Lekarz mówi ci.

Asterognozja to stan, w którym pacjent nie jest w stanie rozpoznać przedmiotów za pomocą dotyku. Już dziś dowiedz się o przyczynach, testach i możliwościach leczenia tego schorzenia.

Co to jest stereognozja?

Stereognozja to zdolność do rozpoznawania obiektów za pomocą dotyku bez ich oglądania. Znana jest również jako percepcja haptyczna. W normalnych warunkach mózg przechowuje informacje o przedmiotach, które widzisz i używasz, a następnie wykorzystujesz tę pamięć do rozpoznawania przedmiotów za pomocą innych zmysłów, takich jak dotyk. Na przykład, jeśli włożysz rękę do kieszeni pełnej monet, spinaczy i kluczy, możesz je wyczuć, rozpoznać w nich klucz do domu i wyciągnąć go, nie widząc go.

Istnieją dwa różne rodzaje stereognozji: stereognozja manualna i stereognozja ustna.

Stereognozja manualna. Ten rodzaj stereognozji to zdolność do rozpoznawania przedmiotów za pomocą rąk. Użytkownik wykorzystuje zmysł dotyku, by wyczuć drogę i rozpoznać przedmioty bez polegania na wzroku. Niektóre przykłady to:?

• Znalezienie otworu na ramię w swetrze

• Wydobywanie kluczy z dna torby

• Zapinanie kołnierzyka za szyję?

Stereognozja jamy ustnej.?Ten rodzaj stereognozji to zdolność do rozpoznawania przedmiotów i ich kształtów wewnątrz jamy ustnej bez pomocy wzroku. Zdolność tę wykorzystuje się głównie do pomocy przy żuciu i połykaniu. Na przykład stereognozja pomaga rozpoznać, czy grudka przeżutego pokarmu w ustach jest wystarczająco mała, by bezpiecznie ją połknąć.

Co to jest astereognozja?

Asterognozja to zaburzenie rozpoznawania, które powoduje trudności w identyfikowaniu przedmiotów poprzez dotykanie ich z zamkniętymi oczami lub bez ich oglądania. Czasami nazywana jest także agnozją dotykową lub agnozją somatosensoryczną. Istnieją dwa główne rodzaje agnozji:

Asterognozja pierwotna. Z pierwotnym typem asterognozji mamy do czynienia, gdy nie potrafimy rozpoznać fizycznych cech przedmiotu, takich jak jego kształt, faktura czy wielkość.

Astereognozja wtórna. W tym przypadku zmysł dotyku może funkcjonować prawidłowo, więc można wyczuć, jak duży jest dany przedmiot lub czy jest szorstki czy gładki. Nie można jednak rozpoznać, czym jest dany przedmiot. Możesz wyczuć wymiary i fakturę kształtu, ale nie potrafisz dopasować informacji przechowywanych w mózgu do przedmiotu.

Co jest przyczyną asterognozji?

Astereognozja występuje w przypadku uszkodzenia lub rozpadu układu nerwowego i mózgu. W normalnych warunkach organizm przetwarza i interpretuje dotyk w dwóch kluczowych etapach. Po pierwsze, nerwy i drogi czuciowe przesyłają informacje o dotyku z ciała do mózgu. Następnie płat ciemieniowy łączy i interpretuje te informacje oraz nazywa obiekt.

W odczuwanie dotyku zaangażowanych jest wiele części mózgu i układu nerwowego. Oznacza to, że astereognozja może wystąpić w przypadku uszkodzenia któregokolwiek z poniższych elementów:?

• Płat ciemieniowy

• Nerwy

• Rdzeń kręgowy

• Pień mózgu

• Wzgórze?

Do uszkodzenia tych części ciała często dochodzi z powodu guza lub utraty dopływu krwi, co powoduje uszkodzenie, rozpad tkanki mózgowej lub uraz. Do stanów powodujących astereognozję należą:

• Zakrzepy krwi, które wpływają na płat ciemieniowy lub pień mózgu

• Rak

• Nowotwory pnia mózgu

• Stwardnienie rozsiane, w którym układ odpornościowy atakuje nerwy i powoduje problemy z przesyłaniem informacji między mózgiem a ciałem

• Mózgowe porażenie dziecięce, w którym mózg nie może wysyłać komunikatów do mięśni

• Urazy głowy, takie jak złamanie kości czaszki, które powoduje zapadnięcie się czaszki

• Choroba Alzheimera

• Demencja

Jak przeprowadzić test na astereognozję?

W większości przypadków lekarz przeprowadza badanie w kierunku astereognozji po doznaniu urazu mózgu. Może to być część serii badań, które pomogą lekarzowi dokładnie zrozumieć, w jaki sposób uszkodzenie wpływa na umiejętności pacjenta.

Rozpoznawanie obiektów dotykowych. Najbardziej powszechnym testem jest test rozpoznawania obiektów dotykowych (TOR). Podczas tego badania pacjent zamyka oczy, a lekarz przez 30 sekund wkłada do jego ręki przypadkowe przedmioty, takie jak długopis czy spinacz. Poprosi o zidentyfikowanie przedmiotu, a następnie powtórzy tę czynność kilka razy. Następnie ocenia Twoją reakcję jako 2 (normalna), 1 (pewne upośledzenie) lub 0 (całkowita utrata).

Ocena sensoryczna w Nottingham. Lekarz może wykonać test TOR w ramach oceny sensorycznej metodą Nottingham. Podczas tej oceny lekarz przyciska przedmioty do ciała pacjenta, aby sprawdzić, czy pacjent czuje lekki dotyk, ukłucia i nacisk. Lekarz będzie również poruszał niektórymi kończynami, aby sprawdzić, czy pacjent wyczuwa ruch.

Łącznie badania te informują lekarza, czy pacjent jest w stanie odczuwać i interpretować dotyk oraz rozpoznawać przedmioty i kształty.

Skany obrazowe. Możliwe jest także wykonanie tomografii komputerowej (CT) lub rezonansu magnetycznego (MRI). Lekarz może zlecić te badania na wczesnym etapie, aby pomóc w znalezieniu i zdiagnozowaniu problemu leżącego u podstaw choroby. Kiedy lekarz będzie już wiedział, co się dzieje, może wykorzystać badania obrazowe, aby ustalić, gdzie dokładnie znajduje się uszkodzenie, dzięki czemu będzie mógł zaplanować proces powrotu do zdrowia.

Jak leczyć astereognozję

Leczenie astereognozji polega w pierwszej kolejności na usunięciu jej przyczyny. Jeśli pacjent doznał udaru, lekarz może podać leki obniżające ciśnienie krwi, leki rozrzedzające krew lub usunąć skrzep krwi z tętnic. Jeśli pacjent ma guza, lekarz może zastosować chemioterapię, operację lub naświetlanie.

Po wyleczeniu przyczyny choroby, pacjent będzie również poddany rehabilitacji, która pomoże mu odzyskać sprawność sensoryczną. Terapia ta może obejmować poznawanie i ponowne uczenie się różnych faktur, kształtów, rozmiarów, wagi i przedmiotów. Zazwyczaj niektóre z tych ćwiczeń trzeba wykonywać w domu, aby pomóc w nauce.

Jakie są zagrożenia związane z astereognozją?

Utrata zdolności rozpoznawania przedmiotów może mieć wpływ na codzienne życie. Umiejętności te są wykorzystywane do wielu zadań, co może utrudniać wykonywanie codziennych czynności. Możesz być niezdarny lub mieć problemy z poruszaniem się podczas trzymania przedmiotów. Na przykład, możesz wiedzieć, że jakiś przedmiot znajduje się w Twojej ręce, ale możesz mieć problem z określeniem, co to jest, co może zaburzać ruchy ręki.

W przypadku astereognozji często występują drętwiejące i niezgrabne ręce. Osoby cierpiące na chorobę Alzheimera i astereognozję mają także coraz większe problemy z pamięcią i myśleniem.

Perspektywy

Astereognozja jest częstym zjawiskiem po udarze, guzie mózgu lub urazie mózgu, a powrót do zdrowia wymaga czasu. Powrót do zdrowia może trwać kilka dni lub miesięcy, w zależności od powagi urazu. Głównym sposobem leczenia jest skupienie się na podstawowej przyczynie, ale pomocna może być także terapia polegająca na poznawaniu i ponownym uczeniu się kształtów, rozmiarów i przedmiotów. Jeśli uważasz, że cierpisz na astereognozję, porozmawiaj z lekarzem.

Nikt nie jest w stanie stwierdzić z całą pewnością, czy zespół Havana jest prawdziwym schorzeniem. Jak wypada on w porównaniu z chorobami psychogennymi z przeszłości?

W 2016 r. oficerowie CIA w Hawanie na Kubie zaczęli mieć niewyjaśnione problemy zdrowotne. Zgłaszali uporczywy, przeszywający dźwięk, po którym następowały takie objawy, jak bóle głowy, mdłości, zawroty głowy, problemy z koncentracją i utrata pamięci. Czy była to nowa dolegliwość? Czy też był to najnowszy przypadek wielowiekowego zjawiska masowej choroby psychogennej, zwanej dawniej masową histerią?

Od 2016 roku setki przypadków tego, co obecnie nazywamy syndromem hawańskim, zostały odnotowane przez pracowników amerykańskiego wywiadu i służb zagranicznych w coraz większej liczbie miejsc na świecie, w tym w Rosji i Chinach. Ponieważ większość z nich pracowała w ogniskach szpiegostwa, w otoczeniu tradycyjnych amerykańskich przeciwników, wiele osób w amerykańskim rządzie i mediach szybko zaczęło podejrzewać nieuczciwą grę.

Inni są sceptyczni i twierdzą, że za syndromem hawańskim stoi masowa choroba psychogenna (MPI). Masowa histeria to wybuch choroby fizycznej w grupie, która wydaje się mieć przyczynę organiczną lub fizjologiczną, ale w rzeczywistości wynika z przyczyn psychologicznych, często z lęku – mówi dr Gary Small, profesor psychiatrii na UCLA.

Kwestia ta jest jeszcze daleka od rozstrzygnięcia. MPI nie jest jednak zjawiskiem nowym; jego przykłady pojawiają się w historii. I choć objawy, pacjenci i miejsca występowania są różne, pewne tendencje pozostają niezmienne: choroby te często rodzą się w wyniku stresu i rozprzestrzeniają się jak ogień wśród bliskich sieci społecznych. Żadne dwie epidemie nie są dokładnie takie same, ale historia może rzucić nieco światła na obecną, niejasną sytuację: Jeśli syndrom hawański jest kolejnym MPI, jak wypada w porównaniu z MPI w przeszłości? Czy historyczne przypadki masowych chorób psychogennych mogą przyczynić się do lepszego zrozumienia tej nieuchwytnej medycznej enigmy?

Mania tańca, 1518 r.

MPI jest rozpoznawana od średniowiecza. Manię taneczną po raz pierwszy odnotowano w Europie w VII wieku i pojawiała się ona na tym kontynencie aż do XVII wieku, obejmując ogromne tłumy tańczące w sposób nieregularny przez wiele dni. Znamienny wybuch choroby w 1518 r. rozpoczął się od gorączkowego pląsania samotnej kobiety na ulicach Strasburga, na terenie dzisiejszej Francji. Teorie wyjaśniające, dlaczego grupy liczące do 400 osób poszły w jej ślady, mówią o psychozie wywołanej stresem, wynikającej z szerzących się w regionie chorób i głodu.

Procesy czarownic w Salem, 1692 r.

Cieszące się złą sławą procesy czarownic w Salem w latach 1692-1693 były reakcją na dziwne, niewytłumaczalne drgawki wielu dziewcząt. Przyczyna tych drgawek i ich interpretacja jako dowodu na istnienie czarów są nadal przedmiotem dyskusji. Jako czynniki podaje się jednak zbiorowe napięcie wywołane niedawnymi epidemiami oraz zespół stresu pourazowego związany z trwającą wojną króla Williamsa, z której wiele dziewcząt było uchodźcami.

Można zauważyć pewne prawidłowości – mówi Small. Osoby dotknięte chorobą często znajdują się w odosobnionych sytuacjach. Grupa doświadcza pewnego rodzaju stresu i nie ma sposobu na jego rozwiązanie.

Epidemia śmiechu w Tanganice, 1962 r.

Epidemia śmiechu w Tanganice w 1962 roku rozpoczęła się w prowadzonej przez misję szkole z internatem dla dziewcząt w Kaszi, w Tanzanii. Począwszy od trzech uczennic, napady śmiechu trwające nawet kilka dni rozprzestrzeniły się po całej szkole i zmusiły do jej zamknięcia. Epidemia rozprzestrzeniła się następnie na wioskę, do której powróciło kilka uczennic.

Incydent podczas zabawy szkolnej w Bostonie, 1979 r.

Small był współautorem badania dotyczącego incydentu w szkole podstawowej w Bostonie w 1979 roku, kiedy to podczas występu w przedstawieniu na zakończenie roku szkolnego wpływowy chłopiec doznał zawrotów głowy i upadł, obficie krwawiąc. Wywołało to reakcje psychogenne, w tym zawroty głowy, hiperwentylację i bóle brzucha u jednej trzeciej uczniów.

Wśród tych dzieci jest wiele czynników stresogennych, nie mówiąc już o lęku przed wynikami, jakiego doświadczają – mówi Small, którego wyniki sugerują związek między stratą w dzieciństwie, taką jak rozwód rodziców lub śmierć w rodzinie, a podatnością na MPI.

Epidemia omdleń na Zachodnim Brzegu, 1983 r.

W 1983 roku na okupowanym Zachodnim Brzegu Jordanu 943 palestyńskie dziewczęta i kilka izraelskich żołnierek zachorowało na masowe omdlenia i mdłości. Izrael i Palestyna wymieniały się oskarżeniami o prowadzenie wojny chemicznej, ale ostatecznie lokalny urzędnik służby zdrowia stwierdził, że pierwsze 20% przypadków zostało prawdopodobnie wywołanych przez niezidentyfikowany gaz, a pozostałe miały głównie podłoże psychosomatyczne, jak podaje magazyn Time.

Choroba w Santa Monica, 1989 r.

W dochodzeniu UCLA w sprawie incydentu z 1989 roku, podczas którego 247 studentów występujących w Santa Monica Civic Auditorium, w większości kobiet, gwałtownie zachorowało, zauważono, że dzieci, które widziały, jak przyjaciel zachorował, były najbardziej narażone na wystąpienie objawów, które w ten sposób przenosiły się przez sieci społeczne.

Przypadek bólu nóg w mieście Meksyk, 2006 r.

W latach 2006-2007 setki dziewcząt ze szkoły z internatem w pobliżu miasta Meksyk doświadczyły niewyjaśnionych bólów nóg, mdłości i gorączki. Była to zamknięta społeczność, a uczennicom odmówiono dostępu do telewizji i radia. Wynikające z tego niemal rodzinne więzi między nimi mogły przyczynić się do tego, co psychiatra Nashyiela Loa Zavala, która badała ten przypadek, nazwała audiowizualnym zarażeniem MPI.

Porównanie z syndromem Hawany

Istnieją podobieństwa między co najmniej niektórymi przypadkami zespołu Havana a historycznymi ogniskami MPI. MPI zwykle rozpoczyna się w małej, spójnej grupie ludzi o wyższym statusie, w sytuacji stresowej, a następnie rozprzestrzenia się.

Zaangażowanie czterech [agentów CIA] z tej samej stacji jest cechą charakterystyczną masowej choroby psychogennej, o której wiadomo, że podąża za sieciami społecznymi – mówi dr Robert Bartholomew, socjolog medyczny z Nowej Zelandii.

Większość przypadków syndromu hawańskiego to personel odizolowany z dala od domu w ambasadach, podobnie jak studenci z internatem, którzy są uczestnikami wielu epidemii MPI. Są oni związani stresującym środowiskiem pracy, znajdują się pod stałą obserwacją i prawdopodobnie wiedzą o rzekomym wykorzystaniu przez Rosję transmisji mikrofalowych w celu zakłócenia pracy amerykańskiego wywiadu. Jednak ze względów bezpieczeństwa narodowego zazwyczaj nie mogą dzielić się swoimi obawami z rodziną lub cywilnymi przyjaciółmi.

Niektóre objawy wcześniej przypisywane MPI, w tym bóle i zawroty głowy oraz nudności, zostały skojarzone z syndromem hawańskim. Bartholomew zasugerował, że przeformułowanie tych powszechnych dolegliwości przez osoby dotknięte chorobą, tak aby odzwierciedlały one to, co mówią im lekarze i władze państwowe, może przyczynić się do powstania tego zjawiska. Innymi słowy, ludzie mogą doświadczać ogólnych objawów typowych dla MPI i być podatni na złowrogie wyjaśnienia – bez żadnych dowodów na ich istnienie.

Ogniska syndromu hawańskiego są od siebie oddalone niekiedy o tysiące kilometrów, co pozornie eliminuje zarażenie audiowizualne. Jednak Internet na nowo zdefiniował pojęcie wspólnoty, wykraczając poza geograficzną bliskość. Media społecznościowe i wiadomości internetowe bez wątpienia sprawiły, że amerykańscy dyplomaci i oficerowie wywiadu są dobrze poinformowani o graficznych opisach objawów zespołu hawańskiego pochodzących od rówieśników z całego świata, z których niektórzy byli im osobiście znani z wcześniejszych postów.

Zespół Havana nie spełnia jednak wszystkich powszechnych kryteriów MPI. Small zauważył przewagę objawów [MPI] u dziewcząt lub kobiet w porównaniu z chłopcami lub mężczyznami. Rzeczywiście, MPI nieproporcjonalnie częściej dotyka młode dziewczęta niż jakiekolwiek inne grupy demograficzne. Jednak większość przypadków zespołu Havana dotyczyła mężczyzn w średnim wieku.

Nie ma zgodności co do przyczyny zespołu Havana. Teorie są różne: od godowego śpiewu świerszczy po broń soniczną. Niektórzy eksperci twierdzą, że wczesne przypadki zespołu Havana są jednoznacznym dowodem uszkodzenia neurologicznego związanego z narażeniem na promieniowanie mikrofalowe. Pozostają jednak otwarci na udział czynników psychospołecznych przynajmniej w niektórych przypadkach.

Stwierdziliśmy, że [promieniowanie mikrofalowe] jest najbardziej prawdopodobne w wyjaśnieniu podzbioru przypadków, a nie wszystkich” – mówi dr David Relman, mikrobiolog z Uniwersytetu Stanforda, który kierował badaniem zespołu Havana prowadzonym przez Narodową Akademię Nauk. Relman powiedział, że ta grupa składała się z pracowników ambasady amerykańskiej na Kubie i konsulatu USA w Guangzhou w Chinach, który był drugim miejscem, w którym zgłoszono objawy.

Dr James Giordano, profesor neurologii na Uniwersytecie Georgetown i doradca Pentagonu, powiedział, że pierwotne przypadki w hawańskiej ambasadzie miały obiektywne cechy – klinicznie relatywne, obiektywne, ważne i możliwe do udowodnienia objawy – które wskazywały na jakąś formę neurologicznego urazu lub uszkodzenia. Zauważył jednak, że tylko część z dotychczasowych przypadków na świecie została zweryfikowana jako spełniająca pełne, obiektywne kryteria kliniczne dla rodzaju anomalii zdrowotnych znanych jako syndrom hawański.

Po pięciu latach, setkach przypadków na wielu kontynentach i ciągłych, niejednoznacznych badaniach, być może nigdy nie uda się znaleźć ostatecznej odpowiedzi na pytanie, czy zespół Havana ma podłoże fizyczne czy psychogenne. Historia może jednak przynieść więcej wyjaśnień niż szpiegowskie działania z czasów zimnej wojny. Syndrom hawański ma pewne istotne różnice w stosunku do epidemii MPI z przeszłości, ale pod wieloma względami jest bardziej podobny niż nie – a paranoja w amerykańskiej społeczności wywiadowczej nie byłaby niczym niespotykanym.

Paul Rogers jest urodzonym w Wielkiej Brytanii dziennikarzem mieszkającym w Los Angeles. Ukończył Szkołę Studiów Afrykańskich i Azjatyckich na Uniwersytecie w Sussex, a jego prace ukazywały się w Los Angeles Times, National Geographic Traveler, LA Weekly i wielu innych.

Jest jedna grupa, w którą pandemia uderzyła ze szczególną siłą: studenci college’ów.

Randi*, 20-letnia koszykarka z Nashville, zmagała się z depresją od kilku lat, zanim wyjechała na studia w 2019 roku, ale nagłe przejście na zajęcia zdalne na początku pandemii COVID w marcu 2020 roku C, a następnie powrót na zupełnie inne studia jesienią tego samego roku C zniweczyły wszelkie pozory stabilności.

Wprowadzenie zagmatwanych zajęć hybrydowych i odizolowanie się od większości studentów sprawiło, że mój stan psychiczny naprawdę się pogorszył” – wspomina Randi. Okazało się, że nie mogłam wstać z łóżka, nie jadłam i zaczęłam wpadać w naprawdę szokujący schemat autodestrukcyjnych myśli i zachowań.

Randi zaczęła zastanawiać się, jak będzie wyglądało jej życie z powrotem na kampusie w semestrze wiosennym, z wciąż obowiązującymi zasadami COVID, presją związaną z jej ścieżką przedmedyczną, a przede wszystkim z tym, o czym wiedziała, że będzie miała ograniczony dostęp do usług w zakresie zdrowia psychicznego w swojej szkole, która w czasie pandemii odnotowywała bezprecedensowe zapotrzebowanie na nielicznych terapeutów dostępnych na kampusie. Podjęła trudną decyzję o wzięciu zwolnienia lekarskiego i kolejny rok spędziła w domu, koncentrując się na swoim zdrowiu psychicznym.

Ponieważ pandemia COVID-19 trwa już trzeci rok, nie jest tajemnicą, że dystans społeczny, strach przed chorobą i ciągłe zakłócanie naszych codziennych zajęć odcisnęły piętno na naszym zdrowiu psychicznym (CDC podało, że wskaźniki lęku i depresji wzrosły prawie dwukrotnie w ciągu roku od wybuchu pandemii). Jest jednak jedna grupa, w którą pandemia uderzyła ze szczególną siłą: studenci. Jak powiedział Sam*, student, który spędził większość czasu na studiach w masce, robiąc co dwa tygodnie wymazy z nosa i martwiąc się, że zachoruje: „Rzeczy, które uważałem za oczywiste, takie jak niezależne życie, osobiste przyjaźnie i umiarkowanie przewidywalna przyszłość, zostały mi odebrane w mgnieniu oka”.

Opublikowane w ubiegłym miesiącu wyniki badań naukowców z Uniwersytetu Yale potwierdzają, że w czasie trwania pandemii gwałtownie wzrósł odsetek studentów szkół wyższych, którzy doświadczyli umiarkowanej lub ciężkiej depresji, lęku, stresu i zespołu stresu pourazowego (PTSD).

Wynika to z zeszłorocznych wyników badania Healthy Minds Study Uniwersytetu Michigan, w ramach którego przebadano ponad 32 000 studentów uczelni wyższych w całym kraju i stwierdzono, że 39% z nich cierpiało na depresję, a 34% na zaburzenia lękowe. Według tego samego raportu prawie jedna czwarta studentów przyjmowała leki na problemy ze zdrowiem psychicznym, w tym antydepresanty i leki przeciwlękowe. Nawet ci, którzy nie pasowali do klinicznej definicji depresji, nie czuli się najlepiej. 60% przyznało, że w ciągu ostatniego roku potrzebowało pomocy w związku z problemami emocjonalnymi lub psychicznymi.

Przerwane życie

Wyobraź sobie, że wchodzisz w nowe życie C pełne imprez, sportu, fascynujących zajęć i nowych przyjaciół, ale także przeszkód i wyzwań związanych z poważną zmianą w życiu C a potem wszystko się urywa. Wyobraź sobie, że przez lata ciężko pracujesz, by dostać się na studia, a potem okazuje się, że wszystko wygląda zupełnie inaczej, niż się spodziewałeś, i to w chwili, gdy masz stać się bardziej niezależny i wytyczyć ścieżkę swojej przyszłości.

Na początku szkoły średniej zmagałem się z depresją, ale udało mi się z nią uporać do czasu ukończenia szkoły” – mówi Sam, który pochodzi z rodziny o niskich dochodach z Południa i jesień 2019 r. spędził na dostosowywaniu się do kultury elitarnego college’u w Massachusetts. Jednak kiedy w marcu 2020 r. cała społeczność studencka została nagle odesłana do domu, chmura depresji znów się pojawiła. Czułem się tak, jakbym stracił poczucie więzi, które tak bardzo starałem się stworzyć. Powrót do szkoły jesienią następnego roku z pewnością pomógł, ale depresja pozostała, przeplatając się przez całą pandemię – mówi. Jako osoba, która stara się kontrolować swoją przyszłość, pandemia sprawiła, że czuję się całkowicie bezradny”.

Historie takie jak ta C poczucie beznadziei, wzrost niepokoju, całkowita niepewność co do przyszłości C słyszeliśmy na kampusach uniwersyteckich przez cały czas trwania pandemii. Nasi studenci stoją przed wyzwaniem, którego nie można było sobie wyobrazić zaledwie kilka lat temu – mówi dr Molly Ansari, asystentka profesora doradztwa na Bradley University w Peoria, Il. Połączenie nauki na odległość, ograniczonych spotkań towarzyskich, żałoby po utracie oczekiwanego doświadczenia uniwersyteckiego oraz depresji i niepokoju może być receptą na katastrofę.

Center for Collegiate Mental Health at Penn State (CCMH) przebadało 43 000 studentów, którzy szukali pomocy i zapytało ich, w jaki sposób COVID negatywnie wpłynął na ich życie: 72% z nich wymieniło problemy ze zdrowiem psychicznym, 68% stwierdziło, że obniżyło to motywację, 67% mówiło o samotności, a 60% opłakiwało stracone doświadczenia i możliwości.

Wiek pełen wyzwań nawet w najlepszych czasach

Nie znaczy to, że pandemia COVID-19 jest jedyną przyczyną zawrotnych wskaźników depresji i niepokoju wśród studentów: Jeszcze zanim ktokolwiek słyszał o dystansie społecznym czy Zoomie, okres studiów był trudnym czasem dla zdrowia psychicznego. Przejście do college’u może nieść ze sobą wiele nowych czynników stresogennych, takich jak życie niezależnie od rodziny, nawiązywanie nowych przyjaźni i relacji oraz stawianie czoła większym wyzwaniom akademickim – wskazuje dr Daniel Eisenberg, profesor zarządzania i polityki zdrowotnej na UCLA i współautor raportu Healthy Minds Report, który podaje, że wskaźniki depresji i objawów lękowych wśród studentów college’u znacznie wzrastają od 2011 r., podwajają się do 2019 r. i ponownie wzrastają w czasie pandemii.

Najbardziej znaczące obawy, jakie zaobserwowaliśmy wśród studentów w związku z pandemią, to doświadczenie utraty bliskich i trudności finansowe – dodaje. Ponadto zmiany zachodzące w mózgu w okresie dojrzewania sprawiają, że wiek nastoletni jest szczytowym momentem dla pojawienia się chorób psychicznych, w tym depresji, lęków i nadużywania substancji.

Szukają pomocy, ale jej nie znajdują

Pandemię kryzysu zdrowia psychicznego pogłębia fakt, że wiele szkół wyższych nie jest w stanie nadążyć za rosnącym zapotrzebowaniem na usługi doradcze. Od małych, prywatnych szkół wyższych po duże szkoły państwowe, gazety studenckie donoszą, że studenci napotykają wiele barier w dostępie do opieki w zakresie zdrowia psychicznego. Nowy raport opublikowany przez CCMH w styczniu wykazał, co nie jest zaskoczeniem, że poradnie o największej liczbie studentów poszukujących pomocy były w stanie zapewnić mniejszą liczbę sesji dla potrzebujących studentów – nawet tych z problemami krytycznymi, takimi jak myśli samobójcze i osoby, które przeżyły napaść na tle seksualnym – niż uczelnie o niższej liczbie pacjentów. Jak wynika z raportu, możliwe, że studenci ci otrzymali pomoc w ramach poradnictwa poza swoją uczelnią.

Sam relacjonuje, że jesienią 2020 roku, po powrocie na kampus, zaczął spotykać się z terapeutą zapewnianym przez szkołę. Byli oni z pewnością pomocni, ale zapotrzebowanie na nich ze strony innych studentów było tak duże, że spotkania były krótkie i rzadkie. Według raportu CCMH średnia liczba sesji doradczych dla studentów w centrach uniwersyteckich w ubiegłym roku wyniosła 5,22, co świadczy o tym, że są one przystosowane do krótkoterminowego wsparcia w sytuacjach kryzysowych, ale nie do długoterminowej, stałej opieki, której mogą potrzebować studenci z bardziej przewlekłymi problemami. Jak wynika z raportu CCMH, w ciągu ostatnich dwóch dekad usługi doradcze w szkołach wyższych odnotowały dobrze udokumentowany gwałtowny wzrost zapotrzebowania na usługi, podczas gdy możliwości leczenia rosnącej liczby studentów poszukujących pomocy nie zostały w równym stopniu zwiększone. Tendencja ta spowodowała niepokój niemal wszystkich zainteresowanych stron i uogólnione twierdzenia, że instytucje przeżywają kryzys zdrowia psychicznego.

Dodatkowym utrudnieniem jest fakt, że gdy student mieszka w jednym stanie, a studiuje w innym, często musi zmieniać terapeutów (którzy mogą nie mieć licencji w obu stanach) i przełączać się między usługodawcami, aby wypisać recepty na antydepresanty lub inne leki.

Grace*, studentka z Południowej Dakoty, która uczęszcza do college’u na północnym wschodzie, mówi: „Dostęp do usług w zakresie zdrowia psychicznego był bardzo trudny w czasie pandemii, zwłaszcza gdy przebywaliśmy poza kampusem. Miałam cotygodniowe spotkania z terapeutą w college’u, kiedy byłam pierwszoroczniakiem, ale nie mogłam ich kontynuować na odległość, kiedy wysłano nas do domu, i od tamtej pory, mimo usilnych starań, nie udało mi się rozpocząć regularnej terapii”.

Pandemia ostatecznie ujawniła problem, który narastał w ciągu ostatniej dekady – mówi Eisenberg. Myślę, że pandemia uwypukliła to, co od wielu lat stanowi poważne wyzwanie dla zdrowia publicznego: duża część studentów i młodych ludzi w ogóle doświadcza poważnych zaburzeń emocjonalnych, a nasze systemy wsparcia z trudem za nimi nadążają.

Nadzieja na przyszłość

Dobra wiadomość jest taka, że podobnie jak wszyscy, którzy nauczyli się chodzić na siłownię w masce lub uczestniczyć w przyjęciu urodzinowym w Zoomie, także środowisko związane ze zdrowiem psychicznym w college’u uczy się dostosowywać. Po trudnym początkowym okresie przystosowawczym, wiele ośrodków było w stanie zaoferować teleterapię poprzez wideokonferencję lub telefon – mówi Eisenberg. Wiele ośrodków zaoferowało także więcej opcji, takich jak samodzielne programy cyfrowe lub zawarło umowy z zewnętrznymi dostawcami usług teleterapii, aby udostępnić studentom dodatkowych doradców.

Kolejną pozytywną zmianą jest to, że w dzisiejszej kohorcie studentów znacznie zmniejszyło się piętno związane z poszukiwaniem terapii lub przyjmowaniem leków psychiatrycznych. Z czasem zaobserwowaliśmy spadek negatywnego nastawienia do leczenia zdrowia psychicznego do tego stopnia, że obecnie zdecydowana większość studentów wyraża bardzo przychylne nastawienie” – mówi Eisenberg. Jest to mocna strona dzisiejszego pokolenia studentów. Wielu z nich posiada dużą wiedzę na temat leczenia zaburzeń psychicznych i dobrze się z nim czuje.

Jest to niewątpliwie kryzys, który rozpoczął się przed pandemią COVID-19 i prawdopodobnie będzie trwał nawet wtedy, gdy cotygodniowe wymazy z nosa i maski na twarz w uczelnianych barwach staną się reliktem przeszłości. Miejmy nadzieję, że wnioski, jakie wyciągnęliśmy, pozwolą w przyszłości stworzyć lepsze możliwości dla studentów w kryzysie.

Rok później Randi w końcu poczuła się na tyle dobrze, że mogła wrócić na kampus. Choć nadal traktuje to z przymrużeniem oka, ma nadzieję, że sytuacja się poprawi. To, co naprawdę pomogło, to leki, terapia, wsparcie emocjonalne ze strony rodziny i psów, a także oddanie się rzeczom, które kiedyś uwielbiałam robić, takim jak czytanie i pieczenie – mówi. Dużo czasu spędzałam w domu, budując dobre nawyki”. Jak dotąd, moje obciążenie pracą w połączeniu z koncentracją na mindfulness wydaje się być trwałe”.

*Imiona i nazwiska nie zostały ujawnione, aby chronić prywatność uczniów.

Lekarz wyjaśnia różne rodzaje śpiączki – co je wywołuje, jak są leczone i jakie są rokowania dla osoby w śpiączce.

Śpiączka to przedłużający się stan nieświadomości. W czasie śpiączki osoba nie reaguje na otoczenie. Osoba ta żyje i wygląda, jakby spała. Jednak, w przeciwieństwie do głębokiego snu, osoby tej nie można obudzić żadną stymulacją, w tym bólem.

Co powoduje śpiączkę?

Śpiączka jest spowodowana urazem mózgu. Uraz mózgu może być spowodowany zwiększonym ciśnieniem, krwawieniem, utratą tlenu lub nagromadzeniem toksyn. Uraz może być tymczasowy i odwracalny. Może też mieć charakter trwały.

Ponad 50% przypadków śpiączki jest związanych z urazem głowy lub zaburzeniami w układzie krążenia mózgowego. Do problemów, które mogą prowadzić do śpiączki, należą:

• Niedotlenieniowe uszkodzenie mózgu

  . Jest to stan mózgu spowodowany całkowitym brakiem tlenu w mózgu. Brak tlenu przez kilka minut powoduje śmierć komórek w tkankach mózgu. Niedotlenienie mózgu może być skutkiem ataku serca (zatrzymania akcji serca), urazu głowy, utonięcia, przedawkowania leków lub zatrucia.

• Trauma

  : Urazy głowy mogą powodować obrzęk mózgu i/lub krwawienie. Kiedy mózg puchnie w wyniku urazu, płyn napiera na czaszkę. Obrzęk może w końcu spowodować ucisk na pień mózgu, co może uszkodzić RAS (Reticular Activating System) – część mózgu odpowiedzialną za pobudzenie i świadomość.

• Opuchlizna

  : Opuchlizna tkanki mózgowej może wystąpić nawet bez dolegliwości. Czasami obrzęk może być spowodowany brakiem tlenu, zaburzeniami równowagi elektrolitowej lub hormonami.

• Krwawienie

  : Krwawienie w warstwach mózgu może spowodować śpiączkę z powodu obrzęku i ucisku po uszkodzonej stronie mózgu. Ucisk ten powoduje przemieszczenie się mózgu, powodując uszkodzenie pnia mózgu i układu RAS (wspomnianego powyżej). Wysokie ciśnienie krwi, tętniaki mózgu i guzy to nieurazowe przyczyny krwawienia w mózgu.

• Udar

  : Gdy nie ma dopływu krwi do większej części pnia mózgu lub gdy utracie krwi towarzyszy obrzęk, może dojść do śpiączki.

• Cukier we krwi

  : U osób z cukrzycą śpiączka może wystąpić, gdy poziom cukru we krwi jest bardzo wysoki. Jest to stan znany jako hiperglikemia. Hipoglikemia, czyli zbyt niski poziom cukru we krwi, również może prowadzić do śpiączki. Ten rodzaj śpiączki jest zwykle odwracalny po wyrównaniu poziomu cukru we krwi. Jednak długotrwała hipoglikemia może prowadzić do trwałego uszkodzenia mózgu i utrzymywania się śpiączki.

• Niedobór tlenu

  : Tlen jest niezbędny do funkcjonowania mózgu. Zatrzymanie krążenia powoduje nagłe odcięcie dopływu krwi i tlenu do mózgu, zwane hipoksją lub anoksją. Po resuscytacji krążeniowo-oddechowej (CPR) osoby, które przeżyły zatrzymanie krążenia, często pozostają w śpiączce. Niedobór tlenu może również wystąpić w przypadku utonięcia lub zadławienia.

• Zakażenia

  : Zakażenia ośrodkowego układu nerwowego, takie jak zapalenie opon mózgowych lub mózgu, mogą również powodować śpiączkę.

• Toksyny

  : Substancje, które normalnie występują w organizmie, mogą gromadzić się w nim do poziomu toksycznego, jeśli organizm nie pozbędzie się ich w prawidłowy sposób. Na przykład, amoniak spowodowany chorobą wątroby, dwutlenek węgla po silnym ataku astmy lub mocznik po niewydolności nerek mogą gromadzić się w organizmie do poziomu toksycznego. Narkotyki i alkohol w dużych ilościach mogą również zaburzać funkcjonowanie neuronów w mózgu.

• Napady

  : Pojedynczy napad drgawek rzadko powoduje śpiączkę. Ale ciągłe napady – zwane stanem padaczkowym – mogą. Powtarzające się napady mogą uniemożliwić mózgowi regenerację pomiędzy kolejnymi napadami. Powoduje to przedłużającą się utratę przytomności i śpiączkę.

Jakie są różne rodzaje śpiączki?

Rodzaje śpiączki mogą obejmować:

• Encefalopatia toksyczno-metaboliczna

  . Jest to ostry stan zaburzeń czynności mózgu z objawami dezorientacji i/lub majaczenia. Stan ten jest zwykle odwracalny. Przyczyny encefalopatii toksyczno-metabolicznej są różnorodne. Należą do nich choroby ogólnoustrojowe, zakażenia, niewydolność narządów i inne schorzenia.

• Trwały stan wegetatywny

  . Jest to stan ciężkiej nieprzytomności. Osoba jest nieświadoma swojego otoczenia i niezdolna do wykonywania dobrowolnych ruchów. W trwałym stanie wegetatywnym osoba może osiągnąć stan czuwania, ale bez wyższych funkcji mózgu. W trwałym stanie wegetatywnym osoba ma zachowane oddychanie, krążenie oraz cykle snu i czuwania.

• Wywołane medycznie:

  Ten rodzaj tymczasowej śpiączki lub głębokiego stanu nieświadomości jest stosowany w celu ochrony mózgu przed obrzękiem po urazie. Pacjent otrzymuje kontrolowaną dawkę środka znieczulającego, który powoduje brak czucia lub świadomości. Następnie lekarze uważnie obserwują parametry życiowe pacjenta. Dzieje się tak tylko na szpitalnych oddziałach intensywnej terapii.

?

Czy istnieje skuteczna metoda leczenia śpiączki?

Leczenie śpiączki zależy od jej przyczyny. Osoby bliskie pacjentowi znajdującemu się w śpiączce powinny udzielić lekarzom jak najwięcej informacji, aby pomóc im w ustaleniu przyczyny śpiączki. Szybka pomoc medyczna jest niezbędna do leczenia potencjalnie odwracalnych stanów. Na przykład, jeśli w mózgu występuje infekcja, konieczne może być podanie antybiotyków. W przypadku wstrząsu cukrzycowego konieczne może być podanie glukozy. Konieczna może być również operacja w celu zmniejszenia ucisku na mózg spowodowanego obrzękiem lub usunięcia guza.

Niektóre leki mogą również pomóc w zmniejszeniu obrzęku. W razie potrzeby można również podać leki w celu powstrzymania drgawek.

Ogólnie rzecz biorąc, leczenie śpiączki ma charakter wspomagający. Osoby znajdujące się w śpiączce są pod opieką oddziału intensywnej terapii i często wymagają pełnego podtrzymywania życia do czasu poprawy ich sytuacji.

Jakie jest rokowanie w przypadku śpiączki?

Rokowanie w przypadku śpiączki różni się w zależności od sytuacji. Szanse na powrót do zdrowia zależą od przyczyny śpiączki, możliwości usunięcia problemu i czasu trwania śpiączki. Jeśli problem można rozwiązać, osoba może często powrócić do poprzedniego poziomu funkcjonowania. Czasami jednak, jeśli uszkodzenie mózgu jest poważne, dana osoba może zostać trwale niepełnosprawna lub nigdy nie odzyskać przytomności.

Śpiączka będąca wynikiem zatrucia lekami ma dużą szansę na wyzdrowienie, jeśli tylko zostanie udzielona szybka pomoc medyczna. Śpiączki wynikające z urazów głowy zwykle mają wyższy wskaźnik powrotu do zdrowia niż śpiączki związane z brakiem tlenu.

Przewidywanie wyzdrowienia osoby w śpiączce może być bardzo trudne. Każda osoba jest inna i najlepiej skonsultować się z lekarzem. Jak można się spodziewać, im dłużej dana osoba pozostaje w śpiączce, tym gorsze są jej rokowania. Mimo to wielu pacjentów może się obudzić po wielu tygodniach śpiączki. Mogą oni jednak być w znacznym stopniu niepełnosprawni.

Lekarz wyjaśnia, jak diagnozuje się drżenie samoistne.

Lekarz przeprowadzi dokładną ocenę, zwracając uwagę na to, w jakiej części ciała występują drżenia, kiedy się pojawiają i czy występują inne cechy, które mogłyby wskazywać na zaburzenia ruchowe inne niż ET. Badania obrazowe, takie jak rezonans magnetyczny i tomografia komputerowa, nie są pomocne w diagnozowaniu drżenia esencjonalnego, ale mogą być wykonane w celu wykluczenia innych możliwych przyczyn drżenia.

Co jeszcze powoduje drżenie oprócz drżenia samoistnego?

Drżenie może być spowodowane wieloma innymi chorobami lub czynnikami związanymi ze stylem życia. Tym, co je rozróżnia, jest czas wystąpienia drżenia. Ważne jest, aby ustalić, czy drżenie występuje w spoczynku, przy utrzymywaniu stałej postawy lub przy wykonywaniu określonych ruchów.

Kilka różnych rodzajów leków i narkotyków może powodować drżenie. Należą do nich:

• Alkohol (używanie przewlekłe)

• Leki przeciw arytmii – takie jak amiodaron (Cordarone), prokainamid (Procanbid)

• Leki przeciwdrgawkowe – leki na drgawki, takie jak fenytoina (Dilantin) i karbamazepina (Carbatrol lub Tegretol)

• Lit – zwłaszcza w połączeniu z innymi lekami, takimi jak leki przeciwdrgawkowe lub przeciwdepresyjne

• Reglan

• Nikotyna

• Kokaina

• Albuterol?(Proventil lub Ventolin) – sprzedawany lek na astmę?

• Metylofenidat (Ritalin)

• Pseudoefedryna (Sudafed)

• Niektóre leki przeciwdepresyjne, takie jak fluoksetyna (Prozac), nortryptylina (Pamelor), paroksetyna (Paxil), sertalina (Zoloft) i inne

Inne przyczyny drżenia mogą obejmować:?Niski poziom cukru we krwi

• Odstawienie leków?

• Problemy z tarczycą

• Choroba Parkinsona

• Stwardnienie rozsiane

• Udar mózgu

Dowiedz się, jakie schorzenia mogą powodować zawroty głowy i mdłości oraz jakie inne objawy mogą im towarzyszyć.

Zazwyczaj zawroty głowy z nudnościami nie są niczym poważnym. Jeśli jednak masz takie objawy i nie wiesz, co je spowodowało, lub występują one często, powiedz o tym lekarzowi.

Zawroty głowy

Zawroty głowy to uczucie, że kręcisz się lub poruszasz, gdy jesteś nieruchomy. Objaw ten wywołuje problem z częścią ucha wewnętrznego, która utrzymuje ciało w równowadze.

Jeśli masz zawroty głowy, możesz mieć również problemy z utrzymaniem równowagi i wymiotować.

Zawroty głowy czasami ustępują samoistnie. Jeśli nie, lekarz zajmie się przyczyną problemu.

Niektóre leki mogą złagodzić zawroty głowy. Podobnie jak ćwiczenie zwane manewrem Epleya, które polega na zmianie pozycji głowy.

Jeśli zawroty głowy są bardzo silne, należy skontaktować się z lekarzem. Należy również zgłosić się do niego, jeśli:

• Jeśli wystąpi silny ból głowy, ból w klatce piersiowej, problemy z oddychaniem, szybkie bicie serca lub podwójne widzenie

• Utrata czucia w rękach lub nogach

• Dezorientacja

• Mieć problemy z chodzeniem

• Nie może przestać wymiotować

• Mieć napady drgawek

• Gorączka

?

Używanie alkoholu

Picie zbyt dużej ilości alkoholu może prowadzić do poważnych zawrotów głowy. Przyczyną zawrotów głowy jest to, że alkohol rozrzedza krew, co zmienia równowagę płynów w uchu wewnętrznym. Zawroty głowy mogą powodować mdłości. Alkohol może także podrażniać żołądek, co dodatkowo potęguje mdłości.

Jeśli wypiłeś za dużo, możesz mieć również takie objawy, jak:

• niewyraźna mowa

• Zaczerwieniona twarz

• Podwójne widzenie

• Senność

• Spowolnione odruchy

Aby uniknąć tych problemów, należy ograniczyć ilość wypijanego alkoholu. Jeśli chcesz przestać pić, ale nie możesz, skorzystaj z pomocy lekarza lub programu takiego jak Anonimowi Alkoholicy.

Jeśli po spożyciu alkoholu u Ciebie lub osoby z Tobą przebywającej wystąpią takie objawy, natychmiast zwróć się o pomoc lekarską:

• Problemy z utrzymaniem przytomności

• Powolne oddychanie

• Zimna, wilgotna, blada skóra

• Dezorientacja

• Napady

• Ciągłe wymiotowanie

Choroba lokomocyjna

Choroba lokomocyjna to zawroty głowy i mdłości występujące podczas jazdy samochodem, pociągiem, samolotem, łodzią lub w wesołym miasteczku. Niektórzy cierpią na nią po prostu podczas oglądania telewizji lub filmu. Uczucie to pojawia się, gdy dochodzi do konfliktu między tym, co widzisz, a tym, jak Twoje ciało odczuwa ruch.

Choroba lokomocyjna wywołuje również następujące objawy:

• Rzucanie się

• Bladość skóry

• Pocenie się

• Ból głowy

• Kręci mi się w głowie

Aby zapobiec chorobie lokomocyjnej, należy poprosić lekarza o propozycje leków, które można zażyć przed podróżą samolotem, samochodem lub statkiem. Nie jedz dużego posiłku przed podróżą i pij dużo wody w trakcie podróży. Usiądź przy oknie i popatrz w dal.

Ciąża

Poranne mdłości i zawroty głowy są częstymi, wczesnymi objawami ciąży. Oba objawy są prawdopodobnie spowodowane zmianami hormonalnymi.

Inne oznaki, że jesteś w ciąży to:

• Brak miesiączki

• Zmęczenie

• Obolałe i opuchnięte piersi

• Częstsze niż zwykle siusianie

• Pragnienie jedzenia

• Bóle głowy

Zadzwoń do lekarza, jeśli wystąpią następujące objawy ciężkich nudności (hyperemesis gravidarum):

• Wymiotowanie częściej niż trzy lub cztery razy dziennie lub niemożność utrzymania pokarmu w ustach

• Masz suchość w jamie ustnej i rzadko siusiasz

• Utrata więcej niż 5 funtów

• Ból i skurcze brzucha lub miednicy

• Gorączka

Zbyt częste wymiotowanie może doprowadzić do odwodnienia organizmu. Konieczne może być podawanie płynów przez kroplówkę w szpitalu.

Atak lęku

Atak lęku lub paniki ma miejsce, gdy w obliczu silnego stresu organizm przechodzi w tryb „walcz lub uciekaj”. Przyczyna jest emocjonalna, ale objawy są fizyczne.

Oprócz zawrotów głowy i mdłości, atak paniki może powodować takie objawy, jak:

• Szybkie bicie serca

• Duszność

• Trzęsienie się

• Ucisk w klatce piersiowej

• Uczucie gorąca lub zimna

• Pocenie się

Atak paniki powinien ustąpić samoistnie. Jeśli ataki te występują często, pomocna może okazać się terapia i leki.

Atak lęku może być odczuwany jako atak serca. Czasami trudno jest go odróżnić.

Zadzwoń do swojego lekarza lub pod numer 911, jeśli:

• Nagle poczujesz się niespokojny bez powodu

• Po kilku minutach objawy nadal występują

• Pojawia się również ból w klatce piersiowej lub nie można złapać oddechu

Niski poziom cukru we krwi

Cukier (glukoza) jest głównym źródłem paliwa dla organizmu. Gdy poziom cukru we krwi spada zbyt nisko, pojawiają się drżenia, zawroty głowy i mdłości. Niski poziom cukru we krwi, czyli hipoglikemia, występuje często u osób przyjmujących leki na cukrzycę.

Inne objawy niskiego poziomu cukru we krwi to:

• Pocenie się

• Potrząsanie

• Blada skóra

• Ból głowy

• Dezorientacja lub dezorientacja

Zjedz szybko działające węglowodany, takie jak te, aby podnieść poziom cukru we krwi:

• Sok owocowy

• Soda

• Miód

• Twarde cukierki, takie jak frajery lub żelki

Gdy poziom cukru we krwi wzrośnie, zjedz przekąskę lub posiłek, aby utrzymać go na stałym poziomie.

Jeśli po zjedzeniu czegoś słodkiego poziom cukru we krwi nie wzrasta, skontaktuj się z lekarzem lub pogotowiem ratunkowym.

Migrena

Migrena to rodzaj bólu głowy, który powoduje silny i pulsujący ból, często po jednej stronie głowy. Niektórzy ludzie odczuwają zawroty głowy lub mdłości podczas takiego bólu głowy.

Inne objawy migreny to:

• Plamy lub błyski światła zwane aurą

• Wrażliwość na światło, dźwięk i zapachy

• Niewyraźne widzenie

Lekarz może zaproponować leki, które zapobiegają i leczą migrenowe bóle głowy.

Niezwłocznie zwróć się o pomoc lekarską, jeśli:

• Ból jest bardzo silny lub przypomina najgorszy ból głowy w życiu

• Masz sztywność karku, gorączkę, drgawki, podwójne widzenie, osłabienie lub problemy z mówieniem

• Ból głowy pojawił się po urazie głowy lub podczas kaszlu, kichania lub wysiłku fizycznego

Atak serca

Do zawału serca dochodzi, gdy skrzep blokuje dopływ krwi do serca. Brak krwi bogatej w tlen i składniki odżywcze może spowodować uszkodzenie mięśnia sercowego. Objawami mogą być zawroty głowy i mdłości.

Jest to nagły przypadek medyczny, który wymaga szybkiego leczenia. Zadzwoń pod numer 911 lub natychmiast udaj się na pogotowie, jeśli masz takie objawy jak:

• ból, napięcie lub ucisk w klatce piersiowej, który może rozprzestrzeniać się na szyję, szczękę lub ramiona

• Duszność

• Zimne poty

• Zmęczenie

Lekarze leczą zawał serca za pomocą leków, które rozbijają skrzepy krwi i zapobiegają tworzeniu się nowych. Chirurgia może usunąć lub ominąć blokadę.

Guz mózgu

Rzadko zawroty głowy i mdłości są objawami guza mózgu. Inne objawy to:

• Silne bóle głowy

• Napady

• Zmiany w widzeniu, słyszeniu lub odczuwaniu zapachów

• Zmiany osobowości

• Utrata równowagi

Leczenie zależy od wielkości i rodzaju guza. Możliwe jest leczenie chirurgiczne, radioterapia i chemioterapia.

Skontaktuj się z lekarzem, jeśli:

• Nowe lub silne bóle głowy

• Utrata wzroku, niewyraźne widzenie lub podwójne widzenie

• Napady po raz pierwszy w życiu

• Zmiany w stanie równowagi

• Problemy z mówieniem

Masz trzęsące się ręce? To może być tego przyczyną.

Niezależnie od przyczyny, drżenie to nazwa, którą eksperci określają drżenie rąk (a czasem także głosu, głowy, ust i stóp). Jest ono bardziej powszechne, niż mogłoby się wydawać, a jego przyczyny i skutki mogą być bardzo zróżnicowane.

Drżenie podstawowe

Drżenie esencjonalne jest najczęstszym zaburzeniem powodującym drżenie. Zazwyczaj zaczyna się w rękach, ale może przenieść się na ramiona, głowę, głos lub inne części ciała.

ET różni się tym, że dotyka rąk, gdy te już się poruszają. Większość innych form drżenia ma miejsce, gdy pacjent jest nieruchomy.

Może to być spowodowane genem (lekarz może nazwać to mutacją). Oznacza to, że jeśli jedno z rodziców cierpi na drżenie, istnieje większe prawdopodobieństwo, że ty również na nie zachorujesz.

W niektórych przypadkach przyczyną są toksyny znajdujące się w środowisku. Potrzeba jednak więcej badań, aby lepiej zrozumieć te powiązania.

Kolejnym czynnikiem ryzyka jest wiek. Chociaż drżenie esencjonalne może wystąpić w każdym wieku, jest bardziej prawdopodobne u osób po 40 roku życia. Szanse na zachorowanie wzrastają wraz z wiekiem.

ET nie zagraża życiu, ale z czasem może się nasilać. Stres, zmęczenie i zbyt duża ilość kofeiny mogą pogorszyć jej przebieg. W pewnym momencie jedzenie, picie, pisanie i wszystkie inne codzienne czynności wykonywane rękami mogą stać się większym wyzwaniem.

Choroba ta może być trudna do leczenia. Istnieją leki, ale żaden z nich nie działa stale. Opcją jest operacja, a także metoda zwana głęboką stymulacją mózgu, w której lekarze wszczepiają do mózgu urządzenie pomagające kontrolować drżenie. Jeśli drżenie rąk stanowi dla Ciebie problem, zapytaj lekarza, czy takie rozwiązanie mogłoby Ci pomóc. Dowiedz się więcej o głębokiej stymulacji mózgu w leczeniu drżenia samoistnego.

Choroba Parkinsona

Drżenie jest wczesnym objawem choroby Parkinsona, na którą cierpi 10 milionów ludzi na całym świecie, z czego 60 000 w Stanach Zjednoczonych. Nie każdy, kto cierpi na tę chorobę, ma drżenie, ale większość osób we wczesnym stadium ma niewielkie ruchy w dłoni, stopie, a nawet w jednym palcu.

W większości przypadków drżenie dotyczy tylko jednej strony ciała. Najczęściej występuje ono podczas rozluźnienia mięśni. Dlatego nazywane jest drżeniem spoczynkowym.

Gdy się poruszysz, drżenie ustaje. Pomóc może nawet lekkie zgięcie palców. Podobnie jak w przypadku innych rodzajów drżenia, stres lub podniecenie mogą je nasilić.

W trakcie życia z chorobą drżenie może rozprzestrzeniać się z jednej strony ciała na drugą. Dowiedz się więcej o drżeniu w chorobie Parkinsona.

Stwardnienie rozsiane (MS)

Choroba ta, która atakuje układ odpornościowy, mózg, nerwy i rdzeń kręgowy, może również powodować drżenie rąk. Najbardziej prawdopodobne jest występowanie drżenia dłoni lub stóp. SM może powodować różne rodzaje drżenia. Najczęstsze z nich, takie jak drżenie podstawowe, występują, gdy pacjent już się porusza. Dowiedz się więcej o drżeniu w stwardnieniu rozsianym.

Odstawienie alkoholu

Drżenie jest jednym z pierwszych objawów. Jeśli nie byłeś zbyt uzależniony, drżenie może trwać tylko kilka dni. Jeśli pijesz dużo alkoholu lub przez długi czas, objawy mogą utrzymywać się przez rok, a nawet dłużej. Dowiedz się więcej o objawach odstawienia alkoholu.

To nie zawsze jest choroba

Trzęsące się ręce nie zawsze oznaczają, że jesteś chory. Czasami drżenie jest reakcją organizmu na coś:

Leki: Najczęstszym winowajcą są leki, które blokują substancję chemiczną mózgu zwaną dopaminą. Przenosi ona informacje z jednej części mózgu do drugiej. Leki te są stosowane w celu utrzymania równomiernego nastroju. Drżenie ustąpi po zaprzestaniu przyjmowania leków.

Niedobór witaminy B12: Bez niej Twój układ nerwowy nie będzie działał tak, jak powinien. Można ją znaleźć w mięsie, rybach, drobiu, jajach i produktach mlecznych. Jeśli jej ilość jest tak niska, że trzęsą Ci się ręce, lekarz poda Ci zastrzyk.

Kofeina: Filiżanka kawy lub herbaty może spowodować drżenie rąk.

Stres: Stres nasila drżenie rąk – od zmartwień finansowych i zawodowych po problemy w związkach i problemy zdrowotne. Silny gniew, skrajny głód lub brak snu mogą powodować drżenie rąk. Jest to tak zwane drżenie fizjologiczne.

Niski poziom cukru we krwi: Lekarz nazwie to hipoglikemią. Wywołuje ona naturalną reakcję organizmu na stres i powoduje drżenie.

Nadczynność tarczycy: Gruczoł ten znajduje się na szyi, tuż nad obojczykiem. Kiedy pracuje w nadmiarze, całe Twoje ciało przyspiesza. Możesz mieć problemy ze snem, Twoje serce może bić szybciej, a ręce mogą się trząść.

Uszkodzenie nerwów: Uraz, choroba lub problem z centralnym układem nerwowym może również powodować drżenie. Lekarz nazwie to neuropatią obwodową. Może ona dotyczyć dłoni i stóp.

Ponieważ przyczyny i sposoby leczenia poszczególnych rodzajów drżenia znacznie się różnią, ważne jest, aby porozmawiać z lekarzem o swojej historii i objawach.

Czy od czasu do czasu odczuwasz zawroty głowy i zastanawiasz się, dlaczego tak się dzieje? Lekarz wyjaśnia, co może być przyczyną zawrotów głowy, od niepokoju po zawroty głowy związane z położeniem.

Podczas zawrotów głowy możesz mieć wrażenie, że się kręcisz lub poruszasz, choć nie jesteś (to tzw. zawroty głowy). Możesz także odczuwać:

• światłowstręt lub omdlenie

• Niestabilność na nogach

• Zawroty głowy, jakby głowa była ciężka lub unosiła się w powietrzu

Zawroty głowy różnią się od nagłego pojawienia się zawrotów głowy, które mogą być oznaką udaru. Należy natychmiast udać się na ostry dyżur.

Wskazówki, jak radzić sobie z zawrotami głowy

Jeżeli poczujesz zawroty głowy, natychmiast usiądź lub połóż się. Zmniejszy to prawdopodobieństwo upadku. Jeśli masz zawroty głowy, pomocne może być położenie się w ciemnym, cichym miejscu z zamkniętymi oczami.

Szybką ulgę może przynieść także picie wody, zwłaszcza jeśli zawroty głowy wynikają z odwodnienia.

Jeśli masz serię zawrotów głowy, możesz zrobić pewne rzeczy, aby zwiększyć swoje bezpieczeństwo. Oto kilka z nich:

• Usuń z domu przedmioty stwarzające niebezpieczeństwo potknięcia się, takie jak dywany na podłodze, aby zmniejszyć prawdopodobieństwo upadku.

• Unikaj alkoholu, kofeiny i tytoniu, które mogą pogorszyć objawy.

• Pij wystarczającą ilość płynów i wysypiaj się.

• Należy zwracać uwagę na rzeczy, które wywołują zawroty głowy, takie jak światło, hałas i szybkie ruchy, i starać się przebywać w ich pobliżu mniej lub poruszać się wolniej.

Kiedy należy wezwać lekarza?

Jeśli zawroty głowy występują często lub trwają przez dłuższy czas, należy skontaktować się z lekarzem.

Należy natychmiast szukać pomocy, jeśli masz zawroty głowy i jednocześnie:

• ból w klatce piersiowej lub duszności

• Silny ból głowy

• Nagła zmiana w widzeniu lub słyszeniu, lub problemy z mówieniem

• Osłabienie lub drętwienie

• Uraz głowy

• Wysoka gorączka

• Sztywność karku

Jakie są przyczyny?

Utrzymanie pionu i równowagi to niełatwe zadanie dla mózgu. Potrzebuje on w tym celu informacji z kilku układów.

Lekarz może zadać Ci kilka pytań, które pomogą zawęzić przyczynę problemu: Co robiłeś przed wystąpieniem zawrotów głowy? Jak się czułeś podczas zawrotów głowy? Jak długo to trwało?

Zawroty głowy mogą być wynikiem problemów z krążeniem. Mogą one obejmować:

• Nagły spadek ciśnienia krwi. Może się to zdarzyć po zbyt szybkim wstaniu z łóżka lub zajęciu pozycji stojącej. Lekarz lub pielęgniarka mogą określić to jako niedociśnienie ortostatyczne.

• Słabe krążenie krwi. Może to być wynikiem nieregularnego bicia serca lub zawału serca. Może to być również krótkotrwałe zaburzenie dopływu krwi do mózgu, zwane przemijającym atakiem niedokrwiennym lub udarem.

Problemy z uchem wewnętrznym również mogą powodować zawroty głowy. Należą do nich:

• Zespół Menieresa. Zwykle dotyczy on tylko jednego ucha. Objawy inne niż zawroty głowy mogą obejmować dzwonienie w uchu, przytłumiony słuch, nudności lub wymioty.

• Łagodne napadowe zawroty głowy. Jest to uczucie wirowania wywołane przez poruszanie głową.

• Infekcja ucha. Może to powodować zawroty głowy. Ponadto w przewodzie słuchowym może być coś uwięzione.

Inne przyczyny zawrotów głowy to:

• Leki, takie jak antydepresanty, leki przeciwdrgawkowe, uspokajające i nasenne. Jeśli bierzesz leki na nadciśnienie, mogą one zbytnio obniżyć ciśnienie krwi, powodując uczucie omdlenia.

• Zaburzenia lękowe. Należą do nich napady paniki.

• Niski poziom żelaza we krwi. Nazywa się to również anemią. Inne oznaki anemii to zmęczenie, bladość skóry i osłabienie.

• Niski poziom cukru we krwi. Zjawisko to nazywane jest również hipoglikemią. Może to stanowić problem, jeśli pacjent jest chory na cukrzycę i stosuje insulinę. Do innych objawów należą pocenie się i niepokój.

Kto częściej miewa zawroty głowy?

Im jesteś starszy, tym większe prawdopodobieństwo wystąpienia problemów z zawrotami głowy. Z wiekiem jest też bardziej prawdopodobne, że przyjmujesz leki, których możliwym skutkiem ubocznym są zawroty głowy.

Jeśli w przeszłości miałeś zawroty głowy, prawdopodobieństwo ich ponownego wystąpienia jest większe.

Powikłania

Najpoważniejszym powikłaniem zawrotów głowy jest upadek. Niebezpieczne może być również prowadzenie pojazdów lub wykonywanie innych czynności. Jeśli zawroty głowy są spowodowane chorobą podstawową, mogą wystąpić inne problemy, jeśli choroba ta nie będzie leczona.

Zawroty głowy są częstą dolegliwością, zwłaszcza z wiekiem. Ale dlaczego tak się dzieje? Przeczytaj o 7 możliwych przyczynach zawrotów głowy, aby dowiedzieć się, jak je leczyć.

Lekarz weźmie pod uwagę wszystkie objawy i ogólny stan zdrowia pacjenta, aby ustalić, co się dzieje i jak to leczyć.

Należy natychmiast skontaktować się z lekarzem, jeśli masz zawroty głowy i mdlejesz, upadasz, nie możesz chodzić lub jeśli występuje u ciebie którykolwiek z poniższych objawów:

• Ból w klatce piersiowej

• Odmienne lub bardzo silne bóle głowy

• Uraz głowy

• Wysoka gorączka

• Nieregularna praca serca

• Napady

• Duszność

• Sztywność karku

• Nagła zmiana w mowie, widzeniu lub słyszeniu

• Wymioty

• Osłabienie lub drętwienie twarzy

• Słabość nogi lub ręki

Czy to Vertigo?

Czy masz wrażenie, że wirujesz lub pokój porusza się wokół Ciebie? To klasyczny objaw szczególnego rodzaju zawrotów głowy, zwanych zawrotami głowy. Jest to coś więcej niż tylko uczucie odchylenia od pionu i zwykle pogarsza się przy poruszaniu głową. Jest to symptom, że w uchu wewnętrznym lub w części pnia mózgu występują problemy z utrzymaniem równowagi. Najczęstszym typem jest łagodny napadowy zawrót głowy, czyli BPPV.

Ucho wewnętrzne to skomplikowany system kanałów wypełnionych płynem. Dzięki nim mózg wie, jak porusza się głowa. W przypadku BPPV drobne cząsteczki wapnia w części ucha wewnętrznego ulegają poluzowaniu i przemieszczają się w miejsca, do których nie pasują. System nie działa tak, jak powinien i wysyła mózgowi niewłaściwe sygnały.

Jest to często spowodowane naturalnym rozpadem komórek, który następuje z wiekiem. Przyczyną może być także uraz głowy.

Odczuwa się je na krótko przy pochylaniu lub obracaniu głowy, a zwłaszcza przy przewracaniu się w łóżku lub siadaniu. BPPV nie jest groźne i zwykle ustępuje samoistnie. W przeciwnym razie – lub jeśli chcesz pomóc w jego ustąpieniu – można go leczyć za pomocą specjalnych ćwiczeń głowy („ćwiczenia zmiany położenia cząsteczek”) zwanych manewrem Epleya, które mają na celu przywrócenie kawałków wapnia na swoje miejsce. Większość osób czuje się lepiej po jednym do trzech zabiegów.

Istnieją inne przyczyny zawrotów głowy, zarówno w mózgu, jak i poza nim. Może to być choroba Meniere’a (opisana poniżej), zapalenie labiryntu (opisane poniżej), guz zwany nerwiakiem akustycznym lub skutki uboczne niektórych antybiotyków. W mózgu może to być spowodowane migreną przedsionkową, stwardnieniem rozsianym, wadami rozwojowymi struktur mózgowych lub udarem spowodowanym brakiem przepływu krwi lub krwawieniem (krwotokiem) w móżdżku.

Czy to zakażenie?

Zapalenie nerwów w uszach również może powodować zawroty głowy. Może to być zarówno zapalenie nerwu przedsionkowego, jak i zapalenie labiryntu. Zapalenie nerwu przedsionkowego odnosi się do zapalenia tylko nerwu przedsionkowego, natomiast zapalenie labiryntu obejmuje zarówno nerw przedsionkowy, jak i ślimakowy. Zazwyczaj winny jest wirus. Jednak bakterie z zapalenia ucha środkowego lub opon mózgowych mogą również przedostać się do ucha wewnętrznego.

W takim przypadku zawroty głowy zwykle pojawiają się nagle. Może Ci dzwonić w uszach i możesz mieć trudności ze słyszeniem. Możesz mieć również mdłości, gorączkę i ból ucha. Objawy mogą utrzymywać się przez kilka tygodni.

Jeśli choroba jest wywołana przez wirus i nie można jej leczyć antybiotykami, leki mogą pomóc w poprawieniu samopoczucia w trakcie trwania infekcji.

Czy to choroba Meniere’a?

Choroba ta powoduje intensywne okresy zawrotów głowy, które mogą trwać godzinami. Możesz odczuwać uczucie pełności lub ucisku w jednym uchu. Inne objawy to dzwonienie w uszach, utrata słuchu i mdłości. Po ustąpieniu ataku możesz czuć się wyczerpany.

Osoby cierpiące na chorobę Meniere’a mają zbyt dużo płynu w uchu wewnętrznym. Lekarze nie wiedzą, co jest przyczyną tej choroby, nie ma też na nią lekarstwa. Leczenie polega zwykle na zmianie diety (dieta niskosolna) i podawaniu leków kontrolujących zawroty głowy.

Czy to wina krążenia?

Zawroty głowy mogą być oznaką problemów z przepływem krwi. Twój mózg potrzebuje stałego dopływu krwi bogatej w tlen. W przeciwnym razie może wystąpić światłowstręt, a nawet omdlenie.

Niektóre przyczyny słabego dopływu krwi do mózgu to zakrzepy, zatkane tętnice, niewydolność serca i nieregularne bicie serca. U wielu starszych osób nagłe stanięcie może spowodować gwałtowny spadek ciśnienia krwi.

Ważne jest, aby natychmiast zwrócić się o pomoc lekarską, jeśli masz zawroty głowy, mdlejesz lub tracisz przytomność.

Czy to wina leków?

Niektóre leki wymieniają zawroty głowy jako możliwe działanie niepożądane. Skonsultuj się z lekarzem, jeśli zażywasz

• Antybiotyki, w tym gentamycynę i streptomycynę

• Leki przeciwdepresyjne

• Leki przeciwpadaczkowe

• Leki na ciśnienie krwi

• Środki uspokajające

?

Czy to odwodnienie?

Wiele osób nie pije wystarczającej ilości płynów, aby zastąpić płyny, które tracą każdego dnia, pocąc się, oddychając i sikając. Jest to problem szczególnie dotkliwy dla osób starszych i chorych na cukrzycę.

W przypadku poważnego odwodnienia może dojść do spadku ciśnienia krwi, mózg może nie otrzymywać wystarczającej ilości tlenu, a Ty możesz odczuwać zawroty głowy. Inne objawy odwodnienia to pragnienie, zmęczenie i ciemne zabarwienie moczu.

Aby pomóc w odwodnieniu, należy pić dużo wody lub rozcieńczonego soku owocowego, a także ograniczyć picie kawy, herbaty i napojów gazowanych.

Czy to niski poziom cukru we krwi?

Osoby chore na cukrzycę muszą często sprawdzać poziom cukru (glukozy) we krwi. Jeśli poziom cukru spadnie zbyt nisko, mogą wystąpić zawroty głowy. Może to również powodować uczucie głodu, drżenie, pocenie się i dezorientację. Niektóre osoby bez cukrzycy również mają problemy z niskim poziomem cukru we krwi, ale zdarza się to rzadko.

Szybkim rozwiązaniem jest zjedzenie lub wypicie czegoś z cukrem, np. soku lub twardego cukierka.

Czy to coś innego?

Zawroty głowy mogą być oznaką wielu innych chorób, w tym:

• Migreny, nawet jeśli nie odczuwasz bólu

• Stres lub niepokój

• Choroby układu nerwowego, takie jak neuropatia obwodowa i stwardnienie rozsiane

• Guz w mózgu lub uchu wewnętrznym

W każdym z tych stanów oprócz zawrotów głowy mogą występować inne objawy. Jeśli zawroty głowy nie ustępują lub wpływają na zdolność funkcjonowania, należy skonsultować się z lekarzem, aby ustalić ich przyczynę i podjąć leczenie.

Jeśli ktoś z bliskich nagle zachowuje się jak zdezorientowany, należy natychmiast zwrócić się o pomoc. Dowiedz się, co powoduje nagłą dezorientację i jak się ją leczy.

Jeśli u Ciebie lub kogoś, kogo znasz, wystąpi nagła dezorientacja umysłowa, należy natychmiast zgłosić się do lekarza. Nie jest to normalne, niezależnie od tego, czy dana osoba jest młoda czy stara. Jeśli uda się ustalić i wyleczyć przyczynę, dezorientacja zwykle ustępuje.

Jakie są objawy?

Objawy mogą być różne. Niektóre osoby stają się ciche i wycofane, podczas gdy inne stają się nerwowe i zdenerwowane. Mogą one:

• mieć trudności z koncentracją

• Sprawiają wrażenie oszołomionych, jakby nie mogły się do końca obudzić

• Mamrocze lub mówi rzeczy, które nie mają sensu

• Nie rozpoznaje cię lub nie wie, gdzie się znajduje

• Denerwuje się i denerwuje bez powodu

• „Widzieć rzeczy, które nie są prawdziwe

Co to powoduje?

Wiele schorzeń lub problemów zdrowotnych może powodować nagłą dezorientację, a niektóre z nich są poważniejsze od innych: Należą do nich:

• nadużywanie alkoholu lub narkotyków

• Zatrucie tlenkiem węgla

• Bardzo niska ilość sodu lub wapnia w organizmie

• Cukrzyca (szczególnie niski poziom cukru we krwi lub wysoki poziom cukru we krwi)

• Zakażenia w dowolnym miejscu ciała (w tym w mózgu, płucach i drogach moczowych). Jest to szczególnie częste u osób starszych.

• Leki (w tym leki na ból, sen, lęk, depresję, alergie i astmę)

• Ból (zwłaszcza gdy pacjent otrzymuje zbyt mało lub zbyt dużo leków)

• Choroba Parkinsona

• Napady

• Udary lub mini-udary (TIA)

• Inne problemy, takie jak nowotwory oraz problemy z sercem, nerkami, wątrobą, płucami i tarczycą

Inne czynniki również mogą zwiększać prawdopodobieństwo wystąpienia nagłej dezorientacji, np. jeśli:

• Pobyt w szpitalu, zwłaszcza po operacji

• Mieć wiele problemów zdrowotnych

• Przyjmować dużo leków lub zaprzestać codziennego przyjmowania leków

• Są w wieku powyżej 65 lat

• Mają demencję

• Nie jedzą lub nie piją wystarczająco dużo

• Są bardzo przemęczeni

• Masz problemy ze wzrokiem, słuchem lub poruszaniem się

Co powinienem zrobić?

Jeśli przebywasz z osobą, która nagle stała się zdezorientowana, zadzwoń do jej lekarza lub pod numer 911. Ważne jest, aby szybko uzyskać pomoc, aby osoba ta mogła jak najszybciej poddać się leczeniu.

W czasie oczekiwania pozostań przy tej osobie. Osoba ta może być przestraszona i zdenerwowana, a nawet może być agresywna lub oddalić się. Postaraj się zachować spokój i uspokajaj ją, dopóki nie otrzyma pomocy.

Postępowanie w przypadku nagłej dezorientacji

Lekarze będą musieli ustalić problem zdrowotny, który jest przyczyną objawów. Przeprowadzą oni badanie i mogą wykonać badania krwi, zdjęcia rentgenowskie, tomografię komputerową i rezonans magnetyczny. Będą także zadawać pytania dotyczące poszczególnych osób:

• specyficzne objawy

• Leki przyjmowane codziennie

• Używanie alkoholu i narkotyków

Gdy lekarzom uda się opanować przyczynę, dezorientacja zwykle ustępuje. Powrót do zdrowia może trwać kilka godzin lub dni, a czasem dłużej. W międzyczasie niektóre osoby mogą potrzebować leków, które uspokoją je i pomogą im uporać się z dezorientacją.

W miarę poprawy stanu osoby chorej, pomocne może być:

• Upewnić się, że chory dostaje wystarczającą ilość jedzenia i picia.

• Zachęcaj je do poruszania się (z Twoją pomocą).

• Wprowadź normalny harmonogram snu.

• Otaczaj je pocieszającymi i znajomymi przedmiotami (np. zdjęciami rodzinnymi).

• Nie przytłaczaj ich zbyt dużym hałasem ani zbyt dużą liczbą gości, ale też nie izoluj ich.

Czy mogę zapobiec nagłej dezorientacji?

To zależy od przyczyny. Lekarz może powiedzieć, co należy zrobić. Jeśli jednak tobie lub komuś, kogo znasz, zdarzały się w przeszłości nagłe dezorientacje, dobrze jest:

• Upewnić się, że rodzina wie, co robić, jeśli sytuacja się powtórzy.

• Podczas każdej wizyty lekarskiej omów z lekarzem wszystkie leki przyjmowane przez Ciebie lub Twoją bliską osobę. Sprawdź, czy ich wspólne przyjmowanie jest bezpieczne.

• Przed jakimkolwiek zabiegiem chirurgicznym porozmawiaj z lekarzem, aby mógł podjąć odpowiednie kroki w celu zmniejszenia ryzyka wystąpienia nagłej dezorientacji.