Lekarz mówi ci.

Lekarz wyjaśnia, czym jest CIDP i kto jest narażony na tę chorobę neurologiczną.

Objawy nie są jednakowe dla wszystkich, ale pacjent może być zmęczony, mieć obszary drętwienia i bólu. Choroba może spowalniać odruchy i powodować uczucie osłabienia rąk i nóg. Aby można było uznać CIDP za przyczynę, objawy muszą występować przez co najmniej 8 tygodni.

Większość osób wymaga leczenia. Im wcześniej je rozpoczniesz, tym większa szansa na całkowite wyleczenie. Czasami objawy ustępują na długi czas, ale później powracają.

Na CIDP może zachorować każdy, ale najczęściej występuje u osób starszych i częściej u mężczyzn niż u kobiet. Choroba ta może dotyczyć nawet 40 000 osób w Stanach Zjednoczonych, ale trudno jest ustalić, ile osób na nią choruje. CIDP nie jest łatwe do zdiagnozowania.

Co jest przyczyną?

Eksperci nie są pewni, dlaczego ludzie zapadają na to zaburzenie. Wiedzą jednak, że jest ona spowodowana zapaleniem nerwów i korzeni nerwowych. Obrzęk może zniszczyć ochronną warstwę otaczającą nerwy, zwaną mieliną. Może to uszkodzić włókna nerwowe i spowolnić zdolność nerwów do wysyłania sygnałów. To właśnie powoduje osłabienie, ból, zmęczenie i drętwienie.

Czy jest to to samo, co zespół Guillain-Barre?

Nie. CIDP jest ściśle związany z zespołem Guillaina-Barre’a (GBS). W obu przypadkach chodzi o problemy z nerwami i oba powodują takie objawy, jak osłabienie i drętwienie. Jednak GBS zwykle pojawia się kilka dni lub tygodni po chorobie, np. żołądkowej. CIDP nie jest związany z chorobą. W przypadku GBS, po wyleczeniu, większość osób dość szybko wraca do zdrowia. Z drugiej strony, CIDP jest problemem długotrwałym. W rzadkich przypadkach u osób, które nie wyzdrowieją z powodu GBS, może rozwinąć się CIDP.

Jak się to diagnozuje?

Nie ma testu, który pozwoliłby zdiagnozować CIDP. Zamiast tego lekarz zada pacjentowi pytania dotyczące objawów, np. kiedy się zaczęły i jak się czuje. Przeprowadzi dokładne badanie fizykalne i może zalecić wykonanie badań, które pozwolą lepiej zrozumieć, co dzieje się z nerwami i wykluczyć inne możliwe przyczyny.

W niektórych przypadkach lekarze nie mogą być całkowicie pewni, że to CIDP, ale mogą podjąć decyzję o rozpoczęciu leczenia. Jeśli objawy ulegną poprawie, jest to mocny dowód na to, że jest to CIDP.

Co zrobić, aby poczuć się lepiej?

Kluczowe znaczenie ma wczesne leczenie. Może ono zapobiec uszkodzeniu nerwów. Dzięki temu można zapobiec nasileniu się objawów.

Leczenie może obejmować:

• Kortykosteroidy.

  Leki te zmniejszają stan zapalny i spowalniają działanie układu odpornościowego.

• Immunoglobulina dożylna (IVIG).

  Lekarz może podać pacjentowi zastrzyki ze skoncentrowanych przeciwciał pochodzących od zdrowych osób w celu spowolnienia odpowiedzi immunologicznej organizmu.

• Wymiana osocza (PE).

  Leczenie to polega na podawaniu przez kroplówkę części krwi zwanej osoczem w celu spowolnienia układu odpornościowego.

• Immunoterapia. Leki te przerywają działanie układu odpornościowego, aby powstrzymać go od atakowania mieliny.

• Przeszczep komórek macierzystych. W rzadkich przypadkach lekarz może wstrzyknąć zdrowe komórki macierzyste (własne lub pobrane od kogoś innego) w celu „zresetowania” układu odpornościowego.

Lekarz może również zalecić

. Umiarkowane ćwiczenia fizyczne mogą dodać pacjentowi więcej energii.

Może się okazać, że czasami objawy są łagodne, a czasami trudne do zniesienia. Jeśli dostępne bez recepty środki przeciwbólowe nie wystarczą do leczenia bólu związanego z CIDP, lekarz może przepisać inne leki.

Istnieje możliwość całkowitego wyleczenia się z CIDP. U niektórych osób tak, ale objawy uszkodzenia nerwów, takie jak drętwienie i osłabienie, mogą utrzymywać się do końca życia.

Lekarze neurolodzy diagnozują i leczą różne problemy związane z mózgiem i układem nerwowym.

Neurolodzy to lekarze zajmujący się diagnozowaniem i leczeniem problemów związanych z mózgiem i układem nerwowym. Nie wykonują oni zabiegów chirurgicznych. Lekarz może zalecić Ci wizytę u neurologa, jeśli uważa, że cierpisz na chorobę wymagającą specjalistycznej opieki.

Neurolog ma co najmniej wykształcenie wyższe, 4 lata szkoły medycznej oraz roczny staż i 3 lata specjalistycznego szkolenia w zakresie neurologii. Wielu z nich poświęca również dodatkowy czas na naukę w konkretnej dziedzinie, takiej jak zaburzenia ruchu lub leczenie bólu.

Co leczy neurolog?

Niektóre schorzenia leczone przez neurologa to:

• choroba Alzheimera

• Stwardnienie zanikowe boczne (ALS lub choroba Lou Gehriga)

• Ból pleców

• Uszkodzenie lub zakażenie mózgu i rdzenia kręgowego

• Guz mózgu

Guz mózgu

• Epilepsja

• Bóle głowy

Bóle głowy

• Stwardnienie rozsiane

• Choroba Parkinsona

• Neuropatia obwodowa (choroba, która wpływa na nerwy)

• Ściśnięte nerwy

• Napady

• Udar mózgu

• Drżenia (niekontrolowane ruchy)

Podspecjalizacje neurologiczne

Ponieważ neurologia zajmuje się mózgiem i całym układem nerwowym, istnieje wiele schorzeń, które neurolog może diagnozować i leczyć. Wielu z nich po zakończeniu szkolenia w ramach rezydentury kontynuuje naukę w określonym podzbiorze neurologii.

Specjalista może skupić swoje szkolenie na:

• Medycyna bólu głowy

• Leki na sen

• Medycyna nerwowo-mięśniowa

• Opieka neurokrytyczna

• Neuro-onkologia

• Neurologia geriatryczna

• Zaburzenia autonomiczne

• Neurologia naczyniowa (leczenie udaru mózgu)

• Neurologia dziecięca (pediatryczna)

• Neuroradiologia interwencyjna

• Epilepsja

Badanie neurologiczne i procedury

Podczas wizyty u neurologa porozmawia on z Tobą o historii choroby i objawach. Przeprowadzi także badanie fizykalne, które skupi się na badaniu mózgu i nerwów.

Neurolog może sprawdzić:

• Stan psychiczny

• Mowa

• Wizja

• Siła

• Koordynacja

• Odruchy

• Odczuwanie (jak dobrze czujesz przedmioty)

Na podstawie badania lekarz może mieć dobre rozeznanie co do diagnozy, ale w celu jej potwierdzenia konieczne będzie prawdopodobnie wykonanie innych badań. W zależności od objawów mogą one obejmować:

• Badania krwi i moczu w celu wykrycia infekcji, toksyn lub zaburzeń białkowych

• Badania obrazowe mózgu lub kręgosłupa w celu wykrycia guzów, uszkodzeń mózgu lub problemów z naczyniami krwionośnymi, kośćmi, nerwami lub dyskami

• Badanie czynności mózgu, zwane elektroencefalografem (EEG). Badanie to wykonuje się w przypadku wystąpienia napadów drgawkowych. Na skórze głowy umieszcza się małe plamki, zwane elektrodami, które są połączone przewodami z urządzeniem. Urządzenie rejestruje aktywność elektryczną w mózgu.

• Badanie komunikacji pomiędzy nerwem a mięśniem, z którym współpracuje, zwane elektromiogramem (EMG). Badanie to wykonuje się za pomocą elektrod na skórze lub igły wprowadzonej do mięśnia.

• Seria testów zwanych potencjałami wywołanymi, które mierzą reakcję mózgu na stymulację słuchu, wzroku i niektórych nerwów. Są one podobne do EEG, z tą różnicą, że lekarz będzie wydawał dźwięki lub błyskał światłami, aby sprawdzić reakcję mózgu.

• Z kręgosłupa pobiera się niewielką ilość płynu w celu wykrycia obecności krwi lub infekcji. Jest to tzw. nakłucie kręgosłupa lub nakłucie lędźwiowe.

• Biopsja mięśnia lub nerwu w celu wykrycia objawów pewnych zaburzeń nerwowo-mięśniowych. Pobiera się niewielką ilość tkanki i ogląda ją pod mikroskopem.

• Test Tensilon może pomóc w rozpoznaniu miastenii gravis, choroby, która osłabia mięśnie. Lekarz podaje lek o nazwie edrophonium (Tensilon), aby sprawdzić, czy wzmacnia on niektóre mięśnie i tymczasowo łagodzi osłabienie.

Przygotuj się do wizyty u neurologa

Pomocne jest przygotowanie się do konsultacji:

• Zapisz swoje objawy i inne informacje dotyczące zdrowia, w tym leki, alergie, poprzednie choroby i historię chorób w rodzinie.

• Sporządź listę swoich pytań.

• Zleć przesłanie wyników poprzednich badań do neurologa lub zabierz je ze sobą.

• Przyprowadź ze sobą przyjaciela lub członka rodziny, aby mieć pewność, że niczego nie przeoczysz.

Neurolog prawdopodobnie udzieli Ci wielu informacji, dlatego warto robić notatki. Nie bój się zadawać pytań, jeśli coś jest dla Ciebie niejasne. Upewnij się, że rozumiesz swoją diagnozę i leczenie oraz wszelkie dalsze kroki, które musisz podjąć.

Łagodny napadowy zawrót głowy to zaburzenie ucha wewnętrznego, które jest częstą przyczyną zawrotów głowy. Dowiedz się, dlaczego tak się dzieje, jak jest diagnozowane i jak leczone.

Benign paroxysmal positional vertigo (BPPV) to zaburzenie ucha wewnętrznego, które jest najczęstszą przyczyną zawrotów głowy – bardzo specyficznego rodzaju zawrotów głowy, które sprawiają, że masz wrażenie, jakby pokój wirował wokół ciebie.

Każda część nazwy opisuje kluczowy element tego schorzenia:

• Łagodny oznacza, że nie jest bardzo poważny. Twoje życie nie jest zagrożone.

• Napadowy oznacza, że pojawia się nagle, trwa krótko, przychodzi i odchodzi.

• Pozycyjne oznacza, że zawroty głowy są wywoływane przez określone postawy lub ruchy głową.

BPPV występuje często i zazwyczaj może być leczony w gabinecie lekarskim.

W rzadkich przypadkach problem ten może być poważny, jeśli zwiększa prawdopodobieństwo upadku. Jeśli takie ataki występują często, mogą wskazywać na inne schorzenia. Jednak często są one trudne do zdiagnozowania.

Objawy BPPV

Mogą wystąpić przy każdym przechyleniu lub zmianie pozycji głowy. Można stracić równowagę i upaść. Może pojawić się uczucie strachu, że coś jest poważnie nie tak. Do najczęstszych objawów mogą należeć:

• Uczucie, że pomieszczenie wiruje

• Nudności

• Wymioty

• Niepewność

• Światłowstręt

Kiedy należy skontaktować się z lekarzem. Jeśli zawroty głowy utrzymują się przez ponad tydzień, należy umówić się na wizytę u lekarza.

Być może przed wizytą uda Ci się ustalić, które ucho jest chore. Oto jak to zrobić:

Niezwłocznie skontaktuj się z lekarzem, jeśli masz zawroty głowy lub:

• Pojawi się nowy lub silny ból głowy.

• Pojawia się gorączka.

• Widzisz podwójnie lub nie widzisz wcale.

• Trudno jest mówić.

• Upadasz lub nie możesz chodzić.

Przyczyny BPPV

Wewnątrz ucha znajdują się drobne kryształki węglanu wapnia. Można je traktować jako kamienie w uchu. Są one również nazywane otokoniami.

Czasami kryształki odrywają się od swojego normalnego miejsca w uchu i przenoszą się w inne miejsca, w tym do kanałów słuchowych, które wyczuwają ruchy głowy. Tam mogą się zbijać w grudki.

Ponieważ taki zbitek jest cięższy niż inne elementy w uchu, opada do najniższej części ucha wewnętrznego.

Kiedy się obracasz lub zmieniasz pozycję, grudki powodują, że płyn w uchu wewnętrznym przemieszcza się po tym, jak przestajesz się ruszać. Powoduje to wrażenie, że pacjent się porusza, mimo że pozostaje w bezruchu.

BPPV można wywołać na wiele sposobów, poruszając głową w określony sposób:

• Przewracanie się w łóżku

• Wchodzenie i schodzenie z łóżka

• Pochylanie się do pozycji jogi

• Odchylanie głowy do tyłu w salonie fryzjerskim w celu umycia włosów

• Szybkie ruchy głową

Zwykle w przypadku BPPV można spodziewać się rytmicznych ruchów gałek ocznych. Lekarz może nazwać to oczopląsem i tego właśnie będzie szukał, jeśli uzna, że masz zawroty głowy.

Czynniki ryzyka BPPV

BPPV może wystąpić spontanicznie, bez przyczyny. Prawdopodobieństwo zachorowania jest większe u osób starszych. Dzieje się tak, ponieważ części ucha wewnętrznego zaczynają się zużywać. Prawdopodobieństwo zachorowania jest większe u kobiet niż u mężczyzn.

U osób poniżej 50 roku życia najczęstszą przyczyną BPPV jest uraz głowy. Może to być coś tak błahego, jak kichnięcie lub uderzenie głową, lub tak poważnego, jak wstrząs mózgu lub kolizja samochodowa.

Do innych przyczyn należą:

• Utrzymywanie głowy w tej samej pozycji przez dłuższy czas – np. w gabinecie dentystycznym lub u fryzjera

• Aerobik o wysokiej intensywności

• Jazda na rowerze po nierównych szlakach

• Zaburzenia ucha wewnętrznego, takie jak choroba Menieresa

• Długotrwały pobyt w szpitalu lub odpoczynek w łóżku w domu

• Pewien rodzaj migreny

Diagnoza BPPV

Lekarz zada pytania dotyczące ogólnego stanu zdrowia i objawów.

Badanie fizykalne. Lekarz zwróci uwagę na charakterystyczny ruch gałek ocznych, czyli oczopląs. Może poprosić pacjenta o położenie się na plecach na stole z głową odchyloną do tyłu. Ma to na celu sprawdzenie, czy pacjent jest w stanie kontrolować ruchy gałek ocznych.

Lekarz sprawdzi również, czy objawy zawrotów głowy pojawiają się, gdy oczy lub głowa poruszają się w określonym kierunku i czy wykonywanie tych ruchów powoduje zawroty głowy trwające krócej niż minutę. W celu wykrycia mimowolnych ruchów gałek ocznych lekarz może użyć okularów Frenzla.

Testy medyczne. Lekarz może również przeprowadzić badania, w tym:

Elektronystagmografia (ENG) lub wideonystagmografia (VNG). Badania te sprawdzają ruchy gałek ocznych oraz ich reakcję na czynniki, które mogą wywoływać zawroty głowy.

REZONANS MAGNETYCZNY. To i inne badania obrazowe mogą pomóc w wykluczeniu innych przyczyn objawów.

Leczenie BPPV

Stan ten ma charakter epizodyczny i często ustępuje samoistnie. Lekarz może być w stanie powstrzymać BPPV, wykonując w gabinecie zabieg, który przesunie luźne kryształy w uchu w miejsce, które będzie powodować mniej problemów.

W tym celu najczęściej stosuje się następujące techniki:

• Manewr Epleya. Manewr ten może wykonać także fizykoterapeuta lub audiolog, można go także wykonać samodzielnie w domu.

• Manewr Semonta. W USA jest on mniej popularny niż manewr Epleya. Każdy z nich trwa około 15 minut.

• Zmiana pozycji kanalików. Należy utrzymać cztery pozycje przez około 30 sekund lub do momentu ustąpienia objawów.

Przed wyjściem do domu pacjent musi odpocząć w gabinecie przez około 10 minut, aby uniknąć nagłych epizodów zawrotów głowy po ustąpieniu kryształów.

Potrzebna będzie osoba, która Cię odwiezie. Należy nosić wygodne ubranie, aby móc się swobodnie poruszać.

Operacja. Zabieg ten jest wykonywany coraz rzadziej, ale rzadko może być konieczna operacja w celu wyleczenia BPPV. Chirurg zatka część ucha wewnętrznego, aby zapobiec przemieszczaniu się małych kryształków wapnia w przewodzie słuchowym. Operacja wiąże się z niewielkim ryzykiem wystąpienia powikłań, w tym utraty słuchu.

Co mogę zrobić w domu?

Nawet po skutecznym leczeniu BPPV może ono powrócić. Można jednak opracować w domu plan, który pomoże zapobiec nawrotom w przyszłości. Należy:

• Być świadomym swoich szans na upadek.

• Usiądź natychmiast, jeśli poczujesz zawroty głowy.

• Jeśli wstajesz w nocy, korzystaj z dobrego oświetlenia.

Jeśli BPPV powróci, do czasu wizyty u lekarza można podjąć odpowiednie kroki, aby poradzić sobie z objawami. Na przykład, można:

• Unikać spania na chorej stronie.

• Spać z dwiema lub więcej poduszkami pod głową.

• Po przebudzeniu się rano należy powoli podnieść głowę i usiąść na chwilę na brzegu łóżka, zanim się wstanie.

• Unikaj schylania się w celu podniesienia przedmiotów.

Lekarz może nauczyć pacjenta, jak w warunkach domowych przesunąć poluzowane kryształy uszne na lepsze miejsce.

Lekarz wyjaśnia, czym jest płyn, który chroni mózg i jakich ważnych wskazówek może udzielić lekarzowi.

Płyn jest wytwarzany przez grupę komórek zwanych splotem naczyniówkowym, które znajdują się głęboko w mózgu. W organizmie znajduje się około 150 mililitrów płynu – mniej więcej dwie trzecie filiżanki.

Ten bezbarwny płyn, krążąc wokół mózgu i rdzenia kręgowego, amortyzuje te narządy, pobiera potrzebne substancje z krwi i usuwa produkty odpadowe z komórek mózgowych.

Czasami w płynie mózgowo-rdzeniowym mogą znajdować się rzeczy, które nie powinny się tam znaleźć, np. bakterie lub wirusy, które mogą zaatakować Twój mózg. W przypadku niektórych chorób to, co znajduje się w tym płynie, może pomóc lekarzowi w ustaleniu, co się dzieje.

Co może powiedzieć lekarzowi?

Próbka płynu mózgowo-rdzeniowego może być ważną wskazówką. Może ona powiedzieć lekarzowi, czy cierpisz na jedno z wielu schorzeń, takich jak:

• Stwardnienie rozsiane (kiedy układ odpornościowy organizmu atakuje nerwy) lub inne podobne schorzenia, znane jako choroby autoimmunologiczne

• Zapalenie rdzenia kręgowego: zapalenie rdzenia kręgowego

• Zapalenie mózgu: zapalenie komórek mózgowych

• Zapalenie opon mózgowych: zapalenie cienkich tkanek, które pokrywają i chronią mózg i rdzeń kręgowy. Zazwyczaj jest to spowodowane zakażeniem płynu mózgowo-rdzeniowego.

• Udar mózgu lub podobne schorzenie powodujące krwawienie w okolicach mózgu

• Leukemia: rodzaj nowotworu krwi

• Demencja

?

W jaki sposób pobierana jest próbka?

Lekarz zastosuje procedurę zwaną punkcją kręgosłupa lub nakłuciem lędźwiowym. Lekarz pobierze próbkę płynu mózgowo-rdzeniowego za pomocą długiej, cienkiej igły. Otrzymasz znieczulenie miejscowe, aby znieczulić skórę w tym miejscu, a igła zostanie wprowadzona między dwa kręgi – kości otaczające rdzeń kręgowy i tworzące kręgosłup. Do badania zostanie pobrana łyżka stołowa lub dwie płynu.

Zwykle trwa to około 45 minut. Po zabiegu pacjent musi chwilę odpocząć i może otrzymać zalecenie, aby przez około jeden dzień nie wykonywać żadnych forsownych czynności. Po zabiegu może wystąpić ból głowy, ale poinformuj lekarza, jeśli będzie on trwał dłużej niż kilka godzin.

Jak wykorzystuje się próbkę?

To, co znajduje się w płynie mózgowo-rdzeniowym, może pomóc lekarzowi w rozpoznaniu lub wykluczeniu różnych chorób.

• Jeśli u pacjenta stwierdzono wysoki poziom substancji zwanej immunoglobuliną, którą organizm wykorzystuje do zwalczania chorób, lub innych substancji związanych z komórkami nerwowymi, może to wskazywać na stwardnienie rozsiane.

• Jeśli lekarz uważa, że pacjent cierpi na chorobę Alzheimera lub inny rodzaj demencji, w płynie mogą znajdować się pewne rodzaje białek związanych z tą chorobą.

• Odbarwiony płyn może być oznaką krwotoku mózgowego (krwawienia w mózgu) lub udaru.

• Objawy infekcji bakteryjnej lub wirusowej mogą poinformować lekarza o chorobie takiej jak zapalenie opon mózgowych lub mózgu.

Dowiedz się, co musisz wiedzieć o podwzgórzu, poznaj jego funkcje, zaburzenia, leczenie i jak może wpływać na zdrowie.

Co to jest podwzgórze?

Podwzgórze to gruczoł w mózgu, który kontroluje układ hormonalny. Wydziela on hormony do innej części mózgu, zwanej przysadką mózgową, która wysyła je do różnych narządów. Należą do nich:

• Nadnercza

• Tarczyca

• Jajniki

• Jądra?

Twój układ hormonalny działa na zasadzie sprzężenia zwrotnego, które sygnalizuje podwzgórzu, aby uwalniało więcej hormonów lub zaprzestało ich uwalniania.

Podwzgórze kontroluje wiele różnych funkcji. Jest ono ważne dla popędu płciowego, zachowań i emocji. Inne funkcje obejmują:

• Głód

• Pragnienie

• Waga

• Temperatura ciała

• Produkcja mleka w piersi

• Bilans soli i wody

• Rytm okołodobowy, czyli cykl snu i czuwania

• Poród

Zaburzenia podwzgórza

Czasami występują problemy z podwzgórzem, które mogą powodować choroby. Problemy te mogą również wpływać na przysadkę mózgową. Niektóre zaburzenia prowadzą do zbyt małej lub zbyt dużej ilości hormonów. Do zaburzeń podwzgórza należą:?

Otyłość podwzgórzowa. Uszkodzenie podwzgórza może powodować problemy z odczuwaniem głodu. U osób z otyłością podwzgórzową mogą wystąpić takie objawy, jak:

• Szybki przyrost masy ciała

• Nadmierny przyrost masy ciała

• Niekontrolowany apetyt

• Niski metabolizm?

Funkcjonalna amenorrhea podwzgórzowa. Stan ten nazywany jest czasem wtórną amenorrhea i występuje, gdy przestajesz mieć miesiączkę.

Kiedy organizm nie ma wystarczającej ilości energii z pożywienia, może to powodować wysoki poziom kortyzolu. Kortyzol osłabia połączenie podwzgórza z jajnikiem, co oznacza, że ilość hormonów jest niska. Wpływa to na owulację i prowadzi do braku miesiączki.

Funkcjonalna amenorrhea podwzgórzowa może być również spowodowana przez guz mózgu.

Cukrzyca centralna (central diabetes insipidus). Ten typ cukrzycy jest rzadkim zaburzeniem autoimmunologicznym, w którym układ odpornościowy uszkadza podwzgórze. Części podwzgórza uwalniają hormon zwany hormonem antydiuretycznym lub wazopresyjnym, który pomaga nerkom filtrować wodę i utrzymywać nawodnienie organizmu. ?

Uszkodzenie podwzgórza prowadzi do braku hormonu antydiuretycznego i powoduje częste siusianie i pragnienie.

Zespół Kallmana. Dysfunkcja podwzgórza może prowadzić do braku lub opóźnienia dojrzewania płciowego i braku zmysłu węchu, jak w przypadku zespołu Kallmana. Jest to choroba genetyczna, która powoduje problemy z podwzgórzem. Oznacza to brak wystarczającej ilości hormonów potrzebnych do rozwoju płciowego. Objawy mogą obejmować:

• Brak okresów

• Niewystępujące jądra

• Małe prącie

• Brak piersi lub małe piersi

• Problemy z nerkami

• Problemy ze słuchem

• Rozszczep wargi

• Rozszczep podniebienia?

Zespół Pradera-Williego. Ta choroba genetyczna jest spowodowana nieprawidłową pracą podwzgórza. Może to powodować:

• Niepełnosprawność intelektualną

• Słaby wzrost

• Nieodparta chęć jedzenia

• Małe genitalia

• Otyłość

• Problemy behawioralne?

Zespół niewłaściwego wydzielania hormonu antydiuretycznego. SIADH powoduje wysoki poziom hormonu antydiuretycznego i niski poziom elektrolitów. Jest on zwykle spowodowany udarem, infekcją lub nowotworem, który uszkadza podwzgórze. Zbyt duża ilość tego hormonu może powodować niski poziom sodu i prowadzić do:

• Osłabienie

• Rzucanie się

• Zmęczenie

• Bóle głowy

• Problemy z myśleniem

Przyczyny zaburzeń funkcji podwzgórza

Zaburzenia funkcji podwzgórza mogą wynikać z kilku przyczyn. Czasami uwarunkowania genetyczne powodują, że podwzgórze nie kształtuje się prawidłowo w łonie matki, a czasami może to być spowodowane urazami i innymi schorzeniami.

Do stanów, które mogą powodować dysfunkcję podwzgórza, należą:

• Guz mózgu

• Nowotwory i leczenie nowotworów, zwłaszcza u dzieci

• Urazy głowy

• Operacja mózgu?

• Obrzęk mózgu?

Na podwzgórze może wpływać odżywianie i ćwiczenia. Jeśli organizm nie ma wystarczająco dużo energii, przechodzi w stan stresu i wytwarza kortyzol, który może osłabić aktywność podwzgórza i prowadzić do problemów. Reakcja stresowa może być spowodowana zaburzeniami odżywiania, które prowadzą do:

• Niska waga

• Stres emocjonalny

• Zbyt intensywny wysiłek fizyczny

• Za mało kalorii?

Silny stres, narkotyki, takie jak kokaina, oraz spożywanie dużej ilości tłuszczów nasyconych, które powodują stan zapalny, mogą prowadzić do zaburzeń czynności podwzgórza. Dysfunkcja ta może wpływać na wiele innych czynności organizmu.

Badania w kierunku zaburzeń podwzgórza

Lekarz zapyta o wywiad i zleci badania krwi i moczu w zależności od objawów. Testy będą sprawdzać poziom różnych hormonów, elektrolitów i białek autoimmunologicznych.

Lekarz może również zlecić badania obrazowe, takie jak rezonans magnetyczny (MRI) lub tomografię komputerową (CT), aby obejrzeć mózg pacjenta. ?

Leczenie zaburzeń podwzgórza

Większość zaburzeń podwzgórza jest uleczalna, ale sposób leczenia zależy od przyczyny i rodzaju zaburzenia.

Leczenie może obejmować:

• Chirurgię lub naświetlanie guzów

• Leki hormonalne w przypadku problemów hormonalnych, takich jak niedoczynność tarczycy

• Leki hamujące apetyt w przypadku problemów z objadaniem się

• Plany dietetyczne

• Leki na otyłość, takie jak metformina?

Jeśli pacjent ma inne problemy zdrowotne, takie jak zaburzenia odżywiania, wysoki poziom stresu lub problemy behawioralne, lekarz może zasugerować terapię zdrowia psychicznego lub poradnictwo w zakresie stylu życia w odniesieniu do stresu i sprawności fizycznej.

Powikłania zaburzeń podwzgórza

Zaburzeniom podwzgórza nie można zapobiec, chyba że są one związane z zaburzeniami odżywiania lub niewłaściwą dietą. Należy podjąć leczenie, aby uniknąć powikłań, takich jak:

• Niepłodność

• Problemy z erekcją

• Osteoporoza

• Problemy z karmieniem piersią

• Problemy z sercem

• Wysoki poziom cholesterolu

• Problemy ze wzrostem?

• Problemy z wagą

• Niski popęd płciowy

Lekarz może pomóc w rozpoznaniu zaburzeń podwzgórza. Jeśli masz jakiekolwiek objawy lub źle się czujesz, porozmawiaj z lekarzem.

Dowiedz się, co musisz wiedzieć o hipokalcemii i tężyczce, poznaj ich przyczyny, objawy i sposoby leczenia oraz dowiedz się, jak mogą one wpływać na zdrowie.

Co to jest hipokalcemia?

Hipokalcemia to stan, w którym poziom wapnia we krwi jest niski. Może to być zaburzenie dziedziczne lub może być spowodowane innymi schorzeniami.

Wapń jest minerałem o krytycznym znaczeniu dla integralności i zdrowia kości i zębów. Odgrywa również rolę posłańca w innych funkcjach organizmu, w zacieśnianiu i rozkurczaniu naczyń krwionośnych, przekazywaniu impulsów nerwowych, krzepnięciu krwi i skurczach mięśni.

Współpracuje ściśle z hormonami takimi jak kalcytonina i hormon przytarczyc, a także z witaminą D, które mają wpływ na zdrowie kości. Twoje komórki mają również kanały wapniowe, które otwierają się, aby wpuścić lub wypuścić wapń, co jest ważne dla skurczów mięśni, w tym mięśni serca.

W normalnych warunkach organizm ściśle kontroluje poziom wapnia, ale jego niski poziom jest powszechny.

Przyczyny hipokalcemii

Istnieją trzy główne grupy przyczyn hipokalcemii.

Niedobór hormonów przytarczyc. Przytarczyce to małe gruczoły znajdujące się w tylnej części tarczycy, które wydzielają hormon przytarczyc. Hormon ten kontroluje poziom wapnia we krwi i w kościach. Bez wystarczającej ilości hormonu przytarczyc poziom wapnia może spadać.

Przytarczyce mogą zostać uszkodzone w wyniku operacji tarczycy lub choroby autoimmunologicznej, w której układ odpornościowy atakuje gruczoły lub białka wyczuwające wapń.

Wysoki poziom hormonu przytarczyc. Czasami przytarczyce mogą wydzielać zbyt dużo hormonu przytarczyc, co może powodować problemy z wapniem. Wysoki poziom może być spowodowany przez:

• Przewlekła choroba nerek

• Za mało witaminy D, ponieważ nie otrzymywałeś wystarczającej ilości światła słonecznego lub cierpisz na chorobę nerek lub wątroby

• rzekoma niedoczynność przytarczyc – choroba genetyczna, która sprawia, że organizm jest odporny na działanie hormonu przytarczyc

• Idiopatyczna rzekoma niedoczynność przytarczyc, w której brakuje gruczołów przytarczycznych lub ulegają one zanikowi

Inne przyczyny. Istnieje kilka innych przyczyn hipokalcemii, w tym:

• Alkaloza, gdy krew jest zbyt zasadowa i powoduje niski poziom wapnia

• Masywna transfuzja krwi, która została zakrzepnięta cytrynianem wapnia, co powoduje wiązanie się wapnia z cytrynianem wapnia

• Zapalenie trzustki, które jest stanem zapalnym trzustki powodującym odkładanie się wapnia w jamie brzusznej

• Niski poziom magnezu

• Niektóre leki, takie jak fenobarbital, fenytoina lub rifampina

• Złe odżywianie

Hipokalcemia i tężyczka

Tężyczka to stan, który powoduje mimowolne skurcze mięśni i zmiany w komórkach mózgowych. U niektórych osób nie występują żadne objawy, ale dla innych może to być stan zagrażający życiu.

Objawy tężyczki obejmują:

• Skurcze mięśni

• skurcz krtani, który powoduje skurcze mięśni strun głosowych, utrudniając mówienie i oddychanie

• drętwienie rąk i stóp

• Napady

• Problemy z sercem

• Skurcz nadgarstka, skurcz ręki podczas pomiaru ciśnienia krwi

Tężyczka jest zwykle spowodowana niskim poziomem wapnia, a niedoczynność przytarczyc, która powoduje niski poziom wapnia, również powoduje długotrwałą tężyczkę.

Inne objawy hipokalcemii

Hipokalcemia może przebiegać bez żadnych objawów lub może stanowić zagrożenie dla życia. Wiele z jej objawów jest podobnych do objawów tężyczki. Należą do nich:

• Napady

• Drętwienie i mrowienie

• Lęk

• Depresja

• Bardzo silne emocje, które szybko się zmieniają

• Objaw Chvosteksa – skurcz twarzy, gdy nerw wzdłuż szczęki zostaje uszkodzony

• Niewyjaśniona demencja

• Sucha, łuszcząca się skóra

• Łamliwe paznokcie

• Szorstkie włosy

• Zakażenia drożdżakami

Diagnozowanie hipokalcemii

Czasami lekarz może stwierdzić hipokalcemię podczas wykonywania badań w kierunku innych chorób. Jeśli nie masz żadnych objawów, możesz o tym nie wiedzieć.

Jeśli lekarz podejrzewa, że masz niski poziom wapnia we krwi, zleci kilka badań krwi, aby sprawdzić, czy:

• Wapń zjonizowany

• Magnez

• Hormon przytarczyc

• Fosforan

• Fosfataza alkaliczna

• Witamina D

Hipokalcemię rozpoznaje się, gdy stężenie wapnia całkowitego we krwi jest mniejsze niż 8,8 miligrama na decylitr lub 2,2 milimola na litr lub gdy stężenie wapnia zjonizowanego we krwi jest mniejsze niż 4,7 miligrama na decylitr lub 1,17 milimola na litr.

Leczenie hipokalcemii i tężyczki

Leczenie hipokalcemii zależy od jej przyczyny, a czasem także od objawów.

W przypadku tężyczki spowodowanej hipokalcemią, leczenie polega na podaniu dożylnej dawki glukonianu wapnia. Objawy mogą ulec szybkiej zmianie, ale może ona nie trwać zbyt długo. Czasami może być konieczne podanie kilku kolejnych dawek w ciągu 12 do 24 godzin.

W przypadku niedoczynności przytarczyc lekarz poda Ci glukonian wapnia lub węglan wapnia w tabletkach. W zależności od stopnia nasilenia hipokalcemii może być konieczne podawanie dużych dawek do czasu unormowania się poziomu wapnia. Jeśli nie reagujesz na to leczenie, możesz potrzebować leków zawierających hormon przytarczyc.

W przypadku długotrwałej hipokalcemii lekarz przepisze tabletki z wapniem i witaminą D. Jeśli cierpisz na przewlekłą chorobę nerek, być może będziesz musiał przyjmować także fosforany.

Postępowanie w przypadku hipokalcemii i tężyczki

Wiele osób cierpi na hipokalcemię i tężyczkę, o czym nie wie, a u innych występują one w łagodnej postaci. W niektórych ciężkich przypadkach oba te stany mogą zagrażać życiu. Jeśli masz objawy niskiego poziomu wapnia, porozmawiaj z lekarzem.

Dowiedz się, czym są testy poznawcze, jakie objawy mogą skłonić do wykonania testu poznawczego, co oznaczają wyniki i jak wygląda wykonanie testu poznawczego.

Dlaczego potrzebuję testów poznawczych?

Osoby starsze są rutynowo poddawane testom poznawczym podczas badań kontrolnych, ponieważ są bardziej narażone na schorzenia powodujące zaburzenia funkcji poznawczych. Wczesne wykrycie może mieć kluczowe znaczenie dla leczenia lub spowolnienia rozwoju wielu z tych schorzeń, dlatego osoby starsze powinny regularnie poddawać się badaniom. Dotyczy to zwłaszcza osób cierpiących na demencję i chorobę Alzheimera.

Badaniom poznawczym mogą być poddawane osoby w każdym wieku, a nie wszystkie objawy i stany prowadzące do zaburzeń funkcji poznawczych są spowodowane wiekiem.

Testy poznawcze można wykonać, jeśli wystąpi którykolwiek z następujących objawów:?

• Nie pamiętanie o spotkaniach lub imprezach towarzyskich

• Częste mylenie przedmiotów w domu

• Powtarzanie pytań

• Trudności z rozumieniem lub zapamiętywaniem filmów lub programów telewizyjnych

• Trudności z rozumieniem przekazywanych informacji

• Potrzeba tworzenia list?

• Zapominanie o ważnych wydarzeniach z przeszłości?

• Często się gubisz?

• Nie pamiętanie słów

• Drażliwość

• Lęk

Jeśli zauważysz u siebie którykolwiek z tych objawów lub jeśli ktoś z bliskich ci osób powie ci, że je przejawiasz, powinieneś poinformować o tym lekarza. Są to najważniejsze objawy zaburzeń funkcji poznawczych.

Testy poznawcze pokazują, czy masz zaburzenia funkcji poznawczych, czy nie. Zaburzenia funkcji poznawczych mogą być spowodowane przez wiele czynników, w tym:?

• Niepożądane skutki uboczne przyjmowania leków

• Choroby naczyniowe

• Depresja

• Demencja, w tym choroba Alzheimera

• Choroby tarczycy

• Niedobory witamin

• Zaburzenia snu

Co pokazują testy kognitywne?

Testy poznawcze nie pokazują, jakie schorzenie może być przyczyną zaburzeń funkcji poznawczych, ani nawet jak poważne mogą być zaburzenia funkcji poznawczych. Wskazuje natomiast, czy potrzebujesz dalszych badań, aby lepiej zrozumieć, co może być przyczyną doświadczanych przez Ciebie zaburzeń poznawczych.

Często lekarze przeprowadzają testy poznawcze, aby sprawdzić, czy pacjent nie cierpi na tzw. łagodne zaburzenia poznawcze (MCI).

Łagodne zaburzenia poznawcze to faza pomiędzy normalnym procesem starzenia się a początkiem demencji. Charakteryzują je zmiany w pamięci i funkcjonowaniu, ale nie mają one wpływu na życie. Jeśli u pacjenta zostanie zdiagnozowane to zaburzenie, lekarz będzie musiał bardziej monitorować jego stan poznawczy, aby upewnić się, że nie ulega on dalszemu pogorszeniu.

Czego należy się spodziewać podczas badania funkcji poznawczych?

Dostępnych jest wiele różnych testów poznawczych. Lekarz prowadzący wybierze najbardziej odpowiedni dla Ciebie, w zależności od Twojej sytuacji. Wszystkie testy kognitywne polegają na odpowiadaniu na pytania lub wykonywaniu zadań. Testy koncentrują się na badaniu pamięci, procesów myślowych, języka i zdolności do identyfikowania rzeczy.

Najbardziej powszechne testy poznawcze to:

• Montrealska ocena zdolności poznawczych (MoCA). Ten krótki test trwa około 15 minut. Obejmuje zapamiętywanie krótkiej listy, kategoryzowanie obrazów na zdjęciach i kopiowanie kształtów. Ten test jest najlepszy do wykrywania łagodnych zaburzeń poznawczych.

• Mini-badanie stanu psychicznego (MMSE). Badanie MMSE trwa około 10 minut. Podczas MMSE pacjent wypowiada datę, liczy wstecz i rozpoznaje przedmioty znajdujące się w pomieszczeniu. Jest to najlepszy test do wykrywania poważniejszych problemów.

• Mini-Cog. Najkrótszy i najłatwiejszy ze wszystkich testów, Mini-Cog polega na zapamiętaniu i przeliczeniu krótkiej listy przedmiotów oraz wykonaniu rysunku. Jest to dość standardowy test, ponieważ jest bardzo prosty do wykonania.

Do żadnego z testów poznawczych nie trzeba się przygotowywać, a ich wykonanie nie wiąże się z żadnym ryzykiem. Jeśli chcesz, możesz zawsze przyprowadzić ze sobą przyjaciela lub krewnego na test poznawczy.

Jakich wyników powinienem się spodziewać?

Jeśli wyniki badań wskazują, że nie funkcjonujesz na standardowym poziomie poznawczym, prawdopodobnie cierpisz na chorobę, która ma wpływ na pamięć lub mózg. W takim przypadku lekarz będzie musiał przeprowadzić więcej badań, aby ustalić, co to za schorzenie.

Niestety, wielu schorzeń powodujących zaburzenia funkcji poznawczych nie da się wyleczyć, ale niektóre z nich są uleczalne i ustępują. Do tych uleczalnych schorzeń należą:

• Choroby tarczycy

• Działanie leków

• Niedobory witamin?

W zależności od wyników lekarz najprawdopodobniej skieruje pacjenta do innego specjalisty, który pomoże mu zrozumieć, co może być przyczyną zaburzeń poznawczych. Lekarz może również poinformować pacjenta o dostępnych dla niego środkach, takich jak usługi rehabilitacyjne, programy dziennego pobytu dla dorosłych i grupy wsparcia.

Spazm półtwarzowy to zaburzenie, które powoduje drgawki po jednej stronie twarzy. Już dziś dowiedz się o przyczynach, objawach i możliwościach leczenia tego schorzenia.

Skurcze półtwarzowe są zwykle spowodowane przez naczynie krwionośne uciskające nerw twarzowy. Mogą być również spowodowane przez guz lub uraz nerwu twarzowego. Skurcze mięśni warg można leczyć za pomocą wstrzyknięć botoksu lub zabiegu chirurgicznego.

Jakie są objawy?

Pierwszym objawem kurczu powiek jest zwykle pojawiające się i ustępujące drganie mięśnia powieki. Drganie to często zaczyna się w dolnej powiece. Z czasem skurcze mogą rozprzestrzenić się na policzki i wargi. W końcu skurcze mogą objąć wszystkie mięśnie po jednej stronie twarzy, powodując jej mimowolne drganie. Skurcze mogą również powodować odciąganie ust na jedną stronę.

W niektórych rzadkich przypadkach drgawki występują po obu stronach twarzy. Na początku drgawki są zwykle przerywane, co oznacza, że pojawiają się i znikają, ale w miarę postępu choroby mogą stać się niemal stałe. Objawy mogą się także nasilać pod wpływem stresu lub zmęczenia.

Skurcze półtwarzy są bezbolesne, ale mogą być krępujące dla osób nimi dotkniętych.

Co powoduje skurcz mięśnia półtwarzowego?

Skurcze półtwarzowe są zwykle spowodowane uciskiem naczynia krwionośnego na nerw twarzowy w miejscu, w którym wychodzi on z pnia mózgu. W niektórych przypadkach skurcze półtwarzowe są spowodowane urazem nerwu twarzowego lub guzem.

Nerwy twarzowe kontrolują ruchy mięśni twarzy, a ucisk naczynia krwionośnego lub guza na nerw powoduje wysyłanie sygnałów do nerwu, które nie są wysyłane przez mózg. Sygnały te powodują mimowolne drgania mięśni warg i twarzy.

Kto jest narażony na skurcze mięśni warg?

Skurcz mięśnia półtwarzowego jest rzadkim zaburzeniem. Na skurcz mięśnia półtwarzowego mogą zachorować mężczyźni i kobiety w każdym wieku, ale najczęściej występuje on u osób w wieku od 40 do 79 lat. Zaburzenie to prawie dwukrotnie częściej występuje u kobiet (0,0074% mężczyzn i 0,014% kobiet). Skurcz mięśnia półtwarzowego najczęściej dotyka kobiety w średnim i starszym wieku. Jest on również znacznie częstszy w populacjach azjatyckich.

Jak rozpoznaje się skurcze półtwarzowe?

Lekarz przeprowadzi badanie fizykalne w celu sprawdzenia, czy występują objawy spazmu półtwarzowego, np. skurcze mięśni warg. Obrazowanie metodą rezonansu magnetycznego (MRI), w którym wykorzystuje się silne magnesy, fale radiowe i komputer do uzyskania szczegółowego obrazu głowy, jest następnie wykorzystywane do określenia najbardziej odpowiedniej formy leczenia.

Rezonans magnetyczny jest wykorzystywany do identyfikacji naczynia krwionośnego uciskającego nerw oraz do upewnienia się, że skurcze nie są spowodowane innymi schorzeniami o podobnych objawach, takimi jak nieprawidłowości strukturalne, guzy lub stwardnienie rozsiane.

Jak leczy się skurcze mięśni warg?

Istnieje kilka rodzajów leczenia skurczów mięśni twarzy. Sposób leczenia wybrany przez lekarza będzie zależał od przyczyny i stopnia nasilenia dolegliwości. Do metod leczenia skurczu nerwu twarzowego należą:

Zastrzyki z botoksu (toksyny botulinowej). Wstrzyknięcie botoksu jest najczęściej stosowaną i najskuteczniejszą metodą leczenia skurczu nerwu twarzowego. Aby złagodzić skurcze, lekarz wstrzykuje botoks do dotkniętych nimi mięśni w celu ich sparaliżowania. Zabieg ten będzie trzeba powtarzać co kilka miesięcy.

Operacja dekompresji mikronaczyniowej. Jeśli dolegliwości są poważniejsze, lekarz może zalecić przeprowadzenie operacji dekompresji mikronaczyniowej. Podczas tej operacji chirurg otwiera twardą warstwę pokrywającą mózg, aby zlokalizować naczynie krwionośne, które uciska nerw twarzowy. Następnie chirurg umieszcza małą gąbkę pomiędzy nerwem a naczyniem krwionośnym, aby zmniejszyć nacisk na nerw. Operacja ta jest skuteczna w zmniejszaniu skurczów, ale ma kilka możliwych skutków ubocznych i dlatego wykonuje się ją tylko wtedy, gdy zastrzyki z botoksu nie są wystarczająco skuteczne w zmniejszaniu objawów.

Leki. W niektórych przypadkach leki, takie jak leki przeciwdrgawkowe (np. karbamazepina i klonazepam), mogą zmniejszyć skurcze mięśni warg.

Co jeszcze może powodować skurcze mięśni warg?

Kilka innych schorzeń może powodować drgawki twarzy podobne do skurczów połowiczych. Jeśli lekarz stwierdzi, że drgawki twarzy nie są spowodowane uciskiem naczynia krwionośnego lub guza na nerw twarzowy, należy rozważyć inne możliwe przyczyny drgawek twarzy. Następujące schorzenia mogą powodować drganie oczu, warg lub policzków:

• Zatrucie kofeiną, do którego dochodzi, gdy zdrowa osoba dorosła spożywa ponad 400 miligramów kofeiny dziennie.

• Leki, które jako efekt uboczny wymieniają powięź, czyli mimowolne skurcze mięśni.

• Stres i zmęczenie.

• Bells palsy – niewyjaśnione przypadki osłabienia lub porażenia mięśni twarzy.

• Choroba Parkinsona.

• Zaburzenia równowagi hormonalnej.

• Stwardnienie rozsiane.

Dowiedz się, co powinieneś wiedzieć o falach mózgowych gamma, odkryj czym one są i jak mogą wpływać na zdrowie.

Oto wszystko, co powinieneś wiedzieć o falach mózgowych gamma i korzyściach, jakie z nich płyną.

Zrozumienie fal mózgowych

Twój mózg składa się z komórek zwanych neuronami. Kiedy Twój mózg wykonuje funkcje neurologiczne, neurony przekazują sobie informacje za pomocą sygnałów elektrycznych. Sygnały te wytwarzają rytmy lub wzory fal, które są znane jako fale mózgowe.

Fale mózgowe można mierzyć za pomocą elektroencefalografii (EEG) i magnetoencefalografii (MEG). Techniki te polegają na przymocowaniu do głowy elektrod lub czujników w celu wykrycia aktywności mózgu.

Rodzaje fal mózgowych

Za pomocą EEG fale mózgowe są mierzone w cyklach na sekundę lub w hercach, co oznacza ich częstotliwość lub szybkość. Sugeruje to, że fale mózgowe mogą być szybkie lub wolne.

Kiedy jesteś obudzony i czujny, Twój mózg jest bardziej aktywny. Powoduje to szybkie fale mózgowe. Jeśli jesteś senny lub znudzony, mogą one być wolniejsze. Można zatem wyróżnić następujące rodzaje fal mózgowych, od najwolniejszych do najszybszych:?

Fale mózgowe delta. Mózg wytwarza fale delta, gdy jesteś całkowicie zrelaksowany w głębokim śnie. Fale delta są niezbędne do tego, aby organizm mógł się leczyć i odbudowywać podczas snu. Są to najwolniejsze fale mózgowe i mają częstotliwość od 1 do 4 herców.

Fale mózgowe Theta. Fale Theta są wytwarzane podczas snu lub marzeń sennych w stanie czuwania. Fale te kojarzone są z relaksem i niską czujnością. Występują, gdy człowiek jest pogrążony w myślach, senny lub ospały. Ich częstotliwość waha się od 4 do 8 herców.

Fale mózgowe alfa. Fale alfa powstają, gdy człowiek jest przytomny, ale jego umysł jest w stanie spoczynku. Są one kojarzone z byciem spokojnym i czujnym. Mogą być pomocne podczas czynności wymagających uczenia się i koordynacji. Znajdują się one w samym środku spektrum fal mózgowych, w zakresie od 8 do 12 herców.

Fale mózgowe beta. Fale beta są wytwarzane podczas codziennych czynności. Występują, gdy jesteś rozbudzony, czujny, zajęty i skoncentrowany. Fale te mają zakres od 12 do 38 herców i można je podzielić na następujące podtypy:

• Niskie fale beta. Mają one częstotliwość od 12 do 15 herców i występują podczas myślenia.

• Fale beta. Fale te mają zakres od 15 do 22 herców i powstają podczas wykonywania czynności lub koncentrowania się na czymś.

• Wysokie fale beta. Zakres częstotliwości tych fal wynosi od 22 do 38 herców. Występują, gdy jesteś podekscytowany lub niespokojny. Występują również, gdy doświadczasz czegoś nowego lub masz złożone myśli.

Fale mózgowe gamma. Fale gamma są najszybszymi falami mózgowymi. Występują głównie wtedy, gdy jesteś bardzo czujny i świadomy. Ich częstotliwość waha się od 30 do 80 herców.

Fale mózgowe gamma

Fale mózgowe gamma mają najwyższą częstotliwość spośród wszystkich fal mózgowych. Są one związane z wysokim poziomem myśli i skupienia. W zależności od ich poziomu w mózgu mogą wywoływać różne efekty:?

• Jeśli Twój mózg wytwarza wysoki poziom fal gamma, jesteś szczęśliwszy i bardziej otwarty. Możesz także mieć wyższy iloraz inteligencji (IQ) i lepszą koncentrację.

• Jeśli mózg wytwarza niski poziom fal gamma, mogą wystąpić problemy z uczeniem się i pamięcią. Może dojść do obniżenia koncentracji, koncentracji uwagi i zdolności umysłowych. Niższy poziom fal gamma może nawet prowadzić do trudności w uczeniu się i zaburzeń psychicznych.

Korzyści z fal mózgowych gamma

Fale gamma są związane z wyższymi funkcjami mózgu, takimi jak poznanie i pamięć. Ostatnie badania wykazały, że fale gamma mogą poprawić pamięć roboczą.

Badania wykazały również, że zwiększona aktywność fal mózgowych gamma może pomóc w osiągnięciu najwyższego poziomu koncentracji. Fale gamma mogą także sprzyjać wyższym stanom świadomości i zwiększeniu funkcji mózgu podczas medytacji.

Fale gamma przynoszą następujące korzyści:

• Mogą poprawić zdolność poznawczą i umiejętność rozwiązywania problemów

• Pomagają w przetwarzaniu informacji

• Mogą poprawić twoją pamięć

• Pomagają zwiększyć zakres koncentracji uwagi

• Mogą zwiększyć Twoją świadomość i uważność

• Mogą wzmacniać odporność i funkcjonowanie mózgu

Ze względu na te efekty, naukowcy wskazują na zastosowanie fal mózgowych gamma w leczeniu następujących schorzeń:

• Choroba Alzheimera

• Schizofrenia

• Łagodne urazowe uszkodzenie mózgu

• Epilepsja

• Udar mózgu

• Zespół nadpobudliwości psychoruchowej z deficytem uwagi lub ADHD

• Zaburzenia nastroju, takie jak depresja

Jak wzmocnić fale mózgowe

Możesz manipulować swoimi falami mózgowymi i wzmacniać je za pomocą różnych technik.

Medytacja. Różne rodzaje medytacji i ćwiczeń oddechowych mogą zwiększyć produkcję fal gamma w mózgu.

Dieta. Włączenie do diety orzechów, takich jak pistacje i orzeszki ziemne, może pomóc w zwiększeniu produkcji fal mózgowych gamma i delta.

Muzyka. Badania wykazały, że bodźce słuchowe, takie jak muzyka lub binauralne bity, mogą pomóc w zwiększeniu ilości fal mózgowych alfa i theta.

Jeśli jesteś bardzo wrażliwy na pewne codzienne dźwięki, możesz cierpieć na chorobę zwaną nadwrażliwością słuchową. lekarz wyjaśnia, co należy wiedzieć o tym zaburzeniu słuchu i jak uzyskać pomoc.

Nadwrażliwość słuchowa (hyperacusis) to zaburzenie słuchu, które utrudnia radzenie sobie z codziennymi dźwiękami. Można również usłyszeć, że jest to nadwrażliwość na dźwięki lub hałas. W takim przypadku niektóre dźwięki mogą wydawać się nieznośnie głośne, nawet jeśli osoby z otoczenia zdają się ich nie zauważać.

Nadwrażliwość na dźwięki jest rzadka. Występuje u 1 na 50 000 osób. Większość osób cierpiących na tę przypadłość ma również inne schorzenie zwane szumami usznymi, czyli brzęczenie lub dzwonienie w uchu.

Nadwrażliwość słuchowa jest zaburzeniem słuchu. Jednak wiele osób cierpiących na to schorzenie ma również normalny słuch.

Objawy nadwrażliwości słuchowej

Objawy nadwrażliwości na dźwięki mogą wpływać na codzienne życie i obejmują:

• Depresja

• Lęk

• Ból ucha

• Problemy z relacjami

• Problemy z nawiązywaniem kontaktów z innymi (izolacja społeczna i unikanie kontaktów)

Niektóre dźwięki, które mogą wydawać się głośniejsze niż powinny, to m.in:

• Działający kran

• Urządzenie kuchenne, takie jak lodówka lub zmywarka do naczyń

• Silnik samochodowy

• Głośna rozmowa

Niektórym osobom dźwięki te przeszkadzają tylko w niewielkim stopniu. U innych występują poważne objawy, takie jak utrata równowagi lub drgawki.

Przyczyny nadwrażliwości na dźwięki i czynniki ryzyka

Twoje uszy rozpoznają dźwięki jako wibracje. Jeśli cierpisz na nadwrażliwość słuchową, Twój mózg myli lub wyolbrzymia pewne wibracje. Dlatego nawet jeśli odbierasz te same sygnały co inni, Twój mózg reaguje na nie inaczej. To właśnie powoduje dyskomfort.

Z nadwrażliwością na bodźce akustyczne ludzie zazwyczaj się nie rodzą. Zwykle jest ona skutkiem pewnych chorób lub problemów zdrowotnych. Do najczęstszych z nich należą:

• Uraz głowy (np. spowodowany przez poduszkę powietrzną)

• Uszkodzenie jednego lub obojga uszu spowodowane lekami lub toksynami

• Infekcja wirusowa, która wpływa na ucho wewnętrzne lub nerw twarzowy (porażenie Bella)

• Zaburzenia stawu skroniowo-żuchwowego (TMJ)

• Choroba z Lyme

• Choroba Taya-Sachsa

• Migrenowe bóle głowy

• Regularne stosowanie valium

• Niektóre rodzaje epilepsji

• Zespół przewlekłego zmęczenia

• Choroba Meniere’a

• Zaburzenie stresowe pourazowe (PTSD)

• Depresja

• Autyzm

• Operacje na szczęce lub twarzy

• Zespół Williamsa

Przebywanie w pobliżu głośnych dźwięków również może powodować nadwrażliwość słuchową. Na przykład pojedynczy głośny wystrzał może wywołać tę chorobę. Może to być również spowodowane długotrwałym przebywaniem w pobliżu głośnych dźwięków.

Diagnoza nadwrażliwości na dźwięki

Jeśli podejrzewasz, że cierpisz na nadwrażliwość słuchową, udaj się do laryngologa. Zapyta on o historię choroby, obejrzy dokładnie uszy i wykona badanie słuchu, aby potwierdzić tę diagnozę.

Leczenie nadwrażliwości na dźwięki i domowe sposoby jej leczenia

Leczenie zależy od tego, co jest przyczyną. W niektórych przypadkach, np. przy urazach mózgu lub ucha, nadwrażliwość na dźwięk może ustąpić samoistnie.

Jeśli tak się nie stanie, lekarz może zaproponować coś, co nazywa się odczulaniem na dźwięk. Pacjent będzie pracował ze specjalistą, który pomoże mu nauczyć się radzić sobie z dźwiękiem. Codziennie przez pewien czas pacjent będzie słuchał bardzo cichych dźwięków, a następnie stopniowo będzie przechodził do głośniejszych.

Przez większość czasu pacjent będzie nosił urządzenie na uchu dotkniętym chorobą lub na obu uszach. Urządzenie emituje dźwięk podobny do szumu statycznego, więc nie powinien on przeszkadzać ani powodować bólu. Pełna korzyść z terapii może trwać od 6 miesięcy do roku lub dłużej.

Nie przeprowadzono wystarczającej liczby badań nad innymi metodami leczenia nadwrażliwości słuchowej, aby stwierdzić, czy są one pomocne. Należą do nich akupunktura i ćwiczenia relaksacyjne. Inna metoda, terapia integracji słuchowej (AIT), jest często stosowana w leczeniu autyzmu. Polega ona na codziennym słuchaniu muzyki o różnej głośności przez pewien okres czasu.

Lekarz może również przepisać pacjentowi leki pomagające radzić sobie ze stresem, jaki może powodować to schorzenie.

Osoba cierpiąca na nadwrażliwość słuchową może być skłonna do używania zatyczek do uszu w celu tłumienia dźwięków lub unikania sytuacji społecznych, w których mogą występować dźwięki, które jej przeszkadzają. Takie postępowanie może przynieść krótkotrwałą ulgę, ale w dłuższej perspektywie może pogorszyć objawy. Dzieje się tak dlatego, że po wyjęciu zatyczek lub po wejściu do pomieszczenia towarzyskiego dźwięki mogą wydawać się jeszcze głośniejsze.