Lekarz mówi ci.

Wiele osób z zaburzeniami dwubiegunowymi wymaga leczenia podtrzymującego. Dowiedz się więcej o lekach stosowanych w celu zapobiegania manii i depresji.

Każdy, kto doświadczył dwóch lub więcej epizodów zaburzeń dwubiegunowych, jest uważany za osobę cierpiącą na zaburzenia dwubiegunowe przez całe życie, w przypadku których celem jest nie tylko leczenie bieżących objawów, ale także zapobieganie przyszłym epizodom. Taka osoba powinna być poddana terapii podtrzymującej. Po ustabilizowaniu przez lekarza nastroju w ostrej fazie zaburzeń (epizod maniakalny lub depresyjny), leczenie farmakologiczne jest kontynuowane bezterminowo – czasami w niższych dawkach.

Ważne jest, aby o tym pamiętać: Nawet jeśli od kilku miesięcy nie występują u Ciebie objawy choroby dwubiegunowej, nie przestawaj przyjmować leków. Lekarz może obniżyć dawki, ale odstawienie leków narazi Cię na ryzyko nawrotu objawów dwubiegunowych.

Najskuteczniejszą strategią jest utrzymanie leków, które pomogły opanować ostry epizod.

Aripiprazol (Abilify), lamotrygina (Lamictal), lit, olanzapina (Zyprexa), olanzapina + sandorfan (Lybalvi), risperidon (Consta) oraz kwetiapina (Seroquel) lub ziprasidon (Geodon) to leki, które zostały zatwierdzone przez FDA specjalnie do terapii podtrzymującej zaburzenia dwubiegunowego. Leki te mogą różnić się pod względem zdolności do zapobiegania epizodom maniakalnym i depresyjnym, a także pod względem działań niepożądanych. Jednak wiele innych leków stosowanych w leczeniu epizodów maniakalnych jest również wykorzystywanych w leczeniu podtrzymującym.

Do leków tych należą:

• Leki przeciwpsychotyczne

• Leki przeciwdepresyjne

• Karbamazepina (Tegretol)

• Walproinian (Depakote)

Można również zastosować połączenie tych leków.

Lamotrygina (Lamictal) w zaburzeniu dwubiegunowym

Lamictal jest zatwierdzony przez FDA do leczenia podtrzymującego u osób dorosłych z zaburzeniem dwubiegunowym. Stwierdzono, że pomaga on opóźnić wystąpienie epizodów depresji, manii, hipomanii (łagodniejszej postaci manii) i epizodów mieszanych u osób leczonych standardowo. Jest szczególnie skuteczna w zapobieganiu depresji dwubiegunowej. Jest to pierwsza terapia zatwierdzona przez FDA od czasu litu do leczenia podtrzymującego w zaburzeniu dwubiegunowym.

Lamictal jest uważany za stabilizujący nastrój lek przeciwdrgawkowy i jest najczęściej przepisywany w celu zapobiegania lub kontrolowania napadów w leczeniu padaczki. Ostatnie badania wykazały, że może on mieć działanie przeciwdepresyjne w zaburzeniu dwubiegunowym.

Skutki uboczne stosowania leku Lamictal

Lamictal występuje w kilku rodzajach tabletek, takich jak tabletki do żucia lub tabletki ulegające rozpadowi w jamie ustnej. Nasila on działanie innych leków hamujących ośrodkowy układ nerwowy, takich jak alkohol, a także leków przeciwhistaminowych, leków na przeziębienie, leków przeciwbólowych i leków zwiotczających mięśnie. Przed zażyciem któregokolwiek z nich należy skonsultować się z lekarzem.

U trzech na każde 1000 osób przyjmujących lek Lamictal wystąpi wysypka. Czasami wysypka może okazać się poważna, a nawet śmiertelna. W przypadku wystąpienia wysypki należy natychmiast skontaktować się z lekarzem i może być konieczne natychmiastowe odstawienie leku.

Do częstych działań niepożądanych leku Lamictal należą:

• Ból głowy

• Zawroty głowy

• Biegunka

• Nieprawidłowości we śnie

• Swędzenie

• Trudności z widzeniem

Podczas realizacji recept na lek Lamictal zdarzały się błędy w przepisywaniu leków, ponieważ inne leki mają podobne nazwy, takie jak labetalol, Lamisil, lamiwudyna, Lomotil i Ludiomil. Aby uniknąć pomyłek, należy upewnić się, że nazwa leku jest wyraźnie napisana na recepcie.

Lit na chorobę dwubiegunową

Lit (nazwy handlowe Eskalith lub Lithobid) jest najczęściej stosowanym i badanym lekiem w leczeniu zaburzeń dwubiegunowych. Stosowany jest od ponad 50 lat i pomaga zmniejszyć nasilenie i częstość występowania stanów maniakalnych. Może również pomóc w łagodzeniu depresji dwubiegunowej.

Osoby z zaburzeniem dwubiegunowym mogą przyjmować lit przez całe życie jako terapię podtrzymującą, aby zapobiec nawrotom choroby. Zaprzestanie przyjmowania litu znacznie zwiększa prawdopodobieństwo nawrotu epizodu dwubiegunowego.

Badania wykazują, że lit może znacząco zmniejszyć ryzyko samobójstwa wśród osób z chorobą dwubiegunową. Pomaga również zapobiegać przyszłym epizodom maniakalnym.

Lit jest zwykłą solą, która działa na centralny układ nerwowy człowieka. Lekarze nie wiedzą dokładnie, w jaki sposób lit stabilizuje nastrój. Pomaga on jednak osobom z zaburzeniem dwubiegunowym lepiej kontrolować emocje i lepiej radzić sobie z problemami życia codziennego.

Jeśli lit jest stosowany jako część terapii podtrzymującej w zaburzeniu dwubiegunowym, lekarz będzie chciał wykonywać regularne badania krwi podczas leczenia, ponieważ może on wpływać na czynność nerek i tarczycy. Badania krwi pomogą także lekarzowi monitorować poziom litu we krwi. Lekarz prawdopodobnie zasugeruje także, aby w trakcie leczenia pić 8-10 szklanek wody lub płynów dziennie i stosować normalną ilość soli w pożywieniu. Zarówno sól, jak i płyny mogą wpływać na poziom litu we krwi, dlatego ważne jest, aby spożywać ich wystarczającą ilość każdego dnia.

Skutki uboczne litu

U około 75% osób przyjmujących lit w chorobie dwubiegunowej występują pewne działania niepożądane, choć mogą być one niewielkie. Czasami działania niepożądane można złagodzić poprzez zmianę dawki litu. Nigdy nie zmieniaj dawki lub schematu przyjmowania leku na własną rękę. Jeśli masz jakiekolwiek problemy, porozmawiaj z lekarzem o dostępnych opcjach.

Do częstych działań niepożądanych litu należą:

• Przyrost masy ciała

• Upośledzenie pamięci

• Słaba koncentracja

• Dezorientacja

• Spowolnienie umysłowe

• Drżenie rąk

• Sedacja lub senność

• Upośledzona koordynacja

• Nudności, wymioty lub biegunka

• Utrata włosów

• Trądzik

• Nadmierne pragnienie i suchość w ustach

• Nadmierne oddawanie moczu

• Zmniejszona czynność tarczycy (którą można leczyć hormonem tarczycy)

Szczególnie uciążliwe drżenie może być leczone dodatkowymi lekami.

Istnieje kilka poważnych zagrożeń, które należy wziąć pod uwagę. Lit może osłabiać kości u dzieci. Lek ten został również powiązany ze specyficzną wadą wrodzoną polegającą na tworzeniu się zastawek serca, występującą u 1 na 1000 do 1 na 2000 pacjentów i powinien być podawany z ostrożnością kobietom w ciąży. Ponadto, u bardzo niewielu osób, długotrwałe leczenie litem może zaburzać czynność nerek.

Dowiedz się więcej o lekach przeciwdepresyjnych i ich stosowaniu w leczeniu zaburzeń dwubiegunowych.

Stosowanie samych leków przeciwdepresyjnych w leczeniu epizodu depresyjnego nie jest zalecane u osób z zaburzeniem dwubiegunowym typu I. Leki te mogą wywołać u danej osoby zaburzenia depresyjne. Leki te mogą spowodować u osoby, zwłaszcza z zaburzeniem dwubiegunowym typu I, wystąpienie epizodu maniakalnego lub hipomanicznego. Hipomania jest bardziej stonowaną wersją manii. Stosowanie samych leków przeciwdepresyjnych może również prowadzić lub pogarszać przebieg szybkiej zmiany faz u niektórych pacjentów z chorobą dwubiegunową. W przypadku szybkiej rotacji osoba ma 4 lub więcej wyraźnych epizodów manii/hipomanii lub depresji w okresie 1 roku. Taka osoba może być bardziej podatna na nawrót choroby lub jej kolejną fazę wcześniej i częściej niż osoby bez szybkiej zmiany faz.

Niemniej jednak, istnieje wiele różnych rodzajów leków przeciwdepresyjnych stosowanych czasami w leczeniu depresji u osób z zaburzeniem dwubiegunowym. Jeśli dany lek przeciwdepresyjny jest skuteczny, zwykle potrzeba co najmniej 4-6 tygodni, aby pacjent zareagował na leczenie. Czasami lekarz wypróbowuje kilka różnych leków, zanim znajdzie ten, który może zadziałać u danego pacjenta. Do leków tych należą leki z grupy SSRI, takie jak Zoloft lub Prozac, SNRI, takie jak Effexor, oraz nowe leki przeciwdepresyjne, takie jak Wellbutrin.

Uwaga: FDA ustaliła, że leki przeciwdepresyjne mogą zwiększać ryzyko myśli i zachowań samobójczych u dzieci i młodzieży z depresją i innymi zaburzeniami psychicznymi. W przypadku pytań lub wątpliwości należy omówić je z lekarzem prowadzącym.

?

?

Jak jedna rodzina nauczyła się radzić sobie z chorobą dwubiegunową.

Fran Szabo, 61 lat, z Bethlehem, Pa., jest jedną z tych mam, które wypowiadają się o swoich dzieciach z uznaniem, ale nie sprawiają wrażenia, jakby próbowały prześcignąć inne matki. Cała trójka odnosi sukcesy zawodowe i w życiu osobistym.

Fran przyznaje jednak, że droga do tego szczęścia była wyboista dla niej, jej męża Paula oraz synów: Thada (36 lat), Vance’a (32 lata) i Rossa (29 lat). U Rossa i Thada zdiagnozowano zaburzenia dwubiegunowe, które były tak poważne, że wymagały hospitalizacji psychiatrycznej. Przez wiele lat Thad był odseparowany od rodziny. Pewnej strasznej nocy, gdy Ross miał 16 lat, Fran i Paul zawieźli go do szpitala, gdy powiedział im, że planuje popełnić samobójstwo.

Teraz życie jest o wiele lepsze, głównie dlatego, że Szabowie, pod przewodnictwem Fran, stawili czoła problemom związanym ze zdrowiem psychicznym. A wyzwania były ogromne. Choroba dwubiegunowa, dawniej nazywana chorobą maniakalno-depresyjną, charakteryzuje się skrajnymi wahaniami nastroju – od głębokiej depresji do manii i uniesienia. Według Narodowego Instytutu Zdrowia Psychicznego na chorobę dwubiegunową cierpi około 6 milionów dorosłych, ale nie ma dokładnych danych, ile dzieci i nastolatków jest nią dotkniętych.

Po tym, jak sami przekonali się, jak radzić sobie z dwubiegunówką w rodzinie, Szabowie postanowili pomóc innym. W 1996 r. Fran dołączyła do Compeer Inc., grupy zajmującej się pomocą osobom chorym psychicznie, i przez pewien czas była członkiem jej rady doradczej. Ross, mieszkający w Venice w Kalifornii, jest obecnie dyrektorem ds. kontaktów z młodzieżą w Narodowej Kampanii na rzecz Świadomości Zdrowia Psychicznego (National Mental Health Awareness Campaign). Jest prezenterem Campuspeak, Inc., gdzie rozmawia ze studentami college’ów w całym kraju na temat zdrowia psychicznego, a także autorem (wraz z Melanie Hall, koleżanką aktywistką) książki Behind Happy Faces: Taking Charge of Your Mental Health A Guide for Young Adults”.

Fran i Ross udzielają rodzinom dzieci z chorobą dwubiegunową następujących wskazówek:

Kiedy 13 lat temu Ross został wypisany ze swojego pierwszego szpitala, atmosfera w domu była napięta. Czuliśmy się, jakbyśmy chodzili jak na kopercie” – wspomina Fran. Nastrój Rossa był wtedy tak nieprzewidywalny, że nigdy nie wiedziała, czy będzie szczęśliwy, smutny, zły, czy wycofany. Szabowie nauczyli się rozmawiać o problemach w miarę ich pojawiania się, mówi Ross, i stopniowo stawali się w tym coraz lepsi. Ross poprosił swojego psychiatrę o radę, jak przełamać lody, a także skontaktował się z Thadem, inspirując jego starszego brata do ponownego nawiązania kontaktu z rodziną.

Naturalną skłonnością rodziców, mówi Ross, jest rozwiązanie problemu poprzez znalezienie najlepszej metody leczenia. Ale najpierw należy zapytać, jak dziecko czuje się z diagnozą. Ross mówi, że sam zaprzeczał i dopiero po zaakceptowaniu diagnozy wziął odpowiedzialność za swoje leczenie.

Nawet w najgorszych dniach Fran starała się zachować pozytywne nastawienie. W pewnym momencie, kiedy Ross był tak przygnębiony, że rzucił studia i spał po 16 godzin na dobę, Fran zachęciła go do podjęcia pracy na pół etatu i uczęszczania na dwa kursy w pobliskim community college. Nie musisz mi niczego udowadniać – powiedziała mu. Po prostu udowodnij coś sobie”. Udało mu się, a to pomogło mu przejąć kontrolę nad chorobą i swoim życiem.

Jak mówi Ross, ważne jest utrzymywanie kontaktów z rodziną, ale nastolatki powinny też zwracać się do rówieśników – czy to do przyjaciół, którzy rozumieją problem, czy do bardziej formalnej grupy wsparcia.

Zwolennicy twierdzą, że domowy test na chorobę dwubiegunową pomaga lekarzom postawić trafną diagnozę, ale krytycy twierdzą, że potrzeba więcej badań.

Domowy test na zaburzenia dwubiegunowe, wprowadzony na rynek w lutym 2008 roku i sprzedawany przez Internet, ma być stosowany wraz z oceną lekarza, aby szybciej postawić prawidłową diagnozę zaburzeń dwubiegunowych.

„Sprzedaż jest bardzo wysoka” – mówi Kurt May, dyrektor generalny i założyciel Psynomics Inc. z siedzibą w San Diego, firmy produkującej domowy test na zaburzenia dwubiegunowe, kosztujący 399 dolarów. Jest to najnowszy z szeregu testów sprzedawanych konsumentom, którzy chcą poznać swoje ryzyko wystąpienia różnych chorób.

Niektórzy eksperci w dziedzinie zdrowia psychicznego sceptycznie podchodzą do tego testu, twierdząc, że choć jego założenia są obiecujące, potrzeba więcej badań na temat genetycznych powiązań z zaburzeniem dwubiegunowym, aby potwierdzić wiarygodność takich testów.

W jednej kwestii zwolennicy i krytycy są zgodni: Test dwubiegunowy nie mówi użytkownikom, czy cierpią na tę chorobę psychiczną, czy nie. Pokazuje on raczej, czy ich cechy genetyczne mogą zwiększać ryzyko zachorowania na tę chorobę – lub jej wystąpienia.

(Czy uważasz, że taki test byłby pomocny w diagnozowaniu choroby dwubiegunowej? Przedyskutuj to z innymi na forum Grupy Wsparcia dla Chorób Dwubiegunowych: Grupa wsparcia).

Test dwubiegunowy: Jak to działa?

Test dwubiegunowy, zwany Psynome, poszukuje dwóch mutacji w genie GRK3, związanym z zaburzeniem dwubiegunowym. Test jest oparty na wieloletniej pracy dr Johna Kelsoe, psychiatry z certyfikatem i profesora psychiatrii na Uniwersytecie Kalifornijskim w San Diego, który jest współzałożycielem firmy i pełni funkcję wiceprezesa wykonawczego.

Według strony internetowej firmy osoby, które mają jedną z dwóch mutacji genu, są białe, pochodzą z Europy Północnej i w ich rodzinach występowały zaburzenia dwubiegunowe, są trzykrotnie bardziej narażone na wystąpienie tych zaburzeń u siebie. Badania nie wykazały takiego związku w przypadku innych grup etnicznych, jak podaje Psynomics.

„Ten test różni się od innych, które są testami domowymi” – mówi dr Martin Schalling, profesor genetyki medycznej w Karolinska Institutet w Sztokholmie w Szwecji i członek naukowej rady doradczej Psynomics. „Wyniki trafiają do lekarza prowadzącego leczenie”.

Nabywcy otrzymują pocztą „zestaw do plucia” i są poinstruowani, aby umieścić ślinę w zamykanym pojemniku zestawu, a następnie odesłać próbkę śliny do Psynomics.

Dostępny jest także drugi test genetyczny. Przewiduje on prawdopodobną reakcję pacjenta na leki na bazie serotoniny, które są obecnie najczęściej przepisywaną klasą leków psychiatrycznych – czytamy na stronie internetowej firmy Psynomic. Kosztuje on również 399 dolarów. Jeśli oba testy zlecane są razem, koszt wynosi 750 dolarów.

Testy są analizowane w laboratorium podlegającym państwowym i federalnym standardom zgodnie z Clinical Laboratory Improvement Amendments of 1988.

Ślina jest badana pod kątem mutacji GRK3 związanych z zaburzeniem dwubiegunowym. Wyniki są przesyłane do lekarza pacjenta, który omawia je z pacjentem.

Domowy test na chorobę dwubiegunową: Jak dokładny?

Schalling twierdzi, że test na dwubiegunówkę jest bardzo dokładny w wykrywaniu wariantu genetycznego. „Ten test może powiedzieć Ci prawie w 100%, czy masz wariant ryzyka” – mówi.

Nie powinien być jednak stosowany w oderwaniu od rzeczywistości. „Test sam w sobie nie jest dobry” – mówi Schalling. „Test musi być stosowany w połączeniu z historią rodziny i obrazem klinicznym”.

Według Psynomics, zaburzenie dwubiegunowe jest w dużej mierze dziedziczne, a czynniki dziedziczne mogą wyjaśniać nawet 70% przypadków.

Mimo, że wyniki są dokładne, ostateczne przewidywanie zaburzeń dwubiegunowych pozostaje nieuchwytne. „Jest to test, który działa, ale nie daje ogromnej mocy, ani pewności” – mówi Schalling. W miarę odkrywania kolejnych genów, które są ważne w przewidywaniu zaburzeń dwubiegunowych, moc ta będzie wzrastać.

Diagnozowanie zaburzeń dwubiegunowych

Zaburzenie dwubiegunowe, znane również jako depresja maniakalna, charakteryzuje się zmianami nastroju, które mogą być subtelne lub dramatyczne, co utrudnia diagnozowanie tego zaburzenia. Według Narodowego Instytutu Zdrowia Psychicznego choroba trwa przez całe życie, z nawracającymi epizodami manii i depresji, które mogą trwać od kilku dni do kilku miesięcy.

Objawy manii mogą obejmować:

• Zwiększona aktywność lub energia

• Silna drażliwość

• Nadmiernie dobry, bardzo euforyczny nastrój

• Niezdolność do koncentracji

• Brak właściwej oceny sytuacji

• Potrzeba bardzo małej ilości snu

• Niezdolność do pozostania „w temacie”

• Rozrzutne wydawanie pieniędzy

• Zwiększony popęd płciowy

• Picie zbyt dużej ilości alkoholu, nadużywanie narkotyków lub leków nasennych

• Agresywne lub prowokacyjne zachowanie

Depresja, drugi „biegun”, może charakteryzować się takimi objawami jak:

• Uczucia pesymizmu, smutku, niepokoju lub pustki

• Brak zainteresowania czynnościami, które dawniej sprawiały przyjemność, w tym seksem

• Zmęczenie lub spadek energii

• Uczucie drażliwości lub niepokoju

• Problemy ze snem – za dużo lub za mało

• Przyrost lub utrata wagi (bez prób) i nietypowe zmiany apetytu

• Myśli lub próby samobójcze

Diagnoza manii lub depresji jest stawiana na podstawie liczby objawów, częstotliwości i czasu trwania. Czasami diagnoza nie jest w ogóle stawiana; innym razem jest błędnie oznaczana jako zwykła depresja kliniczna.

Zazwyczaj lekarz przeprowadza dokładny wywiad, odnotowując objawy i pytając o historię rodziny.

Szacunki dotyczące liczby osób cierpiących na chorobę dwubiegunową są bardzo zróżnicowane. Narodowy Instytut Zdrowia Psychicznego szacuje, że choroba dotyczy około 5,7 miliona Amerykanów powyżej 18 roku życia.

Test dwubiegunowy: Druga opinia

Eksperci w dziedzinie zdrowia psychicznego, z którymi konsultowano się w sprawie nowych testów na zaburzenia dwubiegunowe, twierdzą, że nie ma jeszcze wystarczającej wiedzy naukowej.

„Na podstawie wszystkiego, co wiemy, nauka ta nie jest gotowa na czas świetności” – mówi dr Tom Insel, dyrektor Narodowego Instytutu Zdrowia Psychicznego. Nie wyklucza on jednak, że w ciągu kilku lat, wraz z kolejnymi odkryciami dotyczącymi genetycznych źródeł chorób psychicznych, z tego typu testów będzie można uzyskać „praktyczne informacje o wartości”.

Jeśli chodzi o powiązania genetyczne, Insel mówi: „To, co znaleziono, to związek z powszechnym wariantem [genetycznym], który zwiększa ryzyko wystąpienia choroby. Powoduje on bardzo niewielki wzrost ryzyka. Jednak daleko nam jeszcze do tego, by móc wykorzystać ten pojedynczy związek genetyczny do podjęcia jakiejkolwiek praktycznej decyzji klinicznej”.

„Po prostu nie udowodniono związku z chorobą” – mówi Douglas F. Levinson, profesor psychiatrii Walter E. Nichols, MD, na Stanford University School of Medicine. „Testy te opierają się na danych, które nie są uważane za statystycznie istotne w dziedzinie genetyki jako całości” – mówi, dodając, że najlepszym źródłem informacji na temat diagnozy zaburzeń dwubiegunowych jest nadal specjalista zdrowia psychicznego.

Doktor Arthur Caplan, etyk medyczny, zgadza się, że nie ma jeszcze wystarczającej wiedzy naukowej. „Myślę, że mamy do czynienia z firmami, które chcą skorzystać z szumu wokół tego, że genomika jest gotowa do działania i przewidywania wielu chorób” – mówi Caplan, Emanuel and Robert Hart Professor of Bioethics na University of Pennsylvania w Filadelfii. „To już nadchodzi, ale jeszcze nie teraz”.

Bardziej skutecznym wskaźnikiem byłoby poproszenie lekarza o bardziej szczegółowe zbadanie historii rodziny, mówi Ken Duckworth, MD, dyrektor medyczny National Alliance on Mental Illness i adiunkt w Harvard Medical School. „Zapłaciłbym te 399 dolarów za najlepszego konsultanta ds. zaburzeń nastroju w twoim mieście. Zapytajcie mnie za pięć lat, a być może będę miał inne zdanie na ten temat”.

„Nie wiemy wystarczająco dużo o mózgu, by uznać badania genetyczne za ostateczne w przypadku jakiejkolwiek choroby psychicznej” – mówi.

Jak twierdzi Clarence H. Braddock III, MD, MPH, profesor nadzwyczajny medycyny i dyrektor ds. etyki klinicznej w Stanford Center for Biomedical Ethics, test może potencjalnie zaszkodzić. Na przykład, lekarz może błędnie zdiagnozować dwubiegunowość na podstawie wyników testu genetycznego. „Istnieje wiele konsekwencji [związanych z błędną diagnozą]”, mówi, takich jak koszty leków i skutki uboczne oraz społeczne piętno związane z chorobą psychiczną.

W ogólnym oświadczeniu dotyczącym wszystkich testów genetycznych przeprowadzanych w domu Federalna Komisja Handlu stwierdza, że „najlepszą receptą może być zdrowa dawka sceptycyzmu”.

Perspektywa pacjenta

Test domowy nie był dostępny, kiedy u Rossa Szabo, obecnie 29-latka, w wieku 16 lat zdiagnozowano chorobę dwubiegunową. Jak mówi lekarzowi, prawdopodobnie nie skorzystałby z testu, ponieważ jego diagnoza, oparta na objawach, była „całkiem jasna”.

Niezależnie od tego, czy konsumenci skorzystają z testu, czy nie – mówi Szabo, który pracuje jako dyrektor ds. kontaktów z młodzieżą w National Mental Health Awareness Campaign – „nie można patrzeć na diagnozę jak na koniec problemu. To tak naprawdę dopiero początek. Znalezienie właściwej diagnozy jest ważne. Jeszcze ważniejsze jest zaakceptowanie diagnozy”.

Nowsze atypowe leki przeciwpsychotyczne działają inaczej niż inne leki w leczeniu zaburzeń dwubiegunowych. lekarz mówi, co należy wiedzieć.

Objawy choroby dwubiegunowej są dość oczywiste, ale łatwo je pomylić z innymi schorzeniami. Zdiagnozowanie choroby dwubiegunowej nie zawsze jest łatwe, ale ma kluczowe znaczenie dla uzyskania właściwej pomocy. Dowiedz się więcej u lekarza.

Depresja to coś znacznie głębszego niż tylko uczucie przygnębienia.

Depresja dwubiegunowa objawia się w różny sposób u różnych osób. Możesz mieć problemy z zasypianiem. Możesz też spać za dużo, a nawet mieć trudności z wstaniem z łóżka. Najmniejsze decyzje mogą wydawać się ogromne. Przytłaczające poczucie porażki, winy lub głębokiej straty może wywołać myśli samobójcze.

Inne oznaki, których należy szukać:

• Czujesz, że nie potrafisz się niczym cieszyć.

• Trudno Ci się skupić.

• Jesz za mało lub za dużo.

• Jesteś zmęczony, a twoje ruchy wydają się powolne.

• Jesteś zapominalski.

Aby postawić diagnozę choroby dwubiegunowej, musisz mieć kilka objawów depresji, które utrudniają Ci codzienne funkcjonowanie przez co najmniej 2 tygodnie.

Miewasz wybuchy nadmiernej energii i ekscytacji.

To jest mania. Jest to haj, który wykracza daleko poza szczęście czy radość. Niektórzy ludzie mają go często, inni prawie nigdy.

Hipomania jest łagodniejszą formą tego uczucia. Nie przechodzi ona w psychozę (utratę kontaktu z rzeczywistością), jak może to mieć miejsce w przypadku manii, ale jest częścią diagnozy dwubiegunowej. Możesz czuć się świetnie i dużo robić, ale osoby z Twojego otoczenia mogą zauważyć zmiany w Twoim nastroju i poziomie aktywności.

Aby postawić diagnozę choroby dwubiegunowej, musisz mieć co najmniej jedno doświadczenie maniakalne lub hipomaniczne.

Objawy maniakalnego zachowania obejmują:

• Nastrój nie jest komfortowy. Na początku może być dobry, zwłaszcza po depresji. Szybko jednak staje się nieregularny i wymyka się spod kontroli.

• Twoja ocena sytuacji jest bardzo chwiejna. Podejmujesz skrajne ryzyko. Podejmujesz złe decyzje, nie myśląc o tym, co może się wydarzyć. Na przykład, możesz lekkomyślnie wydawać pieniądze lub uprawiać ryzykowny seks.

• Masz zły humor i złość.

• Czujesz się wycofany lub zdenerwowany.

• Masz trudności z zasypianiem.

• Masz wrażenie, że Twój umysł to autostrada. Możesz mówić bardzo szybko i przeskakiwać z tematów na tematy lub myśleć, że możesz robić zbyt wiele rzeczy naraz.

W niektórych epizodach może dochodzić do połączenia manii i depresji. Na przykład, w tym samym czasie możesz czuć się nadmiernie energiczny i pełen rozpaczy.

Choroba dwubiegunowa występuje w Twojej rodzinie.

Szansa na zachorowanie na chorobę dwubiegunową wzrasta, jeśli chorują na nią Twoi rodzice, bracia lub siostry. Ale nie zawsze tak się dzieje. Na przykład, badania bliźniąt jednojajowych wykazują, że jedno z nich może chorować na tę chorobę, a drugie nie.

Masz inną chorobę, taką jak psychoza, lęki, ADHD lub uzależnienie od narkotyków lub alkoholu.

Niektóre objawy choroby dwubiegunowej są bardzo podobne do innych schorzeń. Mogą być trudne do wyodrębnienia i zdiagnozowania.

Na przykład mania może przebiegać z objawami psychotycznymi. Może Ci się wydawać, że jesteś sławny lub masz supermoce. Z drugiej strony, w przypadku depresji maniakalnej możesz myśleć, że zrujnowałeś swoje życie w jakiś dramatyczny sposób.

Osoby cierpiące na chorobę dwubiegunową mogą również mieć:

• Zaburzenia lękowe lub ADHD

• Zaburzenia odżywiania

• PTSD, czyli zespół stresu pourazowego

• Zaburzenia fizyczne, takie jak cukrzyca, otyłość, migreny, choroby tarczycy lub serca

• Problemy z nadużywaniem substancji

Jak uzyskać pomoc

Około 2,6% populacji Stanów Zjednoczonych ma rozpoznaną chorobę dwubiegunową. Choroba pojawia się zwykle około 25. roku życia, ale może wystąpić wcześniej. Istnieją też różne typy tej choroby. Objawy mogą występować – lub nie występować – w szerokim spektrum.

Karta życia jest dobrym sposobem na śledzenie nastrojów i pomaga lekarzowi zdiagnozować, czy masz chorobę dwubiegunową. Będziesz zapisywać szczegóły dotyczące Twoich nastrojów, wzorców snu i wydarzeń w Twoim życiu. Jeśli masz huśtawkę maniakalną, możesz czuć się pobudzony i sprawny, ale spojrzenie na szerszy obraz sytuacji pokaże Ci, że po niej może nastąpić załamanie. Dzięki tym informacjom lekarz będzie miał wgląd w Twoje codzienne życie, a nawet życie z godziny na godzinę, co pozwoli mu zdecydować, jak najlepiej zastosować leczenie w razie potrzeby.

Pomocne mogą być także specjalne aplikacje na telefon. Dostępnych jest wiele takich, które pomagają śledzić nastrój, przyjmowane leki, rytm snu i wiele innych. Jedna z nich analizuje nawet sposób pisania na telefonie: rytm i tempo, błędy, poprawki i inne dynamiczne zmiany, ale nie treść. Następnie wykorzystuje te dane do oceny Twojego nastroju i przewidywania epizodów dwubiegunowych. Należy pamiętać, że aplikacje te nie zastąpią planu leczenia pod opieką lekarza.

Jak leczyć

Główne sposoby leczenia i radzenia sobie z zaburzeniami dwubiegunowymi obejmują:

• Leki, takie jak stabilizatory nastroju, leki przeciwpsychotyczne, a czasem leki przeciwdepresyjne

• Plany działania mające na celu edukację na temat zaburzenia. Mogą one pomóc w samodzielnym radzeniu sobie z tym zaburzeniem, pomagając w rozpoznaniu nadchodzącego epizodu.

• Psychoterapia, np. terapia poznawczo-behawioralna lub terapia skoncentrowana na rodzinie

• Działania wspierające leczenie, takie jak ćwiczenia fizyczne i praktyki duchowe

Idoctor wyjaśnia, jak leki przeciwdepresyjne i inne leki są łączone w leczeniu zaburzenia dwubiegunowego typu I – i jakie mogą być ich skutki uboczne.

Jeśli lek przeciwdepresyjny okaże się skuteczny u osoby z depresją dwubiegunową, uważa się, że działa on poprzez pobudzenie funkcjonowania komórek nerwowych w mózgu, które komunikują się za pomocą substancji chemicznej (neuroprzekaźnika) serotoniny.

Do tej klasy leków przeciwdepresyjnych należą:

• citalopram (Celexa)

• escitalopram (Lexapro)

• fluoksetyna (Prozac)

• fluwoksamina (Luvox)

• paroksetyna (Paxil)

• sertralina (Zoloft)

Vilazodon (Viibryd) i wortioksetyna (Trintellix, dawniej Brintellix) to dwa nowsze leki przeciwdepresyjne, które oddziałują na transporter serotoniny oraz inne receptory serotoninowe w mózgu.

Większość leków przeciwdepresyjnych zaczyna działać dopiero po kilku tygodniach. Choć u większości osób działa pierwszy przepisany lek, inni mogą potrzebować wypróbować dwa lub trzy leki, aby znaleźć ten właściwy. Lekarz może również przepisać lek uspokajający, który pomoże złagodzić niepokój, pobudzenie lub problemy ze snem w czasie, gdy lek przeciwdepresyjny zaczyna działać.

Działania niepożądane SSRI

Efekty uboczne stosowania SSRI są na ogół łagodniejsze niż w przypadku starszych klas leków przeciwdepresyjnych. Istnieje wiele strategii przeciwdziałania częstym działaniom niepożądanym SSRI w przypadku ich wystąpienia, a niektóre działania niepożądane mogą wystąpić tylko na krótko na początku leczenia.

Do częstych działań niepożądanych leków z grupy SSRI mogą należeć:

• Nudności

• Nerwowość

• Bezsenność

• Biegunka

• Wysypka

• Pobudzenie

• Zaburzenia erekcji

• Utrata libido

• Przyrost lub utrata wagi

U osób z zaburzeniem dwubiegunowym leki z grupy SSRI i inne leki przeciwdepresyjne niosą ze sobą ryzyko wywołania manii, co sprawia, że istotne jest monitorowanie oznak nadmiernej energii, zmniejszonego zapotrzebowania na sen lub nienormalnego i nadmiernego podwyższenia nastroju. FDA zaleca również ścisłą obserwację młodych ludzi leczonych SSRI lub innymi lekami przeciwdepresyjnymi pod kątem pogorszenia się depresji lub pojawienia się tendencji samobójczych. Czasami trudno jest stwierdzić, czy myśli lub zachowania samobójcze, które pojawiają się lub nasilają podczas leczenia lekiem przeciwdepresyjnym, są wynikiem działania samego leku przeciwdepresyjnego, czy też trwającej depresji, której lek przeciwdepresyjny może nie leczyć skutecznie. Z tego powodu FDA zaleca uważne monitorowanie pacjentów leczonych tymi lekami – zwłaszcza na początku terapii i podczas zmiany dawki.

?

Publiczna wiedza na temat choroby dwubiegunowej jest często błędna, zwłaszcza gdy dotyczy ona celebrytów.

Zaburzenie dwubiegunowe: Dwustronny problem

Publiczna wiedza na temat choroby dwubiegunowej jest często błędna, zwłaszcza gdy dotyczy ona celebrytów.

By Dulce Zamora Medically Reviewed by Brunilda Nazario,?MD From the doctor Archives

Na pierwszy rzut oka legendarny producent muzyczny Phil Spector i center Oakland Raiders Barret Robbins mogą wydawać się nie mieć ze sobą wiele wspólnego, ale obaj najwyraźniej zmagają się z chorobą dwubiegunową. Nie chodzi o to, że choroba ta sprawiła, że obie sławy zachowują się w ten sam sposób.

Robbins został podobno hospitalizowany i umieszczony na obserwacji samobójczej krótko po tym, jak został zawieszony w prawach zawodnika na tegoroczny mecz Super Bowl przeciwko Tampa Bay Buccaneers. W godzinach poprzedzających wielki mecz pod koniec stycznia pojawiły się doniesienia, że 29-latek wpadł w alkoholowy szał, opuszczał ważne spotkania zespołu, był zdezorientowany i całkowicie przygnębiony.

Spector, lat 62, prawdopodobnie stawiał opór przy aresztowaniu na początku lutego, kilka minut po tym, jak policja znalazła zakrwawione ciało aktorki filmów klasy B, Lany Clarkson, we foyer jego rezydencji w Los Angeles. Producent płytowy, odpowiedzialny za kilkanaście przebojów Top 40 w latach 60. („Be My Baby”, „You’ve Lost That Lovin’ Feelin'”), został oskarżony o strzelenie Clarkson w twarz i grozi mu zarzut morderstwa pierwszego stopnia.

Chociaż Spector od dziesięcioleci cieszył się złą sławą ze względu na pijaństwo i agresywne zachowanie, Rolling Stone donosi, że w miesiącach poprzedzających morderstwo współpracownicy uznali go za trzeźwego, miłego i produktywnego.

W obozie Raiders niektórzy koledzy z drużyny publicznie krytykowali Robbinsa za opuszczenie meczu w Super Bowl, w którym Raiders przegrali z Bucs 48-21. Pomimo tego, że center opuszczał mecze i miał niewyjaśnione nieobecności, obrońca Frank Middleton mówi, że on i wielu innych zawodników nigdy nie uważało Robbinsa za człowieka z depresją.

Co się stało z Robbinsem i Spectorem i jak to się stało, że ludzie pracujący blisko nich nie dostrzegli, co tak naprawdę się działo? Eksperci psychiatrzy twierdzą, że wiele czynników przyczynia się do tego, że społeczeństwo ma błędne wyobrażenie o chorobie dwubiegunowej, a leczenie tej choroby jest jeszcze trudniejsze.

Anatomia wewnętrznego niepokoju

Według Amerykańskiego Towarzystwa Psychiatrycznego (APA) osoby z zaburzeniem dwubiegunowym, powszechnie znanym jako depresja maniakalna, zwykle cierpią na skrajne wahania nastroju, przechodząc od manii do depresji.

W fazie maniakalnej osoby takie czują się zwykle niezwyciężone, euforyczne, nadpobudliwe i bardzo produktywne. Może to prowadzić do nadmiernie ryzykownych zachowań, wielkich urojeń, niekontrolowanych myśli i działań, drażliwości, wściekłości i bezsenności. W fazie depresji chorzy mogą doświadczać silnego smutku, rozpaczy, zmęczenia, bezsenności, trudności z koncentracją, zmian apetytu i ciągłych myśli samobójczych.

Robbins opisał kiedyś swój problem jako „bitwę w głowie”. Spector wyjaśnił swój problem jako „wewnętrzne diabły, które ze mną walczą”. Są to dwa przykłady wyzwań emocjonalnych, które wpływają na życie milionów ludzi. Organizacja Depression and Bipolar Support Alliance (DBSA) podaje, że na tę przewlekłą chorobę cierpi 2,5 miliona dorosłych Amerykanów; w innych krajach odnotowuje się podobne wskaźniki.

Dobra wiadomość jest taka, że istnieją skuteczne metody leczenia depresji maniakalnej, w tym leki, poradnictwo, a czasem połączenie obu tych metod. Zła wiadomość jest taka, że wiele osób nie przyjmuje tych zmieniających życie leków, ponieważ albo zaprzeczają swojej chorobie, albo uważają, że nic im nie pomoże, albo są źle zdiagnozowane – zwykle jako osoby cierpiące na depresję. Często zdarza się również, że osoby zażywające leki wracają do nałogu, ponieważ przestają je przyjmować, często dlatego, że wydaje im się, że ich stan się poprawia.

Nie pomaga też piętno przypisywane chorobom psychicznym. Wiele osób uważa, że zaburzenia psychiczne mogą mieć tylko osoby agresywne i zachowujące się szaleńczo. Choć prawdą jest, że mania może spowodować, że ktoś stanie się bardziej agresywny i zacznie robić rzeczy niezgodne z prawem, to jednak w większości przypadków osoby z poważnymi problemami psychiatrycznymi padają ofiarą przestępstw.

„Nie potrafią się tak dobrze bronić, ponieważ są zazwyczaj samotnikami i są bezbronni” – mówi dr Robert Hirschfeld, przewodniczący wydziału psychiatrii i nauk behawioralnych na University of Texas Medical Branch w Galveston. Jego zdaniem wiele osób nie wie, przez co przechodzą osoby cierpiące na depresję maniakalną, chyba że same doświadczą tego zaburzenia lub znają kogoś bliskiego, kto cierpi z tego powodu.

W przeciwnym razie większość ludzi sądzi, że osoby cierpiące potrafią się pozbierać, co zazwyczaj nie jest prawdą – mówi dr David Dunner, dyrektor Centrum Lęku i Depresji na Uniwersytecie Waszyngtońskim w Seattle. Wyjaśnia on, że choroby psychiczne nie są zwykle postrzegane w tym samym duchu, co grypa, zapalenie płuc, choroby serca czy złamane kości. A jednak, jak mówi, „te same rzeczy fizyczne są złe, kiedy ktoś ma depresję lub epizod maniakalny”.

Eksperci medyczni nie są jeszcze pewni, jaka jest dokładna przyczyna choroby dwubiegunowej, ale głównym podejrzanym jest przyczyna biologiczna, ponieważ choroba ta występuje rodzinnie. Dane APA wskazują, że 80%-90% osób z depresją maniakalną ma krewnego z depresją lub chorobą dwubiegunową, co stanowi odsetek 10-20 razy wyższy niż w populacji ogólnej.

Jak twierdzi Hirschfeld, środowisko, w którym żyje dana osoba, również może przyczynić się do rozwoju choroby, wskazując na wczesne i obecne doświadczenia jako możliwe czynniki.

Ciche cierpienie, niezrozumienie społeczne

?

Problemy Spectora i Robbinsa z depresją maniakalną mogły rozgrywać się na scenie krajowej, ale na podstawie reakcji szoku na ich trudną sytuację wydaje się, że ich ostatnie emocjonalne udręki przeszły stosunkowo niezauważone lub zostały zignorowane, dopóki nie było za późno.

?

To samo może przytrafić się zwykłym obywatelom, zeznaje Dan Gunter, który od prawie dziesięciu lat cierpi na chorobę dwubiegunową. Mieszkaniec Opelika w stanie Ala. twierdzi, że zanim dokładnie zdiagnozowano u niego tę chorobę, przechodził cyklicznie od manii do depresji, do tego stopnia, że zranił wiele bliskich mu osób i zrezygnował z dobrze płatnej pracy w służbie zdrowia.

?

Kiedy po raz pierwszy szukał pomocy, lekarze uznali, że ma depresję i przepisali mu leki antydepresyjne. Lekarstwa te, jak twierdzi, pogorszyły jego epizody maniakalne.

?

Kiedy jednak zaburzenia dwubiegunowe zostały prawidłowo rozpoznane i Gunter mógł przyjmować odpowiednie leki, jego życie uległo znacznej poprawie. Teraz nie tylko pracuje jako spiker dla grupy stacji radiowych, ale także otworzył własną firmę coachingową – pomaga innym ludziom z depresją maniakalną.

?

Chociaż Gunter uważa, że szkody w jego małżeństwie są nieodwracalne, twierdzi, że nowe życie pod wpływem terapii pomogło mu uporać się z wieloma trudnościami emocjonalnymi.

?

?

?

?

?

Problemy ze zdrowiem psychicznym są często komplikowane przez nadużywanie substancji, co sprawia, że pacjenci wymagają szczególnej opieki.

Wyjście z odwyku Patricka Kennedy’ego stawia w centrum uwagi ludzi, którzy cierpią z powodu trudnego połączenia problemów zdrowotnych: nadużywania substancji i zaburzeń psychicznych.

Kennedy – syn senatora Edwarda Kennedy’ego – zgłosił się do kliniki odwykowej w maju 2006 roku po wypadku samochodowym w pobliżu Kapitolu Stanów Zjednoczonych. Młodszy Kennedy twierdzi, że nie pamięta tego zdarzenia; przyznaje, że brał leki przepisywane zwykle na problemy ze snem i na nudności.

Po wyjściu z odwyku Kennedy powiedział dziennikarzom, że cierpi na uzależnienie i chorobę dwubiegunową.

Lekarze twierdzą, że coraz częściej spotykają się z pacjentami z różnych środowisk, którzy cierpią z powodu połączenia uzależnienia od substancji psychoaktywnych i problemów ze zdrowiem psychicznym. Eksperci szacują, że co najmniej 60% osób walczących z jednym z tych schorzeń zmaga się z obydwoma.

„Problemy ze zdrowiem psychicznym i nadużywanie substancji często występują razem, ponieważ jedno czyni cię bardziej podatnym na drugie” – mówi dr Alan Manevitz, psychiatra z New York-Presbyterian Hospital, kampus Cornell University w Nowym Jorku.

Według danych Narodowego Instytutu Zdrowia Metalowego (National Institute of Metal Health) około 1 na 5 dorosłych osób w USA cierpi na zdiagnozowane zaburzenie psychiczne.

Jak twierdzi Manevitz, w przypadku biologicznej lub genetycznej podatności na wszelkiego rodzaju problemy ze zdrowiem psychicznym, niezależnie od tego, czy są one duże czy małe, używanie substancji często powoduje ich pojawienie się.

„Substancja nie jest tak naprawdę przyczyną problemu ze zdrowiem psychicznym, ale może być czynnikiem wywołującym, który powoduje jego ujawnienie się” – mówi lekarz Manevitz.

„W tym przypadku problem zdrowia psychicznego jest już aktywnie obecny w momencie rozpoczęcia nadużywania substancji, ale pacjent o tym nie wie – problem ten napędza uzależnienie, tylko nie został jeszcze rozpoznany lub zdiagnozowany” – mówi lekarzowi Manevitz.

Rosnąca świadomość istnienia podwójnej diagnozy otworzyła drzwi do zupełnie nowego sposobu myślenia o nadużywaniu substancji i problemach psychicznych. Niektórzy badacze twierdzą, że niektóre formy chorób psychicznych i niektóre uzależnienia mogą w istocie stanowić jedną chorobę.

Jednym z obszarów, w którym badania te są najbardziej widoczne, jest choroba zwana zaburzeniem dwubiegunowym – choroba charakteryzująca się cyklami skrajnych wahań nastroju między głęboką depresją a wysokim uniesieniem, czyli manią. W okresach manii pacjenci wykazują skrajną drażliwość, gonitwę myśli, niewielkie zapotrzebowanie na sen, słabą zdolność oceny sytuacji, roztargnienie, nadużywanie leków i zaprzeczanie, że cokolwiek jest nie tak. Okresy depresji wiążą się z poczuciem beznadziejności, poczuciem winy, nadmierną ilością snu oraz myślami o śmierci lub samobójstwie.

„Stwierdziliśmy, że u osób z zaburzeniem dwubiegunowym, szczególnie u kobiet, występuje bardzo wysoki wskaźnik alkoholizmu – nawet siedmiokrotnie wyższy niż w populacji ogólnej” – mówi dr Mark Frye, dyrektor Programu Badań nad Zaburzeniami Dwubiegunowymi UCLA w Los Angeles.

Jest to również prawdą – mówi Frye – gdy porównuje się pacjentów dwubiegunowych, zarówno mężczyzn, jak i kobiety, z osobami cierpiącymi na inne formy chorób psychicznych.

I chociaż powód pozostaje niejasny, Frye mówi lekarzowi, że istnieją przynajmniej pewne dowody na to, że te dwa schorzenia wykazują wiele podobieństw.

Rzeczywiście, w miarę jak era „nauki o mózgu” dojrzewa, wielu badaczy zaczęło zauważać zaskakujące podobieństwa we wzorcach chemii mózgu w przypadku różnych rodzajów problemów psychicznych i nadużywania substancji. Niektóre z ciekawszych odkryć dotyczyły zwierzęcych modeli uzależnień.

„Badania na szczurach pokazały nam, że istnieją pewne ośrodki przyjemności w mózgu, których stymulacja wywołuje tak silną reakcję, że zwierzę wybiera stymulację zamiast jedzenia” – mówi dr Francis Hayden, zastępca dyrektora oddziału ds. alkoholu i nadużywania substancji w Bellvue Hospital w Nowym Jorku.

Odkrycie to – jak twierdzi – skłoniło wielu badaczy do zastanowienia się, czy w mózgach osób nadużywających substancji nie ma czegoś, co „powoduje, że czują się one nie do końca w porządku – a więc kiedy sięgają po substancję, ta w pewien sposób je normalizuje” – mówi Hayden.

To uczucie „nie do końca w porządku” może być przyczyną problemów ze zdrowiem psychicznym.

Kolejna wskazówka, że to może być jedna choroba: Badania wykazują, że gdy pogarsza się stan jednego z nich, wkrótce następuje pogorszenie drugiego.

„U osób, które mają zarówno chorobę psychiczną, jak i problem z nadużywaniem substancji, niemal bez wyjątku nawrót uzależnienia powoduje pogorszenie stanu zdrowia psychicznego, a kiedy problem psychiczny pozostaje nieleczony lub się pogarsza, zwiększa się podatność na ponowne pojawienie się zachowań uzależniających” – mówi dr Kenneth Skodnek, przewodniczący wydziału psychiatrii i psychologii oraz dyrektor oddziału leczenia uzależnień w Nassau University Medical Center w East Meadow w stanie Nowy Jork.

Ponadto, mówi Skodnek, jest bardzo jasne, że u osób podatnych na uzależnienie aktywacja jednego problemu często powoduje aktywację drugiego.

Znalezienie skutecznego leczenia

Niezależnie od tego, czy najpierw pojawił się problem ze zdrowiem psychicznym, czy z używaniem narkotyków, lekarze twierdzą, że dobre zdrowie psychiczne nie będzie możliwe, dopóki oba problemy nie zostaną wyleczone. Jednak najlepszy sposób osiągnięcia tego celu pozostaje kwestią dyskusyjną.

„Kiedy te dwa zaburzenia współistnieją, często trzeba od razu zająć się kwestią nadużywania substancji, ponieważ jeśli ktoś jest odurzony, musi przejść detoksykację” – mówi doktor Frye. Jak mówi, bez tego elementu rozpoczęcie terapii może być bardzo trudne.

Choć na papierze takie podejście wygląda dobrze, w rzeczywistości nie zawsze jest łatwe do zrealizowania. Sam proces detoksykacji, mówi Frye, często sprawia, że osoba uzależniona czuje się tak surowa i bezbronna, że jej stan zdrowia psychicznego szybko się pogarsza – co z kolei może łatwo spowodować szybki nawrót problemu z nadużywaniem substancji.

„Istnieje stosunkowo niewielka szansa na opanowanie problemów ze zdrowiem psychicznym, zanim pacjent ponownie zacznie nadużywać substancji” – mówi Frye.

W związku z tym wielu lekarzy stosuje obecnie podejście podwójnego leczenia – program, który łączy detoksykację substancji uzależniających z jednoczesną identyfikacją i leczeniem współistniejących problemów ze zdrowiem psychicznym.

„Takie podejście może być szczególnie skuteczne, ponieważ nawet jeśli pacjent ma jasny wywiad, nawet jeśli jest pewien, że nadużywanie substancji doprowadziło do choroby psychicznej lub odwrotnie, leczenie pierwszego problemu niekoniecznie prowadzi do ustąpienia drugiego” – mówi Hayden.

Niestety, podejście dualne jest nadal uważane za nieco specjalistyczne i często dostępne tylko w drogich prywatnych szpitalach. Najlepszym rozwiązaniem, zdaniem ekspertów, jest zintegrowanie opieki nad pacjentem przez specjalistów zajmujących się każdą częścią choroby.

„Jeśli jeden lekarz lub klinika zajmuje się chorobą psychiczną, a inny uzależnieniem, należy podjąć skoordynowane działania w celu opanowania obu problemów” – mówi Manevitz.

Jeśli pacjent nie jest w stanie samodzielnie koordynować tej opieki, eksperci twierdzą, że członkowie rodziny powinni interweniować, aby zapewnić współpracę wszystkich zaangażowanych lekarzy.

A co, jeśli nastąpi nawrót uzależnienia lub zaburzeń psychicznych?

Lekarze twierdzą, że niepowodzenie w jednej dziedzinie często prowadzi do pogorszenia się sytuacji w drugiej – ale nie oznacza to, że pacjent jest skazany na powtarzanie destrukcyjnych zachowań w nieskończoność. Odpowiedzią, mówi Hayden, jest stworzenie sojuszu między lekarzem a pacjentem, któremu obaj mogą zaufać.

„Celem jest nawiązanie prawdziwego przymierza terapeutycznego między lekarzem a pacjentem, zbudowanie na tyle silnej i szczerej relacji, aby pacjent powiedział lekarzowi, co naprawdę zamierza” – mówi Hayden.

Jeśli tak się stanie, eksperci twierdzą, że nawrotów zarówno problemów ze zdrowiem psychicznym, jak i uzależnienia od substancji można uniknąć na najwcześniejszych, najłatwiejszych do leczenia etapach – a w niektórych przypadkach można nawet zapobiec ich wystąpieniu.

Lekarz oferuje 10 pytań, które warto zadać lekarzowi, jeśli zdiagnozowano u Ciebie chorobę dwubiegunową.