Bentz Deyo wiedział, że jego schematy myślowe nie są normalne. Jak radzi sobie z manią, która ciągle powraca do jego życia?
Dzień powszedni z chorobą dwubiegunową
Reviewed by Michael Smith on 06 kwietnia, 2021
Transkrypt wideo
SPEAKER: Coś było nie tak. Rzeczy zaczęły wyglądać piękniej. To prawie euforia. Coś było nie tak – zaburzenie dwubiegunowe typu I. Myślałem, że wszyscy w tym siedzą. Chcę tylko biegać. To prawie euforia. Myślałem, że wszyscy w tym siedzą. Widziałem znaki. [Więc byłem w bibliotece, szukałem wskazówek, symboli, podchodziłem do biurka, skrobałem. Kiedy znalazłem drogę do koszuli wspólnoty, niejako wspiąłem się na kościół. Rozebrałem się. Chciałem tylko uspokoić swój umysł. A następną rzeczą, jaką pamiętam, jest to, że jestem przywiązany do noszy w karetce. Więc mój umysł latał. Zaburzenie dwubiegunowe typu I – mania to ciężkie czasy. Po manii przychodzi depresja. Nie sądzę, żeby dało się to wytłumaczyć komuś, kto nie ma choroby psychicznej albo kto jej nie doświadczył. Schodzisz tak nisko, jak to tylko możliwe. To bardzo mroczne miejsce. Jest duszące, bo nie ma od niego wytchnienia – nawet na 5 minut. Myślę, że im głębiej wpadasz w depresję, tym bardziej stajesz się beznadziejny. Jest to więc niebezpieczne, bo człowiek myśli o samobójstwie. Pierwszy epizod maniakalny miałam w wieku 16 lat. Drugi miałem w 2001 roku. Trzeci – w 2003 r., czwarty – w 2004. Punktem kulminacyjnym było pójście do ośrodka odwykowego. To była najlepsza rzecz, jaka mi się przytrafiła. Złożyłem przysięgę, że będę brał leki, której nigdy nie złamałem. Ułożyłem sobie życie na nowo. Poznałem dziewczynę, ożeniłem się, miałem dziecko i było wspaniale. To było dziewięć lat spokoju. Kiedy jestem zdrowy – to znaczy nie mam manii ani depresji – jestem w pełni sprawny. Tak jakbyś schował swoją dwubiegunówkę do szafy. Nie ma to na ciebie żadnego wpływu. Dlatego tak zaskakujące było to, że potem coś się wydarzyło. Nie wydaje mi się, żebyś kiedykolwiek zaczął odczuwać nadejście manii. To się tak po prostu zaczyna. Oszukujesz swój umysł, by myślał, że wszystko jest w porządku. To, co się dzieje, wydaje się właściwe. Robisz twórcze rzeczy. Nie chcesz, żeby to się skończyło. To się ciągle zwiększa. Osiągasz punkt psychozy. Całkowicie tracisz kontakt z rzeczywistością i to jest przerażające. Interesujące w tym ostatnim epizodzie maniakalnym było to, że nie odstawiłem leków. Nie myślałem więc o tym, że jeśli będę brał leki, to taka sytuacja może się powtórzyć. Nauczyłem się, że nie mam nad tym kontroli. Muszę się poddać, że to może się powtórzyć. Więc jak wykorzystuję tę twórczą energię, którą daje mi dwubiegunówka – wykorzystuję ją do pisania. Mam chyba z 50 zeszytów. Niektóre z nich pochodzą z czasów maniakalnych, kiedy to po prostu coś notowałem – strzałki, symbole i inne. Inne są bardziej zwięzłe, kiedy jestem stabilny i planuję książki. Napisałem dwie książki, a teraz pracuję nad trzecią. Główna bohaterka ma chorobę dwubiegunową. Moje książki są pełniejsze. Są bogatsze. Jest w nich więcej z powodu doświadczeń, które miałam w przeszłości. Czuję, że teraz mogę pomóc ludziom, którzy się z tym zmagają. Przyrzeknijcie sobie, że nigdy nie popełnicie samobójstwa, bo jeśli tego nie zrobicie, mogę wam obiecać, że zmartwychwstaniecie. Gdybym mogła cofnąć się w czasie i nie mieć choroby dwubiegunowej, nie podjęłabym się tego. A warto mieć te wszystkie upadki i wzloty, aby móc pomóc komuś innemu przez to przejść.
Mój mózg nie ma limitu na to, jak niesamowicie mogę się czuć. Ale nie ma też ograniczenia co do tego, jak okropnie mogę się czuć”.
– Mehri Coulter
DOWIEDZ SIĘ WIĘCEJ
Jak pomogło leczenie
Katarzyna przechodziła trudną drogę. Zaprzeczała swojej diagnozie i była hospitalizowana. Wierzyła jednak, że może być szczęśliwa. Co było jej punktem zwrotnym?
