Lekarz mówi ci.

Makrocefalia to przypadek, gdy głowa dziecka jest większa niż przeciętnie. Dowiedz się więcej o tym, co ją powoduje, czego można się spodziewać i nie tylko.

Medyczny termin określający dużą głowę to „makrocefalia”. W większości przypadków nie jest to poważny stan, więc rodzice nie muszą się nim martwić. W rzadkich przypadkach może to jednak wskazywać na inne schorzenia dziecka.

Dowiedz się więcej o makrocefalii i co ona oznacza.

Co to jest makrocefalia?

Prosta definicja słowa makrocefalia to „duża głowa”. Lekarze stawiają taką diagnozę, gdy wielkość głowy dziecka mieści się w 98. percentylu. Oznacza to, że głowa dziecka jest większa niż u 98% innych dzieci w tym samym wieku.

Czasami lekarze wykrywają makrocefalię podczas badania ultrasonograficznego przed narodzinami dziecka. W innych przypadkach jest to coś, co zauważają podczas rutynowych badań w pierwszym roku życia dziecka. Jeśli u Twojego dziecka występuje makrocefalia, pediatra może zlecić wizytę u neurologa.

Czy powinienem się martwić, jeśli moje dziecko ma dużą głowę?

Nie wszystkie przypadki makrocefalii są oznaką, że coś jest nie tak. Jedną z najczęstszych przyczyn makrocefalii jest coś, co lekarze nazywają „łagodną rodzinną makrocefalią”. Innymi słowy, duże głowy występują w Twojej rodzinie.

Lekarz może stwierdzić, że duża głowa u dziecka jest dziedziczona, mierząc głowy rodziców. Lekarz sprawdzi również główkę dziecka, a w szczególności ciemiączka (miękkie miejsca, które są normalne dla niemowląt). Jeśli wszystko jest w porządku, nie musisz nic robić. Lekarz prawdopodobnie poprosi Cię o ponowne przyjście za kilka miesięcy lub w przypadku pojawienia się innych objawów.

Objawy makrocefalii

Jeśli u dziecka występują specyficzne objawy fizyczne lub behawioralne, lekarz może być bardziej zaniepokojony. Powody do niepokoju obejmują:

• Ucisk lub wybrzuszenie miękkiego miejsca?

• Nietypowe ruchy gałek ocznych?

• Niewyjaśnione wymioty rzutowe

• Drażliwość, która z czasem się nasila

• Wysoki płacz, jakby dziecko odczuwało ból lub dyskomfort

• Opóźnienia rozwojowe

Jeśli coś jest nie tak, lekarze będą musieli najpierw ustalić, czy wielkość głowy jest spowodowana powiększeniem mózgu, nadmiarem płynu w czaszce czy przerostem kości czaszki. Aby odpowiedzieć na te pytania, lekarze przeprowadzą badania obrazowe, takie jak rezonans magnetyczny lub tomografia komputerowa. Następnie, w celu postawienia ostatecznej diagnozy, konieczne może być wykonanie badań krwi lub badań genetycznych.

Makrocefalia spowodowana wodogłowiem

Wodogłowie jest czasami nazywane „wodą w mózgu”. Odnosi się do nagromadzenia nadmiaru płynu mózgowo-rdzeniowego wokół mózgu. Czasami, gdy zdarza się to u niemowląt, nie stanowi to problemu. Lekarze nazywają to „łagodnym zbiornikiem pozaosiowym w okresie niemowlęcym” lub „łagodnym wodogłowiem zewnętrznym”. U dzieci stan ten zwykle ustępuje we wczesnym dzieciństwie. Mimo to lekarz będzie chciał Cię regularnie kontrolować, aby mieć oko na Twoje dziecko.

Zdarzają się sytuacje, w których wodogłowie jest niebezpieczne. Ciśnienie płynu może prowadzić do urazów mózgu. Twoje dziecko może wymagać operacji, aby zmniejszyć ciśnienie i ograniczyć ryzyko trwałego uszkodzenia mózgu.

Choroba genetyczna związana z makrofalią

Czasami makrocefalia jest objawem ukrytej choroby genetycznej. Niektóre z tych schorzeń obejmują:

Zespół Sotosa. Choroba ta powoduje szybki wzrost fizyczny przed urodzeniem i przez kilka pierwszych lat życia. Oprócz makrocefalii, kształt głowy jest dłuższy niż typowy. Osoby z tym schorzeniem mają również tendencję do opóźnień rozwojowych.

Zespół Cowdena. Choroba ta powoduje powstawanie na ciele człowieka nienowotworowych narośli. Osoby z zespołem Cowdena mogą mieć wysokie ryzyko zachorowania na niektóre nowotwory w późniejszym okresie życia.

Zespół Gorlina. Choroba ta, znana również jako zespół znamion podstawnokomórkowych, skutkuje dużą głową, charakterystycznymi rysami twarzy oraz wżerami na dłoniach i stopach. Zespół Gorlina powoduje łagodny rozrost guzów. U osób z tym zespołem występuje znaczne ryzyko wystąpienia raka podstawnokomórkowego skóry w młodym wieku.

Zespół kruchego X. Zespół kruchego X występuje, ponieważ organizm danej osoby nie wytwarza określonego białka potrzebnego do rozwoju mózgu. Powoduje on opóźnienia w rozwoju, trudności w uczeniu się i niepełnosprawność intelektualną oraz trudności społeczno-emocjonalne.

Takich schorzeń genetycznych nie da się wyleczyć. Zamiast tego lekarz pomoże pacjentowi radzić sobie z objawami występującymi u dziecka. Może to obejmować leczenie medyczne oraz terapię mającą na celu pomoc w leczeniu opóźnień fizycznych lub rozwojowych. Wspólnie z lekarzem można opracować plan, który będzie najlepiej odpowiadał konkretnym potrzebom dziecka. ?

Dowiedz się, co musisz wiedzieć o konkretnym myśleniu i jak rozwija się ono na różnych etapach życia.

Choć myślenie konkretne jest potrzebne, poleganie wyłącznie lub w zbyt dużym stopniu na tym stylu myślenia może utrudniać uczenie się, empatię i zdolność do nawiązywania relacji z innymi.

Myślenie konkretne a myślenie abstrakcyjne

Konkretne myślenie koncentruje się na faktach i informacjach w chwili obecnej. Ten typ myślenia jest niezbędny do opanowania, aby później móc rozwijać bardziej złożone formy myślenia, takie jak myślenie abstrakcyjne.

Myślenie abstrakcyjne sięga głębiej niż tylko do informacji fizycznych. Myślenie abstrakcyjne pozwala nam dokonywać uogólnień, rozważać koncepcje filozoficzne i „myśleć nieszablonowo”. Myślenie abstrakcyjne pomaga nam zrozumieć metafory, emocje i abstrakcyjne pojęcia, takie jak matematyka teoretyczna. Może być również niezbędne do tworzenia humoru, mówienia w przenośni, analizowania informacji i przedstawiania ich w odpowiedniej perspektywie.

Na przykład, gdybyś powiedział, że chcesz wyciągnąć do kogoś gałązkę oliwną po nieporozumieniu, osoba myśląca konkretnie skupiłaby się na gałązce oliwnej jako części drzewa oliwnego. Myśliciel bardziej abstrakcyjny zrozumiałby, że gałązka oliwna oznacza ofiarę pokoju.

Jak rozwija się myślenie konkretne

Psycholog Jean Piagets, przedstawiając etapy rozwoju poznawczego, zwraca uwagę na to, jak rozwija się i ewoluuje myślenie konkretne: „Zaczynamy myśleć konkretnie już jako niemowlęta, wykorzystując zmysły i zdolności motoryczne do poznawania świata. W wieku od 2 do 11 lat myślenie konkretne odgrywa znaczącą rolę, choć w tym czasie pojawiają się również aspekty myślenia abstrakcyjnego.

Na przykład w wieku od 2 do 7 lat dzieci zaczynają myśleć symbolicznie, co jest uważane za podstawę myślenia abstrakcyjnego. Następnie, w wieku od 7 do 11 lat, dzieci zaczynają rozwijać aspekty logicznego rozumowania, choć nadal opierają się na myśleniu konkretnym.

Ostatecznie większość ludzi rozwija myślenie abstrakcyjne w okresie dojrzewania. Umiejętność posługiwania się bardziej abstrakcyjnym rozumowaniem rozszerza się i wzmacnia, co pozwala na zdobycie umiejętności rozumienia innych, wnioskowania, analizowania i uogólniania informacji.

Kto staje się konkretnym myślicielem?

Większość ludzi w dzieciństwie i w wieku dorosłym rozwija zarówno myślenie konkretne, jak i abstrakcyjne. Jednak niektóre warunki rozwojowe i urazy zewnętrzne mogą spowodować, że ludzie będą myśleć bardziej konkretnie.

Do stanów, które mogą uniemożliwić lub opóźnić rozwój myślenia abstrakcyjnego, należą:

• Demencja

• Schizofrenia

• Uszkodzenie mózgu

• Zaburzenia ze spektrum autyzmu

• Niepełnosprawność intelektualna?

Jak bardzo dane schorzenie wpływa na zdolność myślenia danej osoby, może się różnić, szczególnie w przypadku zaburzeń ze spektrum autyzmu.

Ryzyko związane z myśleniem konkretnym

Kiedy osoby zbytnio polegają na myśleniu konkretnym, mogą mieć trudności z odnalezieniem się w pewnych sytuacjach lub zrozumieniem bardziej złożonych aspektów interakcji społecznych. Na przykład wysokofunkcjonujące osoby z autyzmem często mają problemy z poruszaniem się w kontaktach społecznych. Może to być związane z trudnościami w zastosowaniu informacji do sytuacji w życiu codziennym.

Zbytnie poleganie na konkretnym stylu myślenia również może mieć wpływ:

Empatię: Osoby myślące konkretnie mogą mieć trudności z wczuwaniem się w uczucia innych. Mogą mieć trudności z prawidłowym rozumieniem sygnałów społecznych, w tym wyrazu twarzy, tonu głosu i mowy ciała.

Elastyczność myślenia: Osoby myślące konkretnie mogą mieć trudności z zastosowaniem informacji w nowatorski lub nowy sposób. Takie podejście może prowadzić do nieporozumień z innymi, ponieważ osoby myślące konkretnie nie potrafią wyjść poza sztywną lub dosłowną interpretację.

Kreatywność: Osoby myślące konkretnie mogą mieć trudności z wykorzystaniem wyobraźni.

Osoby myślące konkretnie mogą również nie rozumieć lub błędnie interpretować pewne style komunikacji. Na przykład, sarkazm i żarty mogą być mylące, ponieważ polegają na zrozumieniu i zastosowaniu abstrakcyjnych idei lub gry słów. Metafory i analogie również mogą prowadzić do problemów, ponieważ osoby myślące konkretnie mogą interpretować wyrażenia dosłownie i nie rozumieć ich znaczenia.

Korzyści płynące z myślenia konkretnego

Większość ludzi potrzebuje kombinacji myślenia konkretnego i abstrakcyjnego, aby z powodzeniem funkcjonować w codziennym życiu. Ponadto istnieją sytuacje, w których bardziej konkretny styl myślenia może być korzystny.

Na przykład osoby wyćwiczone w stosowaniu konkretnego podejścia podczas przetwarzania traumatycznych filmów rzadziej doświadczają natrętnych wspomnień.

Sugeruje to, że osoby, które wykonują zawody regularnie narażające je na traumatyczne przeżycia, mogą odnieść korzyści z bardziej konkretnego sposobu przetwarzania informacji. Ten styl może potencjalnie stanowić element ochronny i pomóc w zapobieganiu takim problemom, jak natrętne wspomnienia i budowaniu odporności.

Pomaganie osobom cierpiącym na depresję w stosowaniu bardziej konkretnej strategii myślenia podczas przetwarzania przykrego wydarzenia może pomóc w złagodzeniu objawów. Takie podejście może pomóc w zwalczaniu tendencji do ruminacji, zamartwiania się i nadmiernego analizowania informacji.

Większość ludzi w życiu codziennym używa kombinacji myślenia konkretnego i abstrakcyjnego. Oba podejścia mają swoje zalety.

Jednak niektóre schorzenia mogą ograniczać zdolność danej osoby do rozwijania się poza konkretnym stylem myślenia. W takich sytuacjach pomocne może być komunikowanie się z nimi za pomocą konkretnych, specyficznych pojęć.

Dowiedz się, co musisz wiedzieć o angiogramie mózgowym, poznaj jego zalety, wady, ryzyko i korzyści, a także dowiedz się, jaki może mieć wpływ na zdrowie.

• angiogram lub angiografia tętnicy szyjnej

• Angiogram lub angiografia mózgowa

• Arteriogram mózgowy

Angiografia mózgowa to proces polegający na wykonaniu zdjęcia rentgenowskiego mózgu. Angiogram mózgowy oznacza samo zdjęcie rentgenowskie. Terminy te mogą być używane zamiennie.

Co to jest angiogram mózgowy?

Angiogram mózgowy jest wynikiem badania rentgenowskiego zwanego angiografią mózgową. Badanie rentgenowskie polega na sprawdzeniu naczyń krwionośnych i przepływu krwi w głowie, mózgu lub szyi przy użyciu specjalnego barwnika kontrastowego.

Jak to się robi. Do tętnicy wprowadza się cewnik. Wstrzykuje się do niego barwnik kontrastowy, który rozprzestrzenia się w krwiobiegu. Dzięki temu naczynia krwionośne są widoczne na zdjęciu rentgenowskim.

Dlaczego angiografia mózgowa?

Lekarz może zaproponować wykonanie angiografii mózgowej w celu zdiagnozowania schorzeń, zlokalizowania lub wykrycia nieprawidłowości oraz zminimalizowania powikłań przed zabiegiem operacyjnym. Procedura ta może zostać zasugerowana, jeśli poprzednie badania nie dostarczyły rozstrzygających informacji.

Wyniki. Angiografia mózgowa może ujawnić różne nieprawidłowości w naczyniach krwionośnych, takie jak:

• Wybrzuszenie lub nadmuchanie naczyń krwionośnych: tętniak

• Zwężenie naczyń krwionośnych: stenoza

• Zwężenie tętnic: miażdżyca

• Zapalenie, które powoduje zwężenie tętnic: zapalenie naczyń

• Nieprawidłowe połączenie lub splątanie naczyń: malformacja tętniczo-żylna

• Skrzep krwi: zakrzepica

• Skurcze naczyń krwionośnych: skurcz naczyń krwionośnych

• Całkowite zablokowanie naczyń krwionośnych

Nieprawidłowości naczyń krwionośnych mogą być przyczyną powikłań w mózgu. Angiografia mózgowa może również wykazać następujące objawy:

• Wzrosty i guzy

• Udar mózgu

• Opuchlizna mózgu: obrzęk

• Ciśnienie w mózgu

• Przemieszczenie tkanki mózgowej

• Płyn w mózgu: wodogłowie

Ryzyko związane z angiogramem mózgowym

Angiografia mózgowa wiąże się z dodatkowym ryzykiem związanym z promieniowaniem, w tym:

• Efekty uboczne narażenia na promieniowanie, jeśli w przeszłości wykonywano u Ciebie prześwietlenia rentgenowskie i tomografię komputerową

• Narażenie na promieniowanie w czasie ciąży może prowadzić do wad wrodzonych

• Reakcja alergiczna na barwnik kontrastowy użyty do badania

• Powikłania spowodowane stanami lub lekami wpływającymi na rozrzedzanie lub krzepnięcie krwi

Istnieje niewielkie ryzyko wystąpienia następujących poważnych powikłań dotyczących naczyń krwionośnych i mózgu:

• Omdlenia i utrata przytomności

• Przemijający atak niedokrwienny (TIA): mini udar mózgu

• Paraliż tylko jednej strony ciała: hemiplegia

• Skrzepy krwi: zator

• Krwawienie lub zasinienie w miejscu wkłucia: krwiak?

• Zakażenie

• Udar mózgu

• Utrata zdolności mówienia: afazja

Angiografia mózgowa nie jest zalecana w przypadku chorób nerek, wątroby lub tarczycy.

Jak przygotować się do angiografii mózgowej?

Lekarz wyjaśni, na czym polega angiografia mózgowa i da pacjentowi czas na zadawanie pytań. Następnie pacjent będzie musiał podpisać formularz zgody na zabieg.

Czynniki ryzyka. Należy poinformować lekarza o wszelkich alergiach i uczuleniach, ciąży, przebytych zaburzeniach krwawienia oraz o przyjmowaniu leków rozrzedzających krew. Niektóre alergie, które mogą powodować komplikacje podczas zabiegu to:

• Barwnik kontrastowy

• Jodyna

• Skorupiaki

• Wszelkie leki

• Lateks

• Taśma

• Znieczulenie?

Jedzenie i leki. Przed zabiegiem lekarz prawdopodobnie poprosi o zachowanie postu. Może także poprosić o zaprzestanie przyjmowania leków przeciwzakrzepowych (rozrzedzających krew) przed zabiegiem, aby zapobiec powikłaniom.

Lekarz może podać pacjentowi leki ułatwiające odprężenie. Należy poprosić kogoś o podwiezienie pacjenta na wizytę, ponieważ zabieg może wywołać senność.

Badania dodatkowe. Lekarz może zlecić wykonanie dodatkowych badań w celu zmniejszenia ewentualnego ryzyka podczas zabiegu angiografii mózgowej. Na przykład, może wykonać badanie krwi w celu określenia czasu potrzebnego na zakrzepnięcie krwi.

Opieka po zabiegu angiografii mózgowej

Ulga. W zależności od miejsca wstrzyknięcia, przez kilka godzin po zabiegu konieczne może być leżenie płasko na łóżku. W tym czasie lekarz może zalecić stosowanie lodu lub leków przeciwbólowych w celu złagodzenia bólu i obrzęku.

Dieta. Zazwyczaj po zabiegu można wrócić do swojej normalnej diety, chyba że lekarz zaleci inaczej. Będzie Pan/Pani zachęcany/a do picia płynów, aby usunąć barwnik kontrastowy z organizmu.

Aktywność. Zazwyczaj można powrócić do normalnej aktywności w ciągu 8 do 12 godzin. Lekarz może zasugerować, aby przez pewien czas unikać forsownych zajęć.

Kiedy należy skontaktować się z lekarzem. Niewielki siniak lub sporadyczne lekkie krwawienie w miejscu wstrzyknięcia jest normalne. Należy jednak obserwować kończyny w pobliżu miejsca wstrzyknięcia pod kątem zmian temperatury, nietypowego zabarwienia, bólu, drętwienia lub utraty sprawności. W przypadku wystąpienia którejkolwiek z tych zmian należy skontaktować się z lekarzem.

Należy również skontaktować się z lekarzem, jeśli wystąpi którykolwiek z poniższych objawów:

• Dreszcze lub gorączka

• Nasilający się ból, zaczerwienienie, obrzęk, krwawienie lub nieprawidłowy drenaż z miejsca wstrzyknięcia

• Zmiany w mowie lub widzeniu

• Zawroty głowy

• Osłabienie mięśni

• Ból w klatce piersiowej

• Trudności w oddychaniu

Choreoatetoza to zaburzenie powodujące mimowolne wiercenie się i poruszanie. Już dziś poznaj przyczyny, objawy i możliwości leczenia tego schorzenia.

Główną różnicą między pląsawicą a atetozą są ruchy, które wywołują oraz obszary ciała, których dotyczą. Pląsawica jest zwykle widoczna na dłoniach, twarzy i stopach. Pląsawica pozornie przenosi się z jednej części ciała do drugiej, co może utrudniać jej zdiagnozowanie. ??

Atetoza występuje zwykle tylko w dłoniach lub stopach. Łatwiej ją zauważyć, ponieważ jej działanie jest bardziej ciągłe. Ruchy, które wymusza, są powolne. Niektórzy lekarze twierdzą, że atetoza jest rodzajem pląsawicy.

Pląsawica i atetoza wywołują ruchy wijące się, które nie są tak powolne jak pląsawica, ale nie są też tak szybkie jak pląsawica.

Przyczyny choreoatetozy

Choreoatetoza jest tak naprawdę symptomem innego problemu. Wszystkie przyczyny choreoatetozy powodują nadmierną stymulację obszaru mózgu zwanego zwojem podstawy. Podobnie jak w przypadku wymiotów z różnych powodów, choreoatetoza jest reakcją na stres lub traumatyczne przeżycia w organizmie.

Choreoatetoza może być spowodowana przez jeden z następujących stanów:?

• Choroba Huntingtona

• Gorączka reumatyczna

• Choroba z Lyme

• Toksoplazmoza

• HIV/AIDS

• Zapalenie wsierdzia

• Syfilis

• Zapalenie opon mózgowych?

• Choroba legionistów

• Choroba Creutzfelda-Jakoba

• Choroby autoimmunologiczne (toczeń, stwardnienie rozsiane lub sarkoidoza)

• Udary mózgu

• W czasie ciąży

• Zaburzenia metaboliczne

• Zaburzenia endokrynologiczne

• Niektóre rodzaje leków

• Zatrucie tlenkiem węgla lub rtęcią

• Starość

Objawy choreoatetozy

Jeśli masz stałe, niekontrolowane, niewygodne i osłabiające ruchy, może to być znak, że cierpisz na choreoatetozę. Należy pamiętać, że choreoatetoza ma charakter ciągły.

Często ludzie opisują ruchy w choreoatetozie jako przypominające taniec lub drżące. Może się wydawać, że grasz na pianinie lub odczuwasz ból.

U pacjenta mogą występować:?

Problemy z chwytem. Możesz próbować chwycić się czegoś, podczas gdy Twoje palce mimowolnie otwierają się i zamykają w kółko.

Trudności z kontrolowaniem języka. Kiedy próbujesz wysunąć język z ust, on po prostu wyślizguje się z ust.

Można również:

• niewyraźną mowę

• Bóle głowy i drgawki.

Leczenie choreoatetozy

Jeśli choreoatetoza jest spowodowana chorobą podstawową, lekarz przepisze odpowiednie lekarstwo. Jeśli choreoatetoza jest spowodowana przyjmowanym lekiem, lekarz zmieni dawkę leku lub zmieni lek.

W niektórych przypadkach choreoatetoza nie jest na tyle ciężka, aby utrudniać codzienne życie. W takim przypadku leczenie może nie być konieczne.

Innym sposobem leczenia, który może zalecić lekarz, jest głęboka stymulacja mózgu. Jest ona przeznaczona dla osób z ciężką choreoatetozą, które próbowały już kilku innych metod leczenia. Jest to nowsza metoda leczenia i uważana jest za eksperymentalną.

Często leki stosowane w leczeniu choreoatetozy są bardzo specjalistyczne i psychoaktywne. Należy poinformować lekarza, jeśli w przeszłości występowały u pacjenta lęki, depresja lub inne problemy psychiczne.

Jak zapobiegać choreoatetozie?

Wielu przyczynom choreoatetozy, takim jak choroba Huntingtona, podeszły wiek czy toczeń, nie można zapobiec. Lepiej jest myśleć o zapobieganiu choreoatetozie jak o ogólnym dbaniu o zdrowie. ?

Upewnij się, że regularnie korzystasz z opieki medycznej, zwłaszcza jeśli cierpisz na poważną chorobę podstawową, która może wpływać na mózg i ciało w stopniu powodującym choreoatetozę.

Dowiedz się, co musisz wiedzieć o zaburzeniach mowy, różnych rodzajach i jak mogą one wpływać na Twoje życie.

Zaburzenia te mogą powodować frustrację i zakłopotanie u osoby na nie cierpiącej.

Co to jest upośledzenie mowy?

Osoby z zaburzeniami mowy mają trudności z wymawianiem różnych dźwięków mowy. Mogą one zniekształcać brzmienie niektórych słów, a inne dźwięki całkowicie pomijać.

Istnieją trzy ogólne kategorie zaburzeń mowy:

• Zaburzenia płynności. Ten typ można opisać jako nietypowe powtarzanie dźwięków lub rytmu.

• Zaburzenia głosu. Zaburzenia głosu oznaczają, że pacjent ma nietypowy ton głosu. Może to być nietypowa wysokość, jakość, rezonans lub głośność.

• Zaburzenia artykulacji. Jeśli masz zaburzenia artykulacji, możesz zniekształcać niektóre dźwięki. Możesz również całkowicie pomijać dźwięki.

Jąkanie, inaczej jąkanie, jest powszechnym zaburzeniem płynności mowy, które dotyka trzech milionów Amerykanów. Dotyka ono zazwyczaj małe dzieci, które dopiero uczą się mówić, ale może trwać także w dorosłym życiu.

Zaburzenia mowy i zaburzenia językowe to dwa słowa, które często używane są zamiennie, ale są to dwa bardzo różne rodzaje problemów.

Mowa oznacza mówienie. Wykorzystuje się w niej mięśnie szczęki, języka, warg i strun głosowych. Język to zestaw słów i symboli służących do przekazywania wiadomości. Zaburzenia języka i mowy mogą występować oddzielnie lub w tym samym czasie.

Rodzaje zaburzeń mowy

Zaburzenia mowy mogą rozpocząć się w dzieciństwie i trwać przez cały okres dorosłości. Inne mogą wystąpić w wyniku urazów lub zdarzeń medycznych, takich jak udar mózgu.

Istnieją następujące rodzaje zaburzeń mowy:

• Dziecięca apraksja mowy. Może wystąpić u dzieci, które zaczynają mówić. Sygnały mózgowe nie komunikują się z ustami, więc dziecko nie może poruszać wargami i językiem w sposób, w jaki powinno.

• Dyzartria. Ten rodzaj zaburzeń mowy występuje, gdy mięśnie, których używasz do mówienia, są zbyt słabe i nie mogą prawidłowo tworzyć słów.

• Orofacjalne zaburzenia miofunkcjonalne (OMD). OMD charakteryzują się nieprawidłowym wzorcem użycia mięśni twarzy. OMD zaburza sposób, w jaki używane są mięśnie twarzy, w tym język. Osoby cierpiące na OMD mogą również mieć trudności z oddychaniem przez nos.

• Zaburzenia dźwięków mowy. To normalne, że dzieci mają problemy z wymawianiem niektórych dźwięków, kiedy uczą się mówić. Jednak po ukończeniu czwartego lub piątego roku życia ciągłe nieprawidłowe wymawianie może być sygnałem problemu. Problem ten może trwać do dorosłości, a u niektórych osób występuje po udarze mózgu.

• Jąkanie. Jąkanie może oznaczać mimowolne powtarzanie słów lub dźwięków takich jak uh i um (dysfluencje). Jąkanie może być nasilone przez silne emocje lub stres.

• Głos. Zaburzenia głosu mogą oznaczać, że straciłeś głos, ponieważ za bardzo go nadwyrężałeś. Może też oznaczać m.in. przewlekły kaszel lub paraliż strun głosowych.

Problemy zdrowotne wpływające na zaburzenia mowy

Poza dziecięcymi zaburzeniami mowy istnieje wiele innych powodów, dla których można je mieć w wieku dorosłym. Mogą one powstać w wyniku traumatycznego wydarzenia, choroby lub operacji.

Dyzartria, afazja i zaburzenia głosu mogą wystąpić w wieku dorosłym i są zwykle spowodowane tymi zdarzeniami medycznymi.

Afazja. Afazja to utrata zdolności rozumienia słów, zarówno mówionych, jak i pisanych. Istnieje wiele rodzajów afazji. Może wystąpić po udarze mózgu lub w przypadku guza w części mózgu, w której przetwarzany jest język.

Problemy medyczne, które mogą powodować afazję:

• Demencja

• Uraz głowy

• Udar mózgu

• Przemijający atak niedokrwienny (TIA)

• Guz mózgu

• Choroba Alzheimera

Dysartria. Dyzartria jest zwykle spowodowana zaburzeniami nerwowymi. Cierpiąca na nią osoba traci zdolność do wydawania pewnych dźwięków lub może mieć słabą wymowę. Może również wpływać na zdolność kontrolowania języka, krtani, warg i strun głosowych.

Problemy medyczne, które mogą powodować dyzartrię:

• Urazy twarzy

• Uraz głowy

• Choroby, które wpływają na układ nerwowy

• Udar mózgu

• Skutki uboczne stosowania niektórych leków

• Zatrucie alkoholowe

• Demencja

• Protezy zębowe, które nie pasują prawidłowo

• Przemijający atak niedokrwienny (TIA)?

Zaburzenia głosu. Wydarzenia traumatyczne lub ekstremalne obciążenie strun głosowych mogą spowodować utratę głosu lub zaburzenia głosu. Choroby również mogą wpływać na brzmienie głosu.

Nowotworowe lub nienowotworowe narośla lub guzki na strunach głosowych mogą powodować, że głos brzmi inaczej.

Zrozumienie zaburzeń mowy

Zaburzenia mowy mogą być bardzo frustrującym i wstydliwym doświadczeniem dla osoby, która ich doświadcza. Ważne jest, aby podczas porozumiewania się być cierpliwym i wyrozumiałym.

Wypróbuj poniższe wskazówki, aby poprawić komunikację i stworzyć akceptujące środowisko z osobą z wadą wymowy:

• Mów powoli i używaj gestów ręką

• Miej pod ręką długopis i kartkę papieru na wypadek, gdyby były potrzebne do komunikacji

• Utrzymuj spokojne otoczenie, wolne od stymulujących dźwięków

• Podczas mówienia używaj prostych zwrotów

• Używaj swojego normalnego tonu głosu

Konsultacja ze specjalistą w zakresie zdrowia psychicznego może pomóc w radzeniu sobie z uczuciem złości i depresji, które mogą towarzyszyć zaburzeniom mowy.

Dowiedz się więcej o beriberi, jej przyczynach, objawach oraz o tym, kiedy może być niebezpieczna.

Choroba ta jest rzadka w krajach zachodnich, gdzie większość ludzi otrzymuje wystarczającą ilość tiaminy w diecie, ale w innych częściach świata jest ona stosunkowo powszechna.

W leczeniu beriberi lekarze zazwyczaj skupiają się na przywróceniu odpowiedniej ilości tiaminy w diecie, ale poważniejsze przypadki mogą wymagać szeroko zakrojonej interwencji medycznej. Beriberi może być niebezpieczna w zaawansowanym stadium, powodując nawet niewydolność serca lub paraliż mięśni, dlatego ważne jest, aby leczyć jej niedobór, zanim się pogorszy.

Kto jest najbardziej narażony na Beriberi?

Jeśli stosujesz urozmaiconą i zdrową dietę, prawdopodobnie nie musisz się martwić, że zostaniesz zdiagnozowany jako chory na beriberi. Osoby, które piją dużo alkoholu lub zmagają się z uzależnieniem od niego, są bardziej narażone na niedobór tiaminy. Nadmiar alkoholu może zaburzać zdolność organizmu do przyswajania tiaminy.

Inne osoby o podwyższonym ryzyku zachorowania na beriberi to:?

• Dzieci karmione piersią, których matki mają niedobór tiaminy

• Osoby stosujące dietę wysokowęglowodanową, zwłaszcza z węglowodanami rafinowanymi

• Osoby wykonujące bardzo dużą ilość ćwiczeń fizycznych?

• Osoby z nadczynnością tarczycy, która może uniemożliwiać wchłanianie tiaminy

• Osoby z pewnymi problemami trawiennymi, które mogą zaburzać wchłanianie składników odżywczych, zwłaszcza z wiekiem?

• Osoby z wysokim poziomem stresu

Ryzyko beriberi może wzrosnąć, jeśli pacjent jest dializowany lub przyjmuje leki moczopędne. Lekarze zazwyczaj monitorują poziom tiaminy podczas tych terapii.

Objawy Beriberi

Istnieją dwa rodzaje beriberi, które wpływają na różne części ciała. Oba mogą być niebezpieczne:?

• Mokra beriberi wpływa na układ sercowo-naczyniowy. Ponieważ wiąże się z funkcjonowaniem serca, stanowi zagrożenie życia i wymaga natychmiastowego leczenia.

• Sucha beriberi może uszkodzić ośrodkowy układ nerwowy (OUN). Zaburza funkcjonowanie motoryczne (ruchy mięśni). Może również powodować upośledzenie odruchów i drętwienie kończyn, ale na ogół jest łatwiejsza do leczenia niż beriberi, która wpływa na serce.

Do innych możliwych objawów beriberi należą:?

• Osłabienie i utrata mięśni

• Dezorientacja umysłowa

• Mrowienie lub utrata czucia w palcach rąk lub stóp?

• Zmęczenie

• Szybkie bicie serca

• Ból w klatce piersiowej

• Nudności lub wymioty

• Gorączka

Jeśli nie zwróci się uwagi na te objawy, beriberi może przekształcić się w zespół Korsakoffa, czyli rodzaj encefalopatii, która oznacza uszkodzenie lub chorobę mózgu. Rozległe uszkodzenia części mózgu, zwłaszcza wzgórza i podwzgórza, mogą powodować poważną dezorientację i utratę pamięci, co jest jednym z głównych objawów zespołu Korsakoffa.

Jest to rzadki, ale poważny stan i nie jest odwracalny po wystąpieniu uszkodzenia. Ważne jest, aby jak najszybciej zgłosić się do lekarza, gdy tylko pojawią się pierwsze objawy niedoboru tiaminy, aby uniknąć możliwości rozwinięcia się tego stanu do zespołu Korsakoffa. ?

Leczenie Beriberi

Właściwe odżywianie jest pierwszą linią obrony przed beriberią. Po zdiagnozowaniu beriberi i przy założeniu, że nie jest ona zbyt zaawansowana, lekarze starają się skorygować jej niedobór, zalecając dietę bogatą w tiaminę. Oznacza to dodanie do codziennej diety większej ilości następujących produktów:?

• Płatki śniadaniowe wzbogacone w tiaminę

• Wzbogacony w tiaminę ryż lub makaron

• Ziarna słonecznika

• Fasola

• Fasola zielona

• Wieprzowina

• Ryby

• Jogurt

Zaawansowane przypadki beriberi wymagają czegoś więcej niż tylko zmiany diety. Przepisuje się pewne rodzaje leków. Codzienne wlewy tiaminy, podawane doustnie lub dożylnie nawet trzy razy dziennie, okazały się skuteczne w leczeniu beriberi.

Nawet jeśli beriberi rozwinie się do poziomu medycznego zagrożenia, tak jak w przypadku mokrej beriberi, sytuacja może być szybko opanowana dzięki szybkiej interwencji.

Zapobieganie beriberi

Zapobieganie beriberi polega na stosowaniu odpowiedniej diety. Brak tiaminy, czyli witaminy B1, w diecie prowadzi do beriberii, niezależnie od miejsca na świecie, w którym żyjesz. Potrzebujesz codziennej dawki pokarmów bogatych w tiaminę, co można łatwo osiągnąć stosując zróżnicowaną dietę. Twój organizm magazynuje tiaminę w wątrobie, ale nie jest to wystarczająca ilość, aby zapobiec jej niedoborom.

Zalecane dzienne spożycie tiaminy (RDA) wynosi 1,2 miligrama dla mężczyzn i 1,1 miligrama dla kobiet. RDA w czasie ciąży wzrasta do 1,4 miligrama, aby uwzględnić zwiększone ryzyko niedoboru w tym okresie. Ilość tę można osiągnąć spożywając 100 gramów ziaren słonecznika, co stanowi około 1,5 miligrama.

Dowiedz się, co naukowcy wiedzą na temat łaskotania stóp i problemów zdrowotnych, jakie mogą wystąpić w związku z tą dolegliwością.

Dwa rodzaje łaskotek

Naukowcy twierdzą, że istnieją dwa sposoby łaskotania naszego ciała. Pierwszy sposób to taki, który może wywołać śmiech, kiedy ktoś wywiera powtarzający się, głęboki nacisk na określone części ciała. Naukowcy uważają, że naczelne również łaskoczą się nawzajem i śmieją się, gdy są łaskotane.

Inny rodzaj łaskotania ma miejsce, gdy coś lekko dotyka Twojej skóry, np. źdźbło trawy lub mały owad. Ten rodzaj łaskotania często sprawia, że ludzie mają ochotę się podrapać. Zazwyczaj nie wywołuje to śmiechu, z wyjątkiem sytuacji, gdy łaskocze się stopy.

Eksperci nie wiedzą dokładnie, dlaczego ludzie mają łaskotki, ale mają swoje teorie. Niektórzy naukowcy uważają, że łaskotanie jest odruchem ochronnym. Odruch to czynność, którą wykonujemy automatycznie, bez zastanowienia.

Teoria odruchu. Łaskotanie często powoduje, że próbujemy osłonić lub poruszyć łaskotaną część ciała. Odruch ten mógł wykształcić się w toku ewolucji jako sposób ochrony wrażliwych miejsc na naszym ciele, takich jak brzuch, pachy i stopy.

Każdy z tych obszarów jest niezwykle ważny, jeśli zostaniesz zaatakowany. W brzuchu mamy wiele ważnych narządów, w pachach znajdują się główne tętnice, a stopy są nam potrzebne do ucieczki przed niebezpieczeństwem.

Teoria więzi rodzicielskiej. Ponieważ łaskotanie tak często zdarza się między dziećmi a dorosłymi, niektórzy naukowcy zaproponowali, że łaskotki powstały jako sposób nawiązywania przez rodziców więzi z niemowlętami.

Przyczyny łaskotania stóp

Jedną z przyczyn łaskotania stóp jest fakt, że mają one gęściej upakowane receptory nerwowe niż większość innych miejsc na ciele. W stopie można znaleźć nawet 8000 zakończeń nerwowych. Ta ogromna ilość nerwów sprawia, że stopy są bardziej wrażliwe niż inne części ciała, a także bardziej łaskoczące.

Problemy zdrowotne związane z łaskotliwymi stopami

Niektórzy ludzie nie mają łaskotliwych stóp. W niektórych przypadkach brak łaskotek może wskazywać na ukryte schorzenie. Na przykład niektóre osoby chore na cukrzycę nie mają łaskotliwych stóp.

Dzieje się tak dlatego, że receptory nerwowe w ich stopach zostały uszkodzone i nie przesyłają już informacji sensorycznych do mózgu.

Inne problemy zdrowotne, których objawem mogą być niemiłosiernie łaskoczące stopy, to zespół metaboliczny i niektóre nowotwory.

Korzyści zdrowotne

Osoby z łaskotkami w stopach, które śmieją się i czerpią z tego przyjemność, mogą odnieść korzyści zdrowotne. Śmiech pomaga chronić serce, ponieważ obniża poziom stresu, który może powodować uszkodzenie mięśni serca i naczyń krwionośnych.

Śmiech spala również kalorie. Na każde 15 minut spędzone na śmiechu organizm spala od 10 do 40 kalorii.

Jeśli lekarz stwierdzi, że konieczne jest wykonanie nakłucia rdzenia kręgowego, oto kilka powodów – i czego możesz się spodziewać po tym zabiegu.

1/12

Procedura ta, zwana czasem nakłuciem lędźwiowym, polega na pobraniu przez lekarza za pomocą igły próbki płynu z dolnej części kręgosłupa (na plecach) w celu sprawdzenia, czy nie występują objawy choroby. Lekarze mogą również wykorzystywać tę procedurę do podawania środków znieczulających, leków zwalczających zarazki lub chemioterapii w leczeniu raka.

Co to jest badanie?

2/12

Najczęstszym powodem wykonywania punkcji kręgosłupa jest badanie w kierunku określonych schorzeń i urazów, takich jak:?

• Zapalenie mózgu (obrzęk tkanki mózgowej)

• Zapalenie opon mózgowych (obrzęk cienkiej tkanki, która pokrywa rdzeń kręgowy i mózg)?

• Krwawienie w mózgu

• Demencja, w tym choroba Alzheimera

• Choroby autoimmunologiczne, takie jak stwardnienie rozsiane i zespół Guillain-Barr

• Zapalenie rdzenia kręgowego (zapalenie rdzenia kręgowego)

• Leukemia (nowotwór krwi)

Before Your Spinal Tap

3/12

Lekarz przeprowadzi badanie fizykalne i zapyta o historię choroby. Może zbadać ciśnienie wewnątrz głowy, a także zdolność organizmu do krzepnięcia krwi, co jest ważne dla bezpiecznego przeprowadzenia zabiegu. Należy powiedzieć lekarzowi o wszystkich przyjmowanych lekach i suplementach, zwłaszcza o lekach rozrzedzających krew, takich jak aspiryna czy warfaryna. Lekarz poinformuje Cię o przyczynach zabiegu i może poprosić o podpisanie formularza zgody.

Gdzie się to robi?

4/12

Zabieg nakłucia kręgosłupa można wykonać w gabinecie lekarskim lub w szpitalu. Zwykle możesz opuścić szpital tego samego dnia, chyba że jesteś już w nim hospitalizowany z innego powodu. Lekarz może przeprowadzić zabieg przy łóżku pacjenta, a czasem w specjalnym pomieszczeniu wyposażonym w aparat rentgenowski z obrazem wideo, który pomaga w prowadzeniu igły (fluoroskopia lub prowadzenie fluoroskopowe).

Przygotowanie do nakłucia kręgosłupa

5/12

Zdejmiesz ubranie i wszelką biżuterię, która mogłaby przeszkadzać, a następnie założysz fartuch medyczny otwarty z tyłu. Przed zabiegiem będziesz chciał się wysikać, jeśli będzie to konieczne. Pracownicy służby zdrowia oczyszczą obszar u podstawy kręgosłupa płynem antyseptycznym i znieczulą go za pomocą kremu lub zastrzyku pod skórę. W celu uspokojenia nerwów i złagodzenia bólu może zostać podany środek uspokajający w tabletce lub przez igłę w ramieniu.

Stymulacja kręgosłupa Pozycja ciała

6/12

Lekarz może poprosić pacjenta o położenie się na boku na łóżku lub stole do badań, z kolanami przyciągniętymi do brzucha i brodą przy klatce piersiowej. Ma to na celu ułożenie pacjenta w stabilnej pozycji, która pomoże poszerzyć przestrzenie między kręgami, w które lekarz wbija igłę. Można też usiąść na brzegu płaskiej powierzchni i przewiesić ramiona przez stół przed sobą. To również pomaga w wydłużeniu kręgosłupa i utrzymaniu nieruchomej pozycji podczas zabiegu.

Wprowadzanie igły do nakłucia kręgosłupa

7/12

Po przygotowaniu, znieczuleniu i ułożeniu pacjenta w odpowiedniej pozycji lekarz wprowadzi cienką, pustą w środku igłę, zwykle pomiędzy trzecim i czwartym lub czwartym i piątym kręgiem (kośćmi kręgosłupa). Igła zostanie wbita na głębokość od 3 do 4 centymetrów, aby dostać się do płynu mózgowo-rdzeniowego. Możesz poczuć lekkie ukłucie, ale ważne jest, abyś nie ruszał się z miejsca.

Podczas zabiegu

8/12

Po wprowadzeniu igły płyn mózgowo-rdzeniowy powinien zacząć powoli wypływać z powrotem przez igłę do sterylnego pojemnika – około łyżki stołowej na potrzeby badania. Ponadto przez tę samą igłę lekarz może wstrzyknąć wszelkie leki lub środki znieczulające, które mogą być potrzebne. Następnie lekarz usuwa igłę i zakłada opatrunek na miejsce wstrzyknięcia, często uciskając je, aby ułatwić gojenie. Od początku do końca zabieg trwa około 15 minut.

Po zabiegu nakłucia kręgosłupa

9/12

Personel medyczny prawdopodobnie poprosi Cię o leżenie płasko przez godzinę lub dłużej po zabiegu, aby zmniejszyć bóle głowy, które często występują po zabiegu nakłucia kręgosłupa. Powinien być Pan/Pani w stanie przewracać się z boku na bok pod warunkiem, że będzie Pan/Pani trzymał/a głowę w dole, a w razie potrzeby pielęgniarka pomoże Panu/Pani wysikać się na leżąco. Po zabiegu pacjent prawdopodobnie pozostanie w miejscu opieki przez 1 do 4 godzin. Picie dodatkowych płynów pomoże Twojemu organizmowi rozpocząć wymianę płynu mózgowo-rdzeniowego pobranego podczas zabiegu nakłucia kręgosłupa.

W domu

10/12

Lekarz prawdopodobnie zaleci, aby przez około 24 godziny po zabiegu nie przemęczać się. Pomocne może być także spędzanie większej ilości czasu w domu na plecach, aby zapobiec problemom związanym z bólem głowy. W przypadku zauważenia jakichkolwiek dolegliwości należy niezwłocznie skontaktować się z lekarzem:

• Ból i obrzęk w miejscu wstrzyknięcia

• Krew sącząca się w miejscu wstrzyknięcia

• Problemy z siusianiem

• Drętwienie lub mrowienie w nogach

• Ból głowy, szczególnie długotrwały, pojawiający się przy zmianie pozycji lub silny

Ryzyko związane z kręgosłupem

11/12

Poważne powikłania zdarzają się rzadko. Jeśli igła trafi w korzeń nerwowy, może pojawić się strzelający ból, który jednak powinien szybko ustąpić. Bóle głowy, mdłości, niskie ciśnienie krwi i przyspieszony puls mogą utrzymywać się przez kilka dni. W rzadkich przypadkach może dojść do zapalenia, krwawienia lub zakażenia, które wymagają leczenia w szpitalu.

Wyniki badania płynu mózgowo-rdzeniowego

12/12

Płyn mózgowo-rdzeniowy (CSF) jest zwykle przejrzysty. Zmętniony lub krwisty płyn mózgowo-rdzeniowy może być oznaką obrzęku lub krwawienia w mózgu. Pewne białka w płynie mogą być oznaką demencji, a bakterie – poważnej infekcji. Inne wyniki mogą sugerować chorobę autoimmunologiczną, taką jak stwardnienie rozsiane, lub niektóre nowotwory. Tylko lekarz może podać powód wykonania badania i wyjaśnić jego wyniki.