Lekarz mówi ci.

Ćwiczenie prawej półkuli mózgu może zmniejszyć niepokój i pomóc w zapobieganiu chorobie Alzheimera. Poznaj najlepsze ćwiczenia dla prawej półkuli mózgu, dowiedz się, od czego zacząć i jak uelastycznić swój umysł.

Choć mózg nie jest symetryczny, ma różne funkcje, które pomagają mu sprawnie funkcjonować. Mózg działa w sposób asymetryczny, a pewne cechy osobowości można kształtować i rozwijać, wykonując określone czynności częściej niż inne.

Wykazano, że aktywizacja prawej półkuli mózgu poprzez stymulację umysłową i inne działania zwiększa witalność i potencjalnie generuje nowe komórki mózgowe. Taka stymulacja pomaga zachować ostrość umysłu. Osoby, które nie mają wystarczającej stymulacji umysłowej, mogą być bardziej podatne na chorobę Alzheimera.

Ćwiczenia wspomagające pracę prawej półkuli mózgu

Ćwiczenia umysłowe, które stymulują mózg, poprawiają funkcje poznawcze, zmniejszają ryzyko lęku i depresji, a także poprawiają sen i jakość życia. Ćwiczenia prawej półkuli mózgu przynoszą wiele korzyści.

Ćwiczenia fizyczne i aerobowe są korzystne dla zachowania zdrowia mózgu i zmniejszenia ryzyka rozwoju choroby Alzheimera. Jednak zdrowie poznawcze jest najważniejszą częścią zdrowia mózgu, a można je zachować poprzez stymulację umysłową i społeczną. Te działania to najlepsze sposoby na stymulowanie prawej półkuli mózgu.

Oto sposoby na stymulowanie kreatywnej prawej półkuli mózgu:?

Aktywność społeczna

Odwiedzanie rodziny i uczestniczenie w imprezach towarzyskich, spotkania z przyjaciółmi, wolontariat w kościele lub szpitalu to świetne sposoby na nawiązywanie kontaktów towarzyskich i prowadzenie fizycznych interakcji i rozmów.

Silne więzi z rodziną i przyjaciółmi wiążą się z niższym ryzykiem demencji, niższym ciśnieniem krwi, a nawet dłuższym oczekiwanym czasem życia.

Sztuki wizualne

Rysowanie, malowanie i zapisywanie rzeczy na papierze pomaga odkryć swoją kreatywną stronę poprzez wyłączenie świadomych myśli. Ten rodzaj ćwiczeń może dotyczyć dowolnego rzemiosła, którego chciałbyś spróbować.

Sztuki performatywne

Udział w przedstawieniu, spektaklu, tańcu lub innej sztuce performatywnej to świetny sposób, by się poruszać i skupić na eksploracji prawej półkuli mózgu. Koncentracja na tych działaniach pozwala wyłączyć logiczne myśli i pomaga stymulować kreatywność koncepcji.

Praktykowanie uważności (Mindfulness)

Medytacja lub zajęcia jogi to dwa sposoby na osiągnięcie uważności (mindfulness). Uspokojenie umysłu i wyciszenie myśli pozwala dostrzec, jak działa nasz mózg i zrozumieć procesy myślowe. Kiedy już to zrozumiesz, łatwiej będzie Ci być spostrzegawczym, zrelaksować się i osiągnąć optymalną kreatywność.

Kwestie bezpieczeństwa

Ćwiczenia te mają na celu pobudzenie kreatywności i promowanie aktywności prawej półkuli mózgu. Jeśli poczujesz się sfrustrowany lub przytłoczony ćwiczeniami, odsuń się na chwilę. Zawsze możesz do nich wrócić w innym czasie.

Może się wydawać, że kreatywność jest ulotna i nigdy jej nie odzyskasz, ale kiedy napotkasz blokadę w swoim umyśle, ważne jest, aby odejść i wrócić z nową perspektywą. Daje to szansę pobudzenia prawej półkuli mózgu w większym stopniu niż dotychczas.

Parosmia to stan, w którym twój zmysł węchu jest zniekształcony.

Dzieje się tak, gdy komórki receptorów zapachowych w nosie, zwane węchowymi neuronami czuciowymi, nie wykrywają zapachów i nie przekazują ich do mózgu w sposób prawidłowy. Zazwyczaj zapach jest nieprzyjemny, a nawet odrażający. Na przykład, jeśli wąchasz banana, zamiast czegoś owocowego i przyjemnego, twój nos może wyczuć nieprzyjemny zapach, przypominający gnijące mięso. Parosmia jest częsta po infekcjach wirusowych.

Przyczyny parosmii

Przyczyną parosmii może być kilka czynników. Mogą to być między innymi:

• Infekcje górnych dróg oddechowych, takie jak przeziębienia

• Urazy głowy

• Infekcje zatok

• Niektóre toksyny i leki

• Napady w części mózgu zwanej płatem skroniowym

• Guzy mózgu

• COVID-19

• Stała suchość w ustach

COVID-19 i parosmia

Całkowita utrata węchu i smaku to charakterystyczne objawy COVID-19. Według jednego z badań zdarza się to u co najmniej 25% osób, które zachorowały na SARS-CoV-2, koronawirusa wywołującego COVID-19. Niektóre doniesienia łączą zakażenia COVID-19 z parosmią.

Większość osób, u których COVID-19 spowodował całkowitą utratę węchu (tzw. anosmia), stwierdza, że ich zmysły z czasem wracają do normy. Jednak u niektórych osób problemy mogą się utrzymywać, a osoby te mogą mieć zmienione poczucie smaku i zapachu przez kilka tygodni lub miesięcy po zakażeniu.

Prawie połowa osób zakażonych wirusem COVID-19, które wzięły udział w jednym z badań, zgłosiła parosmię po około 2,5 miesiąca od pierwszego zakażenia, która utrzymywała się przez co najmniej 6 miesięcy. Według niektórych osób zapach COVID był nieprzyjemny, zjełczały lub podobny do gnijącego mięsa.

W innym międzynarodowym badaniu stwierdzono, że 7% osób zgłaszało zniekształcony zmysł węchu po zakażeniu wirusem COVID-19. Eksperci twierdzą jednak, że potrzebują więcej informacji i większych badań, aby lepiej zrozumieć, w jaki sposób choroba może wpływać na węch i smak.

Powikłania parosmii

Zmysły odgrywają dużą rolę w codziennym życiu. Dobre zapachy często poprawiają nastrój i przynoszą radość. Z drugiej strony, zaburzony zmysł węchu może mieć duży wpływ na jakość życia. Może to prowadzić do takich problemów jak:

• Utrata apetytu

• Utrata wagi

• Depresja

Jeśli Twój zmysł węchu nie jest niezawodny, możesz być narażony na ryzyko przeoczenia takich rzeczy, jak zepsute jedzenie, dym lub wyciek gazu. Jeśli twój zmysł węchu jest ważny w twojej pracy, tak jak w przypadku kucharzy, perfumiarzy czy strażaków, parosmia może utrudnić ci wykonywanie obowiązków.

Diagnostyka i leczenie parosmii

Jeśli podejrzewasz, że możesz mieć parosmię, porozmawiaj z lekarzem. Nie ma standardowego testu na tę przypadłość. Aby sprawdzić, czy układ węchowy, czyli narządy odpowiedzialne za zmysł węchu, działają prawidłowo, można użyć patyczków do wąchania, aby sprawdzić, jak dobrze wykrywasz codzienne zapachy.

Lekarz przeprowadzi także badanie fizykalne i zapyta o historię choroby, aby sprawdzić, czy nie występują poważne problemy podstawowe, takie jak guzy mózgu.

Może również spróbować wykluczyć podobne schorzenie, zwane fantosmią. W przeciwieństwie do parosmii, w której nos nadal jest w stanie wyczuć jakiś zapach, o fantosmii mówimy wtedy, gdy receptory węchu mają halucynacje i wykrywają zapachy, których nie ma. Zapachy te mogą być zarówno przyjemne, jak i nieprzyjemne. Fantosmia nie jest stała; może pojawiać się i znikać.

Lekarz może również zalecić wizytę u specjalisty w celu wykluczenia uszkodzenia nerwów lub urazu głowy. Może to obejmować:

• Otolaryngolodzy, którzy specjalizują się w chorobach ucha, nosa i gardła

• Neurolodzy, którzy koncentrują się na schorzeniach związanych z mózgiem i układem nerwowym

• Alergolodzy, którzy zajmują się alergiami i pokrewnymi problemami

Lekarz może przepisać leki stosowane w leczeniu parosmii. Badania wykazały, że leki te mogą złagodzić objawy:

• Klonazepam (Klonopin)

• Fenytoina (Dilantin, Phenytek, Phenytoin Infatabs)

• Topiramat (Qudexy XR, Topamax, Trokendi XR)

• Kwas walproinowy

Jeśli leki nie działają, pacjent może być poddany operacji usunięcia uszkodzonych receptorów zmysłów (błony śluzowej węchu) w jamie nosowej. Ponieważ jednak jest to skomplikowana procedura obarczona dużym ryzykiem, lekarze zalecają operację tylko w razie konieczności.

Nie leczy się parosmii, która wystąpiła w wyniku infekcji wirusowej, takiej jak COVID-19 lub urazu głowy. Uszkodzone nerwy w nosie i jamie nosowej mogą odrastać, dlatego zmysł węchu może częściowo lub całkowicie powrócić bez leczenia.

Ćwiczenia mogą pomóc w zawrotach głowy. Dowiedz się, jakie są najlepsze ćwiczenia na zawroty głowy, jak zacząć i jak monitorować swoje postępy.

Przyczyn tego stanu może być wiele, ale najczęściej wynika on z problemów z uchem wewnętrznym, układem krążenia lub układem nerwowym. Benign paroxysmal positional vertigo (BPPV; nagłe uczucie, że się kręcisz), choroba Meniere’a (problem z uchem wewnętrznym, który powoduje zawroty głowy lub dzwonienie w uszach) oraz labyrinthitis (zapalenie ucha wewnętrznego) mogą powodować wystąpienie objawów zawrotów głowy.

Zawroty głowy mogą powodować uczucie, jakby świat wirował. Może nawet powodować mdłości lub pocenie się, co może prowadzić do bólu głowy i wymiotów. Większość objawów ustępuje po kilku dniach lub tygodniach, ale jeśli występują, mogą być przytłaczające.

Aby pomóc w radzeniu sobie z zawrotami głowy i ich objawami, należy skupić się na ćwiczeniach wzmacniających równowagę.

Ćwiczenia pomocne w przypadku zawrotów głowy

Powtarzające się ruchy mogą pomóc Twojemu mózgowi i ciału przezwyciężyć mylące sygnały zawrotów głowy. Mogą również pomóc w opanowaniu nagłego pojawienia się zawrotów głowy i wrażenia ruchu.

Rozpoczynając ćwiczenia na zawroty głowy, zacznij powoli i zrozum, że początkowe reakcje mogą pogorszyć Twoje samopoczucie. Upewnij się, że wykonujesz te ćwiczenia pojedynczo, robiąc przerwy pomiędzy każdym z nich. Przed rozpoczęciem wykonywania któregokolwiek z tych ćwiczeń należy skonsultować się z lekarzem i poinformować go, jeśli objawy zawrotów głowy nasilą się lub wystąpią nowe symptomy.

Ćwiczenie Brandta-Daroffa

To ćwiczenie pomaga zmniejszyć objawy zawrotów głowy i jest najczęściej stosowane w przypadku BPPV i zapalenia labiryntu.

Krok 1: Usiądź na końcu łóżka. Kiedy będziesz gotowy, obróć głowę o 45 stopni w prawo.

Krok 2: Połóż się na lewym boku i pozostań nieruchomo przez 30 sekund, aż zawroty głowy ustąpią.

Krok 3: Usiądź i odczekaj 30 sekund.

Krok 4: Obróć głowę o 45 stopni w lewo.

Krok 5: Połóż się na prawym boku i utrzymaj tę pozycję przez 30 sekund, aż do ustąpienia zawrotów głowy.

Krok 6: Usiądź i odczekaj 30 sekund.

Powtórz ten proces pięć razy, dwa razy dziennie lub tak, jak pozwala na to wygoda.

Ćwiczenie z marszem w miejscu

Marsz w miejscu może pomóc ci w utrzymaniu równowagi podczas stania i stanowi punkt wyjścia do bardziej zaawansowanych ruchów.

Krok 1: Stań przy ścianie, rogu lub ustaw krzesło w pobliżu. Ręce trzymaj z boku.

Krok 2: Podnieś prawe kolano, a następnie lewe, wykonując marsz. Staraj się podnosić kolana tak wysoko, jak pozwala na to wygoda.

Krok 3: Maszeruj w miejscu 20 razy.

Powtarzaj to ćwiczenie dwa razy dziennie i staraj się wydłużać każdy zestaw do 30 kroków marszu.

Ćwiczenie „obrót w miejscu

Obroty w miejscu to bardziej zaawansowane ćwiczenie niż marsz w miejscu. Upewnij się, że w pobliżu znajduje się krzesło lub stabilny chodzik, na wypadek gdybyś poczuł zawroty głowy.

Krok 1: Stań prosto z rękami po bokach.

Krok 2: Powoli obróć się w lewo, wykonując półokrąg o 180 stopni.

Krok 3: Zatrzymaj się i stój bez ruchu przez 10-15 sekund.

Krok 4: Powoli wykonaj półkolisty obrót w prawo. Stój nieruchomo przez 10-15 sekund.

Powtórz to ćwiczenie pięć razy. Po zakończeniu każdej rundy staraj się poruszać w kierunku, który powoduje, że czujesz się bardziej oszołomiony.

Manewr Epleya?

Manewr Epleya jest jednym z dwóch ćwiczeń, zwanych procedurami repozycjonowania kanałów, opracowanych specjalnie dla BPPV. Ten manewr należy wykonywać tylko wtedy, gdy występuje u Ciebie BPPV.

Krok 1: Usiądź na końcu łóżka i obróć głowę o 45 stopni w prawo.

Krok 2: Utrzymaj tę pozycję i połóż się z głową odchyloną do tyłu i ramionami opartymi na poduszce. Wytrzymaj 30 sekund.

Krok 3: Obróć głowę o 90 stopni w lewo i odczekaj 30 sekund.

Krok 4: Obróć głowę i ciało o 90 stopni w lewo, aż znajdziesz się twarzą w dół na łóżku. Przytrzymaj przez 30 sekund.

Krok 5: Usiądź na lewym boku.

Powyższe kroki dotyczą ucha prawego. W przypadku problemów z lewym uchem, należy odwrócić wszystkie kierunki:?

Krok 1: Usiądź na końcu łóżka i obróć głowę o 45 stopni w lewo.

Krok 2: Utrzymaj tę pozycję i połóż się na plecach z głową odchyloną do tyłu i ramionami opartymi na poduszce. Wytrzymaj 30 sekund.

Krok 3: Obróć głowę o 90 stopni w prawo i odczekaj 30 sekund.

Krok 4: Obróć głowę i ciało o 90 stopni w prawo, aż znajdziesz się twarzą w dół na łóżku. Przytrzymaj przez 30 sekund.

Krok 5: Usiądź na prawym boku.

Powtórz to ćwiczenie trzy razy lub w miarę możliwości.

Manewr wyzwalający Semonta

Manewr wyzwalający Semonta jest drugim ćwiczeniem stosowanym w leczeniu BPPV.

Krok 1: Usiądź na końcu łóżka i obróć głowę o 45 stopni w prawo.

Krok 2: Połóż się na lewym boku z głową odchyloną do pionu i pozostań w bezruchu przez 60 sekund.

Krok 3: Jednym ruchem przesuń się z lewego na prawy bok. Upewnij się, że twarz jest skierowana w stronę łóżka. Pozostań nieruchomo przez 60 sekund.

Krok 4: Wróć do pozycji siedzącej i siedź przez 5 minut.

Powyższe kroki odnoszą się do lewego ucha. W przypadku problemów z prawym uchem należy wykonać wszystkie kroki w odwrotnym kierunku:

Krok 1: Usiądź na końcu łóżka i obróć głowę o 45 stopni w lewo.

Krok 2: Połóż się na prawym boku z głową odchyloną do góry i pozostań w bezruchu przez 60 sekund.

Krok 3: Jednym ruchem przesuń się z prawego na lewy bok. Upewnij się, że twarz jest skierowana w stronę łóżka. Pozostań nieruchomo przez 60 sekund.

Krok 4: Wróć do pozycji siedzącej i siedź przez 5 minut.

Powtórz to ćwiczenie trzy razy lub tak, jak pozwala na to wygoda.

Uwagi dotyczące bezpieczeństwa

Podczas wykonywania stojących ćwiczeń na zawroty głowy należy stać blisko ściany lub poręczy, albo ustawić krzesło, chodzik lub inne osobiste urządzenie pomocnicze na wypadek utraty równowagi. Jeśli jesteś bardziej narażony na upadek, poproś kogoś, aby stał w pobliżu podczas wykonywania tych ćwiczeń.

Test Tensilon jest używany do diagnozowania miastenii gravis. Już dziś dowiedz się więcej o tym teście i możliwościach leczenia tego schorzenia.

Zrozumienie testu Tensilon

Tensilon jest lekiem, który nazywany jest również edrofonium. Może on potencjalnie poprawić siłę mięśni. Czasami jednak, jeśli pacjent myśli, że otrzymuje lek, który ma poprawić jego objawy, automatycznie reaguje bardziej pozytywnie. Jest to tak zwany efekt placebo.

Podczas testu Tensilon lekarz podaje ten lek lub placebo przez kroplówkę. Może również podać najpierw lek o nazwie atropina, aby przeciwdziałać skutkom ubocznym leku Tensilon. Pomaga to w uzyskaniu jasnych wyników dotyczących działania leku.

Po podaniu leku lub placebo lekarz zleca wykonanie określonych ruchów mięśni kilka razy z rzędu. Przykładem może być krzyżowanie i rozkrzyżowanie nóg lub wstawanie z pozycji siedzącej.

Podczas wykonywania tych ruchów lekarz monitoruje siłę i sprawność mięśni. Jeśli u pacjenta występują słabe mięśnie twarzy, lekarz będzie również monitorował, czy nie zachodzą w nich zmiany.

Test może zostać powtórzony z użyciem placebo lub Tensilonu, w zależności od tego, który z nich nie został użyty za pierwszym razem. Lekarz może również powtórzyć test w celu odróżnienia miastenii od innych schorzeń.

Czego należy się spodziewać podczas badania

Nie musisz robić nic specjalnego, aby przygotować się do testu Tensilon. Jeśli lekarz da Ci jakieś wskazówki, zastosuj się do nich z wyprzedzeniem lub poinformuj go o wszelkich wymaganiach, których nie mógłbyś spełnić.

Kiedy przyjdziesz na badanie, pielęgniarka wprowadzi do Twojego ramienia kroplówkę z lekiem. W zależności od umiejscowienia igły, może ona być ostra i nieprzyjemna. Po podaniu leku Tensilon działania niepożądane obejmują rozstrój żołądka lub przyspieszoną akcję serca. Objawy mogą nie być tak znaczące, jeśli przed podaniem leku Tensilon lekarz podał pacjentowi atropinę.

Przyczyny wykonania testu

Chociaż głównym powodem wykonania testu jest zdiagnozowanie miastenii gravis, lekarz może również wykorzystać go do:

• Rozróżnienia pomiędzy miastenią gravis a innymi chorobami mózgu i układu nerwowego

• Monitorować leczenie doustnymi lekami antycholinesterazowymi (inhibitorami AChE) stosowanymi również w leczeniu MG?

• Badanie w kierunku zespołu Lamberta-Eatona, schorzenia, w którym połączenia między nerwami a mięśniami są słabe.

Wyniki tensilonu

W niektórych przypadkach Tensilon zapewnia tymczasową poprawę siły mięśni, która trwa tylko kilka minut. Z tego powodu lekarz prosi o powtarzanie ruchów przez dłuższy czas. W niektórych przypadkach Tensilon powoduje pogorszenie siły mięśniowej. Lekarz oceni zmiany w zdolności poruszania się po zakończeniu leczenia, aby zdecydować, czy jest to dobra metoda leczenia osłabienia mięśni.

Zrozumieć miastenię gravis

Miastenia (Myasthenia gravis) jest chorobą powodującą osłabienie mięśni, które są używane dobrowolnie, co powoduje szybkie uczucie zmęczenia przy niewielkim wysiłku. MG dzieje się wtedy, gdy mięśnie i nerwy nie komunikują się już skutecznie?

W miastenii gravis układ odpornościowy wytwarza przeciwciała niszczące acetylocholinę, która zakłóca pracę nerwów w mięśniach odbierających sygnały z mózgu.

Podejrzewa się, że grasica przyczynia się do wytwarzania tych przeciwciał. Jeśli jesteś zdrowy, grasica jest mała. Jednym z objawów MG jest niezwykle duża grasica lub guzy, zwane grasiczakami, otaczające gruczoł. Większość guzów jest łagodna, ale niektóre z nich mogą stać się nowotworowe, dlatego wymagają ścisłego monitorowania.

MG może zostać zdiagnozowane u każdego, ale najczęściej występuje u kobiet poniżej 40. roku życia i mężczyzn powyżej 60. roku życia. Bardzo rzadko matki, które cierpią na miastenię, rodzą dzieci dotknięte tą samą chorobą. Jeśli MG jest szybko rozpoznana i leczona, dzieci wracają do zdrowia w ciągu kilku miesięcy po urodzeniu.

Chociaż nie ma lekarstwa, leczenie może złagodzić objawy i poprawić jakość życia. Choroba może dotyczyć wszystkich mięśni, ale niektóre mięśnie oczu, twarzy i gardła stają się słabsze niż inne. Z powodu osłabienia mięśni gardła i twarzy pacjent może łatwo się krztusić lub mieć trudności z przeżuwaniem twardych pokarmów. Mimika twarzy może nie być tak wyrazista jak dawniej. Z powodu osłabienia mięśni podczas chodzenia pacjent może utykać lub mieć inny chód.

W przypadku wystąpienia trudności należy skontaktować się z lekarzem:

• Oddychanie

• Żucie

• Trzymanie głowy w górze

• Widząc

• Połykanie

• Używanie rąk lub dłoni ?

• Chodzenie?

Chociaż nie da się wyeliminować wszystkich czynników stresogennych, istnieją pewne czynniki, które pogarszają przebieg miastenii:

• Zmęczenie

• Zachorowanie

• Zbyt duży stres

• Leki takie jak beta-blokery, glukonian chinidyny, siarczan chinidyny, chinina, fenytoina, niektóre środki znieczulające i niektóre antybiotyki

• Być w ciąży?

• Miesiączka?

Jeśli masz obawy, że możesz cierpieć na miastenię gravis i potrzebujesz testu Tensilon, natychmiast porozmawiaj z lekarzem.

Dowiedz się, czym jest hiperosmia, jak wpływa na zmysł węchu i smaku oraz jakie są czynniki ryzyka.

Co to jest hiperosmia?

Hiperosmia to nadmierna wrażliwość na zapachy. Przyczyn zmiany zapachu jest wiele. Niektóre z nich to genetyka, zmiany hormonalne i migreny.

Jeśli cierpisz na hiperosmię, może to mieć również wpływ na Twój smak. Smak i węch są połączone przez układ węchowy. Zwiększony zmysł węchu może również sprawić, że smaki staną się bardziej intensywne.

Twój węch, znajdujący się w nosie, jest miejscem, do którego wędrują zapachy, zanim przejdą do gardła. Dlatego też węch i smak mają wpływ na oba te elementy. Kiedy czujesz silne zapachy, które wywołują smak w gardle, możesz zacząć odczuwać mdłości.

Hiperosmia jest rzadkim schorzeniem, które może być trudne do zdiagnozowania. Większość przypadków polega na tym, że pacjent sam zgłasza, czego doświadcza, ale nie zawsze jest to związane z jakąś fizyczną przyczyną.

Przyczyny hiperosmii

Hiperosmia może być przejściowa i niegroźna lub mieć długotrwałe skutki i być oznaką poważniejszego schorzenia. Dlatego należy dowiedzieć się, czy zmiana zapachu i smaku nie jest spowodowana przyczyną leżącą u jej podłoża. Do najczęstszych przyczyn hiperosmii należą: ??

Ciąża. W czasie ciąży mogą wystąpić zmiany w zmysłach węchu i smaku. Hiperosmia jest najczęściej spotykana u kobiet w ciąży. Zmiany te pojawiają się zazwyczaj w pierwszych miesiącach ciąży. Niektóre pokarmy i zapachy mogą stać się dla Ciebie nie do zniesienia, a nawet powodować ogromne mdłości.

Migreny. Hiperosmia może wystąpić, gdy masz migrenę. Ten wzmożony zmysł węchu pojawia się w fazie bólu głowy podczas migreny.

Choroby neurologiczne. Napady, które pochodzą ze środkowej części płata skroniowego? — Część mózgu, w której przechowywane są wspomnienia, może powodować fałszywe odczuwanie silnych zapachów. Jest to uważane za halucynacje węchowe. Zapachy te są sygnałem, że wkrótce wystąpi napad.

Choroby autoimmunologiczne. Istnieje związek między zaburzeniami autoimmunologicznymi a zmianami w układzie węchowym (zmysłem węchu). Czynniki środowiskowe i dziedziczne mogą wpływać na receptory węchu.

Wpływ hiperosmii na zdrowie

Jeśli z powodu hiperosmii czujesz się przytłoczony zapachami i smakiem, może to mieć wpływ na Twoje codzienne życie. Możesz przestać jeść niektóre pokarmy lub unikać rzeczy, które mają dla Ciebie silny zapach. Jeśli nie jesteś w ciąży, a dolegliwości utrzymują się przez dłuższy czas, porozmawiaj z lekarzem, aby dowiedzieć się, czy nie są one objawem innej choroby podstawowej. Może to oznaczać poważniejsze zaburzenie neurologiczne.

Jeśli hiperosmia nie ustępuje, należy zgłosić się do specjalisty chorób uszu, nosa i gardła w celu ustalenia właściwego sposobu leczenia.

Leczenie hiperosmii

Zanim lekarz przepisze odpowiednie leczenie, będzie musiał przeprowadzić badania w celu postawienia diagnozy. Badania te mogą obejmować:

• Test drapania i wąchania

• Test „łyknij, wypluj i wypłucz

• Badanie tomografii komputerowej (CT)

• Obrazowanie metodą rezonansu magnetycznego (MRI)

• Endoskopia?

Po znalezieniu przyczyny hiperosmii, lekarz może zalecić kilka różnych metod leczenia. Jeśli masz do czynienia z infekcją, mogą to być antybiotyki. Lekarz może zalecić rzucenie palenia. Być może trzeba będzie zająć się problemami z higieną jamy ustnej, które mogą być przyczyną zapalenia dziąseł. Może również zasugerować operację zatok.

W większości przypadków hiperosmii wzmożone odczuwanie zapachów jest jednak tylko tymczasowe. Jeśli jesteś w ciąży, ten stan zwykle nie trwa dłużej niż do pierwszego trymestru.

Dowiedz się, co powinieneś wiedzieć o zastawkach komorowo-otrzewnowych, poznaj ryzyko i korzyści, jak działają i jak wygląda operacja.

Płyn mózgowo-rdzeniowy (CSF) chroni mózg, działając jako amortyzator wstrząsów. Jest to również system transportowy, który przenosi substancje odżywcze do mózgu i usuwa z niego produkty przemiany materii. Jeśli jednak płynu jest zbyt dużo, może on wywierać nacisk na mózg i powodować problemy.

Co leczy się za pomocą VP Shunt?

Gromadzenie się nadmiaru płynu mózgowo-rdzeniowego (CSF) nazywane jest wodogłowiem. Dodatkowy płyn może gromadzić się, ponieważ organizm wytwarza go zbyt dużo lub nie jest on prawidłowo odprowadzany. Do objawów wodogłowia należą:

• Bóle głowy

• Nudności i wymioty

• Zmęczenie

• Dezorientacja

• Problemy z utrzymaniem równowagi i chodzeniem

Jak działa VP Shunt?

Zastawka komorowo-otrzewnowa ma zastawkę jednokierunkową, czyli urządzenie, które pozwala płynowi przemieszczać się tylko w dół, z dala od mózgu. Zawór ma możliwość ustawienia ciśnienia. Gdy płynu mózgowo-rdzeniowego jest zbyt dużo i ciśnienie zaczyna wzrastać, zastawka otwiera się i umożliwia odpływ płynu mózgowo-rdzeniowego do czasu przywrócenia ciśnienia do wartości określonej przez lekarza.

Jaka jest różnica między shuntami stałymi a programowalnymi?

Zawory stałe mają od trzech do pięciu ustawień ciśnienia. Wyższe ustawienie ciśnienia zazwyczaj odprowadza mniej płynu mózgowo-rdzeniowego, a niższe ustawienie ciśnienia zazwyczaj odprowadza więcej płynu.

Ustawienie zastawki stałej wybiera się przed założeniem shuntu. Nie można go zmienić bez dalszej operacji. W badaniach klinicznych zawory stałe i programowalne działały równie dobrze. Różne marki zastawek działają w tych badaniach podobnie.

Zastawki programowalne, zwane również regulowanymi, można regulować bez konieczności wykonywania dalszych zabiegów chirurgicznych. Lekarz może zmienić ustawienie ciśnienia w takiej zastawce podczas wizyty w gabinecie, używając specjalnego magnesu. Chirurdzy zazwyczaj wybierają zawory programowalne do większości przypadków wszczepiania shuntów.

Jak umieszcza się przetoki VP?

Operacja umieszczenia shuntu trwa około godziny. Na sali operacyjnej nie można mieć ze sobą osoby odwiedzającej, ale członek rodziny lub przyjaciel może być w pobliżu w poczekalni. Dodatkowo będziesz:?

• Podane zostanie znieczulenie, czyli lek usypiający, dzięki któremu nie będziesz odczuwać bólu. Może zostać zgolony niewielki fragment włosów.

• Chirurg wykona małe nacięcie w skórze głowy, a następnie mały otwór w czaszce. Umieści końcówkę shuntu w komorze, czyli wypełnionej płynem przestrzeni w mózgu.

• Następnie chirurg wykona kolejne nacięcie w jamie brzusznej i wprowadzi shunt pod skórą w dół do jamy brzusznej. Następnie chirurg zamknie nacięcia szwami lub zszywkami i przykryje je bandażami.

• Po zabiegu pielęgniarka będzie Cię uważnie obserwować na sali pooperacyjnej. Po przebudzeniu pacjent prawdopodobnie będzie czuł się osłabiony i zmęczony. Brzuch może być nieco obolały. Wkrótce będziesz mógł przenieść się do zwykłej sali szpitalnej, gdzie będziesz mógł odpocząć i odzyskać siły.

• Gdy poczujesz się lepiej, będziesz w stanie wstawać i chodzić bez pomocy oraz ponownie zaczniesz spożywać pokarmy stałe. Pacjent może wrócić do domu, gdy tylko chirurg uzna, że jest gotowy. Często jest to zaledwie dzień lub dwa po operacji.

• W domu należy kontynuować odpoczynek. Powrót do normalnej pracy lub szkoły może potrwać kilka tygodni, zanim będziesz w pełni sił.

Samo urządzenie nie będzie widoczne. Może być jednak wyczuwalna plastikowa rurka pod skórą szyi.

Jak dbać o przetokę VP?

Chirurg przekaże Ci szczegółowe instrukcje dotyczące pielęgnacji. Ogólnie rzecz biorąc, nie ma potrzeby codziennej pielęgnacji przetoki. Ważne jest, aby uczestniczyć we wszystkich wizytach kontrolnych z chirurgiem. Będzie on sprawdzał ustawienia ciśnienia i upewniał się, że przetoka nadal działa prawidłowo.

Prawdopodobnie konieczne będzie także:

• Poinformować chirurga o planowanej operacji w obrębie jamy brzusznej, aby mógł on omówić z zespołem chirurgicznym wszelkie specjalne środki ostrożności.

• Należy poinformować chirurga o przebytej infekcji jamy brzusznej, np. zapaleniu wyrostka robaczkowego lub uchyłków.

• Jeśli masz zastawkę programowalną i musisz mieć rezonans magnetyczny, umów się na wizytę w celu dostosowania ustawień ciśnienia w tym samym dniu.

Jeśli posiadasz zawór programowalny, umów się na wizytę w celu sprawdzenia ustawienia ciśnienia, jeśli wystąpi którykolwiek z poniższych objawów:

• Uporczywe bóle głowy

• Nudności i wymioty

• Większa niż zwykle senność

• Słabość

• Napady

• Niewyraźna mowa

• Problemy z utrzymaniem równowagi

Jakie są zagrożenia związane z zastawkami VP Shunts?

Shunty VP są generalnie bezpieczne, ale mogą ulec zakażeniu, co stanowi nagły przypadek medyczny. Chirurg poda Ci listę objawów zakażenia shuntu i wyjaśni, co należy robić w przypadku ich wystąpienia. Ważne jest, aby dokładnie przestrzegać tych zaleceń.

Od czasu do czasu konieczna jest wymiana lub regulacja shuntów. Wymaga to przeprowadzenia kolejnego zabiegu chirurgicznego. Objawy świadczące o tym, że urządzenie przestało działać prawidłowo, są zwykle takie same, jak objawy wodogłowia występujące przed założeniem urządzenia. Chirurg poda Ci listę objawów, po których należy zgłosić się na wizytę.

Jakie są korzyści z zastosowania VP Shunts?

Shunty zwykle łagodzą objawy wodogłowia, często w ciągu kilku dni od założenia. Pełny powrót do zdrowia może trwać tygodnie lub miesiące. Nawet gdy pacjent poczuje się lepiej, przetoka będzie musiała pozostać na swoim miejscu.

Najważniejsze jest to, że shunty VP dobrze leczą wodogłowie. Zmniejszają one ciśnienie w mózgu, zmniejszając ryzyko jego uszkodzenia.

Dowiedz się, co należy wiedzieć o niedowładach połowiczych i czym różnią się one od innych form niedowładów. Poznaj jego objawy i sposoby radzenia sobie z nim.

Co to jest niedowład połowiczy?

Monopareza dotyczy tylko jednej kończyny, może to być ręka lub noga. W przeciwieństwie do porażenia, osoby z niedowładem połowiczym mogą nadal w pewnym stopniu kontrolować mięśnie, które zostały porażone.

Niedowład jednokończynowy jest podobny do niedowładu połowiczego, ale są pewne elementy, które je różnią. Niedowład jednokończynowy oznacza częściową utratę dobrowolnej funkcji motorycznej. Monoplegia to całkowita utrata tej funkcji w jednej kończynie.

Monopareza może wystąpić nagle, podobnie jak w przypadku udaru. Objawy mogą również postępować powoli. Stan ten może być związany z mózgowym porażeniem dziecięcym, które wpływa na reakcje mięśni i ruch.

Co powoduje niedowład połowiczy?

Twoje ciało posiada rozległy i skomplikowany system nerwów. Nerwy są odpowiedzialne za poruszanie mięśniami ciała. Kontrolują one zarówno ruchy dobrowolne, jak i mimowolne. Uszkodzenie układu nerwowego powoduje zakłócenie czynności sygnalizacyjnych przekazywanych do mięśni. W wyniku tego mięśnie dotknięte chorobą stają się słabe (niedowład) lub tracą pełną sprawność (paraliż).

Uszkodzenie nerwów może mieć kilka przyczyn.

Uszkodzenie rdzenia kręgowego. Uszkodzenie rdzenia kręgowego powoduje uszkodzenie nerwów znajdujących się na końcu rdzenia kręgowego. Powoduje to trwałe zmiany w odczuwaniu, sile i funkcjonowaniu mięśni poniżej miejsca urazu. Leczenie i rehabilitacja mogą pomóc w prowadzeniu produktywnego i niezależnego życia.

Uraz mózgu. Uraz mózgu zaburza normalne funkcje organizmu. Ten rodzaj urazu może być spowodowany jakimkolwiek uderzeniem, stłuczeniem lub przecięciem dowolnej części głowy, które ma wpływ na mózg. Mózg jest delikatny. Kiedy dochodzi do urazu, może dojść do zwiększenia ilości krwi, stanu zapalnego lub płynu, którego mózg nie jest w stanie przyjąć. Uraz ten powoduje uraz pobliskich tkanek, a zmiany chemiczne mogą prowadzić do przewlekłych objawów.

Udar mózgu i porażenie mózgowe. Udar mózgu występuje w przypadku zmniejszenia przepływu krwi w ośrodkowym układzie nerwowym. Może to nastąpić w wyniku zablokowania, uszkodzenia lub pęknięcia naczynia krwionośnego. Komórki nerwowe w dotkniętym udarem obszarze ośrodkowego układu nerwowego nie są w stanie normalnie funkcjonować. Obrzęk w tym obszarze może powodować ucisk miękkich tkanek nerwowych, co prowadzi do częściowego lub całkowitego niedowładu. Udar mózgu jest czynnikiem wysokiego ryzyka wystąpienia niedowładu połowiczego.

Inne przyczyny niedowładów obejmują:

• Napady

• Zapalenie nerwu lub zapalenie nerwu

• Ucisk na nerwy rdzenia kręgowego spowodowany guzem lub zapaleniem

• Stwardnienie rozsiane

• Mózgowe porażenie dziecięce

• Zespół Guillain-Barre’a

• Niektóre zakażenia, takie jak kiła i wirus Epsteina-Barr

Badania wykazały, że niedowład połowiczy może być również spowodowany powierzchownym zablokowaniem dopływu krwi do chorego mięśnia.

Leczenie niedowładu połowiczego

Nie ma lekarstwa na paraliż, w tym niedowład połowiczy. Bardzo ważne jest leczenie przyczyny leżącej u podstaw niedowładu połowiczego. Istnieją jednak możliwości leczenia, które mogą pomóc w złagodzeniu objawów i poprawieniu ogólnej jakości życia. Należą do nich:

Fizykoterapia. Podczas sesji fizykoterapii przeszkolony terapeuta oceni niedowład połowiczy i zajmie się leczeniem zaburzonych funkcji fizycznych. Amerykańskie Stowarzyszenie Fizykoterapii (American Physical Therapy Association) zaleca, aby terapię prowadzić wyłącznie u przeszkolonego i licencjonowanego lekarza. Zdiagnozują oni problemy fizyczne i będą pracować nad przywróceniem sprawności fizycznej i mobilności. Pomoże Ci także opracować plan utrzymania aktywności fizycznej w chorej kończynie, tak aby pozostała ona sprawna.

Fizykoterapia może pomóc w radzeniu sobie z objawami niedowładu połowiczego w następujący sposób:

• Poprawa leczenia bólu i zmniejszenie zapotrzebowania na opioidy

• Poprawa sprawności ruchowej i mobilności

• Pomoc w zapobieganiu upadkom

• Wspomaganie powrotu do zdrowia po paraliżu

• Poprawa równowagi

• Ułatwienie powrotu do zdrowia po kontuzji lub urazie?

Terapia zajęciowa. W ramach terapii zajęciowej terapeuta pomoże Ci nauczyć się różnych technik ułatwiających codzienne życie. Do takich zadań należą: kąpiel, ubieranie się i gotowanie.

Urządzenia wspomagające. Istnieje kilka urządzeń wspomagających, które mogą być używane w celu ułatwienia poruszania się. Są to na przykład specjalistyczne uchwyty i rękojeści, wózki inwalidzkie, chodziki i urządzenia sterowane głosem.

Leki i zabiegi chirurgiczne. Leki mogą złagodzić objawy związane z niedowładem połowiczym lub monoplegią. Lekarz może zalecić leki przeciwbólowe i rozluźniające mięśnie, które pomogą w łagodzeniu dyskomfortu. W skrajnych przypadkach, jeśli przyczyną monoplegii jest ucisk nerwu lub guz, konieczna może być operacja.

Torbiele pajęczynówki to wypełnione płynem torbiele mózgu, z którymi można się urodzić lub które rozwijają się później. Dowiedz się więcej o przyczynach, objawach i leczeniu.

Lekarze nie są pewni, dlaczego te torbiele powstają. Mogą być one jednak spowodowane uszkodzeniem błony pajęczynówki, jednej z warstw ochronnych otaczających mózg i rdzeń kręgowy.

Ponieważ zwykle nie dają one żadnych objawów, trudno jest dokładnie określić częstość ich występowania. Uważa się, że choruje na nie około 3 na 100 dzieci w Stanach Zjednoczonych. Mężczyźni są czterokrotnie bardziej narażeni na zachorowanie niż kobiety.

Jakie są objawy torbieli arachnoidalnych?

Większość z nich nie powoduje żadnych problemów. Możesz nie wiedzieć, że ją masz, chyba że lekarz bada cię pod kątem innego problemu, np. napadu drgawek lub urazu głowy.

Czasami jednak torbiel staje się na tyle duża, że uciska mózg, rdzeń kręgowy lub nerw czaszkowy, co może powodować różne objawy. Jeśli wystąpią objawy, prawdopodobnie pojawią się one w dzieciństwie.

W zależności od wielkości i umiejscowienia torbieli, objawy mogą być od łagodnych do ciężkich. Mogą one obejmować:

• Ból głowy

• Nudności

• Wymioty

• Uczucie zmęczenia i senności

• Napady

• Guzki na głowie lub kręgosłupie

• Opóźnienia rozwojowe u dzieci

• Problemy hormonalne, takie jak przedwczesne dojrzewanie płciowe

• Niekontrolowane kręcenie głową

• Problemy z widzeniem

• Gromadzenie się płynu w mózgu (wodogłowie)

Rzadko może wystąpić osłabienie lub paraliż po jednej stronie ciała. Jest to tzw. niedowład połowiczy (hemiparesis). Innym rzadkim powikłaniem u dzieci jest powiększenie głowy (makrocefalia).

Jak są diagnozowane i leczone?

Aby zdiagnozować torbiel pajęczynówki, lekarz wykona tomografię komputerową lub rezonans magnetyczny mózgu. Badania te pokazują również lokalizację i wielkość torbieli, co pomoże lekarzowi ustalić sposób jej leczenia.

Lekarze leczą torbiele arachnoidalne za pomocą operacji mózgu. Rodzaj operacji zależy od tego, jak poważna jest torbiel i jaki ma wpływ na mózg lub kręgosłup. Celem operacji jest odprowadzenie płynu z torbieli, aby zmniejszyć nacisk na otaczające tkanki.

Jeśli torbiel jest mała i nie powoduje objawów, lekarz może zalecić pozostawienie jej w spokoju.

Zabiegi chirurgiczne obejmują:

Drenaż. W tej procedurze neurochirurg nakłuwa torbiel małą igłą w celu odprowadzenia płynu. Może też zdecydować się na zabieg drenażu z wykorzystaniem otworu wiertniczego. W przypadku tej operacji chirurg wierci mały otwór w czaszce, aby zmniejszyć ciśnienie gromadzącego się płynu.

Może to być szybka i prosta procedura. Jednak w przypadku tej metody istnieje większe prawdopodobieństwo, że torbiele (i objawy) powrócą.

Fenestracja endoskopowa. Chirurg wprowadza endoskop – niewielkie urządzenie wyposażone w kamerę – przez niewielkie nacięcie w pobliżu torbieli. Następnie wykonuje otwory na ścianie torbieli (tzw. fenestrację), aby umożliwić odpływ płynu mózgowo-rdzeniowego.

Po fenestracji rzadko zdarza się, aby torbiel pajęczynówki ponownie wypełniła się płynem.

Kraniotomia w celu fenestracji. W przypadku tej zaawansowanej procedury chirurg otwiera czaszkę, aby dotrzeć do torbieli i ją otworzyć. Zabieg ten może być wykonany, jeśli ze względu na rozmiar lub położenie torbieli nie jest możliwe wykonanie fenestracji endoskopowej.

Shunting. Chirurg wprowadza do torbieli rurkę, czyli shunt. Dzięki temu płyn może odpłynąć i zostać wchłonięty przez organizm. Ponieważ jednak przetoka pozostaje na swoim miejscu, pacjent może stać się od niej zależny, aby zapobiec nawrotom objawów. Dreny mogą również powodować komplikacje, takie jak infekcje lub zatory.

Resekcja. Jeśli u pacjenta występuje torbiel pajęczynówki w kręgosłupie, chirurg może być w stanie całkowicie ją usunąć. Zazwyczaj powoduje to ustąpienie objawów.

Jakie są rokowania?

Torbiele pajęczynówki, które nie wywołują objawów, nie wymagają leczenia. Jeśli jednak pojawią się objawy, należy jak najszybciej powiadomić o nich lekarza.

Jeśli torbiel powodująca objawy pozostanie nieleczona, może się powiększyć. W wyniku urazu może dojść do jej rozszczelnienia lub krwawienia. Takie sytuacje mogą prowadzić do trwałego uszkodzenia nerwów w rdzeniu kręgowym lub mózgu.