Lekarz mówi ci.

Poznaj ćwiczenia, procedury i domowe sposoby łagodzenia objawów i przyspieszania powrotu do zdrowia po zawrotach głowy.

Zawroty głowy są uważane za objaw, a nie stan chorobowy, i są związane z infekcjami ucha, takimi jak łagodne napadowe pozycyjne zawroty głowy (BPPV), choroba Menieresa i zapalenie nerwu przedsionkowego. Choroby te różnią się od siebie, ale oddziałują na ucho w podobny sposób, zaburzając zmysł równowagi mózgu.

Około 30% ludzi przynajmniej raz w życiu doświadcza zawrotów głowy, a u pacjentów pogotowia są one bardzo częstym objawem. Na szczęście większość objawów zawrotów głowy można skutecznie leczyć.

Środki zaradcze i sposoby leczenia zawrotów głowy

Jeśli doświadczasz ataku zawrotów głowy, najlepiej jest położyć się w cichym, ciemnym pomieszczeniu, zamknąć oczy i wziąć głęboki oddech. Może to pomóc w złagodzeniu objawów mdłości i zmniejszyć uczucie wirowania. Ważne jest także, aby unikać stresujących sytuacji, ponieważ niepokój i złość mogą nasilać objawy zawrotów głowy.

Zawroty głowy najczęściej leczy się za pomocą prostych ćwiczeń lub zabiegów. Zaleca się, aby ćwiczenia te były wykonywane z udziałem przeszkolonego lekarza lub po konsultacji z lekarzem. Ćwiczenia na zawroty głowy to m.in:

Manewr Epleya

Manewr ten, znany również jako manewr zmiany położenia kanałów, jest najczęściej stosowanym ćwiczeniem w przypadku zawrotów głowy, a w szczególności BPPV. Tę prostą procedurę można wykonać samodzielnie w domu.

Manewr Gufoniego?

Manewr ten pozwala szybko i skutecznie przeciwdziałać skutkom zawrotów głowy.

Jeśli zawroty głowy są bardziej intensywne, należy obrócić głowę w stronę ucha, które nie jest dotknięte zawrotami głowy:

Jeśli zawroty głowy są bardziej intensywne, gdy głowa jest zwrócona w kierunku ucha dotkniętego chorobą:

Manewr SemontaManewr Semonta-Toupeta jest podobny do manewru Epleya, ale wymaga mniejszej elastyczności szyi.

Manewr Zuma?

Manewr Zumy to niedawno opracowane ćwiczenie, które okazało się skuteczne w walce z zawrotami głowy.

Powyższe manewry mają na celu zapobieganie zawrotom głowy i związanym z nimi objawom w trakcie ich występowania, jednak poniższe czynności i uwagi mogą pomóc w zapobieganiu napadom zawrotów głowy:

Joga

Joga może pomóc odzyskać równowagę, koncentrację, koordynację i ruch, a także może pomóc w treningu mózgu w celu przeciwdziałania skutkom zawrotów głowy. Proste pozycje, takie jak Childs Pose lub Corpse Pose w połączeniu z głębokimi, regularnymi oddechami mogą uspokoić ciało i umysł. Poprzez zmniejszenie niepokoju, joga i głębokie oddychanie mogą zapobiec atakom zawrotów głowy u niektórych osób.

Nawodnienie

Odwodnienie jest szkodliwe dla organizmu i może powodować nasilenie objawów zawrotów głowy. Upewnij się, że pijesz dużo wody w ciągu dnia. Zwracaj uwagę na sytuacje, w których tracisz więcej wody niż zwykle, np. na siłowni lub na zewnątrz w gorący letni dzień.

Niedobór witaminy D

Jedno z badań sugeruje, że osoby cierpiące na zawroty głowy mogą mieć niedobór witaminy D. Chociaż należy przeprowadzić więcej badań, aby potwierdzić tę zależność, badanie to wykazało, że pacjenci, którym podawano suplementy witaminy D, przestali mieć ataki zawrotów głowy.

Kiedy należy zgłosić się do lekarza

Powinieneś zasięgnąć porady lekarza, jeśli objawy zawrotów głowy utrzymują się przez kilka godzin lub powtarzają się przez ponad kilka dni. Lekarz może przepisać leki, takie jak prochlorperazyna i leki przeciwhistaminowe, lub zalecić trening rehabilitacji przedsionkowej (VRT).

Zobacz rodzaje medycznej marihuany i dowiedz się, jakie schorzenia może ona leczyć w tym pokazie slajdów dla lekarzy.

1/12

Marihuana medyczna jest pozyskiwana z rośliny Cannabis sativa. Ludzie od wieków stosowali ją jako lek ziołowy, a obecnie ludzie używają jej do łagodzenia objawów lub leczenia różnych chorób. Rząd federalny nadal uważa ją za nielegalną, ale niektóre stany zezwalają na jej stosowanie w leczeniu określonych problemów zdrowotnych. FDA, amerykańska agencja regulująca rynek leków, zatwierdziła jeden produkt leczniczy na bazie konopi indyjskich – kannabidiol (Epidiolex) – do leczenia niektórych zaburzeń napadowych.

Kluczowe składniki

2/12

Marihuana zawiera substancje chemiczne zwane kannabinoidami. Badacze medyczni koncentrują się zazwyczaj na wpływie na zdrowie dwóch z nich: delta-9-tetrahydrokannabinolu (THC) i kannabidiolu (CBD). THC to substancja, która powoduje, że jesteś na haju; CBD nie ma działania zmieniającego umysł.

Formy medycznej marihuany

3/12

Istnieje wiele sposobów przyjmowania leku. Można wdychać rozpyloną substancję, palić liście, zażywać tabletki lub płyn, a także dodawać ją do potraw. Wszystkie rodzaje różnią się pod względem częstotliwości stosowania, wpływu na objawy i skutków ubocznych, jakie mogą wystąpić.

Jak działa w organizmie

4/12

Substancje chemiczne zawarte w marihuanie oddziałują na Ciebie, gdy łączą się z określonymi częściami komórek zwanymi receptorami. Naukowcy wiedzą, że komórki z receptorami kannabinoidowymi znajdują się w mózgu i w układzie odpornościowym. Jednak dokładny proces, w jaki sposób narkotyk na nie wpływa, nie jest jeszcze jasny.

Co leczy?

5/12

Przepisy poszczególnych stanów różnią się w kwestii schorzeń, które można legalnie leczyć za pomocą medycznej marihuany. Ale możesz ją stosować, jeśli cierpisz na Alzheimera, ALS, raka, chorobę Crohns’a, epilepsję, drgawki, zapalenie wątroby typu C, AIDS, jaskrę, stwardnienie rozsiane, zespół stresu pourazowego, przewlekły ból lub silne mdłości. Naukowcy nie są jednak pewni, czy pomaga ona na wszystkie z tych schorzeń. Badania wykazały, że może ona działać jako środek przeciwbólowy, hamować wymioty podczas chemioterapii, łagodzić niektóre objawy stwardnienia rozsianego i leczyć kilka rzadkich postaci padaczki.

Czy istnieje ryzyko?

6/12

Jeśli palisz marihuanę, możesz mieć problemy z oddychaniem, takie jak przewlekły kaszel i zapalenie oskrzeli. Badania wykazały związek między używaniem konopi indyjskich a wypadkami samochodowymi. Jeśli używasz jej w ciąży, możesz mieć wpływ na zdrowie i rozwój swojego dziecka. Badania wykazują także związek między używaniem marihuany a zaburzeniami psychotycznymi, takimi jak schizofrenia.

Wersje zatwierdzone przez FDA

7/12

Oprócz zatwierdzenia kannabidiolu (Epidolex) jako leku stosowanego w leczeniu dwóch rzadkich rodzajów padaczki, FDA zatwierdziła również trzy syntetyczne produkty lecznicze związane z konopiami indyjskimi: Marinol (dronabinol), Syndros (dronabinol) i Cesamet (nabilon). W przypadku nudności spowodowanych chemioterapią można przyjmować syntetyczny kannabinoid – dronabinol lub nabilon. Dronabinol może również pomóc w zwiększeniu apetytu u osób z AIDS.

Prawa w konflikcie

8/12

Kalifornia była pierwszym stanem, który zalegalizował medyczną marihuanę w 1996 r. Od marca 2021 r. w 36 stanach USA obowiązuje taka legalizacja. (W niektórych miejscach legalna jest także marihuana rekreacyjna). Jednak rząd federalny nadal uważa ją za nielegalny narkotyk, co może powodować zamieszanie. Na przykład, nawet jeśli posiadasz receptę, Administracja Bezpieczeństwa Transportu nie zezwala na przewożenie marihuany w bagażu.

Jak ją zdobyć?

9/12

Zasady różnią się w zależności od miejsca zamieszkania. Ogólnie rzecz biorąc, musisz skonsultować się z lekarzem i wykazać schorzenie, które zostało zatwierdzone przez stan do leczenia konopiami indyjskimi. Możesz otrzymać kartę identyfikacyjną. W niektórych rejonach produkty kupuje się w specjalnym sklepie zwanym dyspensarium.

Czy ludzie się uzależniają?

10/12

Lekarze nie wiedzą zbyt wiele na temat ryzyka uzależnienia w przypadku osób, które używają narkotyku z powodów medycznych, i wymaga to dalszych badań. Jednak osoby, które używają marihuany, aby się naćpać, mogą mieć problemy z nadużywaniem substancji. Najczęstszym problemem jest uzależnienie. Jeśli jesteś uzależniony, po zaprzestaniu używania będziesz odczuwał objawy odstawienia. Jeśli jesteś uzależniony – co jest poważniejszym problemem – nie jesteś w stanie obyć się bez narkotyku.

Dlaczego nie wiemy więcej?

11/12

Chociaż konopie od wieków są lekiem ziołowym, w wielu przypadkach brakuje dowodów na ich skuteczność. Naukowcy przed wyciągnięciem wniosków preferują duże badania z określonymi rodzajami kontroli, a wiele z dotychczasowych badań nie spełnia tych standardów. Produkty mają różną moc i trudno jest zmierzyć dawki, co jeszcze bardziej komplikuje ocenę korzyści płynących z marihuany.

Alternatywa dla opioidów?

12/12

Czy marihuana mogłaby pomóc w rozwiązaniu problemów związanych z tymi silnymi środkami przeciwbólowymi? W niektórych stanach spadła liczba recept na ten lek przeciwbólowy, a badacze znaleźli związek z mniejszą liczbą zgonów z powodu przedawkowania. Inne badanie wykazało jednak związek między używaniem marihuany a nadużywaniem tych środków odurzających. Naukowcy potrzebują więcej dowodów, zanim będą mogli powiedzieć coś pewnego.

Fizykoterapia i ćwiczenia w przypadku porażenia mózgowego mogą pomóc w szybszej poprawie stanu zdrowia. Oto kilka technik, które pomogą Ci zacząć.

Porażenie nerwu twarzowego to nieoczekiwane osłabienie nerwu twarzowego lub tymczasowy paraliż twarzy. Nie ma na to lekarstwa, ale większość osób odzyskuje siłę i mimikę twarzy w okresie od 2 tygodni do 6 miesięcy od wystąpienia objawów.

W przypadku porażenia nerwu twarzowego jedna strona twarzy staje się osłabiona lub sparaliżowana. Aby przyspieszyć proces powrotu do zdrowia, wiele osób decyduje się na fizykoterapię lub ćwiczenia na porażenie Bella.

Ćwiczenia pomocne w porażeniu nerwu brzusznego

Ćwiczenia twarzy i fizykoterapia w przypadku porażenia Bella pomagają zwiększyć siłę mięśni i odzyskać koordynację twarzy po tym tymczasowym porażeniu. Większość ćwiczeń należy wykonywać trzy lub cztery razy dziennie w krótkich sesjach, do 30 powtórzeń na ćwiczenie.

Stymulacja twarzy

Aby prawidłowo wykonywać ćwiczenia twarzy, eksperci sugerują, by usiąść przed lustrem, tak by wyraźnie widzieć swoją twarz i obserwować ruchy mięśni.

• Krok 1: Na początku staraj się powoli i delikatnie poruszać każdą częścią twarzy.

• Krok 2: Palcami delikatnie podnieś brwi. Jedna strona uniesie się wyżej niż druga, ale nie przykładaj zbyt dużej siły do strony, która opada.

• Krok 3: Palcami delikatnie masuj różne części twarzy, w tym czoło, nos, policzki i usta.

Ćwiczenia nosa i policzków

Po rozgrzaniu się możesz popracować nad obszarem policzków i nosa. Obszar ten jest bardzo ważny, ponieważ sztywność lub osłabienie mięśni w tej strefie może wpłynąć na siłę całej twarzy w miarę powrotu do zdrowia.

• Krok 1: Palcami delikatnie uciśnij skórę obok nosa po stronie dotkniętej chorobą, starając się jednocześnie zmarszczyć nos.

• Krok 2: Spróbuj zmarszczyć twarz, skupiając się na policzkach i nosie.

• Krok 3: Rozszerz nozdrza i spróbuj wziąć kilka głębokich oddechów przez nos. Możesz zakryć nieuszkodzone nozdrze, aby zmusić mięśnie dotknięte chorobą do cięższej pracy.

• Krok 4: Nadymaj policzki i wydmuchaj powietrze. Powtórz tę czynność 10 razy.

Ćwiczenia na usta

Kolejnym obszarem, nad którym można pracować, są usta, w tym wargi i język. Wiele osób z porażeniem mózgowym typu Bellsa ma trudności z jedzeniem i piciem, ponieważ ruchy mięśni są ograniczone. Niektórzy zauważają także, że cieknie im ślina lub nie są w stanie kontrolować jej wydzielania, co może być stresujące.

Te ćwiczenia na porażenie mózgowe mogą pomóc w odzyskaniu lepszej kontroli nad jamą ustną. Można je powtarzać po 30 razy każde, maksymalnie 4 razy dziennie.

• Krok 1: Otwórz usta tak, jakbyś chciał się uśmiechnąć, a następnie zamknij je. Następnie zrób coś odwrotnego i poćwicz marszczenie czoła.

• Krok 2: Delikatnie zaciśnij wargi i pozwól im się rozluźnić.

• Krok 3: Spróbuj unieść każdy kącik ust osobno, po kolei. Możesz użyć palców, aby pomóc podnieść dotkniętą stronę.

• Krok 4: Wysuń język i skieruj go w dół w kierunku podbródka.

Ćwiczenia oczu

Osoby z porażeniem mózgowym mogą mieć trudności z zamykaniem chorego oka, co może być uciążliwe i utrudniać zasypianie. Te ćwiczenia twarzy pomagają odzyskać kontrolę i sprawność mięśni otaczających oczy.

• Krok 1: Ćwicz podnoszenie brwi w górę i w dół. Możesz użyć palców, aby podnieść dotkniętą brew.

• Krok 2: Spójrz w dół i zamknij oko, delikatnie masując powiekę i brew.

• Krok 3: Na przemian otwieraj szeroko oczy, a następnie delikatnie je zamykaj.

Kwestie bezpieczeństwa

Ćwiczenia na porażenie dziecięce są uważane za bezpieczne do wykonywania w domu, bez nadzoru. Nie należy jednak nadmiernie eksploatować siebie ani mięśni. Nie należy martwić się o wykonanie wszystkich ćwiczeń, jeśli mięśnie mówią, żeby przestać.

Nie należy też zmuszać obu stron twarzy do pracy przeciwko sobie. Jeśli podczas ćwiczeń na porażenie dziecięce zauważysz, że mięśnie poruszają się lub ciągną, powinieneś przestać. Należy rozluźnić mięśnie i odpocząć.

Jakie schorzenia mogą powodować halucynacje słuchowe lub wzrokowe?

1/12

Halucynacje to sytuacje, w których widzisz, czujesz, słyszysz, czujesz zapach lub smak rzeczy, których nie ma. Halucynacje słuchowe powodują, że słyszysz głosy lub dźwięki. Halucynacje wzrokowe sprawiają, że widzisz wyimaginowane przedmioty lub widzisz prawdziwe przedmioty w inny sposób. Halucynacje węchowe powodują powstawanie zapachów, które tylko ty możesz poczuć, a halucynacje dotykowe mogą sprawiać wrażenie, że na twojej skórze roi się od robaków. Halucynacje smakowe wywołują dziwny smak w ustach.

Cukrzyca

2/12

Możesz mieć halucynacje, gdy poziom cukru we krwi jest bardzo wysoki przez dłuższy czas. Jeśli wynosi on ponad 600 miligramów na decylitr (mg/dl), możesz mieć zespół hiperosmolarnej hiperglikemii. Jest to poważne powikłanie cukrzycy, które powoduje skrajne pragnienie, gorączkę, dezorientację i halucynacje. Będziesz potrzebował leków dożylnych, aby obniżyć poziom cukru we krwi oraz uzupełnić płyny i elektrolity w organizmie.

Schizofrenia

3/12

Słyszenie głosów w głowie jest częstym objawem. Występują one u około połowy osób chorych na schizofrenię. Niektóre osoby mają halucynacje wzrokowe. Lekarze wciąż dowiadują się, co powoduje te objawy. Uważają, że może to być kombinacja zmian w mózgu, genetyki i środowiska. Leki przeciwpsychotyczne mogą pomóc w ich złagodzeniu.

Choroba Parkinsona

4/12

Ponad połowa osób z tym schorzeniem ma halucynacje lub urojenia. Zwykle powoduje ona halucynacje wzrokowe. Eksperci nie są pewni, dlaczego tak się dzieje. Sądzą, że może to być spowodowane zmianami w mózgu spowodowanymi leczeniem lub samą chorobą. Zdarza się to czasem w przypadku innych rodzajów demencji, takich jak otępienie z ciałami Lewy’ego. Lekarz może przepisać leki przeciwpsychotyczne, które pomogą utrzymać halucynacje pod kontrolą.

Choroba Alzheimera

5/12

Zmiany, które zachodzą w mózgu w chorobie Alzheimera, mogą prowadzić do halucynacji. Pacjent może również odczuwać paranoję lub myśleć, że ludzie chcą go dopaść. Leki stosowane w leczeniu choroby Alzheimera mogą pomóc poprzez zmianę sposobu działania substancji chemicznych w mózgu.

Migrena

6/12

Migrena z aurą powoduje, że widzisz błyski światła, masz martwe punkty lub inne zmiany w widzeniu. Może również wystąpić uczucie drętwienia lub mrowienia rąk i twarzy. Objawy te występują zwykle około godziny przed wystąpieniem bólu głowy. Eksperci uważają, że aura może przypominać falę elektryczną lub chemiczną przechodzącą przez część mózgu odpowiedzialną za widzenie. Lekarz może przepisać leki, które zarówno leczą migrenę, jak i zapobiegają jej wystąpieniu.

Guz mózgu

7/12

Częstym objawem jest dezorientacja umysłowa. Guzy mózgu mogą prowadzić do zapomnienia, problemów z mową lub zmian nastroju. Mogą również powodować halucynacje wzrokowe. Możesz widzieć rzeczy, których nie ma, lub zachowywać się inaczej niż zwykle. W celu leczenia guza może być konieczna operacja lub naświetlanie.

Zespół Charlesa Bonneta

8/12

Jest to choroba, która powoduje halucynacje wzrokowe u osób z utratą wzroku. Lekarze uważają, że mogą one występować, ponieważ mózg nadal przetwarza obrazy, mimo że nie widzisz. Halucynacje ustępują po odzyskaniu wzroku. Jeśli jesteś trwale niewidomy, możesz nauczyć się blokować halucynacje. Pomocne mogą być również leki przeciwpsychotyczne.

Zaburzenia snu

9/12

Niektóre zaburzenia snu powodują halucynacje. Zazwyczaj są to halucynacje wzrokowe, które pojawiają się podczas zasypiania lub budzenia się. Są one podobne do snów, ale wydają się bardziej rzeczywiste. Specjalista zajmujący się zaburzeniami snu może pomóc w zmianie stylu życia lub podaniu leków, które mogą złagodzić te objawy.

PTSD

10/12

Rzadko, zespół stresu pourazowego może powodować halucynacje słuchowe. Możesz słyszeć głosy lub zestaw głosów, albo po prostu dzwonienie w uszach. Możesz także odczuwać paranoję i podejrzliwość wobec innych. Leczenie obejmuje psychoterapię, np. terapię rozmowną, oraz leki.

Gorączka

11/12

Przy wysokiej gorączce dzieci mają czasem halucynacje. Halucynacje zwykle ustępują w ciągu kilku minut. Obniżenie gorączki powoduje ich ustąpienie. Leczenie obejmuje ibuprofen lub acetaminofen, płyny i odpoczynek.

Infekcje

12/12

Niektóre poważne infekcje lub choroby, takie jak zapalenie opon mózgowych lub wstrząs septyczny, mogą wywoływać halucynacje. Po wyleczeniu infekcji halucynacje powinny ustąpić.

Leki działające depresyjnie na ośrodkowy układ nerwowy są przepisywane w celu leczenia takich zaburzeń zdrowotnych, jak lęk, bezsenność i inne. Już dziś dowiedz się o zagrożeniach i korzyściach związanych z tymi lekami.

Zrozumienie leków działających depresyjnie na OUN

Leki działające depresyjnie na OUN to kategoria leków obejmująca leki uspokajające, wyciszające i hipnotyczne. Każdy rodzaj leku działającego depresyjnie na OUN ma inne zastosowanie medyczne, w zależności od potrzeb zdrowotnych pacjenta. Lekarz może wystawić receptę na leki działające depresyjnie na OUN, aby pomóc w wielu różnych schorzeniach. Leki uspokajające i hipnotyczne leczą zaburzenia snu, w tym bezsenność, natomiast leki uspokajające leczą lęk i skurcze mięśni.

Benzodiazepiny obejmują:

• Diazepam (Valium)

• Klonazepam (Klonopin)

• Alprazolam (Xanax)

• Triazolam (Halcion?)

• Estazolam (Prosom)?

Do niebenzodiazepinowych hipnotycznych leków uspokajających należą:

• Zolpidem (Ambien)

• Eszopiclone (Lunesta?)

• Zaleplon (Sonata)

Barbiturany obejmują:

• Mefobarbital (Mebaral)

• Fenobarbital (Luminal?)

• Pentobarbital sodowy (Nembutal)?

Leki te są przepisywane w postaci tabletek, kapsułek lub płynów, które przyjmuje się doustnie. Ich działanie polega na zwiększeniu wytwarzania przez mózg substancji chemicznej zwanej kwasem gamma-aminomasłowym (GABA). Ta substancja chemiczna ogranicza aktywność mózgu. Zwiększenie produkcji GABA powoduje senność i uspokojenie.

Przy pierwszym rozpoczęciu przyjmowania leku działającego depresyjnie na OUN możesz odczuwać niezwykłą senność lub brak koordynacji, ponieważ organizm dostosowuje się do leku.

Korzyści i zagrożenia związane z lekami działającymi depresyjnie na OUN

Leki z grupy depresji OUN stosowane zgodnie z zaleceniami lekarza mogą poprawić jakość życia. Jeśli cierpisz na jedno z wyżej wymienionych schorzeń, możesz mieć możliwość uzyskania spokojnego snu, złagodzenia niepokoju lub żyć z mniejszą obawą przed wystąpieniem napadu. Leki te niosą jednak ze sobą również wiele zagrożeń.

Uzależnienie. Jeśli konieczne jest długotrwałe przyjmowanie leku działającego depresyjnie na OUN, konieczne może być zwiększenie dawki, aby móc nadal czerpać z niego korzyści. Z czasem organizm może przyzwyczaić się do działania leku, co prowadzi do konieczności przyjmowania większej dawki w celu uzyskania takich samych efektów.

Zwiększanie dawki może prowadzić do poczucia zależności lub uzależnienia od leku. W przypadku nagłego zaprzestania przyjmowania leku bez odzwyczajenia się od niego mogą wystąpić znaczne objawy odstawienia. Przed zaprzestaniem przyjmowania przepisanego leku należy zawsze porozmawiać z lekarzem o swoich obawach.?

Przedawkowanie. Przed zwiększeniem dawki należy również porozmawiać z lekarzem. Przyjęcie zbyt dużej dawki leku działającego depresyjnie na OUN może doprowadzić do przedawkowania. W przypadku wystąpienia objawów przedawkowania, takich jak spowolnienie lub zatrzymanie oddechu, należy niezwłocznie zwrócić się o pomoc medyczną.

Przedawkowanie OUN może prowadzić do:

• hipoksji, czyli braku tlenu w mózgu

• Napady

• Trwałe uszkodzenie mózgu?

• Śpiączka?

• Śmierć???

Zaburzenia związane z nadużywaniem substancji. Uzależnienie od leków działających depresyjnie na ośrodkowy układ nerwowy może prowadzić do uzależnienia. Możesz poszukiwać jeszcze lepszego samopoczucia niż to, które może zapewnić lek, zażywając więcej niż przepisał lekarz lub mieszając go z alkoholem lub innymi narkotykami.

Jeśli obawiasz się, że możesz uzależnić się od swoich leków, porozmawiaj z lekarzem o swoich możliwościach. Może on zasugerować odstawienie leku lub wypróbowanie czegoś innego w celu rozwiązania problemów zdrowotnych.

Odstawienie leku. Jeśli musisz ograniczyć lub całkowicie odstawić leki działające depresyjnie na OUN, możesz doświadczyć objawów odstawienia, do których należą:?

• Agitacja

• Lęk

• Gorączka z poceniem się

• Halucynacje

• Wyższe ciśnienie krwi

• Zwiększona częstość akcji serca

• Bezsenność

• Nadaktywność odruchów

• Napady

• Trzęsienie się

• Silne pragnienia

Nadużywanie leków działających depresyjnie na OUN

Ponieważ leki działające depresyjnie na OUN są uzależniające, łatwo jest je nadużywać. Nadużywanie definiuje się jako:?

• Przyjmowanie leku w dawce innej niż przepisana przez lekarza

• Przyjmowanie leku w inny sposób niż doustnie

• Przyjmowanie leku innej osoby?

• Przyjmowanie leków w celu uzyskania haju, a nie w celu poprawy stanu zdrowia

W przypadku nadużywania leków istnieje ryzyko wystąpienia skutków ubocznych, do których mogą należeć:?

• niewyraźną mowę

• Słaba koncentracja

• Czuje się zdezorientowany

• Częste lub uporczywe bóle głowy

• uczucie oszołomienia lub zawroty głowy

• Suchość w ustach

• Trudności z poruszaniem się

• Tracisz pamięć?

• Zauważasz u siebie niskie ciśnienie krwi?

• Spowolnienie oddechu

Jeśli Ty lub ktoś, kogo znasz, przedawkuje lek działający depresyjnie na OUN, natychmiast zadzwoń pod numer 911. Ważne jest, aby powiedzieć lekarzowi i pracownikom pogotowia ratunkowego, jaki lek został zażyty podczas przedawkowania, aby zapewnić właściwe leczenie. Ratownicy medyczni mogą podać lek o nazwie flumazenil (Romazicon).

Lek ten może złagodzić objawy przedawkowania i umożliwić powrót do zdrowia. Należy pamiętać, że konieczne może być ponowne podawanie leku co 20 minut, aż do wyzdrowienia. Oznaki powrotu do zdrowia obejmują:?

• Normalny zakres temperatury ciała

• Prawidłowy puls

• Równomierne oddychanie?

• Uregulowane ciśnienie krwi?

Sztywność karku oznacza, że masz sztywny kark. Dowiedz się więcej o tym, co ją powoduje, czego można się spodziewać i nie tylko.

Sztywność karku może przybierać różne formy, od niewielkiego bólu do całkowitej niemożności obracania szyi z boku na bok. Może być spowodowana różnymi schorzeniami, od drobnych urazów lub zwichnięć po potencjalnie zagrażające życiu nowotwory. Dlatego też, jeśli odczuwasz sztywność karku, najlepiej udaj się do specjalisty w celu postawienia właściwej diagnozy.

Twoja szyja jest niedoceniana

Prawdopodobnie nie doceniasz swojej szyi tak, jak na to zasługuje. Łatwo jest przyjąć za pewnik, że tak mała, pozornie delikatna struktura jest jedyną rzeczą, która codziennie podtrzymuje stosunkowo duży ciężar głowy.

Górna część kręgosłupa nosi nazwę kręgosłupa szyjnego. Wyobraź sobie, że jest to siedem torów kolejowych biegnących w górę głowy, a każdy z nich to kość (kręg) oznaczona od C1 do C7. Najwyższa z tych małych kości jest odpowiedzialna za podtrzymywanie głowy.

Zła postawa, garbienie się w pracy, a nawet wpatrywanie się przez cały dzień w smartfon lub laptop mogą nieumyślnie powodować sztywność karku. Jeśli którykolwiek z tych czynników jest przyczyną, powinieneś zauważyć pewną ulgę, częściej się rozciągając lub tworząc bardziej ergonomiczne miejsce pracy.

Jeśli odczuwasz niewielkie objawy sztywności karku, spróbuj wykonać poniższe czynności, aby pomóc szyi wrócić do normalnego stanu:

• Gorące i zimne okłady

• Leki dostępne bez recepty, takie jak ibuprofen lub acetaminofen

• Terapia masażem

• Fizykoterapia?

Zła postawa i powtarzające się obciążenia fizyczne są najprawdopodobniej przyczyną bólu i sztywności karku. Kości szyi mają ciężką pracę, więc w większości przypadków jest to po prostu przypadek nadmiernej eksploatacji i przeciążenia, który można leczyć odpoczynkiem i regularnym rozciąganiem.

Czasami jednak winne są poważniejsze problemy.

Sztywność karku i zapalenie stawów

Z wiekiem kości szyi stają się coraz grubsze i bardziej szorstkie. Regularne rozciąganie może to w pewnym stopniu złagodzić, ale nie całkowicie. W takim przypadku tkanki miękkie, których zadaniem jest podtrzymywanie i amortyzowanie kości szyi, mogą ulec zużyciu, co może prowadzić do zapalenia stawów szyi.

Jeśli tak jest, lekarz może to zdiagnozować, wykonując badanie rezonansu magnetycznego (MRI) szyi. Dodatkowe objawy, na które należy zwracać uwagę to:?

• niestabilność lub osłabienie nóg

• Drętwienie kończyn

• Skurcze mięśni, zwłaszcza w okolicy szyi i górnej części barków

• Trzeszczące dźwięki podczas poruszania szyją

W takich przypadkach stosuje się połączenie fizykoterapii i aparatów ortopedycznych na szyję. Poważniejsze przypadki zapalenia stawów szyjnych mogą być leczone operacyjnie.

Sztywność karku i choroba zwyrodnieniowa dysku

Poważniejszą odmianą zapalenia stawów szyi jest choroba zwyrodnieniowa dysku. Chociaż pewne zużycie kości szyi jest naturalne i spodziewane wraz z wiekiem, mogą one również zacząć ulegać nieprawidłowej degeneracji.

Kości kręgów są zwykle oddzielone od siebie warstwami gąbczastej, nasyconej wodą tkanki, która działa jak amortyzator. Jeśli nie działają one prawidłowo, kości szyi mogą uciskać szyję, uniemożliwiając obracanie jej w pożądanym kierunku i często powodując silny ból.

Jeśli przyczyną sztywności karku jest choroba zwyrodnieniowa dysku, lekarz może ją zdiagnozować za pomocą rezonansu magnetycznego i pomóc w podjęciu odpowiednich działań.

Sztywność karku a zapalenie opon mózgowych

Zapalenie opon mózgowych jest pierwszą rzeczą, o której myśli wiele osób, gdy słyszy o sztywności karku. Zapalenie opon mózgowych jest spowodowane zapaleniem tkanki otaczającej mózg i rdzeń kręgowy. Najczęstszą postacią jest wirusowe zapalenie opon mózgowych, ale może być ono również wywołane przez bakterie. Sztywność karku jest objawem występującym u 70% osób z bakteryjnym zapaleniem opon mózgowych.

W celu zdiagnozowania zapalenia opon mózgowych wielu lekarzy wykonuje takie badania, jak:?

• Objaw Kernigsa. Należy położyć się z nogami i kolanami zgiętymi w kolanach. Jeśli poczujesz ból podczas stopniowego wysuwania nóg na zewnątrz, jest to pozytywny objaw, który może wskazywać na zapalenie opon mózgowych.

• Objaw Brudzińskiego. Należy położyć się płasko na plecach, ale tym razem należy zgiąć szyję do przodu w kierunku klatki piersiowej. Jeśli nie możesz zgiąć szyi do przodu bez mimowolnego uniesienia kolan, jest to pozytywny wskaźnik zapalenia opon mózgowych.

Jednak same testy nie są wystarczające. Ostatecznego potwierdzenia dokonuje się poprzez badanie płynu mózgowo-rdzeniowego za pomocą nakłucia rdzenia kręgowego.

Zgłoś się do lekarza w związku z sztywnością karku

Najważniejsze jest to, że sztywność karku nie powinna być samodzielnie diagnozowana w domu. Może to być niewielka dolegliwość, ale może to być również poważny stan, który wymaga natychmiastowej uwagi. Jedynym sposobem na uzyskanie pewności jest wizyta u specjalisty.

Co należy wiedzieć o badaniu opasek oligoklonalnych w płynie mózgowo-rdzeniowym, jakie są powody jego wykonywania i co mogą oznaczać jego wyniki?

Co to jest płyn mózgowo-rdzeniowy (CSF)?

Twój centralny układ nerwowy zawiera przezroczysty płyn zwany płynem mózgowo-rdzeniowym (CSF). Układ nerwowy składa się z rdzenia kręgowego i mózgu.

Płyn mózgowo-rdzeniowy aktywnie służy Twojemu organizmowi, pełniąc ważne funkcje, do których należą m.in:

• Amortyzacja wstrząsów centralnego układu nerwowego

• Krążenie substancji odżywczych w krwiobiegu

• Zapewnienie usuwania toksyn z mózgu

• Wysyłanie wiadomości do różnych części mózgu

• Wpływanie na zmiany w zachowaniu

Kiedy należy wykonać badanie pasm oligoklonalnych w płynie mózgowo-rdzeniowym?

Jeśli lekarz podejrzewa zapalenie w ośrodkowym układzie nerwowym, zleci wykonanie pasm oligoklonalnych w płynie mózgowo-rdzeniowym.

Celem tego badania jest określenie, czy w płynie mózgowo-rdzeniowym znajdują się białka immunoglobulinowe zwane pasmami oligoklonalnymi. Pomaga to lekarzowi ustalić przyczynę zapalenia, które może występować w ośrodkowym układzie nerwowym.

Jeśli stwierdza się obecność białkowych pasm oligoklonalnych, czasami jako przyczynę podejrzewa się stwardnienie rozsiane. Stwardnienie rozsiane jest chorobą, która może spowodować trwałe uszkodzenie nerwów i mechanizmów komunikacji między mózgiem a ciałem. Objawy stwardnienia rozsianego obejmują:?

• Osłabienie lub utrata czucia w jednej lub kilku kończynach?

• Uczucia podobne do wstrząsów przy określonych ruchach szyi

• Drżenie?

• Utrata wzroku

• Niewyraźne widzenie

• Długotrwałe podwójne widzenie

• Niewyraźna mowa

• Problemy z jelitami lub pęcherzem moczowym

• Zawroty głowy

• Zmęczenie

Innymi powodami, dla których lekarz może zlecić wykonanie testu pasm oligoklonalnych w płynie mózgowo-rdzeniowym, jest chęć określenia, czy występują inne poważne choroby, takie jak:

• toczeń rumieniowaty układowy, który jest chorobą autoimmunologiczną powodującą rozległe stany zapalne w organizmie

• Zakażenie ludzkim wirusem niedoboru odporności (HIV), który powoduje komplikacje w ośrodkowym układzie nerwowym

• Udar mózgu, który może spowodować trwałe uszkodzenie neuronów w komunikacji organizmu z centralnym układem nerwowym

Jakie jest ryzyko związane z wykonaniem testu pasm oligoklonalnych w płynie mózgowo-rdzeniowym?

Nakłucie kręgosłupa może wiązać się z kilkoma rodzajami umiarkowanego lub niewielkiego ryzyka. Podczas krótkiego zabiegu stosuje się znieczulenie miejscowe. Niektóre z zagrożeń związanych z nakłuciem rdzenia kręgowego obejmują:

• Reakcje anestezjologiczne

• Dyskomfort i ból w miejscu wstrzyknięcia

• Zakażenia po stronie wstrzyknięcia

• Bóle głowy

Aby zminimalizować ryzyko negatywnych reakcji, należy stosować się do zaleceń lekarza dotyczących płynów i pokarmów oraz informować go o wszelkich alergiach na leki.

Jak przeprowadza się test?

W celu wykonania testu pasm oligoklonalnych w płynie mózgowo-rdzeniowym pobierana jest próbka płynu mózgowo-rdzeniowego. Najczęstszym sposobem pobrania próbki jest nakłucie lędźwiowe, znane również jako nakłucie kręgosłupa.

Nakłucie kręgosłupa może być denerwujące lub nieprzyjemne, ale sama procedura jest dość prosta. Podczas zabiegu anestezjolog pobierze płyn rdzeniowy, wprowadzając cienką, długą igłę do kręgosłupa powyżej miednicy. Zabieg trwa zwykle około pół godziny. Po pobraniu próbki jest ona analizowana w laboratorium medycznym.

Co to są wyniki prawidłowe i nieprawidłowe?

Wyniki prawidłowe to takie, w których w płynie mózgowo-rdzeniowym nie stwierdza się obecności białek immunoglobulinowych, zwanych pasmami oligoklonalnymi.

Wyniki nieprawidłowe to takie, w których w płynie mózgowo-rdzeniowym wykryto więcej niż dwie prążki oligoklonalne, które nie występują również w krwiobiegu. Jeśli lekarz otrzyma wyniki odbiegające od normy, może przeprowadzić dalsze badania w celu ustalenia przyczyny zwiększonej obecności białek immunoglobulinowych w płynie mózgowo-rdzeniowym.

Miastenia (Myasthenia gravis) to choroba, która powoduje osłabienie mięśni. Dowiedz się więcej o objawach tej choroby i o tym, co można z nią zrobić.

1/15

Miastenia (myasthenia gravis) występuje, gdy układ odpornościowy – obrona organizmu przed zarazkami – wytwarza przeciwciała, które zakłócają sygnały nerwowe. W rezultacie mięśnie stają się słabe. Choroba zwykle nie ustępuje, ale lekarz może pomóc w opanowaniu jej objawów. Choroba może najpierw wystąpić w mięśniach oka, ale może mieć wpływ na wszystkie mięśnie szkieletowe, takie jak te, które poruszają nogami i rękami lub pomagają w oddychaniu.

Symptomy: Oczy

2/15

Opadające oczy (ptoza) to najczęstszy objaw miastenii gravis. Choroba osłabia małe, delikatne mięśnie wokół oczu, co sprawia, że trudniej jest utrzymać je całkowicie otwarte. Chory może mieć również trudności z kontrolowaniem ich ruchu i skupieniem wzroku na przedmiotach, co powoduje niewyraźne lub podwójne widzenie. Jedna z postaci choroby, miastenia oczna, ogranicza się do mięśni oka.

Objawy: Twarz i gardło

3/15

Myasthenia gravis często dotyka mięśni twarzy i gardła. Może to powodować wyraz twarzy, który wydaje się niezręczny lub nietypowy. Na przykład, gdy próbujesz się uśmiechnąć, możesz sprawiać wrażenie, że warczysz. Możesz mieć problemy z utrzymaniem głowy w górze lub zauważyć problemy z mówieniem. Niektórzy ludzie mają trudności z przeżuwaniem i połykaniem, co może prowadzić do ślinienia się, zakrztuszania lub dławienia.

Objawy: Problemy z oddychaniem

4/15

Kiedy miastenia osłabia mięśnie wokół jamy klatki piersiowej, pacjent może mieć trudności z oddychaniem. Stres, infekcja, a nawet niektóre leki mogą wywołać stan zwany „kryzysem miastenicznym”, w którym do oddychania potrzebna jest pomoc specjalnego sprzętu. W przypadku wystąpienia jakichkolwiek problemów z oddychaniem należy niezwłocznie skontaktować się z lekarzem.

Objawy: Ręce i nogi

5/15

W przypadku miastenii gravis stopień osłabienia mięśni zależy od poziomu aktywności oraz takich czynników, jak stres, dieta i ogólny stan zdrowia. W pewnych okresach osłabienie mięśni rąk i nóg może utrudniać podnoszenie przedmiotów, wchodzenie po schodach, a nawet wstawanie. Sposób chodzenia może nawet wyglądać inaczej niż zwykle. Zazwyczaj pomaga odpoczynek.

Problemy z gruczołem grasicy

6/15

U niektórych osób z miastenią gravis grasica jest większa niż normalnie – jest to narząd znajdujący się w górnej części klatki piersiowej. Jest on częścią układu odpornościowego organizmu. W grasicy mogą również występować guzy. Na ogół są one nieszkodliwe, choć czasami mogą stać się nowotworowe.

Przyczyny

7/15

Myasthenia gravis jest chorobą autoimmunologiczną, co oznacza, że układ odpornościowy atakuje własne tkanki organizmu. Naukowcy uważają, że dużą rolę odgrywają tu geny, ale nie wiedzą, które z nich. Trwają badania nad tą tajemniczą chorobą.

Dlaczego Twój stan może się pogorszyć

8/15

Istnieje wiele czynników, które mogą pogorszyć objawy miastenii gravis, takich jak:

• Choroba

• Stres lub zmęczenie

• Ciąża lub miesiączka

• Niektóre leki, takie jak beta-blokery, glukonian chinidyny, chinina, siarczan chinidyny, fenytoina, niektóre leki znieczulające i antybiotyki

Diagnoza: Badanie

9/15

Lekarz zapozna się z historią choroby i zbada ciało pacjenta. Prawdopodobnie sprawdzi napięcie, siłę i koordynację mięśni oraz ruchy gałek ocznych. Ponieważ osłabienie jest objawem wspólnym dla wielu różnych chorób, może upłynąć trochę czasu – czasami nawet 2 lata – zanim zostanie postawiona pełna diagnoza. Dotyczy to zwłaszcza łagodnych przypadków lub sytuacji, w których osłabienie ogranicza się do zaledwie kilku mięśni.

Diagnostyka: Testy

10/15

Możliwe jest wykonanie testu z edrofonium, podczas którego pacjent otrzymuje lek łagodzący problemy z oczami, a lekarz obserwuje reakcję pacjenta. Badanie krwi może wykazać podwyższony poziom pewnych przeciwciał. Test stymulacji elektrycznej pozwala sprawdzić, jak szybko męczą się mięśnie. Badanie elektromiograficzne sprawdza sygnał z nerwów do mięśni. W tomografii komputerowej lub rezonansie magnetycznym sprawdza się, czy grasica nie jest większa niż normalnie lub czy nie ma na niej guzów. Badanie płuc może być przydatne, aby pomóc lekarzowi przewidzieć kryzys miasteniczny.

Leczenie: Chirurgia

11/15

Jeśli w grasicy znajduje się jeden lub więcej guzów, lekarz prawdopodobnie zaproponuje operację usunięcia guza lub guzów. Często powoduje to poprawę objawów i zmniejsza zapotrzebowanie na leki. Operacja często pomaga nawet wtedy, gdy nie ma guzów. Rezultaty mogą pojawić się dopiero po kilku latach. „Otwarta” operacja przeprowadzana jest przez mostek (grasica znajduje się za nim), ale w przypadku niektórych osób istnieją mniej inwazyjne opcje.

Leczenie: Leki

12/15

Lekarz może zalecić przyjmowanie

• Leki antycholinesterazowe, które poprawiają wysyłanie sygnałów do mięśni?

• Leki immunosupresyjne, które pomagają zwiększyć siłę mięśni poprzez spowolnienie lub zatrzymanie wytwarzania szkodliwych przeciwciał.

Leczenie: Terapie dożylne (IV)

13/15

Terapie dożylne polegają na dodawaniu lub usuwaniu krwi i leków przez igłę umieszczoną w żyle, zwykle w ramieniu. Zazwyczaj stosuje się je, gdy objawy nagle się nasilają. Czasami pomagają one na okres do kilku miesięcy.

• Plazmafereza usuwa osocze (część krwi) w celu pozbycia się szkodliwych przeciwciał i zastępuje je dobrym osoczem.

• Immunoglobuliny podawane dożylnie dostarczają normalnych przeciwciał, aby zmienić działanie układu odpornościowego.

• Przeciwciała monoklonalne są lekami podawanymi dożylnie i zwykle stosuje się je dopiero wtedy, gdy zawiodą inne metody leczenia.

Kto to dostanie

14/15

Najczęściej występuje u kobiet poniżej 40. roku życia i mężczyzn powyżej 60. roku życia, ale można na nią zachorować w każdym wieku, także w dzieciństwie. Choć u niemowląt występuje rzadko, zdarzają się przypadki, w których matka chora na miastenię może przekazać dziecku przeciwciała wywołujące chorobę (miastenia noworodkowa). W takich sytuacjach choroba nie jest zazwyczaj poważna, a objawy ustępują zwykle około 3 miesięcy po urodzeniu.

Outlook

15/15

Jeśli pacjent przyjmuje leki i postępuje zgodnie z zaleceniami lekarza, często można uzyskać znaczną poprawę w zakresie osłabienia mięśni i prowadzić w większości normalne życie. W niektórych przypadkach objawy mogą całkowicie ustąpić, co nazywane jest „remisją”. Lekarstwa mogą nie być już potrzebne. U około połowy osób z miastenią gravis, u których wykonano operację usunięcia grasicy, dochodzi do długotrwałej remisji.