Lekarz mówi ci.

Ta rzadka choroba mózgu dotyka głównie chłopców i młodych mężczyzn. Znajomość objawów i wczesne rozpoczęcie leczenia mają kluczowe znaczenie. lekarz wyjaśnia, co należy wiedzieć.

Co to jest?

ALD powoduje poważne uszkodzenie układu nerwowego. Dzieje się tak poprzez przerwanie warstwy tłuszczowej (zwanej mieliną), która chroni nerwy w mózgu i rdzeniu kręgowym. Utrudnia to nerwom przesyłanie informacji do mózgu.

Nadnercza, które pomagają kontrolować takie czynniki jak układ odpornościowy, ciśnienie krwi i inne funkcje, są również uszkadzane przez ALD. Z tego powodu organizm nie jest w stanie wytwarzać wystarczającej ilości hormonów, które są niezbędne do zachowania zdrowia.

Jak można zachorować na ALD?

Przyczyną ALD jest zmutowany gen na chromosomie X (nić DNA, która decyduje o tym, czy rodzisz się mężczyzną czy kobietą). Mężczyźni mają jeden chromosom X, więc wystarczy, że odziedziczą jeden uszkodzony gen od rodzica, aby zachorować. Kobiety mają dwa chromosomy X, więc prawdopodobieństwo wystąpienia ALD jest mniejsze. Jeśli już wystąpi, jej przebieg jest często mniej ciężki.

Jakie są różne typy choroby?

ALD może występować w kilku różnych postaciach. Objawy są różne w każdej z nich, ale często pogarszają się z czasem.

Mózgowa demielinizacyjna postać ALD: 45% osób z ALD cierpi na tę postać. Jest to najcięższa postać ALD. Objawy często pojawiają się między czwartym a ósmym rokiem życia i obejmują:

• Zaburzenia z deficytem uwagi (ADD)

• Problemy z widzeniem, słyszeniem i funkcjami motorycznymi

• Problemy z zachowaniem

• Nadpobudliwość

• Łatwo się męczy

• Niezdarność

• Niski poziom cukru we krwi

• Ból oczu

Bóle oczu

• Migreny

• Wirusowe infekcje, które ciągle powracają

• Skóra, która wygląda na opaloną lub brązową

Adrenomieloneuropatia (AMN): Ta postać ALD u dorosłych ma zazwyczaj łagodniejsze objawy. U około połowy chorych nie występują objawy aż do 20. lub 30. roku życia. Mimo to, podobnie jak ALD, AMN może spowodować poważną utratę funkcji mózgu. Niektóre z wczesnych objawów to:

• Problemy z chodzeniem

• Problemy z utrzymaniem równowagi

• Zmiany w chodzie (sposobie chodzenia)

• Drętwienie lub mrowienie w nogach

• Osłabienie ramion

• Odczuwanie nagłej potrzeby zrobienia siusiu lub kupy

• Nietrzymanie moczu

• Niezdolność do uzyskania lub utrzymania erekcji

Choroba Addisonsa: Z czasem ALD powoduje poważne uszkodzenie nadnerczy. Nie da się tego odwrócić. Do objawów należą:

• Słabość

• Zmęczenie

• Nudności

• Niskie ciśnienie krwi

• Przyciemniona skóra

• Ból brzucha

ALD u kobiet: Kobiety, które odziedziczyły zmutowany gen powodujący ALD, często nie chorują na chorobę mózgu, ale mogą wykazywać łagodne objawy. W większości przypadków zaczynają się one po 35 roku życia. Mogą one obejmować:

• Słabość

• Numbness

• Ból stawów

• Problemy z układem moczowym

Jak diagnozuje się ALD?

Rozpoznanie choroby może zająć trochę czasu, ponieważ najpierw należy wykluczyć inne choroby. Wiele wczesnych objawów może zostać przeoczonych lub przypisanych bardziej powszechnym i łagodniejszym problemom zdrowotnym, takim jak zaburzenia koncentracji uwagi (ADD) lub trudności w uczeniu się.

Jeśli lekarz podejrzewa ALD, może zlecić dwa testy. Jednym z nich jest badanie krwi na obecność specjalnego rodzaju kwasów tłuszczowych, które u osób z ALD występują w dużych ilościach. Badanie to najlepiej sprawdza się u mężczyzn. W przypadku kobiet nie jest tak dokładny. W niektórych stanach jest to część badań przesiewowych noworodków.

Innym sposobem potwierdzenia ALD jest badanie MRI (rezonans magnetyczny). Skanowanie mózgu pozwala na znalezienie zmian (oznak uszkodzenia) spowodowanych przez chorobę.

Na podstawie wyników lekarz przypisze ci wynik w skali Loes. Jest to miara stopnia uszkodzenia mózgu w skali od 0,5 (stan normalny) do 34. Każda wartość powyżej 14 jest oznaką ciężkiej postaci ALD.

Jak leczy się ALD?

Lista metod leczenia ALD jest krótka:

Przeszczep szpiku kostnego: Chłopcy z wczesnymi objawami ALD mogą skorzystać z tej procedury. Zdrowe czerwone krwinki od dawcy mogą pomóc w zapobieganiu dalszemu uszkodzeniu mieliny. Proces przeszczepu może trwać wiele miesięcy, a rekonwalescencja jest długa, ale dzieci, które otrzymają przeszczep odpowiednio wcześnie, mogą prowadzić normalne lub prawie normalne życie.

Terapia genowa: Ta nowa metoda leczenia polega na usunięciu uszkodzonych komórek macierzystych, naprawieniu wadliwego genu, który powoduje ALD, a następnie wszczepieniu zdrowej wersji z powrotem. Wiąże się ona z mniejszym ryzykiem niż przeszczep szpiku kostnego, ale przed jej powszechnym zastosowaniem konieczne jest przeprowadzenie dalszych badań.

Sterydy: Codziennie przyjmowana tabletka może pomóc w leczeniu choroby Addisonsa.

Fizykoterapia: Jeśli chodzenie stanowi problem, fizykoterapeuta może zaproponować ćwiczenia, które pomogą wzmocnić mięśnie i sprawić, że chodzenie będzie mniej bolesne.

Olej Lorenzos: Ta mieszanka oleju rzepakowego i oliwy z oliwek powstrzymuje organizm przed wytwarzaniem pewnych kwasów tłuszczowych, które powodują rozpad mieliny. Mimo że może on spowolnić rozwój ALD u chłopców, olej Lorenzos nie został jeszcze zatwierdzony przez Food and Drug Administration. Nie wiadomo również, czy pomaga on mężczyznom z AMN.

Jakie jest rokowanie?

Prowadzonych jest coraz więcej badań nad sposobami zapobiegania i leczenia ALD, ale rokowania dla osób z tą chorobą są nadal złe. Śmierć często następuje w ciągu 1 roku do 10 lat od wystąpienia objawów.

Im wcześniej ALD zostanie zdiagnozowana, tym lepiej. Eksperci uważają, że wszystkie metody leczenia przynoszą najlepsze efekty, jeśli są podawane przed wystąpieniem objawów lub wkrótce po ich wystąpieniu.

Przewlekła choroba wyniszczająca jest chorobą, na którą mogą zachorować niektóre zwierzęta żyjące na wolności. Jest ona śmiertelna i łatwo się rozprzestrzenia. Dowiedz się więcej o chronicznej chorobie wyniszczającej i o tym, jak powstrzymać jej rozprzestrzenianie się.

Co to jest przewlekła choroba wyniszczająca (CWD)?

CWD jest chorobą prionową lub białkową. Choroba dotyka jelenie, łosie, renifery, jelenie sika, łosie i innych przedstawicieli rodziny jeleniowatych. Jest ona podobna do choroby szalonych krów u krów, trzęsawki u owiec i kóz oraz choroby Creuzfeldta-Jakoba u ludzi. Choroba ta nie jest wywoływana przez wirusy lub bakterie, lecz przez nieprawidłowe białka w mózgu.

CWD została stwierdzona u zwierząt w Stanach Zjednoczonych, Norwegii i Korei Południowej. Zanim u zarażonego zwierzęcia wystąpią objawy, może minąć ponad rok. Objawy obejmują:

• Znaczna utrata masy ciała

• Potykanie się

• Bezruch

• Ślinienie się

• Duże pragnienie lub oddawanie moczu

• opadające uszy

• Brak strachu?

Nie jest możliwe zdiagnozowanie zwierzęcia tylko na podstawie tych objawów, ponieważ CWD zawsze towarzyszy innym chorobom i niedożywieniu. Choroba jest zawsze śmiertelna.

Jak rozprzestrzenia się przewlekła choroba wyniszczająca?

Uważa się, że CWD rozprzestrzenia się u zwierząt za pośrednictwem płynów ustrojowych, tkanek oraz skażonej żywności lub wody. Gdy choroba pojawi się w danym środowisku, może rozprzestrzeniać się bardzo szybko. Pozostaje również w tym samym środowisku przez długi czas, nawet po śmierci zakażonego zwierzęcia.

Istnieją badania, które wykazują, że CWD może zainfekować małpy wiewiórkowate i szczury laboratoryjne, które posiadają geny podobne do ludzkich. W jednym z badań małpy z gatunku podobnego do człowieka były karmione mięsem zakażonym CWD. Małpy te zostały następnie zakażone CWD.

Na podstawie tych badań wiele osób uważa, że CWD może być potencjalnie przenoszona na ludzi poprzez spożywanie mięsa zakażonego CWD. Należy jednak przeprowadzić dalsze badania, aby to zrozumieć i ustalić, jak szybko CWD może się rozprzestrzeniać. Tak czy inaczej, ludzie powinni za wszelką cenę unikać spożywania mięsa zakażonego CWD, aby uniknąć jakiegokolwiek ryzyka.

Jak myśliwi mogą powstrzymać rozprzestrzenianie się CWD?

Jeżeli polujesz na obszarze, o którym wiesz, że występuje na nim CWD, CDC zaleca, abyś przebadał zwierzęta przed spożyciem mięsa. Istnieją narzędzia monitorujące, które mogą wykryć CWD, wykorzystywane przez państwowych urzędników ds. ochrony przyrody. Jednak testy różnią się w zależności od stanu, a poszczególne stany mogą przeprowadzać różne testy.

Nawet jeśli odłowione mięso nie uzyskało wyniku negatywnego na obecność CWD, nie oznacza to, że jest wolne od tej choroby. Zmniejsza to jednak szanse na to, że jest ono nosicielem choroby.

Jeśli polujesz na obszarze zakażonym CWD, upewnij się, że:

• Nie strzelać, nie dotykać ani nie jeść mięsa zwierzęcia, które wygląda na chore, zachowuje się dziwnie lub zostało znalezione martwe

• Nosić rękawiczki lateksowe podczas pracy z mięsem

• Staraj się nie dotykać narządów bardziej niż to konieczne

• Nie używać noży domowych ani innych przyborów podczas opatrywania pola operacyjnego

• Zapoznaj się z przepisami prawnymi obowiązującymi w Twoim kraju w zakresie przeprowadzania testów na zwierzętach

• Zanim zjesz mięso, poddaj je badaniom

• Jeśli zlecasz przetwórstwo mięsa firmie, pamiętaj, aby poinformować rzeźnika o konieczności oddzielenia mięsa, tak aby nie było ono zmieszane z mięsem innych zwierząt

• Nie spożywaj mięsa, które uzyskało pozytywny wynik badania na obecność CWD

The Takeaway

Ogólnie rzecz biorąc, liczba przypadków CWD u powszechnie polowanych jeleni i łosi jest dość niska. Jeśli jednak choroba pojawi się w ekosystemie, zwykle szybko i na długo zaraża wiele zwierząt. Choć najprawdopodobniej CWD nie ma wpływu na ludzi, nadal prowadzone są badania, które pozwolą ustalić, czy możemy się nią zarazić.

Jednak ze względu na obecną lukę w wiedzy na temat wpływu CWD na ludzi, należy zachować szczególną ostrożność w pobliżu mięsa, zwierząt lub martwych zwierząt, co do których istnieje podejrzenie, że mogą być nią zarażone. Chociaż zasady postępowania w przypadku CWD, testy i procesy różnią się w zależności od stanu, ważne jest, aby wiedzieć, co należy zrobić w swoim regionie i poddać upolowane mięso badaniom.

Badanie mięsa nie tylko pomaga uniknąć potencjalnie poważnej choroby, ale także może przyczynić się do zatrzymania rozprzestrzeniania się CWD na danym obszarze.

Nagła utrata pamięci nie zawsze jest oznaką choroby Alzheimera lub innych rodzajów demencji. Dowiedz się, jakie inne schorzenia mogą wpływać na Twoją pamięć — i jak je leczyć.

Utrata pamięci może być oznaką choroby Alzheimera i innych rodzajów demencji. Jeśli jednak pojawiają się szybko, często wynikają z innych przyczyn. Wiele z tych przyczyn można leczyć.

Oto kilka rzeczy, które mogą prowadzić do nagłej utraty pamięci – i co można z nimi zrobić:

Leki

Wiele leków wydawanych na receptę, które możesz przyjmować, może wpływać na pamięć. Nie jest to pełna lista, ale niektóre z nich są najczęściej spotykane:

• lęk: alprazolam (Xanax), chlordiazepoksyd (Librium), klonazepam (Klonopin), diazepam (Valium), flurazepam (Dalmane), lorazepam (Ativan)

• Depresja lub ból: amitryptylina (Elavil), klomipramina (Anafranil), desipramina (Norpramin), doksepina (Sinequan), imipramina (Tofranil), nortryptylina (Aventyl, Pamelor)

• Wysokie ciśnienie krwi: atenolol (Tenormin), kaptopril (Capoten), metoprolol (Lopressor, Toprol), propranolol (Inderal), sotalol (Betapace)

• Wysoki poziom cholesterolu: atorwastatyna (Lipitor), fluwastatyna (Lescol), lubwastatyna (Mevacor), pravastatyna (Pravachol), rosuwastatyna (Crestor), simwastatyna (Zocor)

• Ból: fentanyl (Duragesic), hydrokodon (Norco, Vicodin), hydromorfon (Dilaudid, Exalgo), morfina (Astramorph, Avinza), oksykodon (OxyContin, Percocet)

• Napady: acetazolamid (Diamox), karbamazepina (Tegretol), gabapentyna (Neurontin), lamotrygina (Lamictal), pregabalina (Lyrica), kwas walproinowy (Depakote)

• Problemy z zasypianiem: eszopiklon (Lunesta), zaleplon (Sonata), zolpidem (Ambien)

Jeśli zażywasz jeden z tych leków – lub nawet coś, czego nie ma na tej liście – i martwisz się o swoją pamięć, zapytaj lekarza, czy możesz zmienić lek na inny.

Depresja

Pamięć i emocje są ze sobą ściśle powiązane. Depresja, stres lub niepokój mogą wpływać na koncentrację. Jeśli nie możesz się skupić, nie pamiętasz zbyt dobrze.

Jeśli czujesz się smutny lub straciłeś zainteresowanie rzeczami, które kiedyś sprawiały Ci przyjemność, zgłoś się do specjalisty ds. zdrowia psychicznego w celu podjęcia leczenia. W przypadku depresji pomocne mogą być leki przeciwdepresyjne i terapia.

Niedobór witaminy B12

Zbyt mała ilość witaminy B12 w diecie może również wpływać na pamięć. Ten składnik odżywczy pomaga organizmowi wykorzystywać energię z pożywienia i chroni komórki nerwowe, dzięki czemu możesz jasno myśleć.

Twój organizm nie wytwarza witaminy B12. Otrzymujesz ją z pokarmów takich jak mięso, ryby, mleko, sery i jaja. Niektórzy weganie mogą nie otrzymywać wystarczającej ilości witaminy B12 z samej diety. Jeśli masz niedobór tej witaminy, zapytaj lekarza o możliwość przyjmowania suplementów.

Nadużywanie alkoholu

Alkohol w dużych ilościach utrudnia tworzenie nowych wspomnień i przechowywanie zdobytych informacji.

W przypadku jednorazowego spożycia alkoholu – wypicia wielu drinków w krótkim czasie – może dojść do utraty przytomności. Można zapomnieć całe fragmenty czasu. Jeśli będziesz pił zbyt dużo, utrata pamięci może stać się trwała.

Urazy głowy

Upadek, wypadek samochodowy lub inne silne uderzenie w głowę może spowodować, że nie będziesz pamiętać osób i zdarzeń. Nawet jeśli uraz nie pozbawił Cię przytomności, może doprowadzić do utraty pamięci.

W zależności od tego, jak silne było uderzenie w głowę, problemy z pamięcią mogą ustąpić lub być trwałe.

Udary mózgu

Do udaru dochodzi, gdy zator lub słabe miejsce w naczyniu krwionośnym powoduje odcięcie dopływu krwi do części mózgu. Bez krwi bogatej w tlen komórki mózgowe zaczynają obumierać. Udar może spowodować utratę pamięci krótkotrwałej lub długotrwałej. Możesz zapominać rzeczy, których się nauczyłeś lub łatwo się mylić.

Aby chronić swoje naczynia krwionośne i zapobiegać kolejnym udarom:

• Kontrolować ciśnienie krwi i poziom cholesterolu za pomocą diety, ćwiczeń fizycznych i leków.

• Leczenie wysokiego poziomu cukru we krwi, jeśli cierpisz na cukrzycę.

• Nie pal.

Amnezja

Amnezja to sytuacja, w której nagle nie pamiętasz pewnych rzeczy o sobie lub o swoim życiu. Może być spowodowana urazem lub uszkodzeniem mózgu.

Przemijająca amnezja ogólna to rodzaj utraty pamięci, w którym nagle zapominasz, gdzie jesteś lub co się ostatnio wydarzyło. Możesz zadawać sobie w kółko te same pytania, aby się zorientować.

Ten rodzaj amnezji może wystąpić po:

• Urazu głowy

• Zdenerwowanie emocjonalne

• Intensywny wysiłek fizyczny

• Niektóre procedury zakresowe stosowane w diagnostyce chorób

Przemijająca amnezja globalna jest rzadka i nie wymaga leczenia. Powinno samoistnie ustąpić.

Guzy mózgu

Uszkodzenia mózgu spowodowane guzem lub jego leczeniem mogą wpływać na pamięć. Chemioterapia, operacja i naświetlania mogą wpływać na zdolność jasnego myślenia. Nowotwór może także powodować zmęczenie, które uniemożliwia prawidłowe myślenie.

Dbaj o siebie podczas leczenia raka. Dobrze się odżywiaj i dużo odpoczywaj, aby oszczędzać energię i zachować pamięć.

Problemy z tarczycą

Tarczyca znajdująca się w szyi wytwarza hormony, które kontrolują tempo, w jakim organizm spala pożywienie w celu uzyskania energii. Jeśli tarczyca wytwarza zbyt mało swoich hormonów – nazywamy to niedoczynnością tarczycy – cały organizm zwalnia. Możesz czuć się zmęczony, przygnębiony i zapominalski.

Twój lekarz wykona badanie krwi, aby sprawdzić poziom hormonów tarczycy. Jeśli jest on niski, otrzymasz tabletki zawierające hormon tarczycy.

Co robić

Jeśli martwisz się utratą pamięci, zgłoś się do lekarza. Będzie on zadawał pytania dotyczące objawów i przeprowadzi badania, aby ustalić, co jest przyczyną problemu. Wiele przyczyn utraty pamięci można leczyć.

Postawa dekortykacyjna jest pozycją ciała, która sygnalizuje uszkodzenie mózgu. Dowiedz się więcej o tym, co powoduje, objawy i więcej.

Co to jest postura dekortykacyjna?

Postawa dekortykalna jest jednym z rodzajów nieprawidłowej postawy ciała. Nieprawidłowa postawa polega na utrzymywaniu określonej pozycji bez zamiaru, z powodu problemów w mózgu. Postawa decerebrata i opisthotonos to inne rodzaje nieprawidłowej postawy. Postawa decerebrata i decorticate posturing mogą występować w tym samym czasie.

Jak wygląda postura dekortykalna?

Postawa dekortykalna ma kilka kluczowych szczegółów.

• Ramiona powinny znajdować się blisko boków i być zgięte w łokciach.

• Przedramiona i dłonie spoczywają na klatce piersiowej.

• Dłonie mogą być zgięte w nadgarstkach do wewnątrz, a knykcie zwrócone do siebie lub dotykające się wzajemnie.

• Palce mogą być zgięte do wewnątrz w kierunku dłoni.

• Nogi będą proste.

• Stopy zwrócone do wewnątrz, zwrócone do siebie.

Postawa dekortykalna występuje zazwyczaj w pozycji leżącej. W pozycji stojącej mogą wystąpić takie objawy, jak chodzenie na zewnętrznych stronach stóp.

Kiedy występuje postura dekortykacyjna?

Prawdopodobnie nie będziesz w pełni przytomny i czujny podczas postury dekortykacyjnej. Często zdarza się to podczas:

• Comas

• Udary

• Wstrząsy mózgu

• Przedawkowanie leków?

• Zatrucia

• Nowotwory mózgu

• Urazy głowy i mózgu

• Zakażenia, takie jak zapalenie mózgu, zapalenie opon mózgowych i zespół Reye’a

• Obrzęk mózgu

• Zwiększone ciśnienie w mózgu

• Napady

• Niewydolność wątroby

Co powoduje posturę dekortykalną?

Mózg ma różne obszary odpowiedzialne za różne funkcje. Obszary te zarządzają ruchami dużych i małych mięśni oraz odruchami w różnych częściach ciała. W przypadku postawy dekortykalnej obszary te nie zarządzają tymi ruchami tak, jak powinny.

Naukowcy nie są pewni, jakie dokładnie procesy zachodzą w mózgu, które prowadzą do postawy zgięciowej. Uszkodzenie mózgu zwykle dotyczy wielu obszarów mózgu jednocześnie. Uszkodzenia w jednym lub kilku z tych obszarów mogą prowadzić do postury dekortykalnej.

Leczenie postawy dekortykalnej

Postawa dekapitacyjna zawsze wymaga natychmiastowej pomocy medycznej. Leczenie postawy zataczającej się powinno być ukierunkowane na problem leżący u jej podłoża. Uszkodzenie mózgu to poważna sprawa. Nieleczone może prowadzić do innych problemów zdrowotnych, a nawet do śmierci.

Na szpitalnym oddziale intensywnej terapii zwykle leczy się pacjenta, który ma posturę dekortykalną. Po pierwsze, w trybie pilnym zostanie założona rurka do oddychania.

Aby znaleźć przyczynę choroby, lekarz może:?

Wykonać skanowanie komputerowe. Kilka rodzajów badań komputerowych umożliwia zajrzenie do wnętrza mózgu w celu znalezienia urazów i innych problemów. Należą do nich:

• Angiografia mózgowa, w której wykorzystuje się promieniowanie rentgenowskie w celu obejrzenia przepływu krwi przez mózg.

• MRI (rezonans magnetyczny), w którym do tworzenia obrazów mózgu wykorzystuje się specjalne magnesy i fale radiowe.

• Tomografia komputerowa (CT), w której do oglądania mózgu i wnętrza czaszki wykorzystuje się promieniowanie rentgenowskie.

• EEG (elektroencefalogram), który mierzy aktywność elektryczną pomiędzy komórkami w mózgu.

• ICP (ciśnienie wewnątrzczaszkowe), które mierzy ciśnienie wewnątrz mózgu.

Badanie płynów ustrojowych. Krew i mocz mogą pomóc w ustaleniu, dlaczego masz posturę dekortykalną. Badania krwi i moczu mogą mierzyć poziom leków lub toksycznych substancji chemicznych, witamin i minerałów oraz innych szczegółów związanych z problemami z mózgiem.

Lekarz może również zlecić badanie płynu mózgowo-rdzeniowego poprzez nakłucie lędźwiowe lub nakłucie kręgosłupa. Płyn mózgowo-rdzeniowy pokrywa zewnętrzną część mózgu i rdzenia kręgowego. Chroni on i odżywia mózg, kręgosłup i układ nerwowy. Próbki płynu mózgowo-rdzeniowego pozwalają zdiagnozować:

• Zakażenia

• Krwawienie wewnątrz mózgu

• Problemy z walką z infekcjami

• Problemy z refleksem i zmysłami

• Problemy z wykorzystaniem energii?

• Niektóre rodzaje nowotworów?

W przypadku nakłucia lędźwiowego lekarz położy pacjenta na boku lub na brzuchu, aby umożliwić dostęp do dolnej części pleców. Lekarz wstrzyknie lek, aby znieczulić to miejsce, a następnie wprowadzi pustą w środku igłę do dolnej części pleców w celu pobrania płynu mózgowo-rdzeniowego.

Zapytaj o historię choroby. Lekarz zapyta Ciebie lub osobę, którą znasz:

• Kiedy wystąpiły objawy

• Leki, które zażywasz

• Jeśli zażywasz leki, które nie są ci przepisane

• Jak wygląda Twoja zwykła postawa ciała

• Jeśli miałeś uraz głowy

• Inne objawy, które mogą wystąpić

Te informacje pomogą lekarzowi ustalić przyczynę postawy zgięciowej. Wtedy będzie mógł leczyć problem, który ją wywołuje.

Ryzyko związane z posturą dekortykalną

Postawa dekortykalna sygnalizuje poważne uszkodzenie mózgu. Uszkodzenie to może prowadzić do śmierci, jeśli szybko nie zostanie udzielona pomoc medyczna. Postawa dykortykalna może również prowadzić do postawy decerebralnej. Postawa odwracalna występuje w przypadku poważniejszych problemów zdrowotnych.

Możesz nie odzyskać pełnej sprawności po problemach powodujących postawę odwracalną. Uszkodzenie mózgu może powodować trwałe objawy. Po leczeniu nadal może występować paraliż, drgawki, bóle głowy i inne problemy.

Dowiedz się od lekarza o różnych rodzajach urazów mózgu. Jakie są ich przyczyny, skutki i sposoby leczenia?

TBIs

Urazy TBI mogą uszkodzić komórki nerwowe i spowodować krwawienie lub obrzęk mózgu.

Większość obrażeń TBI jest uleczalna, ale mogą one wpływać na codzienne życie i powodować stres fizyczny, psychiczny lub emocjonalny.

Do urazów tych może dojść w wyniku:

• Uderzenie w głowę

  . Są to tzw. zamknięte urazy głowy. Częstą przyczyną są sporty uderzeniowe i wypadki samochodowe. Nie każde uderzenie w głowę skutkuje TBI, ale jeśli masz jakiekolwiek obawy, zgłoś się do lekarza.

• Penetracja.

  Przedmiot taki jak kula przebija się przez czaszkę i uderza w mózg. Jest to tzw. otwarty uraz głowy.

• Silne potrząsanie głową.

  Powoduje to rozerwanie tkanki nerwowej. Jest to częste u niemowląt i u nich znane jako zespół potrząsanego dziecka.

• Whiplash.

  Szybki ruch w tył i w przód może spowodować uraz mózgu.

Uraz TBI może spowodować utratę przytomności, chwilową amnezję lub dezorientację trwającą tygodniami.

Uraz TBI spowodowany zmiażdżeniem lub uderzeniem penetrującym może zagrażać życiu i mieć wpływ na jego przebieg. Najprawdopodobniej konieczna będzie operacja i rehabilitacja.

Wstrząśnienia mózgu i stłuczenia

Wstrząsy mózgu

Wstrząśnienia mózgu to najczęstszy rodzaj TBI. Zazwyczaj nie zagrażają one życiu, ale wiążą się z pewnymi niebezpieczeństwami.

Obrażenia te mogą nie być widoczne w badaniach wstępnych, a ich całkowite wyleczenie może zająć nawet kilka lat. Natychmiastowymi objawami mogą być utrata przytomności lub uczucie oszołomienia i dezorientacji. Może jednak upłynąć trochę czasu, zanim wystąpią jakiekolwiek objawy.

W przypadku uderzenia w głowę należy zwracać uwagę na następujące objawy:

• Problemy z utrzymaniem równowagi

• Niewyraźne widzenie

• Zawroty głowy

• Opóźnione odpowiedzi na pytania

• Bóle głowy

Bóle głowy

• Utrata pamięci

• Nudności

• Dzwonienie w uszach

• Napady

• Niewyraźna mowa

• Wymioty

Stłuczenia

Z tą formą TBI mamy do czynienia w przypadku stłuczenia mózgu, które powoduje krwawienie. Jeśli obszar jest wystarczająco duży, może być konieczna operacja.

Uzyskaj pomoc

Zgłoś się do lekarza, jeśli uważasz, że doznałeś jakiegokolwiek urazu mózgu. Stosuj się do zaleceń lekarza.

Urazy TBI mogą powodować wiele problemów. Fizycznie potrzebujesz odpoczynku. Ale również psychicznie i emocjonalnie możesz czuć się wyczerpany. Możesz nie być w stanie dobrze myśleć lub komunikować się, a także może dojść do osłabienia zdolności sensorycznych. Należy zwracać uwagę na zmiany między innymi w tych obszarach:

• Lęk

• Depresja

• Pamięć

• Funkcje mięśniowe

• Słaba ocena sytuacji

• Wzrok

• Dźwięk

• Zapach

• Smak

• Dotknij

• Zrozumienie

TBI mogą zwiększać ryzyko wystąpienia chorób mózgu, takich jak Alzheimer czy Parkinsons.

Syndrom drugiego uderzenia

Jeśli przeszedłeś TBI, podejmij kroki w celu uniknięcia kolejnego urazu mózgu. Nawet w przypadku łagodnych TBI, powtarzające się urazy mogą powodować długotrwałe uszkodzenia układu nerwowego i osłabienie świadomości umysłowej. Jeśli TBI powtarzają się przez krótki okres czasu, mogą doprowadzić do śmierci.

Upewnij się, że pierwszy uraz TBI został w pełni wyleczony. Mimo że wstrząśnienia mózgu są zazwyczaj określane jako łagodne, to drugi wstrząs mózgu przed wyleczeniem pierwszego może być śmiertelny. Zjawisko to znane jest jako zespół drugiego uderzenia.

Zespół drugiego uderzenia powoduje gwałtowny i poważny obrzęk mózgu. Objawy są niemal natychmiastowe i obejmują następujące elementy:

• Rozszerzone źrenice

• Utrata ruchów gałek ocznych

• Niewydolność oddechowa

• Nieprzytomność

Objawy będą szybko postępować. W najgorszym wypadku dojdzie do ciężkiego TBI, którego długotrwałe skutki zmienią Twoje codzienne życie.

Nabyte uszkodzenie mózgu

Nabyty uraz mózgu (ABI) nie jest spowodowany urazem. Są one spowodowane przez inne czynniki, takie jak udar, guz, płyn lub infekcja, które wystąpiły po urodzeniu. Często powodują one, że mózg nie otrzymuje wystarczającej ilości tlenu.

Obrażenia ABI mogą być poważne, czasami uniemożliwiają kontrolowanie codziennych aspektów życia. Podobnie jak TBI, mogą powodować problemy z poruszaniem się, myśleniem, emocjami i zachowaniem, w zależności od obszaru, który uległ urazowi.

Co powinieneś wiedzieć

Skutki urazu mózgu są różne dla każdego. Leczenie i powrót do zdrowia zależą od przyczyny urazu, jego umiejscowienia i stopnia ciężkości.

Jak Twój umysł radzi sobie w miarę dojrzewania? Sprawdź swoją wiedzę na temat starzejącego się mózgu.

Twój mózg przestaje rosnąć i zaczyna się starzeć:

• Kiedy kończy się okres dojrzewania

• W wieku 20 lat

• W wieku 40 lat

Twój mózg przestaje rosnąć i zaczyna się starzeć:

Poprawnie! Odpowiedziałeś:

Twój mózg nadal się rozwija, nawet gdy społeczeństwo nazywa Cię dorosłym. Nie trwa to jednak długo. Po przekroczeniu 20. roku życia zaczyna się bardzo powolny spadek zdolności poznawczych.

Pobierz Wyniki

Z wiekiem Twój mózg się kurczy.

• Prawda

• False

Z wiekiem mózg się kurczy.

Poprawnie! Odpowiedziałeś:

Po 40. roku życia mózg zmniejsza się o 5% z każdą kolejną dekadą. Po przekroczeniu 70. roku życia kurczy się jeszcze szybciej. Naukowcy nie są pewni, dlaczego tak się dzieje, ale z wiekiem komórki mózgowe obumierają.

Pobierz Wyniki

Prawdopodobieństwo wystąpienia problemów z pamięcią jest mniejsze, jeśli:

• Kobieta

• Mężczyzna

Prawdopodobieństwo wystąpienia problemów z pamięcią jest mniejsze, jeśli:

Poprawnie! Odpowiedziałeś:

W pamięciowej bitwie płci wygrywają kobiety. Mężczyźni osiągają gorsze wyniki w testach pamięci niż kobiety w każdym wieku, a szczególnie po 40. roku życia.

Pobierz wyniki

Masz większe szanse na dłuższe zachowanie ostrości widzenia, jeśli:

• Nosić okulary

• Ćwicz regularnie

• Są leworęczni

Istnieje większe prawdopodobieństwo, że dłużej zachowasz ostrość widzenia, jeśli:

Poprawnie! Odpowiedziałeś:

Badania wykazują, że osoby o zdrowszym sercu osiągają lepsze wyniki w testach umysłowych. Dlatego nawyki, które pomagają sercu, pomagają też mózgowi. Dobry sen, zdrowa, zrównoważona dieta i ćwiczenia fizyczne wspomagają pracę mózgu, nawet gdy umysł dojrzewa.

Uzyskaj wyniki

Z wiekiem najprawdopodobniej zapomnisz o tym pierwszym:

• Twój pierwszy dzień w szkole

• Stolica Francji

• Jak jeździć na rowerze

Z wiekiem najprawdopodobniej zapomnisz to pierwsze:

Poprawnie! Odpowiedziałeś:

Pamięć, która pomaga w zapamiętywaniu faktów, takich jak znajomość stolicy danego kraju, nazywana jest pamięcią semantyczną. Pamięć proceduralna to pamięć mięśniowa – ta, która odpowiada za powiedzenie „to jak jazda na rowerze”. Wydarzenia, które nam się przydarzają – wspomnienia epizodyczne – są tymi, które zapamiętujemy w pierwszej kolejności.

Pobierz Wyniki

Która aktywność pomaga zachować młodość mózgu?

• Spędzanie czasu z przyjaciółmi

• Nauka nowego języka

• Oba

Która czynność pomaga zachować młodość mózgu?

Prawidłowo! Odpowiedziałeś:

Tak jak dobre zdrowie fizyczne jest dobrodziejstwem dla mózgu, tak samo dobre zdrowie psychiczne i emocjonalne. Stawianie czoła nowym wyzwaniom sprawia, że mózg dłużej pracuje na pełnych obrotach. A grupa dobrych przyjaciół to nie tylko dobre towarzystwo, ale także pomoc w dłuższym życiu i lepszej pamięci.

Uzyskaj wyniki

Z wiekiem mózg staje się:

• Więcej krwi

• Mniej krwi

• Taka sama ilość krwi

Z wiekiem mózg staje się:

Poprawnie! Odpowiedziałeś:

Z wiekiem przepływ krwi do mózgu naturalnie spowalnia się, co w pierwszej kolejności wpływa na korę czołową. (Regularne ćwiczenia mogą sprawić, że serce zacznie pompować, a dodatkowa krew sprawi, że umysł będzie pracował jak w zegarku.

Uzyskaj wyniki

Po trzydziestu minutach od wysłuchania tej samej historii 70-latek zazwyczaj pamięta tylko tyle procent tego, co 18-latek.

• 75%

• 50%

• 35%

Po trzydziestu minutach od wysłuchania tej samej historii 70-latek pamięta zazwyczaj tyle procent tego, co 18-latek.

Prawidłowo! Odpowiedziałeś:

Z drugiej strony, umiejętności językowe pozostają z nami przez całe życie. W wieku średnim zasób słownictwa stale się powiększa.

Pobierz Wyniki

Która witamina zmniejsza ryzyko wystąpienia demencji?

• A

• B

• C

Która witamina zmniejsza ryzyko wystąpienia demencji?

Prawidłowo! Odpowiedziałeś:

Jeśli chodzi o sprawy związane z pamięcią, przyjmuj wszystkie witaminy z grupy B. Trzy witaminy z grupy B – kwas foliowy, B6 i B12 – pomagają obniżyć poziom pewnych białek, które wywołują demencję. Wszystkie trzy można naturalnie uzyskać z chleba, wzbogaconych płatków śniadaniowych i zielonych warzyw liściastych.

Uzyskaj wyniki

Jesteś w grupie podwyższonego ryzyka wystąpienia problemów z pamięcią, jeśli:

• Mieć wysokie IQ

• Przeszedł operację

• Miałeś uraz głowy

Jesteś w grupie podwyższonego ryzyka wystąpienia problemów z pamięcią, jeśli:

Poprawnie! Odpowiedziałeś:

Czasami uderzenie w głowę powoduje natychmiastową utratę pamięci. Ale nawet jeśli przeżyjesz go bez szwanku, możesz być bardziej narażony na Alzheimera w późniejszym okresie.

Pobierz Wyniki

Począwszy od końca 20. roku życia, zdrowie psychiczne i emocjonalne ma tendencję do:

• Nie zmieniać się

• Pogorszyć się

• Poprawić się

Począwszy od późnych lat dwudziestych, zdrowie psychiczne i emocjonalne ma tendencję do:

Poprawnie! Odpowiedziałeś:

Duże badanie wykazało, że choć z wiekiem pamięć może się pogarszać, ogólny stan zdrowia psychicznego ulega poprawie.

Pobierz Wyniki

Twój wynik:

011 Podziel się swoim wynikiem: Udostępnij na Facebooku Udostępnij na Twitterze 0% Udostępnij swój wynik: Udostępnij na Facebooku Udostępnij na Twitterze

Wyniki:

Quiz powtórkowy Share on Facebook Share on Twitter Share on Pinterest Email

Jeśli zdiagnozowano u ciebie ALS, dowiedz się, czego możesz się spodziewać i jak pomóc sobie w uzyskaniu jak najlepszych perspektyw.

ALS, zwana również chorobą Lou Gehrigsa, jest chorobą, która dotyka neurony ruchowe. Są to nerwy w mózgu i rdzeniu kręgowym, które powodują skurcze mięśni, dzięki czemu można chodzić, mówić, jeść i oddychać. W miarę jak neurony ruchowe obumierają, wykonywanie tych i innych czynności staje się coraz trudniejsze.

W chwili obecnej nie ma lekarstwa na ALS. Choroba ma charakter postępujący, co oznacza, że z czasem jej przebieg jest coraz gorszy. Trudno jest przewidzieć, jaka będzie Twoja przyszłość, ponieważ choroba ALS przebiega u każdego inaczej.

Większość ludzi żyje co najmniej 3 lata od momentu postawienia diagnozy. Niektórzy żyją nawet do 10 lat. W miarę pojawiania się nowych leków i metod leczenia objawów, ludzie będą żyli coraz dłużej z tą chorobą.

Twój zespół opieki zdrowotnej może pomóc Ci zrozumieć, czego możesz się spodziewać. Lekarz specjalizujący się w leczeniu ALS zapewni Ci dostęp do najnowszych metod leczenia, dzięki czemu będziesz miał jak największe szanse na przeżycie.

Co się dzieje, gdy masz ALS?

W normalnych warunkach neurony ruchowe przekazują sygnały z mózgu do mięśni, nakazując im ruch. Ponieważ ALS powoduje obumieranie neuronów ruchowych, zaczynasz tracić kontrolę nad ruchami mięśni.

Na początku możesz być mniej stabilny na nogach niż zwykle. ALS może utrudniać wykonywanie czynności wymagających drobnych ruchów, takich jak podnoszenie ołówka czy przekręcanie klucza w zamku. Ręce mogą wydawać się słabe. Mogą też występować drgawki mięśni.

Z czasem dochodzi do utraty kontroli nad mięśniami, które pomagają chodzić, mówić, połykać i oddychać. Nadal będziesz w stanie myśleć, widzieć, słyszeć, wąchać, dotykać, smakować i korzystać z toalety. Potrzebna będzie jednak pomoc w wykonywaniu podstawowych czynności, takich jak ubieranie się, jedzenie czy branie prysznica.

Stan pacjenta może pogarszać się szybko lub powoli. Lekarze i inni członkowie zespołu medycznego pomogą ci zrozumieć, jak postępuje choroba i czego możesz się spodziewać.

Co mogę zrobić?

Chociaż choroby ALS nie da się wyleczyć, można zrobić wiele, aby poczuć się lepiej.

Po pierwsze, dowiedz się jak najwięcej o tej chorobie. Współpracuj z całym zespołem medycznym, aby mieć pewność, że robisz wszystko, co w Twojej mocy, aby sobie z nią poradzić.

W skład zespołu mogą wchodzić następujący specjaliści

• Fizykoterapeuta może nauczyć cię ćwiczeń, które pozwolą ci utrzymać silne mięśnie.

• Terapeuta mowy i języka może pokazać Ci, jak mówić wyraźniej.

• Terapeuta zajęciowy może zaproponować narzędzia i sposoby ułatwiające poruszanie się.

• Dietetyk może pomóc w zaplanowaniu pożywnych posiłków o odpowiedniej ilości kalorii oraz w wyborze pokarmów, które są łatwiejsze do przeżucia i połknięcia.

• Terapeuta oddechowy może nauczyć Cię ćwiczeń ułatwiających oddychanie.

• Terapeuta może pomóc w radzeniu sobie z problemami emocjonalnymi związanymi z chorobą ALS.

Neurolog, lekarz specjalizujący się w leczeniu układu nerwowego, przepisze leki, które mogą pomóc w łagodzeniu objawów.

Dwa leki – edaravone (Radicava) i riluzole (Rilutek) – są zatwierdzone przez FDA do leczenia ALS. Nie są one lekarstwem, ale jeśli pacjent zacznie je przyjmować wkrótce po zdiagnozowaniu choroby, mogą pomóc mu żyć dłużej.

Naukowcy testują inne nowe metody leczenia ALS w ramach badań klinicznych. Osoby biorące udział w takich badaniach mają możliwość wypróbowania leków i innych metod leczenia, zanim będą one dostępne dla wszystkich innych. Zapytaj swojego lekarza lub zwróć się do ALS Association, aby dowiedzieć się, czy możesz wziąć udział w którymś z takich badań.

Inną możliwością jest dołączenie do grupy wsparcia dla chorych na ALS.

Spotkasz tam inne osoby z ALS, dowiesz się o zasobach, które mogą Ci pomóc i poznasz wskazówki od osób, które mają doświadczenie z tą chorobą. Grupę wsparcia można znaleźć w swoim szpitalu lub w najbliższym oddziale ALS Association.

Czy masz problemy z pamięcią lub podejmowaniem decyzji? Testy neuropsychologiczne mogą pomóc lekarzowi w ustaleniu przyczyny.

Jeśli masz problemy z koncentracją lub podejmowaniem decyzji, niektóre proste testy mogą być pomocne w ustaleniu, co jest nie tak. Nazywamy je testami neuropsychologicznymi.

Neuropsychologia bada, w jaki sposób stan zdrowia Twojego mózgu wpływa na Twoje zdolności myślenia i zachowanie.

Testy te są zwykle wykonywane w gabinecie lekarskim przy użyciu ołówka i papieru. Mogą być również wykonywane na komputerze. Neuropsycholog może też zadać pacjentowi serię pytań, na które pacjent odpowiada ustnie.

Dzięki tym testom lekarze mogą sprawdzić, jaki jest zakres uwagi pacjenta i jak dobrze koncentruje się on na zadaniach. Inne obszary objęte testami neuropsychologicznymi to:

• zdolność do myślenia, rozumienia, uczenia się i zapamiętywania (poznanie)

• Pamięć

• Funkcje motoryczne (chodzenie, koordynacja, itp.)

• Spostrzeganie (jak dobrze odbierasz to, co widzisz lub czytasz)

• Rozwiązywanie problemów i podejmowanie decyzji

• Zdolności werbalne

Możesz zostać poddany różnym rodzajom testów, w tym

Test pamięci: Powtórzenie listy słów, zdań lub liczb.

Test poznawczy: Wyjaśnij, jak dwa przedmioty są do siebie podobne. Na przykład, jeśli zobaczysz zdjęcie psa i kota, możesz odpowiedzieć, że oba są zwierzętami lub że oba są zwierzętami domowymi.

Test komunikacji werbalnej: Wymień kilka przedmiotów, gdy osoba przeprowadzająca test wskazuje na nie. Można również podać literę alfabetu i poprosić o wymienienie słów zaczynających się na tę literę.

Testy motoryczne: Testy te mogą obejmować takie zadania, jak wkładanie kołków do tablicy z kołkami przy użyciu jednej ręki, a następnie drugiej.

Można również przeprowadzić testy sprawdzające, jak słuch i wzrok wpływają na myślenie i pamięć.

Zastosowanie testów neuropsychologicznych

Testy neuropsychologiczne przeprowadza się zazwyczaj w przypadku zauważalnych zmian w myśleniu lub pamięci. Pomagają one lekarzom ustalić, czy problemy są spowodowane którąś z poniższych przyczyn:

• Choroby, takie jak choroba Alzheimera

• Uszkodzenie mózgu

• Zaburzenia emocjonalne, takie jak depresja lub lęk

• Normalne zmiany w mózgu związane z wiekiem

Szczególnie ważne jest, aby lekarze zwracali uwagę na problemy z myśleniem w przypadkach, gdy u pacjenta występują zaburzenia ruchowe, takie jak choroba Parkinsona. Jest to schorzenie, które wpływa na komórki mózgowe kontrolujące ruch i koordynację.

Osoby cierpiące na Parkinsona mogą mieć problemy z pamięcią lub komunikacją. Jeśli cierpisz na chorobę Parkinsona, wkrótce po postawieniu diagnozy możesz zostać poddany testowi neuropsychologicznemu. Wyniki kolejnych badań można porównać z wynikami pierwszego testu, aby sprawdzić, czy choroba zmienia zdolności myślenia.

Przygotowanie do testów neuropsychologicznych

Bez względu na rodzaj testu neurologicznego, do którego przystępujesz, nie musisz się do niego uczyć. Jest jednak kilka rzeczy, które powinieneś zrobić przed testem:

• Dobrze się wyśpij, ponieważ zmęczenie wpływa na Twój sposób myślenia.

• Zjedz dobre śniadanie.

• Nie pij nic zawierającego alkohol w noc poprzedzającą test.

• Zapytaj swojego lekarza, czy możesz zażywać jakiekolwiek leki, w tym leki nasenne, w noc poprzedzającą badanie.

• Poinformuj psychologa o wszelkich wcześniejszych badaniach psychologicznych, w których brałeś udział.

• Zrelaksuj się i nie przejmuj się wynikami.

Ty lub ktoś z Twoich bliskich powinniście przynieść listę wszystkich swoich leków. Jeśli masz trudności z odpowiedzią na pytania dotyczące historii choroby lub objawów, przyprowadź ze sobą kogoś, kto będzie umiał.

Procedura testu neuropsychologicznego

Częścią badania będzie przegląd historii medycznej pacjenta. Na przykład, jeśli pacjent miał udar mózgu, może mieć trudności z myśleniem i mówieniem. Wiedza o przebytym udarze pomoże neuropsychologowi lepiej zrozumieć problemy, z jakimi boryka się pacjent. Neuropsycholog przeprowadzi również wywiad z pacjentem lub bliską mu osobą, aby dowiedzieć się więcej o objawach. Następnie zdecyduje, jakie testy zostaną przeprowadzone.

Zazwyczaj testy przeprowadza technik współpracujący z neuropsychologiem. Jest to zazwyczaj psychometrysta, osoba przeszkolona w zakresie przeprowadzania i oceniania takich testów. Może to być także student studiów doktoranckich w dziedzinie psychologii.

Jak długo trwa test?

Test może trwać od 3 do 6 godzin. Zależy to od tego, jak swobodnie czujesz się w danej sytuacji i jak szybko Ty i technik możecie przejść przez wszystkie pytania. W trakcie sesji przewidziane są przerwy. W niektórych przypadkach konieczna może być więcej niż jedna wizyta.

Wyniki testów neuropsychologicznych i dalsze postępowanie

Po przeprowadzeniu testów neuropsycholog zapozna się z ich wynikami i sporządzi raport. Będzie on zawierał diagnozę i sugestie dotyczące leczenia, jeśli takie jest potrzebne.

Plan leczenia może obejmować więcej badań medycznych, takich jak tomografia komputerowa lub rezonans magnetyczny mózgu. Jest to pomocne w poszukiwaniu guzów lub innych chorób.

W przypadku rozpoznania depresji leczenie może obejmować również poradnictwo. Mogą być również zalecane leki pomagające opanować objawy.

Niezależnie od wyników, staną się one częścią stałej historii choroby. Będą one pomocne w zrozumieniu aktualnego stanu zdrowia oraz przyszłych potrzeb medycznych.

Jeśli kiedykolwiek powiedziano Ci, że powinieneś poddać się badaniom neuropsychologicznym, zrozum, że testy te mają na celu uzyskanie obrazu stanu zdrowia Twojego mózgu w danej chwili. Twoje zdolności myślenia mogą się pogorszyć, ale mogą się też poprawić.

Jeśli zarówno Ty, jak i Twój lekarz uzyskacie teraz więcej informacji na temat Twojego mózgu, oboje będziecie mogli w przyszłości podejmować mądrzejsze decyzje dotyczące Twojego zdrowia psychicznego i fizycznego.

Dowiedz się, co powinieneś wiedzieć o amnezji, poznaj jej różne rodzaje, przyczyny i sposoby leczenia.

Rodzaje amnezji

Istnieje kilka różnych rodzajów amnezji.

Amnezja wsteczna. Amnezja wsteczna oznacza utratę zdolności do przypominania sobie wydarzeń, które miały miejsce tuż przed zdarzeniem, które spowodowało amnezję. Zazwyczaj dotyczy to wspomnień z ostatnich lat, a nie tych sprzed lat.

Amnezja anterogradalna. Ten rodzaj amnezji oznacza, że od momentu wystąpienia amnezji nie można przypomnieć sobie nowych informacji. Można jednak przypomnieć sobie informacje sprzed wydarzenia, które spowodowało amnezję. Jest to częstsze niż amnezja wsteczna.

Przemijająca amnezja globalna (TGA). Jest to przejściowa forma amnezji, która zwykle ustępuje w ciągu 24 godzin. Występuje częściej u osób dorosłych w średnim i starszym wieku. Po ustąpieniu tego rodzaju amnezji, rzadko dochodzi do jej nawrotu.

Pacjent może wielokrotnie zadawać to samo pytanie, nie pamiętając, co działo się w ciągu ostatnich kilku godzin. Pamięć będzie powoli wracać w ciągu następnych 24 godzin. Eksperci nie są pewni, co powoduje ten rodzaj amnezji.

Amnezja pourazowa. Występuje po poważnym urazie głowy i może objawiać się amnezją wsteczną, amnezją wsteczną lub obiema tymi postaciami.

Amnezja niemowlęca. Termin ten, znany również jako amnezja dziecięca, jest używany do opisania sytuacji, w której dorośli nie mogą przypomnieć sobie wspomnień z wczesnego dzieciństwa. Może to wynikać z faktu, że mózg małego dziecka wciąż się rozwija i nie jest w stanie skonsolidować wspomnień.

Amnezja dysocjacyjna. Amnezja dysocjacyjna jest spowodowana stresem lub traumą i objawia się zapominaniem konkretnych wydarzeń lub okresów czasu. W niektórych przypadkach amnezja dysocjacyjna może oznaczać nawet zapomnienie większości tożsamości i historii życia. W rzadkich przypadkach pacjent może zapomnieć wszystkie lub większość swoich danych osobowych i wyjechać z domu lub przyjąć nową tożsamość. Jest to znane jako fuga dysocjacyjna.

Przyczyny amnezji

W proces zapamiętywania zaangażowanych jest wiele części mózgu. Uraz lub choroba, które wpływają na mózg, mogą również wpływać na pamięć.

Niektóre możliwe przyczyny amnezji to:

• Udar mózgu

• Zapalenie mózgu lub zapalenie mózgu. Może to być spowodowane infekcją wirusową lub reakcją autoimmunologiczną.

• Niewystarczająca ilość tlenu w mózgu. Na przykład z powodu ataku serca lub zaburzeń oddychania.

• Guz mózgu

• Długotrwałe nadużywanie alkoholu

• Niektóre leki, takie jak benzodiazepiny (leki uspokajające)

• Napady

• Choroba Alzheimera i inne formy demencji

• Ciężkie urazy głowy?

• Uraz emocjonalny?

Diagnoza amnezji

Lekarz przeprowadzi szczegółowy wywiad lekarski i zada pytania, aby zrozumieć, na czym polega utrata pamięci. W wywiadzie może wziąć udział także członek rodziny, przyjaciel lub opiekun.

Niektóre z omawianych zagadnień mogą obejmować:

• Czynniki wywołujące chorobę, takie jak operacja lub uraz głowy

• Kiedy zaczęły się problemy z pamięcią

• Używanie alkoholu i narkotyków

• Historia rodziny

• Choroby nowotworowe, depresja, bóle głowy lub napady w wywiadzie

Lekarz może przeprowadzić badanie fizykalne i wykonać kilka testów poznawczych. Może to obejmować prośbę o podanie ogólnych informacji na temat bieżących lub przeszłych wydarzeń, informacji osobistych lub powtórzenie listy słów.

Lekarz może również zlecić wykonanie pewnych badań. Należą do nich:

• Obrazowanie metodą rezonansu magnetycznego (MRI) lub tomografii komputerowej (CT) w celu sprawdzenia, czy nie doszło do uszkodzenia mózgu

• Elektroencefalogram (EEG) w celu sprawdzenia, czy nie występują drgawki

• Nakłucie rdzenia kręgowego w celu sprawdzenia, czy nie doszło do zakażenia mózgu?

• Badania krwi na obecność hormonów tarczycy, witamin B1 i B12?

Dodatkowe objawy. W zależności od rodzaju i przyczyny amnezji, dodatkowe objawy to dezorientacja, splątanie i fałszywe wspomnienia (zniekształcenia prawdziwych wspomnień lub całkowicie sfabrykowane wspomnienia).

Leczenie amnezji

Nie ma specyficznego sposobu leczenia amnezji. W niektórych przypadkach amnezja może ulec poprawie w miarę zdrowienia mózgu.

Zazwyczaj leczenie amnezji polega na uczeniu się umiejętności, które pomogą ci nadrobić problemy z pamięcią.

Terapia zajęciowa. Terapeuta zajęciowy może pomóc w przyswajaniu nowych informacji lub nauczyć strategii porządkowania informacji. Może to ułatwić zapamiętanie zdarzeń z przeszłości lub przyszłości.

Technologia. Smartfon lub tablet może być pomocny w wykonywaniu codziennych zadań. Na przykład można zaprogramować telefon tak, aby przypominał o wydarzeniach. Może się również okazać, że technologia ułatwia porządkowanie odręcznych notatek, zdjęć, terminów spotkań i innych plików.

Leki. Agencja ds. Żywności i Leków nie zatwierdziła jeszcze żadnego leku na amnezję.

Jak zapobiegać amnezji

Możesz zminimalizować prawdopodobieństwo wystąpienia urazu mózgu poprzez:

• Zapinanie pasów bezpieczeństwa podczas jazdy samochodem

• Noszenie kasku podczas jazdy na rowerze

• Szybkie leczenie infekcji, aby nie rozprzestrzeniła się na mózg

• Ograniczenie spożycia alkoholu

• Natychmiastowa pomoc lekarska w przypadku wystąpienia objawów, które mogą być spowodowane udarem lub tętniakiem mózgu. Obejmują one opadanie twarzy, problemy z mówieniem, jednostronne drętwienie, silny ból głowy lub paraliż.

Niektóre z tych czynności mogą pomóc w wyostrzeniu pamięci.

• Bądź aktywny umysłowo. Regularnie włączaj do swojego życia zajęcia stymulujące pracę mózgu. Na przykład nauka gry na instrumencie muzycznym, rozwiązywanie krzyżówek lub czytanie książek mogą zapewnić zdrową stymulację umysłową.

• Bądź aktywny fizycznie. Każde ćwiczenie jest lepsze niż żadne, ponieważ wspomaga przepływ krwi w całym organizmie i do mózgu. Department of Health and Human Services zaleca co najmniej 150 minut umiarkowanej aktywności fizycznej (np. szybki spacer) lub 75 minut intensywnej aktywności fizycznej (np. jogging) tygodniowo.

• Dobrze się wysypiaj. Większość dorosłych potrzebuje od 7 do 9 godzin snu. Podczas snu nasz mózg przetwarza i kategoryzuje nasze wspomnienia. ?

• Uporządkuj swoje życie. Jeśli często zdarza Ci się zapominać o różnych rzeczach, postaraj się uporządkować i zautomatyzować jak najwięcej rutynowych czynności. Może to oznaczać zagracenie domu, wydzielenie miejsca na niezbędne rzeczy, takie jak okulary i klucze, lub prowadzenie regularnego notatnika lub planera.

• Zdrowa dieta. Wybieraj więcej owoców, warzyw, niskotłuszczowego białka i produktów pełnoziarnistych, aby zapewnić mózgowi wystarczającą ilość witamin i minerałów. Używanie narkotyków i nadmierne spożywanie alkoholu również może prowadzić do utraty pamięci.

• Zgłoś się do lekarza. Jeśli cierpisz na jakąś chorobę, stosuj się do zaleceń lekarza. Jeśli obawiasz się, że utrata pamięci wpływa na Twoją zdolność do wykonywania codziennych czynności, porozmawiaj z lekarzem. ?

Afazja Wernickesa to sytuacja, w której nie możesz rozumieć słów. Dowiedz się więcej o jej przyczynach, oczekiwaniach i nie tylko.

Zaburzenie to jest spowodowane uszkodzeniem tej części mózgu, która kontroluje język. Prowadzi ono do utraty zdolności językowych i może być bardzo frustrujące.

Afazja Wernickesa a afazja Brocasa

Istnieją różne rodzaje afazji, które powodują różne problemy językowe. Zaburzenia te dzieli się na dwie ogólne kategorie. Należą do nich afazja receptywna i afazja ekspresyjna.

Afazja Wernickesa. Afazja Wernickesa to inna nazwa afazji receptywnej. Dochodzi do niej, gdy uszkodzeniu ulegnie obszar mózgu odpowiedzialny za kontrolę języka, zwany obszarem Wernickego. Stan ten nazywany jest również afazją sensoryczną lub afazją płynności.

Osoby cierpiące na afazję Wernickego nie są w stanie rozumieć słów. Mówią z zachowaniem regularnego rytmu i gramatyki. Ale słowa nie mają sensu. Nie zdają sobie sprawy, że to, co mówią, jest nonsensowne.

Afazja Wernickesa może również powodować problemy z czytaniem i pisaniem. Możesz widzieć lub słyszeć słowa, ale ich nie rozumieć.

Afazja Broca. Afazja Broca jest terminem określającym afazję ekspresyjną. Osoby z afazją Broca mają problemy z wypowiadaniem słów, ale rozumieją język. Potrafią formułować myśli i wiedzą, co chcą powiedzieć. Nie potrafią jednak tworzyć zdań.

Afazja Wernickesa powoduje, że mówisz w sposób niezrozumiały dla innych, używając pomieszanych słów. Afazja typu Brocasa sprawia, że masz ograniczone możliwości językowe. Możesz być w stanie wypowiedzieć tylko pojedyncze słowa lub bardzo krótkie zdania. Jednak inni zazwyczaj rozumieją, co masz na myśli.

Objawy afazji Wernickesa

Objawy afazji Wernickesa obejmują:

• Wypowiadanie wielu słów, które nie mają sensu

• Nie potrafi zrozumieć znaczenia słów

• Potrafi dobrze mówić długimi zdaniami, ale nie mają one sensu

• Używanie niewłaściwych słów lub słów nonsensownych

• Niemożność zrozumienia słów pisanych

• Problemy z pisaniem

• Frustracja

Osoby z afazją Wernickesa mogą mieć problemy ze zrozumieniem Ciebie z powodu błędów parafrastycznych. Błędy te polegają na zastąpieniu danego słowa lub dźwięku innym słowem lub dźwiękiem.

Możesz powiedzieć teleskop zamiast okularów lub klasy zamiast okularów. Możesz nawet wymyślić nowe słowo. Pozostała część zdania może być poprawna lub może być zlepkiem słów.

Osoby z afazją Wernickesa zazwyczaj nie zdają sobie sprawy, że ich wypowiedzi nie mają sensu. Może to prowadzić do frustracji, ponieważ są one ciągle niezrozumiane.

Przyczyny afazji Wernickesa

Afazja Wernickesa jest spowodowana uszkodzeniem mózgu. Zwykle występuje po lewej stronie. Afazja ta wynika z utraty przepływu krwi do mózgu lub innych uszkodzeń spowodowanych przez:

• Udar

• Zapalenie mózgu lub zapalenie mózgu

• Uraz głowy

• Zakażenie mózgu

W niektórych przypadkach postępujące uszkodzenia mózgu prowadzą do pogłębienia afazji. Może to być np. rosnący guz mózgu lub demencja. Afazja może się również nasilać w miarę postępu choroby.

Leczenie afazji Wernickesa

Nie istnieją żadne standardowe metody leczenia afazji Wernickesa. Twój lekarz może zalecić różne metody leczenia lub terapie.

Leczenie innych przyczyn. Jeśli u pacjenta występuje inna choroba, np. infekcja, leczenie jej może pomóc. Sposób leczenia zależy od problemu. Na przykład, gdy lekarz zaleci stosowanie sterydów w przypadku zmian w niektórych obszarach mózgu, które powodują objawy afazji.

Terapia mowy. Jest to główna metoda leczenia afazji. Celem terapii logopedycznej jest pomoc w lepszym wykorzystaniu zdolności językowych, które jeszcze posiadasz, poprawieniu umiejętności językowych oraz nauczeniu się komunikowania na różne sposoby.

Grupowa terapia logopedyczna może być również pomocna w ćwiczeniu umiejętności z innymi osobami i zmniejszeniu poczucia izolacji.

Urządzenia mówiące. Technologia wykorzystująca obrazy lub mowę może pomóc w porozumiewaniu się. Nie poprawiają one umiejętności językowych, ale stanowią inny sposób wyrażania siebie.

Urządzenia mówiące mogą również pomóc opiekunom w porozumiewaniu się z pacjentem i lepszym zrozumieniu jego potrzeb.

Perspektywy dla afazji Wernickesa

Niektóre osoby, u których wystąpiła afazja Wernickesa, w pełni wracają do zdrowia bez leczenia. Dzieci poniżej 8 roku życia często odzyskują zdolności językowe nawet po poważnym uszkodzeniu.

Większość osób wymaga terapii logopedycznej. Powrót do zdrowia następuje zazwyczaj w ciągu 3 miesięcy. Jednak poprawa stanu afazji może trwać nawet rok. Wiele osób nie odzyskuje pełnej sprawności językowej. Może to być przyczyną frustracji zarówno dla Ciebie, jak i dla Twoich opiekunów.

Opiekunowie, przyjaciele i rodzina muszą się przystosować i nauczyć się nowych sposobów komunikacji. Logopeda może pomóc rodzinie nauczyć się nowych metod. Mogą to być między innymi:

• Używanie krótszych, prostych zdań

• Zadawanie pytań tak lub nie

• Używanie naturalnego, dorosłego języka i rozmowy

• Niepoprawianie wypowiedzi

• Używanie wskazówek, obrazków, rysunków lub urządzeń

• Włączanie osób z afazją do rozmowy

• Dać osobom z afazją dużo czasu na wypowiedź

Jeśli masz afazję, możesz samodzielnie ćwiczyć proste zdania w cichej przestrzeni. Spróbuj ćwiczyć ze swoim logopedą, a następnie z przyjaciółmi i rodziną, gdy poczujesz się pewniej. Porozumiewanie się i ćwiczenie mowy pomoże Ci poczuć więź z innymi.