Lekarz mówi ci.

Choć frustrujące było to, że moi bliscy nie rozumieli mojej choroby, musiałam pamiętać, że na początku ja też jej nie rozumiałam.

Kiedy lekarz powiedział mi, że mam chorobę dwubiegunową, pierwsze pytanie, jakie zadałem, brzmiało: „Co to jest? Nie chodziło o to, że nigdy wcześniej nie słyszałam o dwubiegunówce – po prostu nie wiedziałam, co to znaczy.

W tym momencie dotarło do mnie, że świadomość czegoś i rozumienie czegoś to nie jest nawet w przybliżeniu to samo. Ludzie wokół Ciebie prawdopodobnie wiedzą, że choroba dwubiegunowa istnieje, ale prawdopodobnie to Ty będziesz musiał pomóc im ją zrozumieć.

Po niezliczonych wyjaśnieniach mojej własnej diagnozy w ciągu ostatnich 14 lat, opracowałam pewien sposób na przeprowadzenie ludzi przez tę sytuację – oto pięć podstawowych kroków:

Krok 1: Zachowaj spokój i nie przyjmuj pozycji obronnej. Choć frustrujące było to, że moi bliscy nie rozumieli mojej choroby, musiałem pamiętać, że na początku ja też jej nie rozumiałem.

Jesteś w roli nauczyciela, a osoba, z którą rozmawiasz, jest uczniem. Dobrzy nauczyciele nie złoszczą się na uczniów – nawet tych rozwydrzonych.

Krok 2: Przedstaw im oficjalną definicję i podaj źródło. Proponuję coś w stylu: „Doktorze, zaburzenie dwubiegunowe charakteryzuje się skrajnymi zmianami nastroju, od manii do depresji. Pomiędzy tymi epizodami nastroju osoba z zaburzeniem dwubiegunowym może doświadczać normalnego nastroju.

Zaproponuj, aby skorzystali z zaufanych i szanowanych źródeł, aby poznać medyczną definicję zaburzenia dwubiegunowego i dowiedzieć się, jak się je diagnozuje. Często zauważam, że bliscy zaczynają rozpoznawać symptomy u nas w miarę zgłębiania wiedzy.

Krok 3: Opowiedz im historię, jak doszło do tego, że zdiagnozowano u Ciebie chorobę dwubiegunową. Niestety, wielu z nas w momencie postawienia diagnozy znajduje się w punkcie kryzysowym. Ja przebywałam na oddziale psychiatrycznym, ponieważ miałam myśli samobójcze, paranoję i urojenia.

Kiedy wyjaśniam to ludziom, uświadamiają sobie, jak poważna była to sprawa. Byłem hospitalizowany i otoczony przez personel medyczny – wszyscy ci ludzie traktowali moją chorobę bardzo poważnie.

Ważne jest, aby nie wyolbrzymiać. Wystarczy wyjaśnić, co skłoniło cię do wizyty u lekarza, jakie objawy ci dokuczały i dlaczego potrzebujesz pomocy. Nasze historie są bardzo przekonujące, a wiele osób nie wie, jak dokładnie doszło do zdiagnozowania u nas choroby dwubiegunowej.

Krok 4: Pozwól im zadawać pytania, nawet te, które mogą być obraźliwe.

Chociaż pytanie o to, kiedy skończymy z chorobą dwubiegunową i będziemy normalni, jest frustrujące, to jeśli jesteśmy ze sobą szczerzy, w pewnym momencie naszego życia chcieliśmy wiedzieć dokładnie to samo.

Ogólnie rzecz biorąc, ludzie po prostu nie wiedzą, jak prowadzić dyskusję o czymś tak poważnym. Nasze społeczeństwo potyka się w rozmowach o miłości i śmierci. Jestem 40-letnim mężczyzną, który publicznie rozmawia z ludźmi i mogę policzyć na palcach jednej ręki, ile razy w ciągu ostatniej dekady powiedziałem mojemu ojcu, że go kocham. I zapewniam was, że tak jest.

Krok 5: Bądź cierpliwy. Ten krok nazywam krokiem „Rzym nie został zbudowany w jeden dzień”. To nie jest temat typu „usiądź, przeprowadź 5-minutową rozmowę i od razu wszyscy się zgadzają”. To poważna sprawa i wymaga dokładnego przemyślenia.

W naszym społeczeństwie ludzie godzinami dyskutują o swoich ulubionych filmach i programach telewizyjnych, aby zachęcić otoczenie do ich obejrzenia. Kiedyś spędziłem większą część roku na namawianiu babci, by po raz pierwszy spróbowała indyjskiego jedzenia.

Ważne jest, aby pamiętać, że choroba dwubiegunowa jest chorobą trwającą całe życie, a więc i rozmowy z nią będą trwały przez całe życie. Ponieważ zmieniamy się jako ludzie, jesteśmy coraz lepiej leczeni i uczymy się nowych umiejętności radzenia sobie, skutki choroby dwubiegunowej będą kształtować nas w inny sposób – i o tym trzeba będzie poinformować osoby z naszego otoczenia.

Nie denerwuj się ciągłymi pytaniami o to, jak to jest żyć z chorobą dwubiegunową. Przyjmij je, bo to oznacza, że danej osobie zależy na Tobie na tyle, by o to pytać.

Leki i terapia są niezwykle ważne, ale nie stanowią pełnego rozwiązania.

Kiedy byłem w liceum, nauczyciel zdrowia powiedział mi, że pewnego dnia jedzenie, które spożywam, mnie dopadnie (w tamtych czasach żyłem na stałej diecie składającej się z napojów gazowanych, frytek i pizzy). Będąc młodym i nie odczuwając żadnych bezpośrednich negatywnych skutków moich wyborów żywieniowych, zignorowałem go.

Wtedy jeszcze nie rozumiałem, że wszystkie nasze wybory są ze sobą powiązane. Ledwie dostrzegałem związek między jedzeniem a przybieraniem na wadze, nie mówiąc już o tym, jak moje wybory dotyczące snu, jedzenia i ćwiczeń wpływają na całe moje życie.

Od tamtego czasu nauczyłam się (czasem na własnej skórze), jak wielki wpływ mają moje wybory dotyczące stylu życia na moje ogólne samopoczucie – a w szczególności na moją chorobę dwubiegunową.

Pisałam już wcześniej, że radzenie sobie z chorobą dwubiegunową nie polega tylko na przestrzeganiu zaleceń lekarskich. Leki i terapia są niezwykle ważne, ale nie stanowią pełnego rozwiązania. Ogromną rolę odgrywa nasz styl życia, dlatego nasze wybory muszą sprzyjać osiągnięciu sukcesu.

Dla mnie oznacza to prowadzenie stylu życia, który nazywam zdiagnozowanym stylem życia dwubiegunowego. Obejmuje to higienę snu, radzenie sobie ze stresem i zdrowe odżywianie. (W celu pełnego ujawnienia, powinnam powiedzieć, że staram się jeść zdrowo).

Mimo że lubię oglądać telewizję do późna w nocy, jedząc chipsy, to taka decyzja ma swoją cenę. Następnego dnia w pracy będę nastrojony i nie będę mógł się skupić. Nie wykonam wszystkich zadań, co sprawi, że poczuję się przytłoczony. ?

Na domiar złego będę się czuł wyczerpany. Wiele z objawów wyczerpania odzwierciedla objawy depresji, więc sprawa staje się bardzo śliska.

A kiedy nie czuję się dobrze fizycznie, nie podejmuję najlepszych decyzji, co utrudnia mi reagowanie na dodatkowy stres w zdrowy sposób.

W ostatecznym rozrachunku coś tak pozornie nieistotnego, jak mniejsza ilość snu, może mieć długofalowe konsekwencje dla mojego życia.

Jeśli chodzi o zdrowe odżywianie, to jest to dla mnie praca w toku. Jestem Amerykaninem – śmieciowego jedzenia jest pod dostatkiem i lubię je jeść. Konsekwencje tego wyboru są dwojakie. Po pierwsze, spodziewane konsekwencje zdrowotne – od przyrostu wagi do zwiększonego ryzyka cukrzycy i chorób serca oraz wielu innych rzeczy, których nie chcę doświadczać.

Są też skutki natychmiastowe. Jak większość ludzi, kiedy jem śmieci, czuję się jak śmieć. Senność, ociężałość i wyczerpanie fizyczne prowadzą do takich samych konsekwencji, jak brak snu – a to wszystko może zagrozić mojemu wyzdrowieniu z choroby dwubiegunowej.

Jeśli chodzi o radzenie sobie ze stresem, to bardzo pomaga mi wybieranie takich zajęć i czynności, w których mogę być sobą w pełni. Na przykład już dawno temu nauczyłem się, że choć świetnie radzę sobie z rozwiązywaniem problemów z własnym komputerem, bycie zawodowym technikiem komputerowym nie jest dla mnie. Kiedy sieć przestaje działać, presja, aby ją przywrócić, jest ogromna. Nie jest to coś, z czym mógłbym sobie osobiście poradzić.

I to jest w porządku.

Dużą część mojej terapii stanowiło uczenie się, w jakich zawodach mógłbym się doskonale sprawdzić i w jakich sytuacjach czuję się najlepiej. Kiedy już to wszystko zrozumiałam, pozostało mi tylko znaleźć te sytuacje i cieszyć się życiem.

W leczeniu choroby dwubiegunowej często skupiamy się na tym, czego nie potrafimy robić. Jednym z powodów, dla których udało mi się wyzdrowieć, jest to, że skupiłam się na rzeczach, które mogę zrobić, a zignorowałam te, których nie mogę.

Nie należy oddzielać zdrowia psychicznego od fizycznego. Kiedy jestem zdrowy fizycznie, czuję się lepiej. Kiedy jestem zdrowy psychicznie, czuję się lepiej. Jeśli będę zwracał uwagę na wszystkie rzeczy, które sprawiają, że czuję się dobrze, będę żył nie tylko lepiej, ale i dłużej.

Tak, bycie maniakiem było przyjemne, ale wiązało się z pewnymi kosztami.

Jak radzę sobie z manią dwubiegunową

Gabe Howard Z archiwum lekarza

Kiedy zdiagnozowano u mnie chorobę dwubiegunową, byłem zszokowany, gdy lekarz powiedział mi, że mój podwyższony nastrój, który w danej chwili był wspaniały, jest tak naprawdę objawem choroby.

Trudno mi było zaakceptować fakt, że poczucie niezwyciężoności, brak kontroli nad impulsami i euforia, które odczuwałem w przeszłości, nie świadczyły o tym, że jestem zdrowy, ale że jestem chory.

Okresy manii dwubiegunowej wydawały mi się dobrymi wspomnieniami. Były to czasy, kiedy czułem się silny i nigdzie nie miałem myśli samobójczych. To była ucieczka od okropności depresji – a ludzie uwielbiali szczęśliwego Gabe’a. Nigdy nie przyszło mi do głowy, że powodem, dla którego uważam je za dobre wspomnienia, jest to, że mania kłamie. Podczas epizodów maniakalnych nie myślałem jasno. Nie zdawałem sobie sprawy, że mania odbiera mi zdolność czytania z pokoju. Empatia, wnikliwość i rozsądek są zawieszone podczas epizodów maniakalnych.

Dzięki terapii i szczerym rozmowom z bliskimi zdałem sobie sprawę, że nie pamiętam manii dość dokładnie. Owszem, bycie maniakiem było przyjemne, ale wiązało się z kosztami. Zraniłem przyjaciół i rodzinę, zrezygnowałem z pracy i niefrasobliwie wydałem tysiące dolarów. Podejmowałem też ryzykowne zachowania, które mogły zaszkodzić innym lub mnie (albo jeszcze gorzej).

Następstwa moich epizodów maniakalnych były jak po przejściu huraganu. Prawie wszystkie rzeczy, których żałuję w życiu, były wynikiem manii – od sposobu, w jaki traktowałem moją pierwszą żonę, po świadomość, że nie mam nad sobą kontroli. Mania to nie jest życie na krawędzi. To przeżycie upadku z krawędzi, a potem stworzenie rewizjonistycznej historii tego doświadczenia tak, żeby pamiętać, że było fajne.

Kiedy zaczynałem swoją drogę ku wyzdrowieniu, nie chciałem unikać manii. Nie sądziłem, że jest to coś, z czym w ogóle muszę sobie radzić. Ignorowałem znaki ostrzegawcze, jeśli w ogóle je rozpoznawałem. To były niepewne czasy, bo gdybym nie chciał dostrzec, czym jest mania, nadal narażałbym się na niebezpieczeństwo.

Kiedy już zrozumiałam, jak niebezpieczna jest mania, i zaakceptowałam ją jako objaw choroby dwubiegunowej, a nie nagrodę, mogłam współpracować z psychiatrą i terapeutą, aby jej zapobiec, a nie tylko później pozbierać się do kupy.

Wszystkie moje doświadczenia doprowadziły mnie do jednej prawdy: z manią należy postępować dokładnie tak, jak z depresją. Należy dołożyć wszelkich starań, aby całkowicie jej uniknąć. A kiedy pojawią się symptomy, należy natychmiast szukać pomocy (lekarza, terapeuty, zaufanych bliskich).

Mania jest niebezpiecznym objawem, który musi być kontrolowany, aby dobrze żyć mimo choroby dwubiegunowej. Można to zrobić, ale pierwszym krokiem jest uznanie, że mania nie jest zabawą. Jest nieprzewidywalna i niebezpieczna.

Dla mnie najbardziej realistyczną definicją jest to, że spędzam więcej czasu, żyjąc swoim życiem, niż zajmując się chorobą dwubiegunową.

Postęp w chorobie dwubiegunowej nie jest szybkim procesem. Od mojej diagnozy do wyzdrowienia minęły ponad 4 lata. Cztery lata to długi czas oczekiwania na wyzdrowienie, ale po drodze jest wiele znaczników, które pokazują, że robisz postępy.

Po pierwsze, uważam, że ważne jest zdefiniowanie powrotu do zdrowia. Dla mnie najbardziej realistyczną definicją jest to, że spędzam więcej czasu, żyjąc swoim życiem, niż zajmując się chorobą dwubiegunową. Zdrowia Psychicznego i Nadużywania Substancji (SAMHSA) definiuje wyzdrowienie jako proces zmian, w którym osoby poprawiają swoje zdrowie i samopoczucie, prowadzą samodzielne życie i dążą do osiągnięcia pełni swoich możliwości.

Niezależnie od wybranej definicji, ważne jest, aby pamiętać, że powrót do zdrowia nie oznacza zarabiania pieniędzy, posiadania wymarzonego domu czy spotkania idealnego partnera. Są to wspaniałe cele, ale nie mają wiele wspólnego z życiem w odwyku.

Innymi słowy, jest całkiem możliwe, że doskonale radzimy sobie z chorobą dwubiegunową, a mimo to nie radzimy sobie w innych dziedzinach. Uważam, że ważne jest, aby nie wiązać sukcesu w jednej dziedzinie z sukcesem w innej. To, że moja mama nie została sławną malarką, nie oznacza, że nie sprawdziła się w roli matki.

Wskaźniki postępu w zaburzeniu dwubiegunowym

Często powtarzam ludziom, że jeśli chodzi o powrót do zdrowia w chorobie dwubiegunowej, jedyną ważną rzeczą jest czynienie stałych postępów. Drugą moją ulubioną radą jest to, że nie ma ograniczeń czasowych. Potrwa to tak długo, jak będzie trzeba, ale jeśli każdego dnia skupisz się na tym, by iść do przodu, wierzę, że każdy może osiągnąć cel.

To wszystko, co powiedziałem, jest pocieszające, gdy widać postępy. Za drugim razem łatwiej jest coś osiągnąć. Nie chodzi też o wiedzę czy doświadczenie. Chodzi o to, by mieć pewność, że się to potrafi. Doświadczenie sukcesu to potężny motywator.

Moimi ulubionymi wskaźnikami sukcesu są proste rzeczy, takie jak przyjmowanie leków zgodnie z zaleceniami, umawianie się na spotkania z terapeutami i punktualne przychodzenie na te spotkania. Choć zgadzam się, że nie są to rzeczy ekscytujące, to jednak osiągnięcie tego rodzaju rezultatów jest o wiele większym postępem, niż ludzie zdają sobie sprawę.

Higiena, choć często pomijana jako dowód postępu, jest kolejnym wskaźnikiem postępu. Osoby cierpiące na depresję lub maniakalne przestają wykonywać podstawowe czynności, takie jak branie prysznica, mycie zębów, golenie się, a nawet ubieranie się. Jeśli jesteś w stanie wstać z łóżka, umyć się i ubrać, jest to bardzo znaczące osiągnięcie i nie należy go ignorować.

Rzeczywistość jest taka, że dobre życie z chorobą dwubiegunową oznacza konsekwentne wykonywanie typowych codziennych zadań. Wiele z tych zadań jest prozaicznych i nudnych. Jednak ważne jest, aby zdać sobie sprawę z tego, że jeśli udaje Ci się wykonywać najdrobniejsze czynności życiowe, to znaczy, że dobrze sobie radzisz.

Żyjesz z chorobą dwubiegunową? Podziel się swoimi radami na temat radzenia sobie z podwyższonym samopoczuciem i depresją, a także typowymi lekami i możliwościami leczenia.

lekarze Grupa wsparcia dla osób z chorobą dwubiegunową

Żyjesz z chorobą dwubiegunową? Podziel się swoimi radami na temat radzenia sobie z podwyższonym samopoczuciem i depresją, a także typowymi lekami i możliwościami leczenia.

Czy Twoje dziecko cierpi na depresję lub chorobę dwubiegunową? Jeśli tak, to oboje potrzebujecie wsparcia ze strony rodziny i przyjaciół. Dołącz do innych rodziców i członków rodzin, aby porozmawiać o sposobach leczenia i wyzwaniach związanych z wychowywaniem dziecka z depresją lub chorobą dwubiegunową.

Życie z zaburzeniem lękowym lub panicznym może być wyniszczające. Podziel się swoimi uczuciami z psychologiem, dr Patricią Farrell, na drodze do życia wolnego od lęku.

Szukasz terapeuty? To narzędzie pomoże Ci znaleźć wykwalifikowanego terapeutę w Twojej okolicy.

Znalezienie odpowiedniego psychiatry może mieć duże znaczenie dla jakości opieki nad pacjentem z chorobą dwubiegunową. To narzędzie może pomóc Ci znaleźć wykwalifikowanych psychiatrów w Twojej okolicy.

Przegląd najlepszych metod leczenia choroby dwubiegunowej.

Badania nie wykazały, że leki przeciwdepresyjne są równie bezpieczne i skuteczne u osób z zaburzeniem dwubiegunowym, jak w innych postaciach depresji, co sprawia, że ich stosowanie jest bardziej kontrowersyjne. Inne rodzaje leków, w tym niektóre stabilizatory nastroju i niektóre atypowe leki przeciwpsychotyczne, są zwykle lekami pierwszego rzutu w leczeniu depresji dwubiegunowej. FDA ostrzega, że leki przeciwdepresyjne mogą zwiększać ryzyko myśli i zachowań samobójczych u dzieci i młodzieży z depresją i innymi zaburzeniami psychicznymi.

Po uzyskaniu remisji po ostrym epizodzie choroby dwubiegunowej osoba jest szczególnie narażona na nawrót choroby przez około 4-6 miesięcy. Dlatego często zaleca się kontynuację i utrzymanie ciągłości terapii. Po upływie 4-6 miesięcy ryzyko wystąpienia nowych epizodów utrzymuje się przez całe życie.

Każdy, kto doświadczył dwóch lub więcej epizodów maniakalnych lub hipomanicznych, jest uważany za osobę z chorobą dwubiegunową trwającą przez całe życie. Taka osoba powinna być poddana terapii podtrzymującej, aby zminimalizować ryzyko wystąpienia kolejnych epizodów. Po ustabilizowaniu przez lekarza nastroju w ostrej fazie zaburzeń (epizod maniakalny lub depresyjny), terapia lekami jest zwykle kontynuowana bezterminowo – czasami w niższych dawkach.

Pamiętaj o tym: Nawet jeśli od kilku miesięcy nie występują u Ciebie objawy choroby dwubiegunowej, nie przestawaj przyjmować leków. Lekarz może zmniejszyć ich dawki, ale odstawienie leków narazi Cię na ryzyko nawrotu objawów dwubiegunowych. Przed odstawieniem jakichkolwiek leków należy omówić to z lekarzem.

?

?

Święta z chorobą dwubiegunową mogą być trudne. Znajdź pomoc i porady dotyczące radzenia sobie z chorobą dwubiegunową w okresie świątecznym i unikania objawów choroby dwubiegunowej, takich jak depresja, lęk i mania.

Okres świąteczny może być trudny dla każdego. Ale osoby z zaburzeniem dwubiegunowym mogą oczekiwać listopadowych i grudniowych świąt z prawdziwą obawą — i depresją.

„Święta mogą być bardzo trudne dla osób z chorobą dwubiegunową” – mówi Raymond L. Crowel, PsyD, wiceprezes ds. zdrowia psychicznego i usług związanych z nadużywaniem substancji w Narodowym Stowarzyszeniu Zdrowia Psychicznego. Prawdopodobnie będziesz musiał stawić czoła wielu czynnikom wyzwalającym: krewnym, stresowi, zmęczeniu i pokusie nadmiernego objadania się, by wymienić tylko kilka z nich. Wpadnięcie w huśtawkę nastrojów może być o wiele łatwiejsze niż zwykle.

Co więc powinna zrobić osoba z chorobą dwubiegunową w czasie świąt? Zachować się jak sknera i nie brać udziału w świętach? Hibernować?

Doktor rozmawiał z ekspertami o tym, jak osoby z zaburzeniem dwubiegunowym mogą przetrwać święta – z poradami na temat unikania depresji i wahań nastroju, planowania, cieszenia się sezonem i nie tylko.

Choroba dwubiegunowa: Dlaczego święta mogą być trudne

Eksperci twierdzą, że jest wiele czynników, które sprawiają, że święta są trudne dla osób z chorobą dwubiegunową:

• Zakłócony plan dnia. „Największym problemem związanym ze świętami dla osób z zaburzeniem dwubiegunowym jest to, że wytrącają ich one z rutyny” – mówi dr Ellen Frank, dyrektor programu zapobiegania depresji i depresji maniakalnej w Western Psychiatric Institute and Clinic Uniwersytetu w Pittsburgu.

  Badania wykazują, że osoby z zaburzeniem dwubiegunowym radzą sobie najlepiej, gdy mają ustalony harmonogram – wstają, jedzą, ćwiczą i kładą się spać mniej więcej o tej samej porze każdego dnia. Nawet utrata jednej nocy snu może wywołać huśtawkę nastroju. Jednak w czasie świąt – kiedy możesz podróżować między strefami czasowymi, imprezować lub nie spać do późnych godzin nocnych – zbyt łatwo jest zboczyć z kursu.

• Nadmierna stymulacja. Zakupy, dekoracje i przygotowania do świąt mogą powodować podekscytowanie i niepokój. Niektóre zjazdy rodzinne nie zawsze są radosne. Nadmiar bodźców może wywołać depresję lub manię świąteczną.

• Krótsze dni i dłuższe noce. Niektóre osoby z chorobą dwubiegunową zauważają, że ich wahania nastroju są związane z porami roku. Jak twierdzi dr Michael E. Thase, profesor psychiatrii w Centrum Medycznym Uniwersytetu w Pittsburghu, depresja częściej występuje jesienią i zimą na półkuli północnej.

• Wakacyjna „wesołość”. Wakacje to czas, w którym często toleruje się, a nawet zachęca do nadmiernego picia alkoholu. Chociaż alkohol może być kuszący, może być szkodliwy dla osób z chorobą dwubiegunową. Alkohol nie tylko może zakłócać działanie leków, ale może także zaburzać sen i zwiększać podatność na wahania nastroju.

• Nadmierne wydatki. To sezon, w którym wydaje się, że wszyscy nadużywają swoich kart kredytowych. Jeśli w przeszłości zdarzało Ci się nadmiernie wydawać pieniądze i dawać bogate prezenty podczas epizodów hipomanii lub maniakalnych, jesteś w grupie ryzyka.

• Pomijanie leków. Kiedy jesteś zajęty, łatwo jest zapomnieć o lekach. Możesz nawet odczuwać pokusę celowego pominięcia kilku dawek: może to ułatwić tolerowanie alkoholu, a lekka hipomania może dodać Ci energii do załatwiania spraw. Jednak w przypadku choroby dwubiegunowej pomijanie leków jest zawsze ryzykowne, ponieważ powoduje, że nastrój staje się mniej stabilny.

• Wiara w szum informacyjny. Wszyscy wiemy, jak powinniśmy się czuć w czasie świąt: pełni radości, dobrej woli i miłości. Ale wielu z nas tak naprawdę nie czuje się w ten sposób. Przygnębienie w czasie świąt może sprawić, że poczujesz się nie na miejscu, co dodatkowo pogłębia poczucie izolacji.

Planowanie udanych wakacji, gdy masz chorobę dwubiegunową

Bardzo łatwo jest pozwolić, aby święta dyktowały Ci życie. Trzeba iść na zakupy. Musisz iść na imprezę w biurze. Musisz upiec cztery partie świątecznych ciasteczek. Może to sprawić, że poczujesz się całkowicie bezsilny. Twoje własne potrzeby stają się nieistotne.

Kluczem jest przejęcie kontroli, zanim do tego dojdzie. „Gdzie jest napisane, że musisz robić te wszystkie rzeczy?” – mówi Frank. Kluczem do udanego urlopu jest zaplanowanie go z dużym wyprzedzeniem. Oto kilka wskazówek, które mogą pomóc w ułatwieniu sobie wakacji:

• Zredukuj swoje oczekiwania. Bądź dla siebie wyrozumiały. „Prezenty nie muszą być idealne” – mówi Crowel. Podobnie jak dekoracje. Ani indyk. Ani nic.

• Zastanów się dwa razy, zanim zaczniesz bawić się w gospodarza. Przygotowania do świątecznego obiadu – zakupy, gotowanie, sprzątanie – mogą być dla osoby z zaburzeniami dwubiegunowymi przytłaczające. Upewnij się więc, że naprawdę jesteś w stanie to zrobić. Jeśli już będziesz gospodarzem, uprość. Zmniejsz listę gości. Ugotuj coś, co możesz przygotować wcześniej. Poproś o pomoc przyjaciół lub rodzinę.

• Bądź otwarty i bezpośredni w kontaktach z rodziną. Powiedz im, czego potrzebujesz w tym roku. Jeśli zwyczajowe spotkanie kilkudziesięciu osób wydaje się zbyt duże, zastanów się, czy rodzina nie mogłaby ograniczyć listy gości. Oczywiście może to spowodować konflikt z resztą rodziny. Ale jeśli członkowie rodziny naprawdę troszczą się o osobę z chorobą dwubiegunową, powinni to zrozumieć – mówi Frank.

• Spraw, aby ten rok był inny. Jeśli w przeszłości święta nie układały się najlepiej, wprowadź zmiany. Zamiast tradycyjnego obiadu w domu, wybierz się do restauracji. Jeśli pobyt u teściów nie był dla Ciebie korzystny, poszukaj hotelu w pobliżu. Albo po prostu uciec od całego świątecznego zgiełku i wyjechać na wakacje.

• Rozłóż wizyty. Frank sugeruje przesunięcie niektórych wizyt na październik i styczeń, zamiast próbować zmieścić wszystkich w listopadzie i grudniu.

• Zwiększ liczbę spotkań kontrolnych. Warto zwiększyć częstotliwość spotkań z terapeutą lub z rodziną i przyjaciółmi. To dobry sposób na zachowanie spokoju.

W obliczu wakacyjnych imprez

Dla wielu osób z zaburzeniem dwubiegunowym to właśnie świąteczne spotkania – kolacje rodzinne, imprezy biurowe, kolędowanie w sąsiedztwie – są powodem największego niepokoju. Oto kilka wskazówek, jak przetrwać je bez szwanku.

• Powiedz czasem „nie”. „Nie przesadzaj z rezerwacjami” – mówi Crowel. Większość z nas ma więcej świątecznych obowiązków, niż jest w stanie udźwignąć. Zdecyduj, które z nich są najważniejsze, a które nie. Niektóre wydarzenia mogą być po prostu przytłaczające. Dobrze jest powiedzieć „nie”.

• Miej sprzymierzeńca. Jeśli wyjście na imprezę wywołuje w Tobie niepokój, idź na nią z przyjacielem, krewnym lub współpracownikiem. Razem przyjdźcie i wyjdźcie. Twój partner może cię pilnować, pomagając ci unikać alkoholu i innych pokus.

• Wyjdź wcześniej. Pójście na imprezę nie oznacza, że musisz zostać na niej całą noc. Zdecyduj wcześniej, kiedy chcesz wyjść i trzymaj się tego terminu. Nawet zatrzymanie się na kilka minut jest w porządku. Mając plan ucieczki, możesz pozbyć się wielu obaw.

• Trzymaj się planu. Jeśli dobrze się bawisz, oczywiście nie chcesz wychodzić z imprezy, żeby zdążyć do łóżka. Musisz jednak jak najściślej przestrzegać swojego stałego, nieświątecznego harmonogramu. Pamiętaj też o zachowaniu normalnego trybu ćwiczeń – lub przynajmniej o szybkich spacerach.

• Postaraj się nie przejadać. To trudne, ale naprawdę musisz trzymać się z dala od alkoholu, zwłaszcza jeśli w przeszłości miałeś z nim problemy. I pomimo powabu tych wszystkich słodyczy, staraj się trzymać swojej normalnej diety.

• Rozważ wszystkie za i przeciw. Nawet jeśli wywołuje to u Ciebie niepokój, generalnie dobrym pomysłem jest spróbowanie pójścia na świąteczny obiad do rodziny. Istnieją jednak wyjątki.

  „Jeśli masz naprawdę burzliwą historię rodzinną, a spotkania z rodziną wywołują problemy, to dobrym rozwiązaniem może być powstrzymanie się” – mówi Thase.

  Decyzję tę należy jednak podejmować ostrożnie. Wyważ korzyści i ryzyko. Czy poradzisz sobie z poczuciem winy, że nie pójdziesz? Co najważniejsze, upewnij się, że masz coś jeszcze zaplanowane. Nie mów po prostu „nie” i nie spędzaj świąt samotnie.

Choroba dwubiegunowa i rozsądne zakupy

Bardzo łatwo jest dać się porwać szaleństwu sezonu i zafiksować na punkcie znalezienia dla każdego idealnego prezentu. Musisz jednak zachować kontrolę – zwłaszcza jeśli masz skłonność do niezdrowych zakupów. Oto kilka wskazówek:

• Zachowaj perspektywę. Nie zaprzątaj sobie głowy szukaniem najlepszego prezentu dla wszystkich. Nie warto się denerwować – a poza tym Twój siostrzeniec pewnie i tak ucieszyłby się z czeku.

• Trzymaj się budżetu. Jeśli masz problem z nadmiernymi wydatkami, opracuj konkretny budżet na długo przed świętami. Możesz skorzystać z pomocy przyjaciela lub członka rodziny, który pomoże Ci w jego przestrzeganiu.

• Rozłóż zakupy w czasie. Postaraj się robić zakupy z wyprzedzeniem. Frank sugeruje, że Halloween (lub wcześniej, jeśli możesz to zrobić) to świetny czas na rozpoczęcie poszukiwań.

• Kupuj w Internecie. Jeśli masz dostęp do Internetu, zakupy w sieci to mało stresujący sposób na uniknięcie kłopotów w centrum handlowym. Za niewielką dopłatą niektóre witryny mogą nawet zapakować prezent.

• Wybieraj bony upominkowe. Prawie każdy lubi bony upominkowe. I nie muszą być one bezosobowe. Wybierz taki, który pasuje do danej osoby: siostrze podaruj bon z jej ulubionego butiku, a wujkowi z restauracji, którą lubi.

Dbanie o siebie

Święta to czas, w którym jesteśmy zachęcani do myślenia o innych, a nie o sobie. Do pewnego stopnia jest to w porządku.

Ale jeśli tak bardzo skupiamy się na innych, że zaniedbujemy samych siebie, istnieje większe ryzyko, że popadniemy w manię lub depresję. A to nie jest dobre dla nikogo”.

„W czasie świąt najważniejszą sprawą jest zadbanie o siebie” – mówi Thase. „Jeśli tego nie zrobisz, mogą wydarzyć się różne złe rzeczy”.

Thase porównuje życie z zaburzeniem dwubiegunowym do cukrzycy. „Tak jak diabetycy nie mogą jeść wszystkich słodyczy podczas świąt, tak samo osoby z chorobą dwubiegunową muszą podjąć dodatkowe środki ostrożności” – mówi lekarzowi. „Ale jeśli podejmiesz te środki ostrożności, święta naprawdę mogą się udać”.

Tak więc w tym sezonie świątecznym, planuj z wyprzedzeniem, trzymaj się swojego harmonogramu i zmniejsz swoje oczekiwania. Jeśli to zrobisz, możesz pokonać wakacyjną depresję, manię, niepokój i kłopoty – i cieszyć się sezonem. To jest dobre dla Ciebie jako osoby z chorobą dwubiegunową – i dla Twoich bliskich.

Jeśli cierpisz na chorobę dwubiegunową, ważne jest, abyś miał jasną wiedzę na temat tego, czym jest ta choroba i jak na Ciebie wpływa. Dowiedz się, jak oddzielić fakty od fikcji w przypadku choroby, która często jest owiana mitem.

To prawda, że osoby z chorobą dwubiegunową przechodzą okresy wzmożonej energii, a także okresy zmęczenia i depresji. Ale to nie są zwykłe, proste wahania nastroju. Wzloty i upadki w chorobie dwubiegunowej trwają zazwyczaj kilka dni lub tygodni.

Jeśli cierpisz na chorobę dwubiegunową, ważne jest, abyś dobrze wiedział, czym jest ta choroba i jak na Ciebie wpływa. Dowiedz się, jak oddzielić fakty od fikcji w przypadku choroby, która często owiana jest mitem.

Mit: Wzloty i upadki występują w regularnych cyklach

Zaburzenie dwubiegunowe, które dawniej nazywano depresją maniakalną, jest o wiele bardziej nieprzewidywalne.

Niektóre osoby mają objawy zarówno manii, jak i depresji w tym samym czasie. Na przykład, mogą czuć się smutni i pozbawieni nadziei, ale także pełni energii.

Ponadto, objawy te nie występują w żadnym regularnym wzorcu. U niektórych osób objawy pojawiają się tylko raz lub dwa razy w roku.

Mit: Istnieje tylko jeden typ zaburzenia dwubiegunowego

W rzeczywistości istnieje kilka różnych typów tej choroby. Należą do nich:

Zaburzenie dwubiegunowe typu I. Występują epizody maniakalne, które trwają co najmniej 7 dni lub powodują konieczność hospitalizacji. Mogą również występować okresy depresji, które trwają 2 tygodnie lub dłużej. Możesz mieć epizody, które obejmują tylko manię lub manię i depresję w tym samym czasie.

Zaburzenie dwubiegunowe II. Przechodzisz okresy depresji i podwyższonego nastroju, ale wzloty nie są tak silne jak w przypadku choroby dwubiegunowej I.

Zaburzenie cyklotymiczne. Występują wzloty i upadki, ale są one łagodne.

Mit: Można to zdiagnozować za pomocą testu

Nie ma jednego testu, który potwierdziłby na pewno, że cierpisz na chorobę dwubiegunową. Aby to ustalić, lekarz może zapytać o objawy i historię choroby oraz przeprowadzić badanie fizykalne. Może także wykonać kilka badań laboratoryjnych, aby wykluczyć inne choroby, które mogą powodować podobne objawy.

Przed postawieniem diagnozy lekarz może sprawdzić, czy objawy pasują do tych wymienionych w specjalnym podręczniku używanym przez psychiatrów, zwanym „DSM-5” – Diagnostic and Statistical Manual of Mental Disorders (Diagnostyczny i statystyczny podręcznik zaburzeń psychicznych).

Mit: Nie ma sposobu na leczenie choroby dwubiegunowej

Prawda jest taka, że istnieje więcej niż jeden sposób radzenia sobie z tą chorobą. Leki mogą działać bardzo dobrze. Lekarz może zaproponować leki takie jak:

• Stabilizatory nastroju

• Leki przeciwdepresyjne

• Leki przeciw manii

Psychoterapia może również pomóc w kontrolowaniu objawów. Dowiesz się, jak:

• Unikać czynników wyzwalających

• Znajdź wsparcie, kiedy go potrzebujesz

• Zauważ, kiedy objawy mogą się nasilić

?

Mit: Dzieci nie mogą tego zrozumieć

Zaburzenie to nie występuje tylko u dorosłych. Pojawia się także u dzieci i nastolatków.

Jeśli Twoje dziecko ma chorobę dwubiegunową, może ona występować jednocześnie z innymi zaburzeniami psychicznymi, takimi jak ADHD, co może utrudniać jej zdiagnozowanie.

Jeśli Twoje dziecko lub nastolatek ma chorobę dwubiegunową, lekarz prawdopodobnie podejmie leczenie podobne do tego, jakie stosuje się u dorosłych. Dziecko może otrzymywać leki oraz korzystać z psychoterapii.

Mit: Geny nie odgrywają roli w zaburzeniu dwubiegunowym

Zaburzenie to może występować rodzinnie. Badania wykazują, że osoby posiadające pewne geny mogą być bardziej narażone na zachorowanie niż inni. Jednak geny nie są pełnym wyjaśnieniem choroby dwubiegunowej. Wiele osób, które zapadają na tę chorobę, nie ma jej w rodzinie.

Mit: Jeśli masz chorobę dwubiegunową, nie będziesz miał innych problemów ze zdrowiem psychicznym

Wiele osób cierpiących na chorobę dwubiegunową ma jednocześnie inne zaburzenia psychiczne. Do najczęstszych z nich należą:

• Lęk

• ADHD

• Nadużywanie alkoholu lub narkotyków

• Zaburzenia odżywiania

Mit: Alkohol i narkotyki nie odgrywają żadnej roli

Substancje te nie wywołują choroby dwubiegunowej, ale mogą pogorszyć jej objawy. Mogą także powodować nawrót objawów. A jeśli jesteś uzależniony od alkoholu, może to utrudnić leczenie choroby dwubiegunowej.

Mit: Stres nie jest czynnikiem wpływającym na przebieg choroby

Stresujące wydarzenia mogą wywołać epizody lub objawy choroby dwubiegunowej. Aby zmniejszyć napięcie, warto spróbować metod relaksacyjnych, takich jak joga, medytacja czy ćwiczenia głębokiego oddychania.

Mit: Zaburzenie dwubiegunowe wpływa tylko na nastrój

To nie wszystko. Oprócz wahań nastroju, choroba dwubiegunowa może mieć wpływ na wszystkie aspekty życia, od energii po zaburzenia snu.

Na przykład, kiedy masz epizod manii, możesz być bardziej skłonny do:

• Mówić nadmiernie

• Podejmować ryzyko

• Być bardzo energicznym lub nerwowym

• Mniej spać

Podczas epizodu depresji możesz

• Schudnąć, kiedy nie próbujesz

• Uczucie zmęczenia lub braku energii

• Mieć problemy z koncentracją

Mit: Osoby z zaburzeniem dwubiegunowym zawsze potrzebują opieki szpitalnej

Wiele osób z tym zaburzeniem nigdy nie musi przebywać w szpitalu. Ich objawy mogą być łagodne i możliwe do opanowania, a czasami można im zapobiec.

Lekarz udziela porad na temat zaburzeń dwubiegunowych w związkach romantycznych, od randek po małżeństwo. Bez względu na to, czy Ty, czy Twój ukochany cierpi na chorobę dwubiegunową, znajdziesz tu informacje, które pomogą Ci sprawić, że związek będzie funkcjonował.

Poruszanie się w każdym romantycznym związku – czy to na randce, czy w małżeństwie – może być trudnym przedsięwzięciem. Jeśli dodamy do tego chorobę dwubiegunową i związane z nią emocje, to związek staje się jeszcze większym wyzwaniem.

Kiedy Jim McNulty, lat 58, z Burrillville w stanie Rhode Island, ożenił się w latach 70-tych, na początku wszystko wydawało się w porządku. „To były zupełnie normalne zaloty” – wspomina. „Dobrze się dogadywaliśmy”.

Potem zaczęły się wahania nastrojów. Podczas stanów „wzlotu”, czyli hipomanii, wydawał ogromne sumy pieniędzy, których nie miał. Potem wpadał w depresję i pogrążał się w niej. Te dzikie huśtawki stanowiły obciążenie dla jego małżeństwa i groziły załamaniem finansów rodziny. W końcu przepisał dom na żonę, aby chronić ją i dwójkę małych dzieci. W końcu, jak mówi, „poprosiła mnie, żebym odszedł, bo nie mogła dłużej żyć z tą chorobą”.

Związek dwubiegunowy

Kiedy ludzie wchodzą w związek, szukają w nim stabilności, mówi dr Scott Haltzman. Haltzman jest adiunktem klinicznym na wydziale psychiatrii i zachowań ludzkich Uniwersytetu Browna. Jest również dyrektorem medycznym NRI Community Services w Woonsocket, R.I. oraz autorem książek The Secrets of Happily Married Men (Sekrety szczęśliwie żonatych mężczyzn) i The Secrets of Happily Married Women (Sekrety szczęśliwie żonatych kobiet). Mówi on lekarzom, że choroba dwubiegunowa może poważnie skomplikować związek. „Osoba taka, szczególnie jeśli nie jest leczona, może być podatna na zmiany nastroju, osobowości i interakcji, co może zagrażać spójności, która jest podstawą związku”.

Dodaje, że nie każdy chory na chorobę dwubiegunową doświadcza wyraźnych faz nastroju, takich jak mania i depresja. Jednak kiedy takie epizody się pojawią, mogą spowodować spustoszenie w związku.

W fazie maniakalnej osoba może stracić zdolność oceny sytuacji. Oznacza to lekkomyślne wydawanie pieniędzy, rozwiązłość, ryzykowne zachowania, takie jak nadużywanie narkotyków i alkoholu, a nawet kłopoty z prawem. „Kiedy współmałżonek cierpiący na chorobę dwubiegunową wchodzi w fazę maniakalną” – mówi – „może to być bardzo szkodliwe dla związku, ponieważ może on robić rzeczy, które zagrażają tobie lub tobie finansowo”.

Po drugiej stronie krzywej znajduje się depresja. Depresja może spowodować, że dana osoba całkowicie wycofa się ze wszystkiego – i wszystkich – co ją otacza. „Jeśli jesteś z kimś związany, jest to bardzo frustrujące” – mówi Haltzman. „To dlatego, że chcesz wyciągnąć tę osobę z jej skorupy i nie wiesz, jak to zrobić”.

Randki z osobą z zaburzeniem dwubiegunowym

Choroba dwubiegunowa może stać się problemem już na samym początku związku. Kiedy po raz pierwszy spotykasz kogoś, kto Ci się podoba, naturalnym jest, że chcesz zrobić dobre wrażenie. Przedstawienie faktu, że cierpisz na chorobę dwubiegunową, może nie być najlepszym początkiem. Zawsze istnieje obawa, że możesz odstraszyć daną osobę i stracić okazję do poznania się. Jednak w pewnym momencie będziesz musiał poinformować partnera o swojej dwubiegunowości.

„Nie sądzę, aby konieczne było przedstawianie swoich problemów psychiatrycznych na pierwszej randce” – mówi Haltzman. „Ale kiedy już wyczujesz, że istnieje wzajemne przyciąganie i zdecydujesz się na poważniejszy związek z tą osobą, kiedy zdecydujesz, że chcesz się z nią spotykać na wyłączność, myślę, że w tym momencie każdy z partnerów musi jasno określić, co obejmuje pakiet”.

Wiedza o tym, co wywołuje cykle hipomanii, manii i depresji oraz zwracanie uwagi na znaki ostrzegawcze świadczące o tym, że wchodzisz w jedną lub drugą fazę cyklu, może pomóc ci uniknąć niekomfortowych sytuacji w nowym związku. „Myślę, że im lepiej dana osoba wie, jakie są jej cykle, tym lepiej może nad nimi panować” – mówi dr Myrna Weissman. Weissman jest profesorem epidemiologii i psychiatrii w Columbia University College of Physicians and Surgeons. Jest także kierownikiem oddziału epidemiologii kliniczno-genetycznej w New York State Psychiatric Institute. Jak mówi, sygnały ostrzegawcze mogą obejmować zaburzenia snu i zmiany w poziomie aktywności.

Zaburzenie dwubiegunowe a małżeństwo

Wiele rzeczy, począwszy od stresu w pracy, a skończywszy na problemach finansowych, może prowadzić do kłótni i nadwyrężać małżeństwo. Ale kiedy jeden z partnerów cierpi na chorobę dwubiegunową, zwykłe stresory mogą osiągać epickie rozmiary. Być może dlatego aż 90% małżeństw, w których jest osoba z chorobą dwubiegunową, kończy się niepowodzeniem.

McNulty obserwował, jak rozpada się nie tylko jego własne małżeństwo, ale także małżeństwa innych osób z chorobą dwubiegunową. „Od prawie 19 lat prowadzę grupę wsparcia” – mówi. „Widziałem dziesiątki par, które wchodziły do nas z rozpadającymi się małżeństwami”. Choroba dwubiegunowa „stanowi ogromne dodatkowe obciążenie dla związku, zwłaszcza gdy nie ma się diagnozy”.

Uzdrawianie relacji z problemami

Utrzymywanie związku z osobą cierpiącą na chorobę dwubiegunową jest trudne. Ale nie jest też niemożliwe. Potrzeba pracy ze strony obojga partnerów, aby małżeństwo przetrwało.

Pierwszym krokiem jest postawienie diagnozy i rozpoczęcie leczenia. Lekarz może przepisać leki stabilizujące nastrój, takie jak lit, oraz leki przeciwdepresyjne, które pomogą kontrolować objawy. Ważna jest także terapia z udziałem psychologa lub pracownika socjalnego. Dzięki terapii możesz nauczyć się kontrolować zachowania, które są źródłem stresu w twoim związku. Wspólna terapia ze współmałżonkiem może pomóc mu zrozumieć, dlaczego zachowuje się tak, a nie inaczej, i nauczyć się lepiej reagować.

„Myślę, że im więcej partner może się dowiedzieć o tych sprawach, tym lepszą rolę może odegrać” – mówi Haltzman. „Zaangażowanie w leczenie może naprawdę pomóc w uczynieniu leczenia choroby dwubiegunowej wspólnym wysiłkiem. Zwiększy to też poczucie więzi”.

Chociaż możesz chcieć wpełznąć do narzuconego sobie kokonu, kiedy jesteś w depresji, i czuć się jak na szczycie świata, kiedy masz manię, ważne jest, aby przyjąć pomoc, kiedy jest oferowana. „Myślę” – mówi Haltzman – „że czasami pomaga zawarcie umowy”. Dzięki niej można z wyprzedzeniem zdecydować, w jakich okolicznościach zgodzimy się na pomoc partnera.

Dla współmałżonka osoby dwubiegunowej wiedza o tym, kiedy zaoferować pomoc, wymaga rozpoznania, jak czuje się partner. „Trzeba naprawdę nad tym popracować, by zrozumieć, przez co przechodzi druga osoba” – mówi doktor McNulty. „I trzeba być wyczulonym na jej nastroje”. McNulty jest teraz ponownie żonaty z kobietą, która również cierpi na chorobę dwubiegunową. Kiedy jedno z nich zauważa, że drugie zaczyna popadać w depresję, pyta: „Jak się czujesz?” i „Czego ode mnie potrzebujesz?”. Ta delikatna oferta pomaga obojgu partnerom utrzymać się na właściwym torze.

Oto kilka innych sposobów na rozładowanie stresu w waszym związku:

• Przyjmuj leki zgodnie z zaleceniami. Przestrzegaj terminów wizyt u lekarza.

• Weź udział w zajęciach z edukacji małżeńskiej.

• Radzenie sobie ze stresem w dowolny sposób, który jest dla Ciebie najlepszy: pisanie w dzienniku, długie spacery lub słuchanie muzyki. Spróbuj zrównoważyć pracę z przyjemniejszymi zajęciami.

• Utrzymuj regularny cykl snu.

• Zdrowo się odżywiaj i regularnie ćwicz.

• Unikaj alkoholu i kofeiny.

Jeśli kiedykolwiek pomyślisz o zrobieniu sobie krzywdy lub popełnieniu samobójstwa, natychmiast uzyskaj pomoc.

Lepsze metody leczenia, wcześniejsza diagnoza i większa świadomość ułatwiają życie z chorobą dwubiegunową. Ponadto pytania, które warto zadać lekarzowi na temat choroby dwubiegunowej.

Karen Renken miała zaledwie 14 lat, ale wiedziała, że coś jest bardzo nie tak. „Byłam uczennicą z najlepszymi wynikami w nauce i nagle zaczęłam nie radzić sobie w szkole” – mówi Renken, obecnie 45-letnia mieszkanka Long Island w stanie Nowy Jork.

W szkole średniej z normalnego nastroju przechodziła do napadów złości na korytarzu. Jej nastoletnie reakcje na zwykłe prośby, takie jak prośba matki o posprzątanie po sobie, były dramatyczne. Jak sama mówi, „krzyczała jak wariatka”.

Renken trafiła do psychiatry, który przepisał jej lek antydepresyjny, a także do pracownika socjalnego na terapię. Sytuacja nadal nie ulegała poprawie. „Było coraz gorzej” – wspomina Renken. Zaczęła konsultować się z innymi lekarzami w nadziei na znalezienie odpowiedzi. Ósmy lekarz, do którego się udała, rozwiązał zagadkę i położył kres frustracji.

Powiedział jej: „Nie ma pani depresji”. „Jest pani maniakalno-depresyjna”. Był rok 1975; w dzisiejszych czasach zdiagnozowano by ją jako „dwubiegunową”, co jest obecną nazwą tego samego zaburzenia.

Otrzymanie prawidłowej diagnozy przyniosło Renken ulgę – i było początkiem nowego życia. Jednak nawet z właściwą diagnozą droga nie była wolna od wybojów. „Potrzeba było kolejnych 17 lat, aby odpowiednio dobrać leki” – mówi.

Większa świadomość na temat dwubiegunówki

Gdyby Renken była diagnozowana w dzisiejszych czasach, prawdopodobnie szybciej rozpoznano by u niej chorobę dwubiegunową. Według danych Narodowego Instytutu Zdrowia Psychicznego na chorobę tę cierpi około 5 milionów dorosłych Amerykanów; liczba ta jest znacznie wyższa niż wcześniejsze szacunki mówiące o 2 milionach. Przyczyną tego może być m.in. dokładniejsze rozpoznawanie choroby dwubiegunowej w porównaniu z depresją.

„Nasze społeczeństwo stało się bardziej świadome zaburzeń psychicznych” – mówi dr Michael Gitlin, profesor psychiatrii i dyrektor Kliniki Zaburzeń Nastroju w UCLA’s David Geffen School of Medicine. Mówi on, że obecnie ludzie mogą być bardziej skłonni do szukania leczenia, a ponadto definicja dwubiegunówki w oczach wielu lekarzy uległa rozszerzeniu.

Bieguny” w słowie „dwubiegunowy” odnoszą się do skrajnych nastrojów – manii z jednej strony i depresji z drugiej – które wyróżniają tę chorobę psychiczną. Jednak zachowanie nie zawsze jest skrajne, a wielu lekarzy rozpoznaje u pacjentów epizody bardziej subtelne niż klasyczne zachowanie w manii, co skłania ich do diagnozowania zaburzenia dwubiegunowego, a nie depresji – mówi Gitlin.

Lepsze metody leczenia choroby dwubiegunowej

Po postawieniu prawidłowej diagnozy leczenie może być bardzo skuteczne. Gitlin twierdzi, że pomocne są zarówno leki, jak i psychoterapia. Badania sugerują, że terapia interpersonalna i terapia rytmu społecznego – w której nacisk kładzie się na poprawę relacji międzyludzkich i uregulowanie rytmu dobowego i rozkładu snu, aby zapobiec epizodom maniakalnym – przynosi rezultaty. W ciągu ostatnich pięciu lat zwiększyła się liczba leków dostępnych w leczeniu choroby dwubiegunowej, a ich głównym celem jest długoterminowa stabilizacja nastroju.

Lit był pierwszym lekiem stabilizującym nastrój, zatwierdzonym przez FDA ponad 35 lat temu. Działanie tego leku polega na stabilizacji lub wyrównaniu nastroju, co pomaga zapobiegać skrajnym stanom depresji i manii.

Leki przeciwdrgawkowe, takie jak walproinian (Depakote) lub karbamazepina (Tegretol), również mogą pomóc w stabilizacji nastroju. Niektórzy lekarze uważają, że leki te są pomocne w przypadku trudnych do leczenia epizodów dwubiegunowych.

Atypowe leki przeciwpsychotyczne (nazywane również lekami przeciwpsychotycznymi drugiej generacji), takie jak aripiprazol (Abilify), klozapina (Clozaril), olanzapina (Zyprexa), kwetiapina (Seroquel), risperidon (Risperdal) i ziprasidon (Geodon) są również stosowane jako stabilizatory nastroju, gdy lit lub leki przeciwdrgawkowe nie działają dobrze u danego pacjenta.

Lekarze mogą również przepisywać leki przeciwdepresyjne, ale sposób ich stosowania jest kwestią dyskusyjną. Niektórzy eksperci odrzucają je, ponieważ – jak wyjaśnia Gitlin – mogą one zbytnio podnosić nastrój, doprowadzając pacjenta do stanu maniakalnego. Inni, w tym Gitlin, uważają jednak, że leki przeciwdepresyjne mogą przynieść pewne korzyści, a o ich stosowaniu należy decydować w każdym indywidualnym przypadku. (Inna sprawa: FDA wydała ostatnio ostrzeżenie o zwiększonym ryzyku niebezpiecznych zachowań wśród dzieci i nastolatków przyjmujących leki przeciwdepresyjne).

Wybór leczenia może się zmieniać z czasem, w zależności od nastroju danej osoby i epizodów choroby. Gitlin i inni eksperci twierdzą jednak, że leczenie musi być długotrwałe.

Obecnie Karen Renken jest odmienioną osobą. Jak twierdzi, połączenie lepszych leków i ciągłej terapii zrobiło różnicę. „Jestem całkiem zadowolona z mojego życia” – mówi.

Pytania, które należy zadać lekarzowi na temat choroby dwubiegunowej

• Czy mogę mieć chorobę dwubiegunową lub inne schorzenie?

• Jeśli tak, to jaki plan leczenia jest dla mnie najlepszy?

• Co jeszcze mogę zrobić, aby zminimalizować objawy?

• Gdzie mogę znaleźć zasoby i wsparcie emocjonalne dla mojej rodziny i dla mnie?