Lekarz mówi ci.

Około 3% Amerykanów może zachorować na chorobę dwubiegunową w ciągu swojego życia. Oto 18 sławnych osób, u których zdiagnozowano chorobę dwubiegunową.

1/19

W 2001 r. u piosenkarki, która zdobywa listy przebojów, zdiagnozowano chorobę dwubiegunową, ale w rozmowie z magazynem People powiedziała, że przez lata żyła w zaprzeczeniu i izolacji. Powiedziała, że w końcu podjęła leczenie po serii problemów zawodowych i romantycznych. Umieściłam wokół siebie pozytywnych ludzi i wróciłam do robienia tego, co kocham – pisania piosenek i tworzenia muzyki.

Carrie Fisher

2/19

Znana z roli księżniczki Lei w filmach z serii „Gwiezdne wojny”, Fisher w wieku 24 lat zachorowała na chorobę dwubiegunową. Swoją powieść Postcards From The Edge (Pocztówki znad krawędzi) z 1987 roku napisała na odwyku po prawie śmiertelnym przedawkowaniu narkotyków. Na scenie i w wywiadach Fisher nawoływała do zwrócenia większej uwagi na tę chorobę i zwiększenia badań nad nią. Zmarła na atak serca w 2016 roku.

Bebe Rexha

3/19

Piosenkarka, która wraz z Florida Georgia Line była nominowana do nagrody Grammy za utwór „Meant to Be” i współtworzyła utwór „The Monster” Eminema, opowiedziała o swojej diagnozie na Twitterze. Napisała: „Jestem dwubiegunowa i już się tego nie wstydzę”. Rexha mówiła dalej, jak bardzo nie może się doczekać swojego kolejnego projektu: „Ten następny album będzie ulubionym albumem w historii, ponieważ niczego nie ukrywam”.

Mel Gibson

4/19

W filmie dokumentalnym z 2008 roku Gibson powiedział, że cierpi na chorobę dwubiegunową. Aktor pojawił się na scenie jako bohater filmów akcji, a następnie zajął się produkcją i reżyserią, zdobywając dwie nominacje do Oscara. W 1985 roku magazyn People uznał Gibsona za najseksowniejszego żyjącego mężczyznę. Jego życie osobiste trafiło na pierwsze strony gazet, gdy w 2006 roku podczas zatrzymania za jazdę po pijanemu napadł na policjanta, a w 2012 roku przyznał się do zarzutu przemocy domowej.

Demi Lovato

5/19

Ta piosenkarka i aktorka wystąpiła w filmie Disney Channel Camp Rock. Po nakręceniu sequela i zagraniu w serialu Sonny With A Chance, w 2010 roku Lovato oddała się do kliniki leczenia uzależnień i samookaleczeń. Tam dowiedziała się, że cierpi na chorobę dwubiegunową. W 2012 roku MTV wyemitowało film dokumentalny o zmaganiach Lovato z tą chorobą.

Russell Brand

6/19

W młodości zdiagnozowano u niego chorobę dwubiegunową, a Brand stracił pracę w MTV i BBC za kontrowersyjne wypowiedzi. Jego małżeństwo z Katy Perry trwało niecałe dwa lata. W 2007 roku Brand opublikował swoją pierwszą autobiografię, a w Recovery: Freedom From Our Addictions” (2017).

Brian Wilson

7/19

Lider kalifornijskiego surfingowego brzmienia, Wilson napisał i wyprodukował dziewięć albumów i 16 przebojowych singli w ciągu trzech lat współpracy z zespołem Beach Boys. Atak paniki w samolocie w 1964 roku sprawił, że Wilson musiał przerwać trasę koncertową. Rok później Wilson zaczął eksperymentować z LSD. Choroba dwubiegunowa, o której dowiedział się wiele lat później, sprawiła, że przez dziesiątki lat był fizycznie i emocjonalnie niezdolny do komponowania i koncertowania.

Kurt Cobain

8/19

Współzałożyciel Nirvany w dzieciństwie cierpiał na zaburzenia koncentracji uwagi, a później na chorobę dwubiegunową. Nie podjął leczenia. Pomimo sukcesu jako lider grunge’owego ruchu rockowego w Seattle, Cobain zmagał się z depresją i popełnił samobójstwo w 1994 roku w wieku 27 lat.

Jimi Hendrix

9/19

Legenda gitary rockowej została wyrzucona ze szkoły średniej, ukradła samochód i wytrzymała w wojsku zaledwie rok, po tym jak dowódcy zasugerowali jej wcześniejsze zwolnienie. Napisał później piosenkę „Manic Depression”, w której opisał swoje problemy z wahaniami nastroju. Mimo problemów ze zdrowiem psychicznym, o występach Hendrixa w Monterey i Woodstock mówi się do dziś. Zmarł w wieku 27 lat w 1970 r.?

Ernest Hemingway

10/19

Ten pisarz, laureat Nagrody Nobla, przez całe życie miał skłonności do zachowań maniakalno-depresyjnych, co było cechą rodzinną jego rodziców, syna i wnuczki Margaux. Pomimo osobowości większej niż życie i powieści takich jak Pożegnanie z bronią i Komu bije dzwon, Hemingway miewał napady depresji i paranoi. Obsesyjnie myślał o śmierci i w końcu w 1961 r. strzelił sobie w głowę.

Ted Turner

11/19

Założyciel Turner Broadcasting i CNN spędził większość swojego życia walcząc z chorobą dwubiegunową i depresją. Mimo to Turner przekształcił małą, niezależną stację telewizyjną w Atlancie w globalny konglomerat medialny. W pewnym momencie był właścicielem Atlanta Braves i Hawks, a także wygrał Puchar Ameryki.

Catherine Zeta-Jones

12/19

Ta urodzona w Walii gwiazda zdobyła Oscara dla najlepszej aktorki drugoplanowej za rolę w filmie „Chicago” oraz nagrodę Tony za swoją pracę na scenie. Była również nominowana do kilku Złotych Globów. Od 2000 r. jest żoną Michaela Douglasa. Stres podczas jego walki z rakiem języka doprowadził do depresji i zdiagnozowania u niej choroby dwubiegunowej. ?

Vivien Leigh

13/19

Urodzona w Anglii jako Vivian Mary Hartley, Leighs zdobyła największą sławę dzięki roli Scarlett OHARA w Przeminęło z wiatrem.

Jako żona uznanego aktora Laurence’a Oliviera, Leigh miała reputację trudnej na planie filmowym. Przez większą część dorosłego życia cierpiała na ciężką depresję i manię prześladowczą. Leczyła się elektrowstrząsami.

Frank Sinatra

14/19

Od czasu, gdy jako idol nastolatków podpisywał się pod listą przebojów, po udaną karierę filmową i sceniczną, popularność Sinatry nigdy nie zmalała. Sprzedał ponad 150 milionów płyt, był gwiazdą Las Vegas, a za rolę w filmie „Stąd do wieczności” otrzymał Oscara dla najlepszego aktora drugoplanowego. Za kulisami zmienny temperament Sinatry był legendarny, podobnie jak jego działalność charytatywna. ?

Sinead OConnor

15/19

Ta urodzona w Irlandii piosenkarka i autorka tekstów pojawiła się na scenie muzycznej w 1990 r. dzięki przebojowemu singlowi Nothing Compares 2 U. Występ w programie Saturday Night Live w 1992 r., podczas którego podarła zdjęcie papieża, spowodował powszechną krytykę. W 2007 roku ujawniła, że cierpi na chorobę dwubiegunową. Dziesięć lat później udostępniła wideo, w którym szczegółowo opisała swoje zmagania z chorobą psychiczną.

Jean-Claude Van Damme

16/19

Van Damme, urodzony w Belgii gwiazdor filmów akcji o sztukach walki, zaczął uczyć się karate w wieku 10 lat, a czarny pas zdobył 8 lat później. Jego przełomowym filmem był „Bloodsport” z 1988 r. Dziesięć lat później dowiedział się, że cierpi na chorobę dwubiegunową. W 2011 roku Van Damme powiedział, że bierze leki na wahania nastroju, które, jak twierdzi, miał od dzieciństwa.

Jane Pauley

17/19

Pauley, prezenterka telewizyjna i dziennikarka, jest w centrum uwagi od czasu, gdy w 1976 r. zastąpiła Barbarę Walters w programie NBC Today. Była także współprowadzącą wieczorne wiadomości, a następnie współprowadzącą program Dateline NBC przez dekadę, począwszy od 1992 roku. Dopiero w autobiografii wydanej w 2004 roku Pauley ujawniła, że zmaga się z chorobą dwubiegunową.

Patty Duke

18/19

Laureatka Oscara za rolę Helen Keller w filmie Cudotwórca oraz gwiazda telewizji za rolę identycznych kuzynek w serialu Patty Duke Show, w 1982 roku zdiagnozowano u niej chorobę dwubiegunową. Od tego momentu poświęciła większość swojego życia na edukację społeczeństwa w zakresie zdrowia psychicznego. Lobbowała w Kongresie na rzecz finansowania badań i napisała dwie autobiografie na temat swojej choroby. Zmarła w 2016 r. na sepsę w wieku 69 lat.

Winston Churchill

19/19

Jako pierwszy lord admiralicji na początku I wojny światowej i premier Wielkiej Brytanii w czasie II wojny światowej Churchill zjednywał sobie ludzi poruszającymi przemówieniami i audycjami radiowymi, zachęcając do oporu przeciwko Niemcom. Jednak sam toczył swoją własną wojnę z depresją, myślami samobójczymi i brakiem snu. Nazywał to swoim czarnym psem. Mimo tych dolegliwości napisał 43 książki i otrzymał literacką Nagrodę Nobla. Zmarł w 1965 r. w wieku 90 lat.

Nie stygmatyzuj osób z chorobą dwubiegunową i traktuj nas tak samo jak innych, ponieważ jesteśmy tacy sami jak wszyscy inni – mówi Gabe Howard, działacz na rzecz zdrowia psychicznego.

Jako osoba, która żyje z chorobą dwubiegunową, spotkałam się z wieloma przejawami stygmatyzacji i dyskryminacji, od skrajnych przykładów, takich jak zwolnienie z pracy, po drobiazgi, takie jak założenie przez lekarza, że jestem niepełnosprawna (choć nigdy nie byłam na rencie).

Ludzie mają tendencję do przyjmowania ogólnych założeń na temat mojego życia, opartych na wielu fałszywych stereotypach dotyczących choroby dwubiegunowej i tych, którzy z nią żyją. Ludzie wierzą, że nie jesteśmy w stanie pracować, nie możemy być w stałych związkach i musimy żyć na utrzymaniu rodziców.

Takie błędne przekonania są bolesne i mogą powoli podkopywać poczucie własnej wartości i pewności siebie.

Na przykład, mam własny dom, ładny samochód, uroczego szczeniaka Peppy i uwielbiam mój 75-calowy telewizor. Kiedy ludzie zaczynają sobie uświadamiać, że nie jestem taką wersją osoby z chorobą dwubiegunową, jaką sobie wyobrażają, zaczyna się swoista gimnastyka umysłowa.

Zamiast traktować moje życie z przymrużeniem oka, jak każdego innego człowieka, próbują dopasować niezaprzeczalne fakty do swoich stereotypów na temat tego, jak wygląda osoba z chorobą dwubiegunową.

Najpierw zaczynają się zastanawiać, czy mam długi po uszy, czy pochodzę z bogatej rodziny. Nie jestem zadłużony – unikam długów jak ognia i nie mam nawet kredytu na samochód – i chociaż moja rodzina ma się dobrze, mój emerytowany ojciec, kierowca ciężarówki, nie będzie występował w jednym z odcinków „Życia bogatych i sławnych”.

Kiedy dowiadują się, że moja żona ma dobrą pracę, w umysłach ludzi pojawia się moment a-ha. Wiedzą, że pracuję jako rzecznik zdrowia psychicznego, więc zakładają, że moja praca to jakiś program zatrudnienia dla osób z chorobami psychicznymi, a nie ciężko wypracowana kariera, w której jestem całkiem dobry. Ludzie zakładają też, że moja żona zarabia wszystkie pieniądze, a ja czerpię z jej sukcesu.

Znosiłem komentarze typu: „Chciałbym, żeby mój syn/córka poślubili kogoś, kto ma stałe dochody, jak żona Gaba”. Mówiąc to, nie mam na myśli braku szacunku dla mojej żony, ale w rzeczywistości zarabiam więcej niż ona, a nasze osiągnięcia są równo podzielone. Oboje odnosimy sukcesy. Osiągamy je razem i dzielimy się po równo zyskami z mojego i jej sukcesu. Wymazanie mojego wkładu tylko na podstawie wiedzy o mojej chorobie jest druzgocącym ciosem. To, że jest to nieuzasadnione i nieprawdziwe, jeszcze bardziej to pogarsza.

Chciałabym, aby ludzie zatrzymali się i zastanowili, dlaczego czują się zmuszeni do wpychania osób z chorobą dwubiegunową do określonego pudełka. To nonsens, jeśli się nad tym zastanowić. Czy myślą tak samo o każdej osobie z jakąkolwiek chorobą?

Każdy z nas ma inny poziom zdolności, inteligencji i systemu wartości. Chociaż wszystkich nas, żyjących z chorobą dwubiegunową, łączy ta choroba, na tym podobieństwa się kończą. Traktuj nas tak samo jak wszystkich innych, bo jesteśmy tacy sami jak wszyscy inni.

Przeczytaj, jak jeden człowiek z chorobą dwubiegunową radzi sobie z częścią choroby, jaką jest depresja.

Rwenshaun Miller, w rozmowie z Stephanie Watson

Jako czarnoskóry mężczyzna mogę okazywać tylko dwie różne emocje – złość i radość. Jeśli jest inaczej, jestem uważany za słabego. W tej kulturze za słabość można łatwo zginąć. Zdecydowanie nie rozmawiamy o zdrowiu psychicznym. Wiąże się z tym pewne piętno.

Dorastałam w Bertie County, wiejskiej społeczności w północno-wschodniej części Karoliny Północnej. Kiedy widzieliśmy w okolicy bezdomnych lub ludzi, którzy zawsze stali na rogu przy jednym ze sklepów, odpisywaliśmy im, mówiąc: „Nie przeszkadzajcie mu, a on nie będzie przeszkadzał wam”. Na tym kończyły się nasze rozmowy na temat zdrowia psychicznego.

Dopiero po zdiagnozowaniu u mnie choroby dwubiegunowej odbyłem rozmowę z babcią, która wyliczyła wszystkie objawy mojej choroby. Zapytałam ją, skąd wie? A ona odpowiedziała, że dlatego, że miała z tym do czynienia przez całe swoje życie. Tylko nigdy o tym nie mówiła ani nie korzystała z pomocy. To była rozmowa, która wywiązała się dopiero po tym, jak rodzina zaciągnęła mnie do szpitala.

Spirala w dół

Skończyłem szkołę średnią jako najlepszy w klasie i dostałem się na stypendium naukowe do UNC Chapel Hill. Trafiłem do drużyny futbolowej i lekkoatletycznej.

Jednak po pierwszym roku nauki byłem bliski wyrzucenia ze szkoły. Moje oceny były fatalne. Samo przystosowanie się do studiów to jedno, ale jeszcze trudniejsze było przystosowanie się do życia na uczelni, gdzie nie byłem zbyt dobrze reprezentowany jako osoba czarnoskóra. Musiałam odnaleźć własne poczucie wspólnoty.

Przyjechałem z małego miasta, gdzie byłem najlepszym sportowcem i najlepszym uczniem, do dużej szkoły, gdzie byłem na samym dnie, jeśli chodzi o sport i nie radziłem sobie w szkole. Przeżywałem kryzys tożsamości. Na drugim roku studiów doznałem kontuzji kolana i to w zasadzie przekreśliło moją karierę sportową. Wszystko zaczęło się kręcić.

Zaczęło się od tego, że odsunąłem się od przyjaciół. Nie chciałem z nimi rozmawiać. Gdy dzwonili, nie odbierałem telefonu. Kiedy przychodzili do mojego pokoju, nie otwierałem drzwi. Nie oglądałem telewizji. Po prostu siedziałem w łóżku. W niektóre dni trudno było mi wstać. W inne dni, jeśli już wstawałem, siadałem na krześle i godzinami wpatrywałem się w ścianę.

To było w 2006 r. Miałam 19 lat. Wtedy nie nazwałabym tego depresją, ponieważ nie wiedziałam, co oznacza to słowo. Powiedziałbym po prostu, że jestem smutny albo w dołku.

Nie chodziłem na zajęcia. Nie jadłem. W ciągu około 6 tygodni schudłem około 25 kilogramów. Nie brałem prysznica ani nie dbałem o siebie. Moje włosy były wszędzie. Przeszedłem okres, w którym nie spałem przez jakieś 2 tygodnie. Ponieważ nie spałem, zacząłem słyszeć głosy.

Interwencja

Moja mama ciągle do mnie dzwoniła i pytała: „Jak się masz?”. Kłamałem i mówiłem: „Dobrze, a w szkole wszystko idzie dobrze”. W tym momencie nie wychodziłem z pokoju może od dwóch miesięcy. Powiedziała: „Słyszę w twoim głosie, że coś jest nie tak”.

Odłożyła słuchawkę i zadzwoniła do mojej kuzynki, która studiowała na North Carolina Central University. Kiedy kuzynka przyszła do mojego pokoju w akademiku i zobaczyła mnie, zaczęła płakać. Nie byłem Shaunem, którego zwykła widywać.

Jakieś dwie godziny później zjawiła się reszta mojej rodziny – mama, tata, ciotki i wujkowie. Kiedy mnie zobaczyli, zmartwili się, bo bardzo schudłem. Jestem pewien, że śmierdziałem, bo nie brałem prysznica. Po prostu źle wyglądałem.

Kiedy pytali mnie, co się stało, nie chciałem im powiedzieć, o co chodzi. Staram się zachowywać przed nimi tak, jakby wszystko było w porządku. Ale oni patrzyli na mnie: „Nie możesz nas okłamywać, kiedy my siedzimy i patrzymy na ciebie”.

Powiedzieli: „Jeśli nie chcesz rozmawiać, zabierzemy cię gdzieś, żeby ci pomóc”. Powiedzieli mi, że zabiorą mnie do szpitala. Poszedłem kopać i krzyczeć. Przez całą drogę walczyłem z nimi.

Nieufność

Zabrali mnie na oddział psychiatryczny Duke University Medical Center. Kiedy tam dotarłem, uderzyłem pielęgniarkę. Nie chciałem jej skrzywdzić, po prostu nie chciałem iść do szpitala. Bałem się tam wejść, bo kiedy słyszy się o kimś, kto trafia do takiej instytucji, uważa się go za wariata. Nikt nie chce być uznany za wariata.

Kiedy uderzyłem pielęgniarkę, musiałem zostać skrępowany, ponieważ uznano mnie za zagrożenie. Podano mi środki uspokajające, aby spróbować mnie uspokoić. Zadawali mi mnóstwo pytań o to, co się ze mną dzieje. To była jedna z najtrudniejszych rzeczy do zrobienia. Byłam skrępowana w wyściełanym pomieszczeniu, a oni zadawali mi te wszystkie pytania. Patrzyłem przez szybę na moją rodzinę, a oni płakali, bo nigdy nie widzieli mnie w takim stanie.

Na domiar złego nikt w szpitalu nie wyglądał tak jak ja. Będąc czarnoskórym mężczyzną w szpitalu psychiatrycznym, nie ufałem nikomu. Bałem się mówić o tym, co dzieje się w mojej głowie, ponieważ nie wiedziałem, co zrobią z tymi informacjami.

Kiedy postawiono mi diagnozę: zaburzenie dwubiegunowe typu I z cechami psychotycznymi, w mojej głowie brzmiało to tak: nie wierzę ci. Nie obchodzi mnie to. Powiem tylko „OK”, żeby móc się stąd wydostać.

Powiedzieli mi, że po wyjściu nie muszę wracać do szkoły, ponieważ jest to jeden z moich czynników wyzwalających. To było środowisko o wysokim poziomie stresu. Musiałam przejść na plan leczenia, który obejmował leki i terapię.

Game Changer

Kiedy wyszedłem ze szpitala, nie chciałem wracać do domu. Będąc z bardzo małego miasta, nie wraca się tam z powodu porażki. Uważałem za porażkę to, że musiałem opuścić szkołę, i wstydziłem się tego, że musiałem pójść do szpitala i otrzymać diagnozę choroby dwubiegunowej.

Na szczęście mój wujek mieszkał w Charlotte. Przeniosłem się tam. W Charlotte nikt mnie nie znał.

Gdy już tam byłem, skontaktowałem się z psychologiem dr Kendellem Jasperem. To był dla mnie przełomowy człowiek, ponieważ był czarnoskórym mężczyzną. Był twardo stąpający po ziemi. Kiedy pierwszy raz poszedłem do jego gabinetu, miał na sobie T-shirt, spodenki do koszykówki i Jordany. Nie byłem przyzwyczajony do spotykania się z takimi lekarzami. To było pocieszające, ale też trochę się wahałem, czy aby na pewno nie kłamie pan, że jest lekarzem?

Ale kiedy zaczęliśmy stosować terapię konwersacyjną i poznawczo-behawioralną, był w stanie bardzo mi pomóc. Skierował mnie też do psychiatry. Czasami chodził ze mną na wizyty do psychiatry, żeby mogli dopracować moje leki i dowiedzieć się, co działa, co pomoże mi zasnąć i co uspokoi głosy w mojej głowie.

Samoleczenie

Kiedy wyzdrowiałem, przestałem brać leki i chodzić na terapię, bo myślałem, że jestem wyleczony. Jesienią 2007 roku wróciłem do UNC Chapel Hill. Ale kiedy wróciłem do szkoły, objawy powróciły.

Zamiast wrócić na terapię, zacząłem leczyć się alkoholem. Co drugi dzień wypijałem jedną piątą tequili. Robiłem to przez trzy lata. Stałem się funkcjonalnym alkoholikiem.

Nadal chodziłem do pracy. Nadal chodziłem na zajęcia. Robiłem wszystko, co musiałem, ale przez cały czas cierpiałem emocjonalnie. Ludzie mogliby uznać tę część mojego życia za sukces, ale nie wiedzieli, jak bardzo zmagałem się z tym na co dzień.

Czułem, że potrzebuję alkoholu, aby przetrwać dzień. Budziłem się pijany i piłem przez cały dzień, aż poszedłem spać. Myślałem, że to pomaga, ale tak naprawdę nie było. To tylko pogarszało sprawę.

W tym czasie podjąłem trzy różne próby samobójcze. Przy dwóch pierwszych próbach próbowałem przedawkować tabletki. Za ostatnim razem przystawiłem sobie pistolet do głowy, nacisnąłem spust i pistolet się zaciął. To był mój najniższy punkt.

Leczenie, część druga

Po ostatniej próbie samobójczej musiałem zrozumieć, co pomogło mi wyzdrowieć za pierwszym razem. To nie był alkohol. Musiałem wrócić na terapię.

Tym razem bardzo świadomie podszedłem do terapii. Zacząłem włączać do swojego codziennego stylu życia różne techniki, które mi pomagały, takie jak medytacja, joga i pisanie dzienników. Zaczęłam dbać o zdrowsze odżywianie, o odpowiednią ilość snu i o to, by mieć wystarczająco dużo czasu dla siebie.

Drugi proces leczenia polegał na nauczeniu się, kim jestem, i ustaleniu, jakie rzeczy mnie wyzwalają, a jakie są czynnikami ochronnymi. Kiedy już to zrozumiałem, zacząłem akceptować swoją diagnozę jako taką. Musiałam wziąć odpowiedzialność za swoją chorobę dwubiegunową, a także zrozumieć, co muszę robić, aby być zdrową. Wtedy wszystko zaczęło się dla mnie zmieniać.

Od pacjenta do terapeuty

Kiedy już wyzdrowiałem, zacząłem zauważać, że niektórzy z moich bliskich też się z tym zmagają, niezależnie od tego, czy mają zdiagnozowaną chorobę, czy też nie. Większość z nich nie była zdiagnozowana, ponieważ nie zamierzali szukać pomocy. To właśnie skłoniło mnie do zostania terapeutą, zdobycia tytułu magistra w zakresie doradztwa zdrowia psychicznego, a także do zrobienia doktoratu z psychologii międzynarodowej.

Wielu klientów, z którymi pracuję, to kolorowi mężczyźni. Nie mogę oczekiwać od nich, że przyjdą do mnie i będą całkowicie bezbronni w tradycyjnym środowisku terapeutycznym. Nie mogę przyjść do nich z podręcznikowym rozwiązaniem. Ten podręcznik nie został napisany przez nas, ani nawet dla nas. Muszę spotkać się z nimi tam, gdzie są, i sprawić, by czuli się komfortowo.

Włączam w to aktywność fizyczną, czy to chodząc na siłownię i strzelając do kosza, czy też idąc na lokalny szlak i spacerując po nim. Zwłaszcza gdy pracuję z młodymi chłopcami, gry i zabawy są sposobem na budowanie zaufania.

Budowanie świadomości

Założyłem też organizację non-profit Eustress. [Dużo pracuję w czarnych i brązowych społecznościach, aby podnieść świadomość i dać im narzędzia, dzięki którym będą mogli zająć się własnymi problemami ze zdrowiem psychicznym.

W ciągu roku organizuję trzy spacery świadomości zdrowia psychicznego – jeden w moim rodzinnym mieście Bertie County, jeden w Chapel Hill i jeden w Charlotte. Podczas spacerów odbywają się zajęcia z jogi. Mamy też inne materiały dotyczące zdrowia psychicznego. Organizujemy obozy kondycyjne. Rozumiemy, że zdrowie psychiczne to zdrowie.

W całym kraju organizuję też wieczory kolorowania dla dorosłych. Podnosimy świadomość i przedstawiamy kolorowanie jako narzędzie terapeutyczne. Jest to coś, co ludzie mogą robić codziennie w domu.

W każdą środę wieczorem prowadzę telekonferencję pod nazwą Locker Room Talk, gdzie mężczyźni z całego kraju dzwonią i przez godzinę rozmawiamy o wszystkim i o niczym. Rozmawiamy o różnych rzeczach, które wpływają na nasze zdrowie psychiczne, więc mamy przestrzeń, by się otworzyć.

W zeszłym roku rozpocząłem inicjatywę Young Black Male Eustress Initiative. Chodzę do miejscowego gimnazjum i prowadzę terapię z siedmioma siódmoklasistami, młodymi mężczyznami. Prowadzę też terapię z ich nauczycielami i wszystkimi domownikami. Chodzi o to, aby zmniejszyć ich niezdolność do podjęcia leczenia, bo ja idę do nich, oraz niezdolność do zapłacenia za leczenie, bo robię to za darmo.

Zmienia to także cały ekosystem postrzegania zdrowia psychicznego. Daję rodzicom szansę na zajęcie się własnymi problemami, a kiedy już się nimi zajmą, uczę ich, jak pracować z dzieckiem. W ten sposób możemy naprawdę zacząć wpływać na zmiany i przerwać błędne koło, z którym mamy do czynienia w czarnej społeczności, niezależnie od tego, czy jest to trauma, depresja, alkoholizm, czy wykorzystywanie seksualne.

Dowiedz się, jak pewna kobieta radzi sobie z manią towarzyszącą chorobie dwubiegunowej.

Choroba dwubiegunowa nie jest łatwa. Żyję z nią już od 11 lat. Diagnoza, którą postawiono mi w wieku 16 lat, złamała mi serce. Nie wiedziałam, co się dzieje, i pamiętam, że czułam się, jakbym umierała. Pamiętam przede wszystkim wizyty w szpitalach i wypisy ze szpitali oraz niezliczone noce, kiedy moi rodzice nie spali, modląc się, żebym wróciła do normalnego stanu.

Kiedy zdarzyło się to po raz pierwszy, myślałem, że mam atak astmy. Miałam duszności. Nie mogłam spać. Moja mama musiała pracować – pracowała w fabryce. Powiedziała mi: „Odpocznij trochę, jutro muszę pracować”. W końcu zasnęła. W środku nocy poszedłem sam do szpitala.

Kiedy tam dotarłem, powiedziałem, że mam atak astmy, bo mam astmę. Dali mi lek sterydowy – prednizon. Pielęgniarka dała mi trzy tabletki. Pamiętam, że zapytałem ją: „Czy mam wziąć wszystkie trzy tabletki?”. Nic nie odpowiedziała, więc w końcu wziąłem wszystkie.

Nie wiedziałem, że psychoza jest skutkiem ubocznym sterydów. Nie pamiętam, jak wróciłem do domu tamtej nocy. Jakbym stracił przytomność.

Something’s Up

Doszło do tego, że moja mama powiedziała: „Coś jest nie tak”. Kiedy sprawdziłam w Internecie, jakie są moje objawy, poczułam, że musi się dziać coś innego. Nie spałam. Zaczęłam być drażliwa. Pomyślałem, że to nie może być astma.

W końcu zabrała mnie do psychiatry, który potwierdził, że mam chorobę dwubiegunową. Moja mama powiedziała: „Musimy podać jej leki”. Nie było żadnego „czy”, „i” ani „ale”.

Tryb paniki

Mój psychiatra przepisał mi leki na chorobę dwubiegunową, ale byłem młody i nie akceptowałem swojej diagnozy. Lit pomagał, ale był bardzo silny – tak silny, że przesypiałem lekcje, do tego stopnia, że moje oceny bardzo się pogorszyły. Nie przestrzegałam zasad leczenia, przez co często trafiałam do szpitala.

Miałam jeden epizod, kiedy mój chłopak podwiózł mnie na przystanek autobusowy, żebym pojechała do domu koleżanki. Powiedziałam kierowcy autobusu: „Następny przystanek”. Kiedy kierowca autobusu zapytał mnie: „Ten przystanek czy tamten?”, z jakiegoś powodu zabrzmiało to dla mnie dziwnie.

Wysiadłem z autobusu i przechodziłem przez ulicę, kiedy usłyszałem dźwięk przypominający nagłe zatrzymanie się samochodu – pisk opon. Miałem wrażenie, że jestem poza ciałem. Czułem się tak, jakby samochód mnie uderzył. To tak, jakbym widziała, że zostałam potrącona. W mojej głowie panowała panika.

Kiedy szedłem ulicą, miałem wrażenie, że ludzie się na mnie gapią. Miałam ogromną paranoję.

Zadzwoniłam do mojego chłopaka i powiedziałam mu: „Zabierz mnie do szpitala. Nie czuję się dobrze. Nie wiem, co się dzieje”.

Macierzyństwo

Kiedy na świecie pojawił się mój pierworodny syn, pojawiło się poczucie odpowiedzialności. Złożyłam przysięgę, że będę przyjmować leki zgodnie z zaleceniami dla dobra mojego syna. Nie chodziło już tylko o mnie. Teraz miałam cel. Sprawy zaczęły nabierać tempa.

Kiedy jednak wyszłam za mąż, zaczęłam odczuwać presję związaną z byciem pracującą mamą i żoną. Chciałam być wszystkim dla wszystkich. Wzięłam na siebie zbyt wiele, do tego stopnia, że stało się to destrukcyjne. Przestałam dbać o siebie. Nie spałam, czasami przez wiele dni.

Zdarzało się, że nie brałem leków, co powodowało nawroty choroby. Doszło do tego, że stałem się osobą bardzo agresywną, a nawet psychotyczną. Spędziłem miesiąc w szpitalu. Zostałam też poddana terapii sądowej.

W 2018 r., kiedy byłam w ciąży z drugim dzieckiem, musiałam ponownie odstawić leki. Firma malarska mojego męża nie prosperowała wtedy zbyt dobrze i borykaliśmy się z problemami finansowymi. Postanowiłam znaleźć pracę i byłam pod ogromnym stresem.

W końcu trafiłam do szpitala, ponieważ czułam się bardzo niespokojna. Zabrałam ze sobą syna, bo nie chciałam zostawiać go samego w domu. Personel szpitala od razu zauważył, że nie jestem w stanie opiekować się synem. Do akcji musiał wkroczyć Departament Opieki nad Dziećmi. Zabrali mi dziecko na 2 dni. Mój mąż musiał walczyć, aby je odzyskać.

Wiedzieć, kiedy poprosić o pomoc

Pod koniec drugiej ciąży lekarz dostosował dawkę moich leków. Obecne leki biorę od kilku lat. Teraz jestem w dobrym miejscu. Moje dzieci są zdrowe. Planujemy z mężem kupno domu. Czuję, że uczę się żyć w sposób zrównoważony, nadawać priorytety temu, co ważne i cieszyć się rodziną.

Leki działają, ale moi lekarze są na szybkim wybieraniu, a ja ustaliłam z nimi i z moją rodziną plan działania. Mam teraz zespół. Ponieważ przechodziłem przez to już tyle razy, przygotowałem się, ale nigdy nie można być za dobrze przygotowanym. Zawsze dobrze jest mieć wsparcie. Uczę się, jak rozpoznawać, kiedy potrzebuję pomocy.

Te 11 lat pobytów w szpitalu, wizyt u psychiatry i terapii wiele dla mnie zrobiło. W końcu zaakceptowałem i przyjąłem swoją chorobę dwubiegunową.

Jestem bardzo wdzięczna ludziom, którzy mi w tym pomogli – mojej mamie, mojemu mężowi, mojej terapeutce Elizabeth Sellari i wszystkim tym, którzy mnie popychali i dodawali mi odwagi. Szczerze mówiąc, bez nich nie byłabym w tej sytuacji”.

Inspirowanie innych

Zostałem trenerem życia, ponieważ chciałem pomagać innym ludziom w przezwyciężaniu trudności i wykorzystywaniu ich najlepszego potencjału, tak jak ja zmieniłem swoje życie. Zasadniczo pomagam im spojrzeć na swoje życie z innej perspektywy i staram się pokazać, co jest możliwe. Pomagam im zmienić sposób myślenia, aby myśleli tak, jak osoba, którą chcą być.

Chcę, aby inni ludzie zobaczyli, że skoro ja poradziłam sobie z chorobą dwubiegunową, to oni też mogą. Wiele osób cierpiących na zaburzenia psychiczne tłumi w sobie chęć osiągnięcia celu lub myśli, że nie jest w stanie tego zrobić. Chcę, żeby powiedzieli: „Jestem tego wart”.

Dowiedz się więcej od lekarza na temat terapii i leków stosowanych w leczeniu choroby dwubiegunowej.

Opieka medyczna w chorobie dwubiegunowej

Lekarze prawie zawsze przepisują leki osobom cierpiącym na chorobę dwubiegunową. Dlatego pierwszym krokiem jest znalezienie specjalisty, który ma doświadczenie w leczeniu tej choroby. W większości przypadków będzie to psychiatra.

Ważne jest również, abyś porozmawiał ze swoim lekarzem pierwszego kontaktu o wszelkich problemach ze zdrowiem psychicznym i o przyjmowanych lekach.

Znajdź osobę, którą lubisz i której ufasz. Ponieważ będziecie się często widywać – przynajmniej na początku – ważne jest, aby nawiązać dobre stosunki partnerskie. Jeśli nie czujesz się komfortowo w towarzystwie swojego lekarza, możesz nie mówić otwarcie o objawach lub skutkach ubocznych leków.

Powrót do zdrowia będzie skuteczniejszy, jeśli pacjent będzie brał aktywny udział w opiece nad sobą. Przed wizytą poczytaj o chorobie dwubiegunowej i jej leczeniu. Zadawaj pytania.

Niektórzy ludzie wahają się przed pójściem do lekarza, ponieważ obawiają się, że zostaną zmuszeni do przyjmowania leków. O ile nie będziesz narażać się na niebezpieczeństwo, tak się nie stanie. Lekarz udzieli Ci porady i wspólnie zastanowicie się nad możliwościami leczenia.

Niezależnie od tego, co zdecydujesz, nie warto odkładać szukania pomocy. Nieleczona choroba dwubiegunowa może się pogłębić.

Terapia słowna w chorobie dwubiegunowej

Sama rozmowa z terapeutą nie wystarczy, aby kontrolować przebieg choroby dwubiegunowej, zwłaszcza podczas epizodów manii lub depresji. Jednak w połączeniu z lekami może ona odegrać kluczową rolę w procesie zdrowienia i leczenia.

Choroba dwubiegunowa to coś więcej niż tylko objawy występujące podczas epizodów nastroju. Wpływa ona na wiele aspektów Twojego życia. Terapeuta może Ci pomóc:

• Popracować nad relacjami z rodziną, przyjaciółmi i współpracownikami

• Znajdź dobre sposoby radzenia sobie ze stresem

• Rozwiązywać problemy w szkole lub w pracy

• Przestrzegać zasad leczenia dwubiegunowego i prowadzić zdrowy tryb życia

• Zyskaj nowe spojrzenie na swoją sytuację

• Poznaj sposoby rozmawiania z innymi ludźmi o swojej chorobie dwubiegunowej

• Unikaj sytuacji, które mogą wywołać epizod maniakalny lub depresyjny, takich jak zbyt mała ilość snu lub używanie narkotyków i alkoholu

• Opracuj plan postępowania w przypadku wystąpienia depresji lub maniakalnego nastroju

W zależności od sytuacji, oprócz terapii indywidualnej w chorobie dwubiegunowej, możesz skorzystać z poradnictwa dla par lub terapii rodzinnej.

Powinieneś znaleźć wykwalifikowanego terapeutę, najlepiej takiego, który wie dużo o zaburzeniach nastroju i ma doświadczenie w ich leczeniu. O rekomendacje poproś swojego lekarza. Można też skontaktować się z organizacją taką jak National Alliance on Mental Illness (NAMI) lub Depression and Bipolar Support Alliance (DBSA).

Grupy wsparcia dla osób z zaburzeniem dwubiegunowym

Choroba dwubiegunowa może sprawić, że poczujesz się odizolowany. Mimo, że przyjaciele i członkowie rodziny troszczą się o Ciebie, mogą nie rozumieć, przez co przechodzisz. Niektórzy z nich mogą być bardziej krytyczni niż wspierający.

Jest to jeden z powodów, dla których warto pomyśleć o dołączeniu do grupy wsparcia dla osób cierpiących na to zaburzenie. Lepiej jest spotkać ludzi, którzy są w Twojej sytuacji – żyją z tymi samymi objawami, frustracjami i zmartwieniami. Osoby te mogą także mieć dobre sugestie dotyczące życia z chorobą dwubiegunową, takie jak sposoby radzenia sobie z efektami ubocznymi lub rozmawiania z innymi o chorobie.

Jeśli jesteś zainteresowany dołączeniem do grupy wsparcia, zapytaj swojego lekarza o organizacje w Twojej okolicy, skontaktuj się z NAMI lub DBSA.

Terapie alternatywne w zaburzeniu dwubiegunowym

Nie ma dowodów na to, że terapie alternatywne pomagają w chorobie dwubiegunowej. Jeśli chciałbyś spróbować którejś z nich, porozmawiaj o tym z lekarzem. Nie ma nic złego w próbowaniu takich metod jak masaż czy medytacja, które nie niosą ze sobą żadnego ryzyka.

Zachowaj jednak ostrożność w przypadku innych środków, takich jak zioła czy suplementy. Niektóre z nich mogą utrudniać działanie leków, które przyjmujesz. Nigdy nie zaczynaj przyjmowania czegokolwiek bez wcześniejszego zapytania o to lekarza.

Czy Ty lub ktoś, kogo znasz, cierpi na chorobę dwubiegunową (czasami nazywaną depresją maniakalną)? Lekarz przedstawia przegląd tego dezorientującego schorzenia, które powoduje skrajne zmiany nastroju.

1/17

Zaburzenie dwubiegunowe, nazywane czasem depresją maniakalną, powoduje skrajne zmiany nastroju. Osoby cierpiące na tę chorobę mogą tygodniami czuć się jak u szczytu świata, a następnie popaść w głęboką depresję. Czas trwania każdego wyżu i niżu jest bardzo różny u poszczególnych osób.

Jak wygląda faza depresji

2/17

Bez leczenia u osoby z zaburzeniem dwubiegunowym mogą występować intensywne epizody depresji. Objawy obejmują smutek, niepokój, utratę energii, poczucie beznadziejności i problemy z koncentracją. Chory może stracić zainteresowanie czynnościami, które wcześniej sprawiały mu przyjemność. Powszechne jest także przybieranie lub tracenie na wadze, zbyt długi lub zbyt krótki sen, a nawet myśli samobójcze.

Kiedy ktoś ma manię

3/17

W tej fazie ludzie czują się bardzo pobudzeni i wydaje im się, że mogą zrobić wszystko. Ich poczucie własnej wartości wymyka się spod kontroli i trudno im usiedzieć w miejscu. Więcej mówią, łatwo się rozpraszają, ich myśli gonią i nie śpią wystarczająco dużo. Często prowadzi to do lekkomyślnych zachowań, takich jak wydawanie pieniędzy, oszukiwanie, szybka jazda samochodem i nadużywanie substancji odurzających. Trzy lub więcej z tych objawów występujących niemal codziennie przez tydzień, którym towarzyszy uczucie silnego podniecenia, może sygnalizować epizod maniakalny.

Dwubiegunowa I a dwubiegunowa II

4/17

Osoby cierpiące na chorobę dwubiegunową I mają fazy maniakalne trwające co najmniej tydzień. U wielu z nich występują także oddzielne fazy depresji.

Osoby z dwubiegunówką II mają napady dużej depresji, ale zamiast pełnych epizodów maniakalnych mają słabe huśtawki hipomaniczne, które są mniej intensywne i mogą trwać krócej niż tydzień. Osoby te mogą wydawać się w porządku, nawet jak uczestnicy imprez, ale rodzina i przyjaciele zauważają ich zmiany nastroju.

Co to jest „epizod mieszany”?

5/17

Kiedy u osób z zaburzeniem dwubiegunowym występują objawy depresji i manii w tym samym czasie lub bardzo blisko siebie, nazywa się to epizodem maniakalnym lub depresyjnym z cechami mieszanymi. Może to prowadzić do nieprzewidywalnych zachowań, takich jak podejmowanie niebezpiecznego ryzyka, gdy osoba czuje się beznadziejnie i ma myśli samobójcze, a jednocześnie jest pełna energii i pobudzona. Epizody nastroju z cechami mieszanymi mogą być nieco częstsze u kobiet i osób, u których choroba dwubiegunowa rozwinęła się w młodym wieku.

Jakie są przyczyny?

6/17

Lekarze nie wiedzą dokładnie, co powoduje chorobę dwubiegunową. Aktualne teorie mówią, że zaburzenie to może być wynikiem połączenia czynników genetycznych i innych czynników biologicznych, a także środowiskowych. Naukowcy uważają, że obwody mózgowe zaangażowane w regulację nastroju, energii, myślenia i rytmów biologicznych mogą funkcjonować nieprawidłowo u osób z zaburzeniem dwubiegunowym, co powoduje zmiany nastroju i inne zmiany związane z chorobą.

Kto jest w grupie ryzyka?

7/17

Na chorobę dwubiegunową chorują zarówno mężczyźni, jak i kobiety. W większości przypadków objawy zaczynają się u osób w wieku 15-30 lat. Rzadziej może się to rozpocząć w dzieciństwie. Choroba ta może czasem występować rodzinnie, ale nie u każdego w rodzinie.

Jak wpływa na codzienne życie

8/17

Zaburzenia dwubiegunowe, jeśli nie są pod kontrolą, mogą powodować problemy w wielu dziedzinach życia, w tym w pracy, związkach, śnie, zdrowiu i finansach. Może prowadzić do ryzykownych zachowań. Może być stresująca dla osób, którym zależy na Tobie i które nie wiedzą, jak Ci pomóc lub nie rozumieją, co się dzieje.

Zachowanie ryzykowne

9/17

Wiele osób z zaburzeniem dwubiegunowym ma problemy z narkotykami lub alkoholem. Mogą one pić lub nadużywać narkotyków, aby złagodzić nieprzyjemne objawy wahań nastroju. Nadużywanie substancji może być także częścią lekkomyślności i poszukiwania przyjemności związanego z manią.

Myśli samobójcze

10/17

Osoby z zaburzeniem dwubiegunowym są 10-20 razy bardziej narażone na popełnienie samobójstwa niż inni. Znaki ostrzegawcze obejmują rozmowy o samobójstwie, porządkowanie swoich spraw i robienie bardzo ryzykownych rzeczy. Jeśli znasz kogoś, kto może być zagrożony, zadzwoń na jedną z poniższych infolinii:

oraz

Jeśli osoba planuje popełnić samobójstwo, zadzwoń pod numer 911 lub pomóż jej natychmiast dostać się na pogotowie.

Jak diagnozują to lekarze

11/17

Kluczowym krokiem jest wykluczenie innych możliwych przyczyn skrajnych wahań nastroju, w tym innych schorzeń lub działań niepożądanych niektórych leków. Lekarz przeprowadzi badania kontrolne i będzie zadawał pytania. Może również wykonać badania laboratoryjne. Lekarz psychiatra zwykle stawia diagnozę po dokładnym rozważeniu wszystkich powyższych kwestii. Może on również porozmawiać z osobami, które dobrze znają pacjenta, aby dowiedzieć się, czy jego nastrój i zachowanie uległy znacznym zmianom.

Jakie leki leczą tę chorobę?

12/17

Istnieje kilka rodzajów leków wydawanych na receptę na zaburzenia dwubiegunowe. Należą do nich stabilizatory nastroju, które zapobiegają epizodom wzlotów i upadków, a także leki przeciwdepresyjne i przeciwpsychotyczne. Po ustąpieniu fazy maniakalnej lub depresyjnej pacjenci zwykle przyjmują leki podtrzymujące, aby uniknąć nawrotu choroby.

Terapia konwersacyjna w zaburzeniu dwubiegunowym

13/17

Poradnictwo może pomóc pacjentom w utrzymaniu leków i kierowaniu swoim życiem. Terapia poznawczo-behawioralna skupia się na zmianie myśli i zachowań, które towarzyszą wahaniom nastroju. Terapia interpersonalna ma na celu złagodzenie napięcia, jakie choroba dwubiegunowa wywiera na relacje osobiste. Terapia rytmów społecznych pomaga ludziom rozwijać i utrzymywać codzienne rutyny.

Co możesz zrobić

14/17

Codzienne nawyki nie są w stanie wyleczyć choroby dwubiegunowej. Pomaga jednak dbanie o odpowiednią ilość snu, regularne posiłki i ćwiczenia. Unikaj alkoholu i narkotyków, ponieważ mogą one pogorszyć objawy. Jeśli masz chorobę dwubiegunową, powinieneś dowiedzieć się, jakie są czerwone flagi – oznaki, że choroba jest aktywna – i mieć plan, co robić, jeśli tak się stanie, aby jak najszybciej uzyskać pomoc.

Terapia elektrokonwulsyjna (ECT)

15/17

Terapia ta, przeprowadzana podczas snu w znieczuleniu ogólnym, może szybko poprawić nastrój w zaburzeniach dwubiegunowych. Wykorzystuje się w nim prąd elektryczny do wywołania napadu drgawek w mózgu. Jest to jeden z najszybszych sposobów łagodzenia poważnych objawów. ECT jest często bezpieczną i skuteczną metodą leczenia ciężkich epizodów nastroju, w przypadku których leki nie przyniosły znaczącej poprawy objawów. Jest to bezpieczna i bardzo skuteczna metoda leczenia.

Wpuszczaj ludzi do środka

16/17

Jeśli cierpisz na chorobę dwubiegunową, możesz rozważyć poinformowanie o tym najbliższych osób, np. partnera lub najbliższej rodziny, aby mogli pomóc Ci w radzeniu sobie z chorobą. Spróbuj wyjaśnić, jak choroba wpływa na Ciebie i czego potrzebujesz. Dzięki ich wsparciu możesz poczuć się bardziej związany i zmotywowany do przestrzegania planu leczenia.

Martwisz się o kogoś?

17/17

Wiele osób z chorobą dwubiegunową nie zdaje sobie sprawy z tego, że ma problem lub unika pomocy. Jeśli uważasz, że ktoś z rodziny lub przyjaciół może mieć tę chorobę, zachęć go do rozmowy z lekarzem lub specjalistą w dziedzinie zdrowia psychicznego, który zbada, co się z nim dzieje i skieruje go na leczenie. Bądź wrażliwy na ich uczucia i pamiętaj, że do postawienia diagnozy potrzebny jest specjalista. Jeśli jednak jest to choroba dwubiegunowa lub inne zaburzenie psychiczne, leczenie może pomóc.

Poznaj fakty na temat choroby dwubiegunowej, przedstawione przez ekspertów doktora.

Choroba dwubiegunowa występuje u około 2,6% dorosłych mieszkańców Stanów Zjednoczonych w danym roku, chociaż jej częstość może być nieco wyższa, ponieważ przypadki nie są leczone lub są źle diagnozowane. Mężczyźni i kobiety są w równym stopniu podatni na zachorowanie. Wiele dowodów wskazuje na to, że choroba ma przynajmniej częściowe podłoże genetyczne, ale jej pochodzenie jest nadal niepewne. Uważa się, że objawy wynikają z nieprawidłowego funkcjonowania obwodów mózgowych, które regulują nastrój, myślenie i zachowanie, i są poza dobrowolną kontrolą. Zaburzenie to nie tylko zakłóca życie, ale może być również niebezpieczne. Aż 10% do 15% osób z zaburzeniem dwubiegunowym popełnia samobójstwo, zazwyczaj w okresie silnej depresji i w poczuciu beznadziejnej przyszłości.

Na szczęście w leczeniu tej choroby dokonał się ostatnio ogromny postęp. W większości przypadków objawy można skutecznie kontrolować za pomocą leków i innych metod terapii.

Zaburzenie to występuje w dwóch głównych postaciach, znanych jako dwubiegunowa I i dwubiegunowa II. Mogą one mieć odrębne podłoże genetyczne. W dwubiegunówce I obie fazy choroby mogą być bardzo wyraźne. W dwubiegunówce II mania jest często łagodna (określana jako hipomania), a depresja może być łagodna lub ciężka. Choroba dwubiegunowa II jest trudniejsza do zdiagnozowania i często bywa mylona z chorobą jednobiegunową lub dużą depresją. Występuje w niej mniejsza liczba i krótsze okresy remisji niż w dwubiegunówce I, częściej występuje u kobiet i nieco gorzej reaguje na leczenie. Może to być najczęstsza postać zaburzenia dwubiegunowego.

Choroba ta jest czasami powiązana z sezonowym zaburzeniem afektywnym, w którym depresja pojawia się późną jesienią lub zimą, ustępuje na wiosnę, a latem przechodzi w manię lub hipomanię.

Około jeden na pięć przypadków zaburzeń dwubiegunowych rozpoczyna się w późnym dzieciństwie lub w okresie dojrzewania, co określa się mianem zaburzeń dwubiegunowych o wczesnym początku. U nastolatków częściej niż u dorosłych występują wahania nastroju, epizody mieszane i nawroty choroby, a także częściej są oni źle diagnozowani. Zazwyczaj jednak choroba pojawia się w okresie wczesnej dorosłości, a jej początek następuje średnio przed 25 rokiem życia. U mężczyzn pierwszy epizod choroby może być maniakalny. U kobiet pierwszy epizod jest zwykle depresyjny (często kobieta doświadcza kilku epizodów depresji przed wystąpieniem epizodu maniakalnego). Wraz z wiekiem pacjentów nawroty choroby dwubiegunowej I lub II pojawiają się częściej i trwają dłużej.

Uważa się, że zaburzenie dwubiegunowe wynika z nieprawidłowego funkcjonowania pewnych obwodów mózgowych, co może być częściowo związane z nieprawidłowym funkcjonowaniem genów. Możliwe nieprawidłowości chemiczne związane z dysfunkcją obwodów mózgowych nie są w pełni poznane, ale mogą dotyczyć między innymi serotoniny, noradrenaliny, dopaminy, glutaminianu i kwasu gamma-aminomasłowego (GABA). Prawdopodobieństwo, że geny odgrywają pewną rolę, potwierdza fakt, że czasami w rodzinie występuje historia nawracających zaburzeń nastroju lub samobójstw.

Jeśli cierpisz na chorobę dwubiegunową, niektóre zioła i suplementy mogą wchodzić w interakcje z Twoimi lekami na tę chorobę.

Jakie są niektóre popularne leki na dwubiegunówkę?

W leczeniu zaburzeń dwubiegunowych, zwanych również depresją maniakalną, od dziesięcioleci stosuje się lit. W zaburzeniu dwubiegunowym przepisuje się również kilka leków przeciwdrgawkowych. Należą do nich

• kwas walproinowy (Depakote)

• karbamazepina (Tegretol)

• lamotrygina (Lamictal)

Do nowszych, atypowych leków przeciwpsychotycznych stosowanych w leczeniu zaburzeń dwubiegunowych należą:

• Aripiprazol (Abilify)

• Asenapina (Saphris)

• Kariprazyna (Vraylar)

• Klozapina (Clozaril)

• Lurasidon (Latuda)

• Olanzapina (Zyprexa)

• Kwetiapina (Seroquel)

• Risperidon (Risperdal)

• Ziprasidon (Geodon)

Leki te są zwykle podawane w stanach pobudzenia w przebiegu manii lub depresji, a niektóre z nich są także stosowane w leczeniu depresji dwubiegunowej (np. Seroquel, Latuda, Symbyax) lub w celu zapobiegania nawrotom podczas długotrwałego stosowania (np. Abilify, Geodon, Seroquel i Zyprexa).

Ponadto lekarz może przepisać lek przeciwdepresyjny, przeciwlękowy lub nasenny, jeśli same stabilizatory nastroju nie są wystarczające do opanowania objawów nastroju.

Czy bezpiecznie jest przyjmować zioła i suplementy z lekami na dwubiegunówkę?

Mimo że zioła i naturalne suplementy diety są sprzedawane bez recepty, nie zawsze są w 100% bezpieczne. Na przykład niektóre dostępne bez recepty suplementy odchudzające zawierają efedrę. Wiadomo, że mogą one wywoływać objawy podobne do manii. Objawy te obejmują skrajne pobudzenie i zmniejszone zapotrzebowanie na sen. Inne suplementy, które mogą potencjalnie powodować manię to DHEA (dehydroepiandrosteron), SAMe (s-adenozylometionina), dziurawiec zwyczajny i Rhodiola rosea.

Zioła i naturalne suplementy diety nie zostały przebadane ani uregulowane przez FDA. Dlatego ważne jest, aby zachować ostrożność podczas ich przyjmowania. Większość wiarygodnych producentów umieszcza na etykiecie produktu wykaz przeciwwskazań lub ostrzeżeń. Niektórzy jednak tego nie robią. Jeśli niewłaściwe zioła lub suplementy są przyjmowane razem z lekami dwubiegunowymi, może dojść do niebezpiecznych interakcji między lekami a ziołami. Skutkiem takich interakcji mogą być m.in:

• Krwawienie

• Wysokie lub niskie ciśnienie krwi

• Uszkodzenie narządów wątroby

• Szybki rytm serca

• Zmniejszona skuteczność leków stosowanych w leczeniu choroby dwubiegunowej

Które zioła nie są bezpieczne w przypadku przyjmowania leków na dwubiegunówkę?

Olej z wiesiołka może niekiedy być niebezpieczny podczas stosowania z niektórymi lekami przeciwdrgawkowymi. Jednym z nich jest Lamictal, lek przeciwdrgawkowy przepisywany w leczeniu zaburzeń dwubiegunowych. Ziele miłorzębu japońskiego – przyjmowane przez niektórych w celu zwiększenia pamięci i uwagi – może osłabiać działanie Depakote, innego leku stosowanego w leczeniu zaburzeń dwubiegunowych.

Jeśli przyjmujesz lek przeciwdrgawkowy Trileptal (lek, który jest czasem stosowany eksperymentalnie w zaburzeniach dwubiegunowych, ale nie jest sprawdzonym „stabilizatorem nastroju”) lub atypowy lek przeciwpsychotyczny Abilify w zaburzeniach dwubiegunowych, unikaj przyjmowania dziurawca. Dziurawiec zwyczajny jest ziołem stosowanym czasami w celu poprawy nastroju w przypadku łagodnej lub umiarkowanej depresji. Istnieją doniesienia, że może on zmniejszać stężenie leków Trileptal i Abilify we krwi. Ponadto, przyjmowanie leków przeciwdrgawkowych z dziurawcem może również nasilać depresję ośrodkowego układu nerwowego.

Ziele dziurawca może również powodować zespół serotoninowy, jeśli jest przyjmowane z lekiem przeciwdepresyjnym z grupy SSRI. Objawy mogą obejmować halucynacje, wahania ciśnienia krwi, nudności i wymioty.

Pacjenci, którzy przyjmują leki przeciwdrgawkowe lub przeciwlękowe, takie jak alprazolam (Xanax), buspiron (Buspar), klonazepam (Klonopin), diazepam (Valium) lub lorazepam (Ativan), powinni unikać następujących ziół:

• Gotu kola?

• Kava

• Waleriana

Wszystkie trzy znane są z tego, że powodują uspokojenie lub senność. Przyjmowanie kavy – stosowanej w celu wywołania stanu odprężenia – z niektórymi lekami przeciwlękowymi może prowadzić do znacznej senności.

Czy wszystkie zioła i naturalne suplementy diety wchodzą w interakcje z lekami?

W jednym z badań naukowcy znaleźli 32 leki, które mogą wchodzić w interakcje z ziołami i naturalnymi suplementami diety. Spośród leków, które najczęściej wchodzą w interakcje z ziołami, w badaniu wymieniono leki uspokajające i przeciwdepresyjne. Są to leki, które często przyjmują osoby z zaburzeniem dwubiegunowym.

Jak mogę się dowiedzieć, czy zioła lub suplementy będą wchodzić w interakcje z moimi lekami na dwubiegunówkę?

Porozmawiaj ze swoim lekarzem o przyjmowanych lekach i suplementach na dwubiegunówkę. Upewnij się, że nie ma żadnych niebezpiecznych interakcji. Często pomocne jest umieszczenie wszystkich swoich naturalnych terapii – ziół, witamin i innych naturalnych suplementów diety – w torbie i zabranie jej ze sobą na wizytę lekarską. Farmaceuta może również udzielić odpowiedzi na pytania dotyczące interakcji leków z suplementami ziołowymi. Lekarz może obejrzeć suplementy i stwierdzić, czy ich przyjmowanie wraz z lekami na dwubiegunówkę jest bezpieczne czy nie.

Najważniejszym celem jest regularne przyjmowanie leków dwubiegunowych. W ten sposób możesz utrzymać swój stan pod kontrolą. Współpracując ściśle z lekarzem, możesz znaleźć najskuteczniejszą terapię dwubiegunową, która spełni Twoje specyficzne potrzeby. Właściwie dobrane leki pozwolą Ci prowadzić aktywne i pełne znaczenia życie.