Lekarz mówi ci.

Agnozja to stan, w którym pacjent nie rozpoznaje przedmiotów lub osób. Już dziś dowiedz się o przyczynach, objawach i możliwościach leczenia tej przypadłości.

Co powoduje agnozję?

Agnozję może wywołać wszystko, co może spowodować uszkodzenie lub zwyrodnienie mózgu. Agnozja może wystąpić, jeśli uszkodzenie wystąpi w części mózgu, która łączy wspomnienia ze zmysłami i percepcją. Obszary te mogą być zlokalizowane w płatach ciemieniowych, skroniowych lub potylicznych mózgu.

Oto najczęstsze przyczyny tego stanu.

Udar niedokrwienny. Ten rodzaj udaru występuje, gdy naczynie krwionośne doprowadzające krew do mózgu zostaje zablokowane.

Guz mózgu. Jest to masa nieprawidłowych komórek w mózgu. Mogą one być nowotworowe lub nienowotworowe. Nawet guzy nienowotworowe mogą powodować problemy z funkcjonowaniem mózgu.

Ropień mózgu. Jest to kieszeń z ropą w mózgu. Jest on spowodowany zakażeniem bakteryjnym lub grzybiczym. Ropień może powstać w wyniku urazu, zakażenia lub zabiegu chirurgicznego.

Urazowe uszkodzenie mózgu. Dochodzi do niego, gdy mózg zostaje uszkodzony w wyniku gwałtownego uderzenia lub wstrząsu głowy. Do urazowego uszkodzenia mózgu dochodzi zawsze, gdy cokolwiek przebije czaszkę i dostanie się do tkanki mózgowej.

Choroba Alzheimera.Choroba Alzheimera to zaburzenie pracy mózgu, które z czasem ulega pogorszeniu. Powoduje ona nieprawidłowe gromadzenie się białek w mózgu, które uszkadzają komórki mózgowe.

Choroba Parkinsona – otępienie.Choroba Parkinsona może prowadzić do otępienia związanego z chorobą Parkinsona. Jest ona spowodowana odkładaniem się nieprawidłowych białek w mózgu.

Rodzaje agnozji

Agnozja może mieć różne objawy w zależności od tego, gdzie zlokalizowane jest uszkodzenie. Może dotyczyć każdego z Twoich zmysłów. Zazwyczaj jednak dotyczy tylko jednego z nich. Niektóre formy agnozji powodują bardzo specyficzne i złożone objawy dotyczące jednego zmysłu.

Agnozja słuchowa. Dotyka ona zmysłu słuchu. Osoba cierpiąca na ten rodzaj agnozji może nie rozpoznać dźwięku, np. dzwonka telefonu. Ale można go usłyszeć. ?

Agnozja węchowa. Wpływa na zmysł węchu. Pacjent nadal czuje zapachy. Nie potrafisz tylko zidentyfikować, co czujesz. ?

Agnozja wzrokowa. Przy tym typie agnozji możesz widzieć zwykłe przedmioty, takie jak łyżka, ale nie wiesz, czym one są. Rozpoznajesz je, gdy ich dotkniesz.

Agnozja smakowa. Wpływa na zmysł smaku. Nie rozpoznajesz smaku, kiedy coś smakujesz. ?

Agnozja somatosensoryczna. Jest to agnozja, która wpływa na zmysł dotyku. Nie można rozpoznać czegoś znajomego, np. klucza, dotykiem, bez patrzenia na niego. Kiedy na niego spojrzysz, możesz go rozpoznać. ?

Prosopagnozja. Nazywa się to również ślepotą na twarz. Osoba cierpiąca na prozopagnozję może mieć problemy z rozpoznawaniem znajomych twarzy. Objawy prozopagnozji mogą być również poważniejsze. Mogą one uniemożliwiać rozróżnianie nieznanych twarzy. W poważnych przypadkach pacjent może nie być w stanie odróżnić twarzy od przedmiotu lub rozpoznać własnej twarzy.

Agnozja środowiskowa. Jest to niezdolność do rozpoznawania znajomych miejsc, takich jak dom czy okolica.

Achromatopsja. Jest to częściowa lub całkowita ślepota na kolory.

Symultanagnozja. Nie możesz widzieć więcej niż jednego przedmiotu lub jego części w tym samym czasie. Jeśli patrzysz na stół, na którym stoi talerz, szklanka i łyżka, możesz widzieć tylko łyżkę. Jeśli ktoś wskaże na szklankę, możesz widzieć szklankę, ale nie widzieć już łyżki. ?

Jak rozpoznaje się agnozję?

Lekarz wysłucha pacjenta i zbada go fizycznie. Może wykonać testy, aby sprawdzić, czy pacjent jest w stanie rozpoznawać przedmioty za pomocą zmysłów. Może być konieczne wykonanie badań obrazowych mózgu, takich jak tomografia komputerowa (CT) lub rezonans magnetyczny (MRI).

Jak leczy się agnozję?

Nie ma specyficznego sposobu leczenia agnozji. W miarę możliwości należy leczyć przyczynę leżącą u podstaw agnozji. Terapia mowy i terapia zajęciowa mogą pomóc pacjentowi nauczyć się kompensować agnozję. Terapeuci mogą również pomóc w doskonaleniu umiejętności komunikacyjnych, planowaniu zadań, rozwiązywaniu problemów i poprawie kontaktów z innymi.

Rokowanie w przypadku agnozji

Rokowanie w przypadku agnozji zależy od kilku czynników, takich jak:

• Gdzie znajduje się uszkodzenie mózgu

• Jak poważne jest uszkodzenie

• Jak poważne są Twoje objawy

• Jak skuteczne jest leczenie podstawowej przyczyny choroby

• Twój wiek

Poprawa stanu zdrowia może nastąpić w ciągu pierwszych 3 miesięcy, jeśli tylko uda się skutecznie wyleczyć przyczynę uszkodzenia. Poprawa może utrzymywać się do 1 roku.

Dowiedz się, co to jest przepuklina mózgowa, jak ją rozpoznać, jak leczyć i wiele więcej.

Przyczyny:

Przyczyną przepukliny mózgowej jest zazwyczaj istotne i nagłe zdarzenie mózgowe. Niektóre z tych zdarzeń to:?

• Obrzęk mózgu. Obrzęk mózgu jest często powodowany przez infekcje, takie jak odra, świnka, polio czy wścieklizna. Jednak wraz z pojawieniem się szczepionek i nowoczesnej opieki medycznej obrzęk mózgu nie występuje zbyt często.

• Uraz głowy. Tępe urazy głowy powodujące krwawienie, wstrząśnienia mózgu, pęknięcia czaszki lub krwiaki mogą łatwo doprowadzić do przepukliny mózgowej.

• Udary mózgu. Zarówno udary niedokrwienne (spowodowane zatkaniem tętnic), jak i krwotoczne (spowodowane nadmiernym krwawieniem) mogą prowadzić do przepukliny mózgowej. Udary powodują stres i uszkodzenie komórek mózgowych, co prowadzi do powstania przepuklin mózgowych.

• Guz mózgu. Przerzutowe guzy mózgu (pochodzące z innej części ciała) lub pierwotne guzy mózgu (rosnące w mózgu) powodują ciśnienie wystarczające do powstania przepukliny mózgowej.

• Ropa. W mózgu może zbierać się ropa, zwykle w wyniku jakiegoś zakażenia. To właśnie nagromadzenie płynu powoduje ciśnienie, które może przemieścić tkankę i spowodować przepuklinę.

• Radioterapia. W wyniku radioterapii często dochodzi do obrzęku mózgu. Zazwyczaj jest to obrzęk krótkotrwały, ale należy zwrócić uwagę, jeśli po radioterapii wystąpią silne bóle głowy, choroba lub drgawki.

Rodzaje przepuklin mózgowych

Pięć rodzajów przepuklin zależy od tego, jak i gdzie przemieszcza się tkanka mózgowa. Te pięć typów przepuklin mózgowych to:?

Przepukliny podnamiotowe. Dochodzi do nich w części mózgu zwanej zakrętem obręczy (cingulate gyrus). Jest to część mózgu znajdująca się tuż za płatem czołowym. Podczas tych przepuklin jądro móżdżku zostaje wepchnięte do innej części mózgu, która znajduje się znacznie głębiej i dalej w głąb czaszki.

Przepukliny transtentorialne. Dochodzi do nich, gdy płat skroniowy zostaje wciśnięty pod tentorium. Tentorium to część mózgu położona w kierunku szyi.

Przepukliny centralne. Występują one w płacie skroniowym. Płat skroniowy znajduje się w środkowej części mózgu, powyżej początku rdzenia kręgowego. Podczas przepukliny centralnej płat skroniowy zostaje zepchnięty w dół do wcięcia skroniowego, które jest najbliższą kręgosłupa częścią mózgu.

Przepukliny oponowe. Występują one w obszarze infratentorialnym mózgu. Przepuklina wypycha tkankę mózgową do obszaru łączącego czaszkę z kręgosłupem.

Objawy

Niektóre z objawów, które mogą świadczyć o przepuklinie mózgowej to:

• Dziwne lub nietypowe tętno

• Wysokie ciśnienie krwi

• Bóle głowy

• Uczucie osłabienia

• Zatrzymanie akcji serca

• Utrata przytomności

• Niezdolność do mrugania, kneblowania lub reagowania na światło?

• Nie możesz oddychać?

• Rozszerzone źrenice?

Zadzwoń pod numer 911, jeśli podejrzewasz u kogoś przepuklinę mózgową. Aby sprawdzić, czy masz przepuklinę mózgową i stwierdzić jej obecność w mózgu, lekarz prawdopodobnie wykona jedno lub kilka z poniższych badań:

• Zdjęcie rentgenowskie

• Tomografia komputerowa

• REZONANS MAGNETYCZNY

• Badania krwi

Zabiegi

Przepuklina mózgowa jest bardzo poważnym schorzeniem mózgu. Nieleczona może prowadzić do poważnego uszkodzenia mózgu, a nawet do śmierci.

W zależności od tego, która część mózgu została uszkodzona, organizm może zacząć się wyłączać i utracić podstawowe funkcje, takie jak oddychanie czy krążenie krwi. Śmierć jest bardzo możliwa w przypadku osób, które doznały przepukliny mózgowej.

W przypadku wystąpienia przepukliny mózgowej zespół medyczny będzie starał się zmniejszyć obrzęk mózgu w miarę swoich możliwości.

W zależności od przyczyn przepukliny, niektóre z metod leczenia obejmują:

• Odsączenie nadmiaru płynów w mózgu

• Przyjmowanie leków w celu zmniejszenia obrzęku

• Przyjmowanie leków specjalnie na obrzęk mózgu

• Zwiększenie częstości oddechów poprzez umieszczenie rurki w drogach oddechowych

• Rozbijanie krwi i skrzepów krwi?

• Usunięcie części czaszki w celu zmniejszenia ciśnienia wewnętrznego

Zapobieganie

Przepukliny mózgowe są zazwyczaj skutkiem nieleczonych chorób lub poważnych urazów głowy. Trudno jest zapobiec takim sytuacjom, ponieważ często są one przypadkowe. Jeśli cierpisz na poważną chorobę, taką jak guz, lub w przeszłości doznałeś poważnego urazu głowy, upewnij się, że często chodzisz do lekarza.

Dowiedz się, co to znaczy być w stanie wegetatywnym i jakie są przyczyny tego stanu.

Co powoduje stan wegetatywny?

Stan wegetatywny jest wynikiem znacznego uszkodzenia części mózgu. Mózg to obszar mózgu odpowiedzialny za świadomość. Jeśli ten obszar ulegnie uszkodzeniu, osoba może utracić zdolność świadomości.

Siatkowaty układ aktywujący to część mózgu, która kontroluje czuwanie. Jest on częścią pnia mózgu, który kontroluje automatyczne funkcje organizmu, takie jak serce, płuca, trawienie i układ odpornościowy. Jeśli ten obszar nie jest uszkodzony, ciało osoby będzie funkcjonować fizycznie i sprawiać wrażenie przytomnego, mimo braku świadomości.

Uszkodzenie móżdżku może nastąpić w wyniku urazu, utraty tlenu do mózgu, wylewu krwi do mózgu lub infekcji mózgu.

Jakie są symptomy stanu wegetatywnego?

Głównym objawem stanu wegetatywnego jest brak świadomości. Osoby w tym stanie nie wykazują typowych oznak świadomości, takich jak zdolność mówienia, reagowania na polecenia, celowego poruszania się czy unikania bodźców bólowych.

Osoba w stanie wegetatywnym ma jednak wiele normalnych funkcji fizycznych, w tym bicie serca i oddychanie. Śpi i budzi się według typowych schematów. Może przeżuwać i połykać pokarm. Może wydawać dźwięki, ale nie posługuje się językiem. W stanie czuwania mają otwarte oczy. Mogą mieć funkcjonalny odruch startowy i reagować na nagłe bodźce z otoczenia.

W celu sprawdzenia, czy mózg reaguje na polecenia lub pytania, lekarze mogą wykonać badania obrazowe. Niektóre badania, takie jak skan PET, służą poszukiwaniu uleczalnych zaburzeń, które są przyczyną braku świadomości. Lekarze mogą również wykonać funkcjonalny rezonans magnetyczny.

Jeśli po miesiącu objawy nie ulegną zmianie, diagnozę stawia się jako trwały stan wegetatywny.

Czy istnieje leczenie stanu wegetatywnego?

Po stwierdzeniu przez lekarzy, że nie ma możliwości odwrócenia skutków urazu mózgu, leczenie polega na dbaniu o potrzeby fizyczne osoby. Osoby w stanie wegetatywnym mogą żyć przez wiele lat, jeśli otrzymają odpowiednią opiekę. Może to oznaczać, że opiekę nad nimi będą sprawować pracownicy służby zdrowia w domu, lub że będą musieli przebywać w ośrodku opieki.

Osoby w stanie wegetatywnym potrzebują pomocy przy wykonywaniu takich czynności, jak jedzenie, kąpiel, wstawanie i schodzenie z łóżka. Może być konieczne założenie im rurki do karmienia. Opiekunowie muszą zwracać uwagę na ich skórę, aby uniknąć odleżyn spowodowanych zbyt długim przebywaniem w tej samej pozycji w łóżku lub na wózku inwalidzkim.

Infekcje dróg oddechowych i dróg moczowych stanowią poważne ryzyko dla osób w stanie wegetatywnym. Problemem mogą być także zakrzepy krwi ze względu na brak możliwości poruszania się. Opiekunowie powinni być przeszkoleni, aby zwracać uwagę na te potencjalne problemy zdrowotne.

Czy osoba może powrócić do stanu wegetatywnego?

Niektórzy ludzie powracają do stanu wegetatywnego, ale zazwyczaj nie jest to całkowite wyzdrowienie. Uszkodzenie mózgu prawdopodobnie spowoduje trwałą niepełnosprawność.

Wyzdrowienie jest najbardziej prawdopodobne, jeśli przyczyną stanu wegetatywnego jest uraz lub stan odwracalny, taki jak niski poziom cukru we krwi lub przedawkowanie leków. Jeśli uszkodzenie mózgu jest spowodowane brakiem tlenu po udarze lub zatrzymaniu akcji serca, wyzdrowienie jest znacznie mniej prawdopodobne.

Bardzo rzadko zdarza się, aby ktoś wyzdrowiał, jeśli stan wegetatywny trwa dłużej niż miesiąc. Niekiedy osoby po urazach głowy wracają do zdrowia w ciągu 12 miesięcy, ale zazwyczaj mają one trwałe skutki urazów.

Czy stan wegetatywny jest tożsamy ze śpiączką?

Stan wegetatywny jest czasem mylony z innymi stanami zmienionej świadomości, zwłaszcza ze śpiączką. Osoby w śpiączce również nie reagują, ale nie wykazują żadnych oznak czuwania. Pozostają w bezruchu, z zamkniętymi oczami. Wyglądają tak, jakby spały.

Istnieje również stan zwany stanem minimalnej świadomości. Osoby w tym stanie mogą mieć okresy, w których są w stanie reagować na bodźce, takie jak pytania lub polecenia. Mają zdolność do wykonywania celowych ruchów. Niektóre osoby przechodzą w stan minimalnej świadomości w ramach powrotu do zdrowia po śpiączce lub stanie wegetatywnym. W przypadku innych osób minimalna świadomość jest trwałym skutkiem urazu mózgu.

Stan wegetatywny nie jest tożsamy ze śmiercią mózgu. Osoba, u której nastąpiła śmierć mózgu, nie ma w ogóle funkcji mózgu. Jeśli jest podłączona do aparatury podtrzymującej życie, umrze, gdy tylko ta aparatura zostanie odłączona.

Dowiedz się od lekarza, jak zawroty głowy, choroba Meniere’a, zapalenie labiryntu i inne problemy mogą utrudniać utrzymanie równowagi.

1/14

Nie jest to lęk wysokości, choć wiele osób tak uważa. Tak naprawdę nie jest to nawet „zaburzenie”. Vertigo to objaw – uczucie, że Ty lub przestrzeń wokół Ciebie wiruje. Może to zaburzać równowagę lub powodować mdłości. Najczęściej powodują go schorzenia, które wpływają na ucho wewnętrzne, ale te, które mają wpływ na mózg, również mogą go wywoływać.

Łagodne napadowe pozycyjne zawroty głowy (BPPV)

2/14

Drobne kryształki wewnątrz ucha wpadają do jednego z kanałów wypełnionych płynem, często podczas uderzenia głową. Następnie, gdy się obracasz lub stoisz, kryształki te dezorientują mózg i powodują zawroty głowy, mdłości lub krótkotrwałe niekontrolowane ruchy gałek ocznych w przód i w tył. BPPV może trwać od kilku sekund do kilku minut i zazwyczaj ustępuje samoistnie. Lekarz może leczyć to zaburzenie za pomocą manewrów, które spowodują wydostanie się kryształków z przewodów słuchowych.

Zapalenie opon mózgowych

3/14

Wirus przeziębienia lub grypy, a czasem bakterie, infekują labirynt kanałów wypełnionych płynem, znajdujących się głęboko w uchu. Ten „labirynt”, który normalnie pomaga Ci utrzymać równowagę, puchnie, dezorientuje Twój mózg i powoduje zawroty głowy. Może również wystąpić gorączka, wymioty, utrata słuchu i dzwonienie w uchu (szumy uszne). Zwykle choroba ustępuje bez leczenia, ale w rzadkich przypadkach może być konieczne podanie antybiotyków, aby zwalczyć infekcję bakteryjną.

Zapalenie neuronu przedsionkowego

4/14

Wirus powoduje nagły obrzęk nerwu przedsionkowego, który łączy ucho wewnętrzne z mózgiem. Może to powodować zawroty głowy, niestabilność i mdłości, ale zazwyczaj nie powoduje utraty słuchu ani szumów usznych. Choroba może trwać od kilku godzin do kilku dni, ale całkowite wyleczenie może potrwać około miesiąca. Zwykle choroba ustępuje samoistnie, ale w przypadku nasilonych objawów konieczny może być odpoczynek w łóżku.

Choroba Meniere’a

5/14

Choroba ta, choć rzadka, może powodować poważne zawroty głowy trwające od 20 minut do kilku godzin, często z nudnościami i wymiotami. Mogą wystąpić szumy uszne, utrata słuchu i uczucie ucisku w uchu. Leki mogą zmniejszyć liczbę ataków i poprawić samopoczucie po ich wystąpieniu. Pomocna może być także zmiana diety i ćwiczenia równowagi.

Leki

6/14

Przyczyną zawrotów głowy mogą być przyjmowane przez Ciebie leki. Niektóre leki, które mogą wywoływać zawroty głowy to antybiotyki, leki przeciwdepresyjne, leki przeciwpsychotyczne, leki przeciwdrgawkowe, leki na ciśnienie krwi i leki przeciwzapalne. Jeśli zauważysz zawroty głowy lub problemy z utrzymaniem równowagi, nie przerywaj przyjmowania leków, ale natychmiast skontaktuj się z lekarzem. Może on zaproponować coś innego, co nie będzie powodować problemów.

Przetoka perylimfy (PLF)

7/14

Uderzenie w głowę może spowodować wyrwanie otworu w tkance, która oddziela wypełnione powietrzem ucho środkowe od wypełnionego płynem ucha wewnętrznego. Może to prowadzić do problemów z utrzymaniem równowagi. W uchu może dzwonić, możesz mieć uczucie wypełnienia lub wrażliwości na głośne dźwięki. Zmiany ciśnienia powietrza, np. w samolocie, mogą pogorszyć sytuację. Odpoczynek w łóżku przez tydzień lub dwa daje szansę na zagojenie się otworu. Jeśli po 6 miesiącach nadal występują problemy, można rozważyć operację.

Migrena przedsionkowa

8/14

Jedzenie, stres i inne przyczyny migreny mogą powodować uszkodzenie nerwu przedsionkowego, co czasami prowadzi do zawrotów głowy. Możesz odczuwać zawroty głowy, mdłości, wrażliwość na światło i dźwięk lub dzwonienie w uszach. Co dziwne, może nie występować rzeczywisty ból głowy. W leczeniu stosuje się zmiany w diecie, ćwiczeniach, śnie i innych nawykach. W razie potrzeby lekarz może dodać leki i fizykoterapię.

Uraz głowy

9/14

Uderzenie w głowę może zaburzyć równowagę na wiele sposobów. Oprócz uszkodzenia ucha wewnętrznego, które prowadzi do zawrotów głowy lub przetoki perylimfatycznej, może również wpłynąć na wzrok, który pomaga w utrzymaniu pionu. Może również spowodować uszkodzenie części mózgu kontrolujących ruch. Leczenie zależy od tego, co jest przyczyną problemu. Lekarz i fizykoterapeuta mogą być w stanie pomóc.

Choroba lokomocyjna

10/14

Czasami jazda łodzią, samochodem, pociągiem lub samolotem może powodować mdłości i zawroty głowy. Zwykle ustępują one po wyjściu z pojazdu. Jeśli jednak musisz pozostać na pokładzie, pomocne mogą okazać się leki. Dobrze jest również:

• Skupić się na czymś odległym.

• Trzymaj głowę nieruchomo.

• Unikaj silnych zapachów, tłustego jedzenia, kofeiny i alkoholu.

• Jedz lekkostrawnie (zwykłe krakersy i woda).

Syndrom Mal de Debarquement

11/14

Kiedy schodzisz z jachtu, możesz przez chwilę odnieść wrażenie, że ziemia porusza się jak ocean. Zauważają to nawet zawodowi żeglarze. A teraz wyobraź sobie, że to nie mija. Przez wiele tygodni lub lat kołyszesz się, bujasz lub kołysasz – przynajmniej takie odnosisz wrażenie – kiedy jesteś na stałym lądzie. Lekarze podejrzewają, że dzieje się tak dlatego, że mózg nie dostosowuje się, gdy kończy się ruch związany z podróżą. W większości przypadków dolegliwości ustępują samoistnie. Jednak czasami objawy mogą utrzymywać się przez tygodnie, a nawet lata i można sobie z nimi radzić, stosując leki i rehabilitację przedsionkową oraz ćwiczenia…?

Choroby neurologiczne

12/14

Choroby takie jak stwardnienie rozsiane, choroba Parkinsona czy spondyloza szyjna powoli uszkadzają sposób, w jaki układ nerwowy komunikuje się z mózgiem, co może wpływać na równowagę. Fizykoterapia może pomóc w opanowaniu tych objawów.

Zespół Ramsaya Hunta

13/14

Choroba ta, wraz z towarzyszącymi jej problemami z utrzymaniem równowagi, jest wynikiem zakażenia wirusem ospy wietrznej, który atakuje nerw twarzy. Powoduje on bolesną wysypkę z wypełnionymi płynem pęcherzami wokół jednego ucha. Twarz może być osłabiona i trudna do poruszania po tej samej stronie. Może również wystąpić utrata słuchu, szumy uszne i zawroty głowy. W przypadku wystąpienia tych objawów należy skontaktować się z lekarzem. Szybkie leczenie lekami przeciwwirusowymi może pomóc złagodzić ból i zapobiec pogorszeniu się stanu zdrowia.

Kiedy należy szukać pomocy w nagłych wypadkach

14/14

Nagłe problemy z utrzymaniem równowagi mogą czasami być oznaką poważnych problemów, takich jak zakrzep we krwi lub pęknięcie naczynia krwionośnego w wyniku udaru, tętniaka lub zatoru. Natychmiast zadzwoń po pogotowie, jeśli Ty lub osoba, z którą przebywasz:

• Nie możesz poruszać lub nie czujesz jednej lub obu rąk albo jednej strony twarzy

• Nie widzi na jedno lub oboje oczu?

• Mówi w sposób niejasny, niewyraźny lub zniekształcony

• Ma nagły, bolesny ból głowy?

Czy szept do ucha lub widok kogoś składającego ręczniki wywołuje u Ciebie mrowienie skóry głowy? Być może masz autonomiczną sensoryczną reakcję meridianową (ASMR).

Naukowcy dopiero niedawno zaczęli badać ASMR i wiele jeszcze o nim nie wiedzą. Eksperci wciąż sprawdzają, czy ASMR może być narzędziem pomagającym osobom cierpiącym na depresję, lęki i bezsenność.

Jakie to uczucie

Osoby piszące o doznaniach związanych z ASMR czasami nazywają je orgazmem mózgu.

Mrowienie, które wywołuje, nie jest tym samym uczuciem, co dreszcze (znane również jako dreszcze), których doznajemy po przeżyciu emocjonalnym, takim jak wysłuchanie pięknego utworu muzycznego. Eksperci twierdzą, że różnica między nimi polega na tym, gdzie je odczuwasz.

Dreszcze występują zazwyczaj na całym ciele i jednocześnie. Mrowienie w przypadku ASMR zaczyna się w głowie i na szyi, a czasem może przenieść się na ręce i nogi. Może też występować w postaci fal lub impulsów.

Co go wywołuje?

Odczucie przyjemności, które towarzyszy ASMR, może pojawić się po pewnych:

• Dźwięki

• Widoki

• Zapachy

• Tekstury

U każdego człowieka wyzwalacze są inne. Na ogół są to ciche, powtarzające się ruchy i dźwięki. Typowe przykłady to:

• Szczotkowanie włosów

• Składanie ręczników

• Przerzucanie stron czasopism

• Szepczący

• Deszcz

• Lekkie stukanie

• Chrupiące dźwięki, jak chrupanie liści lub gryzienie jabłka

• Powolne ruchy

Można je również otrzymać, gdy ktoś zwraca na nas baczną uwagę, np. podczas badania lekarskiego lub strzyżenia włosów.

ASMR jako narzędzie terapeutyczne

Uczucie odprężenia wywołane ASMR może pomóc w zasypianiu. W jednym z badań naukowcy odkryli, że większość ludzi lubi oglądać przed snem filmy z odgłosami i dźwiękami, które wywołują u nich ASMR.

W tym samym badaniu sprawdzono, jak ASMR zmienia nastrój. Większość osób stwierdziła, że wywołanie ASMR pomogło im w walce z objawami depresji.

Jest to jednak tylko chwilowe rozwiązanie. Efekt zanika kilka godzin po pojawieniu się uczucia mrowienia.

Naukowcy nie wiedzą, dlaczego ASMR ma miejsce, ani czy może leczyć stres, bezsenność, lęk, zaburzenia paniczne czy depresję. Częściowo wynika to z faktu, że każdy, kto doświadcza ASMR, odczuwa to uczucie inaczej.

Naukowcy mają nadzieję przeprowadzić więcej badań nad mózgiem podczas ASMR, aby uzyskać więcej wskazówek na ten temat.

Malformacje jamiste mózgu, czyli CCM, to pęczki naczyń krwionośnych w mózgu, które mogą powodować problemy zdrowotne.

Wielkość CCM waha się od mniej niż ćwierć cala do 4 cali.

Jakie są objawy CCM?

W około 25% przypadków CCM nie powoduje żadnych problemów zdrowotnych ani objawów. Zazwyczaj objawy pojawiają się między nastolatkiem a 50 rokiem życia (chociaż niemowlęta i dzieci również czasami wykazują objawy CCM).

Objawy mogą się różnić w zależności od umiejscowienia CCM. Mogą pojawić się szybko, a następnie ustąpić w miarę jak krwawienie z naczyń krwionośnych jest wchłaniane ponownie do organizmu. Możliwe oznaki i objawy obejmują:

• Napady

• Utrata czucia w niektórych częściach ciała

• Osłabienie mięśni

• Bóle głowy

• Utrata zdolności do poruszania się (paraliż)

• Zmiany lub utrata słuchu lub wzroku

• Krwawienie w mózgu (krwotok mózgowy), które może być poważne i może prowadzić do śmierci

Rzadziej, pacjent lub lekarz może zauważyć:

• Nietypowy wzrost mięśni

• Nietypowa struktura lub wzrost skóry

• Nagromadzenie wapnia w mózgu

• Dodatkowy wzrost naczyń krwionośnych w oku (zwłaszcza w siatkówce)

Co powoduje CCM?

Ściany małych naczyń krwionośnych (kapilar), z których zbudowane są CCM, są cieńsze niż zwykle, co zwiększa prawdopodobieństwo ich przeciekania. W ścianach brakuje również pewnych włókien, które normalnie sprawiają, że naczynia krwionośne mogą się rozciągać, a następnie ponownie rozciągać. Tak więc, gdy ich kształt zmienia się z powodu dużego przepływu krwi, naczynia te mają tendencję do pozostawania w dziwnych, otwartych przestrzeniach, które lekarze nazywają jamami – stąd ich nazwa malformacje jamiste.

W większości przypadków lekarze nie wiedzą, co powoduje powstawanie CCM. W około 20% przypadków osoby z CCM dziedziczą je od swoich rodziców. Naukowcy zidentyfikowali pewne geny, które wydają się odgrywać rolę w powstawaniu CCM, ale konieczne są dalsze badania.

Jak lekarze diagnozują CCM?

Jeśli lekarz podejrzewa CCM, przeprowadzi pełny wywiad medyczny, zbada cię osobiście i zapyta o wszelkie objawy. Wykona zdjęcia mózgu za pomocą rezonansu magnetycznego, elektroencefalogramu (EEG) lub tomografii komputerowej, aby poszukać pewnych wzorców przepływu krwi, które sugerują CCM. Do postawienia ostatecznej diagnozy mogą również wykorzystać badania krwi i analizę genetyczną.

Jak lekarze leczą CCM?

Lekarz może po prostu leczyć objawy CCM. Na przykład, może przepisać leki przeciwpadaczkowe w celu leczenia napadów spowodowanych CCM, leki przeciwbólowe na bóle głowy i ćwiczenia rehabilitacyjne na objawy fizyczne, takie jak osłabienie lub częściowy paraliż.

Jeśli lekarze wykryją CCM bez objawów, prawdopodobnie będą chcieli regularnie monitorować je za pomocą rezonansu magnetycznego. W niektórych przypadkach mogą zasugerować podawanie leków przeciwdrgawkowych w celu ochrony przed ewentualnymi przyszłymi objawami, takimi jak napady drgawkowe.

W niektórych poważnych przypadkach lekarz może chcieć zająć się CCM bezpośrednio. Może wtedy porozmawiać z pacjentem o ewentualnej operacji. Ogólnie rzecz biorąc, jest to możliwe, gdy spełnione są następujące warunki:

• Nie jesteś w stanie kontrolować napadów za pomocą leków.

• CCM jest oczywistą przyczyną napadów.

• CCM znajduje się w miejscu o niskim ryzyku operacji mózgu.

Lekarz może również rozważyć operację, jeśli pacjent przebył co najmniej jeden wylew krwi do mózgu, który spowodował objawy lub jeśli objawy powoli się pogarszają z powodu CCM. W takich przypadkach, jak zawsze, ty i twój zespół medyczny będziecie musieli rozważyć ryzyko operacji w stosunku do możliwych korzyści.

Jakie są rokowania dla osób z CCM?

Perspektywy są bardzo różne, w zależności od indywidualnego przypadku.

Wiele osób z CCM nigdy nie dowie się, że je ma, ponieważ nie będą miały żadnych objawów. (Około jedna czwarta osób nigdy nie ma objawów.) Inne osoby mogą mieć tylko niewielkie lub sporadyczne objawy, które można łatwo opanować odpoczynkiem i lekami.

Poważniejsze przypadki mogą jednak powodować objawy zmieniające życie lub nawet trwałe. W takich przypadkach, o ile to możliwe, konieczna jest operacja.

Niestety, lekarze nie znają sposobu na zapobieganie CCM. Naukowcy mają nadzieję, że badania nad genami doprowadzą w końcu do opracowania metod leczenia zapobiegawczego.

Umysł to niesamowita rzecz. Zawiera miliardy komórek nerwowych, które łączą go z resztą ciała. Sprawdź, ile wiesz o tym niesamowitym organie, rozwiązując ten quiz dla lekarzy.

Jaki procent swojego mózgu wykorzystujesz?

• 10%

• 50%

• 100%

Jaki procent mózgu wykorzystujesz?

Poprawnie! Odpowiedziałeś:

Pogląd, że nie używasz wszystkich części mózgu, jest rozpowszechnionym mitem. Badania skanowania mózgu wykazują, że wszystkie jego obszary są aktywne. Dlatego produkty, które twierdzą, że wykorzystują „resztę mózgu”, tak naprawdę nic nie dają.

Uzyskaj wyniki

W jakim wieku mózg zazwyczaj przestaje się rozwijać?

• Nastolatki

• 20-latkowie i 30-latkowie

• 50s

W jakim wieku mózg zazwyczaj przestaje się rozwijać?

Prawidłowo! Odpowiedziałeś:

Nie bez powodu, aby wypożyczyć samochód, trzeba czekać do 25 roku życia. Nastolatki i młodzi dorośli myślą za pomocą amygdali – części mózgu, którą rządzą emocje. Dorośli używają racjonalnej części mózgu, zwanej korą przedczołową. Jest to obszar, który każe myśleć o długofalowych skutkach pewnych działań.

Uzyskaj wyniki

Niektórzy ludzie są praworęczni (kreatywni), a inni są leworęczni (logiczni).

• Prawda

• False

Niektórzy ludzie są praworęczni (kreatywni), a inni są leworęczni (logiczni).

Poprawnie! Odpowiedziałeś:

O sposobie myślenia nie decyduje to, której strony mózgu używasz. Obie strony współpracują ze sobą przy każdym zadaniu umysłowym. Mitem jest, że osoby myślące logicznie używają lewej strony mózgu, a osoby myślące emocjonalnie i kreatywnie – prawej.

Uzyskaj wyniki

Jakiego koloru jest Twój mózg?

• Szary

• Biały

• Różne kolory

Jakiego koloru jest Twój mózg?

Prawidłowo! Odpowiedziałeś:

Ludzki mózg jest często przedstawiany jako matowa, szara masa. Ma on jednak nie tylko szarą materię, ale także białą, a jego naczynia krwionośne są czerwone. Obszar w środku jest czarny. Dlaczego więc mózgi w muzeach są zawsze szare? Winne są substancje chemiczne, które je konserwują, takie jak formaldehyd.

Pobierz Wyniki

Jaki wpływ na niemowlęta ma słuchanie muzyki klasycznej?

• Podnosi IQ

• Poprawia czas reakcji

• Nie ma żadnego wpływu

Jaki wpływ na niemowlęta ma słuchanie muzyki klasycznej?

Prawidłowo! Odpowiedziałeś:

Naukowcy uważali kiedyś, że słuchanie Mozarta podnosi IQ uczniów. W oparciu o te wyniki popularne stały się płyty CD i DVD z muzyką klasyczną dla niemowląt. Najnowsze badania pokazują jednak, że nie mają one żadnego rzeczywistego wpływu na inteligencję.

Uzyskaj wyniki

Co dzieje się z mózgiem podczas snu?

• Wyłącza się

• Odpoczywa?

• Jest zajęty

Co dzieje się z mózgiem podczas snu?

Prawidłowo! Odpowiedziałeś:

Podczas gdy ciało odpoczywa w czasie snu, mózg pozostaje aktywny. Wykonuje wiele funkcji organizmu, np. oddychanie, i porządkuje informacje z całego dnia. Zapisuje w pamięci to, czego się nauczyłeś. Proces ten nazywa się konsolidacją. Usuwa również pewne rodzaje odpadów, które z czasem mogą prowadzić do demencji.

Pobierz wyniki

Ile nowych komórek mózgowych powstaje dziennie u dorosłych?

• Brak

• 100 do 350

• Około 700

Ile nowych komórek mózgowych powstaje w ciągu doby u dorosłych?

Prawidłowo! Odpowiedziałeś:

Kiedyś sądzono, że rodzisz się z wszystkimi komórkami mózgowymi. Prawda jest jednak taka, że ulegają one rotacji. Z czasem tracimy komórki mózgowe, ale też ich przybywa. Pewne nawyki, takie jak ćwiczenia fizyczne, mogą zwiększyć liczbę komórek mózgowych. Jednak wiele z nich obumiera w ciągu tygodnia, jeśli nie są używane. Dlatego właśnie angażowanie mózgu i uczenie się nowych umiejętności może utrzymać go w zdrowiu.

Uzyskaj wyniki

Ludzie uczą się lepiej, gdy są nauczani w preferowany przez siebie sposób, np. za pomocą obrazów, słów, dźwięku lub dotyku.

• Prawda

• False

Ludzie uczą się lepiej, gdy są nauczani zgodnie z preferowanym przez nich stylem uczenia się, np. za pomocą obrazów, słów, dźwięku lub dotyku.

Poprawnie! Odpowiedziałeś:

Niektórzy ludzie lubią, gdy nowe informacje wyjaśnia się za pomocą słów. Inni wolą oglądać je na zdjęciach. Jednak badania nie wykazały, że ludzie uczą się lepiej, gdy są nauczani w określonym stylu. Wniosek z tego taki: Możesz chcieć przeczytać te instrukcje, ale równie dobrze przyswoisz sobie tę umiejętność, jeśli ich wysłuchasz.

Uzyskaj wyniki

Co dzieje się w Twoim mózgu, gdy uczysz się nowych rzeczy?

• Rosną nowe komórki mózgowe

• Tworzą się nowe połączenia

• Pojawiają się nowe zmarszczki

Co dzieje się w Twoim mózgu, kiedy uczysz się nowych rzeczy?

Poprawnie! Odpowiedziałeś:

Za każdym razem, gdy się czegoś uczysz, komórki mózgowe powiększają się o włókna. Tworzą one połączenia zwane synapsami. Komunikaty są przesyłane z jednej komórki do drugiej. Te połączenia są delikatne. Mogą zanikać. Ale im więcej ćwiczysz daną umiejętność lub dyskutujesz na dany temat, tym grubsze stają się połączenia. To pomaga zapamiętać to, czego się nauczyłeś.

Uzyskaj wyniki

W jakim wieku najlepiej przyswajać nowe informacje?

• Wiek 3 lata i mniej

• Od 11 do 18 lat

• Dowolny wiek

W jakim wieku najlepiej przyswajać nowe informacje?

Poprawnie! Odpowiedziałeś:

Może się wydawać, że mózgi niemowląt są gąbkami, które wchłaniają najwięcej informacji. Jednak Ty zawsze możesz nauczyć się czegoś nowego. Badania wykazują, że mózg może się rozwijać i zmieniać w każdym wieku. Jedno z badań wykazało, że część mózgu zwana hipokampem jest większa u taksówkarzy niż u kierowców autobusów, ponieważ muszą oni zapamiętywać wiele ulic w mieście, a nie stałą trasę.

Pobierz Wyniki

Jaki procent Twojej inteligencji jest uwarunkowany przez geny?

• 10%

• 50%

• 80%

Jaki procent Twojej inteligencji jest uwarunkowany genami?

Poprawnie! Odpowiedziałeś:

Twoja sprawność umysłowa zależy od wielu różnych czynników. Genetyka jest jedną z nich. Ważną rolę odgrywa również życie rodzinne, wykształcenie, zasoby naturalne i odżywianie.

Pobierz Wyniki

Jaki wpływ na mózg ma jednoczesna nauka dwóch języków?

• Uczysz się wolniej

• Pomaga chronić przed demencją

• Nie ma wpływu na zdrowie

Jaki wpływ na mózg ma jednoczesna nauka dwóch języków?

Poprawnie! Odpowiedziałeś:

Jeszcze do niedawna sądzono, że uczenie się dwóch języków jednocześnie konkuruje o zasoby mózgu. Okazuje się jednak, że bycie dwujęzycznym może być korzystne dla mózgu: Jedno z badań wykazało, że osoby, które znały więcej niż jeden język, zapadały na demencję prawie 5 lat później niż osoby, które nie znały żadnego języka.

Pobierz wyniki

Twój wynik:

012 Podziel się swoim wynikiem: Udostępnij na Facebooku Udostępnij na Twitterze 0% Udostępnij swój wynik: Udostępnij na Facebooku Udostępnij na Twitterze

Wyniki:

Quiz powtórkowy Share on Facebook Share on Twitter Share on Pinterest Email

Afazja Wernickego jest zaburzeniem językowym spowodowanym uszkodzeniem obszaru Wernickego w mózgu. Dowiedz się, co ją powoduje, czego można się spodziewać i więcej.

Carl Wernicke uważał, że afazję wywołuje uszkodzenie tylnego lewego płata skroniowego mózgu, znajdującego się w pobliżu lewej skroni. Naukowcy początkowo sądzili, że obszar ten jest ważny dla rozumienia języka, ale później dowiedzieli się, że jest on ważny dla produkcji mowy.

Jakie są przyczyny afazji Wernickego?

Afazja Wernickego jest zazwyczaj skutkiem udaru mózgu. Inne możliwe przyczyny to: ?

• Uraz mózgu

• Guz mózgu

• Zakażenie ośrodkowego układu nerwowego

• Inne zaburzenia mózgu i układu nerwowego

Jakie są symptomy afazji Wernickego?

Mowa osoby z afazją Wernickego będzie płynna, ale często będzie pozbawiona sensu i będzie zawierać błędy, do których należą:

• Mieszanie wyrazów pokrewnych, np. nazywanie krzesła stołem

• Zastępowanie zupełnie niepowiązanych słów, np. mówienie jabłko zamiast dom

• Mieszanie wyrazów, które brzmią podobnie, jak np. tip zamiast dip lub break zamiast bread

• Odwracanie sylab, np. mówienie achehead zamiast headache

Afazja Wernickego powoduje również trudności w czytaniu i pisaniu. Osoba z afazją Wernickego może źle przeliterować słowa lub dokonywać niewłaściwego wyboru słów, nie zdając sobie sprawy ze swoich błędów, co powoduje u niej frustrację, gdy inni nie mogą jej zrozumieć.

Jak diagnozuje się afazję Wernickego?

Diagnozowanie zaburzeń językowych może być trudne. Proste testy wykonywane przy łóżku chorego są dobrym sposobem na rozpoczęcie diagnozy. Administrator testu może poprosić Cię o:

• Nazwanie obiektów

• Powtórzenie skomplikowanego zdania

• Wskazywać na elementy wymienione przez administratora testu

• Odpowiadaj na pytania tak-lub-nie o różnym stopniu trudności

• Reagować na jednozdaniowe polecenia, np. dotknij podbródka prawą ręką”.

• Reaguj na wieloetapowe polecenia, np. podnieś kartkę papieru, złóż ją na pół i podaj mi ją”.

• Przeczytaj na głos

• Napisz coś spontanicznie

• Napisz coś, co zostało Ci podyktowane

Administrator testu będzie również obserwował wzorce w Twojej spontanicznej wypowiedzi, w tym:

• Czy mówisz płynnie

• Jak wielu słów używasz

• Czy inicjujesz wypowiedzi, czy tylko odpowiadasz na pytania

• Jakie błędy popełniasz w swoich wypowiedziach?

• Czy robisz pauzy, aby znaleźć słowa

• Jak kształtują się cechy Twojej wypowiedzi, takie jak ton i rytm?

Bardziej złożone badania wykonywane przez specjalistę mogą być kontynuacją badań przyłóżkowych. Obrazowanie mózgu pozwala określić rodzaj urazu, jakiemu uległ mózg. ?

Jakie jest leczenie afazji Wernickego?

Terapię afazji Wernickego może prowadzić logopeda. Im wcześniej rozpocznie się terapia, tym większa będzie jej skuteczność. Lekarz może również podjąć leczenie fizycznej przyczyny afazji. Może na przykład przepisać steroidy w celu zmniejszenia obrzęku mózgu.

Jeśli afazja jest spowodowana udarem, największa poprawa może nastąpić w ciągu kilku tygodni bezpośrednio po udarze. Dlatego w tej fazie terapia może być intensywna. Powrót do zdrowia po udarze może być jednak trudny, a intensywna terapia może być zbyt wyczerpująca.

Naukowcy pracują nad nowszymi sposobami leczenia afazji, w tym nad wykorzystaniem:

• Różne leki

• Głęboka stymulacja mózgu

• Oprogramowanie pomagające ćwiczyć i rozwijać umiejętności językowe

Czy wyzdrowienie z afazji Wernickesa jest możliwe?

Rezultaty zdrowotne dla osoby z afazją Wernickego zależą od wielu czynników. Dzieci poniżej 8 roku życia często odzyskują zdolności językowe. Osoby starsze osiągają największe postępy w ciągu pierwszych kilku miesięcy, ale poprawa może trwać nawet do roku.

Powrót do zdrowia zależy od rozległości uszkodzenia mózgu, stopnia upośledzenia języka oraz reakcji chorego na leczenie. Na powrót do zdrowia mogą mieć również wpływ wiek, ogólny stan zdrowia i poziom wykształcenia.

Jak porozumiewać się z osobą z afazją?

Kiedy musisz porozmawiać z osobą z afazją, wybierz miejsce z niewielkim hałasem w tle, nawiąż kontakt wzrokowy i postępuj zgodnie z poniższymi wskazówkami:

• Zanim rozpoczniesz rozmowę, przedstaw temat.

• Od czasu do czasu powtarzaj lub przeformułowuj to, co już powiedziałeś.

• Jeśli musisz zadać pytanie, sformułuj je w formie „tak” lub „nie”.

• W razie potrzeby należy używać gestów, obrazków lub rekwizytów.

• Rozmowy powinny być krótkie i stosunkowo proste.

Pamiętaj, że osoby z afazją nadal mają sprawny intelekt i słuch. Nie mów do nich z góry ani nie mów głośniej niż zwykle. Daj im dużo czasu na wypowiedź i staraj się nie mówić za nich.

Dowiedz się więcej o kryptokokowym zapaleniu opon mózgowych, niebezpiecznej infekcji mózgu. Poznaj objawy, które pomagają we wczesnym rozpoznaniu i skutecznym leczeniu.

Kryptokok lubi układ nerwowy i często wywołuje zapalenie opon mózgowych, zwane kryptokokowym zapaleniem opon mózgowych.

Znajomość objawów kryptokokowego zapalenia opon mózgowych może pomóc we wczesnym rozpoznaniu i skutecznym leczeniu.

Co to jest kryptokokowe zapalenie opon mózgowych?

Mózg jest chroniony przez trzy warstwy błon zwanych oponami mózgowymi. Zapalenie opon mózgowych to stan zapalny tychże opon, który może wystąpić w wyniku infekcji bakteryjnej, wirusowej lub grzybiczej.

Kryptokokowe zapalenie opon mózgowych zwiększa ciśnienie wewnątrz czaszki i może zniszczyć jedną lub kilka części mózgu. Patofizjologia kryptokokowego zapalenia opon mózgowych lub proces chorobowy może również uszkodzić uszy i oczy.

U ludzi kryptokokowe zapalenie opon mózgowych jest wywoływane albo przez Cryptococcus neoformans, albo przez Cryptococcus gattii, przy czym ten pierwszy gatunek występuje częściej.

Kto może zachorować na kryptokokowe zapalenie opon mózgowych?

Kryptokoki są patogenami oportunistycznymi, co oznacza, że wywołują chorobę tylko wtedy, gdy układ odpornościowy jest osłabiony. Około 85% pacjentów, którzy chorują na kryptokokowe zapalenie opon mózgowych, to osoby zakażone wirusem HIV.

Inne schorzenia, na które cierpią pacjenci z osłabioną odpornością, to:

• Choroby krwi

• Zespoły niewydolności narządów, takie jak niewydolność wątroby

• Biorcy przeszczepów narządów, którzy są uzależnieni od leków immunosupresyjnych

• Zespoły niedoboru odporności

• Leczenie steroidami i innymi lekami obniżającymi odporność

Jeśli cierpisz na którekolwiek z tych schorzeń, powinieneś zwracać uwagę na objawy kryptokokowego zapalenia opon mózgowych.

Jak możesz się zarazić kryptokokowym zapaleniem opon mózgowych

Kryptokoki tworzą zarodniki. Zarodniki te są szeroko rozpowszechnione, zwłaszcza w glebie, ptasich odchodach i rozkładającym się drewnie.

Można więc zarazić się kryptokokami, wdychając te zarodniki. Jednak zakażenie to nie przenosi się z człowieka na człowieka, tak jak na przykład grypa.

U osób z dobrym układem odpornościowym wdychane zarodniki dostają się do płuc, gdzie są niszczone przez makrofagi pęcherzykowe – białe krwinki pełniące rolę strażników w płucach. Patofizjologia kryptokokowego zapalenia opon mózgowych zależy od osłabienia układu odpornościowego.

Drożdżak, wykorzystując słabą odporność, dociera do węzłów chłonnych, gdzie namnaża się w wielu komórkach. Stamtąd komórki te rozprzestrzeniają się i najczęściej atakują układ nerwowy. Rozrastają się w oponach mózgowych, stopniowo wywołując objawy.

Jakie są objawy kryptokokowego zapalenia opon mózgowych?

Objawy kryptokokowego zapalenia opon mózgowych pojawiają się powoli i najczęściej obejmują:

• Ból głowy

• Gorączka

• Nadmierna senność i ospałość

• Sztywny kark

• Nudności i wymioty

• Problemy z oczami fotofobia (niezdolność do tolerowania światła), diplopia (podwójne widzenie) i utrata wzroku

• utrata słuchu

• Napady drgawek

Wiele z tych objawów zależy od tego, jak słaba jest odpowiedź immunologiczna organizmu. Na przykład, jeśli jesteś nosicielem wirusa HIV lub masz obniżoną odporność z innego powodu, możesz wykazywać niewiele objawów we wczesnych stadiach choroby, co opóźnia postawienie diagnozy. Takie opóźnienie pozwala drożdżakom powoli rozrastać się do dużej masy i pogarszać stan pacjenta.

Jak rozpoznaje się kryptokokowe zapalenie opon mózgowych?

Jeśli uważasz, że masz niektóre z powyższych objawów, natychmiast udaj się do lekarza. Lekarz oceni, czy nie masz zapalenia opon mózgowych i rozważy kryptokokowe zapalenie opon mózgowych, jeśli jesteś w grupie ryzyka.

W celu potwierdzenia diagnozy lekarz poprosi Cię o zbadanie płynu mózgowo-rdzeniowego (CSF) – płynu, który opływa centralny układ nerwowy, dostarczając mu wszystkich niezbędnych składników odżywczych i wilgoci.

Podczas tego badania, w celu uzyskania płynu mózgowo-rdzeniowego, do kręgosłupa zostanie wprowadzona cienka igła. Płyn mózgowo-rdzeniowy zostanie następnie poddany analizie chemicznej. Zostanie on również wyhodowany w celu sprawdzenia, czy nie zawiera organizmów chorobotwórczych, takich jak kryptokoki.

Lekarz może również zlecić wykonanie tomografii komputerowej lub rezonansu magnetycznego mózgu. Inne badania obejmują wykrywanie antygenów kapsulowych i test przepływu bocznego.

Czy kryptokokowe zapalenie opon mózgowych jest niebezpieczne?

Patofizjologia kryptokokowego zapalenia opon mózgowych obejmuje uszkodzenie mózgu. Tak więc, jeśli choroba nie jest leczona przez dłuższy czas, może spowodować poważne uszkodzenia układu nerwowego, z których część nie jest odwracalna.

Uszkodzenia te mogą obejmować napady drgawek, ograniczenie świadomości, śpiączkę, a nawet śmierć.

Nawet przy zastosowaniu najlepszego dostępnego leczenia śmiertelność wynosi od 15% do 30%.

Jakie jest leczenie kryptokokowego zapalenia opon mózgowych?

Leki przeciwgrzybicze działają przeciwko kryptokokom, ale leczenie trwa kilka miesięcy, aby całkowicie wyleczyć pacjenta.

Oparte na dowodach naukowych wytyczne Infectious Disease Society of Americas dotyczące leczenia choroby kryptokokowej nie były aktualizowane od 2010 roku, ponieważ nie opracowano nowych leków na tę infekcję.

Powyższe wytyczne zalecają, aby skupić się na skutecznym leczeniu choroby podstawowej (np. HIV) oraz stosowaniu leków przeciwgrzybiczych, takich jak:

• amfoterycyna B

• Fluconazole

• Flucytozyna

• Itrakonazol

Leczenie kryptokokowego zapalenia opon mózgowych może trwać miesiącami. Możliwe, że przez część tego czasu będziesz musiał pozostać w szpitalu.

Powodzenie leczenia zależy od tego, jak wcześnie postawiono diagnozę i jakie są przyczyny choroby podstawowej. Na przykład 15% do 25% osób, u których oprócz HIV występuje kryptokokowe zapalenie opon mózgowych, umiera, nawet jeśli nowoczesne leczenie anty-HIV jest skuteczne.

Inne choroby podstawowe są trudniejsze do opanowania, a śmiertelność wśród tych osób jest wyższa.

Jeśli jesteś w grupie osób narażonych na ryzyko zachorowania na kryptokokowe zapalenie opon mózgowych, zawsze zwracaj uwagę na wczesne oznaki i objawy oraz kontroluj się u swojego lekarza.

Jeśli wróciłeś z rejsu po kilku tygodniach, ale nadal czujesz, że się kołyszesz, możesz mieć zespół mal de debarquement. Dowiedz się, co go wywołuje, jakie są jego objawy i jak się go leczy.

Po powrocie na brzeg potrzebujesz czasu, aby odzyskać równowagę na lądzie. Zwykle dzieje się to w ciągu kilku minut lub godzin, ale może trwać nawet do dwóch dni. Jednak w przypadku zespołu mal de debarquement nie możesz pozbyć się uczucia, że wciąż jesteś na łodzi. Jest to francuski termin oznaczający chorobę zejścia z pokładu. Masz wrażenie, że się kołyszesz, mimo że tak nie jest.

Może się to zdarzyć każdemu, ale znacznie częściej występuje u kobiet w wieku od 30 do 60 lat. Nie wiadomo, czy rolę odgrywają tu hormony.

Osoby cierpiące na migreny również mogą być bardziej narażone na wystąpienie tej choroby, ale lekarze nie są pewni, w jaki sposób te dwa schorzenia są ze sobą powiązane.

Jakie są objawy?

Głównie uczucie kołysania, kołysania lub bujania się, które nie ma żadnego uzasadnienia. Możesz czuć się niestabilnie, a nawet zataczać się.

Do innych objawów należą:

• Lęk

• Dezorientacja

• Depresja

• Uczucie dużego zmęczenia

• Trudności z koncentracją uwagi

Objawy mogą ustąpić podczas jazdy samochodem lub pociągiem, ale powrócą, gdy przestaniesz się ruszać. Mogą się też nasilić:

• przebywaniem w zamkniętej przestrzeni

• Szybkie przemieszczanie się

• Migoczące światła

• Stres

• Zmęczenie

• Próba pozostania w bezruchu, jak podczas zasypiania

• Intensywna aktywność wzrokowa, np. gra w gry wideo

Co jest przyczyną?

Najczęściej występuje po pobycie nad oceanem, ale może do niej doprowadzić również jazda samolotem, pociągiem lub samochodem. Powodują ją nawet łóżka wodne, windy, chodzenie po dokach i korzystanie z wirtualnej rzeczywistości.

Chociaż prawie każdy rodzaj ruchu może ją wywołać, lekarze nie wiedzą, co tak naprawdę jest jej przyczyną. W większości przypadków choroba pojawia się po dłuższej podróży. Nie ma jednak związku między długością podróży a nasileniem objawów i czasem ich trwania.

Jak lekarz może to zbadać?

Jest to rzadkie schorzenie, więc jego wykrycie może wymagać kilku wizyt. Lekarz prawdopodobnie będzie chciał wykluczyć inne przyczyny objawów, np:

• Badania krwi

• Badanie słuchu

• Skanowanie mózgu

• Badanie, które pozwala upewnić się, że układ nerwowy działa tak, jak powinien

• Badanie sprawdzające działanie układu przedsionkowego, który utrzymuje równowagę i stabilność.

Jeśli objawy utrzymują się dłużej niż miesiąc, a badania nie wykazały ich przyczyny, lekarz może stwierdzić, że pacjent cierpi na zespół złego samopoczucia.

Jak leczy się tę chorobę?

Jest to choroba trudna do leczenia – nie ma jednej metody, która działałaby zawsze. Często ustępuje samoistnie w ciągu roku. Jest to tym częstsze, im młodszy jesteś.

Lekarz może zalecić kilka rzeczy, takich jak

• Terapia stymulacji mózgu. Wykorzystuje się tu sygnały elektryczne, aby zmienić sposób pracy mózgu. Jest to nowsza terapia, ale w ostatnich badaniach wykazała obiecujące wyniki.

• Leki. Nie ma leku stworzonego specjalnie dla zespołu mal de debarquement, ale niektóre leki stosowane w leczeniu depresji, lęku lub bezsenności mogą pomóc niektórym osobom. Leki stosowane w przypadku choroby lokomocyjnej nie pomogą.

• Rehabilitacja przedsionkowa. Lekarz może pokazać ci specjalne ćwiczenia, które pomogą ci w utrzymaniu równowagi.

• Dbałość o siebie. Ćwiczenia fizyczne, opanowanie stresu i odpoczynek mogą przynieść ulgę.

Czy można temu zapobiec?

Nie ma pewnego sposobu. Jeśli już wcześniej wystąpił u ciebie zespół mal de debarquement, prawdopodobnie najlepiej będzie, jeśli będziesz się trzymał z dala od ruchu, który go wywołał. Jeśli nie jest to możliwe, należy skonsultować się z lekarzem, aby sprawdzić, czy dany lek może być skuteczny.