.

Jeśli czeka Cię operacja kręgosłupa, prawdopodobnie obawiasz się, jak będzie przebiegać. Na szczęście możesz zrobić wiele, aby operacja zakończyła się sukcesem.

Wystarczy zapytać Dwyletta Montgomery’ego. Po latach życia z silnym bólem pleców, w 2012 r. przeszła operację z powodu choroby zwyrodnieniowej dysku. Operacja nie wystarczyła. W ciągu roku dowiedziałam się, że będę musiała poddać się kolejnej – mówi 43-letnia matka trójki dzieci z West Chester w stanie Ohio.

Dobra wiadomość? Za drugim razem [wiedziałam], że trzeba podejść do sprawy inaczej” – mówi. W przeciwieństwie do pierwszej operacji, przeprowadziła rozmowy z wieloma lekarzami, a nawet z niektórymi ich pacjentami. Następnie wybrała innego ortopedę i inną procedurę. Zamiast operacji otwartej poddała się minimalnie inwazyjnej operacji laserowej.

Moja praca domowa opłaciła się” – mówi Montgomery. Zmniejszył się ból pleców i mogę robić rzeczy, których nie mogłam robić od lat”.

Jak podkreśla Montgomery, przygotowanie jest kluczowe. Oto sześć zasad, o których powinni wiedzieć chirurdzy kręgosłupa i osoby, które przeszły operację kręgosłupa, zanim udadzą się na salę operacyjną.

Ból pleców może być trudny do zniesienia. Federico Girardi, chirurg ortopeda zajmujący się kręgosłupem w Hospital for Special Surgery w Nowym Jorku, twierdzi, że mimo to przed operacją należy zapewnić sobie jak najwięcej aktywności fizycznej.

Ćwiczenia pomagają w utrzymaniu wagi, a zdrowa waga może przyspieszyć powrót do zdrowia. Ma to jeszcze jedną zaletę: jeśli jesteś aktywny fizycznie, istnieje mniejsze prawdopodobieństwo powstania zakrzepu krwi lub problemów z krążeniem, które mogą wpłynąć na przebieg operacji, mówi Girardi.

Nikt nie jest tak zainteresowany Twoim zdrowiem jak Ty sam, mówi Jesi Payne, lat 36, która w 2014 roku przeszła operację zespolenia dwóch stawów w plecach.

Czytałam badania medyczne, sprawdzałam statystyki dotyczące wyników i przeprowadzałam wcześniej wywiady z chirurgami ortopedami” – mówi Payne, która mieszka w Portland w stanie Kalifornia. Weszłam na salę operacyjną z poczuciem pewności co do mojej diagnozy, mojego chirurga i procedury [iFuse], która była nowsza niż wiele standardowych procedur zalecanych przez niektórych chirurgów.

Dziś jest w większości wolna od bólu i wykonuje czynności, o których kiedyś tylko marzyła, np. jeździ na wakeboardzie.

Im więcej wiesz o tym, czego możesz się spodziewać, o wszystkich opcjach i potencjalnym wyniku zabiegu, tym bardziej będziesz zadowolony, mówi Girardi.

Należą do nich ibuprofen, naproksen i aspiryna. Jak mówi Girardi, należy zaprzestać ich przyjmowania na tydzień przed operacją. Mogą one rozrzedzać krew, co zwiększa ryzyko wystąpienia problemów podczas operacji.

Niektóre inne leki – w tym leki nasercowe i suplementy, takie jak kwasy tłuszczowe omega-3 – również mogą rozrzedzać krew. Może to spowodować, że leki stosowane przez lekarza podczas operacji nie będą działać tak, jak powinny. Należy poinformować chirurga o wszystkich przyjmowanych przez siebie lekach, zarówno tych wydawanych bez recepty, jak i na receptę.

Ronald A. Lehman Jr, MD, dyrektor ds. chirurgii zwyrodnieniowej i małoinwazyjnej kręgosłupa w Columbia Orthopedics w Nowym Jorku, mówi: „Jeśli masz wątpliwości lub po prostu chcesz się upewnić, umów się na wizytę u innego chirurga lub dwóch.

Poszukaj chirurga, który specjalizuje się w chirurgii kręgosłupa i który przeprowadził zabieg co najmniej kilkadziesiąt razy.

Jeśli lekarz mówi, że nie powinien zasięgać drugiej opinii lub że chce przeprowadzić operację tak szybko, jak to możliwe, jest to sygnał alarmowy – mówi Lehman. Jest od tego jeden wyjątek: Jeśli masz poważny problem, taki jak infekcja kręgosłupa, guz na kręgosłupie lub uszkodzenie rdzenia kręgowego, możesz potrzebować natychmiastowej operacji.

Może ona w znacznym stopniu poprawić samopoczucie i funkcjonowanie. Ale nie jest lekarstwem na wszystko. Musisz podejść do swoich pleców kompleksowo, mówi dr Stefan Prada, chirurg ortopeda z Laser Spine Institute w Tampa, FL. Utrzymuj prawidłową wagę, ćwicz mięśnie rdzenia, zdrowo się odżywiaj, nie pal i nie pij. Wszystko to może zmniejszyć prawdopodobieństwo wystąpienia problemów z kręgosłupem po operacji.

Powrót do zdrowia po operacji kręgosłupa może trwać tygodnie, a nawet miesiące. Twoi bliscy powinni o tym wiedzieć. Powinni być przygotowani do udzielenia Ci pomocy, zwłaszcza w tygodniu po operacji.

Po pierwszej operacji moje dzieci były zaskoczone, w jak ciężkim stanie byłem. Przy drugiej operacji usiedliśmy wcześniej i porozmawialiśmy o tym” – mówi Montgomery. Po operacji wszyscy byliśmy mniej zestresowani, bo wiedzieli, że będę obolała i będę potrzebowała dodatkowej pomocy.

Skorzystaj z pokazu slajdów przygotowanego przez lekarza, aby dowiedzieć się, jakie są sposoby uzyskania ulgi w rwie kulszowej, takie jak stosowanie ciepła lub zimna, fizykoterapia, leki dostępne bez recepty lub zastrzyk zewnątrzoponowy.

1/15

Nerwy kulszowe przechodzą z dolnej części pleców do nóg. Jeśli coś je uciska, na przykład wypadnięty dysk lub ostroga kostna, pojawia się rwa kulszowa. Możesz odczuwać pieczenie, drętwienie, osłabienie lub ból. Niektórzy ludzie mówią, że to uczucie jest jak szpilki i igły, podczas gdy inni mówią, że jest to bardziej jak porażenie prądem lub dźgnięcie nożem. Niezależnie od tego, co czujesz, istnieje wiele sposobów na uzyskanie ulgi.

Daj sobie czas

2/15

Być może nie chcesz usłyszeć „poczekamy, zobaczymy”, kiedy cierpisz z powodu bólu, ale to działa. Upływ czasu jest prawdopodobnie najlepszym sprawdzonym sposobem leczenia. U około 80%-90% osób z bólem nerwu kulszowego poprawa następuje w ciągu kilku tygodni.

Wstań

3/15

Mimo, że przydałoby się trochę dodatkowego rozpieszczania, nie pozostawaj długo na nogach. Zbyt długi odpoczynek w łóżku może osłabić mięśnie. Jeśli nie czujesz się na siłach, aby normalnie ćwiczyć, warto słuchać sygnałów wysyłanych przez organizm. Staraj się jednak nie siedzieć zbyt dużo, bo ból może się nasilić.

Ruszaj się

4/15

Jeśli ból nie jest zbyt silny, warto się rozciągać, chodzić na krótkie spacery i wykonywać wszelkie inne czynności fizyczne, na które masz ochotę. Szczególnie ważne jest rozciąganie dolnej części pleców, ponieważ to właśnie tam coś może uciskać nerw kulszowy.

Rozgrzewaj lub schładzaj

5/15

Ciepło i zimno mogą być przeciwieństwami, ale oba te czynniki mogą pomóc w zapewnieniu komfortu. Leczenie zimnem jest zazwyczaj najlepsze w przypadku urazu, który dopiero co wystąpił. Po około 72 godzinach lekarze zazwyczaj sugerują przejście na leczenie ciepłem. Stosuj okłady z lodu zawinięte w ręcznik lub poduszkę grzewczą przez około 15-20 minut. Uważaj, aby nie poparzyć skóry.

Spróbuj leków dostępnych bez recepty

6/15

Leki z grupy NLPZ, takie jak ibuprofen i naproksen, mogą pomóc w złagodzeniu bólu i zmniejszeniu stanu zapalnego. Należy przyjmować dawkę podaną na etykiecie leku, chyba że lekarz udzieli specjalnych zaleceń.

Zapytaj o receptę

7/15

Jeśli domowe sposoby leczenia nie pomagają, porozmawiaj z lekarzem. Istnieje wiele leków na receptę, takich jak leki rozluźniające mięśnie i silniejsze leki z grupy NLPZ, które mogą poprawić samopoczucie. Leki przeciwpadaczkowe, takie jak gabapentyna, również wydają się pomagać niektórym osobom.

Praca z fizykoterapeutą

8/15

Fizykoterapia może pomóc w skorygowaniu złej postawy lub wzmocnieniu mięśni podtrzymujących dolną część pleców. Terapeuta opracuje program ćwiczeń, w tym technik rozciągania, które będziesz mógł wykonywać w domu.

Znieczulenie zewnątrzoponowe

9/15

Nadal nie czujesz się lepiej? Lekarz może zasugerować wykonanie zastrzyku zewnątrzoponowego – podania leku sterydowego do kręgosłupa – zwłaszcza jeśli ból utrzymuje się przez ponad 6 miesięcy. Badania wykazały jednak, że skuteczność tej metody jest niejednoznaczna. Porozmawiaj ze swoim lekarzem o zaletach i wadach.

Spróbuj akupunktury

10/15

Ta starożytna praktyka medycyny chińskiej zaczyna zyskiwać szacunek zachodnich lekarzy, i to nie bez powodu. Niektóre badania wykazują, że może ona działać nawet lepiej niż tradycyjne metody leczenia bólu pleców. Ryzyko jest niewielkie, pod warunkiem że znajdziesz licencjonowanego lekarza.

Zajęcia jogi

11/15

Joga nie jest może lekarstwem na wszystko, ale może pomóc ci poczuć się lepiej. Spróbuj jogi typu Iyengar, która kładzie nacisk na prawidłową postawę. Badania wykazały, że zmniejsza ona ból i pozwala łatwiej się poruszać.

Skorzystaj z masażu

12/15

Profesjonalny masaż to nie tylko relaks. Badania wykazują, że masaż łagodzi ból i poprawia sprawność ruchową dolnej części pleców. Masaż pomaga także w przepływie krwi, co pobudza organizm do samoleczenia. Poszukaj terapeuty, który specjalizuje się w leczeniu bólu pleców i może włączyć do sesji także ćwiczenia rozciągające.

Opanuj stres

13/15

Nie, ból to nie „wszystko w głowie”, ale emocje mogą odgrywać pewną rolę. Stres powoduje napinanie się mięśni i sprawia, że ból wydaje się silniejszy. Biofeedback, który pokazuje, jak twoje myśli i zachowanie wpływają na oddychanie i tętno, może przynieść pewną ulgę. Można też spróbować terapii poznawczo-behawioralnej. Będziesz pracować z ekspertem w dziedzinie zdrowia psychicznego, który pomoże ci zmienić twoje zachowania i myśli.

Kiedy należy skontaktować się z lekarzem

14/15

Zazwyczaj rwa kulszowa jest bolesna, ale nie jest niebezpieczna. Jednak w niektórych przypadkach należy natychmiast skontaktować się z lekarzem. Skontaktuj się z nim, jeśli masz gorączkę, krew w moczu, problemy z kontrolowaniem jelit lub pęcherza albo ból jest tak silny, że budzi cię w nocy.

Oznaki wskazujące na konieczność przeprowadzenia operacji

15/15

Większość osób cierpiących na rwę kulszową nie potrzebuje operacji. Jednak lekarz może ją zasugerować, jeśli masz problemy z chodzeniem, tracisz kontrolę nad pęcherzem lub jelitami albo ból się nasila, a inne metody leczenia nie pomagają. Najlepszy sposób postępowania zależy od tego, co jest przyczyną objawów. Najczęściej usuwa się tę część przepukliny dysku, która uciska nerw kulszowy. Dowiedz się więcej o rwie kulszowej i radikulopatii w odcinku lędźwiowym.

Dowiedz się, kiedy operacja jest wskazana w leczeniu przepukliny dysku i jakie zabiegi mogą być dla Ciebie odpowiednie.

Jeśli jeden z dysków ulegnie pęknięciu (przepuklinie) i wypchnie się spomiędzy kości, może uciskać pobliskie nerwy. Może to prowadzić do bólu, drętwienia i osłabienia pleców, nóg i rąk.

Często przepuklinę dysku można złagodzić odpoczynkiem, lekami przeciwbólowymi i fizykoterapią. Jeśli jednak objawy nie ustępują po kilku miesiącach, rozwiązaniem może być operacja. Może ona poprawić stan bólu szybciej niż inne metody leczenia, ale może mieć skutki uboczne.

Czy potrzebna jest operacja?

Operacja przepukliny dysku twardego jest możliwa, jeśli pacjent jest zdrowy, ale:

• Odczuwasz tak silny ból, że nie możesz się poruszać ani wykonywać codziennych czynności.

• Drętwienie lub osłabienie spowodowane uciskiem dysku na nerwy.

• Nie możesz kontrolować swojego pęcherza lub jelit.

• Masz problemy z chodzeniem lub staniem.

Operacje na przepuklinę dysku twardego

Operacja powinna zmniejszyć nacisk na nerwy, które są uszkadzane przez przepuklinę dysku. Istnieje kilka różnych operacji, które mogą to zrobić i złagodzić ból.

Dyssektomia. Podczas tej operacji chirurg usuwa uszkodzony dysk, aby zmniejszyć nacisk na nerwy. Operację można przeprowadzić na kilka sposobów:

• Otwarta dysmektomia jest wykonywana poprzez nacięcie pleców lub szyi.

• Mikrodiscektomia jest wykonywana przez znacznie mniejsze cięcie. Chirurg wprowadza cienką rurkę z kamerą umieszczoną na jednym końcu, aby zobaczyć i usunąć uszkodzony dysk.

Laminotomia lędźwiowa. Niekiedy chirurg musi również usunąć z kręgu niewielki fragment kości zwany blaszką. Blaszka tworzy osłonę, która chroni rdzeń kręgowy. Usunięcie jej części lub całości ułatwia chirurgowi dotarcie do przepukliny krążka międzykręgowego. Może to również zmniejszyć nacisk na nerwy i powstrzymać ból nóg oraz rwę kulszową.

• Laminotomia usuwa część blaszki miażdżycowej.

• Laminektomia usuwa większość lub całość blaszki.

Blaszka może zostać usunięta w tym samym czasie, co dyskinektomia. Można też usunąć ją podczas oddzielnego zabiegu.

Zespolenie kręgosłupa. Po wykonaniu dysmektomii lub laminotomii chirurg może połączyć dwa kręgi po obu stronach dysku, aby zapewnić większą stabilność kręgosłupa. Jest to tzw. zespolenie kręgosłupa. Połączenie obu dysków uniemożliwi przemieszczanie się kości i zapobiegnie dalszemu odczuwaniu bólu.

Operacja wszczepienia sztucznego dysku. Tylko niewielka liczba osób jest w stanie poddać się operacji wszczepienia sztucznego dysku, ponieważ zabieg ten dotyczy tylko kilku dysków w dolnej części pleców. Jeśli jednak lekarz uzna, że jest to możliwe, wymieni uszkodzony dysk na dysk wykonany z tworzywa sztucznego lub metalu. Nowy dysk pomoże utrzymać stabilność kręgosłupa i umożliwi łatwiejsze poruszanie się.

Czego mogę się spodziewać podczas powrotu do zdrowia?

Operacja przepukliny krążka międzykręgowego jest często bardzo skuteczna i działa szybciej niż inne metody leczenia. W ciągu kilku tygodni po operacji pacjent powinien zacząć odczuwać poprawę w zakresie takich objawów, jak ból, osłabienie i drętwienie.

Fizykoterapia lub rehabilitacja mogą pomóc w szybszym powrocie do zdrowia. Pacjent może udać się do ośrodka rehabilitacyjnego lub wykonywać ćwiczenia w domu. Spacery również mogą pomóc w odzyskaniu sprawności ruchowej kręgosłupa.

W ciągu pierwszych kilku tygodni po operacji należy uważać, aby:

• Podnosić ciężkich przedmiotów

• Siedzenie przez długi czas

• Zbyt dużo się zginać lub rozciągać

Lekarz poinformuje Cię, kiedy będziesz mógł prowadzić samochód, wrócić do pracy i wykonywać inne czynności, które zwykle wykonywałeś. Powrót do pracy przy biurku powinien być możliwy w ciągu 2 do 4 tygodni. Jeśli w pracy musisz podnosić ciężkie przedmioty lub obsługiwać duże maszyny, być może będziesz musiał poczekać od 6 do 8 tygodni.

Jakie są zagrożenia? Jakie są moje prognozy?

Operacja przepukliny krążka międzykręgowego jest na ogół bezpieczna. Zagrożenia występują rzadko, ale mogą obejmować:

• Zakażenie

• Uszkodzenie nerwów lub naczyń krwionośnych

• Problemy z nowym dyskiem

• Wyciek płynu rdzeniowego

• Krwawienie

Istnieje niewielkie prawdopodobieństwo, że operacja nie przyniesie poprawy objawów. Może się też zdarzyć, że ból ustąpi na jakiś czas, a następnie powróci w przyszłości.

Operacja może przynieść większości osób z przepukliną dysku ulgę w bólu i innych dolegliwościach. Nie jest to jednak rozwiązanie dla wszystkich. W około 5% przypadków dochodzi do ponownego przepuklenia dysku.

Chociaż operacja przynosi szybszą ulgę niż inne metody leczenia, nie zawsze jest najlepszym wyborem. Przed podjęciem decyzji o leczeniu należy dokładnie omówić z lekarzem ryzyko i korzyści związane z zabiegiem operacyjnym.

O zwężeniu rozwidlenia kręgu mówimy wtedy, gdy kostny otwór wokół korzenia nerwowego zostaje zatkany i uciska na nerw. Dowiedz się więcej o tym, co powoduje ten stan, czego można się spodziewać i nie tylko.

Rodzaje zwężenia nerwu wzrokowego

Zwężenie kanału kręgowego może wystąpić w dowolnym miejscu wzdłuż kręgosłupa. Jest to rodzaj zwężenia kręgosłupa. Rdzeń kręgowy to wiązka nerwów biegnąca przez środek kręgosłupa. Nerwy odchodzą od rdzenia kręgowego i łączą się z rękami, nogami i innymi częściami ciała. ??

Zwężenie otworu szyjnego. Dochodzi do niego w obrębie kręgów szyjnych, czyli kości kręgosłupa w odcinku szyjnym. Szyja jest jedną z najbardziej ruchomych części kręgosłupa i musi podtrzymywać głowę, dlatego jest to częste miejsce zwężenia otworu.

Zwężenie otworów w odcinku piersiowym kręgosłupa. Jest to najmniej prawdopodobny typ zwężenia otworu. Kręgosłup piersiowy znajduje się w górnej części pleców. Zwężenie odcinka piersiowego kręgosłupa może mieć wpływ na ramiona i klatkę piersiową.

Zwężenie lędźwiowego odcinka kręgosłupa. Jest to kolejny często występujący typ zwężenia otworów międzykręgowych. Kręgosłup lędźwiowy znajduje się w dolnej części pleców. Jest to kolejny bardzo ruchomy obszar kręgosłupa. Musi on również utrzymywać duży ciężar. ?

Co powoduje zwężenie nerwu wzrokowego?

Większość przyczyn zwężenia nerwu wzrokowego ma charakter zwyrodnieniowy, co oznacza, że dochodzi do niego z czasem, wraz z wiekiem. Może być również spowodowane urazami. Niektóre przyczyny zwężenia kanału kręgowego obejmują:?

• Choroba zwyrodnieniowa stawów, która może powodować wrastanie ostróg kostnych do otworu

• Choroba Pageta, która również powoduje przerost kości

• Przepuklina krążka międzykręgowego, która może powodować wyciek płynu uciskającego nerwy

• Pogrubiałe więzadła, które mogą wybrzuszać się do otworu wejściowego

• guzy, choć są one rzadszą przyczyną

• Urazy kręgosłupa, które mogą powodować zwichnięcia lub złamania

Jakie są objawy zwężenia rozwidlenia nerwu wzrokowego?

Nie u każdego występują objawy zwężenia kanału kręgowego. Objawy zwykle rozwijają się powoli, z upływem czasu, mogą pojawiać się i znikać. Najczęściej występuje u osób po 50. roku życia. Objawy mogą się różnić w zależności od miejsca zwężenia kanału kręgowego.

Zwężenie otworu szyjnego. Objawy mogą obejmować:?

• Ból szyi

• Problemy z utrzymaniem równowagi

• Utrata kontroli nad jelitami lub pęcherzem moczowym

• Problemy z używaniem rąk

• Zdrętwienie lub mrowienie w dłoni, ramieniu, stopie lub nodze

• Słabość ręki, ramienia, nogi lub stopy?

Zwężenie rozwidlenia odcinka piersiowego kręgosłupa. Objawy mogą obejmować: ?

• Problemy z utrzymaniem równowagi

• Zdrętwienie lub mrowienie na wysokości lub poniżej poziomu brzucha

• Osłabienie lub ból na wysokości lub poniżej poziomu brzucha?

Zwężenie otworu lędźwiowego. Objawy mogą obejmować: ??

• Rwa kulszowa, czyli ból, który zaczyna się w pośladku i rozciąga się w dół nogi, ewentualnie do stopy

• Słabość w nodze lub stopie

• Ból w dolnej części pleców, który może pojawiać się i znikać

• Zdrętwienie lub mrowienie w pośladku, nodze lub stopie

• Utrata kontroli nad jelitami lub pęcherzem?

• Ból, który nasila się podczas długotrwałego stania lub chodzenia

• Ból, który ustępuje po pochyleniu się do przodu, zgięciu lub siedzeniu

Jak rozpoznaje się zwężenie rozwidlenia nerwu wzrokowego?

Lekarz porozmawia z pacjentem o objawach i przeprowadzi badanie fizykalne. Konieczne może być także wykonanie pewnych badań, w tym zdjęcia rentgenowskiego, rezonansu magnetycznego (MRI) i mielogramu metodą tomografii komputerowej (CT), w której wykorzystuje się barwnik do zobrazowania rdzenia kręgowego i nerwów.

Jak leczy się zwężenie nerwu przeponowego?

Leczenie zwężenia kanału kręgowego zależy od stopnia zajęcia nerwu i nasilenia objawów. Lekarz prawdopodobnie rozpocznie od leczenia zachowawczego. Poniżej znajduje się krótkie omówienie niektórych opcji leczenia.

Leki. Mogą to być dostępne na receptę lub bez recepty niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ), leki przeciwbólowe na receptę, środki rozluźniające mięśnie i sterydy.

Korekta postawy. Jeśli Twój kręgosłup nie jest prawidłowo ustawiony, może to powodować obciążenie dolnej części pleców i szyi.?

Modyfikacja aktywności. Zmiana środowiska w domu i w pracy w celu ograniczenia zginania, skręcania i rozciągania może pomóc w łagodzeniu objawów. Konieczne może być także nauczenie się prawidłowych technik podnoszenia.?

Fizykoterapia. Terapeuta może pomóc w nauce ćwiczeń poprawiających elastyczność, siłę i krążenie. Może to pomóc w zmniejszeniu bólu i stanu zapalnego.

Aparat ortopedyczny. Może być konieczne noszenie ortez dla podtrzymania.?

Operacja. Jeśli leczenie zachowawcze nie przyniesie rezultatów, może być konieczna operacja poszerzenia otworu.

Opcje leczenia domowego

Istnieją pewne sposoby leczenia zwężenia kanału kręgowego, które można zastosować w domu. Oto kilka propozycji.

Środki przeciwbólowe. Spróbuj zastosować dostępne bez recepty leki przeciwbólowe, takie jak NLPZ, aby złagodzić ból i stan zapalny.

Stosowanie lodu lub ciepła. Ciepło lub lód mogą złagodzić objawy.

Korzystanie z urządzeń wspomagających. Chodzik lub laska mogą pomóc w uniknięciu upadków. Mogą one również pomóc w łagodzeniu bólu, umożliwiając pochylanie się do przodu podczas chodzenia.?

Ćwiczenie. Porozmawiaj z lekarzem lub fizykoterapeutą o tym, jakie ćwiczenia możesz wykonywać, aby poprawić swoją równowagę i wzmocnić mięśnie.?

Utrzymywanie prawidłowej wagi ciała. Jeśli masz nadwagę, utrata wagi może pomóc w odciążeniu kręgosłupa.?

Dowiedz się, czym jest test Spurlinga, co oznacza wynik pozytywny, jak się go wykonuje i więcej.

Co to jest test Spurlinga?

Test Spurlinga został wprowadzony w 1944 roku. Nazwa pochodzi od nazwiska jednego z neurochirurgów, Roya Spurlinga, który stworzył test do badania bólu szyi. Test ten jest testem prowokacyjnym, który służy do badania kręgosłupa. Test prowokacyjny polega na wywieraniu nacisku na ciało pacjenta w celu wywołania reakcji. Jego czułość jest łagodna do umiarkowanej.

Lekarz wykona na Tobie test Spurlinga, aby spróbować wywołać te same objawy bólu szyi, które odczuwasz. Jego działanie polega na uciskaniu chorego korzenia nerwowego.????

Zrozumienie pozytywnego wyniku testu Spurlinga

Po wykonaniu testu Spurlinga wynik będzie albo pozytywny, albo negatywny. Wynik pozytywny uzyskasz, jeśli podczas badania poczujesz ból. Ból będzie promieniował przez ramię, gdy lekarz będzie poruszał i przechylał głowę.

Pozytywny wynik testu Spurlinga oznacza, że masz ucisk na korzenie nerwowe. Ból ten może dotyczyć szyi, barku lub ramion. Czasami jest on podobny do osłabienia mięśni.

Jeśli uważasz, że masz zaciśnięty nerw lub radikulopatię szyjną, dodatni wynik testu Spurlinga może pomóc lekarzowi w postawieniu diagnozy. Udowodniono, że test Spurlinga jest bardzo dokładny. Lekarz przeprowadza test, biorąc pod uwagę wywiad i inne objawy fizyczne.

Jeśli wynik testu jest pozytywny, prawdopodobnie jeden lub więcej korzeni nerwowych jest uciskanych w kręgosłupie. Może to być spowodowane złamaniem lub przemieszczeniem kręgów. Może to być również spowodowane przez:?

• Obrzęk

• Tkanka bliznowata

• Wypadnięty lub przepuknięty dysk kręgowy

• Silny skurcz mięśni

Jak przeprowadza się test spurlingu

Jeśli lekarz przeprowadza klasyczny test Spurlinga, zaczyna od powolnego wyciągnięcia szyi. Następnie zgina głowę i szyję w stronę, która powoduje ból. Jeśli poczujesz ból, wynik testu będzie pozytywny. Test jest tak skonstruowany, aby odwzorować ból i napięcie, które odczuwasz.

Tradycyjny test Spurlinga jest wykonywany poprzez wywieranie nacisku na głowę. Możesz odczuwać ból lub dziwne wrażenia. Lekarz będzie utrzymywał ucisk do końca badania. W przypadku odczuwania bólu lub dyskomfortu badanie zostanie przerwane wcześniej. Jeśli zaczniesz odczuwać ból, drętwienie, mrowienie lub jakiekolwiek inne uczucie promieniujące w dół ramienia, oznacza to, że wynik testu jest pozytywny.

Jeśli nie odczuwasz bólu podczas podstawowego testu uciskowego, lekarz przejdzie do następnego etapu. Najpierw lekarz wyciągnie szyję i przesunie głowę w dół. Następnie lekarz obraca głowę z boku na bok, przy czym głowa jest nadal wyciągnięta i skierowana w dół. Ruchy te należy wykonywać do momentu poczucia bólu. Jeśli po zakończeniu badania nie poczujesz bólu, wynik będzie negatywny.

Dokładność badania ostrości

Test Spurlinga jest wysoce specyficznym testem prowokacyjnym. Nie jest jednak testem czułym. Jest przeznaczony do diagnozowania uciśniętego lub ściśniętego nerwu w kręgosłupie.

Jeśli uważasz, że cierpisz na radikulopatię szyjną, powinieneś porozmawiać z lekarzem o wykonaniu testu Spurlinga.

Pięć innych badań wykonywanych podczas badania kręgosłupa

Oprócz testu Spurlinga, podczas badania kręgosłupa można zastosować inne testy prowokacyjne w celu ustalenia przyczyny bólu.

Objaw abdukcji (odciążenia) barku. Lekarz poprosi pacjenta o położenie ręki na głowie. Zmniejsza to nieco napięcie ramion. Wynik będzie pozytywny, jeśli podczas tego testu ból ustąpi.?

Test dystrakcji szyi. Podczas tego testu lekarz przyłoży siłę, chwytając Twoją głowę pod brodą. Wynik będzie pozytywny, jeśli poczujesz ulgę w karku.

Objaw Lhermittesa. Ten test jest wykonywany, gdy lekarz zgina kręgosłup szyjny. Jeśli poczujesz podobny do wstrząsu ból lub uczucie w dole kręgosłupa, ramion i nóg, wynik testu będzie pozytywny.

Objaw Hoffmana. Lekarz poprosi Cię o pstryknięcie kciukiem i palcem wskazującym. Wynik będzie pozytywny, jeśli kciuk i palec wskazujący nie zareagują na test lub nie będą w stanie wykonać ruchów.

Test Adsonsa. Lekarz poprosi o trzymanie podbródka w górze i obrócenie głowy na stronę dotkniętą chorobą. Jeśli nie masz tętna promieniowego, wynik testu będzie pozytywny.

Znieczulenie zewnątrzoponowe może pomóc w zwalczaniu bólu podczas operacji oraz w niektórych rodzajach bólu przewlekłego. Dowiedz się, co się dzieje i kto nie powinien go otrzymać.

Jest to zastrzyk, który wykonuje się w przestrzeni zewnątrzoponowej, tuż za błoną chroniącą rdzeń kręgowy. Lekarze stosują zastrzyki zewnątrzoponowe w celu uśmierzenia bólu w trakcie i po operacji, a także w leczeniu bólu przewlekłego.

Procedura ta nie jest odpowiednia w każdym przypadku. Jeśli jednak jest to możliwe, wymaga mniejszej dawki leku i w rezultacie ma mniej skutków ubocznych. Znieczulenie zewnątrzoponowe może nawet zapewnić długotrwałą ulgę w bólu, a jednocześnie pomóc zachować czujność i mobilność.

Blokady nerwów zewnątrzoponowych

Jest to jedno z najczęstszych zastosowań znieczulenia zewnątrzoponowego. Jest to rodzaj znieczulenia, które lekarze mogą podać podczas operacji, aby znieczulić nerwy rdzeniowe i zapobiec przenoszeniu sygnałów bólowych do mózgu. Zwykle zaczyna ono działać po upływie zaledwie 10-20 minut.

Blokadę nerwów uzyskuje się za pomocą małej, elastycznej rurki, zwanej cewnikiem, która jest umieszczana w pobliżu kręgosłupa w dolnej części pleców i która dostarcza lek bez przerwy, dzięki czemu pacjent nie odczuwa bólu podczas operacji.

Znieczulenie zewnątrzoponowe jest ukierunkowane na nerwy, które przenoszą sygnały bólowe. Dzięki temu nadal możesz odczuwać dotyk i nacisk. W rzeczywistości, nawet jeśli nie będziesz odczuwać bólu w dolnej części ciała, możesz być w stanie chodzić z pewną pomocą. Z tych powodów lekarze zazwyczaj zalecają stosowanie znieczulenia zewnątrzoponowego, gdy kobieta decyduje się na znieczulenie podczas porodu.

Skutki uboczne obejmują spadek ciśnienia krwi, problemy z oddawaniem moczu i ból głowy. Rzadkie powikłania to krwawienie w przestrzeni zewnątrzoponowej, uszkodzenie nerwów i zakażenie.

Zastrzyki zewnątrzoponowe

W niektórych zastrzykach zewnątrzoponowych podaje się różne leki, w tym steroidy, w celu zmniejszenia bólu i stanu zapalnego w plecach, szyi, ramionach lub nogach.

Lekarz wykona zdjęcie rentgenowskie z użyciem specjalnego barwnika, aby wprowadzić igłę we właściwe miejsce. Wybierze miejsce wzdłuż kręgosłupa, od dolnej części szyi do kości ogonowej, które znajduje się najbliżej nerwu powodującego ból.

Do schorzeń, które mogą być leczone za pomocą zastrzyku zewnątrzoponowego, należą:

• Nerw uciśnięty

• Ból promieniujący od kręgosłupa

• Przepuklina dysku

• Stenoza kręgosłupa

Zabieg może trwać zaledwie 15 minut, a część znieczulająca zastrzyku może zacząć działać dość szybko. (Część sterydowa, która działa dłużej, powinna zacząć działać w ciągu 2 do 5 dni.) Czas utrzymywania się ulgi w bólu jest różny dla każdej osoby. Ten rodzaj zastrzyku nie zawsze przynosi ulgę w bólu. Jeśli jednak tak się stanie, korzyści mogą utrzymywać się nawet przez kilka miesięcy.

Lekarze mogą również zastosować zastrzyki zewnątrzoponowe w celu znalezienia źródła bólu. W takim przypadku zastrzyk będzie skierowany w konkretny nerw. Jeśli pomoże to w uśmierzeniu bólu, lekarz będzie wiedział, że znalazł właściwy nerw.

Częstym działaniem niepożądanym jest odczuwanie większego bólu do czasu, aż lek zacznie działać. Rzadsze działania niepożądane to krwawienie, przejściowe drętwienie lub osłabienie, infekcja, ból głowy lub uszkodzenie nerwów.

Kto nie powinien mieć znieczulenia zewnątrzoponowego?

Istnieje szereg schorzeń, które mogą sprawić, że znieczulenie zewnątrzoponowe będzie dla Ciebie ryzykowne:

• Alergie na leki znieczulające

• Problemy z krzepnięciem krwi

• Zakażenie

• Niekontrolowana cukrzyca

• Inne leki przyjmowane przez pacjenta

W zależności od sytuacji lekarz może poszukać innego sposobu uśmierzania bólu lub konieczne może być odczekanie z zabiegiem do bardziej odpowiedniego momentu.

W tym pokazie slajdów lekarz udzieli informacji na temat operacji złamań kompresyjnych kręgosłupa, w tym rodzajów operacji, przygotowania i powrotu do zdrowia.

1/8

W większości przypadków złamania kompresyjne kręgosłupa – niewielkie pęknięcia kości spowodowane osteoporozą – goją się samoistnie po około 3 miesiącach. Jeśli jednak odczuwasz silny ból i nie możesz go uśmierzyć lekami, ortezą lub odpoczynkiem, konieczna może być operacja.

Lekarz może również zasugerować operację, aby zapobiec uszkodzeniu pobliskich nerwów przez złamane kości. Według najnowszych badań, operacja nie powinna być leczeniem pierwszego wyboru. Lekarz pomoże Ci określić najlepsze dla Ciebie opcje leczenia.

Rodzaje operacji

2/8

Dwa popularne rodzaje operacji to wertebroplastyka i kyfoplastyka. Chirurg wprowadza cement do złamanych kości, aby pomóc w utrzymaniu stabilności kręgosłupa. Operację tę wykonuje się przez mały otwór, dzięki czemu gojenie przebiega szybciej.

Inną opcją jest operacja zespolenia kręgosłupa. Chirurg „spawa” niektóre kości, aby je wzmocnić.

Przygotowania do operacji

3/8

Lekarz wykona zdjęcia kręgosłupa za pomocą promieniowania rentgenowskiego, rezonansu magnetycznego lub tomografii komputerowej.

Poinformuj lekarza o możliwości zajścia w ciążę lub o alergiach. Rzuć palenie. Poinformuj lekarza, jakie leki stosujesz. Być może będziesz musiał odstawić niektóre leki przeciwbólowe i inne leki rozrzedzające krew. W noc poprzedzającą operację nie można nic jeść ani pić po północy.

Co dzieje się podczas operacji

4/8

W przypadku wertebroplastyki chirurg za pomocą igły wstrzykuje cement do uszkodzonej kości.

W przypadku kyfoplastyki chirurg najpierw umieszcza w kości mały balonik i nadmuchuje go, aby unieść kręgosłup. Następnie usuwa się balonik i w pozostawioną przestrzeń wprowadza cement.

W przypadku zespolenia kręgosłupa lekarz umieszcza śruby, płytki lub pręty, które utrzymują kości na miejscu aż do ich połączenia.

Ryzyko związane z operacją

5/8

Metody stosowane w leczeniu złamań kompresyjnych kręgosłupa są bezpieczne. Jednak każda operacja wiąże się z ryzykiem, takim jak krwawienie, ból i infekcja.

Rzadko się to zdarza, ale operacja może uszkodzić nerw, prowadząc do drętwienia, mrowienia lub osłabienia pleców i innych okolic.

Istnieje również niewielkie prawdopodobieństwo, że cement stosowany w wertebroplastyce lub kyfoplastyce może wyciec, co może spowodować uszkodzenie kręgosłupa.

Powrót do zdrowia po operacji

6/8

Po operacji przez pewien czas mogą boleć plecy. Lekarz może zalecić stosowanie leków przeciwbólowych. W celu złagodzenia bólu i obrzęku można przyłożyć do rany woreczek z lodem.

Zapytaj lekarza, jak pielęgnować ranę. Jeśli rana jest gorąca, czerwona lub sączy się z niej płyn, skontaktuj się z lekarzem.

Powrót do formy

7/8

Przez kilka tygodni możesz potrzebować pomocy fizykoterapeuty, który pomoże Ci odzyskać sprawność po operacji. Może on zaproponować Ci ćwiczenia, które przyspieszą gojenie i pomogą zapobiec urazom.

Dobrze jest chodzić, ale na początku powoli. Stopniowo zwiększaj tempo i za każdym razem pokonuj dłuższy dystans.

Powrót do swoich zajęć

8/8

Po operacji powinieneś być w stanie dość szybko wrócić do pracy, ale nie przesadzaj.

Staraj się nie siedzieć ani nie stać przez dłuższy czas. Nie wchodź po schodach, dopóki lekarz nie stwierdzi, że jest to dozwolone.

Poczekaj z ponownym podjęciem intensywnych czynności, takich jak odkurzanie czy koszenie trawnika. Ogranicz ciężar, jaki podnosisz – niezależnie od tego, czy są to zakupy spożywcze, pudło z książkami czy sztanga – do 5 kg lub mniej.

Dowiedz się, jakie są przyczyny bólu górnej i środkowej części pleców. A oto wskazówka: wyprostowana pozycja siedząca naprawdę ma znaczenie.

Jednak ten obszar, który rozciąga się od podstawy szyi do dolnej części klatki piersiowej, może być źródłem bólu.

Struktura pleców

W górnej i środkowej części pleców znajduje się 12 kręgów. Lekarz może mówić o nich od T1 do T12. Litera T oznacza klatkę piersiową.

Pomiędzy kręgami znajdują się dyski gąbczaste. Można o nich myśleć jak o amortyzatorach dla ciała. Stanowią one amortyzację dla kości podczas poruszania się. Więzadła i mięśnie utrzymują kręgosłup razem. Cały ten obszar nazywany jest kręgosłupem piersiowym.

Współpracuje on z żebrami, zapewniając stabilność ciała i chroniąc ważne narządy, takie jak serce i płuca.

Objawy

Ból w górnej i środkowej części pleców może być opisany jako:

• Ból

• Sztywność

• Ostry

• Burning

Przyczyny

Istnieje wiele powodów, dla których może boleć górna i środkowa część pleców. Czasami problemem jest nadwyrężenie lub uszkodzenie mięśni i więzadeł, które podtrzymują kręgosłup. Może to być spowodowane nadmiernym wysiłkiem.

Może to być również wynikiem niewłaściwej postawy. Kiedy siedzisz, staraj się trzymać ramiona z tyłu. Kiedy stoisz, staraj się utrzymywać plecy jak najbardziej wyprostowane, a ciężar ciała równomiernie rozłożony na stopach.

Inne możliwe przyczyny to:

• Zaciskanie nerwów. Może to wystąpić w kręgosłupie w okolicy żeber.

• Złamanie kręgu

• Przepuklina dysku. Gdy obszar wokół dysku jest uszkodzony, materiał amortyzujący wypycha się pomiędzy kręgi i może uciskać nerwy rdzeniowe.

• Choroba zwyrodnieniowa stawów. Chrząstka, która chroni kości, może się zużywać, co prowadzi do bólu. Ostrogi kostne mogą uciskać na nerwy rdzeniowe. Choroba ta może dotyczyć wielu części ciała, ale kręgosłup jest jednym z najczęściej dotkniętych nią miejsc.

• Zespół bólu mięśniowo-powięziowego. Jest to zaburzenie bólowe o charakterze ciągłym (lub przewlekłym). Zazwyczaj jest on wywoływany po wielokrotnym skurczu mięśnia. Czasami ma to związek z wykonywaną pracą lub hobby, które wymaga wykonywania tych samych, powtarzających się ruchów.

• Problemy z pęcherzykiem żółciowym. Kamienie żółciowe mogą powodować ból między łopatkami lub w okolicy prawego barku.

Czy mogę odczuwać ból pleców?

Kilka czynników może zwiększyć prawdopodobieństwo wystąpienia bólu w górnej i środkowej części pleców. Należą do nich:

• Wiek. Ból pleców pojawia się u większości osób w wieku 30 lub 40 lat i jest tym częstszy, im starszy jest człowiek.

• Brak kondycji. Im silniejsze mięśnie pleców, ramion i brzucha, tym mniejsze prawdopodobieństwo urazów.

• Waga. Jeśli nosisz dodatkowe kilogramy, bardziej obciążasz plecy.

• Choroby podstawowe. Choroby takie jak zapalenie stawów i nowotwory mogą powodować ból pleców.

• Palenie tytoniu. Kaszel u palaczy może obciążać kręgosłup. A jeśli palisz, możesz wolniej się leczyć, co może spowodować, że ból pleców będzie się utrzymywał dłużej.

Kiedy należy zgłosić się do lekarza

Jeśli tak jak większość osób cierpisz na ból górnej i środkowej części pleców, możesz poradzić sobie z objawami w domu. Do złagodzenia dolegliwości mogą wystarczyć dostępne bez recepty środki przeciwbólowe, ciepło lub lód.

Należy jednak skontaktować się z lekarzem, jeśli ból staje się zbyt silny lub zaczyna uniemożliwiać wykonywanie codziennych czynności.

Niektóre objawy wymagają szybkiej interwencji. Należą do nich:

• Utrata kontroli nad jelitami lub pęcherzem.

• Gorączka wraz z bólem.

• Ból pojawiający się po upadku, wypadku lub urazie sportowym.