Strona główna Blog Strona 3033

Rodzaje zaburzeń dwubiegunowych: 1, 2, mieszane, cyklotymiczne i inne

0

Spojrzenie na różne typy zaburzeń dwubiegunowych, w tym dwubiegunowe I, dwubiegunowe II, zaburzenia cyklotymiczne, dwubiegunowe mieszane i z szybką zmianą faz.

Zaburzenie dwubiegunowe jest chorobą trwającą całe życie. Epizody manii i depresji mogą się powtórzyć, jeśli nie podejmie się leczenia. U wielu osób objawy choroby utrzymują się nawet po podjęciu leczenia. Oto rodzaje zaburzeń dwubiegunowych:

  • Zaburzenie dwubiegunowe typu I obejmuje okresy ciężkich epizodów nastroju, od manii do depresji.

  • Zaburzenie dwubiegunowe II to łagodniejsza forma podwyższenia nastroju, w której łagodniejsze epizody hipomanii występują na przemian z okresami ciężkiej depresji.

  • Zaburzenie cyklotymiczne opisuje krótkie okresy objawów hipomanii na przemian z krótkimi okresami objawów depresji, które nie są tak rozległe ani tak długotrwałe, jak w przypadku pełnych epizodów hipomanii lub pełnych epizodów depresji.

  • ”

    Cechy mieszane”

    odnosi się do jednoczesnego występowania objawów przeciwstawnych biegunów nastroju podczas epizodów maniakalnych, hipomanicznych lub depresyjnych. Charakteryzuje się wysokim poziomem energii, bezsennością i gonitwą myśli. Jednocześnie osoba może doświadczać poczucia beznadziejności, rozpaczy, drażliwości i myśli samobójczych.

  • Rapid-cycling” to termin określający występowanie czterech lub więcej epizodów nastroju w ciągu 12 miesięcy. Epizody muszą trwać przez pewną minimalną liczbę dni, aby można je było uznać za odrębne epizody. U niektórych osób w ciągu jednego tygodnia, a nawet jednego dnia, dochodzi do zmiany polaryzacji nastroju z wysokiego na niski lub odwrotnie, co oznacza, że może nie występować pełen profil objawów określających odrębne, oddzielne epizody (na przykład osoba może nie mieć zmniejszonego zapotrzebowania na sen). W psychiatrii toczy się dyskusja, czy zjawisko to jest właściwą i dobrze ugruntowaną cechą zaburzenia dwubiegunowego. Wzorzec szybkiej zmiany faz może wystąpić w każdym momencie choroby, chociaż niektórzy badacze uważają, że może być bardziej powszechny w późniejszych okresach trwania choroby. Kobiety są bardziej narażone na występowanie szybkich cykli niż mężczyźni. Występowanie szybkich cykli zwiększa ryzyko ciężkiej depresji i prób samobójczych. Leki przeciwdepresyjne mogą być czasami związane z wywoływaniem lub przedłużaniem okresów szybkich cykli. Teoria ta jest jednak kontrowersyjna i nadal jest badana.

Leczenie litem w chorobie dwubiegunowej: Skutki uboczne i inne

0

Dowiedz się więcej od ekspertów doktora na temat stosowania litu w leczeniu choroby dwubiegunowej.

Badania wykazują, że lit może znacząco zmniejszyć ryzyko samobójstwa. Lit pomaga także zapobiegać przyszłym epizodom maniakalnym i depresyjnym. W związku z tym może być przepisywany przez długi okres czasu (nawet pomiędzy epizodami) jako terapia podtrzymująca.

Lit działa na ośrodkowy układ nerwowy (mózg i rdzeń kręgowy). Lekarze nie wiedzą dokładnie, w jaki sposób lit stabilizuje nastrój danej osoby, ale uważa się, że pomaga on wzmocnić połączenia komórek nerwowych w regionach mózgu, które biorą udział w regulacji nastroju, myślenia i zachowania.

Zwykle mija kilka tygodni, zanim lit zaczyna działać. Podczas leczenia lekarz zleci okresowe badania krwi, ponieważ lit może wpływać na czynność nerek lub tarczycy. Lit działa najlepiej, gdy ilość leku w organizmie jest utrzymywana na stałym poziomie. Ważne jest, aby poziom litu w organizmie nie był zbyt niski ani zbyt wysoki. Lekarz prawdopodobnie zaleci także picie od 8 do 12 szklanek wody lub płynów dziennie w trakcie leczenia oraz używanie normalnej ilości soli w pożywieniu. Zarówno sól, jak i płyny mogą wpływać na poziom litu we krwi, dlatego ważne jest, aby spożywać ich stałą ilość każdego dnia.

Dawka litu jest różna u różnych osób i zmienia się w zależności od fazy choroby. Chociaż zaburzenie dwubiegunowe jest często leczone kilkoma lekami, niektórzy ludzie mogą kontrolować swój stan za pomocą samego litu.

Skutki uboczne litu

U około 75% osób przyjmujących lit w chorobie dwubiegunowej występują pewne działania niepożądane, choć mogą być one niewielkie. Mogą one stać się mniej dokuczliwe po kilku tygodniach, kiedy organizm przyzwyczai się do leku. Czasami działania niepożądane litu można złagodzić poprzez zmianę dawki. Nigdy jednak nie należy samodzielnie zmieniać dawki lub schematu przyjmowania leku. Nie należy zmieniać marki litu bez uprzedniej konsultacji z lekarzem lub farmaceutą. W przypadku wystąpienia jakichkolwiek problemów należy porozmawiać z lekarzem o dostępnych opcjach.

Częste działania niepożądane litu mogą obejmować:

  • Drżenie rąk (jeśli drżenie jest szczególnie uciążliwe, dawkę można czasem zmniejszyć lub zastosować dodatkowy lek).

  • Zwiększone pragnienie

  • Zwiększone oddawanie moczu

  • Biegunka

  • Wymioty

  • Przyrost masy ciała

  • Upośledzenie pamięci

  • Słaba koncentracja

  • Senność

  • Osłabienie mięśniowe

  • Utrata włosów

  • Trądzik

  • Obniżona czynność tarczycy (którą można leczyć hormonami tarczycy)

Należy powiadomić lekarza, jeśli podejrzewa się, że mogą wystąpić trwałe działania niepożądane litu lub jeśli wystąpi biegunka, wymioty, gorączka, chwiejny chód, omdlenia, dezorientacja, niewyraźna mowa lub szybkie bicie serca.

Należy poinformować lekarza o przebytych chorobach, w tym nowotworach, chorobach serca, nerek, padaczce i alergiach. Należy upewnić się, że lekarz wie o wszystkich innych przyjmowanych przez pacjenta lekach. Unikać produktów o niskiej zawartości sodu (soli), ponieważ dieta niskosodowa może prowadzić do zbyt wysokiego poziomu litu. Osoby przyjmujące lit powinny również skonsultować się z lekarzem przed zażyciem niesteroidowych leków przeciwzapalnych (NLPZ), takich jak ibuprofen, ponieważ leki te mogą zwiększać stężenie litu.

W przypadku pominięcia dawki litu należy przyjąć ją zaraz po przypomnieniu sobie o niej – chyba że następna planowana dawka przypada w ciągu dwóch godzin (lub sześciu godzin w przypadku postaci o powolnym uwalnianiu). W takim przypadku należy pominąć pominiętą dawkę i powrócić do zwykłego schematu dawkowania. Nie należy „podwajać” dawki w celu nadrobienia zaległości.

Istnieje kilka poważnych zagrożeń, które należy wziąć pod uwagę. Lek jest powiązany z pewnymi wadami wrodzonymi i powinien być stosowany z ostrożnością u kobiet w ciąży, zwłaszcza w ciągu pierwszych trzech miesięcy ciąży.Bezpieczeństwo karmienia piersią podczas przyjmowania litu jest kontrowersyjne i powinno być wcześniej omówione z lekarzem. Ponadto, u niektórych osób długotrwałe leczenie litem może zaburzać czynność nerek lub prowadzić do ich trwałego uszkodzenia – dlatego ważne jest okresowe monitorowanie badań krwi mierzących czynność nerek.

?

Zaburzenie dwubiegunowe typu I – objawy, leczenie, przyczyny i inne informacje

0

Lekarz wyjaśnia objawy i sposoby leczenia zaburzenia dwubiegunowego typu I, a także to, czym różni się ono od innych typów zaburzeń dwubiegunowych.

Choroba dwubiegunowa I (wymawiana jako „dwubiegunowa jedynka” i znana również jako choroba maniakalno-depresyjna lub depresja maniakalna) jest formą choroby psychicznej. Osoba dotknięta chorobą dwubiegunową I ma za sobą co najmniej jeden epizod maniakalny w życiu. Epizod maniakalny jest okresem nienormalnie podwyższonego lub drażliwego nastroju i wysokiej energii, któremu towarzyszy nienormalne zachowanie zakłócające życie.

U większości osób z chorobą dwubiegunową typu I występują również epizody depresji. Często występuje schemat cyklicznego przechodzenia między manią a depresją. Stąd właśnie pochodzi określenie „depresja maniakalna”. Pomiędzy epizodami manii i depresji wiele osób z zaburzeniem dwubiegunowym I może prowadzić normalne życie.

?

Kto jest narażony na chorobę dwubiegunową I?

Praktycznie każdy może zachorować na chorobę dwubiegunową typu I. Około 2,5% populacji Stanów Zjednoczonych cierpi na chorobę dwubiegunową – prawie 6 milionów osób.

Większość osób jest w wieku kilkunastu lub dwudziestu kilku lat, kiedy pojawiają się pierwsze objawy choroby dwubiegunowej. Prawie każdy chory na chorobę dwubiegunową I rozwija ją przed 50 rokiem życia. Osoby, w których najbliższej rodzinie ktoś choruje na dwubiegunówkę, są bardziej zagrożone.

Jakie są objawy choroby dwubiegunowej typu I?

Podczas epizodu maniakalnego u osoby z zaburzeniem dwubiegunowym podwyższony nastrój może objawiać się euforią (uczuciem „na haju”) lub drażliwością.

Nieprawidłowe zachowanie podczas epizodów maniakalnych obejmuje:

  • Nagłe przechodzenie od jednego pomysłu do drugiego

  • Szybkie, „pod presją” (nieprzerwane) i głośne mówienie

  • Zwiększona energia, nadpobudliwość i zmniejszone zapotrzebowanie na sen

  • zawyżona samoocena

  • Nadmierne wydatki

  • Hiperseksualność

  • Nadużywanie substancji

Osoby w epizodach maniakalnych mogą wydawać pieniądze ponad stan, uprawiać seks z osobami, z którymi inaczej by się nie umówiły, lub realizować wielkie, nierealistyczne plany. W ciężkich epizodach maniakalnych osoba traci kontakt z rzeczywistością. Może mieć urojenia i zachowywać się dziwacznie.

Nieleczony epizod manii może trwać od kilku dni do kilku miesięcy. Najczęściej objawy utrzymują się przez kilka tygodni do kilku miesięcy. Depresja może pojawić się wkrótce potem, albo nie pojawiać się przez kilka tygodni lub miesięcy.

Wiele osób z zaburzeniem dwubiegunowym typu I doświadcza długich okresów bez objawów pomiędzy epizodami. U mniejszości osób występują gwałtowne cykle objawów manii i depresji, w których mogą one mieć wyraźne okresy manii lub depresji cztery lub więcej razy w ciągu roku. Chorzy mogą również mieć epizody nastroju o „mieszanym charakterze”, w których objawy maniakalne i depresyjne występują jednocześnie lub mogą przechodzić z jednego bieguna do drugiego w ciągu jednego dnia.

Epizody depresyjne w zaburzeniu dwubiegunowym są podobne do „zwykłej” depresji klinicznej, charakteryzują się obniżonym nastrojem, utratą przyjemności, niską energią i aktywnością, poczuciem winy lub bezwartościowości oraz myślami samobójczymi. Objawy depresji w zaburzeniu dwubiegunowym mogą trwać tygodnie lub miesiące, ale rzadko dłużej niż rok.

Jakie są metody leczenia choroby dwubiegunowej typu I?

Epizody maniakalne w zaburzeniu dwubiegunowym I wymagają leczenia lekami, takimi jak stabilizatory nastroju i leki przeciwpsychotyczne, a czasem lekami uspokajająco-hipnotycznymi, do których należą benzodiazepiny, takie jak klonazepam (Klonopin) lub lorazepam (Ativan).

Stabilizatory nastroju

Lit (Eskalith, Lithobid): Ten prosty metal w postaci tabletek jest szczególnie skuteczny w kontrolowaniu manii, która charakteryzuje się klasyczną euforią, a nie mieszanką manii i depresji jednocześnie. Lit jest stosowany od ponad 60 lat w leczeniu zaburzeń dwubiegunowych. Pełne działanie litu może trwać kilka tygodni, co sprawia, że jest on lepszy w leczeniu podtrzymującym niż w przypadku nagłych epizodów maniakalnych. Aby uniknąć skutków ubocznych, należy monitorować stężenie litu we krwi, a także wykonywać badania oceniające funkcjonowanie nerek i tarczycy.

Walproinian (Depakote): Ten lek przeciwpadaczkowy działa również w celu wyrównania nastroju. W przypadku ostrego epizodu manii działa on szybciej niż lit. Często jest też stosowany „off label” w celu zapobiegania nowym epizodom. Jako lek stabilizujący nastrój, który można stosować metodą „dawki obciążającej” – zaczynając od bardzo dużej dawki – walproinian umożliwia uzyskanie znacznej poprawy nastroju już po 4-5 dniach.

Niektóre inne leki przeciwpadaczkowe, zwłaszcza karbamazepina (Tegretol) i lamotrygina (Lamictal), mogą mieć znaczenie w leczeniu lub zapobieganiu manii lub depresji. Inne leki przeciwpadaczkowe, o mniej ugruntowanej pozycji, ale nadal niekiedy stosowane eksperymentalnie w leczeniu zaburzeń dwubiegunowych, takie jak okskarbazepina (Trileptal), mogą mieć znaczenie w leczeniu lub zapobieganiu manii lub depresji.

Leki przeciwpsychotyczne

W przypadku ciężkich epizodów maniakalnych konieczne może być zastosowanie tradycyjnych leków przeciwpsychotycznych (takich jak Haldol, Loksapina lub Torazyna), a także nowszych leków przeciwpsychotycznych – zwanych również atypowymi lekami przeciwpsychotycznymi. Kariprazyna (Vraylar) to nowo zatwierdzony lek przeciwpsychotyczny do leczenia epizodów maniakalnych lub mieszanych. Często stosowane są: aripiprazol (Abilify), asenapina (Saphris), klozapina (Clozaril), olanzapina (Zyprexa), kwetiapina (Seroquel), risperidon (Risperdal) i ziprasidon (Geodon); dostępnych jest też wiele innych leków. Lek przeciwpsychotyczny lurasidon (Latuda) jest dopuszczony do stosowania – samodzielnie lub w połączeniu z litem lub walproinianem (Depakote) – w przypadkach depresji dwubiegunowej I stopnia. Leki przeciwpsychotyczne są również czasami stosowane w leczeniu zapobiegawczym.

Benzodiazepiny

Ta klasa leków, określana jako niewielkie leki uspokajające, obejmuje alprazolam (Xanax), diazepam (Valium) i lorazepam (Ativan). Są one czasami stosowane do krótkotrwałej kontroli ostrych objawów związanych z manią, takich jak pobudzenie lub bezsenność, ale nie leczą podstawowych objawów nastroju, takich jak euforia czy depresja. Leki te mogą również wchodzić w nawyk, dlatego należy je ściśle monitorować.

Leki antydepresyjne?

Powszechnie stosowane leki przeciwdepresyjne, takie jak fluoksetyna (Prozac), paroksetyna (Paxil) i sertralina (Zoloft), nie okazały się tak skuteczne w leczeniu depresji w zaburzeniu dwubiegunowym typu I, jak w depresji jednobiegunowej. U niewielkiego odsetka osób mogą one również wywołać lub pogorszyć epizod maniakalny u osoby z zaburzeniem dwubiegunowym. Badania wykazały jednak, że w przypadku depresji dwubiegunowej II stopnia niektóre leki przeciwdepresyjne (takie jak Prozac i Zoloft) mogą być bezpieczne i bardziej pomocne niż w przypadku depresji dwubiegunowej I stopnia. Z tych powodów leki stosowane w leczeniu depresji w chorobie dwubiegunowej są lekami pierwszego rzutu, które wykazują działanie przeciwdepresyjne, ale jednocześnie nie powodują ani nie nasilają manii. Cztery leki zatwierdzone przez FDA do leczenia depresji w chorobie dwubiegunowej to lurasidon (Latuda), połączenie olanzapiny i fluoksetyny (Symbyax), kwetiapina (Seroquel) lub fumaran kwetiapiny (Seroquel XR) oraz kariprazyna (Vraylar). Inne leki stabilizujące nastrój, które są czasami zalecane w leczeniu ostrej depresji dwubiegunowej, to lit, Depakote i lamotrygina (Lamictal) (chociaż żaden z tych trzech ostatnich leków nie jest zatwierdzony przez FDA jako lek stosowany w depresji dwubiegunowej). Jeśli te leki zawiodą, po kilku tygodniach można czasem dodać tradycyjny lek przeciwdepresyjny lub inny lek. Pomocna może być również psychoterapia, np. terapia poznawczo-behawioralna.

U osób z zaburzeniem dwubiegunowym typu I (mania lub depresja) istnieje wysokie ryzyko nawrotów choroby i zwykle zaleca się stałe przyjmowanie leków w celach profilaktycznych.

Terapia elektrokonwulsyjna (ECT)

Pomimo przerażającej reputacji, terapia elektrokonwulsyjna (ECT) jest bezpiecznym i skutecznym sposobem leczenia zarówno objawów maniakalnych, jak i depresyjnych. ECT jest często stosowana w leczeniu ciężkich postaci depresji lub manii w zaburzeniu dwubiegunowym typu I, kiedy leki mogą być nieskuteczne lub nie działać wystarczająco szybko, aby przynieść ulgę w objawach.

Czy można zapobiec zaburzeniu dwubiegunowemu I?

Przyczyny zaburzeń dwubiegunowych nie są dobrze poznane. Nie wiadomo, czy można całkowicie zapobiec chorobie dwubiegunowej.

Możliwe jest zmniejszenie ryzyka wystąpienia epizodów manii lub depresji, gdy choroba dwubiegunowa już się rozwinie. Regularne sesje terapeutyczne z psychologiem lub pracownikiem socjalnym mogą pomóc w zidentyfikowaniu czynników, które mogą destabilizować nastrój (takich jak niewłaściwe stosowanie leków, niedobór snu, nadużywanie narkotyków lub alkoholu oraz niewłaściwe radzenie sobie ze stresem), co prowadzi do mniejszej liczby hospitalizacji i ogólnie lepszego samopoczucia. Regularne przyjmowanie leków może pomóc w zapobieganiu przyszłym epizodom maniakalnym lub depresyjnym.

Czym różni się dwubiegunówka I od innych typów zaburzeń dwubiegunowych?

Osoby cierpiące na chorobę dwubiegunową I doświadczają pełnych epizodów manii – często opisanych powyżej ciężkich, nienormalnie podwyższonych nastrojów i zachowań. Objawy maniakalne mogą prowadzić do poważnych zaburzeń w życiu (np. wydania rodzinnego majątku lub zajścia w niezamierzoną ciążę).

W zaburzeniu dwubiegunowym II objawy podwyższonego nastroju nigdy nie osiągają pełnej manii. Często uchodzą one za skrajną wesołość, a nawet sprawiają, że ktoś jest bardzo fajny w towarzystwie – jest „życiem imprezy”. Można by pomyśleć, że nie jest tak źle – z wyjątkiem tego, że zaburzenie dwubiegunowe II zwykle wiąże się z rozległymi i upośledzającymi okresami znacznej depresji, które często są trudniejsze do wyleczenia niż gdyby epizody hipomanii nigdy nie wystąpiły.

Diagnoza zaburzeń objadania się

0

Zaburzenie objadania się różni się od innych problemów związanych z jedzeniem. Dowiedz się, jak je odróżnić, jakie są zagrożenia i co robić, jeśli uważasz, że masz BED.

Każdy z nas od czasu do czasu się objada. Ale jest duża różnica między okazjonalnym objadaniem się a BED.

Czym różni się BED od innych problemów z jedzeniem?

Objawy BED mogą pokrywać się z niektórymi innymi problemami związanymi z jedzeniem. Istnieją jednak sposoby, aby je od siebie odróżnić.

Oglądasz film i nagle uświadamiasz sobie, że zjadłeś całą paczkę chipsów. Różnica między tym

bezmyślnym jedzeniem

a BED polega na tym, że w przypadku bezmyślnego jedzenia nie ma przymusu spożywania dużej ilości pokarmu. Nie masz też poczucia, że nie możesz przestać jeść.

Stres lub jedzenie na tle emocjonalnym

jest powszechne. Niemal co trzeci Amerykanin twierdzi, że je, aby poradzić sobie ze stresem. BED nie jest jednorazowym wybrykiem. Objadasz się co najmniej raz w tygodniu przez wiele miesięcy i czujesz się z tego powodu przygnębiony. Stres lub niepokój nie muszą być czynnikami wyzwalającymi u osób z BED.

Uzależnienie od jedzenia

powoduje utratę kontroli nad jedzeniem, ale utrata kontroli nie następuje w krótkim czasie, jak w przypadku BED. Osoby uzależnione od jedzenia mogą objadać się przez cały dzień. Są one również mniej skłonne do zastanawiania się nad tym, jak jedzenie wpływa na ich wagę, a następnie ograniczania jedzenia niż osoby z BED.

Po przejedzeniu osoba z

bulimia

próbuje pozbyć się kalorii, wymiotując, stosując środki przeczyszczające lub nadmiernie ćwicząc. Osoba z BED nie będzie tego robić.

Jak rozpoznaje się BED?

Diagnozowanie zaburzeń odżywiania może być trudne, ponieważ ich częścią jest skrytość, wstyd i zaprzeczanie. Dlatego też zaburzenia mogą nie być zauważone przez długi czas. W większości przypadków zaburzenia odżywiania typu „binge eating disorder” są wykrywane, kiedy osoba otrzymuje profesjonalną pomoc w utracie wagi. W innych przypadkach są one rozpoznawane, gdy osoba zgłasza się do lekarza z powodu problemów zdrowotnych związanych z otyłością lub problemów psychicznych, takich jak depresja czy lęk, które mogą być związane z tą chorobą.

Jeśli podejrzewa się zaburzenia jedzenia w afekcie, lekarz prawdopodobnie rozpocznie ocenę od zebrania pełnego wywiadu i badania fizykalnego. Chociaż nie ma testów laboratoryjnych, które konkretnie diagnozowałyby zaburzenia odżywiania, lekarz może zastosować testy diagnostyczne, takie jak badanie krwi i moczu oraz inne procedury laboratoryjne, aby wykluczyć chorobę fizyczną jako przyczynę objawów. Testy te mogą również pomóc w znalezieniu medycznych skutków zaburzeń odżywiania, takich jak zmiany poziomu enzymów trawiennych, funkcjonowania wątroby lub elektrolitów (normalnego stężenia soli we krwi).

Możesz także otrzymać skierowanie do psychiatry lub psychologa, pracowników służby zdrowia specjalnie przeszkolonych do diagnozowania i leczenia chorób psychicznych. Psychiatrzy i psychologowie używają specjalnie zaprojektowanych narzędzi do przeprowadzania wywiadu i oceny, aby ocenić, czy u pacjenta występują zaburzenia jedzenia w nadmiernych ilościach.

BED można zdiagnozować u ciebie, jeśli:

  • Regularne objadanie się – średnio co najmniej raz w tygodniu przez co najmniej trzy miesiące

  • Zjedzenie dużej ilości jedzenia (więcej niż inni by zjedli) w krótkim czasie, np. w ciągu dwóch godzin, z poczuciem, że nie można się powstrzymać ani kontrolować ilości jedzenia

  • Jedz, kiedy nie jesteś głodny

  • Jedz, aż poczujesz się niewygodnie pełny

  • Jeść szybciej niż zwykle

  • Jedzenie w samotności z powodu zażenowania

  • Zdenerwowanie z powodu napadów objadania się

  • poczucie winy, przygnębienia lub obrzydzenia po zakończeniu picia

Możesz także:

  • Przed rozpoczęciem jedzenia czuć złość, niepokój lub bezwartościowość

  • Dostosuj swój plan dnia tak, aby znaleźć czas na picie

  • Ukrywanie, kradzież lub gromadzenie żywności

  • Diety, pomijanie posiłków lub jedzenie bardzo małych ilości jedzenia, aby nadrobić zaległości

Jakie są czynniki ryzyka BED?

Chociaż eksperci nie są pewni, co dokładnie powoduje BED, wiedzą, że niektóre czynniki mogą zwiększać ryzyko jego wystąpienia:

  • Historia rodziny.

    Prawdopodobieństwo wystąpienia u ciebie zaburzeń odżywiania, w tym BED, jest większe, jeśli twoi rodzice lub rodzeństwo mają lub mieli takie zaburzenia. Badania sugerują, że pewną rolę mogą odgrywać geny.

  • Cechy osobowości.

    Bycie perfekcjonistą, niska samoocena lub depresja mogą zwiększyć szanse.

  • Problemy z dzieciństwem.

    Bolesne doświadczenia, takie jak wyśmiewanie się z wagi lub ciała, są powiązane z BED.

  • Niezdrowy stosunek do jedzenia.

    Dieta i ograniczanie kalorii w niezdrowy sposób, np. poprzez pomijanie posiłków, może prowadzić do tego stanu.

Co należy zrobić, jeśli uważasz, że możesz mieć BED?

Zgłoś się do lekarza. BED może negatywnie wpłynąć na twoje zdrowie fizyczne i psychiczne. Może prowadzić do stresu, depresji, a nawet myśli samobójczych. Może również powodować bóle głowy, problemy trawienne, bóle mięśni, przybieranie na wadze i otyłość.

Lekarz może skierować pacjenta do psychologa lub psychiatry. Pacjent może potrzebować poradnictwa lub terapii poznawczo-behawioralnej, aby zmienić myśli i działania, które prowadzą do napadów głodu. Lek lisdexamfetamine (Vyvanse) został zatwierdzony przez FDA do stosowania w BED. Lekarze mogą również przepisać leki zwykle stosowane w przypadku napadów drgawkowych oraz niektóre leki przeciwdepresyjne. Lek Contrave (naltrekson HCI i bupropion HCl), który pomaga kontrolować głód, jest przepisywany do przewlekłego kontrolowania masy ciała u pacjentów z wysokim wskaźnikiem BMI.

Vyvanse w zaburzeniach objadania się z powodu napadów obżarstwa

0

Badania sugerują, że przyjmowanie Vyvanse, leku stosowanego początkowo w leczeniu ADHD, może prowadzić do zmniejszenia liczby epizodów napadów objadania się. Dowiedz się, na czym polega jego działanie i czy może on być skuteczny w Twoim przypadku.

Jakie ma działanie?

Vyvanse to nazwa handlowa leku lisdexamfetamine dimesylate. Należy on do grupy leków zwanych środkami pobudzającymi ośrodkowy układ nerwowy. Ich działanie polega na zwiększaniu ilości pewnych substancji chemicznych w mózgu, dzięki czemu czujesz się bardziej czujny i świadomy. Przyspieszają one również bicie serca i oddychanie, a także podnoszą ciśnienie krwi.

W ciągu dnia Vyvanse powoli przekształca się we krwi w inny lek – dekstroamfetaminę. Lek ten zwiększa poziom dopaminy, substancji chemicznej związanej z układem motywacji i nagrody w mózgu. Na przykład, kiedy jesz coś pysznego lub przytulasz kogoś, kogo kochasz, twoje ciało uwalnia dopaminę, a ty odczuwasz przyjemność.

Eksperci uważają, że kiedy masz BED, jedzenie może pobudzać mózg do wytwarzania dodatkowej dopaminy. Jedna z teorii głosi, że przyjmowanie Vyvanse może utrzymywać poziom dopaminy na wysokim poziomie, dzięki czemu nie próbujesz poczuć się lepiej poprzez jedzenie. Nie wiadomo jednak dokładnie, jak i dlaczego lek ten pomaga.

Czy to działa?

W jednym z badań 255 osób otrzymało różne dawki Vyvanse lub placebo bez leku. Dawkę leku zwiększano przez 3 tygodnie, a następnie przez 8 tygodni utrzymywano na dawce testowej. U osób, które przyjmowały niższe dawki lub placebo, nastąpiła poprawa, ale osoby, które otrzymały dawki 50 lub 70 miligramów, rzadziej miały napady szału.

W okresie 4 tygodni około:

  • 2 na 10 osób, które przyjęły placebo, przestało się objadać.

  • 4 z 10 osób, które zażyły 50 miligramów Vyvanse przestało się objadać.

  • 5 z 10 osób, które zażyły 70 miligramów Vyvanse przestało się objadać.

Naukowcy twierdzą, że wyniki sugerują, iż Vyvanse może leczyć BED, ale należy przeprowadzić więcej badań, aby ustalić najlepszy sposób jego stosowania.

Na razie lekarze nie zalecają przyjmowania więcej niż 70 miligramów raz dziennie.

Skutki uboczne

Najczęstsze działania niepożądane występujące u uczestników badania to:

  • Lęk

  • Zaparcia

  • Suchość w ustach

  • Szybsze bicie serca

  • Uczucie zdenerwowania

  • Bezsenność

Ponieważ Vyvanse jest środkiem pobudzającym, może również wystąpić ból głowy, rozstrój żołądka lub zawroty głowy.

Vyvanse jest substancją kontrolowaną, ponieważ osoby, które ją zażywają mogą się od niej uzależnić lub jej nadużywać.

Kto nie powinien go zażywać

Potrzebna jest recepta od lekarza. Nie jest to lek dietetyczny ani odchudzający, a naukowcy nie badali go w tym celu. Vyvanse nie jest zatwierdzony do leczenia nadmiernego objadania się u dzieci.

Jeśli kiedykolwiek byłeś uzależniony lub nadużywałeś leków na receptę, narkotyków ulicznych lub alkoholu, poinformuj o tym lekarza przed rozpoczęciem przyjmowania Vyvanse. Nie pij alkoholu podczas stosowania leku.

Nie powinieneś przyjmować Vyvanse, jeśli w ciągu ostatnich 2 tygodni stosowałeś lek na depresję o nazwie MAOI.

Należy natychmiast skontaktować się z lekarzem, jeśli wystąpią jakiekolwiek problemy z sercem, w tym ból w klatce piersiowej, omdlenia lub duszności. Powinieneś także powiadomić lekarza, jeśli widzisz lub słyszysz rzeczy, które nie są prawdziwe, lub jeśli znajdziesz jakiekolwiek skaleczenia lub owrzodzenia na palcach rąk lub nóg, które nie wiesz jak powstały. Vyvanse może powodować problemy z krążeniem lub je pogarszać, dlatego poinformuj lekarza, jeśli Twoje palce u rąk lub nóg są chłodne lub zdrętwiałe, bolą lub zmieniają kolor.

Binge Eating: Jak możesz to powstrzymać, zanim się zacznie?

0

Wyzdrowiejesz z zaburzeń objadania się, ale nadal masz ochotę na objadanie się. Dowiedz się, co możesz zrobić, aby się temu oprzeć i być zdrowym psychicznie i fizycznie.

Dzięki leczeniu możesz nauczyć się radzić sobie z tymi silnymi uczuciami. Kiedy się pojawią, nauczysz się, jak sobie z nimi radzić.

Wraz z leczeniem wprowadzane są zmiany w stylu życia, które mogą pomóc w zapobieganiu napadom objadania się, a także wskazówki, które mogą pomóc w trudnych chwilach.

Co możesz zrobić każdego dnia?

Jedz śniadanie. Osoby objadające się mają przewidywalne wzorce. Wiele z nich nie je śniadania, je lekki obiad, a po południu odczuwa głód i je zbyt dużo. Jedz o stałych porach w ciągu dnia. Regularne, przewidywalne posiłki w znacznym stopniu pomagają w opanowaniu napadów objadania się.

Unikaj pokus. Jeśli śmieciowe jedzenie i desery są na wyciągnięcie ręki, istnieje większe prawdopodobieństwo, że przesadzisz. Zaplanuj swoje smakołyki. Idź do sklepu i zjedz jeden kubek lodów. Ale nie zapełniaj zamrażarki całymi galeriami.

Zbuduj system wsparcia. Wybierz kilku członków rodziny lub przyjaciół, z którymi możesz porozmawiać o swoich problemach. Przy wyborze pamiętaj, że muszą oni być w stanie dodawać ci otuchy, gdy czujesz się przygnębiony.

Pomocna może okazać się grupa wsparcia. Można spędzać czas z ludźmi, którzy są na tej samej drodze co ty. Ponadto w takich relacjach nie ma więzi emocjonalnych, które mogą występować w rodzinie.

Ruszaj się. Ćwiczenia fizyczne to świetny środek odstresowujący, który może zdziałać cuda dla twojego nastroju. Naturalne substancje chemiczne podnoszące nastrój, jakie daje aktywność fizyczna, mogą pomóc ograniczyć emocjonalne podjadanie.

Zapytaj swojego lekarza, jaki rodzaj ćwiczeń jest dla ciebie najlepszy, zwłaszcza jeśli masz problemy zdrowotne.

Zidentyfikuj czynniki wyzwalające emocje. Spróbuj dowiedzieć się, co zazwyczaj popycha cię do popadania w obżarstwo. Czy jest to gniew? Frustracja? Nuda? Czy jest to moment świętowania? Zwróć uwagę na to, które uczucia powodują przełączenie przełącznika, i wykorzystaj je jako znaki ostrzegawcze.

Zmniejsz stres. Znajdź sposoby radzenia sobie w trudnych chwilach bez jedzenia. Niektóre z nich to:

  • Medytacja

  • Joga

  • Relaksacja z przewodnikiem

  • Ćwiczenia głębokiego oddychania

Powstrzymywanie nałogu w momencie jego wystąpienia

Mimo najlepszych starań, chęć sięgnięcia po alkohol może się pojawić. Wypróbuj te taktyki, aby się powstrzymać. Na wypadek, gdyby plan A zawiódł, miej w zanadrzu kilka sposobów.

Usiądź z emocjami. Co czujesz, co sprawia, że masz ochotę na objadanie się? Zidentyfikuj je i zaakceptuj, nie oceniając ich ani siebie. Na początku będzie to trudne. Ale emocje mijają, a kiedy je zaakceptujesz, zrozumiesz, że nie musisz się objadać, aby się ich pozbyć.

Pokonaj chęć. Może ci się wydawać, że twoja ochota na objadanie się będzie wciąż rosła. Ale jeśli odwrócisz swoją uwagę od innych rzeczy i uciekniesz od czynników wyzwalających chęć jedzenia, zobaczysz, że to uczucie zacznie zanikać. Pomyśl o tym, jak o fali na oceanie, która będzie rosła, ale potem zniknie.

Odwróć uwagę od siebie. Znajdź coś, co odciągnie Twój umysł i ciało od jedzenia. Możesz między innymi:

  • Zagrać w grę, która naprawdę Ci się podoba

  • Idź na spacer

  • Idź do parku

  • Skosić trawnik

  • Pojechać na przejażdżkę

  • Pomedytuj

  • Czytaj książkę

Odbierz telefon. Tu z pomocą przychodzi system wsparcia, który zbudowałeś. Zadzwoń do zaufanego przyjaciela lub członka grupy wsparcia i powiedz mu, przez co przechodzisz. Porozmawianie o tym może sprawić, że pragnienie minie.

Niektórzy terapeuci specjalizują się w pracy z osobami cierpiącymi na jadłowstręt, a niektóre leki są zatwierdzone przez FDA do leczenia tego zaburzenia. Porozmawiaj ze swoim lekarzem, aby poznać te możliwości.

Znajdź swoje szczęśliwe miejsce. Rób wszystko, co sprawia, że czujesz się dobrze we własnej skórze. Możesz posłuchać muzyki, która poprawia ci nastrój, pójść na siłownię lub obejrzeć zabawny film.

Przemyśl to. Jeśli już zaczniesz jeść, staraj się zwolnić tempo, zwracaj uwagę na każdy kęs i nie pozwól sobie na oszołomienie. Pozostań w tej chwili.

nie pozwól sobie wpaść w osłupienie. Pozostań w tej chwili.

Bądź pozytywny. Nauczenie się, jak zmienić negatywne myśli o objadaniu się i swoim ciele w pozytywne działania, jest ważnym krokiem w kierunku uniknięcia objadania się i wyzdrowienia. Czasami można pomóc sobie samemu? Innym razem profesjonalna pomoc może zmienić kierunek myśli. Można spróbować:

  • Terapii poznawczo-behawioralnej (CBT). CBT jest powszechnie stosowaną metodą leczenia zaburzeń objadania się. Lekarz lub terapeuta najprawdopodobniej zasugeruje tę terapię jako pierwszą. Większość osób z tym zaburzeniem, które spróbują CBT, czuje się lepiej. Może ona pomóc także osobom cierpiącym na depresję, która często towarzyszy objadaniu się.

Wersja zwana „wzmocnioną CBT” jest przeznaczona dla osób z zaburzeniami odżywiania. Uczy ona rozpoznawania poczucia niskiej samooceny i innych negatywnych myśli, które mogą wywoływać napady obżarstwa.

Zamiast mówić:

  • „Jestem nieudacznikiem, bo za dużo jem”.

  • „Nigdy nie osiągnę swojej idealnej wagi”.

  • „Zbyt trudno jest się prawidłowo odżywiać”.

Nauczysz się mówić takie rzeczy jak:

  • „Jestem dobrym człowiekiem i potrafię zapanować nad swoim jedzeniem”.

  • „Przy odrobinie wysiłku osiągnę zdrową wagę”.

  • „Mój terapeuta i dietetyk pomogą mi opracować dietę, której będę mógł się trzymać”.

CBT odbywa się zwykle raz w tygodniu przez około 20 tygodni. Podczas każdej sesji pacjent spotyka się z terapeutą sam lub w grupie.

  • Psychoterapia interpersonalna (IPT). Terapeuci od dawna stosują IPT do pomocy osobom cierpiącym na depresję. Obecnie jest ona również stosowana w leczeniu zaburzeń odżywiania. IPT może pomóc w powstrzymaniu objadania się i uniknięciu niepowodzeń. Badania wykazały, że działa ona równie dobrze jak CBT.

IPT pomaga w ustaleniu, czy problemy w domu lub w innych związkach są przyczyną napadów. Terapia składa się z trzech etapów:

  • Faza 1: Należy zidentyfikować problemy w życiu osobistym, które powodują chęć objadania się. Na przykład, może podjadasz zawsze, gdy czujesz się samotny lub po kłótni z rodzicami.

  • Faza 2: Terapeuta pokazuje ci, jak budować lepsze relacje.

  • Faza 3: Praca nad utrzymaniem wprowadzonych zmian i zapobieganie nawrotom napadów głodu.

IPT odbywa się zwykle raz w tygodniu w grupie lub w kontakcie indywidualnym z terapeutą.

  • Dialektyczna terapia behawioralna (DBT)? DBT jest podobna do terapii poznawczo-behawioralnej, ale zamiast próbować zmienić negatywne myśli, należy je zaakceptować i nauczyć się z nimi żyć. Techniki relaksacyjne, takie jak głębokie oddychanie i joga, pomagają w uzyskaniu większej świadomości swoich myśli.

Terapeuci stosują DBT do pomocy osobom z zaburzeniami osobowości, które mają autodestrukcyjne nawyki. Nadal prowadzone są badania, aby sprawdzić, jak dobrze sprawdza się ona w przypadku objadania się. Jak dotąd wydaje się, że pomaga, a osoby, które rozpoczynają program, są w stanie wytrwać w nim.

  • Samopomoc z przewodnikiem. Jeśli nie masz czasu na regularne sesje terapeutyczne lub nie możesz sobie na nie pozwolić, rozwiązaniem może być poradnictwo.

Niektóre programy samopomocy to takie, które realizuje się samodzielnie. Obejmują one korzystanie z książek, płyt DVD, nagrań wideo itp.

W innych programach samopomocy z przewodnikiem spotykasz się z terapeutą lub pracownikiem służby zdrowia w celu uzyskania wskazówek. Pracownik ten poleci Ci książki, programy komputerowe lub filmy samopomocowe, z których będziesz mógł korzystać w domu. Od Ciebie zależy, czy włożysz w to czas i wysiłek.

W jednym z badań nad osobami cierpiącymi na jadłowstręt stwierdzono, że u osób, które uczestniczyły w 12-tygodniowej, samodzielnie prowadzonej terapii poznawczo-behawioralnej, nastąpiła większa remisja niż u osób, które korzystały z bardziej tradycyjnej opieki. Ponad jedna trzecia z nich pozostała w dobrym stanie po roku.

  • Więcej wskazówek, jak poprawić sobie nastrój

Nawet po zastosowaniu tych metod od czasu do czasu można powrócić do starych sposobów myślenia. Aby zachować pozytywne nastawienie, można:

  • Dodawać sobie otuchy. Rozklejaj po domu karteczki samoprzylepne z inspirującymi hasłami, takimi jak „Dasz radę!”. Przyklej je na lustrach i w innych miejscach, w których będziesz je codziennie widział.

  • Zrób listę 10 rzeczy, które w sobie lubisz. Zawsze, gdy dopada cię przygnębienie, przeczytaj tę listę.

  • W razie niepowodzeń nie zadręczaj się. Postaraj się wrócić na właściwe tory następnego dnia.

  • Otaczaj się ludźmi, którzy sprawiają, że czujesz się dobrze we własnej skórze.

  • Nagradzaj się za osiągnięte korzyści. Na przykład zrób sobie masaż lub weź ciepłą kąpiel z bąbelkami.

15 zdrowych produktów, które należy jeść po przejedzeniu

0

Pokaz slajdów przygotowany przez lekarza przedstawia zdrowe produkty spożywcze, które można jeść po przejedzeniu, aby pomóc organizmowi wrócić na właściwe tory.

1/15

Probiotyczna moc jogurtu może pomóc w zwalczaniu problemów z brzuszkiem spowodowanych zbyt dużą ilością jedzenia. Dobre bakterie zwane lactobacillus mogą zrównoważyć działanie złych bakterii i zwalczyć gazy i biegunkę. Aby uzyskać korzyści bakteryjne, szukaj jogurtów z żywymi, aktywnymi kulturami bakterii.

Banany

2/15

Wzrost ciśnienia krwi spowodowany wzrostem poziomu sodu? Obniż je, przegryzając banana. Są one bogate w potas, który może złagodzić skutki diety bogatej w sód i pomóc wyrównać ciśnienie krwi.

Płatki owsiane

3/15

Miseczka tego śniadaniowego przysmaku pozwoli Ci rozpocząć dzień z przytupem. Dostarczy 1-2 gramy błonnika, który pomaga obniżyć poziom cholesterolu, usuwając go z organizmu, zanim zdąży się w nim zadomowić.

Zielona herbata

4/15

Kubek herbaty (bez cukru) jest pełen flawonoidów, które obniżają poziom złego cholesterolu (LDL) i mogą pomóc w normalizacji wysokiego ciśnienia krwi.

Orzechy

5/15

Jedzenie na umór może zwiększyć ryzyko chorób serca, dlatego dla poprawy stanu zdrowia należy spożywać małe garści orzechów. Migdały, orzechy włoskie, orzeszki ziemne i inne orzechy zawierają kwasy tłuszczowe omega-3, tłuszcze nienasycone i witaminę E – wszystkie te składniki pomagają obniżyć poziom cholesterolu i chronią tętnice.

Fasola

6/15

Garbanzo, soczewica, navy… jeśli chodzi o fasolę, możliwości są niemal nieograniczone. Wybierz swoją ulubioną, aby dodać sobie błonnika. Trawienie fasoli zajmuje też trochę czasu, dzięki czemu dłużej czujesz się syty.

Jaja

7/15

Mają mnóstwo wartości odżywczych. Jajka są pełne białka, witamin B12 i D, ryboflawiny i folianów – wszystkie te składniki mogą pomóc obniżyć ryzyko chorób serca, które mogą pojawić się w wyniku podjadania. Przygotuj omlet z warzywami, aby przyswoić dodatkowy błonnik. Jeśli martwisz się o cholesterol, możesz pominąć żółtko.

Szpinak

8/15

Po przejedzeniu Twój organizm ma wiele do przerobienia. Szpinak jest pełen witaminy B2, która pomaga metabolizować tłuszcz. Witaminy z grupy B pomagają również zwalczać choroby i infekcje, dzięki czemu dłużej zachowasz zdrowie. Najlepiej spożywać liście na surowo lub lekko ugotowane na parze – gotowanie może pozbawić je niezbędnych witamin i składników odżywczych.

Ocet

9/15

Nalewka z octu na sałatkę może pomóc wyrównać poziom cukru we krwi po wzlotach i upadkach związanych z objadaniem się – zwłaszcza jeśli objadałeś się chlebem. Ocet może obniżyć indeks glikemiczny po przejedzeniu. Ale nie przesadzaj z ilością octu – zbyt duża jego ilość może zakłócić pracę twojego żołądka.

Imbir

10/15

Masz wzdęcia od gazów? Imbir pomaga rozluźnić mięśnie w przewodzie pokarmowym, aby pozbyć się gazów. Zaparz herbatę imbirową, dopraw sałatkę marynowanym imbirem lub dodaj trochę do smoothie.

Pomarańcze

11/15

Są cierpkie, smaczne i bogate w witaminę C, która przyspiesza metabolizm i pomaga trawić tłuszcze. Co więcej, istnieje szansa, że zwiększenie ilości witaminy C może dodać Ci energii i poprawić nastrój. Zamiast soku wybieraj całe owoce, aby uniknąć dodatkowego cukru i zwiększyć ilość błonnika.

Siemię lniane

12/15

Jest łatwym dodatkiem do potraw, które już spożywasz, takich jak owsianka czy smoothie. Nie zmienia smaku potraw, ale może dodać błonnika i ALA, kwasu tłuszczowego, który może poprawić zdrowie serca. Aby uzyskać pełne korzyści z błonnika, wybieraj len mielony zamiast oleju lnianego.

Łosoś

13/15

Ryby takie jak łosoś dostarczają wspomagających pracę mózgu kwasów tłuszczowych omega-3, ale także zapewniają Ci zastrzyk białka. Białko pomaga utrzymać poziom cukru we krwi na stałym poziomie, a nawet może zapobiec skokom poziomu cukru po posiłku bogatym w węglowodany.

Brokuły

14/15

Zaburzenia odżywiania związane są z depresją, dlatego warto włączyć do posiłku produkty, które pomogą zwalczyć zły nastrój. Magnez działa jak środek poprawiający nastrój, a brokuły są w niego bogate. Już pół szklanki ugotowanych brokułów dostarcza prawie 13% dziennego zapotrzebowania na magnez.

Woda

15/15

Dobrym sposobem na pozbycie się napadu obżarstwa jest przepłukanie organizmu wodą. Woda nie tylko pomaga w trawieniu pokarmu, ale także zmiękcza stolec, dzięki czemu można przyspieszyć bieg wydarzeń. A jeśli niestrawność powoduje, że żołądek się skręca, spróbuj wprowadzić do organizmu kilka bąbelków. Woda gazowana może pomóc w złagodzeniu dolegliwości.

Jak mogę zapobiec nawrotom jadłowstrętu?

0

Jeśli przeszedłeś leczenie zaburzeń jedzenia z przejedzenia, dowiedz się, jak możesz zapobiec nawrotom choroby.

Dlaczego objadanie się może powrócić

Jeśli objadanie się wraca, nie oznacza to, że ci się nie udało. Nawroty są często częścią procesu zdrowienia. Niektóre badania wykazują, że nawrót choroby występuje u 20% do 50% osób z zaburzeniami odżywiania.

Należy pamiętać, że kilka czynników może zwiększyć szanse na nawrót. Na przykład, im dłużej cierpisz na BED, tym bardziej prawdopodobne jest, że będziesz miał problemy podczas powrotu do zdrowia. Ponadto, im starszy byłeś w momencie rozpoczęcia objadania się, tym większe prawdopodobieństwo nawrotu.

Nawet jeśli wydaje ci się, że jesteś na drodze do wyzdrowienia, nie zrywaj kontaktu z zespołem opieki zdrowotnej. To oni pomogli ci dojść do tego punktu i chcesz mieć ich w swoim otoczeniu, kiedy pojawią się wyzwania.

Poznaj symptomy

Zwracaj uwagę na rzeczy, które sugerują, że nawrót choroby może być bliski. Na przykład, czy często zdarza ci się myśleć o jedzeniu? Czy zaczynasz obsesyjnie myśleć o diecie i wadze? Mogą to być sygnały świadczące o powrocie do objadania się.

Inne sygnały, które mogą zwiastować kłopoty

  • Twoje poczucie własnej wartości spada

  • Czujesz się zestresowany

  • Zmiana planu powrotu do zdrowia (na przykład pomijanie posiłków lub rozpoczęcie restrykcyjnej diety)

  • Nie jesteś szczery lub otwarty w rozmowach z lekarzem

Można zauważyć, że celem diety i ćwiczeń staje się raczej dobry wygląd niż zdrowie. Możesz także unikać imprez i zajęć związanych z jedzeniem, a także zauważyć, że stajesz się skryty i mniej towarzyski.

Znaki ostrzegawcze różnią się w zależności od osoby. Zespół opieki zdrowotnej może pomóc w zrozumieniu sygnałów alarmowych, które są szczególnie istotne dla pacjenta.

Jeśli masz wrażenie, że wracasz do nałogu, możesz podjąć pewne działania. Można zacząć od bycia miłym dla siebie. Zamiast bić się w piersi, należy rozwijać pozytywny głos wewnętrzny.

Jeśli oprócz BED masz problemy ze zdrowiem psychicznym, takie jak lęk czy depresja, skorzystaj z pomocy specjalisty.

Nie zapominaj też o zwracaniu uwagi na swoje uczucia, na odczuwanie głodu i na oznaki sytości.

Planuj z wyprzedzeniem

Zaburzenia odżywiania nie pojawiły się z dnia na dzień. I nie zniknie za jednym pstryknięciem palca. Ale możesz pomóc przyspieszyć jego odejście, opracowując plan zapobiegania nawrotom.

Zrób listę taktyk, które do tej pory działały. Może to być planowanie posiłków, regularne zakupy żywności i prowadzenie dziennika żywieniowego. Spisz zagrożenia i znaki ostrzegawcze, które są dla ciebie najistotniejsze.

Sporządź też listę 10 rzeczy, które możesz zrobić zamiast sięgać po jedzenie. Trzymaj ją w jakimś poręcznym miejscu, np. na lodówce, ponieważ w momencie kryzysu może być trudno zapamiętać, co trzeba zrobić.

W takich chwilach pomocna może być rozmowa o swoich uczuciach. Zapisz nazwiska i numery osób, do których możesz się zwrócić o pomoc, np. przyjaciół lub pracowników służby zdrowia. Następnie należy podnieść słuchawkę telefonu i zadzwonić. Osoba po drugiej stronie linii z przyjemnością udzieli pomocy.

Jak mężczyźni mogą uzyskać pomoc w przypadku zaburzeń objadania się?

0

Dowiedz się, dlaczego zaburzenia objadania się nie dotyczą tylko kobiet i jak mężczyźni mogą nauczyć się je rozpoznawać i leczyć.

Czynniki wywołujące BED są często takie same u mężczyzn i kobiet, ale mężczyźni stają przed szczególnym wyzwaniem: stygmatyzacją związaną z chorobą, którą wielu niesłusznie postrzega jako problem kobiecy. Taka postawa oraz brak wiedzy na temat objawów BED może spowodować, że wielu mężczyzn nie podejmie leczenia.

A to nie jest dobry pomysł, bo jeśli nie otrzymasz odpowiedniej opieki, zaburzenia objadania się są poważną, potencjalnie zagrażającą życiu chorobą.

Obraz własnego ciała

Od pokoleń kobiety borykają się z problemami związanymi z obrazem ciała, które są podsycane przez oczekiwania mediów. Okazuje się, że faceci też zwracają uwagę na media. Mężczyźni, którzy są nieustannie zalewani przez magazyny i telewizję obrazami szczupłych, umięśnionych mężczyzn, mogą mieć poczucie, że ich własne ciała nie dorównują im. Aby uzyskać odpowiedni wygląd, możesz popaść w pewne niezdrowe nawyki, które mogą narazić cię na ryzyko wystąpienia zaburzeń objadania się.

Na przykład, możesz stosować restrykcyjne diety, aby zmienić wygląd swojego ciała. Badania pokazują, że niektórzy mężczyźni twierdzą, że ich objadanie się zaczęło się po rozpoczęciu odchudzania.

Wyobraź sobie taki scenariusz. Twoja nowa dieta cud nie dostarcza wystarczającej ilości kalorii, aby zaspokoić głód. Więc trochę oszukujesz, próbując uciszyć swój burczący żołądek – garść orzechów, torebka chipsów. Nic wielkiego. Prawda? Wszyscy od czasu do czasu przejadamy się.

Zaburzenie objadania się jest jednak czymś zupełnie innym niż epizod objadania się. Jeśli masz BED, prawdopodobnie będziesz przechodzić cykle nadmiernego objadania się bez kontroli. Po tym okresie możesz odczuwać wstyd i żal, a nawet nienawidzić siebie za to, jak się zachowałeś.

Jak wygląda BED

Rzeczy, które wielu mężczyznom wydają się częścią bycia facetem, mogą przerodzić się w zaburzenia odżywiania z napadami obżarstwa.

Według National Eating Disorder Association (Krajowego Stowarzyszenia ds. Zaburzeń Odżywiania), kiedy masz BED, możesz mieć niektóre z tych zachowań:

  • Zjedzenie ilości większej niż ta, którą większość ludzi zjadłaby w podobnym czasie.

  • Poczucie utraty kontroli nad ilością jedzenia

  • Jeść, kiedy jest się najedzonym lub nie jest się głodnym

  • Jedz szybko, kiedy masz apetyt

  • Jedz, aż poczujesz dyskomfort, gdy będziesz pełny

  • Często zdarza się, że jesz sam lub w ukryciu

  • Wpadanie w cykle przechodzenia na dietę i wychodzenia z niej

Możesz również zauważyć, że przed rozpoczęciem objadania się odczuwasz złość lub niepokój.

Jak uzyskać pomoc

Jeśli jesteś mężczyzną cierpiącym na zaburzenia jedzenia z przejedzenia, miej się na baczności. Istnieje wiele skutecznych metod leczenia. Zacznij od rozmowy z lekarzem. Może on skontaktować cię ze specjalistą od zaburzeń odżywiania, którym może być psychiatra, psycholog lub inny specjalista od zdrowia behawioralnego.

Możesz skorzystać z terapii, która pomoże ci wyrobić nowe nawyki żywieniowe oraz zmienić myśli i uczucia, które wywołują epizody objadania się. Lekarz może także zalecić leki.

Leczenie BED często opiera się na modelu „Zdrowie w każdym rozmiarze” (Health at Every Size – HAES). Ma on na celu zmniejszenie stygmatyzacji i poprawę stanu zdrowia poprzez przyjęcie następujących kluczowych zasad:

Zaakceptuj to, jak duży jesteś. Naucz się, że geny przekazywane przez rodziców są częścią przyczyny twojego rozmiaru.

Wsłuchaj się w sygnały swojego ciała. Zwracaj uwagę na znaki, które mówią Ci, kiedy jesteś głodny lub najedzony. Dowiedz się, jak mogą one pomóc Ci w dokonywaniu właściwych wyborów.

Nabierz zdrowych nawyków. Spraw, by ćwiczenia fizyczne stały się przyjemnością. Naucz się jeść, gdy jesteś głodny, i rezygnować z jedzenia, gdy jesteś syty. Trzymaj się zdrowej diety, choć nie zaszkodzi od czasu do czasu pozwolić sobie na coś mniej pożywnego.

Uznaj, że ludzie mają różne kształty. Wspieraj innych, którzy mogą nie czuć się dobrze we własnym ciele.

W czasie, gdy korzystasz z pomocy medycznej potrzebnej w związku z chorobą BED, upewnij się, że korzystasz również ze wsparcia rodziny i przyjaciół. Na drodze do wyzdrowienia nie musisz iść sam.

Czy już zawsze należy unikać jedzenia, od którego się uzależniasz?

0

Dowiedz się, kiedy i jak jeść pokarmy, po których zdarzało ci się objadać. Sprytne strategie mogą pomóc w jedzeniu pokarmów, które wywołują napady obżarstwa.

W trakcie wychodzenia z zaburzeń odżywiania z napadami obżarstwa, prawdopodobnie będziesz mieć kilka pytań. Czy powinieneś całkowicie unikać „wyzwalających pokarmów”, po których kiedyś się objadałeś? A może od czasu do czasu możesz sobie pozwolić na coś dobrego?

Sondra Kronberg, RD, mówi, że każdy ma inny sposób radzenia sobie z jedzeniem podczas i po powrocie do zdrowia. Jest ona rzeczniczką Krajowego Stowarzyszenia ds. Zaburzeń Jedzenia.

Oto siedem sposobów, które pomogą ci wytrwać w postanowieniu.

Nie wykluczaj pewnych produktów z jadłospisu na stałe

Osoby, które dopiero rozpoczynają proces zdrowienia, mogą chcieć unikać jedzenia, dopóki objawy nie złagodnieją lub całkowicie ustąpią.

Jeśli ich unikasz, nie mów sobie, że już nigdy nie zjesz tych produktów.

Stwierdzenie, że coś jest całkowicie zakazane na zawsze, może przynieść odwrotne skutki. Jennifer Kramer, MSW, LCSW, mówi, że można się wręcz nabawić lęku przed jedzeniem. Jest ona założycielką i dyrektorką Centrum Leczenia Zaburzeń Jedzenia Metro Behavioral Health Associates w Nowym Jorku. Kiedy już pokonasz chęć i nawyk objadania się, możesz ponownie wprowadzić do diety pokarmy, które wcześniej powodowały objadanie się.

Potrzebujesz pomocy w międzyczasie? Rozważ rozmowę z lekarzem, terapeutą lub innym specjalistą specjalizującym się w zaburzeniach odżywiania.

Unikaj gromadzenia zapasów

Ponieważ większość ludzi objada się w domu w tajemnicy, jednym z najlepszych sposobów na uniknięcie przejadania się jest trzymanie ich poza domem – zwłaszcza śmieciowego jedzenia i niezdrowych przekąsek.

Jeśli kiedyś zjadałeś słoik masła orzechowego w ciągu jednego lub dwóch posiedzeń, trzymanie go w domu może nie być najlepszym pomysłem, zwłaszcza jeśli wciąż dochodzisz do siebie – radzi Kronberg. Zamiast tego wybierz się do restauracji i zamów kanapkę z masłem orzechowym. Ustalona porcja zachęci cię do jedzenia z umiarem.

Dobrze się odżywiaj przez cały dzień

Zdrowe nawyki ułatwiają spożywanie umiarkowanych ilości pokarmów. Nie opuszczaj posiłków ani zdrowych przekąsek. Im bardziej jesteś głodny, tym bardziej prawdopodobne jest, że będziesz się objadać.

Do każdego posiłku włączaj też białko (np. jajka, piersi z kurczaka lub jogurt grecki). Pomaga ono kontrolować poziom cukru we krwi. To z kolei zmniejsza zachcianki, zwłaszcza na węglowodany i niezdrową żywność – mówi Kronberg.

Nie stosuj diety

Nie staraj się zrekompensować sobie dużego posiłku lub przejedzenia.

Dieta, ograniczanie kalorii i/lub pozbawianie się jedzenia ustawia cię na cykl objadania się, mówi Kronberg. Jest bardziej prawdopodobne, że w końcu sięgniesz po jedzenie, które w przeciwnym razie zjadłbyś z umiarem.

Spróbuj innych strategii poprawiających samopoczucie

Stres, przemęczenie i emocje takie jak smutek zwiększają prawdopodobieństwo popadnięcia w obżarstwo. Jeśli doświadczasz któregoś z tych uczuć, prawdopodobnie nie jest to dobry moment na jedzenie pokarmu, który wywołuje chęć sięgnięcia po niego.

Zamiast tego należy znaleźć sposób na poprawę samopoczucia bez jedzenia: Na przykład ćwiczenia fizyczne, medytacja lub rozmowa z przyjacielem.

Prowadź dzienniczek żywieniowy

Ważne jest, aby wiedzieć, co i ile się je. Terapeuci zajmujący się zaburzeniami odżywiania często zachęcają pacjentów do prowadzenia dziennika, ponieważ pomaga to w uświadomieniu sobie swoich wyborów i nawyków żywieniowych. Każdy wpis w dzienniku żywieniowym powinien zawierać:

  • Godzinę, o której jadłeś

  • Produkty spożywcze, które zjadłeś

  • Jak dużo zjadłeś

  • Jak się czułeś w tym czasie

Pomoże to dostrzec zależności między nastrojem a sposobem odżywiania się, jak również zdrowe nawyki, które będziesz chciał stosować.

Zrób sobie przerwę

Podczas leczenia uczymy się, jak nie sięgać po produkty, które wywołują chęć sięgnięcia po jedzenie, lub odwracać od siebie uwagę, kiedy odczuwamy silną potrzebę objadania się.

Jedna wspólna lekcja: odejdź od tego, co cię kusi – mówi Kramer.

Samo przebywanie w innym pomieszczeniu może pomóc. Na przykład, jeśli masz na oku coś w spiżarni, przenieś się do salonu. Następnie przez około 15 minut staraj się skupić na czymś innym – np. na telewizorze lub rozmowie telefonicznej. To mniej więcej tyle czasu, ile potrzeba, aby pragnienie minęło – mówi.