Lekarz mówi ci.

Kiedy widzisz coś, czego tak naprawdę nie ma, może to być przerażające, ale zazwyczaj istnieje ku temu wyraźna przyczyna. Dowiedz się, co może powodować halucynacje wzrokowe, jak lekarz może je zbadać i jakiego rodzaju leczenia możesz potrzebować.

Poza tym, że jest to przerażające lub stresujące, zwykle jest to także znak, że dzieje się coś innego. Jeśli więc tak się dzieje, porozmawiaj z lekarzem. To pierwszy krok w kierunku wyzdrowienia.

Dlaczego może się to zdarzyć

Istnieje wiele powodów, dla których możesz widzieć różne rzeczy – od chorób psychicznych po zaburzenia snu.

Alkohol i nielegalne narkotyki. Mocne picie alkoholu i niektóre narkotyki, takie jak ecstasy, kokaina i LSD, mogą powodować widzenie wszystkiego, od błysków światła po ludzi. Ten sam efekt może wystąpić po odstawieniu narkotyków po dłuższym czasie ich używania.

Choroba Alzheimera i inne rodzaje demencji. W późnych stadiach choroby Alzheimera zmiany w mózgu mogą prowadzić do halucynacji. W innym schorzeniu mózgu, zwanym otępieniem z ciałami Lewy’ego, pacjent może widzieć całe sceny rozgrywające się przed jego oczami.

Zespół Antonsa. Jest to rzadkie schorzenie, w którym pacjent traci wzrok, ale nie chce się do tego przyznać. Często osoby z otoczenia nie wiedzą, że coś się stało, dopóki nie natkną się na coś i nie wymyślą dziwnych powodów, aby to wyjaśnić.

Guzy mózgu. Nie każdy, kto ma guza mózgu, ma halucynacje wzrokowe. Jeśli jednak guz uciska na część mózgu odpowiedzialną za widzenie, istnieje prawdopodobieństwo, że tak się stanie. Jeśli tak się stanie, pacjent ma tendencję do widzenia bardzo realistycznych scen.

Zespół Charlesa Bonneta. Zwykle dotyka on starszych dorosłych, którzy mają poważne problemy ze wzrokiem, takie jak zwyrodnienie plamki żółtej, zaćma lub jaskra. W niektórych przypadkach można zaobserwować bogate sceny pełne ludzi i zwierząt.

Choroba Creutzfeldta-Jakoba (CJD). To rzadkie, zagrażające życiu schorzenie mózgu dotyka zwykle osoby starsze. Może prowadzić do zmian w sposobie widzenia kolorów i kształtów.

Delirium. Niektóre leki, infekcje i inne problemy medyczne mogą wywołać delirium, czyli stan, w którym pacjent jest zdezorientowany, nie może się skupić ani jasno myśleć. Może to przypominać chorobę psychiczną.

Epilepsja. To, co można zobaczyć w przypadku epilepsji, zależy od tego, z której części mózgu pochodzą napady. Często widoczne są prostsze obrazy, takie jak jaskrawo kolorowe plamki lub migające kształty, ale mogą być też bardziej złożone.

Wysoka gorączka i infekcje. Niektóre infekcje, takie jak zapalenie opon mózgowych, mogą wywoływać halucynacje jako jeden z objawów. Może to być również spowodowane wysoką gorączką, co czasami zdarza się u dzieci.

Intensywny stres. Codzienne, zwykłe zmartwienia nie stanowią problemu. Ale poważniejszy stres i inne silne emocje mogą mieć duży wpływ. Jednym z częstych przykładów jest myślenie o tym, że widzi się bliską osobę po jej niedawnej śmierci.

Choroby psychiczne. Halucynacje są powszechne w schizofrenii. Zazwyczaj słyszysz głosy, ale w poważniejszych przypadkach możesz widzieć żywe sceny z udziałem członków rodziny, zwierząt lub postaci religijnych.

Widzenie rzeczy nie jest tak powszechne w innych chorobach psychicznych, ale czasami może się zdarzyć w przypadku:

• Zaburzenia dwubiegunowe

• Zaburzenie osobowości typu borderline

• Duże zaburzenie depresyjne

• Zaburzenie stresowe pourazowe (PTSD)

• Zaburzenia schizoafektywne

Migreny. Około 1 na 3 osoby cierpiące na migrenę ma również aurę. Często pojawiają się one jako migotanie, które rozwija się w kształt półksiężyca lub litery C z zygzakowatą krawędzią.

Choroba Parkinsona. Około połowa osób cierpiących na chorobę Parkinsona ma halucynacje. W większości przypadków wizje te nie są groźne. Mogą przypominać raczej oglądanie filmu, w którym widać osobę robiącą coś w innej części pokoju.

Działania niepożądane leków. Jest to zwykle związane z dawką leku i najczęściej dotyczy osób starszych. Jest bardziej prawdopodobne, że wystąpią, jeśli pacjent przyjmuje kilka rodzajów leków.

Problemy ze snem. Widzenie rzeczy podczas zasypiania lub budzenia się jest powszechne i zazwyczaj nie ma się czym martwić. Możesz widzieć poruszający się obiekt lub osobę, ale wydaje się to nieco senne. Jest to bardziej prawdopodobne w przypadku skłonności do przypadkowego zasypiania (narkolepsja) lub trudności z zasypianiem (bezsenność).

Choroba tarczycy. Obrzęk śluzakowaty to rzadkie schorzenie, w którym tarczyca nie wytwarza wystarczającej ilości hormonów i ich poziom niebezpiecznie się obniża. Może to powodować szereg problemów, od zaburzeń widzenia do zapadnięcia w śpiączkę.

Diagnoza

W pierwszej kolejności należy przeprowadzić badanie fizykalne i porozmawiać o historii zdrowia i objawach. Lekarz może zadawać takie pytania jak:

• Co dokładnie widzisz?

• Kiedy to się zaczęło?

• Czy zdarza się to w określonych porach, np. podczas zasypiania?

• Czy masz jakieś inne objawy, kiedy to się dzieje?

• Czy to, co widzisz jest przerażające? Groźne? Przyjemne?

Zwykle daje to lekarzowi jasne wskazówki, jakie inne badania należy wykonać. Na przykład, konieczna może być wizyta u psychiatry w celu sprawdzenia, czy pacjent nie cierpi na chorobę psychiczną. Lekarz może również zlecić wykonanie pewnych badań krwi. Może także zlecić:

• Elektroencefalogram (EEG), który mierzy sygnały elektryczne w mózgu, w celu wykrycia objawów epilepsji

• Badanie oczu w celu sprawdzenia, czy nie występują problemy z widzeniem

• Rezonans magnetyczny w celu wykrycia guza mózgu

Wszystko sprowadza się do objawów i tego, na co wskazuje.

Leczenie

Potrzebna pomoc zależy od schorzenia, które wywołuje halucynacje. W wielu przypadkach, jeśli uda się je wyleczyć, przestaniesz widzieć rzeczy.

Może to być na przykład szybki sposób, w którym lekarz musi tylko zmienić dawkę leku lub zastosować inny lek. W przypadku guza mózgu można zastosować chemioterapię, naświetlania lub operację. W przypadku choroby psychicznej, takiej jak schizofrenia, może być konieczne połączenie leków, terapii i innych form opieki.

Tętniak to słabe miejsce w jednej z tętnic mózgu. Dowiedz się od lekarza, jak do nich dochodzi i jak są leczone.

1/15

Tętniak to słabe miejsce w jednej z tętnic mózgowych (naczynia krwionośne, które przenoszą tlen z serca do reszty ciała). Tętniaki powstają zwykle w miejscu rozwidlenia tętnic. Z czasem przepływająca krew wywiera nacisk na to miejsce, co sprawia, że ulega ono uszkodzeniu i powiększa się. Przypomina to trochę zużyty wąż ogrodowy, który wybrzusza się w miejscu, gdzie stał się cienki. Większość ludzi, którzy mają tętniaka, nie wie o tym. Jeśli jednak pęknie, może zagrażać życiu i spowodować uszkodzenie mózgu.

Rodzaje tętniaków

2/15

Istnieją dwa podstawowe rodzaje tętniaków, zależnie od ich kształtu. Tętniaki sakkularne, zwane też jagodowymi, są zdecydowanie najczęstsze. Po jednej stronie ściany tętnicy tworzy się mały woreczek, który przypomina kształtem jagodę z krótką szypułką. Tętniaki fuzyjne powodują, że tętnica wybrzusza się w jednym miejscu. Występują one częściej u osób, które mają stwardniałe tętnice (kiedy cholesterol i inne substancje tłuszczowe gromadzą się w tętnicach i powodują ich zwężenie).

Objawy niepękniętego tętniaka

3/15

To jest tętniak, który pękł. Małe tętniaki zazwyczaj nie powodują objawów, ale większe mogą uciskać na mózg i prowadzić do:

• problemów z równowagą

• Bóle głowy

• Zdrętwienie lub osłabienie po jednej stronie twarzy

• Ból nad i za okiem

• Problemy z widzeniem, np. podwójne widzenie lub utrata wzroku?

• Kłopoty z mówieniem

• Poszerzone źrenice

Jeśli wystąpią takie objawy, należy natychmiast skontaktować się z lekarzem.

Objawy pęknięcia tętniaka

4/15

W przypadku pęknięcia tętniaka może nagle pojawić się silny ból głowy. Niektórzy ludzie mówią, że to jak uderzenie pioruna, najgorszy ból, jakiego kiedykolwiek doświadczyli. Mogą również wystąpić:?

• Niewyraźne lub podwójne widzenie

• Dezorientacja

• Utrata przytomności

• Napady

• Wrażliwość na światło

• Sztywność lub ból szyi

• Skurcz żołądka i wymioty

• Osłabienie wzdłuż jednej strony ciała

Zadzwoń po pogotowie, jeśli osoba, z którą przebywasz, nagle zacznie odczuwać silny ból głowy, straci przytomność lub dostanie ataku padaczki.

Jak pęknięcie uszkadza mózg

5/15

Pęknięcie tętniaka powoduje krwawienie w mózgu, a to prowadzi do tzw. udaru krwotocznego. (Sama krew, a także towarzyszący jej obrzęk i ciśnienie, mogą spowodować uszkodzenie mózgu. Płyn z mózgu i rdzenia kręgowego również może się cofać i zwiększać ciśnienie. Jeśli do tego dojdzie, istnieje prawdopodobieństwo, że tętniak może ponownie krwawić, a tętnice w mózgu mogą się zwężać, co może spowodować kolejny udar.

Czynniki ryzyka: Wiek, rodzina, płeć

6/15

Lekarze nie są do końca pewni, co powoduje powstawanie tętniaków, ale wiek i płeć mogą mieć wpływ na szanse ich wystąpienia. Większość osób, które je mają, ma ponad 40 lat, a kobiety chorują na nie częściej niż mężczyźni. Może to wynikać z faktu, że po menopauzie spada poziom hormonu zwanego estrogenem, który może powodować, że naczynia krwionośne kobiety stają się bardziej sztywne. Pewną rolę może też odgrywać historia Twojej rodziny. Prawdopodobieństwo zachorowania na tę chorobę jest nieco większe, jeśli miał ją rodzic, brat lub siostra.

Czynniki ryzyka: Warunki zdrowotne i styl życia

7/15

Niektóre problemy zdrowotne mogą zwiększać prawdopodobieństwo wystąpienia tętniaka, w tym pewne choroby wrodzone, takie jak wielotorbielowatość nerek lub zaburzenia tkanek, takie jak zespół Ehlersa-Danlosa. Prawdopodobieństwo wystąpienia tętniaka jest również większe u osób ze stwardniałymi tętnicami, wysokim ciśnieniem krwi lub po poważnym urazie głowy. Ryzyko zwiększają także niektóre wybory związane ze stylem życia, takie jak nadużywanie alkoholu, palenie papierosów lub zażywanie nielegalnych narkotyków, zwłaszcza kokainy.

Testy na pękniętego tętniaka

8/15

Lekarz prawdopodobnie będzie chciał wykonać tomografię komputerową (TK), aby ustalić, gdzie w mózgu doszło do pęknięcia tętniaka. (Zostanie wykonanych kilka zdjęć rentgenowskich pod różnymi kątami, a lekarz połączy je razem, aby uzyskać pełniejszy obraz.)?Jeśli to niczego nie wykaże, lekarz może zbadać płyn mózgowo-rdzeniowy na obecność czerwonych krwinek, które mogą być oznaką krwawienia w mózgu. Lekarz użyje cienkiej igły, aby pobrać próbkę płynu z pleców.

Inne badania

9/15

Jeśli lekarz nie uzna, że doszło do pęknięcia tętniaka, prawdopodobnie zaleci wykonanie badania rezonansem magnetycznym (MRI) w celu znalezienia tętniaka. Jeśli lekarz nadal nie ma potrzebnych informacji, może wykonać angiogram mózgu. W badaniu tym wykorzystuje się promieniowanie rentgenowskie i specjalny barwnik, aby uwidocznić więcej szczegółów.

Leczenie: Pęknięty tętniak

10/15

Lekarze leczą tę chorobę na dwa sposoby. Wybór odpowiedniej dla pacjenta zależy od wielkości i kształtu tętniaka oraz jego umiejscowienia w mózgu. Jedna z opcji to klipsowanie chirurgiczne. Jest to otwarta operacja mózgu, podczas której lekarz używa metalowego klipsa, aby zatrzymać przepływ krwi do tętniaka. Druga opcja to zwijanie wewnątrznaczyniowe. W tym przypadku lekarz wprowadza cienką rurkę do pachwiny i do mózgu, aby wprowadzić do tętniaka kłębek drucianych zwojów. Wokół cewek tworzą się skrzepy, które uniemożliwiają przepływ krwi w tym miejscu.

Powikłania związane z pęknięciem tętniaka

11/15

W przypadku problemów, jakie może spowodować pęknięcie tętnicy, konieczne może być zastosowanie innych metod leczenia. Może to być angioplastyka, podczas której lekarz używa małego balonika, aby poszerzyć zablokowaną tętnicę, lub leki, które pomagają w takich sytuacjach, jak przepływ krwi, ból, drgawki i skurcze naczyń (kiedy naczynia krwionośne w mózgu nagle się zwężają). U niektórych osób konieczna jest także operacja, aby zapobiec gromadzeniu się płynu w mózgu.

Leczenie: Niepęknięty tętniak

12/15

Będzie to zależało od tego, czy lekarz uzna, że tętniak może pęknąć. Zależy to od wielkości tętniaka, miejsca, w którym się znajduje, wieku i ogólnego stanu zdrowia pacjenta oraz wywiadu rodzinnego. Jeśli ryzyko jest niskie, pacjent będzie regularnie poddawany badaniom kontrolnym, aby lekarz mógł na bieżąco kontrolować stan tętniaka. Konieczne może być także wprowadzenie pewnych zmian w stylu życia, takich jak schudnięcie lub stosowanie zdrowszej diety. Jeśli lekarz uzna, że istnieje prawdopodobieństwo pęknięcia tętniaka, może zalecić jego chirurgiczne przecięcie lub wewnątrznaczyniowe zwinięcie, aby do tego nie dopuścić.

Odzyskanie

13/15

W przypadku zabiegu zwijania wewnątrznaczyniowego pacjent zazwyczaj musi pozostać w szpitalu na noc. W ciągu kilku dni można zacząć wykonywać normalne czynności. W przypadku klipsowania chirurgicznego w szpitalu spędzisz kilka dni, a powrót do zdrowia potrwa co najmniej 4 tygodnie.

Po pęknięciu

14/15

Prawdopodobnie będziesz przebywać w szpitalu przez co najmniej 2 tygodnie. Niektórzy ludzie po pęknięciu mają łagodne lub prawie żadne problemy, ale krwawienie i problemy takie jak skurcze naczyń mogą spowodować uszkodzenie mózgu. Chirurgiczne wycięcie nie jest w stanie tego cofnąć, ale pomocna może być terapia fizyczna, zajęciowa i logopedyczna.

Zapobieganie: Zmiana stylu życia

15/15

Aby zapobiec wystąpieniu tętniaka, można:

• Trzymać się z dala od narkotyków, zwłaszcza kokainy.

• Ogranicz spożycie kofeiny.

• Stosuj zdrową, niskotłuszczową i niskosolną dietę z dużą ilością owoców i warzyw.

• Często ćwiczyć, aby obniżyć ciśnienie krwi i chronić naczynia krwionośne.

• Ogranicz alkohol: kobiety i mężczyźni powyżej 65 roku życia powinni pić tylko jednego drinka dziennie, a mężczyźni poniżej 65 roku życia – dwa.

• Utrzymywać prawidłową wagę ciała.

• Rzuć palenie.

Czujesz się trochę zamglony? Masz problemy z zapamiętywaniem? Możesz mieć coś, co nazywa się mgłą mózgową. W tym pokazie slajdów przedstawiamy kilka przyczyn, które mogą ją powodować.

1/10

Mgła mózgowa nie jest stanem chorobowym. Jest to termin określający pewne objawy, które mogą wpływać na zdolność myślenia. Możesz czuć się zdezorientowany, zdezorganizowany, mieć trudności ze skupieniem się lub sformułowaniem myśli.

Ciąża

2/10

Wiele kobiet uważa, że w czasie ciąży trudniej jest zapamiętać pewne rzeczy. Noszenie dziecka może zmienić twoje ciało na wiele sposobów, a substancje chemiczne uwalniane w celu ochrony i odżywiania dziecka mogą powodować problemy z pamięcią.

Stwardnienie rozsiane (MS)

3/10

Choroba ta dotyka centralny układ nerwowy i może zmienić sposób, w jaki mózg komunikuje się z resztą ciała. Około połowa osób cierpiących na SM ma problemy z pamięcią, uwagą, planowaniem lub językiem. Pomocne mogą być ćwiczenia uczenia się i zapamiętywania, a terapeuta może wskazać ci nowe sposoby radzenia sobie z zadaniami, z którymi masz problemy.

Leki

4/10

Niektóre leki – zarówno te dostępne bez recepty, jak i te wydawane na receptę – mogą powodować zamroczenie mózgu. Jeśli przyjmujesz leki i zauważysz, że Twoje myślenie nie jest tak jasne, jak powinno być, lub nagle nie możesz sobie przypomnieć pewnych rzeczy, skontaktuj się z lekarzem. Pamiętaj, aby poinformować go o wszystkich przyjmowanych lekach. Podejrzewa się, że wrażliwość na niektóre substancje chemiczne (zarówno naturalne, jak i wytworzone przez człowieka) również może powodować mgłę mózgową, co jest przedmiotem dyskusji w środowisku medycznym…?

Rak i leczenie raka

5/10

Chemioterapia – leczenie raka z zastosowaniem silnych leków – może prowadzić do zjawiska zwanego chemo-mózgiem. Możesz mieć problemy z zapamiętywaniem szczegółów, takich jak imiona czy daty, trudniej jest ci pracować wielozadaniowo lub dłużej kończyć zadania. Zwykle dolegliwości ustępują dość szybko, ale u niektórych osób mogą utrzymywać się jeszcze przez długi czas po zakończeniu leczenia.

Menopauza

6/10

Na tym etapie życia kobietom może być trudniej uczyć się i zapamiętywać. Następuje to około rok po ostatniej miesiączce, zwykle około 50 roku życia. Oprócz zamroczenia mózgu, mogą pojawić się uderzenia gorąca – nagłe pocenie się, podwyższone tętno i temperatura ciała – oraz inne zmiany w organizmie. Pomocne mogą być suplementy hormonalne i inne rodzaje leków.

Zespół przewlekłego zmęczenia (CFS)

7/10

W tej chorobie ciało i umysł są zmęczone przez długi czas. Możesz czuć się zdezorientowany, zapominalski i niezdolny do koncentracji. Nie jest znane lekarstwo na CFS, ale pomocne mogą być leki, ćwiczenia i terapia.

Depresja

8/10

Możesz mieć problemy z zapamiętywaniem lub łatwym rozwiązywaniem problemów. Nie wiadomo, czy jest to związane z utratą energii i motywacji, która towarzyszy depresji, czy też depresja wpływa na mózg w taki sposób, że powoduje mgłę. Leczenie depresji, które obejmuje przyjmowanie leków i terapię, powinno pomóc w powrocie do normalnego funkcjonowania.

Sen

9/10

Sen jest niezbędny, aby Twój mózg pracował tak, jak powinien, ale zbyt duża jego ilość może również powodować uczucie zamroczenia. Staraj się spać od 7 do 9 godzin. Aby dobrze wypocząć w porze snu, możesz unikać kofeiny i alkoholu po obiedzie lub tuż przed snem, a także trzymać komputer i smartfon z dala od sypialni. Pomocne może być także kładzenie się spać i budzenie się o tej samej porze każdego dnia. Porozmawiaj z lekarzem, jeśli uważasz, że zamglenie mózgu może być spowodowane zaburzeniami snu, takimi jak bezdech, bezsenność lub narkolepsja.

Lupus

10/10

Ta długotrwała choroba powoduje, że układ odpornościowy atakuje organizm, a objawy mogą być różne w różnych przypadkach. Około połowa osób cierpiących na toczeń ma problemy z pamięcią, dezorientacją lub koncentracją. Nie ma lekarstwa, ale leki i rozmowy z terapeutą mogą pomóc.

Co powoduje zawroty głowy? Co można z tym zrobić? Trzymaj głowę prosto i poznaj zabawne fakty na temat zawrotów głowy i równowagi.

Zawroty głowy to to samo, co światłowstręt.

• Prawda

• False

Zawroty głowy to to samo, co światłowstręt.

Prawidłowo! Odpowiedziałeś:

Vertigo to uczucie, że ty lub otoczenie wirujecie. O zawrotach głowy mówimy, gdy czujemy się niepewnie lub jesteśmy bliscy omdlenia. Oba te zjawiska są często określane jako zawroty głowy, które mogą prowadzić do problemów z utrzymaniem równowagi, upadków i złamań kości.

Pobierz Wyniki

Prawdopodobieństwo wystąpienia zawrotów głowy jest większe, gdy:

• Dziecko

• Osoba dorosła

• To nie ma znaczenia

Prawdopodobieństwo wystąpienia zawrotów głowy jest większe, gdy:

Poprawnie! Odpowiedziałeś:

Choroba ta jest nietypowa w dzieciństwie. Prawdopodobieństwo wystąpienia zawrotów głowy wzrasta w wieku 20 lat. Wśród osób w wieku 65 lat i starszych około 80% ma zawroty głowy, a u około połowy z nich jest to najczęstszy rodzaj zawrotów głowy.

Pobierz Wyniki

Gdzie w Twoim ciele znajdują się struktury kluczowe dla zachowania równowagi?

• Kręgosłup

• Nogi i stopy

• Ucho wewnętrzne

Gdzie w Twoim ciele znajdują się struktury kluczowe dla równowagi?

Prawidłowo! Odpowiedziałeś:

Najbardziej wrażliwą i najważniejszą częścią jest układ przedsionkowy w uchu wewnętrznym. Wysyła on sygnały do mózgu o tym, gdzie w przestrzeni znajduje się Twoje ciało. W utrzymaniu równowagi pomagają również oczy, a także mięśnie i stawy.

Uzyskaj wyniki

Czego bał się główny bohater filmu Alfreda Hitchcocka Vertigo?

• Spinning

• Wysokości

• Śmierć

Czego obawiał się główny bohater filmu Alfreda Hitchcocka Vertigo?

Prawidłowo! Odpowiedziałeś:

Tytuł filmu jest mylący. Czasami strach przed wysokością (akrofobia) może powodować zawroty głowy, ale większość przypadków zawrotów głowy nie ma nic wspólnego z przebywaniem wysoko lub patrzeniem daleko w dół lub w górę.

Pobierz Wyniki

Co może być przyczyną zawrotów głowy?

• Kolano biegacza

• Zawał serca

• Migrenowy ból głowy

Co może powodować zawroty głowy?

Prawidłowo! Odpowiedziałeś:

Zwykle przyczyną zawrotów głowy są problemy z uchem – infekcje, problemy z płynami w uchu wewnętrznym (choroba Meniere’a), guzy nienowotworowe i uszkodzenia układu przedsionkowego. Czasami są one spowodowane udarem, migrenami lub skutkami ubocznymi leków.

Uzyskaj wyniki

Najczęstszy rodzaj zawrotów głowy można leczyć prostym ćwiczeniem głowy.

• Prawda

• False

Najczęstszy rodzaj zawrotów głowy można leczyć za pomocą prostych ćwiczeń głowy.

Prawidłowo! Odpowiedziałeś:

Krótkie okresy uczucia wirowania zazwyczaj nie zagrażają życiu. Gdy kryształy w uchu wewnętrznym ulegają przemieszczeniu, występują łagodne napadowe zawroty głowy (BPPV). Poruszanie głową w określony sposób może sprawić, że kryształy wrócą na właściwe miejsce. Terapeuta fizyczny może nauczyć Cię, jak to robić.

Uzyskaj wyniki

Czy lęk wywołuje zawroty głowy?

• Tak

• Nie

Czy lęk wywołuje zawroty głowy?

Prawidłowo! Odpowiedziałeś:

Stres i lęk same w sobie nie powodują zawrotów głowy, ale mogą je nasilać. A jeśli cierpisz na zaburzenia lękowe, atak paniki może spowodować zawroty głowy, omdlenia, mdłości, a nawet uczucie „wyrwania z ciała”.

Pobierz wyniki

Jeśli masz problemy z zawrotami głowy, lekarz pierwszego kontaktu może wysłać cię do specjalisty zwanego anestezjologiem:

• Okulista

• Ortopeda

• Otolaryngolog

Jeśli masz problemy z zawrotami głowy, lekarz pierwszego kontaktu może wysłać Cię do specjalisty zwanego anestezjologiem:

Prawidłowo! Odpowiedziałeś:

Ten typ lekarza zajmuje się diagnozowaniem i leczeniem zaburzeń dotyczących ucha, nosa i gardła. Lekarze, którzy koncentrują się wyłącznie na problemach związanych z uszami, nazywani są otologami lub neurotologami.

Pobierz wyniki

Jednym ze sposobów na złagodzenie zawrotów głowy jest zażywanie:

• Leki przeciwhistaminowe

• Aspiryna

• Suplementy cynku

Jednym ze sposobów na złagodzenie zawrotów głowy jest zażywanie:

Prawidłowo! Odpowiedziałeś:

Jeśli zawroty głowy nie są objawem trwającego problemu, lekarz może przepisać leki blokujące impulsy nerwowe, uspokajające niepokój i kontrolujące nudności. Leki przeciwhistaminowe, takie jak leki na alergie, mogą również zapobiegać chorobie lokomocyjnej lub ją łagodzić.

Pobierz Wyniki

Czy granie w gry wideo może powodować zawroty głowy?

• Tak

• Nie

Czy granie w gry wideo może powodować zawroty głowy?

Prawidłowo! Odpowiedziałeś:

Gry trójwymiarowe, które wywołują poczucie ruchu, mogą powodować tymczasowe zawroty głowy. Również filmy trójwymiarowe mogą wywoływać zawroty głowy lub mdłości.

Pobierz wyniki

Doskonałym ćwiczeniem poprawiającym równowagę jest:

• Boks

• Tai chi

• Wodny aerobik

Doskonałym ćwiczeniem poprawiającym równowagę jest:

Prawidłowo! Odpowiedziałeś:

Wiele badań wykazało, że te powolne, skoncentrowane ruchy wzmacniają mięśnie, ćwiczą mózg i pomagają nauczyć się chodzić szybciej i płynniej.

Uzyskaj wyniki

Twój wynik:

011 Podziel się swoim wynikiem: Udostępnij na Facebooku Udostępnij na Twitterze 0% Udostępnij swój wynik: Udostępnij na Facebooku Udostępnij na Twitterze

Wyniki:

Quiz powtórkowy Share on Facebook Share on Twitter Share on Pinterest Email

Lekarz wyjaśnia różne rodzaje chorób prionowych, ich przyczyny, objawy, diagnozę i możliwe sposoby leczenia.

Choroby prionowe to grupa różnych schorzeń, które wpływają na mózg i układ nerwowy. Mogą one powodować ciężką demencję lub problemy z kontrolą ciała, które bardzo szybko się pogarszają. Choroby te są rzadkie – w Stanach Zjednoczonych co roku odnotowuje się tylko około 350 przypadków zachorowań na choroby prionowe.

Priony to maleńkie białka, które z jakiegoś powodu zwijają się w sposób uszkadzający zdrowe komórki mózgowe. Choroba może trwać wiele lat, zanim pojawią się jakiekolwiek objawy.

Choroby prionowe powodują demencję, ale nie chorobę Alzheimera. W chorobę Alzheimera zaangażowane są różne geny i białka. Jednak we wszystkich tych chorobach, w tym w chorobie Alzheimera, przyczyną są białka, które nie działają tak, jak powinny i uszkadzają komórki mózgowe.

Objawy choroby Alzheimera mogą nasilać się powoli i stopniowo przez kilka lat. W przypadku chorób prionowych objawy pogarszają się szybko. Podobnie jak w przypadku choroby Alzheimera, na choroby prionowe nie ma lekarstwa.

Rodzaje chorób prionowych

Choroby prionowe nazywane są również pasażowalnymi encefalopatiami gąbczastymi lub TSE. Mogą na nie zachorować zarówno ludzie, jak i zwierzęta.

Choroby prionowe, które dotykają ludzi, obejmują:

• choroba Creutzfeldta-Jakoba (CJD)

• Wariant choroby Creutzfeldta-Jakoba (VCJD)

• Zespół Gerstmanna-Strausslera-Scheinkera

• Rodzinna bezsenność śmiertelna

• Kuru

• Prionopatia o zmiennej wrażliwości na proteazy

Choroba Creutzfeldta-Jakoba jest najczęstsza. Zazwyczaj dotyka ludzi w wieku około 60 lat. Wariant choroby Creutzfeldta-Jakoba może dotyczyć młodszych osób dorosłych.

Objawy choroby prionowej

Objawy chorób prionowych obejmują nagłe zmiany nastroju, pamięci i ruchów, w tym:

• Lęk lub depresja

• Problemy z równowagą

• Zmiany zachowania lub osobowości

• Demencja

• Utrata pamięci

• Utrata kontroli nad mięśniami, np. nagłe szarpnięcia lub drgawki

• Napady

• Niewyraźna mowa

• Kłopoty z połykaniem

• Niestabilny chód

• Problemy z widzeniem

Przyczyny chorób prionowych

Priony to maleńkie białka w mózgu, które nie zachowują się tak, jak powinny. Składają się w niewłaściwy sposób, rozprzestrzeniają się, a następnie powodują, że inne białka tworzą ten sam nieprawidłowy kształt.

Te źle ukształtowane priony gromadzą się i tworzą grudki w mózgu. Następnie zabijają neurony, czyli komórki mózgowe, które kontrolują pamięć, równowagę i ruch. Twój układ odpornościowy nie jest w stanie ich zwalczyć, więc umiera coraz więcej zdrowych komórek.

Większość ludzi zapada na choroby prionowe, takie jak CJD, bez wyraźnej przyczyny. Czynniki ryzyka chorób prionowych obejmują:

• Historia rodziny.

  Około 15% ludzi choruje na choroby prionowe, ponieważ mają problematyczny gen zwany PRNP. Może on występować rodzinnie.

• Zakażenia.

  Bardzo rzadko ludzie zarażają się chorobami prionowymi przez zakażoną tkankę podczas operacji przeszczepu lub przez nieczyste narzędzia użyte przez chirurga.

• Spożywanie zakażonego mięsa.

  VCJD można się zarazić, jedząc wołowinę zakażoną gąbczastą encefalopatią bydła lub chorobą szalonych krów.

Kiedy w latach 90. ubiegłego wieku choroba szalonych krów wybuchła wśród bydła w Europie, u niewielkiej liczby osób rozwinęła się VCJD i zmarła. Cztery osoby zachorowały również na VCJD w wyniku transfuzji krwi, gdy dawca był zakażony. Aby zmniejszyć ryzyko zachorowania na VCJD, poszczególne kraje zmieniły sposób żywienia bydła oraz sposób pobierania i przetwarzania krwi dawców.

Diagnostyka chorób prionowych

Trudno jest zdiagnozować choroby prionowe. Jeśli u pacjenta występują objawy takie jak demencja, lekarz może najpierw wykluczyć inne możliwe przyczyny. Poniższe badania mogą wykazać, czy objawy są spowodowane udarem, guzem mózgu lub zapaleniem:

• Nakłucie kręgosłupa (zwane także nakłuciem lędźwiowym): Lekarz umieszcza igłę pomiędzy dwoma kręgami (kośćmi pleców) w celu pobrania próbki płynu otaczającego mózg i rdzeń kręgowy.

• MRI (obrazowanie metodą rezonansu magnetycznego): Do wykonania szczegółowego obrazu mózgu wykorzystuje się silne magnesy i fale radiowe.

• Badanie tomograficzne (tomografia komputerowa): Kilka zdjęć rentgenowskich wykonanych pod różnymi kątami jest łączonych w celu uzyskania wyraźniejszego obrazu mózgu.

Lekarz może mieć pewność, że cierpisz na chorobę prionową tylko wtedy, gdy pobierze próbkę tkanki mózgowej (tzw. biopsja mózgu). Jest to jednak niebezpieczna operacja, dlatego wykonuje się ją tylko wtedy, gdy lekarz uważa, że możesz mieć inne zaburzenie, które można leczyć w inny sposób.

Leczenie chorób prionowych

W chwili obecnej leczenie chorób prionowych polega jedynie na łagodzeniu objawów. Obejmują one:

• Leki przeciwbólowe

• Leki przeciwdepresyjne

• Środki uspokajające

• Leki przeciwpsychotyczne

Stan osób z chorobami prionowymi często się pogarsza i wymagają one pomocy w opiece nad sobą. Możesz potrzebować pomocy w wykonywaniu codziennych czynności. Możesz także potrzebować cewnika, aby ułatwić odprowadzanie moczu, płynów, aby utrzymać odpowiednie nawodnienie, lub rurki do karmienia, aby pomóc Ci w jedzeniu.

Zapobieganie chorobom prionowym

Nie ma sposobu, aby zapobiec chorobom prionowym, które występują rodzinnie. Poniższe kroki pomagają zmniejszyć prawdopodobieństwo zarażenia się chorobami prionowymi przez infekcję lub zakażone mięso:

• Czyszczenie i sterylizacja sprzętu medycznego.

• Nie oddawaj tkanek, jeśli cierpisz na chorobę prionową.

• Upewnij się, że mięso, które jesz jest bezpieczne.

Nowe przepisy dotyczące krów i wykorzystywania ich części w paszach dla zwierząt ograniczyły rozprzestrzenianie się choroby szalonych krów.

Dowiedz się, czego można się spodziewać po badaniu płynu mózgowo-rdzeniowego (CSF).

Co to jest płyn mózgowo-rdzeniowy?

Płyn mózgowo-rdzeniowy C jest przezroczystym i bezbarwnym płynem, który znajduje się w rdzeniu kręgowym i mózgu.

Te dwa narządy tworzą ośrodkowy układ nerwowy (OUN), który jest odpowiedzialny za kontrolę i koordynację funkcji organizmu. Złożone myślenie, ruchy mięśni i funkcjonowanie organów to tylko niektóre z czynności kontrolowanych przez OUN.

Płyn mózgowo-rdzeniowy chroni układ nerwowy przed nagłym uderzeniem lub urazem, tworząc warstwę amortyzującą. Dostarcza również składniki odżywcze do ośrodkowego układu nerwowego, aby utrzymać go w zdrowiu. Płyn odgrywa rolę w usuwaniu produktów odpadowych z mózgu, dzięki czemu układ działa prawidłowo.

Co to jest analiza płynu mózgowo-rdzeniowego?

Analiza płynu mózgowo-rdzeniowego to zestaw badań płynu mózgowo-rdzeniowego, służący do określenia, czy na mózg i kręgosłup ma wpływ określona choroba lub stan.

Lekarz może wykonać analizę płynu mózgowo-rdzeniowego, jeśli u pacjenta występują objawy jakiegokolwiek schorzenia, które może wpływać na ośrodkowy układ nerwowy, lub jeśli pacjent doznał urazu tego układu. Lekarz określi, czy kombinacja objawów sugeruje przeprowadzenie analizy płynu mózgowo-rdzeniowego, ale niektóre z nich mogą być brane pod uwagę:

• Sztywny kark

• Silne, ciągłe bóle głowy

• Halucynacje, otępienie i dezorientacja

• Silne mdłości

• Zmęczenie, osłabienie mięśni i znużenie

• Napady

• Nadwrażliwość na światło

• Silne wahania nastroju

• Trudności w mówieniu

• Problemy z chodzeniem i słaba koordynacja

• Niewyjaśniona depresja kliniczna

• Gorączka lub wysypka

• Zmiany w świadomości

Co może zidentyfikować analiza CSF?

Analiza płynu mózgowo-rdzeniowego pozwala zdiagnozować wiele schorzeń, które mają wpływ na ośrodkowy układ nerwowy.

Zakażenia wpływające na mózg i rdzeń kręgowy. Niektóre rodzaje zakażeń wpływają na ośrodkowy układ nerwowy. W tym celu wykonuje się analizę bakterii i białych krwinek w płynie mózgowo-rdzeniowym. Do tych typów zakażeń należą:

• Zapalenie mózgu C zapalenie mózgu?

• Zapalenie opon mózgowych C zapalenie płynu i błon otaczających mózg i rdzeń kręgowy

• Infekcje grzybicze

• Gruźlica C zakaźne zakażenie płuc

• Wirus wschodnioamerykańskiego zapalenia mózgu koni (EEE) C choroba przenoszona przez komary

• Wirus Zachodniego Nilu C choroba przenoszona przez komary?

Zaburzenia autoimmunologiczne. Aby ustalić, czy występują zaburzenia autoimmunologiczne, w analizie płynu mózgowo-rdzeniowego poszukuje się wysokiego poziomu pewnych białek w płynie. Do zaburzeń autoimmunologicznych należą:

• Stwardnienie rozsiane C powoduje mrowienie, osłabienie, nieostre widzenie, sztywność, problemy z myśleniem i oddawaniem moczu

• Zespół Guillain-Barre’a C powoduje drętwienie lub mrowienie, osłabienie mięśni, zanik odruchów, a w niektórych przypadkach przejściowy paraliż

• Sarkoidoza C powoduje tworzenie się mas zapalnych w różnych narządach ciała

Krwawienie w mózgu. Wewnętrzne krwawienie w mózgu może wystąpić z różnych przyczyn, a analiza płynu mózgowo-rdzeniowego może pomóc w wykryciu problemu. Aby ustalić rzeczywistą przyczynę krwawienia, lekarz może wykonać dodatkowe badania i skany. Do najczęstszych przyczyn tego rodzaju krwawienia należą udar mózgu, wysokie ciśnienie krwi i pęknięcie tętnicy.

Guzy mózgu i nowotwory. Analiza płynu mózgowo-rdzeniowego może pomóc w wykryciu obecności pierwotnych guzów w kręgosłupie lub mózgu. Lekarze mogą również wykorzystać analizę do sprawdzenia, czy nowotwory rozprzestrzeniły się z innych części ciała do ośrodkowego układu nerwowego.

Czego należy się spodziewać podczas analizy płynu mózgowo-rdzeniowego

Zabieg odbywa się w szpitalu. W celu pobrania płynu lekarz wykona nakłucie lędźwiowe C, znane również jako nakłucie kręgosłupa C:

W zależności od wyników lekarz zaplanuje wizyty kontrolne. W przypadku nieprawidłowych wyników konieczne mogą być dalsze badania w celu postawienia pełnej i pewnej diagnozy. Wyniki leczenia również będą się różnić w zależności od diagnozy.

Ból szyi lub uraz mogą powodować zawroty głowy. Stan ten, znany jako zespół myśliwych polujących na łuki lub zespół rotacyjnych tętnic kręgowych, powoduje uczucie omdlenia lub zawroty głowy podczas obracania głowy.

Można również usłyszeć, że stan ten nazywa się:

• Zawroty głowy pochodzenia szyjnego

• Zawroty głowy w odcinku szyjnym

• Zawroty głowy pochodzenia szyjnego

• Zawroty głowy pochodzenia szyjnego

I choć terminy te są często używane, żaden z nich nie jest oficjalnie uznaną i zdiagnozowaną chorobą.

Co jest przyczyną?

Najczęstszą przyczyną jest ostroga kostna na kręgu szyjnym. Powstają one najczęściej w wyniku zużycia z upływem czasu. Gdy poruszasz głową w określony sposób, powoduje to uciskanie tętnicy.

Objawy mogą wystąpić, jeśli masz zwężoną tętnicę lub źle uformowane naczynie krwionośne na szyi.

Choroba najczęściej dotyka mężczyzn i obejmuje lewą tętnicę kręgową.

Jakie są objawy?

Objawy występują tylko przy obracaniu głowy. Możesz zauważyć kilka różnych rzeczy:

• Zawroty głowy lub światłowstręt

• Zawroty głowy

• Omdlenia

• Nudności lub wymioty

• Niewyraźne widzenie

• Dzwonienie w uszach

• Kłopoty z chodzeniem

Objawy te mogą trwać od kilku minut do kilku godzin.

Diagnoza

To może być trudne. Lekarz może być w stanie wykryć przyczynę choroby za pomocą badań obrazowych, takich jak USG, tomografia komputerowa lub rezonans magnetyczny (MRI).

Najlepszym sposobem jest jednak badanie zwane cyfrową angiografią subtrakcyjną, które jest rodzajem zdjęcia rentgenowskiego tętnic. Podczas jednego badania można trzymać głowę normalnie, a podczas drugiego poruszać nią w kierunku, który powoduje problem.

Leczenie

Zależy to od przyczyny. Jeśli masz problem z naczyniami krwionośnymi, lekarz może podać ci leki zapobiegające zakrzepom krwi oraz kołnierz szyjny, aby utrzymać szyję w stabilnej pozycji. Prawdopodobnie zaleci też, aby starać się nie odwracać głowy.

Jeśli winne są ostrogi kostne, może być konieczna operacja ich usunięcia. Lekarz określi to mianem odbarczenia.

Lekarz wyjaśnia ukryte przyczyny "szpilek i igieł", czyli uczucia znanego jako parestezja.

Parestezja to uczucie „szpilek i igieł”, które prawdopodobnie kiedyś ci się przytrafiło. Być może zasnąłeś z ręką spiętą pod sobą. Albo zbyt długo trzymałeś skrzyżowane nogi.

Może się to wydawać dziwne, ale parestezje są zazwyczaj bezbolesne i nieszkodliwe. Czasami jednak może być oznaką poważniejszego problemu medycznego.

Objawy parestezji

Parestezję odczuwa się zazwyczaj w dłoniach, ramionach, nogach lub stopach. Może ona jednak występować również w innych częściach ciała.

Osoby z parestezją mogą odczuwać:

• Pieczenie

• Kłucie

• Swędzenie

• Mrowienie

Przyczyny parestezji

Parestezje powstają w wyniku ucisku na nerw. Kiedy ten nacisk zniknie – na przykład po zdjęciu nogi z nogi – uczucie ustępuje.

W niektórych przypadkach jednak nie ustępuje. A jeśli tak się dzieje, powraca ono regularnie. Jest to tzw. parestezja przewlekła, która może być objawem choroby lub uszkodzenia nerwu. Przyczyną przewlekłej parestezji może być kilka czynników, w tym:

• Uraz lub wypadek, który spowodował uszkodzenie nerwów

• Udar lub mini-udar – gdy przepływ krwi do mózgu jest odcięty i powoduje uszkodzenie

• Radikulopatia – ucisk korzenia nerwowego

• Neuropatia — uszkodzenie nerwu

• Zaciśnięty nerw (często w szyi, barku lub ramieniu) w wyniku urazu lub nadużycia

• Rwa kulszowa – ucisk na nerw kulszowy (biegnący od miednicy mniejszej do pośladków i nóg), częsty problem w czasie ciąży, który zwykle powoduje drętwienie i ból pleców lub nóg

Czynniki ryzyka parestezji

Kilka czynników może zwiększyć ryzyko wystąpienia parestezji, w tym:

• Zespół cieśni nadgarstka – gdy mały tunel biegnący od nadgarstka do dolnej części dłoni staje się zbyt wąski. Zwężenie to powoduje ucisk na nerw pośrodkowy. Może wystąpić ból i drętwienie przedramienia, nadgarstka, dłoni i palców. Zespół cieśni nadgarstka może być skutkiem wykonywania powtarzających się ruchów.

• Cukrzyca typu 1 lub cukrzyca typu 2

• Stwardnienie rozsiane

• Niski poziom niektórych witamin, zwłaszcza witaminy B12, która jest ważna dla zdrowia nerwów

Niektóre leki mogą również powodować parestezje u niektórych osób. Mogą to być między innymi:

• Niektóre rodzaje chemioterapii

• Niektóre antybiotyki

• Leki stosowane w leczeniu HIV

• Niektóre leki stosowane w leczeniu napadów drgawkowych

Jeśli uważasz, że przyjmowany przez Ciebie lek może być przyczyną parestezji, porozmawiaj z lekarzem. Być może będzie on w stanie zmienić leczenie lub dawkę leku.

Diagnoza parestezji

W wielu przypadkach parestezje ustępują samoistnie. Jeśli jednak jakaś część ciała regularnie drętwieje lub pojawia się uczucie „szpilek i igieł”, należy porozmawiać z lekarzem. Zapyta on o historię choroby i przeprowadzi badanie fizykalne.

Może on również zalecić wykonanie pewnych badań, aby ustalić przyczynę parestezji. Może to być zdjęcie rentgenowskie, badanie krwi lub rezonans magnetyczny (MRI). W badaniu MRI wykorzystuje się silne magnesy i fale radiowe, aby uzyskać szczegółowe obrazy pewnych obszarów ciała.

Leczenie parestezji

Sposób leczenia parestezji zależy od tego, co jest jej przyczyną. Leczenie przyczyny zwykle sprawia, że parestezje ustępują lub pojawiają się rzadziej. Porozmawiaj ze swoim lekarzem o tym, jakie metody leczenia mogą Ci pomóc.

Pamięć sensoryczna to pamięć krótkotrwała, którą zapewnia pięć zmysłów. Dowiedz się więcej na jej temat, czego można się spodziewać i nie tylko.

Rodzaje pamięci sensorycznej

Z każdym zmysłem związany jest inny rodzaj pamięci sensorycznej:

Pamięć ikoniczna. Związana jest z rzeczami, które widzimy. Ma dużą pojemność, ale przechowuje pamięć przez mniej niż sekundę. Im jaśniejszy obraz, tym dłużej pozostaje on w pamięci ikonicznej.

Pamięć echoiczna. Związana jest z dźwiękiem i słyszeniem. Twój mózg potrzebuje kilku sekund na przetworzenie wspomnień echowych. Gdy dźwięk dotrze do ucha, przetwarza go płat skroniowy. Badania wykazują, że pamięć echowa jest niezbędna do nauki języka, a osoby mające problemy z mówieniem mogą przechowywać wspomnienia echowe przez krótszy czas.

Pamięć haptyczna. Ten rodzaj pamięci związany jest ze zmysłem dotyku. Może obejmować takie doznania, jak ucisk, ból, swędzenie lub uczucie przyjemności. Pamięć haptyczna umożliwia identyfikację rzeczy, których dotykamy.

Pamięć węchowa. Jest związana z węchem. Gdy poczujesz zapach, szybko dociera on do tych części mózgu, które pomagają w tworzeniu wspomnień długoterminowych. Pamięć węchowa pomaga w rozpoznawaniu smaków, ponieważ cząsteczki przeżuwanego pokarmu docierają do nosa. Bez węchu byłbyś w stanie poznać tylko podstawowe smaki, takie jak słodycz.

Pamięć smakowa. Związana ze smakiem, pamięć smakowa jest blisko spokrewniona z pamięcią węchową. Pomaga rozpoznawać pokarmy dzięki pięciu podstawowym smakom, które język identyfikuje za pomocą komórek receptorów smakowych:

• Słony

• Słodki

• Gorzki

• Umami

• Kwaśne

Przykłady pamięci sensorycznej

Przykłady pamięci ikonicznej. Pamięć ikoniczna jest pamięcią wizualną. Kiedy włączasz światło, krótki obraz w pamięci, który pozostaje po tym, co widziałeś, zanim wyłączyłeś światło, jest wspomnieniem ikonicznym.

Albo wyobraź sobie, że jedziesz samochodem i widzisz krowy pasące się na polu. Po przejechaniu pola krótkie wspomnienie, które pozostało z krów, jest wspomnieniem ikonicznym. Jeśli mijasz rząd firm na drodze, to twoje krótkie wspomnienie tego, które firmy tam były i jak wyglądały ich szyldy, jest również wspomnieniem ikonicznym.

Przykłady pamięci echowej. Umiejętność słuchania piosenki i rozpoznawania jej wiąże się z pamięcią echową. Pamięć echowa rejestruje każdą nutę i pomaga mózgowi połączyć tony, dzięki czemu można rozpoznać piosenkę.

Innym przykładem jest zdolność rozumienia języka. Podobny proces zachodzi w przypadku mowy i pamięci echolokacyjnej. Ta forma pamięci rejestruje każdą sylabę lub dźwięk i łączy je z kolejnymi sylabami, pomagając mózgowi rozpoznawać słowa i zdania, które można zrozumieć.

Przykłady pamięci haptycznej. Wszystko, co wykorzystuje zmysł dotyku, wykorzystuje również pamięć haptyczną. Na przykład, gdy poczujesz na skórze krople deszczu, pamięć dotykowa rejestruje to wrażenie, pomagając Ci rozpoznać, co się dzieje.

Pamięć haptyczna jest również wykorzystywana podczas gry na instrumencie muzycznym. Pomaga ona wyczuć, gdzie znajdują się palce, dzięki czemu można zagrać odpowiednie nuty. Podobnie pamięć dotykowa pomaga znaleźć właściwe klawisze podczas pisania na komputerze.

Przykłady pamięci węchowej. Pamięć węchowa odgrywa ważną rolę w odczuwaniu smaku, ale może też przywoływać dawne wspomnienia i emocje. Na przykład, gdy czujesz zapach czegoś z dzieciństwa, mózg przywołuje inne wspomnienia związane z tym zapachem. Zmysł ten może również przekazywać emocje. Kiedy czujesz zapach świecy i przypomina Ci on o spokojnym uczuciu, w grę wchodzi pamięć węchowa.

Przykłady pamięci smakowej. Podobnie jak zapachy, smaki mogą pomóc w przywołaniu dawnych wspomnień. Na przykład, jeśli zjesz coś, co kiedyś przyprawiło Cię o mdłości, następnym razem możesz mieć mdłości po zjedzeniu tej potrawy. Jest to przewaga ewolucyjna, która pozwala nam unikać trujących pokarmów, ponieważ pamiętamy o rzeczach, które mogą być dla nas szkodliwe.