Lekarz mówi ci.

Niedoczynność przysadki to stan, w którym przysadka mózgowa (mały gruczoł u podstawy mózgu) nie wytwarza jednego lub więcej hormonów lub wytwarza ich za mało. Lekarz wyjaśnia przyczyny, objawy i leczenie.

Niedoczynność przysadki mózgowej to stan, w którym przysadka mózgowa (mały gruczoł znajdujący się u podstawy mózgu) nie wytwarza jednego lub więcej hormonów lub wytwarza ich za mało. Stan ten może być wynikiem choroby przysadki mózgowej lub podwzgórza (części mózgu zawierającej hormony kontrolujące pracę przysadki mózgowej). W przypadku niskiej produkcji lub braku produkcji wszystkich hormonów przysadki, stan taki nazywany jest panhypopituitaryzmem. Stan ten może dotyczyć zarówno dzieci, jak i dorosłych.

Przysadka mózgowa wysyła sygnały do innych gruczołów, na przykład do tarczycy, w celu wytworzenia hormonów, takich jak hormon tarczycy. Hormony wytwarzane przez przysadkę mózgową i inne gruczoły mają duży wpływ na funkcje organizmu, takie jak wzrost, rozmnażanie, ciśnienie krwi i metabolizm. Jeśli jeden lub więcej z tych hormonów nie jest produkowany tak, jak powinien, może to wpływać na normalne funkcje organizmu. Niektóre problemy z hormonami, takie jak kortyzol czy hormon tarczycy, mogą wymagać natychmiastowego leczenia. Inne nie stanowią zagrożenia dla życia.

Przysadka mózgowa wytwarza wiele hormonów. Do najważniejszych z nich należą:

• Hormon adrenokortykotropowy (ACTH) jest hormonem stymulującym pracę nadnerczy (gruczołów produkujących hormony, znajdujących się powyżej lub na szczycie nerek). ACTH pobudza nadnercza do uwalniania hormonu zwanego kortyzolem, który reguluje metabolizm i ciśnienie krwi.

• Hormon stymulujący tarczycę (TSH) to hormon, który stymuluje wytwarzanie i wydzielanie hormonów tarczycy przez gruczoł tarczowy (gruczoł w układzie hormonalnym). Hormon tarczycy reguluje metabolizm organizmu i jest ważny dla wzrostu i rozwoju.

• Hormon folikulotropowy (FSH) i hormon luteinizujący (LH) to hormony kontrolujące funkcje seksualne u mężczyzn i kobiet. LH i FSH znane są również jako gonadotropiny. Działają one na jajniki lub jądra w celu pobudzenia produkcji hormonów płciowych – estrogenu w jajnikach i testosteronu w jądrach.

• Hormon wzrostu (GH) to hormon, który stymuluje prawidłowy wzrost kości i tkanek.

• Prolaktyna jest hormonem, który stymuluje produkcję mleka i wzrost piersi u kobiet.

• Hormon antydiuretyczny (ADH) jest hormonem, który kontroluje utratę wody przez nerki.

• Oksytocyna sprawia, że macica kobiety kurczy się podczas porodu i pobudza wydzielanie mleka, aby umożliwić karmienie dziecka. Pomaga ona również w przemieszczaniu się plemników u mężczyzn. Oksytocyna odgrywa również rolę w tworzeniu więzi między rodzicami a dziećmi, pobudzeniu seksualnym i poczuciu zaufania.

W niedoczynności przysadki mózgowej brakuje jednego lub więcej z tych hormonów. Brak hormonu powoduje utratę funkcji gruczołu lub narządu, który jest przez niego kontrolowany.

Przyczyny niedoczynności przysadki mózgowej

Utrata funkcji lub uszkodzenie przysadki mózgowej lub podwzgórza powoduje niski poziom lub brak hormonów. Może to być spowodowane przez:

• Guzy

• Promieniowanie

• Chirurgia

• Zakażenia, takie jak zapalenie opon mózgowych, lub różne inne schorzenia.

• Urazy głowy

• Udar lub krwawienie do mózgu

• Leki

• Stan zapalny spowodowany nieprawidłową reakcją układu odpornościowego

• Ciężka utrata krwi podczas porodu

• Mutacja genetyczna

• Sarkoidoza

• Gruźlica

W niektórych przypadkach przyczyna jest nieznana.

Objawy niedoczynności przysadki

U niektórych osób objawy mogą nie występować lub mogą pojawiać się stopniowo. U innych osób objawy mogą być nagłe i dramatyczne. Objawy zależą od przyczyny, szybkości ich wystąpienia oraz hormonu, który jest zaangażowany w proces leczenia.

• Niedobór ACTH: Objawy obejmują zmęczenie, niskie ciśnienie krwi, utratę wagi, osłabienie, depresję, nudności lub wymioty.

• Niedobór TSH: Objawy obejmują zaparcia, przyrost masy ciała, wrażliwość na zimno, spadek energii oraz osłabienie lub bóle mięśni.

• Niedobór FSH i LH: U kobiet objawy obejmują nieregularne miesiączki lub ich zatrzymanie oraz niepłodność. U mężczyzn objawy obejmują utratę owłosienia na ciele i twarzy, osłabienie, brak zainteresowania aktywnością seksualną, zaburzenia erekcji i niepłodność.

• Niedobór GH: U dzieci objawy obejmują niski wzrost, otłuszczenie wokół talii i na twarzy oraz słaby wzrost ogólny. U dorosłych objawy obejmują niski poziom energii, zmniejszenie siły i tolerancji wysiłku fizycznego, przyrost masy ciała, zmniejszenie masy mięśniowej oraz uczucie niepokoju lub depresji.

• Niedobór prolaktyny: U kobiet objawy obejmują brak produkcji mleka. U mężczyzn nie obserwuje się żadnych objawów.

• Niedobór ADH: Objawy obejmują zwiększone pragnienie i oddawanie moczu.

• Niedobór hormonu oksytocyny: Kobiety mogą mieć trudności z karmieniem piersią z powodu trudności z wypływem mleka. Niski poziom oksytocyny może również wywoływać objawy depresji.

W przypadku wystąpienia któregokolwiek z powyższych objawów należy skontaktować się z lekarzem lub pracownikiem służby zdrowia.

Diagnostyka niedoczynności przysadki

Lekarz lub pracownik służby zdrowia może wykonać badania krwi, aby określić, jaki poziom hormonów jest niski i wykluczyć inne przyczyny. Badania mogą obejmować:

• Test stymulacji ACTH (Cortrosyn)

• Test na TSH i tyroksynę

• FSH i LH oraz estradiol lub testosteron (w zależności od tego, który z nich jest odpowiedni dla danego pacjenta)

• Badanie stężenia prolaktyny

• Test stymulacji GH

• Testy stymulacji lub supresji (testy sprawdzające poziom hormonów po zażyciu określonych leków)

• Testy wzroku

W celu stwierdzenia obecności guza można wykonać rezonans magnetyczny lub tomografię komputerową przysadki mózgowej.

U dzieci można wykonać zdjęcie rentgenowskie rąk, aby ustalić, czy kości rosną prawidłowo.

Leczenie niedoczynności przysadki

Leczenie medyczne polega na stosowaniu hormonalnej terapii zastępczej i leczeniu przyczyny choroby.

Leki

Leki stosowane w leczeniu niedoczynności przysadki zastępują hormon, którego ilość jest niewystarczająca:

• Glikokortykoidy (np. hydrokortyzon) są stosowane w leczeniu niewydolności nadnerczy wynikającej z niedoboru ACTH.

• Terapia zastępcza hormonami tarczycy jest stosowana w przypadku niedoczynności tarczycy (stan, w którym produkcja tarczycy jest niska). Mogą być stosowane leki, takie jak lewotyroksyna (np. Synthroid, Levoxyl). W aktywnej postaci leku wpływa on na wzrost i rozwój tkanek.

• Niedobór hormonów płciowych leczy się hormonami odpowiednimi dla danej płci, takimi jak testosteron lub estrogen.

  • Testosteronowa terapia zastępcza (np. Androderm) jest stosowana u mężczyzn. Testosteron wspomaga i podtrzymuje rozwój drugorzędowych cech płciowych, takich jak owłosienie twarzy, u mężczyzn z niedoborem androgenów.

  • U kobiet stosuje się estrogenową terapię zastępczą (np. Premarin) z progesteronem lub bez progesteronu. Estrogeny odgrywają ważną rolę w rozwoju i utrzymaniu żeńskiego układu rozrodczego oraz drugorzędowych cech płciowych, takich jak rozwój piersi.

• Terapia zastępcza hormonem wzrostu (GH) jest stosowana u dzieci w zależności od potrzeb. Hormon wzrostu stymuluje wzrost liniowy oraz wzrost mięśni szkieletowych i narządów. Terapię GH można stosować również u dorosłych, ale nie spowoduje ona wzrostu. Przykłady obejmują somapacitan-beco (Sogroya) lub somatropinę (Humatrope lub Genotropin).

• Hormony płodności, takie jak gonadotropina, mogą pomóc w przyspieszeniu owulacji lub produkcji spermy w przypadku niepłodności.

Chirurgia

Jeśli w grę wchodzi guz, konieczna może być operacja, w zależności od jego rodzaju i umiejscowienia.

Perspektywy niedoczynności przysadki

Jeżeli hormonalna terapia zastępcza przynosi efekty, rokowanie jest dobre. Powikłania są często związane z chorobą podstawową.

Ważne są badania kontrolne u lekarza lub pracownika służby zdrowia. Lekarz może być zmuszony do dostosowania dawki hormonalnej terapii zastępczej.

Rdzeniowy zanik mięśni jest zwykle diagnozowany za pomocą prostego badania krwi. Jeśli badania genetyczne nie są w stanie potwierdzić SMA, istnieją inne sposoby, aby sprawdzić, czy dziecko cierpi na tę chorobę, która osłabia mięśnie.

Lekarz może chcieć zbadać dziecko pod kątem SMA, jeśli występują u niego takie objawy, jak:

• Słabe lub wiotkie ręce lub nogi

• Opóźnienie w osiąganiu normalnych etapów rozwoju, takich jak trzymanie głowy, przewracanie się, siadanie, wstawanie lub chodzenie

• Problemy z oddychaniem

• Problemy z jedzeniem i połykaniem

• Drganie języka

• Skrzywiony kręgosłup (skolioza)

SMA nie jest jedynym powodem, dla którego u dziecka może wystąpić osłabienie mięśni lub którykolwiek z wymienionych objawów. Dlatego, aby zdiagnozować SMA, lekarz prawdopodobnie wykona kilka czynności.

Badanie i wywiad rodzinny. Pierwszym krokiem jest ogólne badanie fizykalne. Lekarz zwróci uwagę na osłabienie mięśni i wszelkie inne objawy SMA. Będzie także zadawał pytania dotyczące wszystkich objawów występujących u dziecka. Zostaniesz również zapytany, czy w Twojej rodzinie ktoś jeszcze ma problemy z mięśniami i nerwami lub czy choruje na SMA.

Badania genetyczne. Proste badanie krwi pozwala wykryć SMA. Zmiany lub defekty w genie SMN (przetrwałego neuronu ruchowego) stwierdza się u ponad 95% osób cierpiących na to zaburzenie. Pozostałe 5% cierpi na to schorzenie z powodu rzadkiej mutacji. Jeśli badanie krwi wykaże jeden z tych problemów z genem, lekarz zleci wykonanie dalszych badań w celu potwierdzenia występowania SMA. Jeśli wyniki badań genetycznych nie będą jednoznaczne, pacjent zostanie poddany innym badaniom, aby ustalić, co się dzieje.

Elektromiogram (EMG). Badanie to pozwala określić, jak dobrze pracują mięśnie. Cienkie igły są wprowadzane do mięśnia lub grupy mięśni. Następnie mierzy się aktywność elektryczną mięśni. Badanie to pomoże także lekarzowi stwierdzić, czy nerwy zostały uszkodzone.

Badanie przewodnictwa nerwowego. Badanie to może być wykonywane razem z EMG. Badanie przewodnictwa nerwowego mierzy szybkość przemieszczania się sygnałów wzdłuż nerwów. Elektrody są umieszczane na skórze nad nerwem, a następnie przez ten obszar wysyłany jest niewielki impuls elektryczny. Łagodny wstrząs stymuluje nerwy ruchowe i czuciowe. Rejestruje się, jaka część impulsu elektrycznego dociera do nerwu, a także szybkość przemieszczania się sygnałów.

Badanie kinazy kreatynowej (CK). W tym badaniu krwi poszukuje się enzymu zwanego kinazą kreatynową. Jest on wykrywany, gdy mięśnie są uszkodzone. Poziom CK może być wysoki z wielu powodów, ale mimo to jest to badanie pomocne w diagnozowaniu SMA. U osób z SMA poziom CK jest zazwyczaj prawidłowy lub tylko nieznacznie podwyższony. Badanie CK może pomóc w wykluczeniu podobnych chorób, które dotyczą mięśni i nerwów.

Biopsja mięśnia. W przeszłości był to główny sposób diagnozowania SMA. Obecnie jest ona stosowana tylko w rzadkich przypadkach, gdy inne testy nie są w stanie potwierdzić choroby. Lekarz pobiera niewielką próbkę tkanki mięśniowej – zwykle z uda – i ogląda ją pod mikroskopem w poszukiwaniu oznak choroby.

Osłabienie mięśni może być oznaką rdzeniowego zaniku mięśni, który może wystąpić u osób w każdym wieku, ale jest genetyczną przyczyną nr 1 śmierci niemowląt. Oto, co to jest i co można z tym zrobić.

SMA jest genetyczną przyczyną śmierci nr 1 wśród niemowląt. Jednak stopień ciężkości choroby jest bardzo zróżnicowany. Wiele osób z SMA będzie prowadzić długie, produktywne życie z normalną długością życia.

Co powoduje chorobę?

SMA występuje z powodu niskiego poziomu białka znanego jako SMN. Białko to odżywia specjalne komórki, które przekazują informacje do innych komórek lub mięśni (zwane neuronami), dzięki czemu mięśnie pracują tak, jak powinny.

Niedobór SMN jest wynikiem problemów z kilkoma różnymi genami, zwanymi genami SMN1 lub SMN2.

Rdzeniowy zanik mięśni jest chorobą dziedziczną; oboje rodzice muszą mieć wadliwe geny, aby choroba przeszła na ich dziecko. Jeśli oboje rodzice są nosicielami wadliwego genu, prawdopodobieństwo, że ich dziecko zachoruje na SMA wynosi 1 na 4.

Diagnoza

Lekarz może zlecić wykonanie badania krwi w celu wykrycia wadliwych genów.

Może również zlecić:

• Testy śliny

• Biopsje mięśni (podczas których pobiera się mały fragment mięśnia i ogląda go pod mikroskopem)

• Elektromiogram (badanie, które mierzy aktywność elektryczną mięśnia lub grupy mięśni)

?

Rodzaje SMA

SMA dzieli się na kategorie w zależności od występujących objawów i wieku, w którym się one pojawiają.

Ogólnie rzecz biorąc, im więcej białka SMN jest produkowane i im później w życiu pojawiają się objawy, tym łagodniejsza jest choroba.

Typ 0: U dzieci z tym typem choroby wytwarzana jest bardzo mała ilość białka SMN. Matka może zauważyć spowolnienie ruchów dziecka jeszcze przed jego urodzeniem. Może również wcześniej urodzić dziecko. Dziecko z typem 0 może mieć wady serca i problemy z oddychaniem. Jest to najrzadsza i najcięższa postać choroby, a dzieci z tym typem rzadko dożywają 3 miesiąca życia.

Typ 1: Ten typ choroby ujawnia się zwykle po urodzeniu lub wkrótce potem. Dzieci z tą postacią mają problemy z oddychaniem, połykaniem i ssaniem. Nie są też w stanie siedzieć bez pomocy i mają problemy z podnoszeniem głowy.

Typ 2: Zwykle pojawia się, gdy dziecko ma od 7 do 18 miesięcy. Dzieci są w stanie siedzieć. Ponieważ jednak osłabienie mięśni jest szczególnie widoczne w nogach, dziecko będzie potrzebowało pomocy przy chodzeniu. Możliwa jest również skolioza (krzywy kręgosłup) i problemy z oddychaniem. Typ 2 jest mniej poważny niż typy 0 i 1.

Typ 3: Dotyczy starszych dzieci i nastolatków, którzy nauczyli się chodzić, ale później nie mogą. U nich również może wystąpić osłabienie układu oddechowego i skolioza.

Typ 4: Na typ 4 chorują starsze nastolatki lub dorośli. Osoby te mogą chodzić, ale może u nich występować ogólne osłabienie mięśni, drżenie lub drgawki, niewielkie trudności z oddychaniem lub niepełnosprawność związana z chodzeniem.

Chorobie SMA nie można zapobiec i jak dotąd nie ma na nią lekarstwa. Choroba dotyka około jednego na 11 000 urodzeń. Można jednak wykonać badanie krwi, aby sprawdzić, czy jest się nosicielem, co pomoże określić szanse na urodzenie dziecka z SMA.

Istnieją zatwierdzone przez FDA metody leczenia SMA, które mogą złagodzić objawy i spowolnić postęp choroby. Porozmawiaj z lekarzem o tym, które metody leczenia mogą być dla Ciebie najlepsze.

Jeśli cierpisz na rdzeniowy zanik mięśni, objawy zależą od rodzaju zaburzenia. Dowiedz się więcej.

Dzieci dziedziczą gen dla SMA od obojga rodziców. Około jedna na 50 osób dorosłych jest nosicielem tego genu, a około jedna na 10 000 dzieci rodzi się z tą chorobą.

Lekarzom udało się odkryć, co powoduje SMA. Obecnie klasyfikują typy choroby. To, który z nich występuje u pacjenta, zależy od tego, kiedy pojawiają się objawy i jak bardzo są one poważne. Zazwyczaj im wcześniej pojawiają się objawy SMA, tym cięższy jest przebieg choroby.

We wszystkich typach SMA najpierw dochodzi do uszkodzenia mięśni położonych najbliżej środka ciała, a następnie choroba przenosi się na mięśnie położone dalej.

Objawy wszystkich postaci SMA mogą być bardzo zróżnicowane.

Typ 0

Dzieci z tym typem rodzą się ze znacznym osłabieniem mięśni i niewielkim ich napięciem. W większości przypadków matki zauważają spadek sprawności ruchowej dziecka jeszcze przed urodzeniem.

Dzieci z typem 0 nie wykazują żadnych odruchów. Mogą urodzić się ze sparaliżowaną twarzą i zdeformowanymi stawami. Możliwe są również wady serca i problemy z oddychaniem.

Jest to najrzadsza postać choroby. Większość dzieci urodzonych z SMA typu 0 nie przeżywa dłużej niż 6 miesięcy.

Typ 1

Jest to najczęstsza postać choroby, zwana również SMA o początku niemowlęcym lub chorobą Werdniga-Hoffmanna.

Około 50% dzieci urodzonych z SMA ma typ 1. Objawy zaczynają być zauważalne w wieku 3 miesięcy.

Dzieci te:

• Mają klapkowaty wygląd z powodu słabego napięcia mięśni po obu stronach ciała

• Mają problemy z podnoszeniem głowy i przewracaniem się

• Nie potrafi siedzieć bez podparcia

Mogą mieć problemy z oddychaniem, a ich płacz może być słaby. Dzieci z typem 1 mogą mieć również trudności z uzyskaniem potrzebnych im składników odżywczych, ponieważ mają problemy z połykaniem i ssaniem.

Średnia długość życia dzieci, u których zdiagnozowano SMA typu 1, wynosi zazwyczaj 2 lata lub mniej.

Typ 2

Pośrednia postać choroby, typ 2 pojawia się zwykle, gdy dziecko ma od 7 do 18 miesięcy.

Objawy SMA typu 2 mogą być umiarkowane lub ciężkie. Zazwyczaj dzieci z tym typem choroby mogą siedzieć bez pomocy, ale wymagają pomocy przy chodzeniu.

Ze względu na słaby rozwój mięśni i słabą strukturę otaczającą kręgosłup dzieci z typem 2 mogą w różnym stopniu cierpieć na schorzenie zwane skoliozą, czyli skrzywienie kręgosłupa. Te słabe mięśnie kręgosłupa wraz z mięśniami ściany klatki piersiowej mogą również utrudniać oddychanie. Mogą również wystąpić infekcje dróg oddechowych.

Chociaż typ 2 może być dość poważny, leczenie może pomóc większości dzieci z tą postacią choroby dożyć dorosłości. ?

Typ 3

Typ 3, znany również jako choroba Kugelberga-Welandera lub młodzieńcze SMA, ujawnia się u starszych dzieci lub nastolatków. We wczesnym okresie życia mogą one stać i chodzić bez pomocy, ale z wiekiem zaczynają mieć trudności z tymi umiejętnościami motorycznymi.

U osób z SMA typu 3 mogą występować skurcze mięśni stóp. Mogą również mieć skoliozę lub problemy z oddychaniem.

W przypadku SMA typu 3 osłabienie mięśni jest bardziej widoczne w nogach niż w rękach, dlatego niektóre osoby z tym zespołem mogą być zmuszone do korzystania z wózka inwalidzkiego.

Większość osób z SMA typu 3 ma normalną długość życia.

Typ 4

Ta rzadka, łagodna postać choroby rozpoczyna się zwykle w wieku dorosłym. Objawy pojawiają się powoli i mogą obejmować:

• osłabienie mięśni, zwykle nóg lub rąk

• Drżenia

• Łagodne problemy z oddychaniem?

Chociaż nie ma lekarstwa na SMA, FDA zatwierdziła dwie metody leczenia:

• Nusinersen (Spinraza)

• Onasemnogene abeparvovec-xioi (Zolgensma)

Porozmawiaj z lekarzem o tym, które leczenie jest najlepsze dla Ciebie lub Twojego dziecka.

Głęboka stymulacja mózgu (DBS) jest stosowana w leczeniu szeregu zaburzeń ruchowych, w tym drżenia samoistnego. lekarz powie Ci więcej.

Jak skuteczna jest głęboka stymulacja mózgu?

Głęboka stymulacja mózgu przynosi umiarkowaną ulgę u około 90% pacjentów z drżeniem podstawowym.

Jak działa Głęboka Stymulacja Mózgu?

Aby leczyć drżenie podstawowe za pomocą głębokiej stymulacji mózgu, podczas zabiegu chirurgicznego we wzgórzu umieszcza się elektrody. Elektrody są połączone przewodami z urządzeniem stymulującym (zwanym generatorem impulsów lub IPG) wszczepionym pod skórę klatki piersiowej, poniżej obojczyka. Po aktywacji urządzenie wysyła ciągłe (bezbolesne) impulsy elektryczne do wzgórza, blokując impulsy powodujące drżenie. Daje to taki sam efekt jak talamotomia bez rzeczywistego niszczenia części mózgu.

IPG można łatwo zaprogramować za pomocą komputera, który wysyła sygnały radiowe do IPG. Pacjenci otrzymują specjalne magnesy, dzięki którym mogą zewnętrznie włączać lub wyłączać IPG.

W zależności od sposobu użytkowania, stymulatory mogą działać od trzech do pięciu lat. Procedura wymiany IPG jest stosunkowo prosta.

Jakie są zalety i wady głębokiej stymulacji mózgu?

Do zalet głębokiej stymulacji mózgu należą:

• Nie niszczy tkanki mózgowej i nie ogranicza możliwości leczenia w przyszłości.

• Urządzenie można usunąć w dowolnym momencie.

• Możliwość regulacji.

• Może być bardziej skuteczna w kontrolowaniu drżenia niż talamotomia, czyli zniszczenie wzgórza.

Wady głębokiej stymulacji mózgu obejmują:

• Zwiększone ryzyko infekcji spowodowane obecnością ciała obcego w organizmie

• Powtarzanie zabiegu co trzy do pięciu lat w celu wymiany baterii w urządzeniu

• Niekomfortowe odczucia, które mogą wystąpić podczas stymulacji

Kto powinien rozważyć zastosowanie Głębokiej Stymulacji Mózgu?

Rozważając głęboką stymulację mózgu, należy zwrócić uwagę na wiele ważnych kwestii. Kwestie te należy omówić ze specjalistą w dziedzinie zaburzeń ruchowych lub specjalnie przeszkolonym neurologiem.

Przed rozważeniem DBS należy wyczerpać wszystkie możliwości leczenia farmakologicznego. Operacja nie jest zalecana, jeśli leki, urządzenia zewnętrzne lub terapia mogą w wystarczającym stopniu kontrolować chorobę.

Co dzieje się podczas operacji głębokiej stymulacji mózgu?

Na podstawie tomografii komputerowej lub rezonansu magnetycznego (MRI) chirurdzy wyznaczają obszary, w których należy umieścić elektrody. Niektórzy lekarze mogą zastosować technikę elektrodorejestracji w celu mapowania i namierzenia konkretnych obszarów w mózgu, do których trzeba dotrzeć.

Po określeniu właściwego miejsca w mózgu wszczepia się elektrody stałe. Luźne końcówki umieszcza się pod skórą głowy, a nacięcie zamyka się szwami. Przewody są podłączane do małego generatora impulsów, mniej więcej wielkości rozrusznika serca, który umieszcza się pod skórą w górnej części klatki piersiowej. Dwa do czterech tygodni później IPG jest włączane i regulowane. Zanim objawy ustąpią, może minąć kilka tygodni, zanim stymulatory i leki zostaną odpowiednio dobrane.

Jakie są zagrożenia związane z głęboką stymulacją mózgu?

Tak jak w przypadku każdego zabiegu chirurgicznego, istnieje ryzyko związane z głęboką stymulacją mózgu. Istnieje niewielkie ryzyko wystąpienia poważnych i trwałych powikłań, takich jak krwawienie w mózgu, paraliż, drgawki, infekcje oraz zmiany w myśleniu, pamięci i osobowości. Ryzyko to należy omówić z lekarzem.

Czy podczas zabiegu głębokiej stymulacji mózgu będę spał?

Przez większość czasu trwania zabiegu głębokiej stymulacji mózgu pacjent pozostaje przytomny, ale znajduje się w swoistej strefie „zmierzchu”. Umożliwia to zespołowi chirurgicznemu kontakt z pacjentem podczas testowania efektów stymulacji. W miejscach wrażliwych podaje się niewielkie ilości środków znieczulenia miejscowego (leków uśmierzających ból). Zdecydowana większość osób odczuwa minimalny dyskomfort podczas zabiegu.

Czego należy się spodziewać po zabiegu głębokiej stymulacji mózgu?

Po zabiegu głębokiej stymulacji mózgu pacjent może czuć się zmęczony i obolały, ale otrzyma leki, które zapewnią mu komfort. Ponadto może wystąpić podrażnienie lub bolesność wokół szwów i miejsc wkłucia.

Jak w przypadku każdego zabiegu chirurgicznego, istnieją pewne wytyczne i ograniczenia, których należy przestrzegać po zabiegu DBS. Należy omówić je z lekarzem i zadać mu pytania przed zabiegiem. Zrozumienie tego, czego pacjent będzie doświadczał i czego może się spodziewać po zabiegu, pomoże złagodzić naturalny niepokój towarzyszący każdej procedurze medycznej.

Kiedy będę mógł wrócić do domu po operacji głębokiej stymulacji mózgu?

Średni czas pobytu w szpitalu po operacji głębokiej stymulacji mózgu wynosi od dwóch do trzech dni.

Jak należy pielęgnować miejsce operacji po powrocie do domu?

• Szwy lub zszywki zostaną usunięte po 7-10 dniach od operacji.

• Każde z czterech miejsc wkłucia powinno być przykryte plastrem do czasu wyschnięcia. W razie potrzeby należy je zmieniać codziennie.

• Głowę będzie można myć wilgotną ściereczką, omijając okolice chirurgiczne.

• Dzień po zdjęciu szwów lub zszywek można umyć włosy szamponem, ale tylko bardzo delikatnie.

• Nie należy drapać ani podrażniać miejsc zranienia.

Czy po zastosowaniu głębokiej stymulacji mózgu będę musiał ograniczyć aktywność?

• Przez dwa tygodnie po zabiegu głębokiej stymulacji mózgu nie należy wykonywać lekkich czynności. Dotyczy to prac domowych i aktywności seksualnej.

• Przez cztery do sześciu tygodni po operacji nie należy wykonywać ciężkich ćwiczeń. Dotyczy to joggingu, pływania i innych zajęć aerobowych.

• Przez co najmniej dwa tygodnie nie należy podnosić ciężarów większych niż 5 kg.

• W zależności od rodzaju wykonywanej pracy, powrót do pracy może nastąpić w ciągu czterech do sześciu tygodni.

Ostrzeżenie dotyczące głębokiej stymulacji mózgu

Należy natychmiast skontaktować się z lekarzem, jeśli po zabiegu głębokiej stymulacji mózgu wystąpi którykolwiek z poniższych objawów:

• Silne i uporczywe bóle głowy

• Krwawienie z nacięcia

• Zwiększone zaczerwienienie lub obrzęk w miejscu nacięcia

• Utrata wzroku

• Nagła zmiana w widzeniu

• Utrzymująca się temperatura 101 stopni Fahrenheita lub wyższa

Czy po głębokiej stymulacji mózgu mogę używać urządzeń elektrycznych?

Po zabiegu DBS można korzystać z większości urządzeń elektronicznych, jednak należy pamiętać, że:

• Niektóre urządzenia, takie jak czujniki kradzieży i urządzenia kontrolne, np. te znajdujące się na lotniskach, w domach towarowych i bibliotekach publicznych, mogą zostać uruchomione przez urządzenie. Przejście przez kontrolę bezpieczeństwa na lotnisku może zająć więcej czasu. Zawsze miej przy sobie wydaną kartę identyfikacyjną. Dzięki niej możesz poprosić o pomoc w ominięciu tych urządzeń.

• Możliwe będzie korzystanie z urządzeń domowych, komputerów i telefonów komórkowych. Zazwyczaj nie zakłócają one działania wszczepionego stymulatora.

• Otrzymasz magnes do aktywowania i dezaktywowania stymulatora. Magnes ten może uszkodzić telewizory, karty kredytowe i dyski komputerowe. Trzymaj go zawsze w odległości co najmniej jednej stopy od tych przedmiotów.

Lekarz wyjaśnia przyczyny, objawy i leczenie zakrzepicy zatoki jamistej – zagrażającego życiu zakrzepu krwi spowodowanego zakażeniem.

W zakrzepicy zatok jamistych skrzep krwi blokuje żyłę, która biegnie przez pustą przestrzeń pod mózgiem i za oczodołami. Żyły te przenoszą krew z twarzy i głowy z powrotem do serca.

Przyczyną zakrzepicy zatoki jamistej jest zwykle infekcja. Jednak inne czynniki mogą odgrywać pewną rolę.

Zakrzepica zatok jamistych jest poważnym schorzeniem. Powoduje śmierć nawet w 30% przypadków.

Objawy zakrzepicy zatok jamistych

Objawy zakrzepicy zatok jamistych mogą obejmować:

• Silny ból głowy, któremu często towarzyszy łzawienie

• Opuchlizna, zaczerwienienie lub podrażnienie wokół jednego lub obu oczu

• Opadające powieki

• Niemożność poruszania okiem

• Wysoka gorączka

• Ból lub drętwienie wokół twarzy lub oczu

• Zmęczenie

• Utrata wzroku lub podwójne widzenie

• Napady

• Zaburzenia stanu psychicznego, które mogą przybierać postać od dezorientacji do śpiączki

Podwójne widzenie i drgawki występują rzadko.

?

Przyczyny zakrzepicy zatok jamistych

Zakrzepica zatok jamistych jest zwykle spowodowana infekcją, która rozprzestrzeniła się poza twarz, zatoki lub zęby. Rzadziej zakrzepicę zatok jamistych mogą powodować infekcje uszu lub oczu.

Aby powstrzymać infekcję, układ odpornościowy organizmu tworzy skrzep, który zapobiega rozprzestrzenianiu się bakterii lub innych patogenów. Skrzep zwiększa ciśnienie wewnątrz mózgu. Ciśnienie to może spowodować uszkodzenie mózgu i ostatecznie doprowadzić do śmierci.

Rzadko zakrzepica zatok jamistych może być również spowodowana silnym uderzeniem w głowę.

Zakrzepica zatok jamistych występuje częściej u osób, które przyjmują pewne leki, takie jak doustne środki antykoncepcyjne, lub u osób z chorobami współistniejącymi, takimi jak niekontrolowana cukrzyca lub rak, które mogą zwiększać ryzyko zakrzepów krwi.

Testy na zakrzepicę zatoki jamistej

W celu wykrycia zakrzepicy zatok jamistych lekarze mogą zlecić badania mózgu, w tym tomografię komputerową i rezonans magnetyczny. Mogą również wykonać badanie krwi lub płynu mózgowo-rdzeniowego w celu sprawdzenia, czy nie występują objawy zakażenia.

Leczenie zakrzepicy zatok jamistych

W celu zmniejszenia obrzęku mogą być również stosowane leki kortykosteroidowe. Czasami podaje się leki rozrzedzające krew.

Lekarze leczą zakrzepicę zatoki jamistej antybiotykami w dużych dawkach, jeśli wykryją infekcję leżącą u jej podłoża. Zazwyczaj są one podawane w kroplówce.

Może być konieczna operacja w celu opróżnienia miejsca pierwotnego zakażenia.