Strona główna Blog Strona 2993

Kto choruje na ALS?

0

Nie wiedząc, co wywołuje ALS, trudno jest stwierdzić, dlaczego u niektórych osób choroba rozwija się, a u innych nie. Czynniki ryzyka mogą być genetyczne i związane z czynnikami środowiskowymi. Dowiedz się więcej o ALS od lekarza

ALS zaburza pracę neuronów ruchowych. Są to komórki nerwowe, które kontrolują ważne czynności mięśni, takie jak oddychanie, mówienie, połykanie i chodzenie. Z czasem utrata kontroli nad mięśniami staje się coraz poważniejsza.

Nie ma lekarstwa na ALS, choć badania nad nim trwają. Nie ma też środków zapobiegawczych.

Według Krajowego Rejestru Chorych na ALS choroba występuje rzadko, dotyka około 5,2 osób na 100 000 w populacji Stanów Zjednoczonych. Ze względu na pozornie przypadkowy charakter choroby, naukowcom trudno jest określić, kto ma większe szanse na zachorowanie.

ALS według płci, rasy, wieku, rodziny

Lekarze nauczyli się kilku rzeczy od osób, które cierpią na tę chorobę:

Płeć:

Około 60% osób cierpiących na ALS to mężczyźni.

Rasa:

93% osób z tym schorzeniem to osoby rasy białej.

Starzenie się:

Chociaż choroba może pojawić się w każdym wieku, objawy najczęściej występują między 55 a 75 rokiem życia. Choroba może pojawić się wcześniej, choć bardzo rzadko występuje przed 30 rokiem życia.

Wywiad rodzinny:

Niewielki odsetek przypadków ALS jest przekazywany rodzinnie.

Rodzaje ALS

Istnieją dwa główne rodzaje, w zależności od tego, czy choroba występuje w twojej rodzinie.

Sporadycznie

: Stanowi 90% do 95% wszystkich przypadków ALS, ponieważ występuje u osób, u których w rodzinie nie stwierdzono występowania tej choroby, ani nie stwierdzono żadnych wyraźnych czynników zwiększających prawdopodobieństwo jej wystąpienia. Nie przewiduje się, aby inni członkowie rodziny byli narażeni na ryzyko odziedziczenia ALS w przypadkach sporadycznych.

Rodzinne występowanie

: W około 5% do 10% przypadków ALS występuje w rodzinie. Jeśli u kogoś występuje rodzinne występowanie ALS, istnieje 50% szans, że zachorują na nią także jego dzieci.

Rola genów

Naukowcy badają, czy przyczyną ALS jest genetyka, czynniki środowiskowe, czy też kombinacja obu tych czynników.

Niektóre teorie sugerują, że osoby, które są genetycznie obciążone ryzykiem wystąpienia ALS, zapadają na tę chorobę po kontakcie z czynnikiem zewnętrznym w środowisku, takim jak toksyna.

Naukowcy znaleźli ponad tuzin mutacji w genach, które mają związek z ALS, ale dwie główne z nich to geny C9orf72 i SOD1.

Gen C9orf72:

Mutacje w genie znanym jako C9orf72 wykryto w około jednej trzeciej przypadków rodzinnych i w niewielkim odsetku przypadków sporadycznych. Naukowcy odkryli również, że defekt w genie C9orf72 jest związany z tzw. demencją czołowo-skroniową (FTD), rzadką formą demencji. Niektórzy badacze uważają, że ALS i niektóre formy FTD są ze sobą powiązane.

Gen SOD1:

Mutacje w tym genie występują w około 20% przypadków rodzinnych i w 1% do 5% przypadków sporadycznych. Nie wiadomo, w jaki sposób mutacje te prowadzą do ALS. Badania wykazały, że białka zmutowanego genu SOD1 mogą stać się toksyczne.

Zewnętrzne czynniki wyzwalające

Naukowcy sprawdzają również, czy czynniki środowiskowe, takie jak substancje chemiczne i inne, mogą zwiększać ryzyko zachorowania na ALS. Do tej pory jednak trudno było im udowodnić cokolwiek konkretnego. Niektóre rzeczy, nad którymi się zastanawiają

Palenie tytoniu:

Uważa się, że palenie tytoniu jest jedynym czynnikiem zwiększającym ryzyko zachorowania na ALS. Może to jednak dotyczyć głównie kobiet, zwłaszcza tych po menopauzie. Związek ten budzi kontrowersje wśród lekarzy.

Kontakt z toksynami:

Ołów i inne substancje chemiczne mogą mieć związek z ALS, ale nie stwierdzono, by przyczyną był pojedynczy czynnik.

Służba wojskowa:

Badania wykazały, że weterani wojskowi, zwłaszcza ci, którzy byli w Zatoce Perskiej w 1991 roku, mają większe szanse na zachorowanie na ALS. Dokładne przyczyny pozostają niejasne, ale mogą obejmować kontakt z chemikaliami lub metalami, urazy, infekcje lub intensywny wysiłek fizyczny wymagany podczas służby. Osoby, które brały udział w wojnie w Zatoce Perskiej, są bardziej narażone na ALS w porównaniu z innymi weteranami.

Intensywna aktywność:

Najbardziej znaną osobą, która zachorowała na ALS, był Lou Gehrig, baseballista, który zmarł z tego powodu. Badania wykazały większe prawdopodobieństwo zachorowania wśród sportowców, którzy są bardzo aktywni. Badania te były jednak niewielkie, więc jest zbyt wcześnie, aby stwierdzić, że bycie sportowcem oznacza większą szansę zachorowania na tę chorobę.

Twoja praca:

Stwierdzono, że kilka zawodów – w tym m.in. zawody sportowe, kokpitowe, budowlane, rolnicze, fryzjerskie, laboratoryjne, weterynaryjne i spawalnicze – wiążą się z większym prawdopodobieństwem wystąpienia ALS. Prace te często wiążą się z pewnym rodzajem kontaktu z pestycydami, metalami i chemikaliami. Nie znaleziono jednak wspólnego, podstawowego czynnika ryzyka.

Gdzie mieszkasz:

Skupiska przypadków ALS odnotowano na wyspie Guam na Pacyfiku oraz na półwyspie Kii w Japonii, gdzie liczba zachorowań jest od 50 do 100 razy wyższa niż w innych częściach świata. Takie skupiska odnotowano również w Południowej Dakocie i we Włoszech.

Hemangioblastoma: objawy, leczenie i inne informacje

0

Hemangioblastoma to łagodny guz mózgu. Dowiedz się więcej o przyczynach, objawach, leczeniu i innych.

Hemangioblastoma – przegląd

Hemangioblastoma rośnie w naczyniach krwionośnych mózgu, rdzenia kręgowego i siatkówki. Guzy te mogą być wcześnie wykryte i usunięte, zanim urosną zbyt duże. Guzy te są łagodne. Oznacza to, że nie staną się nowotworowe. Mogą jednak uciskać na obszary mózgu i powodować różne objawy neurologiczne.

Przyczyny. Hemangioblastoma najczęściej rośnie bez wyraźnej przyczyny. Z tego powodu nie można ich przewidzieć. Nawracające naczyniaki mogą sygnalizować chorobę genetyczną, taką jak choroba von Hippla-Lindaua (VHL).

Hemangioblastoma powstaje w wyniku choroby VHL. Jest to dziedziczne schorzenie genetyczne. Około 20% do 25% przypadków hemangioblastoma jest spowodowanych przez VHL. Choroba ta dotyka 1 na 36 000 osób.

Naczyniaki są zazwyczaj pojedynczymi guzami. Mogą pojawić się guzy mnogie. Dzieje się tak jednak zazwyczaj tylko u osób z VHL.

Choroba VHL powoduje mutację genu VHL. Prowadzi to do wzrostu łagodnych guzów w wielu różnych częściach ciała. Chorobę rozpoznaje się w młodym wieku. Nie ma lekarstwa ani metody zapobiegania chorobie VHL. Podstawową metodą leczenia jest chirurgiczne usuwanie guzów.

Ryzyko i powikłania. Hemangioblastoma powstaje losowo. Najbardziej narażone na ryzyko są osoby z VHL. Guzy są łagodne i mogą nie wymagać leczenia. Mogą jednak zacząć powodować pewne objawy, jeśli urosną zbyt duże.

U osób z VHL naczyniaki często powiększają się wielokrotnie. Są one przyczyną śmierci 82% osób z tej grupy.

Objawy guza naczyniopochodnego (hemangioblastoma)

Duże guzy wywierają nacisk na mózg i kręgosłup. Hemangioblastoma ma tendencję do uciskania móżdżku i pnia mózgu. Do typowych objawów guza należą:

  • Ból głowy

  • Utrata koordynacji

  • Zaburzenia równowagi

  • Nudności

  • Wymioty

Móżdżek to niewielki obszar mózgu znajdujący się obok pnia mózgu. Nazywany jest również małym mózgiem. Móżdżek zarządza równowagą, ruchem i koordynacją ciała. Ucisk na móżdżek może upośledzać poczucie ruchu.

Ucisk na pień mózgu i rdzeń kręgowy może powodować:

  • Utrata funkcji motorycznych

  • Osłabienie siły mięśniowej

  • Drętwienie kończyn

  • Upośledzenie czynności jelit

  • Upośledzenie funkcji pęcherza moczowego

Obrzęk móżdżku. Guz naczyniopochodny może powodować w mózgu ciśnienie wystarczające do powstania obrzęku. Obrzęk mózgu to sytuacja, w której dochodzi do obrzęku spowodowanego nadmiarem płynu w tkance mózgowej. Może to zagrażać życiu.

Wewnątrzczaszkowa zmiana torbielowata. Torbielowata zmiana w mózgu może wypełniać się płynem mózgowo-rdzeniowym. Uciskają one na mózg podobnie jak inne guzy. Jednak torbielowate zmiany w mózgu mogą blokować przepływ płynu mózgowo-rdzeniowego i przepychać go do innych obszarów mózgu. W przypadku nieleczenia może to spowodować uszkodzenia neurologiczne.

Diagnoza guza naczyniopochodnego (Hemangioblastoma)

Istnieją trzy główne metody diagnozowania hemangioblastoma.

Tomografia komputerowa (CT). Metoda ta wykorzystuje serię zdjęć rentgenowskich wykonywanych pod wieloma kątami wokół ciała pacjenta. Komputer przetwarza te obrazy, tworząc przekrojowe obrazy kości, naczyń krwionośnych i tkanek miękkich. Na tych zdjęciach rentgenowskich widoczny będzie hemangioblastoma.

Obrazowanie metodą rezonansu magnetycznego (MRI). Ta metoda wykorzystuje pole magnetyczne i fale radiowe do tworzenia szczegółowych obrazów narządów i tkanek. Odmiana rezonansu magnetycznego, zwana funkcjonalnym rezonansem magnetycznym (fMRI), pozwala uzyskać obrazy przepływu krwi w poszczególnych obszarach mózgu.

Angiografia mózgowa. Ta metoda polega na wstrzyknięciu do krwiobiegu barwnika kontrastowego. Angiografia powoduje uwidocznienie krwiobiegu na zdjęciu rentgenowskim i ujawnia nieprawidłowości w naczyniach krwionośnych.

Hemangioblastoma Leczenie

Standardowym sposobem leczenia naczyniaka jest operacja. Zazwyczaj pozwala ona wyleczyć chorobę, chyba że nie można usunąć całego guza. Lekarz może zastosować niektóre z wyżej wymienionych metod diagnostycznych w celu monitorowania powrotu do zdrowia po operacji.

U osób z VHL istnieje szansa, że operacja może całkowicie wyeliminować problem. Tylko około 25% osób poddanych operacji z powodu hemangioblastoma wymaga kolejnego leczenia chirurgicznego.

Radiochirurgia stereotaktyczna (SRS). Ten rodzaj radioterapii może być stosowany w przypadku, gdy operacja może spowodować komplikacje. Polega ona na zastosowaniu skoncentrowanej dawki promieniowania w celu usunięcia naczyniaka.

Wiązki promieniowania zatrzymują przepływ krwi do guza. Powoduje to zmniejszanie się guza w ciągu kilku miesięcy. Celem zabiegu jest zapobieganie powiększaniu się guza.

SRS wykorzystuje precyzyjne, skupione wiązki promieniowania do naprowadzania na guzy. Dzięki obrazowaniu trójwymiarowemu wiązki dostarczają skoncentrowane promieniowanie do dotkniętego obszaru, nie uszkadzając znacząco otaczającej tkanki.

SRS mózgu i kręgosłupa wymaga zwykle tylko jednej sesji. Ryzyko wystąpienia powikłań jest niewielkie. Skutki uboczne SRS są bardzo rzadkie. Większość z nich ma charakter przejściowy.

Adrenalina i noradrenalina: Jaka jest różnica?

0

Dowiedz się, jakie są różnice między epinefryną a noradrenaliną, poznaj ich wady, zalety, ryzyko i korzyści oraz dowiedz się, jak mogą wpływać na zdrowie.

Epinefryna i noradrenalina to hormony odpowiedzialne za reakcję „walcz lub uciekaj” (zwaną też reakcją „walcz, uciekaj lub zamrażaj”). Kiedy odczuwasz stres, te dwa hormony zaczynają działać. Odgrywają one również rolę w niektórych codziennych funkcjach organizmu.

O katecholaminach

Dopamina. Dopamina jest neuroprzekaźnikiem, czyli chemicznym przekaźnikiem w mózgu. Ta substancja chemiczna kontroluje reakcje organizmu na informacje sensoryczne. Kiedy cofasz rękę znad gorącej kuchenki lub kiedy masz ochotę na coś słodkiego w sklepie ze słodyczami, to właśnie dopamina pracuje.

Rola dopaminy jest bardzo szeroka i obejmuje między innymi:?

  • Kontrola silnika

  • Emocje (przyjemność lub niechęć)

  • Przetwarzanie myśli

Zaburzenia równowagi dopaminowej mogą prowadzić do utraty kontroli motorycznej (np. w chorobie Parkinsona), uzależnień, ADHD i schizofrenii.

Epinefryna i norepinefryna. Te dwa hormony współpracują ze sobą w sytuacjach stresowych w celu zwiększenia przepływu krwi w całym organizmie. Niektóre z zachodzących zmian to:?

  • Zwiększona częstość akcji serca

  • Zwiększenie ilości krwi pompowanej przez serce

  • Zwiększenie ciśnienia krwi

Ponadto rozkładają tłuszcze i zwiększają poziom cukru (glukozy) we krwi, dzięki czemu organizm ma więcej energii.

O epinefrynie

Adrenalina kojarzy Ci się z tajemniczą substancją chemiczną, która sprawia, że jesteś skoncentrowany i wystarczająco silny, by podnieść samochód. Nie jest to dalekie od prawdy, ale jest w tym trochę więcej prawdy.

Walka lub ucieczka. Kiedy doświadczasz stresu, przyspiesza bicie Twojego serca, zaczynasz się pocić i czujesz potrzebę ucieczki. Jest to reakcja „walcz lub uciekaj”, której sercem jest adrenalina.

Gdzie wytwarzana jest epinefryna. Podobnie jak inne hormony katecholaminowe, adrenalina jest produkowana w nadnerczach. W ciągu kilku minut od przeżycia stresu adrenalina jest wysyłana do krwi w kierunku innych narządów w celu wywołania określonych reakcji.

Wpływ adrenaliny na organizm. Uwolniona adrenalina wywołuje w organizmie określone reakcje. Mają one na celu zapewnienie przeżycia, ale mogą stanowić problem, jeśli nie znajdujesz się w sytuacji stresowej. Niektóre z efektów działania adrenaliny to:?

  • Rozszerzenie dróg oddechowych w celu przyjęcia większej ilości tlenu

  • Obkurczanie naczyń krwionośnych w celu przekierowania przepływu krwi do ważnych mięśni i narządów, takich jak serce i płuca

  • Zmniejszona zdolność odczuwania bólu

  • Wzrost siły i wydolności fizycznej

  • Zwiększona świadomość i koncentracja

Epinefryna w przypadku anafilaksji

Zastrzyki z adrenaliny są powszechnie stosowane w leczeniu zagrażającej życiu reakcji alergicznej lub anafilaksji. Zastrzyk epinefryny to system iniekcyjny, który jest napełniony płynnym roztworem hormonu epinefryny.

Leczenie anafilaksji. Objawy łagodnej reakcji alergicznej obejmują pokrzywkę, swędzenie i obrzęk. Objawy anafilaksji są znacznie poważniejsze, mogą zagrażać życiu i różnią się w zależności od wystąpienia. Do niektórych objawów anafilaksji należą:?

  • Obrzęk lub ucisk gardła

  • Trudności w oddychaniu

  • Duszność

  • Kaszel lub świszczący oddech

  • Światłowstręt lub omdlenia

  • Skurcze w jamie brzusznej

  • Nudności, wymioty lub biegunka

Wstrzyknięcie epinefryny jest pierwszą linią leczenia anafilaksji. Zadania epinefryny związane z przepływem krwi i pobieraniem tlenu pomagają zwalczać objawy anafilaksji. Wstrzyknięcie epinefryny nie jest jednak ostatecznym sposobem leczenia i konieczna jest dalsza pomoc medyczna.

Informacje o noradrenalinie

Noradrenalina (czasami nazywana noradrenaliną) jest neuroprzekaźnikiem i hormonem, który reaguje na stres i niskie ciśnienie krwi. Odgrywa również rolę w kontrolowaniu zdolności i umiejętności koncentracji.

Walka lub ucieczka. Współpracując z adrenaliną, noradrenalina wspomaga reakcję „walcz lub uciekaj”, zwiększając częstość akcji serca, rozkładając tłuszcz i podnosząc poziom glukozy. Daje mózgowi i ciału energię potrzebną do działania.

Biorytmy. Noradrenalina wpływa na utrzymanie cykli snu i czuwania. Pomaga budzić się rano, poprawia koncentrację i pomaga skupić się w ciągu dnia.

Zaburzenia równowagi noradrenaliny. Zaburzenia równowagi noradrenaliny (za dużo lub za mało) mogą mieć wpływ na zdrowie psychiczne i emocjonalne. Przyczyną zaburzeń równowagi noradrenaliny są takie stany, jak depresja, lęk, uzależnienia, nadużywanie substancji psychoaktywnych i zespół stresu pourazowego.

Gwałtowny wzrost noradrenaliny może wywoływać uczucie szczęścia i euforii. Może on jednak również prowadzić do ataków paniki, podwyższenia ciśnienia krwi i nadpobudliwości. Niedobór noradrenaliny może powodować senność, zmęczenie, brak koncentracji, zespół nadpobudliwości psychoruchowej z deficytem uwagi (ADHD) i depresję.

Noradrenalina w leczeniu

Noradrenalinę można często spotkać w leczeniu niskiego ciśnienia krwi (hipotensji) spowodowanego zagrażającymi życiu powikłaniami lub obok serotoniny w lekach przeciwdepresyjnych.

Inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny (SNRI) są lekami przeciwdepresyjnymi. Działanie SNRI polega na zmianie składu chemicznego neuroprzekaźników serotoniny (hormonu dobrego samopoczucia) i noradrenaliny w mózgu. Proces ten pomaga regulować nastrój i łagodzić objawy depresji.

Naturalne pozyskiwanie noradrenaliny. Możesz pomóc swojemu ciału i mózgowi wytwarzać więcej serotoniny i noradrenaliny poprzez ćwiczenia fizyczne, sen, poczucie spełnienia, słuchanie muzyki i medytację.

Wyciek płynu mózgowo-rdzeniowego (CSF): Co należy wiedzieć

0

Płyn mózgowo-rdzeniowy (CSF) otacza i chroni mózg i rdzeń kręgowy. Jest on utrzymywany na miejscu przez warstwę zwaną oponą twardą. Dziura lub rozdarcie w oponie twardej może prowadzić do wycieku płynu mózgowo-rdzeniowego.

Co należy wiedzieć o wycieku płynu mózgowo-rdzeniowego (CSF)?

Shishira Sreenivas

Co to jest wyciek płynu mózgowo-rdzeniowego?

Płyn mózgowo-rdzeniowy (CSF) jest rodzajem przejrzystego płynu, który otacza, chroni i amortyzuje mózg i rdzeń kręgowy przed ewentualnymi urazami. Płyn jest utrzymywany na miejscu przez oponę twardą, gęstą tkankę znajdującą się bezpośrednio pod czaszką i stanowiącą najbardziej zewnętrzną warstwę mózgu.

Do wycieku płynu mózgowo-rdzeniowego może dojść w przypadku rozerwania lub przedziurawienia opony twardej. Istnieją dwa rodzaje przecieków płynu mózgowo-rdzeniowego. Jeśli płyn wycieka do mózgu, jest to tzw. czaszkowy wyciek płynu mózgowo-rdzeniowego. Jeżeli wyciek występuje w dowolnym miejscu wzdłuż rdzenia kręgowego, jest to tzw. rdzeniowy wyciek płynu mózgowo-rdzeniowego.

Przeciek może powodować uginanie się mózgu, co może prowadzić do bólów głowy. Wyciek płynu mózgowo-rdzeniowego może również powodować obniżenie ciśnienia wewnątrz czaszki, co może być przyczyną niedociśnienia wewnątrzczaszkowego.

Wycieki płynu mózgowo-rdzeniowego są rzadkie. Według ekspertów zdarza się to u około pięciu na 100 000 osób. Ale liczba ta może być większa. Są one częstsze u osób w wieku 30 i 40 lat.

Co powoduje wyciek płynu mózgowo-rdzeniowego?

W niektórych przypadkach nie jest znana przyczyna wycieku. Lekarze nazywają to spontanicznym wyciekiem płynu mózgowo-rdzeniowego. Istnieją jednak znane przyczyny wycieku płynu, takie jak:

  • Nakłucie lędźwiowe zwane nakłuciem kręgosłupa

  • Historia znieczulenia zewnątrzoponowego

  • Cewniki kręgowe

  • Operacje głowy i kręgosłupa

  • Zastrzyk zewnątrzoponowy

  • Wady podstawy czaszki, takie jak meningoencephalocele

  • Nieprawidłowe gromadzenie się płynu mózgowo-rdzeniowego w mózgu, co powoduje wzrost ciśnienia

  • Nieleczone nadciśnienie wewnątrzczaszkowe (wysokie ciśnienie płynu mózgowego)

  • Choroby tkanki łącznej, takie jak zespoły Ehlersa-Danlosa i Marfana

  • Ostrogi kostne w kręgosłupie

Jakie są objawy wycieku płynu mózgowo-rdzeniowego?

  • Bóle głowy, które mogą się nasilać podczas siedzenia lub wstawania – ból może przychodzić i ustępować, a następnie ustępować po położeniu się

  • Niewyraźne lub podwójne widzenie, lub zmiany w polu widzenia

  • Dzwonienie w uszach

  • Nadwrażliwość na światło

  • Wrażliwość na dźwięk

  • Problemy z równowagą

  • Sztywność i ból szyi

  • Nudności

  • Wymioty

  • Ból między łopatkami

  • Ból ramienia

  • Utrata węchu

  • Zmiany w poznaniu umysłowym lub zachowaniu

  • Wyraźna wydzielina z nosa lub ucha

  • Metaliczny smak w ustach

Kto jest bardziej narażony na wyciek płynu mózgowo-rdzeniowego?

Kobiety są bardziej narażone na wystąpienie wycieku płynu mózgowo-rdzeniowego, podobnie jak osoby, które:

  • Przebyte zabiegi chirurgiczne w obrębie kręgosłupa lub w jego okolicy

  • Otyłość

  • Obturacyjny bezdech senny lub wysokie ciśnienie krwi

  • Uraz głowy w wywiadzie

  • Guz u podstawy czaszki

  • Nieprawidłowa podstawa czaszki lub ucho wewnętrzne

Jak rozpoznaje się wyciek płynu mózgowo-rdzeniowego?

Jeśli zaobserwowałeś u siebie jakiekolwiek objawy wycieku płynu mózgowo-rdzeniowego, natychmiast powiedz o tym lekarzowi. Lekarz najpierw przeprowadzi badanie fizykalne i zbierze wywiad medyczny.

Badanie fizykalne może obejmować:

  • endoskopię nosa, podczas której przez nos przeprowadza się rurkę z podłączoną do niej kamerą i światłem, aby uzyskać wyraźny obraz ewentualnych problemów

  • Lekarz może poprosić pacjenta o pochylenie się do przodu w celu sprawdzenia, czy z nosa nie wydobywa się wydzielina. Jeśli tak, pobierana jest próbka do badania laboratoryjnego.

  • Badanie ucha w celu sprawdzenia, czy nie ma wycieku płynu mózgowo-rdzeniowego

Lekarz może również zlecić wykonanie badań w celu sprawdzenia, czy nie występują problemy w mózgu lub rdzeniu kręgowym. Badania te mogą obejmować:

  • tomografia komputerowa

  • REZONANS MAGNETYCZNY

  • mielografia, procedura obrazowania wykonywana na kręgosłupie

  • Cysternografia, procedura obrazowania wykonywana w obrębie kręgosłupa i mózgu

Nieleczony wyciek płynu mózgowo-rdzeniowego może powodować powikłania, takie jak zapalenie opon mózgowych, czyli stan, w którym dochodzi do zapalenia warstw ochronnych wokół mózgu. Otwór lub rozdarcie, które jest przyczyną wycieku płynu mózgowo-rdzeniowego, może umożliwić przedostanie się powietrza do przestrzeni między oponą twardą a mózgiem i rdzeniem kręgowym, powodując stan zwany odmą opłucnową napięciową.

Czasami wyciek płynu mózgowo-rdzeniowego może być błędnie zdiagnozowany jako migrena, inny ból głowy lub zapalenie zatok.

Jakie są możliwości leczenia?

W zależności od lokalizacji i przyczyny wycieku płynu mózgowo-rdzeniowego, dostępne opcje leczenia mogą być różne. W pierwszej linii leczenia lekarz zaproponuje:

  • Odpoczynek w łóżku przez kilka dni

  • Nawodnienie

  • Kofeina dożylnie podawana do ramienia

  • Sól fizjologiczna dożylnie

Jeśli pierwsza linia leczenia nie powstrzyma wycieku, lekarz może zasugerować zabieg chirurgiczny w celu jego zatkania.

Czaszkowy wyciek płynu mózgowo-rdzeniowego. Jeśli wyciek jest w mózgu, chirurgiczne możliwości zatamowania wycieku mogą obejmować endoskopię nosa. Jeśli wyciek znajduje się w uchu, można również użyć mikroskopu. Aby załatać rozdarcie lub dziurę w oponie twardej, lekarz może zastosować takie środki jak:

  • Przeszczep syntetyczny

  • Fragment tkanki pochodzącej z tłuszczu, mięśni lub błony śluzowej w różnych częściach ciała

  • Płatek tkanki

  • Klej chirurgiczny

  • Cement kostny

Jeśli w mózgu gromadzi się zbyt dużo płynu, lekarz może również wykonać drenaż lędźwiowy w dolnej części pleców, aby zmniejszyć ciśnienie.

Wyciek płynu mózgowo-rdzeniowego z rdzenia kręgowego. Aby powstrzymać wyciek płynu z rdzenia kręgowego, lekarze mogą zastosować takie zabiegi, jak:

  • Zewnątrzoponowe wkłucie krwi – zabieg polegający na wstrzyknięciu własnej krwi do rdzenia kręgowego w celu utworzenia skrzepów krwi i zatrzymania przecieku

  • Przeszczep tłuszczu lub mięśni

  • Szwy

  • Metalowe klipsy do tętniaków

Rzeczy, o których należy wiedzieć po wystąpieniu wycieku płynu mózgowo-rdzeniowego

Jeśli u pacjenta zdiagnozowano i leczono wyciek płynu mózgowo-rdzeniowego, podczas okresu rekonwalescencji lekarz zaleci stosowanie środków ostrożności przez 4 do 6 tygodni po zabiegu.

Należą do nich:

  • Nie wolno podnosić niczego cięższego niż 10 kg.

  • Unikaj zginania, podnoszenia, rozciągania i skręcania.

  • Nie wysilaj się przy wypróżnianiu – w razie potrzeby użyj środka zmiękczającego stolec.

  • Unikaj kaszlu i kichania. Jeśli musisz kaszleć lub kichać, rób to z otwartymi ustami, aby zmniejszyć nacisk.

  • Unikać wydmuchiwania nosa.

  • Nie używaj słomek.

  • Podczas wszystkich ruchów utrzymuj plecy prosto – zamiast tego zginaj kolana i biodra.

Co należy wziąć pod uwagę przy wyborze ośrodka rehabilitacyjnego?

0

Wskazówki, jak krok po kroku wybrać ośrodek rehabilitacyjny.

W tego typu placówkach lekarze odwiedzają pacjenta codziennie. Głównym typem dostępnego lekarza jest fizjiatra, znany również jako lekarz medycyny fizycznej i rehabilitacji. Często dostępni są także neuropsycholodzy, fizykoterapeuci, patolodzy mowy, pracownicy socjalni i terapeuci zajęciowi.

Wskazówki dotyczące wyboru ośrodka rehabilitacyjnego

W Twojej społeczności może istnieć kilka różnych ośrodków rehabilitacyjnych. Jak wybrać najlepszy dla siebie? Weź pod uwagę następujące wskazówki:?

Zapytaj o specjalizacje. Różne ośrodki rehabilitacyjne mają różne specjalizacje, np. rehabilitacja po urazie rdzenia kręgowego lub rehabilitacja kardiologiczna. Upewnij się, że ośrodek, który wybierasz, ma możliwość i doświadczenie w pracy z pacjentem w konkretnej sytuacji.

Zapytaj, ilu pacjentów z podobnymi schorzeniami leczył dany ośrodek, aby zorientować się, jakie jest jego doświadczenie.

Rozważyć zakres ubezpieczenia. Przed wyborem ośrodka należy skontaktować się z ubezpieczycielem, aby dowiedzieć się, co będzie objęte ubezpieczeniem. Dzięki temu po pobycie w ośrodku nie pojawią się niespodziewane rachunki.

W wielu ośrodkach specjaliści ds. administracyjnych mogą w tym pomóc.

Sprawdź, jaki zakres terapii jest oferowany. Aby ośrodek mógł zostać uznany za licencjonowaną placówkę rehabilitacyjną, musi oferować co najmniej 3 godziny terapii przez 5 dni w tygodniu. Dowiedz się, czy poza tymi trzema godzinami dostępna jest terapia i czy ośrodek może spełnić specjalne wymagania pacjenta dotyczące czasu trwania terapii.

Zapytaj o kwalifikacje personelu. Dowiedz się, jaki procent personelu posiada certyfikat lekarza i czy pielęgniarki są przeszkolone w zakresie ostrej opieki. Zapytaj, jaki procent personelu pielęgniarskiego stanowią zarejestrowane pielęgniarki, a jaki pielęgniarki zawodowe lub dyplomowane asystentki pielęgniarek.

Dowiedz się, czy dostępne są zarówno programy terapii grupowej, jak i indywidualnej. Niektórzy ludzie preferują indywidualne spotkania w ramach terapii rehabilitacyjnej, podczas gdy inni nie mają nic przeciwko spotkaniom grupowym. Spotkania grupowe mogą przynieść korzyści społeczne, ponieważ można porozmawiać z ludźmi, którzy przechodzą przez podobne doświadczenia. Upewnij się, że wybrany ośrodek odwykowy oferuje takie opcje, jakie preferujesz.

Zapytaj o wyniki. Średni czas pobytu w ośrodku rehabilitacyjnym wynosi 12 dni. Dowiedz się, czy wyniki ośrodka są zgodne z tą wartością.

Można także sprawdzić opinie i referencje, aby dowiedzieć się, co o swoim pobycie sądzą poprzedni klienci ośrodka.

Dowiedz się o zasadach odwiedzin. Jeżeli planujesz, aby w opiekę nad pacjentem zaangażowana była rodzina, dowiedz się, jakie zasady odwiedzin obowiązują w ośrodku.

Niektóre ośrodki zachęcają nawet do zaangażowania rodziny, pozwalając bliskim uczestniczyć w spotkaniach dotyczących planowania opieki lub obserwować sesje terapeutyczne.

Upewnij się, że ośrodek jest akredytowany przez CARF. Komisja ds. Akredytacji Ośrodków Rehabilitacyjnych (Commission on Accreditation of Rehabilitation Facilities, CARF) to organizacja non-profit, która przyznaje akredytacje tego typu ośrodkom. Akredytacja gwarantuje, że usługi i wyposażenie ośrodka spełniają określone standardy.

Niektóre ośrodki posiadają również certyfikat The Joint Commission, organizacji, która ocenia różnego rodzaju placówki opieki zdrowotnej pod względem przestrzegania określonych standardów.

Ośrodek rehabilitacyjny a ośrodek opieki wykwalifikowanej

Można się zastanawiać, czy miejscem, do którego należy się udać, jest ośrodek rehabilitacyjny czy ośrodek opieki wykwalifikowanej. Oba te ośrodki zapewniają całodobową opiekę, ale mają też zasadnicze różnice:

  • Długość pobytu. Średni czas pobytu w ośrodku opieki może wynosić nawet 60 dni. Przeciętny pobyt w ośrodku rehabilitacyjnym trwa mniej niż 2 tygodnie.

  • Częstotliwość wizyt lekarskich. W ośrodku rehabilitacyjnym pacjent zazwyczaj widuje się z lekarzem codziennie. W ośrodku opiekuńczym pacjent może spotkać się z lekarzem raz w tygodniu.

  • Ilość terapii. Placówki opiekuńcze oferują 1-2 godziny terapii dziennie, natomiast ośrodki rehabilitacyjne – 3 godziny.

  • Zasoby na miejscu. Ośrodki rehabilitacyjne często dysponują ośrodkami radiologicznymi i laboratoriami. Mają także lekarza dostępnego 24 godziny na dobę oraz innych lekarzy i specjalistów dostępnych na co dzień. W zakładach opieki długoterminowej usługi radiologiczne i laboratoryjne są raczej ograniczone. Dostępność lekarzy w tych placówkach jest również bardziej ograniczona.

  • Funkcja ośrodka. Ośrodki rehabilitacyjne zazwyczaj zapewniają bardziej kompleksową opiekę niż ośrodki opieki wykwalifikowanej. Skupiają się one także na edukacji pacjenta i jego rodziny w zakresie kontynuowania rehabilitacji w domu. Ośrodki opieki specjalistycznej koncentrują się bardziej na wspieraniu pacjenta w czasie jego pobytu w ośrodku.

Zaburzenia przedsionkowe: Objawy, przyczyny i leczenie

0

Jeśli masz zawroty głowy lub problemy ze słuchem, być może Twój układ równowagi jest rozregulowany.

Jeśli choroba lub uraz spowoduje uszkodzenie tego układu, może wystąpić zaburzenie przedsionkowe. Najczęstszymi objawami są zawroty głowy i problemy z utrzymaniem równowagi, ale mogą również wystąpić problemy ze słuchem i wzrokiem.

Najczęstsze zaburzenia przedsionkowe

Łagodne napadowe zawroty głowy (Benign paroxysmal positional vertigo, BPPV): Jest to najczęstsza przyczyna zawrotów głowy spowodowanych położeniem, czyli nagłego uczucia wirowania lub kołysania się. Dzieje się tak, gdy drobne kryształki wapnia w jednej części ucha przemieszczają się do obszaru, w którym nie powinny się znajdować. Powoduje to, że ucho wewnętrzne informuje mózg o tym, że się poruszasz, podczas gdy w rzeczywistości tak nie jest.

BPPV można leczyć za pomocą serii ruchów głową, które wykonuje lekarz. Dzięki temu kryształy wracają tam, gdzie powinny być.

Zapalenie labiryntu: Zapalenie labiryntu: Może być znane jako infekcja ucha wewnętrznego. Dochodzi do niego, gdy delikatna struktura znajdująca się głęboko w uchu, zwana labiryntem, ulega zapaleniu. Wpływa to nie tylko na Twoją równowagę i słuch, ale może również powodować ból ucha, ucisk, ropę lub płyn wydobywający się z ucha, nudności i wysoką gorączkę.

Jeśli zapalenie błędnika jest spowodowane infekcją bakteryjną, konieczne może być przyjmowanie antybiotyków. Lekarz może zalecić także sterydy, które pomogą zmniejszyć stan zapalny lub inny rodzaj leku, znany jako lek przeciwwymiotny, który pomoże w wymiotach i zawrotach głowy.

Zapalenie nerwu przedsionkowego: Infekcja wirusowa w innym miejscu organizmu, np. ospa wietrzna lub odra, może wywołać to zaburzenie, które wpływa na nerw przesyłający informacje o dźwięku i równowadze z ucha wewnętrznego do mózgu. Najczęstsze objawy to nagłe zawroty głowy z nudnościami, wymiotami i trudnościami w chodzeniu.

Aby leczyć zapalenie nerwu przedsionkowego, lekarz może podać lek usuwający wywołujący je wirus.

Choroba Meniere’a: U osób cierpiących na to schorzenie występują nagłe ataki zawrotów głowy, szumy uszne (dzwonienie, brzęczenie lub ryk w uszach), utrata słuchu i uczucie pełności w uchu dotkniętym chorobą. Przyczyną może być zbyt duża ilość płynu w uchu wewnętrznym, spowodowana wirusem, alergią lub reakcją autoimmunologiczną. Ubytek słuchu pogarsza się z czasem, a w niektórych przypadkach może być trwały.

Pomocne mogą być pewne zmiany w stylu życia – np. ograniczenie soli, kofeiny i alkoholu – a leki mogą złagodzić ataki, gdy już do nich dojdzie. W rzadkich przypadkach konieczna jest operacja w celu złagodzenia objawów. Części ucha wewnętrznego dotknięte chorobą są wycinane lub usuwane, aby przestały wysyłać do mózgu sygnały o nieprawidłowej równowadze.

Przetoka perilimfatyczna (PLF): Jest to rozdarcie lub uszkodzenie pomiędzy uchem środkowym a wypełnionym płynem uchem wewnętrznym, które może powodować zawroty głowy i utratę słuchu. Z PLF można się urodzić lub może być ona spowodowana barotraumą (zwiększonym ciśnieniem w uchu), urazem głowy lub dźwiganiem ciężarów.

Operacja może pomóc w naprawie przetok perylimfatycznych. Otwory lub rozdarcia mogą być zatkane tkanką pobraną z zewnętrznej części ucha.

Inne zaburzenia przedsionkowe

Nerwiak akustyczny: Ten guz w uchu wewnętrznym nie jest nowotworem i rośnie powoli, ale może uciskać nerwy, które kontrolują słuch i równowagę. Prowadzi to do utraty słuchu, dzwonienia w uchu i zawrotów głowy. W niektórych przypadkach nerwiak może uciskać nerw twarzowy i powodować uczucie drętwienia tej strony twarzy.

Nerwiak akustyczny może zostać usunięty chirurgicznie lub lekarz może poddać go radioterapii, aby powstrzymać jego rozrost.

Ototoksyczność: Niektóre leki i substancje chemiczne mogą uszkodzić ucho wewnętrzne. Inne atakują nerw, który łączy ucho wewnętrzne z mózgiem. Każdy z nich może spowodować utratę słuchu. Czasami stan ten ulega poprawie po zaprzestaniu przyjmowania leku lub unikaniu substancji chemicznej. W innych przypadkach uszkodzenie może być trwałe.

Powiększone akwedukty przedsionkowe (EVA): Wąskie, kostne kanały prowadzące z ucha wewnętrznego do wnętrza czaszki nazywane są akweduktami przedsionkowymi. Jeśli staną się one większe niż powinny, może dojść do utraty słuchu. Przyczyny EVA nie są jasne, ale wydaje się, że są one związane z pewnymi genami, które można otrzymać od rodziców.

Nie ma sprawdzonej metody leczenia EVA. Najlepszym sposobem ochrony słuchu jest unikanie sportów kontaktowych i wszystkiego, co może prowadzić do urazu głowy, a także trzymanie się z dala od szybkich zmian ciśnienia, takich jak podczas nurkowania.

Migrena przedsionkowa: Jeśli mózg wysyła niewłaściwe sygnały do układu równowagi, może to prowadzić do silnego bólu głowy, zawrotów głowy, nadwrażliwości na światło lub dźwięk, utraty słuchu i dzwonienia w uszach. Niektóre osoby twierdzą, że mają także nieostre widzenie.

Jeśli migreny przedsionkowe występują często, lekarz może podać lek, który będzie im zapobiegał. Wiele leków, w tym niektóre leki przeciwdepresyjne i blokery kanału wapniowego (rozkurczające naczynia krwionośne), może pomóc.

Mal de debarquement: Kiedy poruszasz się w sposób, w jaki nigdy wcześniej tego nie robiłeś, na przykład na łodzi, Twój mózg przystosowuje się do tego uczucia. Czasami jednak może on utknąć w nowym ruchu i nawet po zaprzestaniu ruchu możesz mieć uczucie utraty równowagi, jakbyś się kołysał lub bujał. Zwykle ustępuje to po kilku godzinach, ale czasami objawy mogą utrzymywać się przez kilka tygodni, a nawet lat. ?

Mogą wystąpić inne objawy, w tym zataczający się chód, problemy ze skupieniem uwagi lub uczucie zmęczenia. Nie ma lekarstwa, ale można kontrolować objawy za pomocą leków i rehabilitacji przedsionkowej.

Najlepsze sposoby, by stać się bardziej inteligentnym

0

Poznaj sposoby na zwiększenie inteligencji, w tym rolę ćwiczeń, diety i innych czynników.

Przyjmij nastawienie na rozwój

Najważniejszą rzeczą, jaką możesz zrobić, jeśli chcesz stać się mądrzejszy, jest wiara w to, że możesz. Nastawienie na rozwój to przekonanie, że Twój mózg jest jak mięsień, który rośnie w siłę wraz z użytkowaniem. Stały sposób myślenia to przekonanie, że inteligencja jest czymś, z czym się rodzisz i nie możesz zrobić wiele, by ją zmienić.

W badaniu przeprowadzonym w 2019 r. uczniowie, którym wpajano zasady nastawienia na wzrost, zapisywali się na bardziej zaawansowane zajęcia z matematyki i uzyskiwali lepsze oceny z tych zajęć. Największą poprawę wykazali uczniowie osiągający słabe wyniki.

Uczniowie, którzy mieli rówieśników popierających idee stojące za nastawieniem na rozwój, również wykazali większą poprawę. Otaczanie się ludźmi, którzy wierzą, że możesz stać się mądrzejszy, ułatwi Ci osiągnięcie celów. ?

Zdrowe ciało, zdrowy umysł

Wiesz już, że powinieneś zdrowo się odżywiać, ćwiczyć i wysypiać się, aby utrzymać ciało w dobrej kondycji. Ale te same rzeczy, które przynoszą korzyści ciału, przynoszą korzyści umysłowi.

Zdrowe odżywianie. Jedzenie dużej ilości owoców i warzyw, roślin strączkowych i pełnoziarnistych jest dobre nie tylko dla serca i talii. Ta sama żywność, która sprawia, że jesteś zdrowszy, może chronić Twój mózg przed utratą funkcji w miarę starzenia się. Upewnij się, że Twoja dieta zawiera:

  • Zielone, liściaste warzywa

  • Tłuste ryby

  • Jagody

  • Herbata i kawa

  • Orzechy włoskie?

Wystarczająca ilość snu. Badanie przeprowadzone na uczniach szkół podstawowych wykazało, że osoby, które spały mniej niż 8 godzin w nocy, uzyskały niższe wyniki w testach inteligencji werbalnej, IQ w pełnej skali, rozumienia tekstu pisanego, pamięci i uwagi niż osoby, które spały co najmniej 8 godzin. Nawet umiarkowany niedobór snu może mieć wpływ na zdolność uczenia się.

Ćwiczenia fizyczne. Podobnie jak zdrowa dieta, regularne ćwiczenia fizyczne mogą zapewnić zdrowie ciała i mózgu. Ćwiczenia zmniejszają oporność na insulinę, a to z kolei zmniejsza stan zapalny w organizmie i sprawia, że organizm wytwarza więcej czynników wzrostu. Są to substancje chemiczne w mózgu, które wpływają na wzrost nowych naczyń krwionośnych w mózgu. Wpływają one na liczbę komórek mózgowych, które posiadasz, oraz na liczbę nowych komórek mózgowych, które możesz mieć.

Obszary mózgu kontrolujące myślenie i pamięć są większe u osób, które ćwiczą niż u osób, które nie ćwiczą. Regularne ćwiczenia poprawiają też nastrój i sen, co może mieć pozytywny wpływ na inteligencję.

Nie trzeba jednak przebiec maratonu, by zaobserwować wzrost mózgu. W jednym z badań zaobserwowano poprawę u osób, które spacerowały zaledwie 120 minut (2 godziny) tygodniowo.

Naucz się czegoś nowego

Uczenie się niemal wszystkiego nowego może sprawić, że staniesz się mądrzejszy, ale jest kilka przedmiotów, które szczególnie korzystnie wpływają na rozwój twojej mocy umysłowej.

Nauka drugiego języka. Nauka drugiego języka chroni mózg przed niektórymi negatywnymi skutkami starzenia się. Może także zwiększyć Twoją zdolność czytania, umiejętności werbalne i ogólną inteligencję. Jest to prawdą, nawet jeśli uczyłeś się drugiego języka w dzieciństwie lub jako dorosły.

Nauka gry na instrumencie. Pobieranie lekcji muzyki wymaga od mózgu wielozadaniowości. Może to zwiększyć liczbę połączeń w mózgu i poprawić pamięć werbalną, rozumowanie przestrzenne i umiejętność czytania i pisania.

Czytanie książek.Czytanie to świetny sposób na naukę nowego przedmiotu lub umiejętności. Korzyści z czytania nie ograniczają się jednak do literatury faktu. Nawet poświęcenie czasu na lekturę najnowszego thrillera może sprawić, że staniesz się mądrzejszy. Czytanie rozwija słownictwo i strukturę mózgu. Czytanie przez nieco ponad 20 minut dziennie pozwoli Ci poznać ponad 1,8 miliona słów rocznie.

Możesz pominąć trening mózgu

Jedną z rzeczy, które nie sprawią, że staniesz się mądrzejszy, jest granie w gry, które obiecują, że uczynią Cię mądrzejszym. Twórcy gier do treningu mózgu chcieliby, abyś uwierzył, że grając w grę na telefonie przez kilka minut dziennie, możesz zwiększyć swoją inteligencję.

Niestety, badania tego nie potwierdzają. Jeśli grasz w gry do treningu mózgu, będziesz w nich coraz lepszy. Efekt ten nie przenosi się na inne zadania.

Co to jest wirus Powassan? Poznaj objawy i ryzyko

0

Powassan to choroba przenoszona przez kleszcze, która powoduje obrzęk mózgu i rdzenia kręgowego. Kiedyś była rzadka, ale liczba zachorowań może wzrosnąć.

W ciągu ostatnich 10 lat w Stanach Zjednoczonych odnotowano tylko 166 przypadków, z czego jeden na dziesięć okazał się śmiertelny. Jednak eksperci ostrzegają, że choroba może zacząć rozprzestrzeniać się szybciej, ponieważ jest przenoszona przez kleszcze jeleni – te same, które roznoszą boreliozę.

Powassan przenosi się z kleszczy na ludzi szybciej niż borelioza. Chociaż infekcja wirusowa jest zazwyczaj łagodna, u niewielkiej liczby osób może zagrażać życiu, a w ciężkich przypadkach niektóre objawy, takie jak osłabienie i utrata pamięci, mogą być trwałe.

Dlatego urzędnicy służby zdrowia ostrzegają osoby mieszkające w stanach północno-wschodnich i Wielkich Jeziorach, gdzie wirus często się rozprzestrzenia, aby podjęły kroki w celu uniknięcia zakażenia.

Jak się rozprzestrzenia

Zakażone kleszcze roznoszą wirusa Powassan, gdy ukąszą człowieka. W przeszłości rozprzestrzeniały go głównie kleszcze, które rzadko gryzły ludzi, takie jak kleszcze rzekotki drzewnej i inne. Obecnie jednak kleszcze jelenie, które częściej kąsają ludzi, również przenoszą wirusa.

Kleszcze przenoszące Powassana żyją głównie na terenach zalesionych w okolicach północnego wschodu i Wielkich Jezior. Kleszcze te są najbardziej aktywne późną wiosną, wczesnym latem i w połowie jesieni.

Nie każdy kleszcz jest zarażony wirusem i nie każdy, kto zostanie ukąszony, zachoruje. Ale kleszcze, które są zakażone, mogą go przenieść szybko – w ciągu kilku minut od przyczepienia się do człowieka. Choroba z Lyme rozprzestrzenia się z kleszcza na człowieka znacznie dłużej – od 24 do 48 godzin.

Nie można zarazić się chorobą Powassana od innej osoby.

Objawy

Większość zakażeń Powassanem przebiega łagodnie. U niektórych osób nie występują żadne objawy. Jeśli wystąpią, pojawią się one po tygodniu do miesiąca od ukąszenia i mogą obejmować:

  • Gorączka

  • Ból głowy

  • Wymioty

  • Słabość

  • Dezorientacja, problemy z pamięcią

  • Problemy z chodzeniem i mówieniem

  • Napady

Zgłoś się do lekarza, jeśli masz którykolwiek z tych objawów i mogłeś być narażony na kontakt z kleszczami. W przypadku ciężkich objawów zadzwoń pod numer 911 lub udaj się na pogotowie.

Diagnoza

Lekarz zada Ci następujące pytania

  • Jakie objawy występują u pacjenta?

  • Kiedy się zaczęły?

  • Czy mogłeś/aś być narażony/a na kontakt z kleszczami?

Może być konieczne wykonanie badań krwi i płynu mózgowo-rdzeniowego w celu sprawdzenia obecności przeciwciał, które są wytwarzane przez układ odpornościowy w celu zwalczania wirusa Powassan.

Leczenie

Chociaż nie istnieje żaden konkretny lek ani procedura leczenia choroby Powassan, a wiele przypadków ma łagodny przebieg, lekarze dysponują sposobami radzenia sobie z objawami. Jeśli objawy są ciężkie, konieczne może być udanie się do szpitala w celu uzyskania pomocy, takiej jak:

  • Wspomaganie oddychania

  • Płyny podawane przez żyłę (IV)

  • Leki zmniejszające obrzęk mózgu

Objawy choroby Powassana zwykle ustępują samoistnie pod wpływem leczenia wspomagającego, ale połowa osób, które przeżyły chorobę, ma długotrwałe problemy z pamięcią, osłabieniem i bólami głowy.

Zapobieganie

Najlepszym sposobem ochrony przed Powassanem i innymi chorobami przenoszonymi przez kleszcze jest unikanie ich ukąszeń:

  • Jeśli tylko możesz, trzymaj się z dala od obszarów zalesionych lub porośniętych trawą.

  • Gdy jesteś w lesie, spryskaj wszystkie miejsca na gołej skórze środkiem odstraszającym owady, zawierającym DEET. Spryskaj również ubrania i sprzęt permetryną. Pamiętaj, że repelenty działają tylko przez kilka godzin.

  • Po powrocie do domu sprawdź, czy na całym ciele nie ma kleszczy. Nie zapomnij o skórze głowy.

  • Sprawdź także ubrania i zwierzęta domowe.

  • Weź kąpiel lub prysznic, aby znaleźć i zmyć kleszcze znajdujące się na skórze.

Nie ma szczepionki, która mogłaby zapobiec chorobie.

Eksperyment Ganzfelda: Wgląd w deprywację sensoryczną

0

Poznaj historię eksperymentu ganzfelda i dowiedz się, jak mózg reaguje na deprywację sensoryczną.

Efekt ganzfelda może powodować zmieniony stan świadomości lub postrzeganie pozazmysłowe, zwane też szóstym zmysłem lub psi. Chociaż naukowcy wciąż dyskutują nad tymi możliwymi rezultatami, można doświadczyć powyższych halucynacji, przeprowadzając w domu eksperyment z ganzfeldem.

Jak działa eksperyment Ganzfelda

Słowo ganzfeld w języku niemieckim oznacza całe pole, co opisuje cel tego eksperymentu. Aby doświadczyć efektu ganzfeld, całe pole widzenia musi być wypełnione jednolitym kolorem, bez zmian jasności, bez poruszających się obiektów, bez zmian kolorów i bez zmian w zdolności wykrywania głębi.

Po całkowitym wypełnieniu pola widzenia ścianą kolorów, wystarczy kilka minut, aby mózg zaczął zmieniać percepcję. Możesz odczuwać powolny spadek jasności, mimo że wiesz, że światło w pokoju się nie zmienia. Wkrótce potem możesz zobaczyć różne kolory, znaczniki w oczach, naczynia krwionośne lub zanikające kolory.

Jeśli pozostaniesz w tym stanie przez dłuższy czas, możesz zacząć widzieć żywe halucynacje podobne do tych wywoływanych przez niektóre narkotyki. Mózg nie ma nic sensownego do zrozumienia, więc zaczyna wzmacniać niewielką ilość docierających do niego informacji.

Przeprowadzenie eksperymentu Ganzfelda

Najtrudniejsze w przeprowadzeniu eksperymentu ganzfeldowskiego jest zapewnienie odpowiednich warunków wizualnych. Można to osiągnąć, przecinając piłeczkę pingpongową na pół i umieszczając każdą z połówek nad oczami. Piłeczki muszą być nieskazitelnie czyste i nie powinny przepuszczać światła przez narożniki. Na krawędziach piłeczek umieszcza się taśmę, aby to uwzględnić i zapewnić, że piłeczki nie spadną podczas eksperymentu.

Inną powszechnie stosowaną metodą jest wykonanie maski na twarz z papieru i oklejenie jej brzegów taśmą. Papierowa maska przepuszcza odpowiednią ilość światła i zapewnia równomierne pole widzenia.

Pomieszczenie powinno być wypełnione światłem o określonej barwie, najlepiej czerwonej. Światło nie powinno migotać, a nic w pomieszczeniu nie powinno wywoływać zaburzeń wzrokowych. Aby uzyskać pełny efekt, w pomieszczeniu nie powinno być żadnych zakłóceń słuchowych. Zostaniesz również poinstruowany, aby w trakcie eksperymentu słuchać białego szumu.

Bezpieczeństwo eksperymentu Ganzfelda

Eksperyment ganzfelda jest zwykle bezpiecznym sposobem na poznanie podświadomości bez trwałych skutków. Jednak doświadczenie to może być niepokojące, w zależności od tego, jak długo w nim przebywasz i jakie halucynacje widzisz. Przez pewien czas po zakończeniu eksperymentu możesz czuć się zdezorientowany i nie być w stanie zrozumieć, co właśnie zobaczyłeś. Jeśli cierpisz na zaburzenia psychiczne, takie jak schizofrenia, udział w tym eksperymencie może być dla Ciebie bardzo negatywnym doświadczeniem.

Naukowe podstawy eksperymentu Ganzfelda

Przez lata parapsycholodzy i inni naukowcy wykorzystywali eksperyment Ganzfelda, aby znaleźć dowody na istnienie szóstego zmysłu. Jest to zdolność mózgu do poznawania przyszłych wydarzeń lub przewidywania rzeczy bez udziału jakichkolwiek zmysłów. Parapsychologia, choć często uważana za pseudonaukę, zajmuje się badaniem zdolności parapsychicznych, prekognicji i telepatii. Eksperyment ganzfelda był uważany za łącznik między tą dziedziną a społecznością naukową.

Naukowcy próbowali sprawdzić to powiązanie, umieszczając osobę zwaną odbiorcą w pomieszczeniu w takich samych warunkach, jak opisane powyżej. Inną osobę, zwaną nadawcą, umieszczono w osobnym pomieszczeniu i kazano jej skupić się na jednym celu, zwykle na fotografii. W tym samym czasie odbiorca opisuje swoje doświadczenie halucynacyjne z jak największą liczbą szczegółów.

Jeśli doświadczenie odbiorcy pokrywa się z celem nadawcy, test kończy się sukcesem. Jednak wyniki tego testu nigdy w pełni nie potwierdziły istnienia połączenia między umysłami dwóch różnych osób. Wynika to częściowo z niespójności w wielu badaniach oraz z wielu błędów w samym eksperymencie.

Ogólnie rzecz biorąc, eksperyment ganzfelda może wprowadzić człowieka w odmienny stan świadomości, gdzieś pomiędzy snem a jawą. Podczas przebywania w tym stanie następuje zauważalna zmiana świadomości i można odnieść wrażenie, że czas płynie szybciej.

Układ nerwowy: Wszystko o neuronach i synapsach

0

Czy wiesz, jak Twoje ciało rozmawia z mózgiem? Przekonaj się, rozwiązując ten quiz dla lekarzy.

Twój mózg pozostaje w kontakcie z ciałem poprzez:

  • Arterie

  • Nerwy

  • Żyły

Twój mózg pozostaje w kontakcie z ciałem poprzez:

Prawidłowo! Odpowiedziałeś:

Sieć ta nazywana jest obwodowym układem nerwowym i składa się z dwóch głównych części. Jedna z nich kontroluje rzeczy, o których nie musisz myśleć, takie jak bicie serca czy trawienie (autonomiczny układ nerwowy). Druga (somatyczny układ nerwowy) łączy zmysły z mózgiem i pozwala poruszać mięśniami.

Uzyskaj wyniki

Który z nich nie jest częścią układu nerwowego?

  • Mózg

  • Serce

  • Rdzeń kręgowy

Który z nich nie jest częścią układu nerwowego?

Prawidłowo! Odpowiedziałeś:

Mózg jest ośrodkiem kontroli organizmu, a rdzeń kręgowy jego węzłem komunikacyjnym. Razem tworzą one centralny układ nerwowy.

Mózg cały czas rozmawia z resztą ciała. Komunikaty przechodzą przez rdzeń kręgowy do rąk, nóg i wszystkich innych części ciała i narządów.

Pobierz Wyniki

Twój mózg waży około:

  • 3 funty

  • 5 funtów

  • 7 funtów

Twój mózg waży około:

Prawidłowo! Odpowiedziałeś:

Jest to miejsce, w którym myślisz, czujesz, uczysz się i pamiętasz. Mózg odpowiada również za to, jak mówisz, chodzisz, a nawet oddychasz. Na małej przestrzeni wiele się dzieje, dlatego tworzy on fałdy i rowki, aby zrobić miejsce dla wszystkich informacji, które musi pomieścić.

Uzyskaj wyniki

Nerwy zbudowane są z maleńkich komórek zwanych:

  • Elektrony

  • Neurony

  • Protony

Nerwy zbudowane są z maleńkich komórek zwanych:

Prawidłowo! Odpowiedziałeś:

Nerwy przenoszą wiadomości do i z mózgu. Masz ich miliardy. Niektóre z nich informują mózg o tym, co dzieje się z oczami, uszami, nosem, językiem i skórą. Inne przekazują wiadomości z mózgu do mięśni. ?

Pobierz wyniki

Myśl zaczyna się od:

  • Wybuch hormonów

  • Ładunek elektryczny

  • Uwalnianie enzymów

Myśl zaczyna się od:

Prawidłowo! Odpowiedziałeś:

To trochę tak, jak w kreskówkach: Kiedy wpadniesz na pomysł, zapala się żarówka. Impuls nerwowy wyzwala substancje chemiczne (zwane neuroprzekaźnikami), które wysyłają sygnały do innych neuronów i mózgu.

Uzyskaj wyniki

Sygnały walki lub ucieczki są wysyłane przez:?

  • Autonomiczny układ nerwowy

  • Somatyczny układ nerwowy

  • Oba

Sygnały walki lub ucieczki są wysyłane przez:?

Prawidłowo! Odpowiedziałeś:

Kiedy spacer ścieżką w ogrodzie zostaje przerwany przez nagłe pojawienie się węża, mózg wysyła adrenalinę do krwiobiegu. Dzięki temu jesteś w stanie podwyższonej gotowości na wszystko, co może się wydarzyć za chwilę.

Serce bije szybciej, pompując więcej krwi do serca i innych narządów. Wzrasta również ciśnienie krwi, a drogi oddechowe rozszerzają się, dzięki czemu do płuc dociera więcej tlenu.

Uzyskaj wyniki

Neuroprzekaźniki, które wysyłają sygnały o bólu, nazywane są endorfinami.

  • Prawda

  • False

Neuroprzekaźniki, które wysyłają sygnały o bólu, nazywane są endorfinami.

Prawidłowo! Odpowiedziałeś:

Dopamina mówi do mózgu o ruchu, a serotonina wysyła sygnały o nastroju.

Te substancje chemiczne znajdują się w miejscu, gdzie jeden neuron styka się z drugim (tzw. synapsa). Neurony łączą się ze sobą w ponad 100 trylionach miejsc. Naukowcy nazywają tę złożoną sieć lasem neuronowym.

Pobierz wyniki

To uszkadza neurony, które wpływają na ruch:

  • Choroba Alzheimera

  • Zapalenie opon mózgowych

  • Choroba Parkinsona

Powoduje to uszkodzenie neuronów, które wpływają na ruch:

Prawidłowo! Odpowiedziałeś:

Objawy obejmują drżenie rąk lub palców, powolne ruchy, sztywność mięśni, problemy z utrzymaniem równowagi i zmiany w mowie. W przypadku wystąpienia któregokolwiek z tych objawów należy skontaktować się z lekarzem. Mogą je wywołać również inne choroby.

Uzyskaj wyniki

W tej chorobie neurony tracą połączenia między sobą:

  • Choroba Alzheimera

  • Epilepsja

  • Stwardnienie rozsiane

W takiej sytuacji neurony tracą połączenia między sobą:

Poprawnie! Odpowiedziałeś:

Kiedy neurony są od siebie odcięte, przestają działać tak, jak powinny, i w końcu umierają.

Pobierz Wyniki

Twój wynik:

09 Podziel się swoim wynikiem: Udostępnij na Facebooku Udostępnij na Twitterze 0% Udostępnij swój wynik: Udostępnij na Facebooku Udostępnij na Twitterze

Wyniki:

Quiz powtórkowy Share on Facebook Share on Twitter Share on Pinterest Email