Lekarz mówi ci.

Opieka nad osobą cierpiącą na zespół gwałtownego jedzenia jest dużym wyzwaniem, ale Twoje wsparcie może pomóc Twojej bliskiej osobie wyzdrowieć.

Nie chodzi o jedzenie. Jest to sposób radzenia sobie z emocjami. Chelsea Kronengold, studentka psychologii na Uniwersytecie Columbia, twierdzi, że jest to najważniejsza rzecz, o której należy pamiętać, kiedy mieszka się z osobą cierpiącą na zespół złego odżywiania się lub jest się jej rodzicem. Powinna to wiedzieć – sama została zdiagnozowana 2 lata temu.

Co jeszcze możesz zrobić, aby wesprzeć i wzmocnić osobę cierpiącą na to zaburzenie w jej staraniach o powrót do zdrowia? Musisz się nauczyć:

• Jak dodawać otuchy

• Czego można się spodziewać w trakcie procesu

Poniższe wskazówki mogą pomóc w rozpoczęciu procesu.

Nie oceniaj

Osoby objadające się często czują się osamotnione i wstydzą się swoich nawyków żywieniowych. Zazwyczaj czują się też źle ze swoim ciałem.

Poczucie winy i wstyd są kluczowymi elementami tego zaburzenia, mówi Kronengold. Dlatego tak ważne jest, aby nie krytykować wyglądu czy wagi bliskiej osoby. To tylko podtrzyma ten cykl.

Zamiast tego należy dać do zrozumienia, że martwisz się o jej zdrowie. Zachęcaj ją do pracy nad opanowaniem napadów obżarstwa, mówi Cynthia Bulik, PhD, dyrektor założyciel University of North Carolina Center of Excellence for Eating Disorders.

I daj jej znać, że wspierasz ją na każdym kroku, mówi Abigail Natenshon, autorka książki „When Your Child Has an Eating Disorder”. Przesłanie powinno być takie, że może wyzdrowieć, może zrobić wszystko, co konieczne, aby wyzdrowieć i że istnieje dobra, profesjonalna pomoc.

Dowiedz się więcej o chorobie

Ważne jest, aby zrozumieć, co powoduje zaburzenia odżywiania i jak wpływają one na życie – mówi Natenshon. I wiedzieć, że można je wyleczyć.

Informacje mogą pochodzić z wielu źródeł. Jeśli nie wiesz zbyt wiele, poczytaj o tym zaburzeniu. Możesz zacząć od internetu lub skontaktować się z grupą, taką jak National Eating Disorders Association (Krajowe Stowarzyszenie ds. Zaburzeń Odżywiania), w której Kronengold jest rzeczniczką.

Jeśli jesteś rodzicem lub opiekunem, możesz zwrócić się do zespołu opieki zdrowotnej swojego bliskiego po informacje i porady. Czy lekarz zasugerował leczenie? Jakiego rodzaju terapii potrzebuje pacjent? Dowiedz się, jaka jest różnica między terapią ambulatoryjną a stacjonarną.

Rozwiążcie to razem

Choroba ta może stanowić obciążenie dla każdej rodziny lub związku. Podobnie jak w przypadku innych wspólnych wyzwań, rozmowa na ten temat może pomóc. Ważne jest także, aby zdać sobie sprawę, że nie rozwiążecie wszystkich problemów podczas jednej rozmowy.

Jednym z miejsc, w którym można o tym porozmawiać, jest terapia rodzinna. Może to być dobre rozwiązanie, jeśli dziecko cierpi na tę chorobę. Należy jednak pamiętać, że trzeba być szczerym. „Im bardziej otwarty będzie dialog na sesji terapii rodzinnej, tym bardziej otwarty będzie on między rodzicem a dzieckiem w domu” – mówi Natenshon.

Jeśli oboje jesteście dorośli, a wasza ukochana osoba uczęszcza na terapię indywidualną, możecie nie brać udziału w sesji razem z nią. Możecie jednak pracować nad tym, aby otwarcie rozmawiać o problemach, które pojawiają się w domu. „Po prostu rozmawiajcie i słuchajcie” – radzi Natenshon. W końcu to ona sama zdecyduje, czy skorzysta z zaproponowanych przez Ciebie pomysłów.

Pamiętaj, że ta choroba dotyczy także Ciebie.

Rodziny i opiekunowie powinni także dbać o siebie i szukać pomocy i wsparcia, jeśli opiekują się bliską osobą z zaburzeniami odżywiania, mówi Kronengold.

Nie skupiajcie się na jedzeniu i jedzeniu za każdym razem, kiedy jesteście razem. Wychodźcie i róbcie rzeczy, które nie wiążą się z jedzeniem i jedzeniem. Pójdźcie na spacer, odwiedźcie muzeum lub obejrzyjcie najnowszy film.

Odkryj na nowo posiłek

Czas posiłków może być trudny dla osób z zaburzeniami odżywiania typu „binge eating disorder”. Jak mówi Kronengold, jest bardziej prawdopodobne, że do napadów dochodzi między posiłkami.

Dlatego pomóż bliskiej osobie spojrzeć na jedzenie w nowy sposób. Rodzinne planowanie posiłków i gotowanie to zabawne sposoby na ustalenie nowych wzorców żywieniowych – mówi. Należy pamiętać, że „zdrowe” nie zawsze musi oznaczać niskokaloryczne lub niskotłuszczowe. Zamiast tego skup się na pokarmach, które odżywiają twoje ciało.

Jeśli to ty robisz zapasy w spiżarni, zaopatrz się w pożywne produkty – radzi Bulik. „Wyobraź sobie, że twój partner rzuca palenie, a ty przychodzisz do niego, zapalasz papierosa i dmuchasz mu dymem w twarz. Taką samą pokusą jest posiadanie chipsów lub ciasteczek w pobliżu osoby, która objada się na potęgę”.

Możesz też zaproponować, że przygotujesz posiłek i posprzątasz po nim. Nie narażaj bliskiej osoby na upadek.

Zwracaj uwagę na sygnały ostrzegawcze

Przy odpowiednim leczeniu można wyleczyć się z choroby objadania się, ale czasami wymaga to kilku prób. Zwróć uwagę na nawyki, które mogą sygnalizować niepowodzenie. Możesz zauważyć, że:

• Ograniczają jedzenie lub opuszczają posiłki

• Ukryj opakowania po słodyczach pod łóżkiem

• Jeść w tajemnicy

• Sprawiać wrażenie przygnębionego

Nie przesadzaj. Nie możesz reagować na każdy kęs jedzenia, który zje. Shell czuje się jak „cały czas pod mikroskopem”, mówi Bulik.

Jeśli zauważysz znaki ostrzegawcze, nie oskarżaj. Zamiast tego rozpocznij rozmowę. Natenshon sugeruje, abyś powiedział coś w stylu: „Zauważyłem, że dzisiaj nie jesz. Wydajesz się smutny. Martwię się o Ciebie. Wiedz, że jestem tutaj, jeśli chcesz porozmawiać”.

Niektóre leki mogą pomóc w leczeniu zaburzeń jedzenia z napadami obżarstwa. Dowiedz się od ekspertów doktora, kiedy są one stosowane i jak mogą pomóc Ci w powrocie do zdrowia.

Kiedy stosuje się leki?

Terapia poznawczo-behawioralna i poradnictwo są zwykle pierwszymi krokami w leczeniu zaburzenia. (CBT jest zwykle lepsza niż same leki). Czasami jednak lekarze zalecają jednoczesne stosowanie leków i terapii. Lekarz może przepisać same leki, jeśli terapia nie działa lub nie jest dostępna dla Ciebie.

Jadłowstręt może występować wraz z innymi zaburzeniami psychicznymi, takimi jak depresja, lęk czy nadużywanie substancji psychoaktywnych. Jeśli cierpisz na jedno z tych zaburzeń, leczenie go za pomocą leków może pomóc w walce z objadaniem się.

Rodzaje leków

Lisdexamfetamine dimesylate (Vyvanse) jest pierwszym lekiem zatwierdzonym przez FDA do leczenia zaburzeń objadania się u dorosłych. Jest on również stosowany w leczeniu ADHD. Nie jest jasne, w jaki sposób lek działa w przypadku objadania się, ale uważa się, że kontroluje on zachowania impulsywne, które mogą prowadzić do objadania się. W badaniach wykazano, że pacjenci przyjmujący lek mieli mniej epizodów objadania się.

Czasami lekarze przepisują na zaburzenia jedzenia lek, który nie został specjalnie zatwierdzony do ich leczenia. Nazywa się to przepisywaniem „off-label” i jest to powszechna i akceptowana praktyka.

Do takich leków należą:

Leki przeciwdepresyjne. Są one ukierunkowane na substancje chemiczne w mózgu, które pomagają kontrolować nastrój. Poprawa nastroju może pomóc w zapobieganiu napadom objadania się. Badania wykazują, że pomocne mogą być następujące rodzaje leków przeciwdepresyjnych:

• Selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI)

• Trójcykliczne leki przeciwdepresyjne

• Bupropion (Aplenzin, Forfivo, Wellbutrin), chociaż może powodować napady drgawek, jeśli jest przyjmowany przez osobę, która objada się, a następnie próbuje pozbyć się jedzenia z organizmu (purges)

mogą pomóc niektórym osobom w zaprzestaniu objadania się. Topiramat (Topamax) może działać lepiej na objadanie się niż leki przeciwdepresyjne, ale może powodować poważne skutki uboczne (np. problemy z pamięcią) i nie jest uważany za lek pomagający w łagodzeniu objawów nastroju.

Co nas czeka na horyzoncie?

Naukowcy nadal poszukują nowych metod leczenia napadów obżarstwa. Eksperci twierdzą, że pewnego dnia pomocne mogą okazać się leki przeciw uzależnieniom:

Niektórzy lekarze i naukowcy mają nadzieję, że leki odchudzające mogą pewnego dnia pomóc w powstrzymaniu objadania się. Te, które są dostępne, mogą pomóc ludziom schudnąć, ale nie działają zbyt dobrze w przypadku objadania się. Istnieją również obawy dotyczące niektórych skutków ubocznych. Dlatego też specjaliści od zaburzeń odżywiania zazwyczaj nie przepisują ich w tym przypadku.

PSTD jest powszechne wśród osób cierpiących na zespół gwałtownego jedzenia. Dowiedz się, jak te dwa schorzenia są ze sobą powiązane i jak się je leczy.

To normalne, że doświadczenia z przeszłości mają wpływ na to, jak się zachowujesz i jak się czujesz. To, co zrobiłeś, widziałeś lub przeżyłeś, może mieć wpływ na twoje nawyki żywieniowe – zarówno w dobry, jak i zły sposób. Na przykład, możesz z radością organizować cotygodniowy niedzielny obiad, bo tak robiła twoja mama. Możesz też często się objadać, bo dorastałeś, obserwując, jak robią to inni członkowie rodziny.

Czasami bardzo przykre (traumatyczne) wydarzenie z przeszłości powoduje u danej osoby zaburzenia odżywiania, takie jak objadanie się. Naukowcy od lat donoszą o związku między objadaniem się a zespołem stresu pourazowego (PTSD), który może wystąpić po doświadczeniu lub przeżyciu gwałtownego lub zagrażającego życiu zdarzenia. Przykładami są:

• Przemoc fizyczna, seksualna lub napaść

• Wypadek zagrażający życiu

• Gwałtowna lub przypadkowa śmierć bliskiej osoby

• Terroryzm lub wojna

• Widzenie poważnego przestępstwa, takiego jak morderstwo lub gwałt

Około 1 na 4 osoby objadające się cierpi na PTSD.

„Osobom z PTSD bardzo trudno jest skupić się na teraźniejszości i przyszłości, ponieważ są zaabsorbowane traumatycznymi wspomnieniami lub starają się unikać przypomnień o traumie” – mówi dr Rachel Yehuda. Jest ona dyrektorem oddziału badań nad stresem traumatycznym w Icahn School of Medicine w Mount Sinai w Nowym Jorku. „Czasami oznacza to, że nie planują dobrze przyszłych posiłków i [w rezultacie] mogą być bardzo głodni i objadać się lub objadać się kompulsywnie”.

Jak PTSD wpływa na binges

Naukowcy nie wiedzą jeszcze dokładnie, w jaki sposób PTSD i objadanie się są powiązane w organizmie. Badania wykazują jednak, że oba schorzenia są związane z problemami z hormonami stresu i substancjami chemicznymi mózgu poprawiającymi nastrój. O tym, czy wystąpią u ciebie te dwa zaburzenia, mogą też decydować twoje geny.

W większości przypadków najpierw pojawia się trauma (która prowadzi do PTSD), a później objadanie się. Naukowcy uważają, że ludzie objadają się, aby uciec od bolesnych wspomnień związanych z traumatycznym wydarzeniem.

„Osoby z zaburzeniami odżywiania często nie rozumieją, co czują i dlaczego – mówi dr Timothy Brewerton. Jest on dyrektorem medycznym The Hearth Center for Eating Disorders w Columbia, S.C. Są zbyt zajęci kompulsywnymi próbami znieczulenia bólu jedzeniem”.

Wiele osób objadających się ma negatywne myśli na temat swojego ciała. Badania wykazały, że ten zły obraz ciała jest gorszy, jeśli dana osoba cierpi również na PTSD. Czasami te uczucia są wynikiem traumatycznych przeżyć, które wywołują zaburzenia odżywiania.

Na przykład kobiety, które były wykorzystywane seksualnie, mogą myśleć, że jeśli przybiorą na wadze poprzez objadanie się, napastnicy nie będą ich krzywdzić w przyszłości. (Badania pokazują, że 35% kobiet z zaburzeniami odżywiania się zostało zgwałconych lub napadniętych seksualnie).

Terapie

Jedzenie w nadmiernych ilościach i PTSD można leczyć, często w tym samym czasie. Opowiedz lekarzowi o wszystkich swoich objawach i daj mu znać, jeśli uważasz, że możesz mieć oba zaburzenia.

Głównym celem leczenia napadów objadania się jest ustalenie przyczyny objadania się. Jeśli objawy objadania się są związane z traumatycznymi przeżyciami z przeszłości, lekarze muszą o tym wiedzieć, aby mogli pomóc pacjentowi wyzdrowieć.

Terapie, które mogą pomóc osobie z zespołem napadowego objadania się i PTSD obejmują:

Terapię poznawczo-behawioralną: Badania wykazują, że jest to jedna z najlepszych metod leczenia PTSD i zaburzeń objadania się, kiedy występują one oddzielnie. Może to być dobra opcja dla osoby, u której występują oba te zaburzenia.

Szczególny rodzaj tej terapii, zwany terapią przedłużonej ekspozycji, polega na mówieniu o przerażających wspomnieniach i uczeniu się stawiania czoła swoim lękom. Metoda ta jest skuteczna w przypadku PTSD, ale objawy napadów mogą się pogorszyć, zanim się poprawią.

„Możliwe, że ponowne przeżywanie traumatycznych wydarzeń może tymczasowo zwiększyć chęć popijania” – mówi Yehuda. Lekarze mogą pomóc ci zwalczyć tę potrzebę i ostatecznie ją przezwyciężyć – pod warunkiem, że poinformujesz ich, że zdarza ci się objadać.

Desensytyzacja i reprocesowanie ruchów gałek ocznych (EMDR): W trakcie tej terapii pacjent koncentruje się na ruchach gałek ocznych lub stukaniu dłonią, myśląc o bolesnych wspomnieniach lub rozmawiając o nich.

Naukowcy nie są pewni, dlaczego ta metoda działa, ale sądzą, że naśladuje ona sposób, w jaki mózg działa podczas snu. Może to pomóc w usunięciu „blokady psychicznej”, która może uniemożliwić wyleczenie – mówi Morris Cohen, LCSW. Jest on psychoterapeutą z Nowego Jorku.

EMDR nie jest bezpośrednią metodą leczenia jadłowstrętu, ale może pomóc, jeśli napadowe objadanie się jest spowodowane traumatycznymi przeżyciami.

Leki: Leki przeciwdepresyjne – zwłaszcza selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI) – pomagają wielu osobom z PTSD. Mogą one również pomóc w złagodzeniu lęku i depresji, które często towarzyszą zaburzeniom odżywiania się.

Lekarz proponuje te proste kroki, aby opanować swoje zachowania związane z jedzeniem i znaleźć wsparcie w okresie świątecznym.

Pozytywne wsparcie ze strony rodziny i przyjaciół może poprawić twój obraz ciała i zmniejszyć prawdopodobieństwo, że będziesz jeść w niezdrowy sposób. Przed rozpoczęciem sezonu świątecznego porozmawiaj z osobami, z którymi planujesz spędzać czas. Powiedz im o swoim zaburzeniu objadania się, jeśli jeszcze tego nie zrobiłeś, i poproś o pomoc w unikaniu czynników, które Cię do tego skłoniły. Powiedz im, że negatywne komentarze nie pomagają. Zasugeruj, aby ich komentarze były pozytywne i zachęcające.

Mniej się stresujesz i niepokoisz jedzeniem, jeśli wcześniej o tym pomyślisz. Zaplanuj wakacyjne posiłki wspólnie z lekarzem lub dietetykiem. Porozmawiajcie o tym, jakich potraw się spodziewacie. (Jeśli nie jesteś pewien, zapytaj gospodarzy z wyprzedzeniem): Zastanów się, gdzie i co będziesz jeść, jak ograniczysz wielkość porcji i jak przestaniesz jeść, kiedy powinieneś. W niektórych przypadkach możesz zdecydować się na pominięcie jakiegoś wydarzenia, aby uniknąć pokusy lub stresu.

Jeśli to Ty organizujesz przyjęcie, masz większą kontrolę nad wyborem jedzenia. Na świątecznym stole nie może zabraknąć zdrowych produktów, takich jak świeże owoce i warzywa, pełnoziarniste krakersy z niskotłuszczowym serem czy pieczone kawałki kurczaka. Porcje – i talerze – powinny być małe, dzięki czemu będzie mniej prawdopodobne, że zjesz za dużo. Jeśli idziesz na czyjeś przyjęcie, zaproponuj, że przyniesiesz własne zdrowe danie.

Nie opuszczaj posiłków przed świątecznym przyjęciem lub kolacją. Większe jest prawdopodobieństwo, że będziesz się objadać. Zamiast tego zjedz wcześniej jakąś przekąskę. Kilka paluszków marchewkowych, brokuły, mała sałatka owocowa lub garść migdałów napełnią Cię, dzięki czemu mniej chętnie będziesz sięgać po imprezowe potrawy.

Jeśli lekarz stwierdzi, że jest to w porządku, zjedz ciasteczko lub inny smakołyk na przyjęciu. Pozwól sobie na niektóre potrawy, które uwielbiasz o tej porze roku. Unikanie każdego smakołyku sprawi, że będziesz miał na niego większą ochotę i bardziej prawdopodobne będzie, że będziesz się objadał. Zapytaj lekarza, jak możesz pozwolić sobie na świąteczne smakołyki i jednocześnie zachować zdrowy tryb życia.

Jedzenie nie skusi Cię, jeśli nie będziesz go widział. Zrób jeden talerz i usiądź lub stań jak najdalej od stołu z jedzeniem. Otocz się rodziną lub przyjaciółmi, aby nie myśleć o stole przy bufecie.

Bierz małe kęsy i powoli wszystko przeżuwaj. Będziesz miał wrażenie, że zjadłeś więcej niż w rzeczywistości. Gdy talerz jest pusty, wstań i odejdź od stołu, zanim będziesz miał szansę na jego ponowne napełnienie.

Wakacyjne napoje mogą zawierać tyle samo kalorii, co jedzenie (Eggnog ma prawie 350 kalorii w jednym kubku!) Alkohol może także zwiększyć apetyt i spowodować przejedzenie. Stosuj te same zasady w odniesieniu do swojej szklanki, co do talerza. Nie musisz rezygnować z baru, ale zamawiaj lżejsze napoje lub takie, które nie zawierają alkoholu, np. sok żurawinowy czy seltzer.

Kiedy stół z jedzeniem kusi, znajdź sobie coś innego do roboty. Idź na spacer z przyjacielem, pakuj prezenty lub zagraj w piłkę nożną.

Lekarz udziela wskazówek, jak rozmawiać z lekarzem o objadaniu się.

Przyznanie się do tego, że masz problem z nadmiernym jedzeniem, może nie być łatwe. Jednak kiedy już będziesz na to gotowa, rozmowa z lekarzem o objadaniu się może pomóc ci w powrocie do zdrowia.

Nie wiesz, jak zacząć rozmowę? Lekarze podają następujące cztery wskazówki:

Powiedz lekarzowi, co się dzieje i od jak dawna się objadasz.

Być może będziesz musiał rozpocząć rozmowę. Dzieje się tak dlatego, że lekarze pierwszego kontaktu, jak również ci, którzy zajmują się innymi problemami medycznymi, nie zawsze pytają o wagę i nawyki żywieniowe. Nawet jeśli podjadanie spowodowało przybieranie na wadze, lekarz może zasugerować dietę i ćwiczenia, nie podejrzewając, że może to być zaburzenie objadania się. (Dwie trzecie osób z tym zaburzeniem ma nadwagę).

Pierwszym krokiem jest po prostu ujawnienie się i porozmawianie o tym, mówi dr Randall Flanery. Jest on psychologiem klinicznym w St. Louis, MO. Od ponad 25 lat zajmuje się leczeniem osób z zaburzeniami odżywiania. Jeśli uda ci się rozpocząć dyskusję, może ona naprawdę zacząć żyć własnym życiem.

Powiedz swojemu lekarzowi, jeśli często:

• Zjadasz bardzo duże ilości jedzenia w krótkim czasie

• Rób to do momentu, aż poczujesz się niewygodnie pełny

• Jedz w samotności, ponieważ wstydzisz się tego, ile zjadasz

• Jedz, kiedy nie jesteś głodny

• Poczucie, że nie możesz przestać jeść

• Zdenerwowanie, poczucie winy lub przygnębienie po zakończeniu jedzenia

Lekarz musi wiedzieć, czy twoje nawyki żywieniowe powodują problemy w codziennym życiu. Może zapytać o to:

• Od jak dawna się objadasz?

• Czy miało to wpływ na Twoją zdolność do pracy?

• Czy martwisz się, że jedzenie zawładnęło Twoim życiem?

• Czy unikasz pewnych czynności, takich jak umawianie się na randki lub kupowanie nowych ubrań?

• Czy podjadanie powstrzymuje cię przed jedzeniem posiłków z innymi?

• Jak się czujesz sam ze sobą?

• Jak się czujesz po jedzeniu?

Lekarz zadaje te pytania, ponieważ chce wiedzieć, co może być przyczyną utraty kontroli nad jedzeniem. Eric DeMaria z Bon Secours Maryview Medical Center w Portsmouth, VA, mówi, że niektórzy ludzie objadają się z powodu stresu. Poradnictwo i terapia mogą nauczyć cię rozpoznawać rzeczy, które wywołują u ciebie nadmierne objadanie się, i mogą pomóc ci wyzdrowieć.

Jedzenie w nadmiernych ilościach może występować rodzinnie. Powiedz lekarzowi, jeśli w twojej rodzinie ktoś kiedykolwiek miał zaburzenia odżywiania lub niezdrowe nawyki związane z jedzeniem.

Należy również omówić wszelkie inne problemy i obawy. Dotyczy to również twojego zdrowia psychicznego – wszelkich myśli o uczuciu smutku, niepokoju, a nawet złości. Binge eating często towarzyszy depresji lub innemu zaburzeniu psychicznemu. Ważne jest, aby podjąć leczenie w obu tych przypadkach.

. Wiele osób objadających się ma nadwagę. Niewłaściwa waga może zwiększyć ryzyko wystąpienia wielu innych problemów zdrowotnych, dlatego ważne jest, aby lekarz zbadał pacjenta. Może on również zlecić badania krwi i moczu, aby sprawdzić, jak dobrze funkcjonuje Twój organizm.

Kontroluj się u lekarza regularnie, nawet jeśli jesteś zdrowy.

. W powrocie do zdrowia może pomóc zespół specjalistów. Lekarz jest doskonałym źródłem informacji, ale warto też zwrócić się do specjalisty ds. zdrowia psychicznego lub zaburzeń odżywiania, a także do dietetyka lub specjalisty ds. żywienia. Jeśli lekarz nie skieruje cię do specjalisty, nie bój się go poszukać – radzi DeMaria.

Zaburzenia odżywiania się i depresja są ze sobą ściśle powiązane, ale pomoc jest dostępna.

Osoby objadające się mogą czuć się przygnębione z powodu swoich nawyków żywieniowych. A może te uczucia sprawiają, że jesz więcej. Tak czy inaczej, można wyzdrowieć.

Jak mówi dr Timothy Brewerton, ludzie w pełni wracają do zdrowia i zachowują dobre samopoczucie. Jest on dyrektorem medycznym w The Hearth Center for Eating Disorders w Columbia, S.C.

Kiedy ktoś cierpi na depresję i objada się, może być trudno stwierdzić, czy jeden stan powoduje drugi, czy też nie są one ze sobą powiązane. Często zdarza się, że ludzie wpadają w depresję po przejedzeniu.

Dobra wiadomość jest taka, że istnieją metody leczenia obu tych stanów. Czasami terapia depresji pomaga przestać się objadać.

Szybkie fakty

• Około połowa osób objadających się cierpi na zaburzenia nastroju, takie jak depresja.

• Niektórzy ludzie objadają się, próbując odreagować smutne, beznadziejne uczucia.

• Wiele z osób objadających się, które nie mają obecnie depresji, cierpiało na nią w przeszłości.

Ryzyko wystąpienia obu chorób może również wynikać z urodzenia. Jak twierdzi dr Cynthia Bulik, te same geny, które są związane z depresją, mogą odgrywać rolę w zaburzeniach odżywiania i zaburzeniach lękowych. Jest ona wybitnym profesorem zaburzeń odżywiania na Uniwersytecie Karoliny Północnej w Chapel Hill.

Binge eating disorder może być związany ze zmianami w tych samych substancjach chemicznych w mózgu, które wpływają na depresję.

Znajdź pomoc

Jeśli cierpisz na depresję, poszukaj leczenia. Jeśli nie uzyskasz pomocy, trudniej będzie ci wyjść z zaburzeń objadania się. Może to również zwiększyć prawdopodobieństwo niepowodzenia.

„Potrzebujesz przynajmniej profesjonalnej oceny” – mówi dr Russell Marx. Jest on głównym specjalistą ds. nauki w National Eating Disorder Association.

• Lekarz pierwszego kontaktu to dobre miejsce, aby zacząć, chociaż może nie mieć dużego doświadczenia w leczeniu depresji lub zaburzeń odżywiania.

• Prawdopodobnie konieczna będzie także wizyta u psychiatry, psychologa lub klinicznego pracownika socjalnego.

• Pomocna może być także współpraca z dietetykiem.

Nie każdy specjalista zdrowia psychicznego ma doświadczenie w leczeniu zaburzeń odżywiania. Jednak wszyscy dobrze wyszkoleni powinni przynajmniej być w stanie postawić diagnozę i w razie potrzeby skierować pacjenta gdzie indziej, mówi Marx.

Aby znaleźć specjalistę w swojej okolicy, odwiedź stronę Narodowego Stowarzyszenia Zaburzeń Odżywiania (National Eating Disorders Association) lub zadzwoń pod numer 800-931-2237.

Terapia

Nie ma jednego uniwersalnego lekarstwa na zaburzenia łaknienia. Dotyczy to zwłaszcza osób cierpiących również na depresję. Jeśli cierpisz na obie te choroby, lekarz może zalecić terapię i leczenie farmakologiczne.

W leczeniu depresji naukowcy opracowali terapię poznawczo-behawioralną (cognitive behavioral therapy – CBT). Obecnie jest to jeden z najskuteczniejszych sposobów leczenia zaburzeń odżywiania się – mówi Bulik.

„W przypadku łagodnej lub umiarkowanej depresji CBT jest prawdopodobnie równie dobra jak leki” – mówi Brewerton.

CBT uczy dostrzegania negatywnych myśli i nawyków oraz zmieniania ich na zdrowsze. Na przykład, za każdym razem, kiedy przejeżdżasz obok pewnej restauracji typu fast food, możesz myśleć: „Muszę zjeść podwójnego cheeseburgera z frytkami i colą” – mówi Brewerton. Ale tak naprawdę nie musisz jeść tych produktów. Nie musisz nawet przejeżdżać obok tej restauracji. Możesz pojechać inną trasą”.

Leki

Lekarz może przepisać ci leki, jeśli cierpisz na jadłowstręt i depresję. Niektóre ze stosowanych leków to:

• Leki przeciwdepresyjne

  : Leki te oddziałują na pewne substancje chemiczne w mózgu, aby poprawić nastrój. Te same substancje chemiczne „są zaangażowane w apetyt i [uczucie sytości], jak również w regulację nastroju” – mówi Brewerton.

• Środki pobudzające:

  Leki te zwiększają energię i koncentrację, co może pomóc w złagodzeniu objawów depresji. Dimesylan lisdexamfetaminy (Vyvanse) jest lekiem pobudzającym, zatwierdzonym do leczenia zaburzeń objadania się. Badania wykazały, że pomaga kontrolować zachowania impulsywne, które mogą prowadzić do objadania się.

Zespół nagłego jedzenia to stan charakteryzujący się niekontrolowanym jedzeniem. Dowiedz się więcej na ten temat od lekarza.

Zaburzenia te charakteryzują się niekontrolowanym objadaniem się i wynikającym z tego przyrostem masy ciała. Osoby z tym zaburzeniem często jedzą duże ilości jedzenia (po przekroczeniu granicy sytości), czując jednocześnie utratę kontroli nad jedzeniem. Chociaż zachowania związane z objadaniem się są podobne do tych występujących w bulimii nervosa, osoby z tym zaburzeniem zazwyczaj nie stosują oczyszczania organizmu poprzez wymioty lub używanie środków przeczyszczających.

Wiele osób z tym zaburzeniem używa jedzenia jako sposobu na radzenie sobie z nieprzyjemnymi uczuciami i emocjami. Są to osoby, które nigdy nie nauczyły się, jak prawidłowo radzić sobie ze stresem, a jedzenie jest dla nich pocieszające i uspokajające. Niestety, często kończy się to poczuciem smutku i winy z powodu niemożności kontrolowania jedzenia, co potęguje stres i napędza cykl.

Jak częste jest zaburzenie objadania się?

Mimo że dopiero niedawno zostało uznane za odrębne zaburzenie, jest prawdopodobnie najczęstszym zaburzeniem odżywiania. Większość osób z tym zaburzeniem to osoby otyłe (ponad 20% powyżej zdrowej wagi ciała), ale mogą się na nie zapadać także osoby o normalnej wadze.

Zaburzenia te dotyczą prawie 3% dorosłych mieszkańców Stanów Zjednoczonych w ciągu całego życia. Wśród osób lekko otyłych, korzystających z samopomocy lub komercyjnych programów odchudzania, od 10% do 15% ma zaburzenia jedzenia w nadmiernych ilościach. Zaburzenie to jest bardziej powszechne u osób w wieku od 18 do 59 lat, a nawet bardziej powszechne u osób z dużą otyłością.

Binge eating disorder jest nieco częstszy u kobiet niż u mężczyzn. Zaburzenie to dotyka Afroamerykanów równie często jak białych; częstość jego występowania w innych grupach etnicznych nie jest jeszcze znana. Osoby otyłe z zaburzeniami odżywiania się często mają nadwagę w młodszym wieku niż osoby bez tego zaburzenia. U tych osób mogą również występować częstsze epizody utraty i ponownego przybrania na wadze.

Vyvanse, lek opracowany w celu leczenia ADHD, został zatwierdzony przez FDA do leczenia zaburzeń objadania się u dorosłych.

?

Poznaj mity i fakty dotyczące zaburzenia jedzenia w nadmiernych ilościach (binge eating disorder), czyli chęci przejadania się.

Binge eating wiąże się z poczuciem przygnębienia, winy i braku kontroli. Nie chodzi o świętowanie – to tylko jeden z powszechnych mitów na temat tego zaburzenia. Oto kilka innych.

Fakt: Wiele osób od czasu do czasu je za dużo, zwłaszcza podczas świąt. Jednak dla osób z BED objadanie się jest pragnieniem, które powoduje poważne cierpienie. Zdarza się to również regularnie. Osoby cierpiące na tę chorobę objadają się co najmniej raz w tygodniu przez co najmniej 3 miesiące. Jest to zaburzenie psychiatryczne, zgodnie z DSM, podręcznikiem używanym do określania stanów zdrowia psychicznego.

Fakt: Nie można stwierdzić, czy ktoś ma BED, patrząc tylko na niego. Ludzie, którzy się objadają, mają przeróżne kształty i rozmiary. Jak to możliwe? Należy wziąć pod uwagę, że ilość jedzenia i liczba kalorii przyjmowanych podczas objadania się, jak również tempo spalania kalorii, różnią się w zależności od osoby. Mimo to wiele osób z tym zaburzeniem ma również problemy z kontrolowaniem wagi. Uważa się, że około dwie trzecie osób z tym zaburzeniem jest otyłych.

Fakt: Na pierwszy rzut oka bulimia i BED wydają się podobne. Osoby cierpiące na te zaburzenia kompulsywnie jedzą duże ilości jedzenia, w wyniku czego czują się przygnębione, zawstydzone, winne i pozbawione kontroli. Istnieje jednak jedna zasadnicza różnica między tymi zaburzeniami: Po przejedzeniu osoby cierpiące na bulimię próbują pozbyć się zbędnych kalorii poprzez oczyszczanie organizmu, co może oznaczać wymioty, stosowanie środków przeczyszczających lub moczopędnych (tabletek z wodą) albo nadmierne ćwiczenia fizyczne.

Fakt: BED dotyka znacznie więcej osób niż inne zaburzenia odżywiania. Uważa się, że jest to najczęstsze zaburzenie odżywiania w Stanach Zjednoczonych, które w pewnym momencie życia dotknęło ponad 6 milionów Amerykanów.

Fakt: Inne zaburzenia odżywiania dotyczą głównie kobiet. BED ma tendencję do atakowania obu płci. Prawdopodobieństwo wystąpienia BED u mężczyzn jest pięć razy większe niż w przypadku innych zaburzeń odżywiania. I chociaż zaburzenie to jest związane z negatywnymi emocjami i większym stresem, należy pamiętać, że nie jest to taki sam przypadek jak zwykłe objadanie się – na przykład zjedzenie pudełka ciastek po rozstaniu. Zamiast tego osoby z tym zaburzeniem czują się zmuszone do regularnego objadania się i nie są w stanie kontrolować swojego zachowania.

Fakt: Nastolatki nie są odporne. BED dotyka około 1,6% nastolatków.

Ale bardziej niż inne zaburzenia odżywiania, to zaburzenie może zaatakować w każdej chwili. Średni wiek pojawienia się choroby to 25 lat. Zwłaszcza wśród mężczyzn prawdopodobieństwo wystąpienia tego zaburzenia jest większe w połowie życia.

Fakt: Podobnie jak inne zaburzenia odżywiania, BED może być przyczyną poważnych problemów zdrowotnych. Wiele osób z tym zaburzeniem ma inne problemy emocjonalne lub psychiczne, takie jak depresja, lęk czy choroba dwubiegunowa. Są one bardziej narażone na problemy z nadużywaniem substancji. Osoby z nadwagą lub otyłością są również zagrożone takimi problemami, jak choroby serca, nadciśnienie i cukrzyca typu 2.

Fakt: Osoby leczące się z powodu zaburzeń odżywiania, w tym BED, mogą znacznie poprawić swój stan zdrowia i jakość życia. Psychoterapia może pomóc w rozwiązaniu problemów emocjonalnych, które mogą przyczyniać się do powstawania zaburzeń, i wprowadzić ludzi na drogę prowadzącą do zdrowszego myślenia i nawyków. W badaniach naukowych wykazano, że leki wydawane na receptę, takie jak leki przeciwdepresyjne, niektóre leki przeciwdrgawkowe oraz stymulanty (leki na ADHD, które zwiększają czujność, pobudliwość i ruch), takie jak sole amfetaminy, również pomagają – zwłaszcza w połączeniu z terapią. W rzeczywistości Vyvanse został zatwierdzony przez FDA do leczenia zaburzeń objadania się. Pomocna może być także współpraca z dietetykiem lub udział w programie odchudzania dla osób z zaburzeniami odżywiania.

Nadmierne objadanie się może mieć wpływ na twoje ciało i dziecko w czasie ciąży. Może również wpłynąć na zdolność zajścia w ciążę. Oto, co powinny wiedzieć mamy o objadaniu się przed i w czasie ciąży.

Dobrym pierwszym krokiem w kierunku udanej ciąży jest dowiedzenie się, jak objadanie się wpływa na twoje ciało i nienarodzone dziecko.

Starasz się zajść w ciążę? Koniecznie przeczytaj to.

Nadmierne objadanie się a zachcianki w ciąży

Wiele kobiet w ciąży je więcej niż zwykle. Jest to normalne. Ale regularne spożywanie dużej ilości jedzenia, kiedy nie jest się głodnym, a czasem aż do wystąpienia objawów chorobowych, nie jest.

Masz do czynienia z czymś więcej niż tylko zwykłymi ciążowymi zachciankami, jeśli:

• Czujesz, że nie panujesz nad jedzeniem

• Często jesz w ukryciu z powodu poczucia wstydu lub winy

Zajście w ciążę

Objadanie się może spowodować, że miesiączki będą się pojawiać rzadziej, staną się nieregularne lub nawet ustaną. Jeśli tak się dzieje, organizm nie uwalnia jajeczka (owulacja) wtedy, kiedy powinien co miesiąc. Może to utrudnić zajście w ciążę.

Podczas ciąży i porodu

Chęć objadania się może zniknąć w czasie ciąży. Dzieje się tak w przypadku kilku kobiet. Jednak badania wykazują, że przejadanie się często trwa nadal. Wiele kobiet po raz pierwszy doświadcza tego zaburzenia w czasie ciąży.

Wiele osób objadających się ma nadwagę lub otyłość. Nadmiar tłuszczu w okolicy środka ciała może utrudniać lekarzowi śledzenie wzrostu i rozwoju dziecka za pomocą badania ultrasonograficznego.

Jeśli masz nadwagę, jesteś bardziej narażona na pewne problemy w czasie ciąży, w tym:

• Wysokie ciśnienie krwi i zbyt duża ilość białka w moczu (stan przedrzucawkowy)

• Wysoki poziom cukru we krwi podczas ciąży (cukrzyca ciążowa)

• Konieczność wykonania cesarskiego cięcia

• Zakażenie po urodzeniu dziecka

Badania wykazują również, że nadmierne objadanie się zwiększa ryzyko

• Utraty dziecka przed urodzeniem (poronienie)

• Długi czas porodu, który może zwiększyć komplikacje porodowe

• Urodzenie dziecka z wadami wrodzonymi

• Urodzenie wcześniaka

Przedwczesny poród może narażać dziecko na:

• zaburzeń oddychania zwanych zespołem zaburzeń oddychania

• Choroby płuc

• Choroby oczu

• Żółta skóra i oczy z powodu problemów z wątrobą (żółtaczka)

• Inne problemy zdrowotne

Czasami dzieci urodzone przez matki z zaburzeniami odżywiania się ważą więcej niż inne dzieci urodzone w tym samym okresie ciąży.

Może się tak zdarzyć, jeśli cierpisz na cukrzycę ciążową – ale twoje przejedzenie też może mieć w tym swój udział. Twoje dziecko otrzymuje składniki odżywcze z tego, co jesz lub pijesz. Badania wykazują, że kobiety, które jedzą na mieście, mają tendencję do spożywania większych ilości tłuszczów nasyconych. Jest to niezdrowe zarówno dla matki, jak i dla dziecka.

Uzyskaj wsparcie

Najlepszą rzeczą, jaką możesz zrobić, jest zwrócenie się o pomoc do specjalistów, którzy bezpiecznie przeprowadzą Cię przez ciążę. Ważne jest, aby być szczerym z lekarzami na temat swoich nawyków żywieniowych przed i w czasie ciąży.

W czasie ciąży lekarz może zasugerować, aby oprócz normalnych badań kontrolnych:

• Regularnie uprawiaj ćwiczenia fizyczne odpowiednie dla okresu ciąży.

• Umów się na dodatkowe wizyty, aby obserwować rozwój dziecka.

• Weź pod uwagę poradnictwo i terapię (ważny element leczenia napadów objadania się).

• Spotkaj się z dietetykiem.

• Uczęszczaj do grupy wsparcia dla osób z zaburzeniami odżywiania.

Lekarz może również chcieć zbadać, czy nie występują u ciebie objawy depresji po urodzeniu dziecka (depresja poporodowa). Depresja występuje często u osób objadających się, a także u świeżo upieczonych matek.

Porozmawiaj z lekarzem o swoich nawykach żywieniowych, nastroju i objawach ciąży. Pomoże to Tobie i Twojemu dziecku uzyskać odpowiednią opiekę, której oboje potrzebujecie, aby rozpocząć zdrowy start.