Lekarz mówi ci.

Czy Ty lub Twoje dziecko możecie mieć zaburzenia przetwarzania słuchowego? Lekarz wyjaśnia podstawy, w tym co należy robić.

APD, znane również jako centralne zaburzenia przetwarzania słuchowego, nie jest ubytkiem słuchu ani zaburzeniem uczenia się. Oznacza, że Twój mózg nie „słyszy” dźwięków w zwykły sposób. Nie jest to problem z rozumieniem znaczenia.

Na APD mogą chorować osoby w każdym wieku. Choroba często zaczyna się w dzieciństwie, ale u niektórych osób rozwija się później. Choroba występuje u 2-7% dzieci, przy czym częściej u chłopców niż u dziewczynek. Zaburzenie to może prowadzić do opóźnień w nauce, dlatego dzieci, które na nie chorują, mogą potrzebować dodatkowej pomocy w szkole.

APD może być powiązane z innymi chorobami, które wywołują podobne objawy. W rzeczywistości może to być część przyczyny, dla której niektórzy ludzie mają dysleksję. Niektórzy eksperci uważają, że u dzieci czasami diagnozuje się ADHD, podczas gdy w rzeczywistości mają one APD.

Symptomy

APD może wpływać na sposób mówienia dziecka, a także na jego umiejętność czytania, pisania i literowania. Może ono opuszczać końcówki wyrazów lub mieszać podobne dźwięki.

Trudności może sprawiać mu również rozmowa z innymi ludźmi. Może nie być w stanie zrozumieć, co mówią inni, i szybko na to odpowiedzieć.

Dziecko może mieć również trudności z:

• Podążać za rozmowami

• Wiedzieć, skąd pochodzi dźwięk

• Słuchać muzyki

• Zapamiętać instrukcje mówione, szczególnie jeśli jest ich kilka

• Rozumieć, co mówią ludzie, zwłaszcza w głośnym miejscu lub gdy mówi więcej niż jedna osoba

?

?

Przyczyny

Lekarze nie wiedzą dokładnie, co powoduje APD, ale może to być związane z:

• Chorobą. APD może wystąpić po przewlekłych infekcjach uszu, zapaleniu opon mózgowych lub zatruciu ołowiem. U niektórych osób cierpiących na choroby układu nerwowego, takie jak stwardnienie rozsiane, również występuje APD.

• Przedwczesny poród lub niska waga.

• Uraz głowy.

• Geny (APD może występować rodzinnie).

?

?

Testowanie

Lekarz może przeprowadzić badanie słuchu, aby sprawdzić, czy problemy dziecka są spowodowane ubytkiem słuchu, ale tylko specjalista słuchu, zwany audiologiem, może zdiagnozować APD.

Audiolog przeprowadzi serię zaawansowanych testów słuchowych, podczas których dziecko będzie słuchało różnych dźwięków i reagowało, gdy je usłyszy. Na przykład może je powtórzyć lub nacisnąć przycisk. Lekarz może również przymocować bezbolesne elektrody do uszu i głowy dziecka, aby zmierzyć reakcję jego mózgu na dźwięk.

Zazwyczaj dzieci nie są badane w kierunku APD do 7 roku życia, ponieważ ich reakcje na test słuchowy mogą być niedokładne, gdy są młodsze.

Leczenie

Nie ma lekarstwa na APD, a leczenie jest specyficzne dla każdej osoby. Zwykle jednak koncentruje się na następujących obszarach:

• Pomoc w klasie: Urządzenia elektroniczne, takie jak system FM (modulacji częstotliwości), mogą pomóc dziecku wyraźniej słyszeć nauczyciela. Nauczyciele mogą również zaproponować sposoby skupienia uwagi dziecka, takie jak siadanie z przodu klasy i ograniczenie hałasu z otoczenia.

• Wzmocnienie innych umiejętności: Takie umiejętności jak pamięć, rozwiązywanie problemów i inne umiejętności uczenia się mogą pomóc dziecku radzić sobie z APD.

• Terapia: Terapia mowy może pomóc dziecku w rozpoznawaniu dźwięków i doskonaleniu umiejętności konwersacyjnych. Pomocne może być również wsparcie w czytaniu, które koncentruje się na konkretnych obszarach, z którymi dziecko ma problemy.

Kilka zmian można wprowadzić także w domu. Przykryj twarde podłogi dywanikami, aby ograniczyć echo, i ogranicz korzystanie z telewizora, radia i innych głośnych urządzeń elektronicznych.

?

Lekarz mówi, co należy wiedzieć o wirusie JC, zarazku, który wywołuje rzadką, ale śmiertelną infekcję mózgu znaną jako PML.

Wirus został odkryty po raz pierwszy w 1971 roku. Lekarz znalazł go w mózgu mężczyzny chorego na chłoniaka Hodgkina i nazwał wirus jego imieniem.

Eksperci nie wiedzą, w jaki sposób się rozprzestrzenia, ale uważa się, że wiele osób zaraziło się nim w dzieciństwie przez żywność lub wodę, w której znajduje się wirus. Osadza się on w drogach moczowych, szpiku kostnym, migdałkach lub mózgu. Może tam pozostać przez lata, a większość ludzi nigdy nie wie, że go ma.

Kto choruje?

U osób z bardzo słabym układem odpornościowym wirus może wywołać poważną infekcję mózgu zwaną postępującą wieloogniskową leukoencefalopatią (PML). PML uszkadza zewnętrzną powłokę komórek nerwowych. Może powodować trwałe kalectwo, a nawet być śmiertelne.

Najbardziej narażone na PML są osoby zakażone HIV/AIDS. W grupie ryzyka znajdują się również osoby z chorobą Hodgkina, białaczką lub chłoniakiem, a także osoby przyjmujące pewne leki immunosupresyjne z powodu stwardnienia rozsianego (SM), reumatoidalnego zapalenia stawów lub przeszczepu narządów.

Objawy PML

Objawy zwykle pojawiają się dość szybko i z czasem ulegają nasileniu. Mogą być różne w zależności od obszaru mózgu, który został dotknięty chorobą, ale najczęstsze objawy to:

• niezdarność

• Osłabienie, które się pogłębia

• Zmiany w osobowości

• Problemy z mówieniem

• Problemy z widzeniem

Diagnoza

Testy mogą wykryć, czy pacjent jest nosicielem wirusa JC. Lekarz może obejrzeć próbkę tkanki pod mikroskopem lub zbadać krew w poszukiwaniu oznak, że organizm walczy z infekcją.

Jest to ważne w przypadku, gdy masz osłabiony układ odpornościowy lub przyjmujesz leki hamujące układ odpornościowy.

Jeśli lekarz uzna, że u pacjenta może występować PML, konieczne będzie wykonanie badania MRI (rezonans magnetyczny). W badaniu tym wykorzystuje się silne magnesy i fale radiowe, aby uzyskać szczegółowe obrazy i poszukać pewnych wzorów w tkance mózgowej. Następnie lekarz może zlecić wykonanie nakłucia rdzenia kręgowego. Za pomocą igły zostanie pobrany płyn rdzeniowy z dolnej części pleców. Jeśli w płynie tym znajduje się wirus JC, oznacza to, że pacjent ma PML. Jeśli nie, konieczne może być wykonanie biopsji tkanki mózgowej lub innych badań, aby uzyskać pewną odpowiedź.

Wirus JC, stwardnienie rozsiane i choroba Leśniowskiego-Crohna

PML jest związany z lekiem natalizumab (Tysabri), stosowanym w leczeniu stwardnienia rozsianego i choroby Leśniowskiego-Crohna. Osoby z SM lub chorobą Leśniowskiego-Crohna mogą być badane na obecność wirusa JC przed rozpoczęciem przyjmowania tego leku lub innych leków podobnych. Jeśli jesteś nosicielem tego wirusa, możesz nadal przyjmować te leki, ale omów z lekarzem ryzyko i korzyści.

Osoby z SM i chorobą Leśniowskiego-Crohna, u których wystąpi PML, często muszą zaprzestać przyjmowania leków. Mogą być również poddani procedurze zwanej wymianą osocza w celu usunięcia leków.

Wirus JC i HIV/AIDS

Niektóre leki przeciw HIV mogą wzmocnić układ odpornościowy i pomóc w zapobieganiu wywoływania PML przez wirusa JC. Leki te stały się bardziej powszechne, dlatego liczba osób z HIV/AIDS, u których występuje PML, spada.

Leczenie PML

Naukowcy badają kilka leków na PML, ale żaden z nich nie został jeszcze zatwierdzony przez FDA. Można jednak zastosować leczenie, które wzmocni układ odpornościowy, aby pomóc organizmowi w walce z infekcją.

CIDP to rzadkie zaburzenie układu nerwowego, które trudno zdiagnozować. Dowiedz się dlaczego w tym artykule.

Jednak wiele innych czynników sprawia, że diagnozowanie tej choroby nerwów jest trudne.

Podobne objawy występują w kilku innych schorzeniach, w tym:

• Zespół Guillain-Barre’a

• Zespół Lewisa-Sumnera

• Wieloogniskowa neuropatia ruchowa

• Choroba Charcot-Marie-Tooth

• Stwardnienie rozsiane?

Niektóre toksyny, leki i alkohol mogą wpływać na nerwy i komplikować diagnozę.

CIDP zwykle pogarsza się powoli, ale nie zawsze przebiega według schematu, który pozwala na łatwe rozpoznanie.

Diagnoza CIDP nie opiera się na jednym teście, ale na kilku. Niejasności lub błędy w którymkolwiek z nich mogą prowadzić do błędnej diagnozy. Konieczna może być wizyta u neurologa, który specjalizuje się w zaburzeniach nerwów obwodowych, takich jak CIDP i zespół Guillaina i Barrego (GBS).

CIDP, a nie coś innego?

Aby zdiagnozować CIDP, lekarze muszą wykluczyć inne przyczyny objawów. Często jest to proces eliminacji, badania przewodnictwa nerwowego, MRI i biopsja nerwu to tylko niektóre z badań, jakie można wykonać. Istnieją jednak pewne różnice.

Zespół Guillain-Barre’a pojawia się i szybko ustępuje. Chorzy na niego mogą wyzdrowieć w ciągu 3 miesięcy. W przypadku CIDP objawy pogarszają się wolniej i często utrzymują się przez kilka miesięcy, a nawet lat.

Zarówno stwardnienie rozsiane, jak i CIDP wiążą się z uszkodzeniem osłonki otaczającej nerwy, zwanej mieliną. Stwardnienie rozsiane jest jednak chorobą atakującą ośrodkowy układ nerwowy, w tym mózg i rdzeń kręgowy. CIDP nie ma wpływu na te obszary ciała.

Osoby z wieloogniskową neuropatią ruchową (MMN) lub zespołem Lewisa-Summera zwykle mają osłabienie po jednej stronie ciała. W CIDP objawy występują po obu stronach. Objawy MMN zwykle nie obejmują utraty czucia, jak ma to miejsce w przypadku CIDP.

Nawet jeśli lekarz nie jest pewien, czy u pacjenta występuje CIDP, może podjąć decyzję o leczeniu z tego powodu. Nieleczona choroba może doprowadzić do tego, że 30% osób, u których zdiagnozowano CIDP, będzie musiało poruszać się na wózku inwalidzkim. Wczesne rozpoznanie choroby i szybkie, dokładne leczenie pomoże w powrocie do zdrowia.

Przewlekła encefalopatia pourazowa, znana również jako CTE, to zwyrodnieniowa choroba mózgu, która może dotknąć sportowców, którzy wielokrotnie otrzymywali uderzenia w głowę. lekarz wyjaśnia, co się dzieje i jak możesz chronić siebie i swoje dziecko.

Występuje głównie u sportowców uprawiających sporty kontaktowe, takie jak piłka nożna i hokej na lodzie. Lekarze po raz pierwszy zidentyfikowali ją pod inną nazwą w latach 20. ubiegłego wieku u starzejących się bokserów. CTE jest wynikiem kumulacji uszkodzeń i zwykle pojawia się po latach.

Chociaż nie ma na to lekarstwa, Ty lub Twoje dziecko możecie podjąć kroki, aby uniknąć zachorowania na CTE.

Nawet jeśli dzwonek w twoim ciele zabrzmiał już kilka razy, nie oznacza to, że zachorujesz na tę chorobę. Powinieneś jednak wiedzieć, na co zwracać uwagę.

Przyczyny

Powtarzające się uderzenia w głowę, w tym wstrząśnienia mózgu, rozpoczynają powolną serię zdarzeń, które mogą prowadzić do problemów z mózgiem.

Powtarzające się urazy mózgu mogą prowadzić do gromadzenia się tau, białka występującego w mózgach osób cierpiących na Alzheimera.

Tau nie jest złe. Stabilizuje komórki mózgowe. Jednak kiedy gromadzi się w wyniku uderzeń w mózg, splątuje się i zlepia. Powoduje to powolne zabijanie komórek zwanych neuronami. Sklejone tau rozprzestrzenia się także na inne komórki i utrudnia pracę mózgu. To właśnie jest CTE.

Ponieważ nie każdy, kto w przeszłości doznał urazu mózgu, zapada na CTE, niektórzy badacze uważają, że inne czynniki, takie jak genetyka, mogą odgrywać pewną rolę. Uderzenia głową są jednak jedyną udowodnioną przyczyną.

Objawy

Mogą wystąpić:

• Utrata pamięci

• Dezorientacja

• Impulsywne lub nieobliczalne zachowanie

• Zła ocena sytuacji

• Agresja

• Depresja

• Paranoja

• Demencja

Choroby te pojawiają się zwykle wiele lat, a czasem nawet dziesięcioleci po ostatnim urazie mózgu lub po zaprzestaniu gry.

Niektóre objawy są podobne do tych występujących u osób z chorobą Alzheimera lub Parkinsona, co utrudnia postawienie diagnozy. Należy poinformować lekarza o wszelkich przebytych urazach głowy, niezależnie od tego, jak dawno temu, a także o tym, kiedy pojawiły się objawy.

Kto jest zagrożony?

Kiedy w latach 20. ubiegłego wieku lekarze odkryli CTE u zawodników sportów walki, nazwali ją dementia pugilistica. Choroba ta stała się tak znana, że przez wiele lat zawodników z niewyraźną mową i problemami z zachowaniem nazywano pijakami.

Jednak w ostatnich latach CTE wykryto u innych sportowców, zwłaszcza u byłych piłkarzy i hokeistów. Być może czytałeś w wiadomościach o graczach NFL, takich jak Junior Seau, u których zdiagnozowano tę chorobę po ich śmierci. Chociaż lekarze mogą podejrzewać CTE, nie mogą potwierdzić diagnozy, dopóki nie przeprowadzą autopsji mózgu.

Naukowcy odkryli tę chorobę także u sportowców, którzy rywalizowali ze sobą tylko w szkole średniej lub na studiach, w niektórych przypadkach na kilkadziesiąt lat przed śmiercią.

Na zachorowanie narażone są również inne osoby, w tym weterani wojskowi, którzy doznali urazu głowy. Największe ryzyko występuje jednak u osób, które uprawiają lub uprawiały sporty kontaktowe.

Dzieci i ich rodzice również powinni być czujni. Dzieci uprawiające te sporty mogą mieć większe szanse na doznanie poważnego urazu mózgu niż nawet zawodowi sportowcy. Młodzi piłkarze otrzymują niemal takie same uderzenia w głowę jak gracze uniwersyteccy – a mózg dziecka jest mniej izolowany niż mózg dorosłego, przez co jego komórki mózgowe są bardziej wrażliwe na wstrząsy. Niektóre ligi piłkarskie zakazały „główkowania” piłki.

Jak grać bezpieczniej

Dzieci i zaawansowani sportowcy powinni podjąć pewne kroki, aby zmniejszyć ryzyko wystąpienia wstrząśnienia mózgu:

• Nosić odpowiedni sprzęt.

• Upewnij się, że cały sprzęt jest prawidłowo założony.

• Sprawdź pole gry i poinformuj trenera o wszelkich nierównościach i dziurach.

• Nie używaj niepotrzebnej agresji podczas gry.

• Naucz się i stosuj odpowiednią technikę w swojej dyscyplinie sportu.

To także zadanie dla trenera. Powinni oni ograniczyć liczbę i długość ćwiczeń kontaktowych. W wielu stanach obowiązują już przepisy w tym zakresie.

Naukowcy opracowują testy, które pozwolą wcześniej zdiagnozować CTE. Dokonano już przełomu w obrazowaniu tau, a naukowcy dowiedzieli się wiele na temat tego schorzenia. Ich praca może doprowadzić do postępu w diagnozowaniu i leczeniu choroby.

ADEM jest rzadkim rodzajem zapalenia, które dotyka mózgu i rdzenia kręgowego. Dowiedz się więcej o objawach, przyczynach, czynnikach ryzyka, diagnozie, leczeniu i prognozach dotyczących ADEM.

Ostre rozsiane zapalenie mózgu i rdzenia kręgowego (ADEM) jest rzadkim rodzajem zapalenia, które dotyka mózgu i rdzenia kręgowego, zwykle u dzieci. Powoduje ono uszkodzenie powłoki chroniącej włókna nerwowe, zwanej mieliną.

Objawy mogą być poważne, ale można je leczyć. Większość ludzi w pełni wraca do zdrowia i nie ma kolejnego ataku.

Objawy ADEM

ADEM pojawia się nagle i szybko się pogarsza. Objawy obejmują:

• Gorączka

  Gorączka

• Ból głowy

• Senność

• Zmiany w zachowaniu, takie jak nerwowość lub dezorientacja

• Nudności i wymioty

• Osłabienie mięśniowe

• Problemy z utrzymaniem równowagi lub poruszaniem się

• Problemy z widzeniem

• Niewyraźna mowa

• Zdrętwienie lub paraliż jednej strony ciała

• Napady

• Śpiączka

Przyczyny i czynniki ryzyka ADEM

Lekarze uważają, że ADEM jest chorobą autoimmunologiczną. Oznacza to, że układ odpornościowy atakuje własne komórki i tkanki organizmu, tak jakby były to bakterie lub wirusy.

Specjaliści nie wiedzą dokładnie, co wywołuje tę chorobę, ale może to być reakcja na infekcję. Najczęściej do ataku dochodzi, gdy dziecko przechodzi przez zwykłą chorobę, taką jak przeziębienie lub wrzód żołądka.

Czasami ADEM występuje po szczepionkach, zwłaszcza niektórych szczepionkach przeciwko wściekliźnie oraz szczepionce przeciwko odrze, śwince i różyczce. Badania nie wykazały jednak bezpośredniego związku.

W innych przypadkach objawy wydają się pojawiać znikąd.

Czynniki ryzyka ADEM obejmują:

• Wiek. Ponad 80% przypadków występuje u dzieci poniżej 10 roku życia. Większość pozostałych przypadków dotyczy dzieci starszych.

• Płeć. Chłopcy są nieco bardziej narażeni na zachorowanie niż dziewczynki.

• Pora roku. Szczyt zachorowań w Ameryce Północnej przypada na zimę i wiosnę.

Czym ADEM różni się od SM?

ADEM ma wiele wspólnego ze stwardnieniem rozsianym (SM) i innymi chorobami, które uszkadzają mielinę. Mają one wspólne objawy, takie jak osłabienie mięśni, drętwienie, utrata wzroku i utrata równowagi.

Do różnic należą:

• SM rzadko występuje u dzieci. Częściej występuje ADEM.

• Dzieci z ADEM mogą mieć gorączkę, ból głowy, drgawki lub problemy z jasnym myśleniem. Objawy te rzadko występują w przypadku stwardnienia rozsianego.

• Choroba pojawia się zwykle wkrótce po chorobie wirusowej. Nie ma takiego związku ze stwardnieniem rozsianym.

• Atak ADEM zdarza się zwykle raz, natomiast w stwardnieniu rozsianym występuje wiele epizodów w czasie.

Diagnostyka i badania ADEM

Nie ma jednego badania, które mogłoby wykryć ADEM. Lekarze najczęściej diagnozują ją za pomocą rezonansu magnetycznego (zdjęcia mózgu wykonane za pomocą dużego magnesu i fal radiowych) oraz nakłucia lędźwiowego (pobranie płynu z okolic rdzenia kręgowego, a następnie jego zbadanie).

Lekarz postara się wykluczyć choroby o podobnych objawach. ADEM i SM wyglądają inaczej podczas badań:

• Badania płynu mózgowo-rdzeniowego zazwyczaj wykazują obecność pewnych białek w przypadku MS, ale nie ADEM.

• W przypadku ADEM w płynie rdzeniowym znajduje się zazwyczaj więcej białych krwinek niż zwykle.

• Uszkodzenia mózgu spowodowane przez ADEM i uszkodzenia spowodowane przez SM wyglądają inaczej na obrazie MRI. W przypadku ADEM są one bardziej rozległe.

Lekarz wykluczy również infekcje mózgu i rdzenia kręgowego, takie jak zapalenie opon mózgowych.

Leczenie ADEM

Celem jest szybkie zmniejszenie stanu zapalnego i powstrzymanie ataku układu odpornościowego. Prawdopodobnie będzie to trwało tydzień lub dwa w szpitalu.

Większość osób zaczyna od podawania dużych dawek silnego kortykosteroidu do żyły (dożylnie lub dożylnie) przez kilka dni. Twoje dziecko może poczuć się lepiej w ciągu kilku godzin. Dziecko będzie przyjmować steryd (w postaci tabletek lub płynu) przez kilka tygodni, w coraz mniejszych dawkach.

Jeśli dziecko nie może otrzymać sterydów lub jeśli one nie działają, niektóre procedury mogą uspokoić układ odpornościowy. Lekarz może przefiltrować krew dziecka przez maszynę, aby usunąć przeciwciała, które układ odpornościowy wysyła, aby zaatakować mózg. Jest to tak zwana plazmafereza. Można też otrzymać zastrzyk z przeciwciałami od zdrowej osoby, co nazywa się dożylnym podawaniem immunoglobulin.

Po pobycie w szpitalu pacjenci mogą potrzebować terapii fizycznej, zajęciowej lub logopedycznej. Możliwe, że przez pewien czas będzie musiało pozostać w szpitalu rehabilitacyjnym lub będzie mogło wrócić do domu i pracować z terapeutą.

Dziecko prawdopodobnie będzie miało wykonane kontrolne badanie MRI, aby upewnić się, że stan zapalny ustąpił i nie powstały nowe blizny.

Rokowanie w ADEM

Większość dzieci, które zachorowały na ADEM, w pełni wraca do zdrowia. Zwykle jest to proces powolny, trwający od 4 do 6 tygodni. Może upłynąć nawet rok, zanim dzieci będą w pełni zdrowe.

Zdarza się, że u dzieci nie ustępują wszystkie objawy. Może dojść do trwałego uszkodzenia wzroku lub osłabienia mięśni. Mogą mieć problemy w szkole, jeśli często opuszczały zajęcia lub jeśli zapalenie jest długotrwałym skutkiem choroby.

W około 8 przypadkach na 10 ADEM występuje tylko raz. Czasami jednak choroba może się powtórzyć w ciągu kilku miesięcy, zwłaszcza jeśli pacjent nie przyjmuje steroidów przez wystarczająco długi czas. Rzadko u dzieci, które zachorowały na ADEM, występuje później stwardnienie rozsiane.

W mniej niż 2% przypadków ADEM może być śmiertelne.

Te napoje mogą podnieść poziom twojej energii, zmniejszyć mgłę mózgową i pomóc ci się skoncentrować.

1/12

Jeśli nie możesz wytrzymać do rana bez porannej dawki kawy, nie jesteś sam. Około 75% Amerykanów pije kawę, a połowa twierdzi, że pije ją codziennie. Kofeina zawarta w kawie naprawdę sprawia, że jesteś bardziej czujny. Filiżanka kawy może również pomóc Ci się skoncentrować i poprawić nastrój, gdy dopada Cię poniedziałkowy smutek. Co więcej, osoby pijące kawę przez całe życie mogą mieć niższe ryzyko udaru mózgu i choroby Alzheimera.

Zielona herbata

2/12

Jeśli nie pijesz kawy, ten napój o orzechowym smaku to kolejny sposób na dostarczenie sobie dziennej dawki kofeiny. Podobnie jak kawa, herbata może zwiększyć czujność. Może też pomóc wyciszyć zakłócenia, takie jak hałaśliwy współpracownik w sąsiednim pokoju. Istnieją również dowody na to, że zielona herbata poprawia pamięć i uwagę. Eksperci nie potrafią wskazać jednego składnika, który sprawia, że liście te są tak zdrowe dla mózgu. Prawdopodobnie jest to mieszanka zawartych w nich zdrowych roślinnych substancji chemicznych.

Soki jagodowe

3/12

Wrzuć kilka jagód, malin, jeżyn i truskawek do sokowirówki lub zmiksuj je w ulubionym smoothie. Niezależnie od tego, co pijesz, jagody są pożywieniem dla mózgu. Zawierają dużo przeciwutleniaczy, które chronią komórki przed uszkodzeniem. Te małe owoce są również dobrym źródłem roślinnych substancji chemicznych, takich jak antocyjany, które wspomagają zdrową pamięć. Uważaj tylko na soki kupowane w sklepach. Mogą one zawierać dużo cukru.

Kombucha

4/12

Fani tego gazowanego, fermentowanego napoju twierdzą, że pomaga na wszystko, od nadciśnienia po cukrzycę i raka. Kombucha to mieszanka czarnej herbaty, cukru, bakterii i drożdży. Etykiety mówią, że te zdrowe zarazki wzmacniają odporność i zmniejszają stany zapalne, choć nie ma zbyt wielu dowodów na poparcie tych twierdzeń. Ale uwaga: jeśli nie przygotujesz tej kwaśnej herbaty w odpowiedni sposób i nie będziesz jej przechowywać w lodówce, możesz wypić złe zarazki razem z tymi dobrymi.

Zielone smoothie

5/12

Badania wykazały, że już jedna porcja zieleniny dziennie może spowolnić pogarszanie się stanu psychicznego w miarę starzenia się. Szpinak, jarmuż i kapusta są bogate w składniki odżywcze przyjazne mózgowi, takie jak foliany i luteina. Ale nie musisz jeść ich w formie sałatki, ani nawet na talerzu, aby czerpać z nich korzyści. Zmiksuj 2 uncje zieleniny z jagodami, bananem i lodem, aby uzyskać bogaty, odżywczy smakołyk, który jest również pełen witamin A i C.

Herbata kurkumowa

6/12

Ta żółta przyprawa jest głównym składnikiem curry, a do herbaty dodaje ziemisty smak. Kurkuma od wieków stanowi element medycyny chińskiej i indyjskiej. Dzięki swoim właściwościom przeciwzapalnym kurkuma jest przydatna w leczeniu chorób skóry, stawów i układu pokarmowego. Naukowcy badają obecnie jej ochronny wpływ na mózg oraz sprawdzają, czy może ona poprawić pamięć i spowolnić rozwój choroby Alzheimera.

Sok z buraków

7/12

Buraki są warzywem korzeniowym. Sok z nich jest bogaty w przeciwutleniacze, które chronią przed szkodliwymi substancjami w organizmie, zwanymi wolnymi rodnikami. Zawiera również azotany, które rozluźniają naczynia krwionośne i mogą pomóc w obniżeniu wysokiego ciśnienia krwi – ryzyka udaru i demencji. Ponadto ten słodki i ziemisty sok pomaga zwalczać zmęczenie.

Herbata z żeń-szenia

8/12

Korzeń ten od wieków jest podstawą tradycyjnej medycyny chińskiej. Może pomóc w zwiększeniu wytrzymałości, poprawie koncentracji i pamięci. Naukowcy badają, czy może on również chronić przed depresją, chorobą Parkinsona i Alzheimera. Żeń-szeń azjatycki może powodować skutki uboczne, w tym problemy z zasypianiem. Ponieważ może on obniżać poziom cukru we krwi, przed jego zastosowaniem należy skonsultować się z lekarzem, jeśli chorujesz na cukrzycę.

Gorąca czekolada

9/12

Kakao jest bogate we flawanole – substancje pochodzenia roślinnego, które poprawiają koncentrację uwagi, szybkość przetwarzania i pamięć. Filiżanka tego bogatego naparu może również chronić przed osłabieniem umysłowym, zwłaszcza u osób, które są w grupie podwyższonego ryzyka demencji. Trzymaj się ciemnej czekolady, która zawiera więcej flawanoli niż mleczna czy biała. I nie przesadzaj. Czekolada zawiera dużo tłuszczu, kalorii i cukru.

Woda cytrynowa

10/12

Całe Twoje ciało potrzebuje wody – także Twój mózg. Kiedy jesteś odwodniony, cierpią na tym Twoje funkcje umysłowe. Woda stanowi 75% objętości mózgu i działa jak naturalny amortyzator. Dodaj wyciśniętą cytrynę do szklanki wody, aby uzyskać zarówno smak, jak i wartości odżywcze. Cytryna zawiera roślinne składniki odżywcze, które chronią Twoje komórki przed uszkodzeniem. Ponadto niektórzy ludzie uważają, że jej zapach poprawia im nastrój.

Czerwone wino

11/12

Jeśli kieliszek wina cię odpręża, ciesz się nim. Czerwone wino jest bogate w naturalne substancje chemiczne, które zwalczają stany zapalne i chronią komórki mózgu przed uszkodzeniem. Umiarkowane picie wina może pomóc w zapobieganiu zakrzepom krwi, które mogą prowadzić do udaru, i zmniejszyć ryzyko demencji. Należy tylko uważać, ile się pije. Więcej niż jeden kieliszek dziennie w przypadku kobiet i dwa w przypadku mężczyzn może pogorszyć zmiany w mózgu i zwiększyć ryzyko demencji.

Herbata z grzybów Lion’s Mane

12/12

Te duże, białe grzyby zawdzięczają swoją nazwę futru, które przypomina lwią grzywę. Są podstawą azjatyckiej kuchni i medycyny, ale w Stanach Zjednoczonych są mniej popularne. To stracona szansa, ponieważ badania wykazują, że chronią one komórki mózgowe i poprawiają łagodne zaburzenia poznawcze – spadek zdolności umysłowych, który poprzedza demencję. Grzyby z lwiej grzywy są dobrym dodatkiem do herbaty.

Dowiedz się więcej o tym, co powoduje zaburzenia chodu i jak sobie z nimi radzić.

Zaburzenia chodu mogą być objawem choroby podstawowej. Występują one zwykle częściej u starszych osób dorosłych. Zaburzenia chodu mogą wpływać na jakość życia i zwiększać ryzyko upadków i urazów.

Najczęstsze rodzaje zaburzeń chodu

Lekarze mogą przyjrzeć się sposobowi poruszania się pacjenta i określić rodzaj zaburzeń chodu, które u niego występują. Sposób, w jaki porusza się pacjent, daje lekarzom wskazówki dotyczące podstawowej przyczyny problemów z chodem. Może to pomóc w zdiagnozowaniu problemu i zaplanowaniu leczenia.

Każdy rodzaj zaburzeń chodu jest inny i nie ma dwóch osób, które miałyby dokładnie takie same objawy. Oceniając chód, lekarze zwracają uwagę na ogólne cechy sposobu poruszania się pacjenta. Niektóre z najczęstszych zaburzeń chodu to m.in.

Chód hemiplegiczny. Chód hemiplegiczny jest zaburzeniem, które dotyczy jednej strony ciała. Jedna z rąk pozostaje przy boku i nie porusza się podczas chodzenia. Nogę znajdującą się po tej samej stronie należy ciągnąć po półokręgu, aby ją wysunąć do przodu. Chód hemiplegiczny jest często skutkiem udaru.

Chód diplegiczny? To zaburzenie chodu dotyczy obu stron ciała. Biodra i kolana mogą być zgięte, a kostki zwrócone do wewnątrz. Podczas poruszania się kroki będą miały charakter kołyszący. Chód diplegiczny może wystąpić w wyniku porażenia mózgowego, udaru lub urazu głowy.

Chód neuropatyczny. Chód neuropatyczny jest czasem znany jako opadanie stopy. Jedna stopa opada, gdy noga jest uniesiona do góry, dlatego należy podciągnąć kolano wystarczająco wysoko, aby palce nie ciągnęły po podłożu podczas chodzenia. Chód neuropatyczny może być objawem stwardnienia rozsianego (SM), stwardnienia zanikowego bocznego (ALS) lub neuropatii obwodowej.

Chód miopatyczny. Chód miopatyczny, nazywany czasem chodem brodzącym, charakteryzuje się tym, że podczas chodzenia porusza się na boki. Często jest on spowodowany osłabieniem w obszarze miednicy. Chód miopatyczny może być spowodowany problemami z biodrami występującymi od urodzenia. Może być objawem dystrofii mięśniowej, innej choroby mięśni lub osłabienia mięśni kręgosłupa.

Chód ataktyczny. Chód ataktyczny charakteryzuje się zataczającym się ruchem podczas chodzenia. Chory może chwiać się z boku na bok i nie być w stanie chodzić po linii prostej. Zaburzona może być również równowaga podczas stania, a pacjent może się kołysać, kiedy nie chodzi.

Chód ataktyczny może być objawem upojenia alkoholowego i ulega poprawie po wytrzeźwieniu. Również niektóre leki mogą powodować chód ataktyczny. W cięższych przypadkach chód ataktyczny może być oznaką urazu mózgu.

Chód parkinsonowski. Przy chodzie parkinsonowskim pacjent może być pochylony do przodu, mieć zgięte plecy i szyję. Możesz stawiać małe kroki zamiast dłuższych. Chód parkinsonowski jest często objawem choroby Parkinsona.

Inne przyczyny zaburzeń chodu

Istnieją dodatkowe przyczyny, które mogą powodować trudności w chodzeniu. Przewlekły ból spowodowany takimi schorzeniami jak zapalenie stawów lub przebyte urazy może wpływać na sposób chodzenia. Może to być również związane z bólem lub osłabieniem stóp. Problemy z równowagą mogą wynikać z problemów z uchem wewnętrznym, które mają wpływ na poruszanie się.

Schorzenia takie jak choroby serca, problemy z oddychaniem i otyłość również mogą mieć wpływ na Twoją mobilność i sposób poruszania się.

Leczenie zaburzeń chodu

Jeśli masz problemy z chodzeniem, powinieneś porozmawiać z lekarzem. Konieczna może być wizyta u specjalisty, np. neurologa, ortopedy lub podologa, w celu ustalenia przyczyny zaburzeń chodu. Diagnostyka może obejmować badanie fizykalne, badanie krwi oraz badania obrazowe, takie jak prześwietlenie lub rezonans magnetyczny.

Gdy lekarz zna przyczynę zaburzeń chodu, może opracować plan postępowania w przypadku ich wystąpienia. Niektóre problemy z chodem ustępują po zastosowaniu leków lub zabiegu chirurgicznego. Jeśli na chód ma wpływ przyjmowany lek, pacjent i lekarz mogą zdecydować, czy należy zmienić receptę.

W innych przypadkach pacjent może skorzystać z fizykoterapii i ćwiczeń fizycznych, które poprawią jego ogólną siłę. Pomocne mogą być urządzenia wspomagające poruszanie się, takie jak laska lub chodzik. W celu poprawy chodu może być potrzebne specjalne obuwie lub wkładki ortopedyczne.

Jeśli u pacjenta występują zaburzenia chodu, lekarz może pomóc zminimalizować ich skutki i przywrócić mu jak największą sprawność ruchową.

Objawy ALS mogą nakładać się na inne zaburzenia. Lekarz wyjaśnia, w jaki sposób, dzięki odpowiednim badaniom i testom, lekarze mogą postawić diagnozę i ustalić, czy pacjent ma stwardnienie zanikowe boczne, czy też coś innego.

Objawy ALS – osłabienie lub drgawki mięśni, niewyraźna mowa lub problemy z wykonywaniem zadań fizycznych – mogą również wskazywać na inne schorzenia.

Nie ma jednego testu, który mógłby zdiagnozować ALS. Potrzeba wielu badań, testów i skanów, aby stwierdzić, czy masz ALS, czy coś innego.

Badanie fizykalne

Pierwszym krokiem jest pełne badanie przez neurologa. Jest to lekarz specjalizujący się w zaburzeniach układu nerwowego, w tym mózgu i rdzenia kręgowego.

Badanie to będzie obejmować wiele pytań dotyczących objawów, historii zdrowia i rodziny pacjenta. Przynieś ze sobą notatki, aby łatwiej było Ci odpowiadać na pytania.

Podczas badania fizykalnego neurolog zwróci również uwagę na objawy ALS, w tym na:

• Osłabienie mięśni, często tylko po jednej stronie ciała

• niewyraźna lub spowolniona mowa oraz inne oznaki osłabienia mięśni jamy ustnej i języka

• Drgawki mięśniowe

• Mięśnie, które zmniejszyły swoją wielkość, mają nietypowe odruchy lub są napięte i sztywne

• Zmiany emocjonalne, takie jak niekontrolowany śmiech i płacz, utrata zdolności właściwej oceny sytuacji lub umiejętności społecznych

Badania krwi i moczu

Nie wykryją one ALS, ale powszechnie stosowane badania laboratoryjne mogą być użyte do wykluczenia innych chorób, które mają takie same objawy. Próbki krwi i moczu mogą być użyte do badania na:

• Choroby tarczycy

• Niedobór witaminy B12

• HIV

• Zapalenie wątroby (stan zapalny wątroby)

• Choroby autoimmunologiczne (w których układ odpornościowy organizmu atakuje własne zdrowe komórki)

• Rak

W niektórych przypadkach lekarz może również wykonać punkcję lędźwiową, czyli pobranie płynu z kręgosłupa w celu wykrycia problemów.

W rzadkich przypadkach, gdy ALS występuje w rodzinie, można przeprowadzić badania genetyczne, aby ustalić, czy mutacja genu jest związana z chorobą.

Skanowanie

Badania takie jak rezonans magnetyczny (MRI) nie mogą bezpośrednio zdiagnozować ALS. Dzieje się tak dlatego, że u osób cierpiących na tę chorobę obraz MRI jest prawidłowy. Są one jednak często wykorzystywane do wykluczenia innych chorób.

Na przykład, guz rdzenia kręgowego lub przepuklina dysku w szyi mogą powodować objawy przypominające ALS, ale w badaniu rezonansu magnetycznego kręgosłupa i szyi będą one widoczne, co wykluczy ALS jako przyczynę objawów.

Testy mięśni i nerwów

Jeśli podstawowe badania laboratoryjne nie wskazują na inny problem zdrowotny, neurolog może zastosować bardziej zaawansowane testy. Są to tak zwane badania elektrofizjologiczne, a lekarze mogą ich użyć, aby potwierdzić, że sposób, w jaki zachowują się mięśnie i nerwy pacjenta, odpowiada definicji ALS.

Badania te mogą wykazać nieprawidłowe wyniki, jeśli pacjent jest chory na ALS, ale lekarz może również stwierdzić na podstawie ich wyników, że pacjent ma uszkodzone nerwy lub chorobę mięśni, która nie jest związana z ALS.

Badania te obejmują:Elektromiografię: EMG jest jednym z najważniejszych badań stosowanych w diagnostyce ALS. Małe wstrząsy elektryczne są przesyłane przez nerwy. Lekarz mierzy, jak szybko przewodzą one prąd i czy są uszkodzone.

W drugiej części badania sprawdza się również aktywność elektryczną mięśni. W obu przypadkach lekarz będzie w stanie zauważyć wyraźne nieprawidłowe wzorce aktywności, jeśli u pacjenta występuje ALS.

Badanie przewodnictwa nerwowego: Badanie to mierzy zdolność nerwów do wysyłania sygnałów. Tylko około 10% pacjentów z ALS ma nieprawidłowe wyniki badania przewodnictwa nerwowego, ale badanie to może również sugerować inne diagnozy.

Biopsja mięśnia. Niewielka próbka tkanki mięśniowej może zostać pobrana, jeśli lekarz uzna, że pacjent cierpi na inną chorobę mięśni niż ALS. Przed pobraniem tkanki pacjentowi zostanie podany środek znieczulający to miejsce.

Druga opinia

Nie ma jednego testu, który pozwoliłby Tobie i Twojemu lekarzowi na postawienie pewnej diagnozy ALS. Wiele z jego objawów może być spowodowanych przez wiele różnych schorzeń.

Z tego powodu wielu pacjentów po otrzymaniu diagnozy ALS szuka drugiej opinii. Drugi neurolog może przeprowadzić inną serię badań, które wykażą coś nowego.

Dowód na progresję choroby

Częścią definicji ALS jest to, że jest to choroba postępująca – to znaczy, że jej stan pogarsza się z czasem.

Dlatego po postawieniu pierwszej diagnozy ALS lekarz prawdopodobnie zaleci powtórzenie wszystkich badań za 6 lub więcej miesięcy, aby sprawdzić, czy choroba w ogóle się zmieniła.

Jeśli badania wykażą pogorszenie objawów oraz podstawowej funkcji mięśni i nerwów, diagnoza zostanie prawdopodobnie potwierdzona.

Dzięki technologii, pomocy społecznej i innym formom wsparcia, osoby z mózgowym porażeniem dziecięcym (MP) mają większe niż kiedykolwiek szanse na prowadzenie niezależnego, satysfakcjonującego życia w dorosłym życiu.

Od uchwytu na rzepy do trzymania widelca po komputery sterowane ruchem gałek ocznych – specjalny sprzęt może pomóc osobom z porażeniem mózgowym w każdej dziedzinie życia codziennego. Nazywa się to technologią wspomagającą i warto zapamiętać ten termin. Korzystają z niej grupy pomocy społecznej, które pomagają osobom niepełnosprawnym.

Jeśli potrzebujesz pomocy przy zakupie sprzętu

Prawo federalne wymaga, by każdy stan posiadał program, który pomaga ludziom w znalezieniu potrzebnego im sprzętu. Projekt RESNA Catalyst, prowadzony przez grupę zajmującą się sprzętem pomocniczym, ma na swojej stronie internetowej dane kontaktowe do programów w każdym stanie.

Żaden z tych gadżetów nie jest darmowy. Dla osób, których budżet jest nadwyrężony, United Cerebral Palsys Elsie S. Bellows Fund oferuje dotacje na zakup lub konserwację sprzętu. Każdy stan ma program, który pomaga ludziom w znalezieniu pożyczek, a na stronie RESNA Catalyst Projects znajdują się także dane kontaktowe do takich osób.

Rzeczy, które pomogą ci w domu

Bez względu na to, czy osoba z porażeniem mózgowym mieszka sama, z rodziną czy w grupie, musi mieć dom, który jest dla niej dostępny. Po znalezieniu domu możesz sprawić, że będzie on bardziej przyjazny do życia niż dotychczas.

Fair Housing Act wymaga od wynajmujących, by w rozsądny sposób dostosowali się do potrzeb ludzi. Na przykład, możesz mieć zwierzę towarzyszące, takie jak pies przewodnik, nawet jeśli w twoim budynku obowiązuje zakaz posiadania zwierząt. Albo, jeśli w twoim kompleksie nie ma przypisanych miejsc parkingowych, nadal możesz mieć jedno blisko swojego mieszkania, jeśli masz problemy z poruszaniem się.

Prawo federalne zezwala również na dokonywanie rozsądnych zmian w mieszkaniu, takich jak umieszczenie poręczy w łazience, ale wynajmujący nie jest zobowiązany do pokrycia kosztów tych zmian. Prawo federalne zabrania też wynajmującym dyskryminowania osób niepełnosprawnych poprzez odrzucanie podań lub próby doliczania specjalnych opłat.

Jeśli masz CP, gadżety wspomagające w twoim domu pozwalają ci być bardziej niezależnym niż jeszcze kilka lat temu. Specjalne urządzenia sterujące umożliwiają na przykład obsługę kuchenki kuchennej. W miarę jak komputer domowy staje się coraz bardziej niezbędny w codziennym życiu, urządzenia pomocnicze, takie jak programy do rozpoznawania głosu, pozwalają na korzystanie z niego nawet osobom mającym problemy z poruszaniem się.

Wychodzenie i poruszanie się

Systemy transportu publicznego nastawione na dostępność umożliwiają osobom niepełnosprawnym samodzielne poruszanie się po społeczności, w której żyją. Telefoniczne linie informacyjne 2-1-1 mogą pomóc w znalezieniu najbliższej lokalizacji.

Dla niektórych osób prowadzenie własnego samochodu jest w zasięgu ręki, dzięki sprzętowi wspomagającemu i zmodyfikowanym pojazdom:

• Sterowanie ręczne może zastąpić pedały gazu i hamulca.

• Joysticki mogą kompensować ograniczenia w ruchu ręki.

• Automatyczne otwieracze drzwi ułatwiają wchodzenie i wychodzenie.

Jeśli masz zamiar prowadzić samochód, zacznij od rozmowy z instruktorem przeszkolonym w zakresie pracy z osobami niepełnosprawnymi. Może on ocenić siłę Twoich mięśni, zakres ruchu i inne kwestie. Instruktora można znaleźć w lokalnym ośrodku rehabilitacyjnym lub na stronie internetowej Stowarzyszenia Specjalistów Rehabilitacji Kierowców (Association for Driver Rehabilitation Specialists).

Możesz także wzbić się w powietrze. Prawo federalne wymaga, aby linie lotnicze i lotniska były przystosowane do potrzeb osób niepełnosprawnych. Bezpieczeństwa Transportu (TSA), która zajmuje się kontrolą bezpieczeństwa na lotniskach, pomaga osobom niepełnosprawnym poprzez infolinię o nazwie TSA Cares. Siedemdziesiąt dwie godziny przed wyjazdem można zadzwonić pod numer (855) 787-2227, aby uzyskać informacje o zasadach bezpieczeństwa i o tym, czego można się spodziewać.

Na stronie internetowej TSA znajduje się formularz zwany zaświadczeniem o zgłoszeniu, który można wypełnić i zabrać ze sobą, aby poinformować pracowników ochrony o swoim stanie zdrowia. Przystąpienie do programu TSA pre-check może również pomóc w sprawniejszym przeprowadzeniu kontroli bezpieczeństwa. Na lotnisku możesz poprosić funkcjonariusza TSA o wezwanie specjalisty ds. obsługi pasażera – jest to osoba przeszkolona, która pomoże Ci przejść przez proces kontroli bezpieczeństwa.

Problemy zdrowotne, na które należy uważać

Ze względu na stres, jaki CP wywiera na organizm, w dorosłym życiu trzeba mieć się na baczności. Lekarze i terapeuci mogą pomóc ci zwrócić uwagę na takie rzeczy i poradzić sobie z nimi:

• Ból (zwłaszcza w biodrach, kolanach, kostkach i plecach)

• Zapalenie stawów

• Zespół pouszkodzeniowy (połączenie bólu, zmęczenia i osłabienia spowodowanych takimi czynnikami jak problemy z mięśniami i stres związany z powtarzanymi ruchami)

• Depresja (wsparcie emocjonalne, które otrzymujesz od innych, ma duże znaczenie).

Iść do pracy

Praca jest dla osób z CP opcją zależną od ich stanu. Masz sojuszników w ich dążeniu do rozwijania swoich umiejętności i znalezienia pracy:

• Lokalne oddziały United Cerebral Palsy (UCP) oferują zajęcia i pomoc w szukaniu pracy. Możesz wyszukać swój lokalny oddział na stronie internetowej UCP.

• Ośrodki niezależnego życia w Stanach Zjednoczonych również pomagają ludziom odkrywać ich możliwości. Na stronie internetowej programu Independent Living Research Utilization znajduje się przewodnik po placówkach.

• Strona internetowa CareerOneStop może pomóc w przemyśleniu swoich możliwości i znalezieniu potrzebnych szkoleń lub możliwości.

W trakcie poszukiwania pracy należy pamiętać, że ustawa Americans with Disabilities Act zabrania pracodawcy dyskryminowania kandydata lub pracownika ze względu na jego stan zdrowia. Ustawa wymaga również od pracodawców, aby w uzasadnionych przypadkach umożliwili pracownikowi pracę z osobą niepełnosprawną. Na przykład, jeśli praca wymaga stania, można skorzystać z wysokiego stołka, jeśli pomaga to w wykonaniu zadania.

Jeśli potrzebujesz pomocy, aby związać koniec z końcem, sprawdź program Social Securitys Supplemental Security Income. Osoby niepełnosprawne mogą wykorzystać te pieniądze na jedzenie, mieszkanie i ubrania.

Rekreacja

Każdy chce cieszyć się życiem, a sprzęt pomocniczy odgrywa tu również ważną rolę. Gadżety takie jak podpórki do książek i automatyczne przewracarki stron ułatwiają czytanie. Lekkie, zwrotne wózki inwalidzkie umożliwiają grę w koszykówkę i uprawianie innych sportów. Wraz z postępem technicznym możliwości będą coraz większe.

Badanie stężenia białka w płynie mózgowo-rdzeniowym (CSF) określa ilość białka znajdującego się w płynie mózgowo-rdzeniowym. Dowiedz się, czego możesz się spodziewać i dlaczego Twój lekarz może zlecić takie badanie.

Jeśli masz objawy infekcji lub zaburzeń układu nerwowego, lekarz może zlecić wykonanie tzw. testu na obecność białka w płynie mózgowo-rdzeniowym. Badanie to zleca się w celu sprawdzenia poziomu białka.

Co to jest badanie stężenia białka w płynie mózgowo-rdzeniowym?

Test na obecność białka w płynie mózgowo-rdzeniowym jest badaniem medycznym, podczas którego pobiera się próbkę płynu mózgowo-rdzeniowego. Próbka przechodzi przez szereg etapów, aby sprawdzić, jak dużo białka znajduje się w płynie mózgowo-rdzeniowym. Badanie to, znane również jako immunofiksacja i elektroforeza białek płynu mózgowo-rdzeniowego i elektroforeza białek płynu mózgowo-rdzeniowego, wykorzystuje prąd elektryczny do badania próbki płynu po usunięciu go z kręgosłupa.

Prąd przepływa przez płyn w probówce i rozdziela dwa główne rodzaje białek: immunoglobuliny i albuminy. W zdrowym płynie prawie nie ma immunoglobuliny. Immunoglobulina jest często znana jako IgG.

Zazwyczaj w płynie mózgowo-rdzeniowym znajduje się od 0 miligramów do 4,5 miligramów na decylitr IgG i od 5 miligramów do 34 miligramów na decylitr albuminy.

W sumie zdrowy płyn rdzeniowy zawiera od 15 do 45 miligramów białka na decylitr. Jeśli w płynie mózgowo-rdzeniowym znajduje się więcej białka, zwłaszcza IgG, może to oznaczać, że stan zdrowia wymaga leczenia.

Dlaczego warto wykonać badanie stężenia białka w płynie mózgowo-rdzeniowym?

Lekarz może zlecić badanie stężenia białka w płynie mózgowo-rdzeniowym, jeśli występują u Ciebie niepokojące objawy.

Objawy te mogą obejmować:

• Gorączka?

• Nudności i wymioty

• podwójne widzenie

• Sztywny kark

• Silny ból głowy

• dezorientacja

• Nadwrażliwość na światło

• Napady drgawek

• Zawroty głowy

• Słabe mięśnie

• Skurcze mięśni

• mrowienie w twarzy, ramionach lub nogach?

Potencjalne problemy zdrowotne, które mogą powodować zwiększenie ilości białka w płynie rdzeniowym to:

• ? Stwardnienie rozsiane, choroba mózgu i rdzenia kręgowego, w której układ odpornościowy atakuje organizm

• Zapalenie opon mózgowych, kiedy dochodzi do zapalenia płynu i błon otaczających mózg i rdzeń kręgowy?

• guz mózgu

• Choroba z Lyme, która jest wywoływana przez bakterie roznoszone przez kleszcze i może powodować zmęczenie, ból głowy i gorączkę

• Rak

• Zapalenie naczyń, kiedy naczynia krwionośne ulegają zapaleniu

• Zapalenie rdzenia kręgowego

• Inne choroby autoimmunologiczne, które wpływają na mózg lub rdzeń kręgowy

• Krwawienie w mózgu

Co dzieje się podczas badania stężenia białka w płynie mózgowo-rdzeniowym?

Po przybyciu na wizytę przebierzesz się w szpitalny fartuch. Zazwyczaj zostaniesz poproszony o położenie się na boku na stole do badań, z kolanami i brodą zgiętą w kierunku klatki piersiowej. Ułatwia to lekarzowi lub pielęgniarce dotarcie do płynu rdzeniowego.

Lekarz wysterylizuje skórę wokół dolnej części kręgosłupa. Następnie poda Ci środek znieczulający, aby znieczulić to miejsce, dzięki czemu nie będziesz odczuwać bólu.

Po zadziałaniu znieczulenia pracownik służby zdrowia użyje cienkiej, pustej w środku igły i wprowadzi ją do kręgosłupa. Nazywa się to nakłuciem lędźwiowym lub punkcją kręgosłupa. Najczęstszym miejscem wkłucia jest przestrzeń pomiędzy 3. i 4. kręgiem lub 4. i 5. kręgiem kręgosłupa.

Igła zostanie wprowadzona na głębokość około 3 do 4 cali, aż dotrze do płynu rdzeniowego. Lekarz pobierze około 1 mililitra do 5 mililitrów do sterylnego pojemnika w kształcie probówki. Ilość pobranego płynu może wynosić od 10 do 15 mililitrów, jeśli lekarz zleci wykonanie innych badań, takich jak cytologia (badanie w celu sprawdzenia, czy nie ma komórek nowotworowych) lub pasma oligoklonalne (badanie w celu sprawdzenia, czy nie ma specyficznych pasm białek, które występują w stwardnieniu rozsianym).

Po zakończeniu zespół opieki zdrowotnej ostrożnie usunie igłę i zakryje ranę.

Cała procedura pobierania białka z płynu mózgowo-rdzeniowego potrwa około 15 minut, ale po jej zakończeniu będziesz musiał leżeć na plecach przez kilka godzin. Ten okres odpoczynku pozwoli lekarzowi upewnić się, że możesz poruszać nogami i że zabieg nie spowodował krwawienia, które uciskałoby nerwy rdzeniowe.

Czy istnieje jakiekolwiek ryzyko związane z badaniem stężenia białka w płynie mózgowo-rdzeniowym?

Poważne ryzyko związane z procedurą jest rzadkie, ale mogą wystąpić drobniejsze skutki uboczne.

Mogą one obejmować:

• Bóle głowy zwane lędźwiowymi bólami głowy, które mogą trwać od kilku godzin do tygodnia.

• Ból lub tkliwość w miejscu wkłucia igły

• Niewielkie krwawienie w miejscu rany

W rzadkich przypadkach mogą wystąpić poważniejsze działania niepożądane, takie jak zakażenia, zapalenie lub poważne krwawienie. W przypadku złego samopoczucia należy natychmiast skontaktować się z lekarzem lub udać się na pogotowie.

Następny krok: Otrzymanie wyników badania stężenia białka w płynie mózgowo-rdzeniowym

Po wykonaniu badania stężenia białka w płynie mózgowo-rdzeniowym lekarz skontaktuje się z Tobą i przedstawi wyniki.

Wyniki standardowe. Jeśli wyniki mieszczą się w standardowym zakresie, badanie uznaje się za prawidłowe.

Wyniki niestandardowe. Duża ilość białka może wskazywać na stan zdrowia, podobnie jak kolor płynu. Zdrowy płyn rdzeniowy jest przezroczysty, więc wszelkie zabarwienia czerwone, żółte, pomarańczowe, brązowe lub mętne mogą oznaczać infekcję, wyciek krwi lub inny problem zdrowotny.

Porozmawiaj z lekarzem o tym, czy powinien on wykonać inne badania i w jaki sposób możesz poprawić swój stan zdrowia.