Lekarz mówi ci.

Ten pokaz slajdów przedstawia przyczyny, objawy, leczenie i sposoby powrotu do zdrowia w przypadku zaburzeń odżywiania się typu „binge eating disorder”.

1/12

Binge eating disorder to nie to samo, co sporadyczne objadanie się. Wiele osób je za dużo od czasu do czasu. Kogo nie bolał brzuch po ogromnym obiedzie z okazji Święta Dziękczynienia? Jednak osoby z tym zaburzeniem odżywiania czują się zmuszone do regularnego objadania się – co najmniej raz w tygodniu przez okres 3 miesięcy lub dłużej.

Poczucie przygnębienia

2/12

Osoby cierpiące na zaburzenia jedzenia z napadami obżarstwa czują, że nie są w stanie kontrolować ilości, a nawet tego, co jedzą. Często jedzą w samotności, dopóki nie poczują się chorzy lub kiedy nie są głodni. Po przejedzeniu pojawia się poczucie winy, wstyd, obrzydzenie lub smutek. Osoby te mogą czuć się tak zawstydzone swoim zachowaniem, że starają się ukryć je przed przyjaciółmi i rodziną.

Różni się od bulimii

3/12

Bulimia i zaburzenie objadania się to nie to samo, choć mają pewne wspólne objawy. Osoby cierpiące na bulimię również regularnie się objadają i mogą odczuwać te same negatywne emocje, takie jak utrata kontroli, wstyd czy poczucie winy. Kluczowa różnica polega na tym, że osoby cierpiące na bulimię „oczyszczają się” po jedzeniu. Mogą zmuszać się do wymiotów, stosować środki przeczyszczające lub moczopędne albo wykonywać zbyt intensywne ćwiczenia fizyczne. Oczyszczanie nie jest częścią zaburzeń związanych z nadmiernym objadaniem się.

Kto jest w grupie ryzyka?

4/12

Zaburzenia te mogą wystąpić u każdego, niezależnie od rasy, płci, wieku czy wagi. Uważa się, że jest to najczęstsze zaburzenie odżywiania w USA. Chociaż kobiety są nieco bardziej narażone na jego wystąpienie, mężczyźni również mogą na nie zachorować. Ponad 6 milionów Amerykanów – 2% mężczyzn i 3,5% kobiet – będzie miało to zaburzenie w pewnym momencie swojego życia. Mężczyźni są bardziej narażeni na zachorowanie w średnim wieku. Wśród nastolatków 1,6% cierpi na zaburzenia odżywiania się typu „binge eating disorder”.

Jak wpływa na wagę

5/12

Wiele osób, u których wystąpiło zaburzenie objadania się, ma również problemy z wagą. Wśród osób z tym zaburzeniem około dwie trzecie jest otyłych, a jedno z badań wykazało, że aż 30% osób, które szukają pomocy w odchudzaniu, również może mieć to zaburzenie. Osoby z nadwagą lub otyłością są również narażone na ryzyko wystąpienia powiązanych z nimi problemów zdrowotnych, takich jak choroby serca, wysokie ciśnienie krwi i cukrzyca typu 2.

Chodzi o zdrowie psychiczne

6/12

Wiele osób z zaburzeniami odżywiania się ma również inne problemy emocjonalne lub psychiczne, takie jak depresja, lęk, zaburzenia dwubiegunowe i nadużywanie substancji psychoaktywnych. Mogą one również odczuwać stres, mieć problemy ze snem i zmagać się z niską samooceną lub wstydliwym obrazem ciała.

Co jest przyczyną zaburzeń objadania się?

7/12

Eksperci nie są pewni, co dokładnie powoduje zaburzenia odżywiania. W grę może wchodzić wiele czynników, w tym geny, psychologia i pochodzenie danej osoby. Diety mogą prowadzić do zaburzeń odżywiania, ale nie wiemy, czy same w sobie mogą je wywołać. Niektórzy ludzie mogą być szczególnie wrażliwi na bodźce związane z jedzeniem, takie jak zapachy czy obrazy jedzenia. Zaburzenie to może być także skutkiem stresujących lub traumatycznych wydarzeń życiowych, takich jak śmierć bliskiej osoby lub dokuczanie z powodu wagi.

Uzdrowienie jest możliwe

8/12

Jeśli myślisz, że możesz mieć zaburzenia jedzenia z przejedzenia, wiedz, że można je skutecznie leczyć. Pierwszym krokiem jest postawienie diagnozy. W tym celu lekarz lub inny pracownik służby zdrowia zbada cię fizycznie i zada pytania dotyczące twoich nawyków żywieniowych, zdrowia emocjonalnego, obrazu ciała i uczuć związanych z jedzeniem.

Leczenie: Pomoc w zakresie myśli, uczuć i jedzenia

9/12

Rozmowa z psychiatrą lub innym doradcą ma kluczowe znaczenie w pracy nad problemami emocjonalnymi. Terapia poznawczo-behawioralna (CBT) ma na celu zmianę negatywnych wzorców myślowych, które mogą wywoływać objadanie się. Terapia interpersonalna (IPT) zajmuje się problemami w związkach, które mogą być z tym związane. Pomocna może być także współpraca z dietetykiem, który nauczy cię zdrowych nawyków żywieniowych i będzie prowadził dziennik żywieniowy w trakcie rekonwalescencji.

Co z lekami?

10/12

Niektóre leki, takie jak antydepresanty i leki przeciwpadaczkowe, które mogą pomóc w kontrolowaniu głodu i chęci objadania się, mogą być użyteczne, jeśli są stosowane razem z poradnictwem. Vyvanse (lisdexamfetamine), lek stosowany w leczeniu ADHD, jest pierwszym lekiem zatwierdzonym przez FDA do leczenia zaburzeń objadania się. Nie jest jasne, jak działa ten lek, ale badania wykazały, że Vyvanse jest w stanie pomóc w zmniejszeniu liczby dni objadania się w tygodniu.

Utrata wagi przy zaburzeniu objadania się z napadami obżarstwa

11/12

Jedzenie w nadmiernych ilościach może prowadzić do przybierania na wadze i utrudniać zrzucenie zbędnych kilogramów oraz utrzymanie ich na stałe. W ramach leczenia osoby z zaburzeniami odżywiania się mogą potrzebować pomocy w tym zakresie. Tradycyjne programy odchudzania mogą pomóc, ale niektórzy ludzie zmagają się ze ścisłymi dietami. Zapytaj swojego lekarza, czy mógłbyś skorzystać ze specjalistycznego programu odchudzania dla osób z zaburzeniami odżywiania.

Profilaktyka

12/12

Jeśli jesteś w grupie ryzyka wystąpienia zaburzeń odżywiania się, możesz podjąć działania, aby do nich nie dopuścić. Zwróć uwagę na takie uczucia, jak poczucie winy, wstyd, impulsywne podejście do jedzenia lub niska samoocena. Jeśli masz tego typu problemy lub jeśli zaburzenia odżywiania występują w twojej rodzinie, porozmawiaj z lekarzem lub terapeutą.

Czego możesz się spodziewać, jeśli korzystasz z opieki stacjonarnej w związku z zaburzeniami łaknienia.

W przypadku leczenia stacjonarnego zaburzeń odżywiania, pacjent mieszka, śpi i ma zapewnioną całodobową opiekę w szpitalu lub centrum medycznym leczenia zaburzeń odżywiania. Jest to dość niezwykłe dla osób z tym zaburzeniem, aby potrzebować tego typu leczenia, ale niektórzy tak robią.

Jest to rzadkie, częściowo dlatego, że leczenie ambulatoryjne, które polega na leczeniu bez noclegu, jest dość skuteczne dla większości osób z zaburzeniami odżywiania się – mówi dr Jennifer J. Thomas. Jest ona współdyrektorem Programu Klinicznego i Badawczego Zaburzeń Jedzenia w Massachusetts General Hospital.

Leczenie stacjonarne może być jednak skuteczne. Badania pokazują, że większość osób, które poddają się leczeniu, przestaje się objadać.

Kto potrzebuje leczenia stacjonarnego?

Leczenie stacjonarne może być potrzebne w przypadku napadów objadania się, jeśli:

• Cierpisz również na ciężką depresję lub lęk albo myślisz o samobójstwie. W większości przypadków to właśnie te problemy, a nie zaburzenia odżywiania, będą głównym powodem przyjęcia do szpitala lub ośrodka leczenia. Lekarze będą jednak leczyć również zaburzenia odżywiania.

• Binge eating powoduje poważne problemy medyczne, takie jak niestabilna praca serca.

• Twoje zaburzenie odżywiania jest poważne, a inne metody leczenia nie przyniosły rezultatów.

Na czym polega leczenie stacjonarne

Leczenie będzie dostosowane do Twoich potrzeb. W skład zespołu opieki zdrowotnej mogą wchodzić:

• Lekarz podstawowej opieki zdrowotnej

• Pielęgniarki

• Psychiatrzy

• Dietetycy

• Pracownicy socjalni

• Psychologowie

• Terapeuci

Możesz otrzymać:

• Regularne kontrole przez zespół medyczny

• Płyny podawane przez żyłę (płyny dożylne)

• Leki, takie jak leki przeciwdepresyjne, poprawiające nastrój

• Regularne sesje terapeutyczne

• Terapia grupowa, poradnictwo rodzinne i poradnictwo żywieniowe

Długość pobytu w ośrodku zależy od nasilenia objawów i wysokości ubezpieczenia zdrowotnego. Leczenie szpitalne może być kosztowne i nie musi być objęte ubezpieczeniem.

Cele leczenia

Zespół terapeutyczny pomoże ci:

Lekarze podejmą działania mające na celu poprawę stanu zdrowia – np. problemów z sercem lub myśli samobójczych – które stanowią zagrożenie dla pacjenta.

W większości przypadków psychologowie lub terapeuci stosują terapię poznawczo-behawioralną, która pomaga zmienić negatywne myśli w zdrowsze i bardziej realistyczne.

Będziesz otrzymywać trzy posiłki bez ograniczeń kalorycznych i od jednej do trzech przekąsek dziennie. Zrzucanie kilogramów nie będzie jednak głównym celem.

Pacjenci cierpiący na jadłowstręt są często rozczarowani, kiedy zdają sobie sprawę, że leczenie nie skupia się na utracie wagi – mówi Thomas.

Jest ku temu dobry powód: Dieta jest jednym z największych czynników ryzyka wystąpienia napadów objadania się – mówi dr Angela Guarda. Jest ona dyrektorem Programu Zaburzeń Odżywiania w Johns Hopkins. Ograniczanie kalorii często pogarsza objadanie się.

Kiedy już przestaniesz się objadać, możesz porozmawiać z lekarzem o znalezieniu programu odchudzającego, który pomoże ci zrzucić zbędne kilogramy bez zwiększania prawdopodobieństwa, że znów będziesz mieć ochotę na objadanie się.

Po leczeniu

Leczenie stacjonarne trwa zazwyczaj tylko kilka tygodni. Leczenie zaburzeń objadania się trwa zazwyczaj co najmniej 8 tygodni terapii stacjonarnej lub ambulatoryjnej. Ważne jest kontynuowanie leczenia po powrocie do domu.

Po zakończeniu leczenia stacjonarnego lekarz lub zespół terapeutyczny prawdopodobnie skieruje cię na leczenie ambulatoryjne.

Jeśli leczenie szpitalne nie przyniesie oczekiwanych rezultatów, nie należy się poddawać.

Jak mówi dr Walter Kaye, różni ludzie różnie reagują na różne metody leczenia. Jest on dyrektorem Programu Zaburzeń Jedzenia na Uniwersytecie Kalifornijskim w San Diego. To, że lekarz początkowo zalecił ci jeden rodzaj leczenia, nie oznacza, że będzie to magiczna kula.

Na szczęście istnieje wiele opcji leczenia. Czasami potrzeba kilku prób, ale jeśli nie przestaniesz, są szanse, że ci się polepszy – mówi Kaye.

Więcej informacji na temat jedzenia w afekcie, leczenia i możliwości znalezienia wsparcia i profesjonalnej pomocy można znaleźć na stronie National Eating Disorders Association.

Lekarz pomaga nauczyć się, jak radzić sobie ze stresem w zdrowy sposób, bez sięgania po jedzenie.

Możesz jednak nauczyć się, jak radzić sobie ze stresem bez sięgania po jedzenie. Najpierw musisz poznać związek między stresem a objadaniem się.

Stres, objadanie się, stres

Stres może powodować zarówno zaburzenia łaknienia, jak i chęć objadania się. Osoby z tym zaburzeniem często używają jedzenia, aby poradzić sobie z napięciem i innymi emocjami, które chcą wyłączyć – w tym złością, smutkiem i nudą.

Może to prowadzić do cyklu objadania się, który wygląda następująco:

• Kiedy jesteś zestresowany, dużo jesz.

• Po przejedzeniu czujesz się źle lub martwisz się, że przybierzesz na wadze, co jeszcze bardziej cię stresuje.

Stresujące czynniki, które mogą powodować objadanie się, to m.in:

• Poważna zmiana w życiu, np. przeprowadzka

• Znęcanie się

• Utrata bliskiej osoby

• Problemy z pieniędzmi

• Problemy w twojej rodzinie

• Kłopoty w pracy

Około 1 na 4 osoby objadające się cierpi na inne zaburzenie psychiczne, zwane zespołem stresu pourazowego (PTSD).

Jak stres wpływa na odżywianie się

Dlaczego zły dzień w biurze lub przykre rozstanie sprawiają, że masz ochotę zanurzyć się po uszy w pudełku ciastek lub torebce cukierków? Dzieje się tak dlatego, że w trudnych chwilach organizm wytwarza więcej hormonu zwanego kortyzolem, który wzmaga głód. Jeśli cierpisz na zaburzenie objadania się, masz już wyższy poziom tego hormonu w organizmie niż osoby bez tego zaburzenia. To wzmaga chęć jedzenia.

Czy po zjedzeniu słodyczy lub węglowodanów czujesz się znacznie lepiej? Jest ku temu powód: Te pokarmy powodują, że Twój mózg uwalnia substancję chemiczną zwaną serotoniną, która poprawia Twój nastrój. Dlatego właśnie ciasta, ciasteczka i frytki są często nazywane „pocieszającymi posiłkami” – ale to pocieszające uczucie nie trwa długo. Wkrótce po zjedzeniu tych smakołyków poziom cukru we krwi spada (lub spada), a ty czujesz się zmęczony i roztrzęsiony.

Jak uniknąć objadania się w stresie

Porozmawiaj z lekarzem, jeśli uważasz, że masz problem z objadaniem się. Leczenie zaburzeń objadania się może pomóc ci dowiedzieć się, co powoduje, że przesadzasz z jedzeniem. Nauczysz się także, jak zmienić swoje nawyki.

Pomocne może być prowadzenie dzienniczka żywieniowego. Zapisuj, kiedy się objadasz i jak się czujesz podczas jedzenia. Kiedy już wiesz, co wywołuje napady obżarstwa, możesz spróbować tych zdrowszych sposobów radzenia sobie ze stresem:

• Ćwiczenie.

  Wybierz się na spacer na świeżym powietrzu lub weź udział w zajęciach aerobiku. Pamiętasz ten hormon stresu zwany kortyzolem? Ćwiczenia fizyczne powodują obniżenie poziomu kortyzolu, dzięki czemu nie odczuwasz ogromnej chęci podjadania. Aktywność fizyczna pozwala też oderwać myśli od lodówki i spiżarni. Poza tym zaczniesz lepiej czuć się we własnym ciele.

• Medytuj.

  Przez chwilę skup się na oddechu. Może to złagodzić niepokój i stres. Joga to świetny sposób na medytację i ćwiczenia w tym samym czasie. Regularne ćwiczenia mogą pomóc w dokonywaniu bardziej przemyślanych wyborów, jeśli chodzi o jedzenie.

• Jedz zdrowe „pocieszające potrawy”.

  Kiedy poczujesz chęć podjadania, sięgnij po produkty, które poprawiają samopoczucie bez dodawania tłuszczu i kalorii. Na przykład, wybierz pieczonego słodkiego ziemniaka, pełnoziarnisty makaron z sosem pomidorowym lub fasolę i brązowy ryż.

• Uzyskaj wsparcie.

  Kiedy masz ochotę sięgnąć do słoika z ciasteczkami, zadzwoń do przyjaciela lub krewnego. Pomogą Ci oni w trudnych chwilach.

Pamiętaj, że nie musisz radzić sobie z zaburzeniami odżywiania i stresem sam. Znajdź wsparcie u takich specjalistów, jak ci poniżej:

• Terapeuta lub doradca może pomóc w radzeniu sobie z emocjami w inny sposób niż poprzez jedzenie.

• Dietetyk pomoże Ci opracować dietę, która Cię nasyci i sprawi, że poczujesz się lepiej, dzięki czemu będziesz miał mniejszą ochotę na podjadanie.

• Trener może opracować program ćwiczeń dostosowany do Twojego stylu życia.

Zaburzenia odżywiania mogą powodować wiele innych problemów zdrowotnych. Lekarz wyjaśnia, o których z nich warto wiedzieć?

1/12

Jeśli regularnie spożywasz duże ilości jedzenia w krótkim czasie, możesz cierpieć na zespół gwałtownego objadania się (BED – binge eating disorder). Zaburzenie to może wpływać na twoje zdrowie na wiele sposobów, ale dwa główne zagrożenia to przyrost masy ciała i otyłość. Dwie trzecie osób z BED to osoby otyłe, choć mogą na nie cierpieć także osoby o przeciętnym wzroście.

Co zrobić z nadwagą?

2/12

Wyznacz sobie cel, aby zrzucić zbędne kilogramy. Zdrową wagę można osiągnąć dzięki ćwiczeniom, kontroli porcji i mądremu doborowi żywności. Możesz jednak potrzebować specjalnego programu leczenia zaburzeń odżywiania. Lekarz pomoże ci znaleźć odpowiedni program.

Cukrzyca typu 2

3/12

Przejadanie się może prowadzić do cukrzycy. Oznacza to, że organizm nie potrafi prawidłowo wykorzystywać hormonu insuliny, co utrudnia kontrolę poziomu cukru we krwi. Z czasem może to doprowadzić do uszkodzenia nerek, oczu i serca.

Jak radzić sobie z cukrzycą

4/12

Im więcej wiesz o cukrzycy, tym lepiej możesz kontrolować swój stan. Należy kontrolować poziom cukru we krwi, stosować zdrową dietę i uprawiać dużo ruchu. Być może będziesz potrzebował leków, aby kontrolować chorobę, ale nie każdy je przyjmuje.

Depresja i lęk

5/12

Zaburzenia odżywiania często idą w parze z problemami z nastrojem. Lekarze uważają, że wiele rzeczy może prowadzić do BED, więc trudno powiedzieć z całą pewnością, że przyczyną jest depresja lub lęk. Jednak osoby objadające się często odczuwają wstyd i poczucie winy z powodu swojego problemu. Większość z nich stara się to ukryć.

Jak radzić sobie z zaburzeniami nastroju

6/12

Jedz pożywne posiłki, ćwicz i zasypiaj, ponieważ takie zdrowe nawyki mogą pomóc w walce z lękiem lub depresją. Leczenie BED może również obejmować sesje ze specjalistą z zakresu zdrowia psychicznego, który może zalecić terapię, leki przeciwdepresyjne lub inne leki pomagające w leczeniu zachowań związanych z objadaniem się.

Kłopoty z trawieniem

7/12

Długotrwała zgaga i zespół jelita drażliwego (IBS) mogą wystąpić również u osób objadających się. Problemy te są często związane z przyrostem masy ciała i otyłością, dlatego lekarze nie są pewni, czy winne są same zaburzenia, czy nadmiar kilogramów.

Leczenie zgagi i IBS

8/12

Zgaga, która nie ustępuje, może być przyczyną poważnych problemów, w tym uszkodzenia przełyku – przewodu łączącego jamę ustną z żołądkiem. Jeśli zgaga występuje dwa razy w tygodniu lub częściej, zgłoś się do lekarza. Może on przepisać Ci leki na receptę lub zalecić wizytę u innego lekarza specjalizującego się w leczeniu zaburzeń trawienia. W przypadku IBS pomocna może być zdrowa dieta i ograniczenie stresu, ale może być również konieczne stosowanie leków.

Choroba pęcherzyka żółciowego

9/12

Wiele problemów zdrowotnych związanych z BED – otyłość, wysoki poziom cholesterolu, wysoki poziom trójglicerydów (tłuszczów we krwi) oraz gwałtowne przybieranie i tracenie na wadze – zwiększa również ryzyko wystąpienia problemów z pęcherzykiem żółciowym. Jest to mały woreczek, który znajduje się pod wątrobą. Najczęstszym problemem jest kamica żółciowa, czyli nagromadzenie się cholesterolu lub żółci w tym narządzie.

Leczenie kamieni żółciowych

10/12

Lekarz może być w stanie usunąć je za pomocą operacji lub może być zmuszony do usunięcia pęcherzyka żółciowego. Czasami lekarze przepisują leki rozpuszczające kamienie żółciowe, ale nie jest to rozwiązanie długoterminowe.

Udar mózgu i choroby serca

11/12

Wysokie ciśnienie krwi i wysoki poziom cholesterolu są częste u pacjentów z BED i mogą zwiększać ryzyko udaru mózgu i chorób serca. Jeśli ciśnienie krwi jest zbyt wysokie przez dłuższy czas, powoduje to nadwyrężenie naczyń krwionośnych. Z kolei wysoki poziom cholesterolu może zatykać tętnice.

Wprowadzaj zmiany przyjazne sercu

12/12

Rzuć palenie, zrzuć zbędne kilogramy i regularnie ćwicz, aby obniżyć ciśnienie krwi. Te same kroki mogą obniżyć poziom cholesterolu, podobnie jak dieta bogata w warzywa, produkty pełnoziarniste i chude białka. Lekarz może również przepisać leki, które utrzymają ciśnienie i poziom cholesterolu na niskim poziomie.

Kiedy ktoś z Twoich bliskich cierpi na zaburzenia odżywiania, trudno jest wiedzieć, co powiedzieć lub zrobić. Możesz nauczyć się, jak pomóc i zadbać o siebie.

Nie obwiniaj się

To nie ty spowodowałeś zaburzenia odżywiania. Mogło się to przydarzyć każdemu – w każdej rodzinie. Nie obwiniaj się. Nie obwiniaj też swojej ukochanej osoby. Nie prosili o to, żeby mieć zaburzenia odżywiania. Pokaż, że rozumiesz, przez co przechodzi, i daj jej znać, że będziesz przy niej, aby pomóc jej wyzdrowieć.

Miej otwarty umysł

Może być trudno zrozumieć, dlaczego ukochana osoba wpada w nałóg. Możesz odczuwać złość z powodu tego zachowania lub frustrację, że nie możesz go powstrzymać. Wiedz, że dana osoba już czuje się winna lub zawstydzona. Nie potęguj tych negatywnych uczuć. Postaraj się zachować spokój. Słuchaj z otwartym umysłem. Zapytaj, jak możesz pomóc. Bądź współczujący i staraj się zrozumieć, co czuje dana osoba.

Bądź aktywnym uczestnikiem leczenia

Jeśli dziecko jest w trakcie leczenia, prawdopodobnie będziesz chodził z nim na wizyty lekarskie. Możesz też zaproponować, że pójdziesz na wizytę, jeśli osoba, z którą się spotykasz, jest twoim partnerem lub przyjacielem. Pomiędzy wizytami należy pozostawać w kontakcie z lekarzami, dietetykami i innymi członkami zespołu, aby upewnić się, że leczenie przebiega zgodnie z planem. Zachęcaj osobę chorą do uczęszczania na każdą sesję terapeutyczną, przyjmowania wszystkich leków zgodnie z zaleceniami i stosowania się do zaleceń lekarza. Uczęszczaj na spotkania grup wsparcia dla rodzin i spotkania terapeutyczne. Jeśli jesteś zaangażowany w leczenie, zwiększasz szansę, że osobie chorej uda się odnieść sukces.

Przejmij kontrolę nad jedzeniem

Przechowuj w domu tylko zdrową żywność. Podawaj regularne posiłki o tych samych porach każdego dnia. Zwracaj uwagę na miejsca i sytuacje, w których może dojść do objadania się, takie jak przyjęcia czy wyjścia do centrum handlowego.

Dawaj dobry przykład

Bądź dobrym wzorem do naśladowania dla swojego dziecka lub partnera. Jedz trzy pożywne, dobrze zbilansowane posiłki dziennie. Staraj się nie przejadać i nie stosować diet, które mogą być złym sygnałem dla osoby z zaburzeniami odżywiania. Nigdy nie komentuj wagi lub kształtu ciała.

Trzymajcie się razem

Upewnij się, że wszyscy w domu – łącznie z rodzicami i rodzeństwem – zgadzają się na leczenie i chcą pomóc w jego zakończeniu. Staraj się nie dyskutować o zaburzeniach odżywiania – zwłaszcza w obecności osoby, która je ma.

Nie poddawaj się

Z zaburzeń odżywiania się nie można się wyleczyć w jeden dzień. Może upłynąć trochę czasu, zanim osoby cierpiące na to zaburzenie uświadomią sobie, że mają problem i zgodzą się na leczenie. Bądź cierpliwy, ale stanowczy. Oferuj swoje wsparcie wielokrotnie, nawet jeśli zostanie ono odrzucone. Nie przyjmuj odmowy jako odpowiedzi.

Porozmawiaj z ukochaną osobą

Zrozumiałe jest, że obawiasz się, że osoba, z którą próbujesz rozmawiać, zdenerwuje się lub zezłości. Może nie jesteś pewien, czy masz właściwe słowa. Jeśli tylko dobrze przemyślisz, co i jak powiesz, rozmowa będzie przebiegać bez zakłóceń. Pomocne mogą być pewne zasady i wskazówki:

Nie mów: Musimy natychmiast porozmawiać. Porozmawiaj z bliską osobą, gdy będzie gotowa i chętna. Rozmawiaj w miejscu, w którym czuje się komfortowo, na przykład w domu, a nie w miejscu publicznym. Najlepiej unikać miejsc, w których jest jedzenie, takich jak restauracja.

Nie mów: Musisz uzyskać pomoc. Bliska osoba może nie być gotowa na uzyskanie pomocy, a nawet na przyznanie się do tego, że ma problem. To od niej zależy, czy zdecyduje, że chce wyzdrowieć. Daj jej znać, że będziesz ją wspierał, jeśli i kiedy będzie chciała uzyskać pomoc. Jednym ze sposobów na to jest unikanie stwierdzeń typu „ty”. Na przykład: „Jesz za dużo” lub „Martwisz mnie”. Zamiast tego używaj stwierdzeń „ja” – „martwię się o ciebie”. Jestem tutaj, jeśli chcesz porozmawiać.

Nie mów nic o wadze. Nigdy nie wspominaj o wadze bliskiej osoby, niezależnie od tego, czy wygląda szczuplej, ciężej, czy tak samo jak zwykle. Nawet pozytywne stwierdzenia (Wyglądasz świetnie!) mogą zostać źle zrozumiane i odebrane jako krytyka. Ponadto obawy związane z wagą lub dietą mogą zwiększać prawdopodobieństwo wystąpienia objadania się. Dlatego też ważne jest, aby nie rozmawiać o swojej wadze i nawykach żywieniowych w obecności innych osób.

Nie należy mówić nic o wyborach żywieniowych. Nawet jeśli twój bliski stara się nie objadać lub wyleczył się z zaburzeń odżywiania, nie do ciebie należy krytykowanie, chwalenie czy ocenianie jego wyborów żywieniowych. Pozostaw to terapeucie, dietetykowi lub zespołowi terapeutycznemu. Zaburzenie objadania się nie polega tylko na jedzeniu. Jest to choroba psychiczna. Wyzdrowienie wymaga znacznie więcej niż tylko zaprzestania objadania się.

Nie mów: Ale ty wydajesz się w porządku. A co, jeśli twoja ukochana osoba nie ma nadwagi? Albo jeśli nie zachowuje się w sposób, który tobie wydaje się niezdrowy? Nadal może mieć zaburzenia odżywiania. Istnieje duże prawdopodobieństwo, że twój bliski nie objada się przy tobie, ponieważ większość osób z zaburzeniami odżywiania się objada się w tajemnicy. Mówienie lub sugerowanie, że nic im nie jest, może sprawiać wrażenie, że nie sądzisz, że potrzebują lub powinni otrzymać pomoc.

Należy jednak powiedzieć:

• Zależy mi na tobie.

• Chcę, żebyś był szczęśliwy i zdrowy.

• Jestem tu dla Ciebie, kiedy mnie potrzebujesz.

• Będę Cię wspierać.

• Nie podzielę się tym, co mi powiesz, z nikim innym bez Twojej zgody.

• Nie będę cię osądzał.

Pamiętaj też, że: Czasami najlepszą rzeczą, jaką możesz zrobić, aby wesprzeć osobę z zaburzeniami odżywiania jest słuchanie, a nie mówienie.

Dbaj o siebie

Opieka nad osobą z zaburzeniami odżywiania się może być stresująca i przytłaczająca. Jedno z badań wykazało, że ponad połowa osób, które opiekowały się osobą z zaburzeniami odżywiania, miała stany lękowe. Prawie jedna trzecia cierpiała na depresję. Aby uniknąć wypalenia opiekuna, znajdź czas na rzeczy, które kochasz. Aby dać sobie chwilę wytchnienia, chodź na spacery, masaż lub do kina. Wrócisz do swojej roli opiekuna z nową energią i optymizmem.

Uzyskaj wsparcie

Dołącz do grupy wsparcia dla rodziców dzieci z zaburzeniami odżywiania, gdzie możesz uczyć się od innych osób, które przechodzą przez to samo doświadczenie. Warsztaty dla opiekunów i grupy wsparcia można znaleźć w tych organizacjach zajmujących się zaburzeniami odżywiania:

• Stowarzyszenie Pomocy Osobom z Zaburzeniami Odżywiania się: bedaonline.com/get-help/find-help/

• Families Empowered and Supporting Treatment of Eating Disorders: feast-ed.org/ForParentsandCaregivers.aspx

• Krajowe Stowarzyszenie ds. Zaburzeń Odżywiania: www.nationaleatingdisorders.org/find-help-support

Powrót na właściwe tory po epizodzie objadania się może nie być łatwy. Istnieją jednak sposoby, które mogą pomóc ci w uniknięciu kolejnego napadu obżarstwa.

Zaliczyłeś kolejną wpadkę związaną z objadaniem się. Masz wyrzuty sumienia. Czujesz się fatalnie.

Ale możesz wrócić do punktu, w którym chcesz się znaleźć.

1. Nie obwiniaj się.

Każdy, kto tam był, zna to uczucie. Następstwa objadania się są najgorsze.

Emocjonalnie i psychicznie naprawdę zniszczyłeś siebie – mówi Christine Hirsh, asystentka z Cleveland Heights w Ohio, która od lat zmaga się z problemem objadania się.

Ludzie, którzy się objadają, jedzą w pośpiechu i z ekscytacją… To tak, jakby ktoś szukał narkotyku. Jedzenie jest narkotykiem dla osób, które się objadają. Emocje, stres i zastanawianie się, jak zdobyć to, czego się chce, a następnie zdobycie tego, zanim zostanie się odkrytym… Jesteś wyczerpany.

To dopiero początek. Po zakończeniu objadania się zaczynają się wszystkie negatywne emocje.

Pojawia się wstyd, poczucie beznadziejności, często złość na samego siebie – mówi Ann Kearney-Cooke, psycholog z Instytutu Psychoterapii w Cincinnati.

Hirsh zgadza się z tym.

Ma się to przytłaczające uczucie, że naprawdę nawaliłem” – mówi.

Być może pierwszą rzeczą, którą powinieneś wiedzieć po przejedzeniu, jest to, że – to się zdarza.

Jedną z rzeczy, które zawsze powtarzam ludziom, jest to, że będziesz się objadać, mówi Amy Pershing, dyrektor kliniczny Centrum Zaburzeń Odżywiania w Ann Arbor, MI. W ten sposób budujemy odporność, budujemy zdolność do korygowania kursu. W ten sposób uczymy się, jak pozostać na odwyku”.

Ona też jest wyleczona z objadania się.

W zdrowieniu nie chodzi o to, żeby już nigdy więcej nie sięgnąć po jedzenie – mówi. Chodzi o to, żeby pojadać coraz rzadziej, coraz rzadziej i coraz rzadziej, co pozwala szybciej wyjść z tego cyklu, rozpoznać, co się stało, i zaspokoić swoje potrzeby w inny sposób.

Na tym właśnie polega powrót do zdrowia – nie na tym, żeby już nigdy więcej się nie objadać.

Innymi słowy, nie należy się przejmować, kiedy już się zdarzy.

Zawsze powtarzam, że trzeba ominąć poczucie winy. Nie da się tego zmienić – mówi Hirsh. To nie jest tak, że masz supermoce i możesz cofnąć zegar o godzinę. To już koniec – mówi Hirsh.

Łatwo jest się zadręczać. Ale z torturowania siebie nie wynika nic dobrego.

Zamiast tego poświęć czas na dbanie o siebie, na zaprzyjaźnienie się ze swoim ciałem, jak mówi Pershing. Uświadom sobie, że jest ono twoim domem, a nie tablicą reklamową, którą pokazujesz światu.

Zastanów się, czy nie warto powiedzieć sobie: „Moje ciało jest tak samo warte miłości i szacunku teraz, jak było przed popijawą” – mówi Pershing. Czego potrzebuję teraz, aby zadbać o moje ciało w tej chwili?

2. Dowiedz się, co poszło nie tak.

Czas po pijaństwie to czas na małe poszukiwania. Co mogło być przyczyną popijawy? Głód? (Nałogowi łakomczuchy często głodzą się przed okresem objadania się, co uruchamia cykl, który czasem trudno przerwać). Smutek? Niemiłe spotkanie z kimś?

Musisz być naprawdę ciekawy, dlaczego nie robiłeś tego od trzech tygodni i dlaczego to się stało dzisiaj – mówi Kearney-Cooke. Co się dzieje w moich relacjach? Czy naprawdę byłem głodny? Czy byłem naprawdę zmęczony? Potraktuj to jako źródło informacji.

Cokolwiek to jest, zidentyfikuj to i zrozum. To może pomóc następnym razem.

Kathleen Ashton, psycholog z Cleveland Clinic, mówi: „Rozpoznanie, co się dzieje z napadem objadania się, a następnie podjęcie pewnych kroków w celu wyjścia z niego, może naprawdę pomóc w uniknięciu sytuacji, w której stanie się to na przykład cotygodniowym zjawiskiem. Jak najszybszy powrót na właściwą drogę jest naprawdę ważny.

3. Trzymaj się swojego planu.

Kearney-Cooke ma prosty rytuał dla tych, którzy się objadają. Zaczyna się on od umycia zębów. Oznacza to koniec objadania się i początek nowego zaangażowania na rzecz zdrowia.

Wielu z nich czuje się tak: „Cholera, spieprzyłem to. Idę się wyluzować” – mówi. Chcę, żeby zaczęli mówić: „OK, przesadziłem. Teraz, przez następne 24 godziny, zamierzam natychmiast wrócić do zdrowego odżywiania.

Nie oznacza to stosowania diety lub rezygnacji z jedzenia – co eksperci nazywają ograniczaniem – w celu zrekompensowania sobie przejedzenia. To często prowadzi do kolejnych napadów obżarstwa.

Chodzi o powrót do normalnej rutyny, w tym do ćwiczeń. Pójście na siłownię pomoże uporać się ze stresem związanym z objadaniem się, a także poprawi samopoczucie.

4. Wyjdź z domu.

Niewiele napadów objadania się ma miejsce w restauracji, w obecności rodziny lub przyjaciół.

Ashton twierdzi, że jest to choroba polegająca na izolacji.

Aby nie dopuścić do kolejnej wpadki, często pomaga wyjście z domu, z dala od lodówki i poświęcenie czasu na coś, co się lubi robić. Spacer z psem. Pójście do kina. Udział w zajęciach.

Kiedy osoba zda sobie sprawę, że jedzenie nie jest jedyną rzeczą, której można użyć, aby pozbyć się samotności, bólu, złości, smutku – że jest tyle innych wspaniałych rzeczy do zrobienia, mówi Hirsh – kiedy zda sobie z tego sprawę i znajdzie inne zajęcie lub kilka zajęć, coraz łatwiej jest jej oddzielić się od jedzenia.

5. Zwrócenie się o pomoc.

Znajdź rodzinę, przyjaciół i specjalistów, którzy mogą pomóc. Wiele osób i organizacji, w tym grupy internetowe zrzeszające osoby, które zmagają się z problemem objadania się, jest do Twojej dyspozycji. Od 1% do 5% Amerykanów cierpi na zaburzenia jedzenia z przejedzenia. Są to jedni z ponad 30 milionów Amerykanów, którzy w ciągu swojego życia będą mieli zaburzenia odżywiania.

Nie jesteś sam.

Nie jest to coś, o czym ludzie zazwyczaj rozmawiają. Wiąże się z tym wiele wstydu. Często jest im wstyd, że widzą, co się dzieje, więc unikają myślenia o tym i rozmawiania na ten temat – mówi Ashton. Zmierzenie się z tym wymaga z pewnością wiele odwagi i męstwa. Ale jeśli już się z tym zmierzysz, masz do dyspozycji wiele dobrych metod leczenia. I może ono naprawdę poprawić jakość twojego życia.

Należy zauważyć, że zaburzenie objadania się jest obecnie dobrze zdefiniowane w Diagnostic and Statistical Manual of Mental Disorders, a FDA zaczyna oceniać i zatwierdzać leki przeznaczone specjalnie dla niego.

Porozmawiaj z lekarzem o swoich możliwościach.

Możesz pokonać problem objadania się. Oto 5 kroków od lekarza, które pomogą ci rozpocząć i utrzymać leczenie.

Podjęcie decyzji o leczeniu zaburzeń objadania się jest pierwszym krokiem w kierunku wyzdrowienia. Terapia może sprawić, że poczujesz się lepiej i poznasz sposoby na powstrzymanie objadania się. Badania pokazują, że 70% osób, które są leczone z powodu tego zaburzenia, przestaje się objadać. Jest to wyższy wskaźnik sukcesu niż w przypadku innych zaburzeń odżywiania.

Oto jak zacząć.

Krok pierwszy: Porozmawiaj z lekarzem.

Jeśli masz dobre relacje z lekarzem, poproś o skierowanie do specjalisty od zaburzeń odżywiania. Możesz czuć się zakłopotany, ale nie powinieneś. Prawdopodobnie twój lekarz widuje innych pacjentów, którzy również cierpią na tę przypadłość. Binge eating jest najczęstszym zaburzeniem odżywiania.

Lekarz może również zbadać cię pod kątem innych problemów, które mogą być związane z objadaniem się, takich jak depresja czy lęk, a także problemów związanych z wagą, takich jak wysokie ciśnienie krwi. Wczesne wykrycie tych problemów może zapobiec powikłaniom.

Jeśli nie chcesz rozmawiać o objadaniu się ze swoim lekarzem pierwszego kontaktu, skontaktuj się z psychologiem lub psychiatrą specjalizującym się w zaburzeniach odżywiania. Duże centra medyczne, szpitale i ośrodki leczenia zaburzeń odżywiania to dobre miejsca, aby znaleźć ekspertów od objadania się. National Eating Disorders Association i Binge Eating Disorder Association oferują narzędzia do wyszukiwania, które mogą pomóc w znalezieniu specjalisty w pobliżu.

Krok drugi: Rozpocznij leczenie.

Porozmawiaj z lekarzami i terapeutami o tym, jaki rodzaj leczenia będzie dla Ciebie najlepszy. Istnieje kilka opcji leczenia.

• Leczenie ambulatoryjne

  obejmuje regularne sesje terapeutyczne przez kilka miesięcy. Nie ma potrzeby nocowania w szpitalu lub centrum medycznym. Specjaliści zazwyczaj zalecają rozpoczęcie tego typu leczenia. Większość osób cierpiących na jadłowstręt dobrze radzi sobie z tą terapią.

• Leki

  ?

  są czasami przepisywane razem z terapią. Mogą to być leki pobudzające, przeciwdepresyjne lub przeciwpadaczkowe. Lek stymulujący ADHD – dimesylan lisdexamfetaminy (Vyvanse) – okazał się skuteczny w zmniejszaniu chęci objadania się.

• Leczenie stacjonarne

  to całodobowa opieka w szpitalu lub ośrodku medycznym. Może być konieczne, jeśli masz inne poważne problemy zdrowotne związane z zaburzeniami odżywiania, takie jak ciężka depresja lub myśli samobójcze.

?

Krok 3: Nie martw się o swoją wagę.

Chociaż terapeuta lub lekarz prawdopodobnie powie Ci to samo, warto to powtórzyć: Nie koncentruj się na swojej wadze ani nie stosuj diety. Takie postępowanie zwiększa prawdopodobieństwo wystąpienia napadów obżarstwa. Dzieje się tak dlatego, że ograniczanie kalorii lub unikanie pewnych pokarmów sprawia, że czujemy się pozbawieni energii. Te uczucia mogą sprawić, że będziesz chciał się przejadać.

Krok 4: Uzyskaj wsparcie.

Pomocne może być nawiązanie kontaktu z innymi osobami, które również cierpią na jadłowstręt. Możesz to zrobić uczęszczając na terapię grupową, znajdując grupę wsparcia online lub po prostu regularnie rozmawiając z kimś, kto przechodzi leczenie. Posiadanie partnera, do którego można zadzwonić, kiedy ma się ochotę na objadanie się, może pomóc w zachowaniu siły. Motywacją może być też wysłuchanie opinii innych osób, które przestały się objadać.

Krok 5: Wytrwaj w postanowieniu.

W pierwszych tygodniach leczenia możesz nie zauważyć poprawy. Wiedz, że większość ludzi ogranicza objadanie się w ciągu ok. 6 tygodni i z czasem ich stan się poprawia. Jeśli leczenie nie przyniesie oczekiwanych rezultatów, nie poddawaj się. Istnieje wiele opcji leczenia, które można wypróbować. Czasami już sama zmiana terapeuty lub przejście z terapii indywidualnej na grupową może wiele zmienić.

Jedną z oznak zaburzeń odżywiania się jest jedzenie ogromnych ilości jedzenia w samotności. Dowiedz się, jak rozpoznać, czy nastolatek może mieć to zaburzenie i jak się je leczy.

Co to jest jednorazowe objadanie się?

Binge eating oznacza spożywanie dużych ilości jedzenia, znacznie przekraczających zapotrzebowanie, za jednym razem. Osoba z tym zaburzeniem robi to co najmniej raz w tygodniu przez 3 miesiące lub dłużej i nie może przestać. Podczas jedzenia możesz się „wyłączyć”. Po jedzeniu odczuwasz wstyd, poczucie winy lub inne przykre uczucia.

Osoby z tym zaburzeniem często:

• Objadają się, kiedy nie są nawet głodne

• Jedzenie na osobności z powodu wstydu

• Kontynuować jedzenie, mimo że boli ich brzuch lub są niewygodnie najedzeni

• Jedzenie szybciej niż zwykle

• Po przejedzeniu się czuję obrzydzenie lub przygnębienie

Czy objadanie się bez umiaru może zaszkodzić Twojemu zdrowiu?

W przeciwieństwie do innych zaburzeń odżywiania, osoba, która objada się bez umiaru, nie stosuje również oczyszczania organizmu (wymiotów) ani nie ćwiczy nadmiernie. Może to prowadzić do otyłości i związanych z nią zagrożeń, takich jak cukrzyca, choroby serca, udar, choroby pęcherzyka żółciowego i niektóre rodzaje raka. Większość osób z zaburzeniami odżywiania typu „binge eating disorder” ma nadwagę lub otyłość. Często mają one problemy z wagą i wahania wagi w przeszłości.

Obsesja na punkcie jedzenia może również powodować stres, psuć przyjaźnie i wyczerpać energię psychiczną.

Jak rozpoznać objadanie się?

Ponieważ osoby objadające się zwykle to ukrywają, rodzicom trudno się o tym dowiedzieć. Do objawów należą:

• Duże ilości jedzenia, które wydają się znikać.

  Czy często znikają całe pudełka ciastek lub krakersów?

• Opakowania charakterystyczne.

  Czy znajdujesz puste torby lub pudełka w koszach na śmieci?

• Schowki z jedzeniem. Czy widziałeś zapasy przekąsek w szufladach biurek, plecakach, pod łóżkami, w szafach, w garażu lub w dziwnych miejscach w domu? Czy Twoje dziecko kradło jedzenie?

• Późnonocne popijawy.

  Czy Twoje dziecko czeka, aż zje duże ilości jedzenia, gdy jest samo?

• Waga jo-jo.

  Czy Twoje dziecko przybiera i traci na wadze? Czy też nastąpił nagły przyrost wagi? Osoby obżerające się często ważą zbyt dużo, ale waga może również wahać się od niskiej do wysokiej.

• Dziwactwa związane z jedzeniem. Czy Twoje dziecko prawie nie je podczas posiłków lub je szybko, ale nie traci na wadze? Odmawia niektórych pokarmów? W towarzystwie innych osób może skąpić, a później się objadać. Może też opuszczać posiłki, aby nadrobić zaległości po przejedzeniu. Inne dziwne nawyki żywieniowe mogą obejmować jedzenie bezpośrednio z puszki lub wyjmowanie jedzenia ze śmietnika i zjadanie go.

• Kłopoty w domu lub w szkole. Czy Twoje dziecko wydaje się przygnębione lub niespokojne? Czy jest prześladowane lub dokucza mu się? Jedzenie może być sposobem radzenia sobie z tym problemem. Dziecko może jeść, aby się pocieszyć, uciec lub uniknąć radzenia sobie z trudnymi sytuacjami albo zbuntować się przeciwko zasadom. Połowa osób z zaburzeniami odżywiania typu „binge eating disorder” cierpi na depresję.

• Wycofanie społeczne. Czy Twoje dziecko opuszcza szkołę, imprezy lub wydarzenia towarzyskie? Może to być spowodowane tym, że zostaje w domu i objada się na potęgę.

Jak możesz pomóc swojemu dziecku?

Jeśli obawiasz się, że Twoje dziecko może mieć to zaburzenie:

• Dowiedz się jak najwięcej na ten temat. Przyczyny powstawania zaburzeń jedzenia w nadmiernych ilościach nie są jasne. Jest prawdopodobne, że istnieje więcej niż jedna przyczyna. Geny, obraz ciała, historia diety i zdrowie emocjonalne to czynniki, które wydają się odgrywać pewną rolę.

• Porozmawiaj z dzieckiem na osobności, kiedy jesteś spokojny. Powiedz coś w rodzaju: „Martwię się o Ciebie i o to, co się z Tobą dzieje”, nie mówiąc o jedzeniu ani o jedzeniu. Pamiętaj, że tak naprawdę w tej chorobie nie chodzi o jedzenie. Chodzi o uczucia i inne sprawy.

• Posłuchaj. Nie osądzaj i nie obwiniaj. Spróbuj wypowiedzi w stylu „ja”. („Zauważyłem, że wczoraj zjadłeś wszystkie ciasteczka”). Unikaj mówienia „ty”. („Masz problem”, „Powinieneś z tym skończyć”).

• Okaż dodatkowe wsparcie. Nie zastanawiaj się nad tym, co i ile masz jeść.

• Organizuj zajęcia rodzinne, które nie są związane z jedzeniem. Zorganizuj wieczór gier, spacer z psem.

• Porozmawiaj z lekarzem swojego dziecka. Im szybciej podejmiesz działania, tym mniej zakorzeniony będzie ten nawyk. Lekarz może sprawdzić ogólny stan zdrowia i skierować Cię do specjalistów.

Jak leczy się zaburzenie objadania się?

Nie ma jednej metody leczenia zaburzeń objadania się. Najlepiej leczyć je za pomocą kombinacji różnych metod:

• Terapia rozmowa, taka jak terapia poznawczo-behawioralna i terapia zorientowana na wgląd, może pomóc pacjentowi nauczyć się rozpoznawać myśli i uczucia, które wywołują objadanie się. Terapia grupowa może pomóc w pozbyciu się poczucia wstydu.

• Uczenie się nowych sposobów radzenia sobie z bodźcami, które powodują popadanie w nałóg

• Zajęcia z odżywiania lub poradnictwo żywieniowe pomagają w nauce zdrowego wyboru żywności i, co ważniejsze, w rozpoznawaniu różnicy między głodem fizycznym a emocjonalnym.

• Trening rodzinny może pomóc dziecku w osiągnięciu zdrowego sposobu myślenia i stabilnej wagi.

• FDA zatwierdziła stosowanie leku Vyvanse (lisdexamfetamine) u dorosłych z umiarkowanym lub ciężkim zespołem napadowego jedzenia.

• Czasami leki przeciwdepresyjne są przepisywane zarówno na samo objadanie się, jak i na związane z nim problemy depresyjne.

Pomocna jest także praca nad poprawą ogólnego stanu zdrowia i wizerunku ciała. Pomocna może być joga, zajęcia ruchowe, medytacja lub zajęcia artystyczne.

Kiedy dziecko powinno szukać pomocy w związku z napadowym objadaniem się?

Zanim skonsultujesz się z pracownikami służby zdrowia w sprawie nadmiernego objadania się, konieczna może być rozmowa z dzieckiem. Jeśli dziecko czuje się smutne, niespokojne lub przygnębione i zjada ogromne ilości jedzenia, aby uspokoić swoje emocje, rozmowa ze specjalistą może mu pomóc. Nawet jeśli dziecko nie odczuwa takich emocji, ale jego waga jest o 20% lub więcej wyższa od prawidłowej, lekarz może znaleźć sposoby na kontrolowanie objadania się i zrzucenie nadwagi.

Może być trudno stwierdzić, czy twoje pragnienie ukojenia uczuć jedzeniem przekroczyło niebezpieczną granicę. Poznaj oznaki jedzenia emocjonalnego i 4 mity na temat zaburzeń odżywiania się.

Jedzenie dostarcza naszemu organizmowi paliwa, ale nie jest to jedyny powód, dla którego możesz jeść. Dla wielu osób emocje odgrywają istotną rolę. Na przykład, możesz jeść, ponieważ jesteś:

• Szczęśliwy (tort urodzinowy!)

• Smutne (kto nie jadł lodów po złym dniu?)

• Stres (ta przerwa na czekoladę w biurze o 15:00)

Jedzenie z powodów emocjonalnych często prowadzi do przejadania się, ponieważ w pierwszej kolejności nie było się głodnym.

Sporadyczne objadanie się nie jest poważnym problemem. Jeśli zdarza się to cały czas, może to oznaczać, że cierpisz na zaburzenia odżywiania.

Znaki wskazujące na to, że jesz z powodu emocji

Niektóre sygnały świadczące o tym, że chęć jedzenia ma podłoże czysto emocjonalne, to

• Zdarza się coś stresującego i natychmiast chce się jeść.

  Na prawdziwy głód nie mają wpływu takie rzeczy, jak kłótnia ze współmałżonkiem czy zły dzień w pracy.

• Nagle pojawia się przemożna chęć jedzenia.

  Prawdziwy, fizyczny głód narasta powoli. Nie należy przechodzić od stanu „dobrze” do „głodu” w jednej chwili.

• Masz ochotę tylko na jeden konkretny posiłek.

  Kiedy jesteś głodny, możesz mieć pewne preferencje (na przykład masz ochotę na hamburgera), ale wiesz, że inne opcje też byłyby w porządku. Jeśli zadowoliłbyś się tylko chipsami lub lodami, załóż, że chęć jedzenia ma podłoże emocjonalne.

Nadal nie jesteś pewien, czy Twoje pragnienie ukojenia uczuć jedzeniem nie przekroczyło niebezpiecznej granicy? Oto kilka błędnych przekonań na temat jedzenia emocjonalnego i zaburzeń odżywiania się typu binge eating.

To prawda, że osoby objadające się często robią to, aby stłumić emocje, takie jak zdenerwowanie, ból czy smutek. Jednak większość osób, które sięgają po jedzenie z powodu złego samopoczucia, nie cierpi na zaburzenia odżywiania. „Wszyscy mamy swoje pocieszające potrawy” – mówi dr Randy Flanery, dyrektor programowy Webster Wellness Professionals w St.

Jeśli ktoś się objada, je znacznie więcej niż inni w podobnej sytuacji. Osoby cierpiące na to zaburzenie czują, że nie mają kontroli nad jedzeniem podczas objadania się. Zazwyczaj czują się bardzo zdenerwowane, winne lub zawstydzone z powodu swojego jedzenia. Jeśli tak jest w twoim przypadku, zgłoś się do specjalisty w dziedzinie zdrowia psychicznego w celu postawienia właściwej diagnozy i podjęcia leczenia.

Zjedzenie znacznej ilości jedzenia w krótkim czasie jest rzeczywiście określane jako przejedzenie. Ale można się objadać od czasu do czasu i nie mieć zaburzeń. „Wiele osób – według niektórych szacunków 80% ludzi – miewa napady obżarstwa od czasu do czasu. Wystarczy pomyśleć o Święcie Dziękczynienia” – mówi dr Russell Marx, główny specjalista ds. naukowych w Narodowym Stowarzyszeniu Zaburzeń Odżywiania. Każdy od czasu do czasu sobie pobłaża, zwłaszcza w czasie świąt. Ale jeśli robisz to cały czas, a zwłaszcza jeśli jesz w samotności, bo się tego wstydzisz, zgłoś się do lekarza. Są to objawy zaburzeń odżywiania typu „binge eating disorder”.

W rzeczywistości często jest odwrotnie: Osoby, które się objadają, zwykle nie koncentrują się wystarczająco na tym, co jedzą. Nie zdają sobie sprawy z tego, ile zjedli, dopóki nie skończą. „Wiele razy jedzą niemal automatycznie, nie zwracając na to uwagi” – mówi Flanery. „Później zatrzymują się i mówią: 'O rany, co ja robię?'”.

Jeśli martwisz się o swoje nawyki żywieniowe, prowadź dziennik. Zapisuj szczegółowo, jak się czujesz przed, w trakcie i po posiłku. Zapisuj, co jesz i ile zjadłeś. Pomoże ci to bardziej świadomie podchodzić do jedzenia.

Kolejna rada: „Nie oglądaj telewizji ani nie czytaj książki podczas jedzenia. Zamiast tego przygotuj jedzenie, usiądź przy stole i naprawdę delektuj się smakami i aromatami” – radzi Flanery.

Burczenie w brzuchu jest oznaką fizycznego głodu. Jednak u wielu osób organizm nie sygnalizuje, że czas na jedzenie, aż do wielu, wielu godzin po ostatnim posiłku. „Burczenie w brzuchu może oznaczać, że minęło zbyt dużo czasu od ostatniego posiłku, co sprawia, że jesteś bardziej podatny na przejadanie się” – mówi Flanery. Zwiększa to również prawdopodobieństwo wyboru niezdrowej żywności, na przykład zawierającej dużo cukru, tłuszczu i soli.

Jeśli masz skłonności do objadania się, dobrym pomysłem jest jedzenie zdrowych posiłków o regularnych porach (zaplanowanych co 3 do 4 godzin). Przestrzeganie harmonogramu eliminuje konieczność podejmowania decyzji (czy naprawdę jestem głodny?), co może być stresujące – mówi Flanery.

Istnieje kilka strategii leczenia zaburzeń odżywiania się z napadami obżarstwa. Dowiedz się więcej od lekarza.

Zaburzenia odżywiania wymagają szeroko zakrojonego planu leczenia, który jest dostosowany do indywidualnych potrzeb pacjenta. Celem jest pomoc w uzyskaniu kontroli nad zachowaniami związanymi z jedzeniem. Najczęściej obejmuje to kombinację strategii.

Psychoterapia

Jest to rodzaj indywidualnego poradnictwa, które koncentruje się na zmianie sposobu myślenia (terapia poznawcza) i zachowania (terapia behawioralna). Obejmuje ona praktyczne techniki kształtowania zdrowego podejścia do jedzenia i wagi oraz sposoby zmiany sposobu reagowania na trudne sytuacje.

Leki

Lisdexamfetamina (Vyvanse) została zatwierdzona przez FDA do leczenia zaburzeń objadania się. Lek ten, który jest również stosowany w leczeniu ADHD, pomaga zmniejszyć liczbę epizodów i jest pierwszym lekiem zatwierdzonym przez FDA do leczenia zaburzeń objadania się. Najczęstsze skutki uboczne to suchość w ustach, problemy ze snem, przyspieszone bicie serca i uczucie rozdrażnienia. Lek ten wiąże się jednak z ryzykiem poważnych problemów, takich jak zaburzenia psychiczne, zawał serca i udar mózgu.

Pomocny może być także lek przeciwpadaczkowy topiramat (Topamax), ale jego skutki uboczne mogą obejmować problemy z pamięcią, uczucie mrowienia w palcach rąk i nóg, trudności z mówieniem i uspokojenie.

Lekarze mogą czasem zalecić także stosowanie leków przeciwdepresyjnych.

Poradnictwo żywieniowe

Specjalista pomaga przywrócić prawidłowe nawyki żywieniowe oraz przekazuje wiedzę na temat odżywiania i zbilansowanej diety.

Terapia grupowa i rodzinna

Wsparcie rodziny jest bardzo ważne dla powodzenia leczenia. Pomaga członkom rodziny zrozumieć zaburzenie odżywiania i rozpoznać jego oznaki i objawy, aby mogli lepiej cię wspierać.

W terapii grupowej możesz znaleźć wsparcie i otwarcie rozmawiać o swoich uczuciach i obawach z innymi osobami, które mają wspólne doświadczenia i problemy.

Jakie są prognozy?

Podobnie jak inne zaburzenia odżywiania, objadanie się jest poważnym problemem, który może być rozwiązany dzięki odpowiedniemu leczeniu. Dzięki leczeniu i zaangażowaniu wiele osób z tym zaburzeniem może przezwyciężyć nawyk objadania się i nauczyć się zdrowych wzorców żywieniowych.