Lekarz mówi ci.

Porady jak prowadzić zdrowy tryb życia z chorobą dwubiegunową poprzez ćwiczenia, redukcję stresu i wiele innych.

Zacznij od poniższych strategii.

Ustal harmonogram. Wiele osób z chorobą dwubiegunową zauważa, że trzymanie się planu dnia pomaga im kontrolować nastrój.

Zwracaj uwagę na swój sen. Jest to szczególnie ważne dla osób z zaburzeniem dwubiegunowym. Brak snu może czasami wywołać manię u osób z tym zaburzeniem. Może to być także oznaką zaostrzenia objawów. Na przykład, już kilka nocy mniej snu może oznaczać, że zbliża się epizod maniakalny. Jeśli natomiast zaczynasz spać o wiele więcej niż zwykle, może to oznaczać, że cierpisz na depresję.

Skorzystaj z poniższych wskazówek:

• Kładź się spać i wstawaj o tych samych porach każdego dnia.

• Zrelaksuj się przed snem słuchając kojącej muzyki, czytając lub biorąc kąpiel.

• Nie siedź w łóżku oglądając telewizję lub przeglądając telefon.

• Spraw, by sypialnia stała się miejscem uspokajającym.

• Jeśli twoje wzorce snu zaczynają się zmieniać, poinformuj o tym lekarza lub terapeutę.

Ćwiczenie. Może to poprawić Twój nastrój niezależnie od tego, czy masz chorobę dwubiegunową, czy nie. Prawdopodobnie będziesz też lepiej spał.

Jeśli teraz nie jesteś aktywny, sprawdź u lekarza, czy jesteś wystarczająco zdrowy, aby zacząć ćwiczyć. Na początku niech to będzie coś prostego, np. spacer z przyjacielem. Stopniowo zacznij ćwiczyć przynajmniej 30 minut dziennie przez większość dni w tygodniu.

Dobrze się odżywiaj. Nie ma określonej diety dla osób z chorobą dwubiegunową. Ale tak jak każdemu innemu człowiekowi, wybieranie odpowiednich rodzajów żywności może pomóc Ci poczuć się lepiej i dostarczyć Ci potrzebnych składników odżywczych. Skup się na podstawach: preferuj owoce, warzywa, chude białko i produkty pełnoziarniste. Ogranicz natomiast tłuszcze, sól i cukier.

Oswoić stres. Niepokój może pogarszać nastrój u wielu osób z chorobą dwubiegunową. Dlatego poświęć czas na relaks.

Leżenie na kanapie i oglądanie telewizji lub sprawdzanie kont w mediach społecznościowych nie jest najlepszym rozwiązaniem. Zamiast tego spróbuj czegoś bardziej skoncentrowanego, np. jogi lub innych ćwiczeń fizycznych. Innym dobrym wyborem jest medytacja. Łatwym sposobem jest skupienie się na oddychaniu przez kilka minut, pozwalając innym myślom przychodzić i odchodzić bez poświęcania im większej uwagi.

Można też słuchać muzyki lub spędzać czas z pozytywnymi ludźmi, którzy są dobrym towarzystwem.

Dokonaj zmian w domu i w pracy. Czy są w Twoim życiu rzeczy stresujące, które mógłbyś zmienić? Niezależnie od tego, czy chodzi o rodzinę, czy o pracę, należy szukać rozwiązań.

Na przykład, czy twój partner mógłby zająć się większą ilością obowiązków w domu? Czy twój szef mógłby ograniczyć niektóre z twoich obowiązków, jeśli jesteś przeciążony? Rób, co możesz, aby uprościć swoje życie i ułatwić je.

Ogranicz kofeinę. Może ona nie pozwalać Ci zasnąć w nocy i wpływać na Twój nastrój. Dlatego nie pij dużo napojów gazowanych, kawy ani herbaty. Uspokój się także z czekoladą, ponieważ zawiera kofeinę. Możesz nawet całkowicie zrezygnować z tych produktów. Często najlepiej robić to stopniowo, aby uniknąć bólu głowy i innych objawów odstawienia kofeiny.

Unikaj alkoholu i narkotyków. Mogą one wpływać na działanie Twoich leków. Mogą także pogorszyć przebieg choroby dwubiegunowej i wywołać epizod nastroju. Mogą też utrudniać leczenie choroby. Dlatego w ogóle ich nie używaj.

Z chorobą dwubiegunową trzeba sobie radzić. Wiele osób sięga po alkohol lub narkotyki i ma problem z nadużywaniem substancji.

Jeśli uważasz, że masz problem z alkoholem lub innymi narkotykami, poszukaj pomocy już teraz. Leczenie dwubiegunówki może nie wystarczyć. Nadużywanie substancji często wymaga oddzielnego leczenia. Być może trzeba będzie zająć się obydwoma schorzeniami jednocześnie.

Porozmawiaj z lekarzem lub terapeutą o swoich możliwościach. Rozważ skontaktowanie się z linią pomocy Substance Abuse and Mental Health Services Administration: 1-800-662-HELP (4357).

Uporanie się z problemem alkoholowym lub narkotykowym jest niezbędne do powrotu do zdrowia.

Choroba dwubiegunowa może być trudna do zdiagnozowania, ale te wskazówki od lekarza mogą pomóc w rozpoznaniu jej objawów.

Istnieje wiele objawów manii i depresji w zaburzeniu dwubiegunowym. Wiele z nich może dotyczyć każdego z nas, w zależności od tego, czy mamy gorszy czy gorszy dzień. Jednak w przypadku choroby dwubiegunowej więcej objawów występuje codziennie przez tygodnie, miesiące, a nawet lata. Zmiany między depresją a manią dotyczą nastroju, energii i zdolności do funkcjonowania.

„Zaburzenie dwubiegunowe jest często mylone z ADHD u dzieci” – mówi dr Michael Aronson, psychiatra kliniczny i konsultant lekarza. „Istnieją bardzo podobne objawy, rozproszenie uwagi, okresy depresji”.

Zaburzenia dwubiegunowe u dzieci i młodzieży są często najtrudniejsze do zdiagnozowania, Aronson mówi lekarzowi. „To może być trudne do odróżnienia, czy jest to normalne wahania nastroju, zaburzenia dwubiegunowe, czy ADHD. Ponadto, w okresie dojrzewania depresja objawia się inaczej niż u dorosłych. Pojawia się gniew, drażliwość i zachowania buntownicze. Aby lepiej odróżnić powtarzające się wybuchy złości od zaburzeń dwubiegunowych u dzieci i młodzieży, stworzono nową kategorię diagnostyczną zwaną zaburzeniem dysregulacji nastroju (Disruptive Mood Dysregulation Disorder, DMDD).

U osób dorosłych zaburzeniu dwubiegunowemu często towarzyszą inne problemy. Kobiety z zaburzeniem dwubiegunowym są bardziej narażone na wystąpienie czterech lub więcej epizodów w ciągu jednego roku – co nazywane jest „szybką zmianą faz”. Częściej też występują u nich objawy manii i depresji w tym samym epizodzie – tzw. epizod z cechami mieszanymi. Ponadto do około 60% osób z chorobą dwubiegunową jest uzależnionych od narkotyków lub alkoholu, cierpi na depresję sezonową lub niektóre zaburzenia lękowe, takie jak zespół stresu pourazowego (PTSD). Działanie narkotyków ulicznych może czasami powodować depresję lub naśladować objawy manii, co sprawia, że diagnoza u osób nadużywających substancji jest szczególnie trudna i nie zawsze jednoznaczna.

Objawy manii: zwiększona aktywność; mniejsze zapotrzebowanie na sen; nadmiernie euforyczny lub drażliwy nastrój; ryzykowne lub impulsywne zachowania; gonitwa myśli; gwałtowna, szybka mowa.

Objawy depresji: smutny lub niespokojny nastrój; nadmierne poczucie winy lub bezwartościowości; utrata zainteresowania przyjemnymi czynnościami (np. seksem); trudności z koncentracją; zaburzenia snu, myśli samobójcze.

?

Jeśli Ty lub ktoś z Twoich bliskich cierpi na chorobę dwubiegunową, dowiedz się więcej od ekspertów doktora na temat rozpoznawania czynników wyzwalających, które mogą prowadzić do zaburzeń nastroju.

Najlepszym sposobem uniknięcia wahań nastroju jest podjęcie leczenia. Całkowite zapobieganie okresom manii lub depresji może być niemożliwe. Nawet osoby, które zawsze przyjmują leki i dbają o swoje zdrowie, mogą od czasu do czasu mieć wahania nastroju. Dlatego tak ważne jest, aby wychwytywać zmiany nastroju, poziomu energii i rytmu snu, zanim przerodzą się w coś poważnego.

Czynniki wywołujące wahania nastroju w chorobie dwubiegunowej

Na początku wahania nastroju mogą być dla Ciebie zaskoczeniem. Z czasem jednak możesz zacząć dostrzegać schematy lub oznaki świadczące o tym, że wchodzisz w okres manii lub depresji. Oprócz zmiany nastroju, należy zwrócić uwagę na zmiany w:

• rytm snu

• Poziom energii

• Używanie alkoholu lub narkotyków

• Popęd seksualny

• Poczucie własnej wartości

• Koncentracja

Epizody nastroju w zaburzeniu dwubiegunowym często pojawiają się nagle, bez konkretnego powodu. Czasami możesz zauważyć, że są pewne specyficzne rzeczy, które mogą wywołać manię lub depresję, takie jak zbyt mała ilość snu, zmiany w codziennej rutynie lub opóźnienie lotnicze podczas podróży. Wiele osób zauważa, że są bardziej podatne na depresję lub maniakalne zachowania w stresujących okresach w pracy lub podczas wakacji. Niektórzy ludzie zauważają sezonowe wzorce zmian nastroju.

Jednym z dobrych sposobów na wykrycie czynników wywołujących depresję jest prowadzenie dziennika. Zapisuj w nim ważne wydarzenia, stresy, dawki leków i ilość snu, jaką otrzymujesz. Z czasem można zauważyć pewne prawidłowości.

Oczywiście, mogą się zdarzyć sytuacje, których nie da się uniknąć, takie jak poważna choroba lub śmierć bliskiej osoby. Jeśli jednak potrafisz rozpoznać czynniki, które mogą wywołać manię lub depresję, możesz przygotować się na okresy, w których możesz być najbardziej podatny na zachorowanie. Wspólnie ze specjalistą z zakresu zdrowia psychicznego zaplanuj, co robić, gdy podejrzewasz, że może dojść do wahania nastroju. Poproś o większą pomoc rodzinę i przyjaciół. Poproś ich o częstsze kontrole, aby zapewnić sobie dodatkowe wsparcie.

Jeśli zauważysz oznaki potencjalnych problemów, zwróć się o pomoc. Nie czekaj, aż epizod nastroju sam minie. Być może uda Ci się powstrzymać niewielką zmianę przed przekształceniem się w poważny problem.

Urok manii w zaburzeniu dwubiegunowym

Kiedy osoby z zaburzeniem dwubiegunowym są przygnębione, prawie zawsze wiedzą, że coś jest nie tak. Nikt nie lubi czuć się w ten sposób.

Inaczej jest w przypadku osób, które mają manię. Często nie sądzą one, że coś jest nie tak. A jeśli zauważą różnicę w swoim nastroju i osobowości, uważają to za poprawę.

Mania może być uwodzicielska. Możesz czuć się bardziej energiczny, kreatywny i interesujący. Możesz być w stanie wykonać mnóstwo pracy. W czym więc tkwi problem?

Fazy maniakalne często przybierają charakter destrukcyjny. Możesz wyczyścić swoje konto oszczędnościowe na zakupach. Możesz mieć romanse, które zniszczą twoje małżeństwo. Co najniebezpieczniejsze, mania może skłonić do robienia rzeczy, które zagrażają życiu własnemu lub innych osób. Po manii często następuje depresja.

Mimo że w danej chwili mania może być dobrym uczuciem, na dłuższą metę będziesz szczęśliwszy, zdrowszy, bardziej produktywny i skuteczny, jeśli uda ci się zachować stabilny nastrój.

Lekarz wyjaśnia ryzyko i możliwe korzyści płynące ze stosowania suplementów diety w leczeniu zaburzeń dwubiegunowych.

Wiele alternatywnych środków leczniczych i naturalnych suplementów diety jest łatwo dostępnych, zarówno w Internecie, jak i w lokalnej aptece. Zanim jednak zaczniesz przyjmować naturalne suplementy diety lub alternatywne środki lecznicze, ważne jest, abyś odrobił pracę domową i wiedział, co wprowadzasz do swojego organizmu. Ponadto każdy alternatywny środek lub suplement diety należy zawsze omawiać z lekarzem, aby uniknąć interakcji między ziołami a lekami, co mogłoby być niebezpieczne z medycznego punktu widzenia. Ważne jest, aby zdawać sobie sprawę, że skuteczność suplementów diety nie jest nadzorowana przez Food and Drug Administration [FDA] w taki sam sposób, w jaki FDA reguluje konwencjonalne leki i produkty żywnościowe, i mogą one nie być uznawane przez społeczność medyczną za odpowiednie lub naukowo uzasadnione metody leczenia zaburzeń dwubiegunowych.

Co to jest suplement diety?

Według FDA, aby składnik suplementu diety był „składnikiem diety”, musi być jedną lub dowolną kombinacją następujących substancji:

• Witamina

• Minerały

• Zioło lub inny środek botaniczny

• Aminokwas

• Substancja dietetyczna uzupełniająca dietę poprzez zwiększenie całkowitego spożycia (np. enzymy lub tkanki narządów lub gruczołów), lub

• Koncentrat, metabolit, składnik lub wyciąg

Czy suplementacja 5-HTP może pomóc w depresji i/lub manii dwubiegunowej?

5-hydroksytryptofan (5-HTP) może być stosowany w leczeniu łagodnej depresji w oparciu o teorię, że jako prekursor serotoniny, substancji chemicznej mózgu (neuroprzekaźnika), która ma działanie uspokajające, 5-HTP może zwiększać poziom serotoniny i wpływać na nastrój, rytm snu i kontrolę bólu. Gdy poziom serotoniny jest niski, skutkiem może być wysoki poziom lęku, drażliwość, bezsenność, niecierpliwość i depresja.

Chociaż badania są nieliczne, niektóre wyniki wskazują, że suplementy 5-HTP mogą pomóc w regulacji nastroju i emocji, nawet w stopniu porównywalnym do niektórych leków przeciwdepresyjnych. Na przykład, w niewielkim badaniu przeprowadzonym na ochotnikach z zaburzeniami lękowymi stwierdzono, że przyjmowanie suplementów 5-HTP znacznie obniżyło poziom lęku.

Czy należy przyjmować suplementy 5-HTP? Porozmawiaj najpierw ze swoim lekarzem ze względu na możliwe działania niepożądane, w tym interakcje z lekami stosowanymi w chorobie dwubiegunowej.

Sam 5-HTP nie jest akceptowalną alternatywą dla leków stosowanych w chorobie dwubiegunowej. Przynajmniej w teorii, zwiększony poziom serotoniny w mózgu dzięki 5-HTP może wywołać lub pogorszyć manię.

Co to jest DHEA i czy może pomóc w chorobie dwubiegunowej?

Organizm naturalnie wytwarza hormon dehydroepiandosteron (DHEA) do połowy lat dwudziestych, kiedy to produkcja DHEA spada. Reklamodawcy twierdzą, że suplementacja DHEA może przynieść korzyści przeciwstarzeniowe, poprawić nastrój i objawy depresji.

W jednym z badań z udziałem pacjentów z HIV/AIDS wykazano, że suplementacja DHEA lepiej niż placebo zmniejsza objawy depresji. W innym badaniu z udziałem pacjentów z chorobą Addisonsa naukowcy stwierdzili poprawę zarówno nastroju, jak i zmęczenia po suplementacji DHEA. Ponieważ jednak DHEA wpływa na poziom hormonów w organizmie, eksperci twierdzą, że przed zaleceniem DHEA do użytku publicznego konieczne jest przeprowadzenie większej liczby badań.

Większość badań nad suplementacją DHEA u zdrowych osób wykazuje niewiele skutków ubocznych, jeśli suplementy są przyjmowane doustnie w zalecanych dawkach. DHEA nie jest zalecany dla osób z nieprawidłowym rytmem serca, zakrzepami krwi lub chorobami wątroby w wywiadzie. Nie należy przyjmować DHEA w ciąży lub w okresie karmienia piersią. Długotrwałe skutki regularnego stosowania DHEA nie są znane.

Sam DHEA nie może być stosowany jako alternatywa dla leków stosowanych w chorobie dwubiegunowej. Wykazano, że może on powodować manię, drażliwość lub zachowania impulsywne i może mieć inne niekorzystne skutki psychiatryczne.

Czy suplementy oleju rybiego mogą poprawić nastrój u osób z chorobą dwubiegunową?

Olej rybi zawiera kwasy tłuszczowe omega-3: kwas eikozapentaenowy (EPA) i kwas dokozaheksaenowy (DHA), które są niezbędne do produkcji hormonów i tkanki nerwowej. Wyniki jednego z badań wykazały pozytywny wpływ kwasów tłuszczowych omega-3 w leczeniu depresji, ale nie w leczeniu manii. Uzupełnianie diety olejem rybim jest mniej zrozumiałe w przypadku zaburzeń dwubiegunowych, ponieważ istnieją sprzeczne wyniki badań na temat tego, czy ma ono znaczenie w leczeniu lub zapobieganiu epizodom manii lub depresji. Jeśli stosujesz olej rybi, musisz używać produktu, który zawiera zarówno EPA jak i DHA, aby było to skuteczne uzupełnienie leków.

Ponieważ istnieją dowody na to, że kwasy tłuszczowe omega-3 mogą korzystnie wpływać na zdrowie układu sercowo-naczyniowego, niektórzy eksperci uważają, że przyjmowanie 1 grama dziennie suplementów kwasów tłuszczowych omega-3 może być korzystne.

Kwasy tłuszczowe omega-3 mogą pomóc w leczeniu zaburzeń dwubiegunowych, jeśli są stosowane razem z innymi lekami.

Co z dziurawcem a zaburzeniami dwubiegunowymi?

Dziurawiec zwyczajny (Hypericum perforatum), ziołowa terapia, która w badaniach wykazała, że łagodzi objawy depresji o niewielkim lub średnim nasileniu, jest stosowana w Europie od wieków. Depresja o niewielkim lub średnim nasileniu jest częstym zaburzeniem, które jest niedostatecznie diagnozowane i leczone. Depresja o niewielkim lub umiarkowanym nasileniu może nie tylko wpływać na codzienne funkcjonowanie i jakość życia, ale jest także poważnym czynnikiem ryzyka wystąpienia dużej depresji.

Badania wykazują, że dziurawiec zwyczajny może wpływać na różne substancje chemiczne (neuroprzekaźniki) w mózgu, w tym serotoninę, epinefrynę i dopaminę. Jeden z tych neuroprzekaźników (serotonina) jest tym samym związkiem chemicznym, na który wpływa przepisywany na receptę lek Prozac, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI). Ziele dziurawca może również poprawiać jakość snu, ponieważ wyciąg z dziurawca zwiększa wydzielanie melatoniny przez mózg w nocy. Melatonina jest hormonem produkowanym w mózgu (który sam jest kontrolowany przez zegar główny w mózgu), który reguluje rytmy okołodobowe, w tym cykl sen-czuwanie.

Ziele dziurawca nie jest jednak zalecane w leczeniu zaburzeń dwubiegunowych. Leki takie jak kwetiapina, olanzapina-fluoksetyna i lurasidon są jedynymi zatwierdzonymi przez FDA metodami leczenia depresji dwubiegunowej, a leki stabilizujące nastrój, takie jak lit, diwalproeks lub lamotrygina, mogą również okazać się przydatne. Nie udowodniono, że leki przeciwdepresyjne mogą pomóc w depresji dwubiegunowej, a czasami mogą również powodować lub nasilać objawy maniakalne. Lekarze zalecają ostrożność i monitorowanie podczas stosowania jakichkolwiek leków przeciwdepresyjnych, w tym preparatów zawierających dziurawiec zwyczajny, w leczeniu depresji dwubiegunowej. Ponadto dziurawiec może powodować poważne reakcje polekowe, jeśli jest przyjmowany z innymi lekami z grupy SSRI, takimi jak Prozac.

Czy terapie naturalne są bezpieczne i skuteczne?

Bez względu na to, co twierdzi ulotka reklamowa w sklepie z naturalną żywnością, nawet najbardziej popularne zioła lecznicze zawierające związki farmaceutyczne zawierają składniki, które nie zostały przebadane i nie są kontrolowane przez FDA. W przeciwieństwie do produktów zatwierdzonych przez FDA, wiele produktów ziołowych nie przeszło badań klinicznych, które wykazałyby ich bezpieczeństwo i skuteczność przed wprowadzeniem na rynek.

W miarę jak dowiadujemy się więcej o naturalnych środkach leczniczych, niektóre z nich mogą okazać się najlepszymi metodami leczenia schorzeń, podczas gdy inne mogą powodować poważne skutki uboczne. Nie oznacza to jednak, że naturalne suplementy nie działają – istnieje wiele naturalnych suplementów, które są bezpieczne i skuteczne. W przypadku niektórych osób suplementy mogą działać inaczej niż w przypadku innych. Należy zwracać uwagę na to, co działa w danym przypadku i zasięgnąć fachowej porady lekarza.

Jednym z najczęstszych błędów popełnianych podczas stosowania alternatywnych metod leczenia jest całkowite zaprzestanie konwencjonalnego leczenia. W większości przypadków suplementy nie są sprawdzoną alternatywą dla leków w leczeniu zaburzeń dwubiegunowych, ale czasami mogą być pomocne jako uzupełnienie leków.

Należy również pamiętać, że suplementy – jakkolwiek naturalne – mogą wchodzić w interakcje z lekami. Dlatego ważne jest, aby wszystkie leki i suplementy omówić z lekarzem. Jeśli lekarz nie zna potencjalnych interakcji, dobrym źródłem informacji jest także farmaceuta.

I jako zasadę należy przyjąć, że to, że coś jest naturalne, nie oznacza, że jest zawsze bezpieczne (pamiętaj, że rośliny takie jak cykuta i koszyczek są również naturalne, ale trujące!). Nawet suplementy mają skutki uboczne.

Leczenie ziołami nie jest zalecane bez nadzoru lekarza kobietom w ciąży, dzieciom, osobom starszym, osobom z trwającymi procesami chorobowymi (w zasadzie każdemu, kto regularnie przyjmuje leki na receptę) lub osobom z osłabionym układem odpornościowym. Ponadto, niektóre zioła mają właściwości uspokajające lub rozrzedzające krew, co może wchodzić w niebezpieczne interakcje z NLPZ lub innymi lekami przeciwbólowymi. Inne mogą powodować zaburzenia żołądkowo-jelitowe, jeśli są przyjmowane w dużych dawkach.

Okresy obniżonej nastrojowości są częścią choroby dwubiegunowej. Dowiedz się, jak rozpoznać depresję i jak przez nią przejść.

Właściwe leczenie może jednak wiele zmienić. Istnieje wiele rodzajów terapii depresji dwubiegunowej, które działają bardzo dobrze. Co jeszcze może pomóc? Obserwuj swoje objawy na przestrzeni czasu. Dzięki temu będziesz wiedział, kiedy zbliża się zmiana nastroju, i będziesz mógł sobie z nią odpowiednio wcześnie poradzić.

Objawy

W fazie depresji w chorobie dwubiegunowej możesz:

• odczuwać smutek, zmartwienie lub pustkę

• Nie mam energii lub mam jej niewiele

• Poczucie, że nic cię nie cieszy

• Spać za mało lub za dużo

• Z trudem wstaje z łóżka

• Jeść zbyt mało lub zbyt dużo

• Mieć problemy z koncentracją lub zapamiętywaniem

• Trudności w podejmowaniu decyzji

• Myśli o samobójstwie lub śmierci

Mogą wystąpić wszystkie te objawy lub niektóre z nich. Osoba z zaburzeniem dwubiegunowym może czasami czuć się bardzo smutna, ale jednocześnie pełna energii. Najpewniejszą oznaką fazy depresji jest to, że czujesz się przygnębiony przez długi czas – zwykle co najmniej 2 tygodnie. Epizody te mogą występować rzadko lub kilka razy w roku.

Co robić w przypadku depresji

Najważniejszym krokiem, jaki możesz podjąć, jest rozpoczęcie i kontynuowanie leczenia choroby dwubiegunowej. Większość z nich obejmuje połączenie leków i terapii.

?

Lekarz może przepisać kilka różnych rodzajów leków, w tym stabilizatory nastroju, leki przeciwdepresyjne i przeciwpsychotyczne. Terapia rozmowna może również pomóc w kontrolowaniu stresu i szybszym rozpoznawaniu objawów. Inny rodzaj terapii, zwany terapią poznawczo-behawioralną, uczy, jak radzić sobie z negatywnymi myślami towarzyszącymi depresji.

W walce z depresją można podjąć także inne kroki:

• Nie pij alkoholu ani nie zażywaj narkotyków. Mogą one pogorszyć twój nastrój i uniemożliwić działanie leków.

• Trzymaj się rutyny. Staraj się kłaść spać, budzić się, ćwiczyć i przyjmować leki o tej samej porze każdego dnia.

• W czasie depresji nie należy dokonywać poważnych zmian w życiu. Lekarz lub terapeuta może pomóc w zaplanowaniu nieobecności w pracy, jeśli zajdzie taka potrzeba.

• Poproś członka rodziny lub przyjaciela o wsparcie. Pomogą ci oni dotrzymać terminów wizyt i przyjmowania leków.

Jeśli masz myśli samobójcze lub chcesz się skrzywdzić:

• Powiedz komuś, kto może ci pomóc w tej chwili

• Zadzwoń do specjalisty od zdrowia psychicznego

• Zadzwoń do swojego lekarza

• Zadzwoń pod numer 911 lub udaj się na pogotowie

• Wezwać?

  SAMHSA (Substance Abuse and Mental Health Services Administration) – gorąca linia,

  Krajowy telefon zaufania SAMHSA, 1-800-662-HELP (4357).

Rozpoznawanie i zapobieganie depresji

Fazy maniakalne i depresyjne w chorobie dwubiegunowej nie muszą przebiegać według jednego schematu. Możesz mieć kilka okresów depresji przed fazą maniakalną.

Z czasem jednak można zauważyć zmiany nastroju i sygnały ostrzegawcze świadczące o tym, że może pojawić się depresja. Wczesne wychwycenie tych objawów często pozwala uniknąć poważnej depresji.

Prowadź tabelę nastroju, aby śledzić swoje samopoczucie, zabiegi, sen i inne czynności. Zwróć uwagę na momenty, w których czujesz się zestresowany – na przykład w towarzystwie pewnych osób lub w określonym miejscu. Pierwszymi oznakami depresji może być uczucie zmęczenia i brak snu. Krótkie okresy depresji mogą być znakiem, że zbliża się ciężka faza choroby.

Osoby z otoczenia mogą również pomóc w rozpoznaniu wzorców. Poproś rodzinę i pracownika służby zdrowia psychicznego, aby zwracali uwagę na zmiany w twoim zachowaniu, które sygnalizują nadchodzący problem. Mogą oni być w stanie zauważyć rzeczy, których Ty nie jesteś w stanie.

Nawet jeśli czujesz się świetnie, pamiętaj o kontynuowaniu leczenia – może to zapobiec nawrotowi depresji. Stosuj zdrową dietę, ćwicz i próbuj nowych sposobów na złagodzenie stresu i opanowanie nastroju: Dołącz do grupy wsparcia, zajmij się swoim hobby lub stosuj metody relaksacyjne, takie jak medytacja, joga czy masaż.

Lekarz bada pokarmy, które mogą pomóc lub utrudnić życie osobom z chorobą dwubiegunową.

Co to jest choroba dwubiegunowa?

Zaburzenie dwubiegunowe jest złożonym zaburzeniem, które charakteryzuje się dramatycznymi lub niezwykłymi epizodami podwyższonego i obniżonego nastroju. Epizody manii i depresji mogą mieć różną intensywność i nasilenie, od bardzo łagodnych do ekstremalnych. W zaburzeniu dwubiegunowym epizody nastroju mogą pojawiać się stopniowo przez wiele dni, a nawet tygodni. Mogą też pojawić się nagle, w ciągu zaledwie kilku dni. Aby można je było uznać za epizody, objawy muszą występować jako konstelacja cech, które wpływają nie tylko na nastrój, ale także na sen, energię, myślenie i zachowanie, i muszą trwać co najmniej kilka dni, stanowiąc zmianę w stosunku do zwykłego „ja”.

W zaburzeniu dwubiegunowym osoba może doświadczać epizodów dużej depresji lub zamiast tego skrajnego uniesienia i nadmiernej energii. Uniesienie nazywane jest manią. Epizodom nastroju w zaburzeniu dwubiegunowym towarzyszą zaburzenia myślenia, zniekształcenia percepcji i upośledzenie funkcjonowania społecznego.

Kiedyś sądzono, że choroba dwubiegunowa dotyka około 1% populacji. Obecnie niektórzy eksperci uważają, że jest ona wyższa – może dotyczyć od 3% do 4% populacji. Nie ma testów laboratoryjnych pozwalających na rozpoznanie choroby dwubiegunowej, a jej objawy mogą nakładać się na inne zaburzenia psychiatryczne. W związku z tym choroba ta jest często źle diagnozowana i niedostatecznie leczona.

Czy istnieje dieta w przypadku zaburzenia dwubiegunowego?

Nie istnieje specyficzna dieta w przypadku choroby dwubiegunowej. Ważne jest jednak, aby dokonywać mądrych wyborów żywieniowych, które pomogą utrzymać zdrową wagę i zachować dobre samopoczucie. Do takich wyborów należą:

• Unikanie diety w stylu „zachodnim”, bogatej w czerwone mięso, tłuszcze nasycone i tłuszcze trans oraz węglowodany proste. Ten styl odżywiania jest związany z wyższym ryzykiem otyłości, cukrzycy typu 2 i chorób serca. Spożywanie mniejszej ilości tłuszczów nasyconych i węglowodanów prostych może poprawić ogólny stan zdrowia, ale nie ma bezpośredniego wpływu na objawy choroby dwubiegunowej.

• Spożywanie zrównoważonej ilości ochronnych, bogatych w składniki odżywcze pokarmów. Należą do nich świeże owoce, warzywa, rośliny strączkowe, pełne ziarna, chude mięso, ryby zimnowodne, jaja, niskotłuszczowy nabiał, produkty sojowe oraz orzechy i nasiona. Pokarmy te zapewniają odpowiednią ilość składników odżywczych niezbędnych do utrzymania dobrego stanu zdrowia i zapobiegania chorobom.

• Kontrolowanie ilości spożywanych kalorii i regularne ćwiczenia fizyczne w celu utrzymania prawidłowej wagi ciała. Niektóre wyniki badań wskazują, że osoby z zaburzeniem dwubiegunowym mogą być bardziej narażone na nadwagę lub otyłość. Porozmawiaj z lekarzem o sposobach unikania przyrostu masy ciała podczas przyjmowania leków dwubiegunowych.

Czy olej z ryb poprawia nastrój w chorobie dwubiegunowej?

American Heart Association (AHA) zaleca spożywanie niesmażonych tłustych ryb co najmniej dwa razy w tygodniu. Do dobrych wyborów należą:

• Tuńczyk biały

• Anchovies

• Śledź

• Makrela

• Łosoś

• Sardynki

• Pstrąg

Jeśli nie lubisz ryb, możesz przyjmować dostępne bez recepty suplementy oleju rybiego, ale nie wiadomo, czy przyniosą one ten sam pozytywny efekt.

Olej rybi może pomóc w utrzymaniu zdrowego serca. Niektórzy eksperci uważają jednak, że olej rybi może również odgrywać rolę w funkcjonowaniu mózgu i zachowaniu. Chociaż badania dotyczące wpływu kwasów tłuszczowych omega-3 na objawy nastroju nie są jednoznaczne, niektórzy eksperci uważają, że mogą one być pomocne u niektórych osób z zaburzeniem dwubiegunowym, zwłaszcza jeśli występuje u nich podwyższone ryzyko chorób układu krążenia lub wysoki poziom trójglicerydów.

Niektóre badania sugerują, że spożywanie większej ilości kwasów tłuszczowych omega-3 zawartych w oleju rybim jest związane z większą objętością obszarów mózgu. Obszary te są w szczególności związane z nastrojem i zachowaniem. W jednym z badań z udziałem 75 pacjentów, jedną z korzyści płynących ze stosowania kwasów tłuszczowych omega-3 było zmniejszenie depresji w chorobie dwubiegunowej.

Mimo to, ogólne dowody na korzyści płynące ze stosowania oleju rybiego w chorobie dwubiegunowej są niespójne. Potrzeba więcej badań, zanim olej rybi będzie mógł być zalecany jako sprawdzona metoda leczenia zaburzeń dwubiegunowych.

Jeśli jesteś wegetarianinem lub weganinem i szukasz korzyści płynących ze spożywania oleju rybnego, sięgnij po orzechy. Orzechy włoskie, siemię lniane i olej rzepakowy zawierają kwas alfa-linolenowy (ALA), który w organizmie jest przekształcany w kwas tłuszczowy omega-3.

Jakich produktów spożywczych powinienem unikać, jeśli mam chorobę dwubiegunową?

Ogólne zalecenia dietetyczne dotyczące leczenia choroby dwubiegunowej obejmują:

• Spożywanie umiarkowanych ilości kofeiny i nie zaprzestawanie jej stosowania w sposób nagły

• Unikanie posiłków wysokotłuszczowych w celu zmniejszenia ryzyka otyłości

• Zwracanie uwagi na sól w przypadku nadciśnienia tętniczego, ale nie skąp soli, jeśli przepisano ci lit (niskie spożycie soli może powodować wyższe stężenie litu we krwi)

• Przestrzeganie zaleceń lekarza, aby nie spożywać pokarmów, które mogą mieć wpływ na przyjmowane leki dwubiegunowe, jeśli takie istnieją

Ponadto należy uważać na naturalne suplementy diety, które mogą powodować interakcje między lekami a ziołami.

Unikanie zbyt dużej ilości kofeiny może być pomocne w uzyskaniu dobrego snu, co jest szczególnie ważne dla osób z zaburzeniem dwubiegunowym. Kiedy osoba z chorobą dwubiegunową czuje się przygnębiona, dodatkowa dawka kofeiny może tymczasowo spowodować przypływ energii, a być może także poprawę nastroju. Problem w tym, że kofeina może zakłócać sen. Kofeina może również powodować nerwowość, kołatanie serca i bóle głowy, pogarszać wysokie ciśnienie krwi lub powodować podrażnienia żołądka i przełyku u osób cierpiących na refluks.

Poza ograniczeniem kofeiny, ważne jest, aby podczas przyjmowania niektórych leków dwubiegunowych unikać wysokotłuszczowych posiłków. Wysokotłuszczowe posiłki mogą opóźniać wchłanianie niektórych leków dwubiegunowych do organizmu. Porozmawiaj z lekarzem o swoich lekach i koniecznych zmianach w diecie.

Jeśli przyjmujesz inhibitory MAO (pewna klasa leków przeciwdepresyjnych, do której zalicza się fenelzynę (Nardil) i tranylcyprominę (Parnate), ważne jest, abyś unikał pokarmów zawierających tyraminę. Pokarmy te mogą powodować ciężkie nadciśnienie u osób przyjmujących inhibitory MAO. Niektóre pokarmy zawierające duże ilości tyraminy to:

• Nadmiernie dojrzałe banany i skórki bananów

• Piwo z kranu

• Sery fermentowane

• Mięsa dojrzewające

• Niektóre wina, takie jak Chianti

• Sos sojowy w dużych ilościach

Lekarz może podać listę produktów spożywczych, których należy unikać w przypadku przyjmowania tych leków.

Nie należy także przyjmować naturalnych suplementów diety, jeśli przyjmuje się leki dwubiegunowe. Suplementy takie jak dziurawiec i SAM-e są reklamowane jako leki na umiarkowaną depresję. W kilku badaniach wykazano korzyści u niektórych osób z depresją. Jednak te naturalne terapie mogą wchodzić w interakcje z lekami przeciwdepresyjnymi i innymi lekami dwubiegunowymi. Każdy naturalny suplement diety należy omówić z lekarzem, aby upewnić się, że jest on bezpieczny.

Co z alkoholem i chorobą dwubiegunową?

Instrukcje do większości leków psychiatrycznych ostrzegają, aby nie pić alkoholu, ale osoby z zaburzeniem dwubiegunowym często nadużywają alkoholu i innych leków. Nadużywanie ich jest prawdopodobnie próbą samoleczenia lub leczenia niepokojących objawów nastroju, a także może powodować objawy nastroju, które mogą naśladować objawy choroby dwubiegunowej.

Alkohol jest środkiem depresyjnym. Dlatego też wiele osób używa go jako środka uspokajającego pod koniec ciężkiego dnia lub jako pomocy w napiętych sytuacjach społecznych. Niektórzy pacjenci przestają pić, gdy są przygnębieni, jednak częściej zdarza się, że osoba z zaburzeniem dwubiegunowym pije podczas obniżonego nastroju. Według Narodowego Instytutu Zdrowia Psychicznego, osoby z zaburzeniem dwubiegunowym są pięć razy bardziej narażone na nadużywanie alkoholu i uzależnienie od niego niż reszta populacji.

Związek między zaburzeniem dwubiegunowym a nadużywaniem substancji jest dobrze znany. Alkohol jest głównym czynnikiem wywołującym epizody depresyjne u wielu osób, które są podatne na depresję lub chorobę dwubiegunową. Zaburzenia związane z używaniem substancji mogą poważnie zakłócić wysiłki podejmowane w celu leczenia zaburzeń dwubiegunowych i często mogą wymagać własnych form leczenia.

Czy mogę pić sok grejpfrutowy podczas przyjmowania leków na dwubiegunówkę?

Zachowaj ostrożność. Porozmawiaj z lekarzem lub farmaceutą na temat spożywania grejpfrutów lub picia soku grejpfrutowego podczas stosowania leków dwubiegunowych. Sok grejpfrutowy może zwiększać stężenie we krwi wielu leków psychiatrycznych, które są stosowane w chorobie dwubiegunowej. Należą do nich niektóre leki przeciwdepresyjne – takie jak fluwoksamina (Luvox) lub sertralina (Zoloft), lek przeciwlękowy buspiron (Buspar), niektóre leki przeciwdrgawkowe – takie jak karbamazepina (Carbatrol, Epitol,? Equetro,Tegretol), niektóre leki przeciwpsychotyczne – takie jak lurasidon (Latuda), kwetiapina (Seroquel) lub ziprasidon Geodon), leki pobudzające – takie jak dekstroamfetamina (Adderall, Adderall XR lub Dexedrine), oraz wiele leków uspokajająco-hipnotycznych (benzodiazepin), takich jak alprazolam (Xanax), klonazepam (Klonopin), diazepam (Valium) i lorazepam (Ativan), które mogą powodować depresję. (Ativan), które mogą powodować nadmierną senność, upośledzenie umysłowe, a nawet toksyczność.

Czy leki na dwubiegunówkę należy przyjmować z jedzeniem czy bez?

Każdy lek dwubiegunowy jest inny. Dlatego przed zażyciem pierwszej dawki porozmawiaj z lekarzem lub farmaceutą. Niektóre leki dwubiegunowe można przyjmować z jedzeniem lub bez jedzenia. Inne (takie jak Latuda lub Geodon) są lepiej wchłaniane do organizmu po spożyciu pokarmu lub są mniej skuteczne po spożyciu pokarmu (np. Saphris). Lekarz lub farmaceuta może przedstawić najnowsze zalecenia dotyczące przyjmowania leku na chorobę dwubiegunową, aby pacjent mógł bezpiecznie przyjmować lek i w pełni wykorzystać jego działanie.

Dowiedz się więcej o lekach powszechnie stosowanych w zaburzeniach dwubiegunowych, ich działaniu i możliwych skutkach ubocznych.

Leki są istotną częścią planu leczenia. Nie wyleczą Cię, ale pomogą Ci utrzymać równowagę nastrojów, abyś mógł robić rzeczy, których potrzebujesz i które chcesz robić.

Który lek na dwubiegunówkę jest najlepszy?

Lekarze stosują wiele rodzajów leków w leczeniu zaburzeń dwubiegunowych. Niektóre z nich zwalczają skrajnie wysokie stany manii, a inne – niskie stany depresji. Możesz przyjmować jeden lek na raz lub kilka jednocześnie.

Najlepszy lek na chorobę dwubiegunową to taki, który działa najlepiej dla Ciebie. Wspólnie z lekarzem ustal plan leczenia, który najbardziej Ci pomoże.

Leki te możesz przyjmować przez wiele lat lub dziesięcioleci, nawet jeśli od ostatniego epizodu maniakalnego lub depresyjnego upłynęło dużo czasu. Nazywa się to terapią podtrzymującą i pomaga zapobiegać nawrotom objawów.

Co to są leki stabilizujące nastrój?

Stabilizatory nastroju to leki, które leczą i zapobiegają stanom podwyższonego (mania) i obniżonego (depresja) nastroju. Pomagają one również zapobiegać zakłóceniom nastroju w pracy, szkole lub życiu towarzyskim.

Przykłady obejmują:

• Karbamazepina (Carbatrol, Epitol, Equetro, Tegretol)

• Divalproex sodium (Depakote)

• Lamotrygina (Lamictal)

• Lit

• Kwas walproinowy (Depakene)

Niektóre z tych leków są znane jako leki przeciwdrgawkowe, które są również stosowane w leczeniu zaburzeń napadowych, w tym karbamazepina, lamotrygina i kwas walproinowy.

Nie wszystkie z tych leków mają jednak takie samo działanie. Niektóre z nich (np. lit) są lepsze w leczeniu manii. Inne (takie jak lamotrygina) mogą być bardziej przydatne w leczeniu depresji.

Należy pamiętać, że określenie „stabilizator nastroju” może być mylące. Jeśli zażywasz jeden z nich, Twój nastrój może nadal zmieniać się w ciągu dnia. Leki te leczą pełne epizody manii lub depresji, które trwają przez kilka dni lub tygodni.

Inne leki stabilizujące nastrój

W planach leczenia choroby dwubiegunowej często stosuje się także leki przeciwpsychotyczne. Można je przyjmować samodzielnie lub razem z lekami stabilizującymi nastrój, aby złagodzić objawy manii. Do leków tych należą:

• Haloperidol (Haldol)

• Loksapina (Loxitane) lub luksapina podawana wziewnie (Adasuve)

Obecnie lekarze mogą przepisywać nowsze leki przeciwpsychotyczne, w tym:

• Aripiprazol (Abilify)

• Asenapina (Saphris)

• Kariprazyna (Vraylar)

• Lurasidon (Latuda)

• Olanzapina (Zyprexa)

• Olanzapina/samidorphan (Lybalvi)

• Fumaran kwetiapiny (Seroquel)

• Risperidon (Risperdal)

• Ziprasidon (Geodon)

Leki na depresję dwubiegunową

W większości przypadków lekarze rozpoczynają leczenie zaburzeń dwubiegunowych od przepisania leku stabilizującego nastrój, takiego jak lit. FDA zatwierdziła jednak pewne leki również do leczenia depresji dwubiegunowej:

• Fluoksetyna w połączeniu z olanzapiną (Symbyax)

• Fumaran kwetiapiny (Seroquel)

• Lurasidon (Latuda). Można go przyjmować samodzielnie lub z litem lub kwasem walproinowym.

U niektórych osób tradycyjne leki przeciwdepresyjne mogą wywołać epizod maniakalny. Ze względu na to ryzyko, lekarz powinien uważnie obserwować pacjenta w przypadku ich przyjmowania.

Czy lek zadziała w moim przypadku?

Lekarz nie jest w stanie przewidzieć, jak dobrze dany lek na dwubiegunówkę będzie działał w Twoim przypadku. Być może będziesz musiał wypróbować kilka różnych rodzajów i dawek leków, aby znaleźć właściwe podejście. A to może zająć trochę czasu.

Może to być frustrujące, ale nie należy się poddawać. W końcu wspólnie z lekarzem powinniście znaleźć receptę, która będzie dla was skuteczna.

Porady dotyczące leków

Jeśli cierpisz na chorobę dwubiegunową, przyjmowanie leków powinno być częścią Twojej rutyny. Przyjmuj je o tej samej porze każdego dnia. Łatwiej jest o tym pamiętać, jeśli robisz to razem z inną codzienną czynnością, np. myciem zębów, jedzeniem śniadania czy kładzeniem się do łóżka. Tygodniowy pillbox może pomóc w sprawdzeniu, czy nie pominięto dawki.

Koniecznie porozmawiaj z farmaceutą lub lekarzem o tym, o jakiej porze dnia najlepiej przyjmować leki na dwubiegunówkę. Niektóre z nich najlepiej przyjmować rano lub przed snem, a inne podczas posiłków lub po posiłkach.

Upewnij się, że wiesz, co zrobić, jeśli przypadkowo pominiesz dawkę. Zapytaj swojego lekarza. Nie należy zakładać, że podwojenie dawki jest dobrym pomysłem.

Skutki uboczne leków stosowanych w chorobie dwubiegunowej

Jak każdy lek, leki na dwubiegunówkę mogą powodować pewne skutki uboczne. Różnią się one w zależności od tego, jakie leki stosujesz. Te działania niepożądane mogą obejmować:

• Nudności

• Drżenia

• Wypadanie włosów

• Problemy seksualne

• Przyrost masy ciała

• Uszkodzenie wątroby

• Uszkodzenie nerek

• Biegunka

• Ból brzucha

Ból brzucha

• Reakcja skórna

Niektóre leki mogą wpływać na czynność wątroby lub na ilość białych krwinek czy płytek krwi. Konieczne mogą być regularne badania, aby upewnić się, że stan zdrowia pacjenta jest prawidłowy. Lek przeciwpsychotyczny ziprasidone (Geodon) jest związany z rzadką, ale poważną reakcją skórną zwaną zespołem DRESS (reakcja polekowa z eozynofilią i objawami ogólnoustrojowymi).

Wiele działań niepożądanych ustępuje po kilku tygodniach leczenia. Jeśli po tym czasie pacjent nadal źle się czuje, należy skontaktować się z lekarzem. Nie należy zakładać, że trzeba po prostu żyć z działaniami niepożądanymi. Lekarz może zmienić dawkę leku, podać inny lek kontrolujący działania niepożądane lub spróbować zastosować inny lek.

Trzymaj się swojego leczenia

Leki na chorobę dwubiegunową są silnymi lekami i musisz je przyjmować dokładnie tak, jak zalecił lekarz. Nie przerywaj przyjmowania leku bez zgody lekarza. To może być niebezpieczne.

Kiedy czujesz się dobrze, możesz zdecydować, że chcesz przestać brać leki. Jest to jednak zły pomysł, chyba że lekarz wyrazi na to zgodę. Leczenie tylko podczas epizodów nastroju może nie wystarczyć, aby zapobiec nawrotom objawów. U większości osób leczenie podtrzymujące pomiędzy epizodami nastroju sprawia, że mania i depresja występują rzadziej i są mniej nasilone. Jeśli teraz czujesz się dobrze, to prawdopodobnie dlatego, że Twoje leki działają. Dlatego należy ich przestrzegać.

Lekarz wyjaśnia zaburzenia dwubiegunowe II – znane również jako depresja maniakalna. Ponadto, objawy, leczenie i czym różni się choroba dwubiegunowa II od innych typów choroby dwubiegunowej.

Choroba dwubiegunowa II (wymawiana jako „dwubiegunowa dwójka”) jest formą choroby psychicznej. Choroba dwubiegunowa II jest podobna do choroby dwubiegunowej I, w której nastrój waha się między wysokim a niskim w czasie.

Jednak w zaburzeniu dwubiegunowym II „podwyższone” nastroje nigdy nie osiągają pełnej manii. Mniej intensywne podwyższone nastroje w zaburzeniu dwubiegunowym II nazywane są epizodami hipomanii lub hipomanią.

Osoba dotknięta zaburzeniem dwubiegunowym II ma za sobą co najmniej jeden epizod hipomanii. Większość osób z zaburzeniem dwubiegunowym II częściej cierpi z powodu epizodów depresji. Stąd właśnie pochodzi określenie „depresja maniakalna”.

Pomiędzy epizodami hipomanii i depresji wiele osób z zaburzeniem dwubiegunowym II prowadzi normalne życie.

Kto jest narażony na chorobę dwubiegunową II?

Praktycznie każdy może zachorować na chorobę dwubiegunową II. Około 2,5% populacji Stanów Zjednoczonych cierpi na jakąś formę choroby dwubiegunowej – prawie 6 milionów osób.

Większość osób jest w wieku kilkunastu lub dwudziestu kilku lat, gdy pojawiają się pierwsze objawy choroby dwubiegunowej. Prawie wszyscy cierpiący na chorobę dwubiegunową II rozwijają ją przed 50 rokiem życia. Osoby, w których najbliższej rodzinie ktoś choruje na dwubiegunówkę, są bardziej narażone na zachorowanie.

Jakie są objawy choroby dwubiegunowej II?

Podczas epizodu hipomanii podwyższony nastrój może objawiać się euforią (uczuciem „na haju”) lub drażliwością.

Objawy podczas epizodów hipomanii obejmują:

• Nagłe przechodzenie od jednego pomysłu do drugiego

• Przesadna pewność siebie

• Szybkie, „pod presją” (nieprzerwane) i głośne mówienie

• Zwiększona energia, nadpobudliwość i zmniejszone zapotrzebowanie na sen

Osoby doświadczające epizodów hipomanii są często całkiem przyjemne w towarzystwie. Mogą sprawiać wrażenie „życia imprezy” – żartować, interesować się innymi ludźmi i zajęciami oraz zarażać innych swoim pozytywnym nastrojem.

Można by zapytać, co w tym złego? Hipomania może również prowadzić do nieobliczalnych i niezdrowych zachowań. Epizody hipomanii mogą czasem przechodzić w pełną manię, która wpływa na zdolność funkcjonowania danej osoby (zaburzenie dwubiegunowe typu I). W czasie manii ludzie mogą wydawać pieniądze, których nie mają, uprawiać seks z osobami, z którymi normalnie by tego nie robili, oraz angażować się w inne impulsywne lub ryzykowne zachowania, które mogą mieć niebezpieczne konsekwencje.

U zdecydowanej większości osób z chorobą dwubiegunową II częściej występują objawy depresyjne niż hipomaniczne. Depresja może pojawić się wkrótce po ustąpieniu hipomanii lub znacznie później. U niektórych osób hipomania i depresja występują cyklicznie, podczas gdy u innych pomiędzy epizodami występują długie okresy normalnego nastroju.

Nieleczony epizod hipomanii może trwać od kilku dni do kilku miesięcy. Najczęściej objawy utrzymują się przez kilka tygodni do kilku miesięcy.

Epizody depresji w zaburzeniu dwubiegunowym II są podobne do „zwykłej” depresji klinicznej, z obniżonym nastrojem, utratą przyjemności, niską energią i aktywnością, poczuciem winy lub bezwartościowości oraz myślami samobójczymi. Objawy depresji w zaburzeniu dwubiegunowym mogą trwać tygodnie, miesiące, a rzadko lata.

Jakie są metody leczenia choroby dwubiegunowej II?

Hipomania często przybiera postać szczęścia i bezgranicznego optymizmu. Jeśli hipomania nie powoduje niezdrowych zachowań, często może pozostać niezauważona, a tym samym nieleczona. Inaczej jest w przypadku pełnej manii, która z definicji powoduje problemy w funkcjonowaniu i wymaga leczenia farmakologicznego oraz ewentualnej hospitalizacji.

Osoby z zaburzeniem dwubiegunowym II mogą korzystać z leków zapobiegawczych, które wyrównują nastrój w dłuższym okresie czasu. Zapobiegają one negatywnym skutkom hipomanii, a także pomagają zapobiegać epizodom depresji.

Lit (Eskalith, Lithobid): Ten prosty metal w postaci tabletek jest bardzo skuteczny w kontrolowaniu wahań nastroju (szczególnie wysokich) w chorobie dwubiegunowej. Lit jest stosowany od ponad 60 lat w leczeniu zaburzeń dwubiegunowych. Pełne działanie litu może trwać kilka tygodni, co sprawia, że jest on lepszy w leczeniu długoterminowym niż w przypadku ostrych epizodów hipomanii. Aby uniknąć skutków ubocznych, należy okresowo monitorować stężenie litu we krwi oraz wyniki innych badań laboratoryjnych (takich jak czynność nerek i tarczycy).

Karbamazepina (Tegretol): Ten lek przeciwpadaczkowy jest stosowany w leczeniu manii od lat siedemdziesiątych XX wieku. Jego ewentualna przydatność w leczeniu depresji dwubiegunowej lub w zapobieganiu przyszłym wzlotom i upadkom jest słabiej poznana. Okresowo konieczne jest także wykonywanie badań krwi w celu monitorowania czynności wątroby i liczby białych krwinek.

Lamotrygina (Lamictal): Lek ten został zatwierdzony przez FDA do leczenia podtrzymującego u osób dorosłych z zaburzeniem dwubiegunowym. Stwierdzono, że pomaga on opóźnić epizody depresji, manii, hipomanii (łagodniejsza postać manii) i epizody mieszane u osób leczonych standardowo. Jest on szczególnie pomocny w zapobieganiu stanom obniżonego nastroju.

Walproinian (Depakote): Ten lek przeciwpadaczkowy również działa w celu wyrównania nastrojów. Jego działanie jest szybsze niż litu i może być stosowany „off label” w celu zapobiegania stanom wysokim i niskim.

Niektóre inne leki przeciwpadaczkowe, takie jak okskarbazepina (Trileptal), są również czasami przepisywane jako „eksperymentalne” (mniej sprawdzone) metody leczenia objawów nastroju lub związanych z nimi cech u osób z zaburzeniem dwubiegunowym.

Epizody hipomanii z definicji nie wiążą się z psychozą i nie zakłócają funkcjonowania. Leki przeciwpsychotyczne, takie jak aripiprazol (Abilify), asenapina (Saphris), kariprazyna (Vraylar), kwetiapina (Seroquel), olanzapina (Zyprexa), risperidon (Risperdal), ziprasidon (Geodon) i inne, są jednak czasami stosowane w hipomanii, a niektóre (zwłaszcza Seroquel) w depresji w zaburzeniu dwubiegunowym II.

Ta klasa leków obejmuje alprazolam (Xanax), diazepam (Valium) i lorazepam (Ativan) i jest powszechnie nazywana lekami uspokajającymi o niewielkim działaniu. Są one stosowane do krótkotrwałej kontroli ostrych objawów związanych z hipomanią, takich jak bezsenność lub pobudzenie.

Seroquel i Seroquel XR są jedynymi lekami zatwierdzonymi przez FDA do stosowania w depresji w dwubiegunowym II. Powszechnie stosowane leki przeciwdepresyjne, takie jak fluoksetyna (Prozac), paroksetyna (Paxil) i sertralina (Zoloft), są również czasami stosowane w depresji dwubiegunowej II i uważa się, że prawdopodobieństwo wywołania lub pogorszenia hipomanii jest mniejsze niż w przypadku zaburzenia dwubiegunowego I. Pomocna może być również psychoterapia, np. terapia poznawczo-behawioralna.

Ponieważ w chorobie dwubiegunowej II zwykle występują nawracające epizody, często zaleca się stałe i ciągłe leczenie farmakologiczne w celu zapobiegania nawrotom choroby.

Czy można zapobiec zaburzeniu dwubiegunowemu II?

Przyczyny zaburzeń dwubiegunowych nie są dobrze poznane. Nie wiadomo, czy można całkowicie zapobiec zaburzeniu dwubiegunowemu II.

Możliwe jest jednak zmniejszenie ryzyka wystąpienia w przyszłości epizodów hipomanii lub depresji po wystąpieniu zaburzeń dwubiegunowych. Regularne sesje terapeutyczne z psychologiem lub pracownikiem socjalnym, w połączeniu z lekami, mogą pomóc w ustabilizowaniu nastroju, co prowadzi do mniejszej liczby hospitalizacji i ogólnie lepszego samopoczucia. Psychoterapia może pomóc w lepszym rozpoznawaniu sygnałów ostrzegawczych przed nawrotem choroby, a także w upewnieniu się, że przepisane leki są przyjmowane prawidłowo.

Czym różni się zaburzenie dwubiegunowe II od innych rodzajów zaburzeń dwubiegunowych?

Osoby z zaburzeniem dwubiegunowym I doświadczają pełnej manii – ciężkiego, nienormalnie podwyższonego nastroju i nieobliczalnych zachowań. Objawy maniakalne prowadzą do poważnych zakłóceń w życiu, powodując problemy prawne lub osobiste.

W chorobie dwubiegunowej II objawy podwyższonego nastroju nigdy nie osiągają pełnej manii. Hipomania w dwubiegunówce II jest łagodniejszą formą podwyższonego nastroju. Epizody depresyjne w zaburzeniu dwubiegunowym II są jednak często długotrwałe i mogą być nawet bardziej nasilone niż w zaburzeniu dwubiegunowym I. Dlatego też zaburzenie dwubiegunowe II nie jest po prostu „łagodniejszą” postacią zaburzenia dwubiegunowego.

Dowiedz się od lekarza, jakie są fakty na temat choroby dwubiegunowej, znanej również jako depresja maniakalna, w tym objawy, przyczyny, diagnoza i leczenie.

Zaburzenie dwubiegunowe, znane również jako depresja maniakalna, jest chorobą psychiczną, która powoduje silne podwyższone i obniżone nastroje oraz zmiany w zakresie snu, energii, myślenia i zachowania.

Osoby cierpiące na zaburzenia dwubiegunowe mogą mieć okresy, w których czują się nadmiernie szczęśliwe i pełne energii, a także okresy, w których czują się bardzo smutne, beznadziejne i ospałe. Pomiędzy tymi okresami czują się zwykle normalnie. Wzloty i upadki można traktować jako dwa „bieguny” nastroju, dlatego zaburzenie to nazywa się „dwubiegunowym”.

Słowo „maniakalny” opisuje okresy, w których osoba z zaburzeniem dwubiegunowym czuje się nadmiernie podekscytowana i pewna siebie. Uczucia te mogą również wiązać się z drażliwością oraz impulsywnym lub lekkomyślnym podejmowaniem decyzji. Około połowa osób w okresie manii może mieć również urojenia (wierzyć w rzeczy, które nie są prawdziwe i których nie da się od nich odwieść) lub halucynacje (widzieć lub słyszeć rzeczy, których nie ma).

„Hipomania” opisuje łagodniejsze objawy manii, w której osoba nie ma urojeń ani halucynacji, a jej wysokie objawy nie przeszkadzają jej w codziennym życiu.

Słowo „depresja” opisuje okresy, kiedy osoba czuje się bardzo smutna lub przygnębiona. Objawy te są takie same, jak te opisywane w przypadku dużej depresji lub „depresji klinicznej”, czyli stanu, w którym osoba nigdy nie ma epizodów maniakalnych ani hipomanicznych.

Większość osób z chorobą dwubiegunową spędza więcej czasu z objawami depresji niż z objawami maniakalnymi lub hipomanii.

Czy istnieją różne typy choroby dwubiegunowej?

Istnieje kilka rodzajów zaburzeń dwubiegunowych, w tym:

Zaburzenie dwubiegunowe typu I: W tym typie choroby występują skrajnie nieobliczalne zachowania, z okresami maniakalnymi, które trwają co najmniej tydzień lub są tak nasilone, że wymagają opieki medycznej. Zwykle występują też okresy skrajnego obniżenia nastroju, które trwają co najmniej 2 tygodnie.

Zaburzenie dwubiegunowe II: W tym typie choroby również występują zmienne wzloty i upadki, ale nie są one tak skrajne jak w dwubiegunówce I.

Zaburzenie cyklotymiczne: Ten typ choroby obejmuje okresy maniakalnych i depresyjnych zachowań, które trwają co najmniej 2 lata u dorosłych lub 1 rok u dzieci i nastolatków. Objawy nie są tak intensywne jak w przypadku choroby dwubiegunowej I lub II.

„Nieokreślone” lub „inne określone” zaburzenie dwubiegunowe (dawniej nazywane „zaburzeniem dwubiegunowym nieokreślonym inaczej”) jest obecnie używane do opisania stanów, w których osoba ma tylko kilka z objawów nastroju i energii, które definiują epizod maniakalny lub hipomaniakalny, lub objawy mogą nie trwać wystarczająco długo, aby uznać je za wyraźne „epizody”.

Szybka cykliczność nie jest typem zaburzenia dwubiegunowego, ale terminem używanym do opisania przebiegu choroby u osób z zaburzeniem dwubiegunowym typu I lub II. Występuje wtedy, gdy epizody nastroju pojawiają się cztery lub więcej razy w ciągu jednego roku. Ten typ przebiegu choroby jest bardziej prawdopodobny u kobiet niż u mężczyzn, a ponadto może pojawiać się i znikać w dowolnym momencie przebiegu choroby dwubiegunowej. Gwałtowne cykle są spowodowane głównie depresją i wiążą się ze zwiększonym ryzykiem wystąpienia myśli lub zachowań samobójczych.

W przypadku każdego rodzaju zaburzeń dwubiegunowych nadużywanie leków i alkoholu może prowadzić do częstszych epizodów. Zaburzenia dwubiegunowe i zaburzenia związane z używaniem alkoholu, znane jako podwójna diagnoza, wymagają pomocy specjalisty, który może zająć się obydwoma problemami.

Jakie są objawy choroby dwubiegunowej?

W zaburzeniu dwubiegunowym dramatyczne epizody podwyższonego i obniżonego nastroju nie przebiegają według ustalonego schematu. Osoba może odczuwać ten sam stan nastroju (depresyjny lub maniakalny) kilka razy, zanim przejdzie w nastrój przeciwny. Epizody te mogą występować na przestrzeni tygodni, miesięcy, a czasem nawet lat.

Nasilenie zaburzeń jest różne u różnych osób i może zmieniać się w czasie, stając się bardziej lub mniej nasilone.

Objawy manii („haju”):

• Nadmierna radość, nadzieja i ekscytacja

• Nagłe zmiany z bycia radosnym na bycie drażliwym, złym i wrogim

• Niepokój

• Szybkie tempo mówienia i słaba koncentracja

• Zwiększona energia i mniejsze zapotrzebowanie na sen

• Niezwykle wysoki popęd płciowy

• Tworzenie wielkich i nierealistycznych planów

• Słaba ocena sytuacji

• Nadużywanie narkotyków i alkoholu

• Stawanie się bardziej impulsywnym

• Mniejsze zapotrzebowanie na sen

• Mniejszy apetyt

• Większe poczucie pewności siebie i dobrego samopoczucia

• Łatwo się rozpraszać

Podczas okresów depresji („dołków”) osoba z zaburzeniem dwubiegunowym może mieć:

• Smutek

• Utrata energii

• Poczucie beznadziejności lub bezwartościowości

• Nie cieszą się z rzeczy, które kiedyś lubili

• Problemy z koncentracją

• Zapominanie

• Mówienie powoli

• Mniejszy popęd płciowy

• Niezdolność do odczuwania przyjemności

• Niekontrolowany płacz

• Problemy z podejmowaniem decyzji

• Drażliwość

• Potrzeba większej ilości snu

• Bezsenność

• Zmiany apetytu, które powodują utratę lub przybieranie na wadze

• Myśli o śmierci lub samobójstwie

• Próba samobójcza

?

Jakie są przyczyny zaburzeń dwubiegunowych?

Nie ma jednej przyczyny zaburzeń dwubiegunowych. Naukowcy badają, jak kilka czynników może prowadzić do jej wystąpienia u niektórych osób.

Na przykład, czasami może to być po prostu kwestia genetyki, co oznacza, że masz tę chorobę, ponieważ występuje ona w Twojej rodzinie. Sposób rozwoju mózgu również może odgrywać rolę, ale naukowcy nie są do końca pewni, jak i dlaczego.

Jakie są czynniki ryzyka choroby dwubiegunowej?

Choroba dwubiegunowa pojawia się zwykle w późnym okresie dojrzewania lub w wieku dorosłym. Rzadko może wystąpić wcześniej, w dzieciństwie. Zaburzenia dwubiegunowe mogą występować rodzinnie.

Prawdopodobieństwo zachorowania jest jednakowe u mężczyzn i kobiet. Kobiety nieco częściej niż mężczyźni przechodzą „gwałtowne zmiany”, czyli mają cztery lub więcej różnych epizodów nastroju w ciągu roku. Kobiety częściej niż mężczyźni z chorobą dwubiegunową cierpią na depresję.

Zaburzenie dwubiegunowe zwykle rozwija się u kobiet w późniejszym okresie życia, częściej chorują one na zaburzenie dwubiegunowe II stopnia i są bardziej narażone na sezonowe zmiany nastroju.

U kobiet częściej występuje także połączenie problemów medycznych i psychicznych. Mogą to być choroby tarczycy, migrena i zaburzenia lękowe.

Niektóre czynniki zwiększające prawdopodobieństwo wystąpienia choroby dwubiegunowej to:

• Posiadanie członka rodziny z chorobą dwubiegunową

• Przechodzenie przez okres silnego stresu lub traumy

• Nadużywanie narkotyków lub alkoholu

• Pewne warunki zdrowotne

Wiele osób z tą chorobą nadużywa alkoholu lub innych narkotyków w stanach maniakalnych lub depresyjnych. U osób z zaburzeniem dwubiegunowym częściej występuje depresja sezonowa, współistniejące zaburzenia lękowe, zespół stresu pourazowego i zaburzenia obsesyjno-kompulsywne.

Jak rozpoznaje się chorobę dwubiegunową?

Jeśli Ty lub ktoś, kogo znasz, ma objawy choroby dwubiegunowej, porozmawiaj z lekarzem rodzinnym lub psychiatrą. Zadadzą oni pytania na temat chorób psychicznych, na które cierpiałeś Ty lub osoba, o którą się martwisz, oraz wszelkich chorób psychicznych występujących w rodzinie. Osoba ta zostanie także poddana pełnej ocenie psychiatrycznej, aby stwierdzić, czy ma ona prawdopodobnie zaburzenia dwubiegunowe lub inne zaburzenia psychiczne.

Diagnozowanie choroby dwubiegunowej polega na stwierdzeniu objawów występujących u danej osoby i określeniu, czy nie są one wynikiem innej przyczyny (np. niskiego poziomu tarczycy lub objawów nastroju spowodowanych nadużywaniem narkotyków lub alkoholu). Jak bardzo są one nasilone? Jak długo się utrzymują? Jak często się powtarzają?

Najbardziej znamienne objawy to te, które wiążą się z podwyższonym lub obniżonym nastrojem, zmianami snu, energii, myślenia i zachowania.

Rozmowa z bliskimi przyjaciółmi i rodziną danej osoby może często pomóc lekarzowi w odróżnieniu zaburzeń dwubiegunowych od dużych zaburzeń depresyjnych lub innych zaburzeń psychicznych, które mogą powodować zmiany nastroju, myślenia i zachowania.

Jeśli właśnie zdiagnozowano u Ciebie chorobę dwubiegunową, możesz czuć się przestraszony. Przyszłość może wydawać się bardzo niepewna. Co to będzie oznaczać dla Twojego życia, rodziny i pracy?

Jednak postawienie dokładnej diagnozy to dobra wiadomość. Oznacza to, że w końcu możesz otrzymać leczenie, którego potrzebujesz. Osoby cierpiące na chorobę dwubiegunową zwykle potrzebują około 10 lat, zanim zostaną dokładnie zdiagnozowane.

Diagnozowanie choroby dwubiegunowej może być trudniejsze w przypadku dzieci i nastolatków. Ich objawy mogą być takie same jak u dorosłych, ale mogą być mylone z zespołem nadpobudliwości psychoruchowej z deficytem uwagi (ADHD) lub po prostu ze złym zachowaniem.

Jeśli uważasz, że Twoje dziecko może mieć zaburzenia dwubiegunowe, poproś lekarza o skierowanie do psychologa dziecięcego, który zna się na zaburzeniach dwubiegunowych.

Jakie są metody leczenia choroby dwubiegunowej?

Zaburzenie dwubiegunowe można leczyć. Jest to stan długotrwały i wymaga stałej opieki. Osoby, u których występują cztery lub więcej epizodów nastroju w ciągu roku lub które mają problemy z narkotykami lub alkoholem, mogą mieć postać choroby znacznie trudniejszą do leczenia.

Leczenie może mieć ogromne znaczenie. Dzięki połączeniu różnych czynników – dobrej opieki medycznej, leków, terapii, zmiany stylu życia oraz wsparcia przyjaciół i rodziny – możesz poczuć się lepiej. Na chorobę dwubiegunową – lub depresję maniakalną, jak się ją jeszcze czasem nazywa – nie ma znanego lekarstwa. Jest to stan przewlekły, który wymaga leczenia przez całe życie. Wiele osób cierpiących na tę chorobę ma się dobrze; mają rodziny, pracę i prowadzą normalne życie.

Leki

Podstawowym sposobem leczenia jest przyjmowanie leków, które zazwyczaj obejmują następujące elementy

• leki stabilizujące nastrój, takie jak karbamazepina (Tegretol), lamotrygina (Lamictal), lit lub walproinian (Depakote)

• Leki przeciwpsychotyczne, takie jak kariprazyna (Vraylar), lurasidon (Latuda), olanzapina (Zyprexa) i kwetiapina (Seroquel)

• Leki przeciwdepresyjne

• Leki przeciwdepresyjne-antypsychotyczne, połączenie leku przeciwdepresyjnego i stabilizatora nastroju

• Leki przeciwlękowe lub nasenne, takie jak leki uspokajające, np. benzodiazepiny

Znalezienie odpowiedniej dla siebie kombinacji może zająć trochę czasu. Konieczne może być wypróbowanie kilku rozwiązań, zanim lekarz ustali, co działa najlepiej. Ważne jest, aby nie odstawiać leku i porozmawiać z lekarzem przed odstawieniem lub zmianą leków.

Kobiety w ciąży lub karmiące piersią powinny porozmawiać z lekarzem o lekach, które mogą bezpiecznie przyjmować.

Często zalecana jest także psychoterapia. Istnieje kilka różnych jej rodzajów. Mogą to być m.in:

• Interpersonalna i społeczna terapia rytmem (IPSRT). Opiera się ona na założeniu, że posiadanie codziennej rutyny w odniesieniu do wszystkich czynności, od snu po jedzenie, może pomóc w utrzymaniu stabilnego nastroju.

• Terapia poznawczo-behawioralna (CBT). Pomaga ona zastąpić złe nawyki i działania bardziej pozytywnymi alternatywami. Może także pomóc w nauce radzenia sobie ze stresem i innymi negatywnymi czynnikami.

• Psychoedukacja. Dowiedzenie się więcej i przekazanie członkom rodziny informacji na temat choroby dwubiegunowej może pomóc w uzyskaniu wsparcia w przypadku wystąpienia epizodów choroby.

• Terapia skoncentrowana na rodzinie. W ten sposób tworzy się system wsparcia, który pomaga w leczeniu i pomaga bliskim rozpoznać początek epizodu.

Inne metody leczenia zaburzeń dwubiegunowych obejmują:

• Terapia elektrokonwulsyjna (ECT). Małe dawki prądu elektrycznego porażają mózg i wywołują niewielki napad, aby go zrestartować i zmienić równowagę pewnych substancji chemicznych. Chociaż nadal jest to leczenie ostatniej szansy, kiedy leki i terapia nie przyniosły rezultatu, jest ono znacznie lepiej kontrolowane i bezpieczniejsze, wiąże się z mniejszym ryzykiem i efektami ubocznymi niż w początkowym okresie stosowania tej procedury.

• Akupunktura. Istnieją pewne dowody na to, że ta terapia uzupełniająca może pomóc w depresji spowodowanej chorobą dwubiegunową.

• Suplementy. Niektórzy ludzie przyjmują pewne suplementy witaminowe, aby złagodzić objawy choroby dwubiegunowej, ale istnieje wiele problemów związanych z ich stosowaniem. Na przykład? Ich składniki nie są regulowane prawnie, mogą wywoływać skutki uboczne, a niektóre z nich mogą wpływać na działanie przepisanych leków. Pamiętaj, aby poinformować lekarza o wszystkich przyjmowanych suplementach.

Pomocne mogą być także zmiany w stylu życia:

• Regularnie uprawiaj ćwiczenia fizyczne.

• Przestrzegaj harmonogramu jedzenia i spania.

• Naucz się rozpoznawać swoje wahania nastroju.

• Uzyskaj wsparcie od przyjaciół lub grupy.

• Prowadź dziennik lub kartę objawów.

• Naucz się radzić sobie ze stresem.

• Znajdź zdrowe hobby lub sport.

• Nie pij alkoholu i nie używaj narkotyków.

Perspektywy zaburzeń dwubiegunowych

Choroba dwubiegunowa może sprawić, że poczujesz się zupełnie sam. Ale tak naprawdę wcale nie jest. Ponad 2 miliony dorosłych osób w Stanach Zjednoczonych zmaga się z chorobą dwubiegunową.

Ważne jest, aby nie obwiniać się za swój stan. Zaburzenie dwubiegunowe jest chorobą fizyczną, a nie oznaką osobistej słabości. To tak jak cukrzyca, choroby serca czy inne dolegliwości. Nikt nie wie, co jest przyczyną choroby dwubiegunowej, ale dla wielu osób jest to stan, z którym można sobie poradzić.

Ważne jest, aby skupić się na przyszłości. Życie z chorobą dwubiegunową może być trudne. Nie pozwól jednak, aby choroba zawładnęła Twoim życiem. Zamiast tego podejmij działania i odzyskaj kontrolę nad swoim zdrowiem. Dzięki zaangażowaniu i pomocy lekarzy, możesz znów poczuć się lepiej.

W przypadku większości osób dobry program leczenia może ustabilizować nastrój i złagodzić objawy. Osoby, które mają również problem z nadużywaniem substancji, mogą potrzebować bardziej specjalistycznego leczenia.

Ciągłe leczenie jest bardziej skuteczne niż rozwiązywanie problemów w miarę ich pojawiania się.

Im więcej wiesz o swojej chorobie, tym lepiej możesz radzić sobie z jej epizodami. Pomocne mogą być także grupy wsparcia, gdzie można porozmawiać z ludźmi, którzy przechodzą przez to samo, co ty.

Choroba dwubiegunowa a samobójstwo

Niektóre osoby cierpiące na chorobę dwubiegunową mogą mieć skłonności samobójcze.

Poznaj znaki ostrzegawcze i natychmiast szukaj pomocy medycznej:

• Depresja (zmiany w jedzeniu, spaniu, aktywności)

• Izolowanie się

• Mówienie o samobójstwie, beznadziejności lub bezradności

• Działać lekkomyślnie

• Podejmowanie większego ryzyka

• Więcej wypadków

• Nadużywanie alkoholu lub innych środków odurzających

• Skupianie się na chorobliwych i negatywnych tematach

• Rozmowy o śmierci i umieraniu

• Więcej płacze lub staje się mniej ekspresyjny emocjonalnie

• Rozdawanie rzeczy