Lekarz mówi ci.

Dowiedz się, co powinnaś wiedzieć o mastektomii oszczędzającej skórę i jej wpływie na Twoje zdrowie.

Podczas konwencjonalnej mastektomii w celu leczenia raka piersi usuwa się całą tkankę piersi. Mastektomia z oszczędzeniem skóry to nowsza technika, która ma na celu zachowanie jak największej ilości skóry.

Główną zaletą tej procedury jest to, że chirurg nie musi używać skóry z innych części ciała podczas rekonstrukcji piersi. Skóra z innych części ciała może mieć inną grubość, fakturę i kolor w porównaniu ze skórą piersi.

Mastektomia oszczędzająca skórę zapewnia bardziej realistyczny wygląd.

Co to jest mastektomia?

Mastektomia polega na chirurgicznym usunięciu całej piersi. Istnieje kilka różnych rodzajów mastektomii:?

• Mastektomia całkowita (prosta): usuwa się pierś i wyściółkę mięśnia piersiowego.

• Zmodyfikowana radykalna mastektomia: usuwa się pierś, wyściółkę mięśni klatki piersiowej oraz węzły chłonne pod pachą.

• Mastektomia oszczędzająca skórę

• Mastektomia oszczędzająca brodawkę sutkową: Jest to mastektomia oszczędzająca skórę, która zachowuje otoczkę i brodawkę sutkową.

Mastektomia może być konieczna, gdy:

• Masz w piersi złogi wapnia (mikrozwapnienia), które są rozległe i rakowe?

• Masz dwa lub więcej guzów w różnych miejscach piersi

• Jesteś w ciąży i obawiasz się, że radioterapia może mieć wpływ na Twoje nienarodzone dziecko

• Przeszłaś wcześniej radioterapię w okolicy piersi, a rak piersi powrócił

• cierpisz na chorobę tkanki łącznej, taką jak toczeń lub twardzina, z powodu której możesz nie tolerować skutków ubocznych napromieniania skóry po lumpektomii?

• Masz dużego guza. Jeśli zostaniesz poddany lumpektomii, może nie pozostać wystarczająco dużo zdrowej tkanki, aby uzyskać dobry efekt kosmetyczny.

• Masz mutację genu, która wiąże się z wysokim ryzykiem zachorowania na raka piersi

• Miałeś częściową mastektomię (lumpektomię), ale rak nadal występuje na obrzeżach miejsca operowanego?

Czy każdy może poddać się mastektomii oszczędzającej skórę?

U większości osób można przeprowadzić mastektomię oszczędzającą skórę, ale nie jest ona zalecana w przypadku braku natychmiastowej rekonstrukcji piersi, ponieważ pozostała skóra może się fałdować i kurczyć.

Nie jest to również zalecane w przypadku komórek nowotworowych znajdujących się blisko skóry lub gdy nowotwór obejmuje skórę. Na przykład jeśli masz zapalnego raka piersi, nie jesteś dobrą kandydatką do mastektomii oszczędzającej skórę.

Czy mastektomia oszczędzająca skórę grozi nawrotem raka piersi?

Ponieważ w przypadku mastektomii oszczędzającej skórę usuwa się mniej skóry niż w przypadku konwencjonalnej mastektomii, możesz obawiać się, że rak piersi powróci. Kilka badań wykazało jednak, że mastektomia z oszczędzeniem skóry nie wiąże się z większym ryzykiem nawrotu choroby.

W jednym z badań wykazano niższe ryzyko nawrotu choroby. Na 435 osób poddanych mastektomii stwierdzono, że miejscowy nawrót raka nastąpił po 4,8% mastektomii oszczędzających skórę. W przypadku mastektomii nie oszczędzających skóry nawrót miejscowy wystąpił u 9,5% osób.

Jak wykonuje się mastektomię oszczędzającą skórę?

Chirurg usunie brodawkę sutkową i otoczkę, a także bliznę po biopsji. Przez mały otwór usunie tkankę piersi. Chirurg zachowa tak dużo skóry piersi, jak to tylko możliwe. Pozostałą skórę wykorzysta do rekonstrukcji piersi.

Jak wykonuje się rekonstrukcję piersi po mastektomii oszczędzającej skórę?

Istnieje kilka różnych możliwości rekonstrukcji piersi po mastektomii oszczędzającej skórę.

Rekonstrukcja z użyciem płata TRAM: Podczas tej operacji chirurg pobierze tłuszcz, mięśnie i skórę z brzucha, tuż poniżej pępka. Zostaną one wykorzystane do rekonstrukcji piersi. Wykorzystanie tkanek własnego ciała sprawia, że zrekonstruowana pierś jest miękka i naturalna.

Kandydatką do rekonstrukcji płatem TRAM może nie być osoba, która przeszła operację brzucha lub nie ma nadmiaru tkanki brzusznej.

Rekonstrukcja z użyciem płata DIEP (Deep inferior epigastric perforator): W tej procedurze wykorzystuje się skórę i tkankę tłuszczową z podbrzusza. W przeciwieństwie do płata TRAM nie wykorzystuje się mięśni, ale jest to również dłuższa i bardziej skomplikowana operacja ze względu na stosowane procedury mikronaczyniowe.

Rekonstrukcja płatem z mięśnia latissimus: W tej metodzie do rekonstrukcji piersi wykorzystuje się implant i mięsień latissimus z pleców.

Ilość tkanki miękkiej w mięśniu latissimus jest ograniczona, dlatego aby nadać piersiom większą objętość, zwykle potrzebny jest implant. Tkanka mięśniowa jest umieszczana nad implantem, dzięki czemu pierś wygląda bardziej naturalnie.

Po zabiegu pozostanie znacznie mniejsza blizna na piersi, ale długa blizna na plecach.

Czego mogę się spodziewać po mastektomii oszczędzającej skórę?

Rekonwalescencja po mastektomii oszczędzającej skórę jest taka sama jak po mastektomii konwencjonalnej. Oto, czego można się spodziewać po mastektomii:

Po mastektomii pacjentka może pozostać w szpitalu przez kilka dni. Jeśli wykonano mastektomię i rekonstrukcję, pobyt może być dłuższy.

W okolicy pachy lub piersi mogą być założone dreny chirurgiczne. Kilka razy dziennie będziesz musiała usuwać płyn z drenów. Te dreny mogą pozostać założone do pierwszej wizyty kontrolnej, około jednego do dwóch tygodni po operacji.

Do czasu usunięcia szwów i drenów należy brać kąpiele z gąbką.

Powrót do zdrowia po operacji wymaga czasu, dlatego przez pierwsze kilka tygodni należy pozwolić sobie na dodatkowy odpoczynek. Należy pozwolić rodzinie i przyjaciołom pomagać w domu, zapewnić opiekę nad dziećmi i robić zakupy.

Twój zespół medyczny może nauczyć Cię kilku ćwiczeń, które zapobiegną sztywności ramienia i barku. Ćwiczenia te należy wykonywać regularnie. Być może będziesz musiał unikać niektórych ćwiczeń do czasu usunięcia drenów chirurgicznych.

Zanim będziesz mogła nosić biustonosz, miejsce operacji musi się zagoić. Zapytaj swojego lekarza, jak długo trzeba będzie czekać.

Dowiedz się, co powinnaś wiedzieć o śluzowatym (koloidalnym) raku piersi, poznaj przyczyny, objawy i możliwości leczenia.

Śluzowaty rak piersi to rzadki rodzaj raka, stanowiący mniej niż 2% wszystkich przypadków raka piersi. Jest to inwazyjny przewodowy rak piersi.

Śluzowy lub koloidowy rak piersi działa w podobny sposób jak inne inwazyjne przewodowe raki piersi. Rozpoczyna się w przewodzie mlecznym piersi, a następnie rozprzestrzenia się na inne tkanki.

Na szczęście komórki nowotworu śluzowatego są mniej agresywne niż komórki innych rodzajów inwazyjnego raka przewodowego, a komórki te dobrze reagują na leczenie. Wyniki leczenia śluzowatego raka piersi są lepsze niż w przypadku innych typowych rodzajów inwazyjnego raka przewodowego.

Co to jest śluzowaty rak piersi?

Rak śluzowy, zwany także rakiem koloidalnym, jest rzadkim typem raka piersi. Rozwija się w przewodzie mlecznym i rozprzestrzenia się na inne tkanki.

Guz składa się z nieprawidłowych komórek, a w tym typie raka piersi komórki te unoszą się w mucynie, która jest podstawowym składnikiem śluzowatej substancji zwanej śluzem.

Śluz jest zwykle obecny w wyściółce wewnętrznej powierzchni naszego ciała. Dotyczy to głównie przewodu pokarmowego, płuc, wątroby i innych ważnych narządów. Śluz jest także wytwarzany przez wiele komórek nowotworowych, w tym komórki raka piersi.

Jedną z głównych przyczyn raka piersi jest to, że śluz zaczyna otaczać komórki nowotworowe jako część guza. Jeśli przyjrzeć się temu pod mikroskopem, można zauważyć, że komórki nowotworowe rozprzestrzeniają się w zbiornikach śluzu.

Według badań, tylko 2% do 3% inwazyjnych raków piersi to raki czysto śluzowe. Oznacza to, że rak śluzowy jest jedynym nowotworem występującym w obrębie guza.

Z drugiej strony, około 5% inwazyjnych raków piersi wskazuje na obecność elementów śluzowatych w ich obrębie.

Jakie są czynniki ryzyka wystąpienia śluzowatego raka piersi?

Rak śluzowaty dotyczy głównie kobiet i jest bardzo rzadki u mężczyzn.

Śluzowy rak piersi może być zdiagnozowany na każdym etapie życia kobiety. Najczęściej dotyka on kobiet po osiągnięciu menopauzy. Średni wiek, w którym diagnozuje się pacjenta, to 60. lub 70. rok życia.

Jakie są objawy śluzowatego raka piersi?

Nowotwory piersi zwykle nie dają początkowo żadnych objawów. Rak śluzowaty również nie daje żadnych objawów na początku, ale z czasem możesz zacząć dostrzegać w piersi guzek, który staje się na tyle duży, że można go zobaczyć.

Możesz nawet wyczuć ten guzek podczas samobadania lub w czasie wizyty u lekarza. Średni rozmiar raka śluzowatego wynosi około 3 centymetrów (cm), ale u niektórych osób guzek może być nieco mniejszy lub większy.

Jak rozpoznaje się raka śluzowatego?

Aby zdiagnozować raka śluzowatego, lekarz wykonuje wiele czynności, m.in:

Badanie fizykalne

Lekarz fizycznie bada pierś, aby zidentyfikować guzek. Możesz go również wyczuć podczas samobadania.

Mammografia?

Następnie lekarz szuka śladów raka w innych częściach piersi. Wykona przesiewowe badanie mammograficzne, aby wykryć lokalizację guza. Rak śluzowaty zwykle wygląda jak nienowotworowy guzek w piersi.

Rak śluzowaty ma dobrze zaznaczone krawędzie, które uciskają pobliskie tkanki piersi, ale nie rośnie ani nie narusza tych tkanek. Ten typ nowotworu nie ma również zwapnień, czyli złogów wapnia, które pojawiają się w postaci białych plamek.

Ultrasonografia

Dzięki temu lekarz uzyskuje wyraźny obraz tkanek piersi.

Obrazowanie metodą rezonansu magnetycznego (MRI)?

Rezonans magnetyczny daje wyraźniejszy obraz piersi w celu sprawdzenia innych obszarów zaatakowanych przez raka.

Biopsja

W tym procesie lekarz wykonuje małe nacięcie, aby wyjąć guz. Może także użyć igły do pobrania próbek tkanki z wątpliwych obszarów i zbadania ich pod mikroskopem.

Jakie jest leczenie śluzowatego raka piersi?

Plan leczenia śluzowatego raka piersi obejmuje operację usunięcia nowotworu z piersi i wszystkich dotkniętych nim węzłów chłonnych.

Powszechnie stosowane procedury chirurgiczne to:

Lumpektomia

W ramach tej metody chirurg usuwa część piersi zawierającą guz wraz z otaczającą ją normalną tkanką. Może również wykonać biopsję węzła wartowniczego, co wiąże się z usunięciem 1 lub 2 węzłów.

Jeśli guz został zdiagnozowany jako czysto śluzowy, chirurg może nie wykonywać biopsji węzła wartowniczego. Wynika to z faktu, że ryzyko rozprzestrzenienia się guza w węzłach chłonnych nie jest w takich przypadkach wysokie.

Mastektomia prosta

W tym przypadku usuwana jest tylko pierś, a nie węzły chłonne. Chirurg może wykonać biopsję węzła wartowniczego, aby potwierdzić rozprzestrzenienie się nowotworu do pobliskich węzłów chłonnych.

Chemioterapia

Jest to standardowa metoda leczenia wszystkich rodzajów raka. Polega ono na wprowadzeniu leków przeciwnowotworowych do żyły lub zażyciu tabletki. W obu przypadkach lek musi przedostać się przez krwiobieg i dotrzeć do wszystkich części ciała.

Chemioterapia jest stosowana w celu zniszczenia wszystkich komórek nowotworowych, które mogą być obecne w organizmie, pochodzących z pierwotnego guza.

Lekarz opracowuje plan leczenia w oparciu o cechy guza (typ komórek, stopień zaawansowania nowotworu i status receptorów hormonalnych) oraz stadium zaawansowania nowotworu (wielkość guza i status węzłów).

Niektóre dodatkowe terapie

• Po lumpektomii zwykle stosuje się radioterapię. W procesie tym promienie o wysokim natężeniu są wykorzystywane do niszczenia pozostałych komórek nowotworowych, ale lekarze nie popierają w pełni możliwości stosowania radioterapii w leczeniu czystego raka śluzowego.

• W terapii hormonalnej lekarz przepisuje pewne leki, takie jak inhibitor aromatazy lub Soltamox (tamoksyfen). Leki te skutecznie blokują lub obniżają działanie estrogenów w organizmie. Ponieważ rak śluzowy jest receptorem estrogenowym lub progesteronowym, terapia ta jest skuteczna.

Pseudoangiomatyczna hiperplazja stromalna jest nienowotworowym typem zmiany w piersi. Dowiedz się więcej o jej przyczynach, oczekiwaniach i nie tylko.

Pseudoangiomatyczna hiperplazja stromalna (PASH) to łagodna (nieszkodliwa) zmiana występująca w tkance piersi. Pseudoangiomatyczna hiperplazja zrębu (PASH), zbudowana głównie z kolagenu, zwanego również komórkami zrębu, jest często wyczuwalna jako guzek podczas rutynowego badania piersi. Pierwszy udokumentowany przypadek PASH odnotowano w 1986 roku.

PASH występuje w 23% wszystkich tkanek piersi. Te nienowotworowe zmiany są powszechne i większość kobiet ma je w pewnym momencie swojego życia.

Dlaczego PASH jest mylony z rakiem?

Czasami pseudoangiomatyczna hiperplazja zrębu jest mylona z naczyniakomięsakiem – rzadką postacią raka, który może rozwijać się w naczyniach krwionośnych, w tym w naczyniach piersi. Jest jednak mało prawdopodobne, aby łagodne zmiany PASH przekształciły się w nowotwór i nie są one konsekwentnie znajdowane razem z guzami raka piersi.

Lekarz musi być w stanie odróżnić zmiany typu PASH od raka. Jeśli mammografia lub zdjęcie rentgenowskie piersi wykazały coś, co wygląda jak PASH, lekarz musi być całkowicie pewny diagnozy, zanim powie, że nie masz raka.

Kto choruje na PASH?

Pseudoangiomatyczna hiperplazja stromalna występuje najczęściej u kobiet w wieku od 30 do 50 lat. Odnotowano jednak przypadki występowania PASH u dziewczynek w wieku zaledwie 14 lat i kobiet w wieku od 51 do 67 lat. ?

PASH może również występować u mężczyzn, choć najczęściej dotyczy to mężczyzn z ginekomastią, czyli schorzeniem powodującym powiększenie tkanki piersi, głównie u chłopców w okresie dojrzewania.

Co jest przyczyną zapalenia gruczołu piersiowego?

Chociaż przyczyny powstawania pseudoangiomatycznej hiperplazji stromalnej nie są dobrze poznane, pewne dowody sugerują, że powstawanie PASH jest związane z hormonami. Zmiany w piersiach mogą rosnąć w koordynacji z cyklem miesiączkowym i występują tylko u mężczyzn z ginekomastią, która jest schorzeniem hormonalnym. Istnieje również ograniczona liczba przypadków, które wiążą powstawanie PASH ze stosowaniem doustnych środków antykoncepcyjnych i hormonalnej terapii zastępczej.

Konieczne są dalsze badania, aby ustalić, co dokładnie powoduje powstawanie PASH.

Jakie są objawy choroby PASH?

Najczęstszy rodzaj zmian w chorobie PASH jest mikroskopijny i na ogół bezobjawowy, dlatego nie wiadomo, czy występuje. Większe zmiany, których wielkość wynosi zazwyczaj od 1 do 12 centymetrów, to okrągłe lub owalne masy, które po dotknięciu są wyczuwalne jako guzki. Zmiany PASH można wykryć głównie podczas rutynowych badań mammograficznych.

Większe zmiany PASH mogą zmieniać swoją wielkość, czasami dość szybko. Są one w stanie przemieszczać się w tkance piersi, więc nie zawsze można je znaleźć w tym samym miejscu.

A? zmiany w piersi nie powinny powodować bólu ani dyskomfortu, ale mogą, jeśli staną się zbyt duże. Zmiana rozmiaru nie zagraża jednak życiu.

Jak rozpoznaje się chorobę PASH?

Lekarz może prawidłowo zdiagnozować zmianę w piersi za pomocą:?

• Mammografia lub obrazowanie metodą rezonansu magnetycznego (MRI). Te narzędzia wizualne są wykorzystywane do badania tkanki piersi.

• USG. Tkanka piersi jest badana za pomocą fal dźwiękowych.

• Biopsja rdzeniowa. Za pomocą wydrążonej igły pobiera się próbkę tkanki piersi i bada ją pod mikroskopem.

• Usunięcie chirurgiczne. Można usunąć całą zmianę, jeśli zbyt trudno jest określić, czy jest to PASH.

Jakie jest leczenie choroby PASH?

W większości przypadków po zdiagnozowaniu choroby PASH nie będzie konieczne dalsze leczenie. Lekarz będzie chciał po prostu przeprowadzić kontrolę podczas corocznej mammografii.

W rzadkich przypadkach może być konieczne przeprowadzenie zabiegu chirurgicznego w celu usunięcia zmiany. Na zabieg ten można się zdecydować, ponieważ zmiana stała się zbyt duża, a pacjentka odczuwa dyskomfort z powodu jej rozmiaru. Lekarz może również wymagać usunięcia zmiany, jeśli nie ma innego sposobu, aby upewnić się, że jest to PASH.

Podczas tego prostego zabiegu komórki tworzące zmianę są usuwane wraz z częścią otaczającej tkanki, aby zapobiec odrastaniu zmiany. Istnieje tylko 15% do 22% szans, że zmiana w PASH powróci po zabiegu.

Dowiedz się, czego należy się spodziewać przed lumpektomią przewodową z powodu raka piersi.

Wykonanie lumpektomii w celu usunięcia fragmentu tkanki piersi może wydawać się przerażające, ale zabieg ten jest całkiem prosty. Znana również jako częściowa mastektomia, problematyczna tkanka piersi jest usuwana chirurgicznie.

Radiolog przeprowadza lumpektomię przewodową, aby pomóc chirurgowi w znalezieniu odpowiedniej tkanki piersi, którą należy usunąć. Wiedza o tym, czego można się spodziewać, może pomóc w pozbyciu się strachu przed nieznanym. Przed zabiegiem radiolog wykona zdjęcia piersi za pomocą mammografii lub ultrasonografii. Po znalezieniu obszaru, który wymaga usunięcia, ta część piersi jest znieczulana.

Ten rodzaj lumpektomii trwa od początku do końca około godziny. Po znieczuleniu piersi w docelowe miejsce zostanie wprowadzony cienki drucik. Drut będzie wystawał poza skórę, ale dzięki bandażom nie będzie go widać ani nie będzie można nim poruszać. Drut jest usuwany po usunięciu tkanki piersi.

Lumpektomie pod kontrolą drutu stosuje się w celu usunięcia niepokojącego miejsca w piersi, które lekarze mogą zobaczyć w badaniu ultrasonograficznym, ale nie mogą go wyczuć. Ten rodzaj operacji składa się z dwóch części:?

Niektóre skutki uboczne lumpektomii przewodowej, na które należy uważać, to:?

• Dyskomfort i zasinienie w miejscu nacięcia?

• Ból w miejscu wprowadzenia drutu

• W rzadkich przypadkach może dojść do zapadnięcia się płuca w wyniku wprowadzenia prowadnicy?

Umieszczenie prowadnika jest zazwyczaj głównym problemem dla większości pacjentów. W zależności od lekarza i szpitala, drut może zostać założony tego samego dnia, w którym została wykonana lumpektomia. Niektóre szpitale wolą założyć drut dzień wcześniej. Przed wprowadzeniem drutu lekarz znieczuli pacjentkę. Jeśli jest to wykonywane dzień przed operacją, lekarz przyklei drugi koniec drutu do klatki piersiowej, aby utrzymać go na miejscu.

W ciągu pierwszych kilku minut od znieczulenia często odczuwane jest lekkie ukłucie. Może być również odczuwany pewien dyskomfort w okolicy miejsca wprowadzenia drutu. Lekarz powie ci, co możesz, a czego nie możesz robić, przygotowując się do lumpektomii.

W trakcie zabiegu nie będziesz przytomna, ponieważ będziesz poddawana faktycznej biopsji piersi. Otrzymasz znieczulenie, które uśpi Cię na czas, gdy lekarz będzie operował Twoją pierś. Po zakończeniu biopsji zostanie również usunięty przewód.

Leczenie raka piersi może mieć wpływ na apetyt i poczucie smaku. Soki mogą pomóc w dostarczeniu Ci niektórych składników odżywczych, których potrzebujesz.

Rak piersi może mieć bardzo negatywny wpływ na apetyt. Niezależnie od tego, czy jesteś po operacji, radioterapii, chemioterapii czy innym rodzaju leczenia, mogą być dni, kiedy nie będziesz miała ochoty nic jeść. Mogą też być takie dni, kiedy tylko niektóre potrawy smakują dobrze.

Kiedy odczuwasz mdłości, stres lub depresję, jedzenie może stracić swój blask. Leczenie może także zmienić zdolność odczuwania smaku i zapachu.

Ważne jest, aby słuchać swojego ciała, ale dobre dla Ciebie jedzenie jest formą lekarstwa. Odbudowuje zdrowe komórki i tkanki, dodaje sił i pomaga zwalczać infekcje. Niektóre metody leczenia działają lepiej, gdy organizm ma wystarczającą ilość składników odżywczych.

Zdrowe soki same w sobie nie zastąpią pełnowartościowych posiłków. Są one jednak łatwym sposobem na włączenie owoców i warzyw do codziennego jadłospisu.

Soczyste szczegóły

Niezależnie od tego, czy przygotowujesz własne soki w domu, czy kupujesz gotowe, te soki mają najwięcej zalet:

Sok z buraków: Często mieszany z sokiem owocowym, aby zrównoważyć jego ziemisty smak, sok z buraków zawiera betalainy, czyli roślinne składniki odżywcze o działaniu przeciwzapalnym i pełne przeciwutleniaczy. Betalainy nadają również burakom ich kolor.

Sok z granatów: Soki owocowe i warzywne zawierające sok z granatu zawierają polifenole. Te naturalnie występujące związki chemiczne mają właściwości przeciwzapalne, które mogą hamować wzrost nowotworów.

Sok pomarańczowy: Kwaśne płyny mogą nie być przyjemne w odbiorze, zwłaszcza jeśli masz owrzodzenia jamy ustnej po chemioterapii. Aby uzyskać korzyści i uniknąć wad, zmieszaj go z innym sokiem, np. marchwiowym lub buraczanym.

Dodawaj inne soki cytrusowe, takie jak cytryna i limonka, jeśli są smaczne. Oba są dobre na trawienie. Unikaj jednak soku grejpfrutowego, który może wchodzić w interakcje z chemioterapią i niektórymi lekami.

Soki na bazie warzyw krzyżowych: Szukaj soków zawierających takie warzywa, jak jarmuż, kapusta pekińska, kapusta włoska czy szpinak. Wszystkie te warzywa należą do rodziny warzyw krzyżowych i zawierają dużo witaminy A. Zawierają również fitoskładniki, czyli związki roślinne, o których wiadomo, że zmniejszają ryzyko zachorowania na raka.

Sok marchwiowy: Marchew zawiera beta-karoten, który organizm wykorzystuje do produkcji witaminy A. Ma ona korzystny wpływ na wzrok, zmniejsza ryzyko zachorowania na niektóre nowotwory i może łagodzić niektóre skutki uboczne chemioterapii, takie jak białe plamy, obrzęki i owrzodzenia w jamie ustnej.

Wypróbuj poniższe kombinacje soków:

• Pomarańcza, marchew, kurkuma

• Jarmuż, zielone jabłko, burak

• Burak, marchew, pomarańcza, ogórek

Mdłości? Dodaj imbir. Ten pikantny korzeń zawiera związki, które łagodzą dolegliwości żołądka i jelit. Łatwo też wchłania się do organizmu.

Wszystko o równowadze

Soki to dobry sposób na uzyskanie owoców i warzyw, ale najlepsze są zawsze produkty pełnowartościowe. W procesie wyciskania soku z owoców usuwa się większość błonnika.

Soki mają także niską zawartość białka, które jest potrzebne podczas leczenia do odbudowy zdrowych komórek.

Aby sok stanowił posiłek i utrzymywał stały poziom energii, dodaj do niego niearomatyzowane białko w proszku lub połącz go z jogurtem greckim, orzechami lub kanapką z masłem orzechowym.

Kiedy jesteś w dobrej formie fizycznej i psychicznej, leczenie nie jest tak uciążliwe. Oto, jak wygląda dbanie o siebie, gdy masz zaawansowanego raka piersi.

Diagnoza zaawansowanego raka piersi w pewien sposób sprawia, że skupiasz się na tym, co naprawdę ważne. Nie wybrałaś swojej choroby, ale możesz wybrać, jak dobrze z nią żyć.

Dbałość o zdrowie psychiczne i fizyczne robi wielką różnicę w życiu z zaawansowanym rakiem piersi.

Uderzenie na fali emocjonalnej

Leczenie tego schorzenia opiera się na jednym podstawowym podejściu: Należy wypróbować najlepszą opcję dla danego nowotworu, a jeśli ta przestanie działać, przejść do następnej. Oznacza to, że przyszłość jest niejasna, co może wywoływać uczucia strachu, depresji, beznadziei, żalu i złości.

Niezależnie od tego, jakie są Twoje uczucia, dobrze jest je odczuwać. Następnie postaraj się radzić sobie z tymi uczuciami w sposób, który pomoże Ci na dłuższą metę.

Zdobądź wiedzę na temat swojego stanu. Utwórz listę osób, które mogą Ci pomóc, obejmującą przyjaciół, rodzinę, przywódców religijnych i doradców onkologicznych. Dołącz do internetowej lub osobistej grupy wsparcia dla osób z zaawansowanym rakiem piersi. Dobrze jest przebywać z ludźmi, którzy rozumieją tę sytuację.

3 P

Rak nie może powstrzymać Cię przed czerpaniem z życia jak najwięcej korzyści. Poznaj siłę trzech P:?

• Planuj swoje życie. Nie odwołuj wycieczki na plażę. Pracuj nad przyjęciem urodzinowym córki. Dopisz kilka rzeczy z listy rzeczy do zrobienia. Dzięki planom życie wydaje się możliwe.

• Bądź obecny. Nadaj swojemu życiu większe znaczenie, poświęcając pełną uwagę ludziom, których kochasz.

• Zachowaj (przeważnie) pozytywne nastawienie. Niektóre dni będą Cię dołować. I nie ma w tym nic złego. Ale kiedy tylko możesz, znajdź sposób, aby być wdzięcznym i mieć pozytywną perspektywę.

Dowiedz się, kiedy kontrolować, a kiedy odpuścić

Po postawieniu diagnozy, praca nad planem leczenia może dać ci bardzo potrzebny głos w procesie podejmowania decyzji.

W tym momencie możesz czuć się bardziej swobodnie i skupić się na terapiach, które zapewnią ci życie, jakiego pragniesz, a nie na tych, które powodują wiele skutków ubocznych.

Przed spotkaniem z lekarzem należy zastanowić się nad swoimi wartościami, stylem życia i sposobem, w jaki leczenie ma do nich pasować. Rozważ wszystkie opcje, w tym badania kliniczne. Te badania mogą być lepszym rozwiązaniem, zanim pacjent będzie poddany wielu terapiom w związku z chorobą przerzutową.

Ważne jest też, aby wiedzieć, kiedy odpuścić. Czasami po prostu trzeba iść za ciosem. Zrób badania, ale nie pozwól, by to one decydowały o Twoim życiu.

Bądź dla siebie dobry

Gdy przez kilka godzin pozwolisz sobie na skupienie się na własnym szczęściu, staniesz się silniejszy psychicznie i fizycznie. Każdy drobiazg daje ci przewagę przed kolejnym zabiegiem.

Jeśli na przykład po badaniu lub zabiegu czujesz się źle, weź kąpiel z bąbelkami, skorzystaj z masażu lub obejrzyj ulubiony film lub dwa.

Przygotuj się fizycznie

Osoby cierpiące na tę chorobę powinny stosować się do wszystkich typowych zaleceń zdrowotnych – nie palić, nie pić dużo i zdrowo się odżywiać – ale kluczową rolę odgrywają ćwiczenia fizyczne.

Nie musi to oznaczać ciężkiego treningu na siłowni. Spacer lub joga mogą pomóc w zmniejszeniu uczucia zmęczenia. Może nawet zwiększyć Twój apetyt.

Dodatkowa korzyść: ćwiczenia fizyczne uwalniają endorfiny, substancje chemiczne poprawiające samopoczucie i poprawiające zdrowie psychiczne.

Kontroluj objawy

Zaawansowane terapie raka piersi, takie jak chemioterapia i naświetlania, często powodują uczucie dużego zmęczenia, co może być trudne do zniesienia. ?

Inne efekty uboczne to suchość skóry, przyrost lub utrata wagi, wysypki, uszkodzenie nerwów, ból i nudności.

W takich sytuacjach przydatna jest dobra współpraca z zespołem opieki onkologicznej. Na wiele skutków ubocznych leczenia istnieje często pomoc, ale zespół może je leczyć tylko wtedy, gdy wie, co Ci dolega.

Zapisz szczegóły swojego samopoczucia – Kiedy odczuwasz objawy? Gdzie odczuwasz je najbardziej? — i porozmawiaj o tym podczas następnej wizyty.

Nowe badania wykazały, że lek z grupy inhibitorów PARP jest skuteczny w walce z wyjątkowym słabym punktem agresywnych nowotworów piersi. Główny badacz Andrew Tutt omawia wyniki badań.

W przypadku raka piersi HER2-ujemnego istnieje ryzyko nawrotu choroby zagrażającego życiu, mimo stosowania najlepszych dostępnych metod leczenia. Wielu pacjentów radzi sobie naprawdę dobrze. Niestety jednak znaczny odsetek chorych zapada na nawrotowego raka piersi pomimo naszych najlepszych starań w zakresie chirurgii, radioterapii, chemioterapii i terapii hormonalnej. Gdybyśmy więc mogli opracować nową metodę leczenia, która uwzględniałaby specyfikę genetyczną nowotworu, moglibyśmy zrobić kolejny krok, który jeszcze bardziej zmniejszyłby ryzyko nawrotu choroby.

W laboratorium wykazaliśmy, że to, co wywołuje raka piersi – genetyczna wada BRCA1 i BRCA2 – stanowi słaby punkt nowotworu, który moglibyśmy konkretnie namierzyć. Jest to swego rodzaju pięta achillesowa. W tym celu współpracowaliśmy z firmą biofarmaceutyczną, aby opracować lek ukierunkowany na ten problem, zwany inhibitorem PARP. Jednym z nich był olaparib.

Impulsem do przeprowadzenia tego badania, badania OlympiA, w którym wzięło udział 1836 osób z wczesnym rakiem piersi wysokiego ryzyka, HER2-ujemnym, było stwierdzenie: OK, mamy takie podejście i taki nowy lek, który, jak wcześniej wykazaliśmy, może opóźnić progresję do zaawansowanego, nieuleczalnego raka piersi. Mieliśmy sygnał, że ten lek robi coś skutecznie i jest tolerowany. Dzięki niemu ludzie żyją dłużej i lepiej w warunkach przerzutów. Czy moglibyśmy zastosować ten lek u chorych we wcześniejszym stadium genetycznego raka piersi i wyleczyć więcej z nich? Czy możemy zmniejszyć liczbę nawrotów zagrażających życiu? Takie pytanie zadaliśmy: Czy możemy zapobiec nawrotom zagrażającego życiu raka piersi u większej liczby kobiet?

Wiemy, że rak piersi to więcej niż jedna choroba. Wiemy, że sukces może przynieść ukierunkowanie na konkretną biologię, a nie tylko traktowanie wszystkich pacjentek tak, jakby miały tylko jedną postać raka. Wyjątkowe jest to, że w przypadku tej genetycznej postaci choroby, która może być jedną z bardziej agresywnych, można powiedzieć: „Przynajmniej mam ukierunkowane leczenie, które można dodać do innych metod leczenia”.

To jest wyjątkowe. Nie oznacza to, że te pacjentki nie odniosą korzyści z terapii hormonalnej lub chemioterapii, jeśli będą ich potrzebować. Ale to leczenie ma szczególny charakter.

Kiedy projektuje się takie badanie, wyznacza się cel, który chce się osiągnąć. My postawiliśmy sobie za cel zmniejszenie o 30% odsetka inwazyjnych lub zagrażających życiu nawrotów choroby. Sądziliśmy, że osiągnięcie tego celu zajmie nieco więcej czasu. W rzeczywistości zaskakujące było to, że niezależny komitet monitorujący dane zalecił wcześniejsze przerwanie badania. Mieli wyznaczony termin, w którym mieli przyjrzeć się wynikom i sprawdzić, czy nie należałoby przerwać badania wcześniej, bo już znamy odpowiedź, i wtedy powiedzieli nam, że powinniśmy w pełni przeanalizować dane, bo już znamy odpowiedź. To była niespodzianka.

Inna sprawa, że naszym celem była redukcja o 30%. W rzeczywistości na początku uzyskaliśmy redukcję o 42%. Nie jest to zaskakujące, ponieważ mieliśmy dość silny efekt, który testowaliśmy, ale miło było to osiągnąć.

Na szczęście większość kobiet we wczesnym stadium raka piersi bardzo dobrze radzi sobie z normalnymi metodami leczenia, takimi jak chirurgia i radioterapia. Trzeba jednak być bardzo szczerym z kobietami w kwestii skutków ubocznych leczenia, a my bardzo uważnie przyglądamy się tym skutkom ubocznym. Ludzie nie chcą brać czegoś, co sprawia, że źle się czują. Dużym problemem jest przestrzeganie zaleceń. Nie ma sensu podawać leku komuś, kto przyjmuje go tylko przez połowę czasu z powodu złego samopoczucia.

W tym badaniu występują działania niepożądane tego leku. To nie jest pigułka z cukru. Ale te działania niepożądane były zarówno tolerowane, jak i możliwe do opanowania. Jest to lek, który może powodować chorobę, zmęczenie i anemię, a także wpływać na odporność lub białe krwinki. Te efekty uboczne nie były niczym zaskakującym, a w porównaniu z niektórymi rzeczami, na które narażamy ludzi podczas leczenia raka, nie wydają się takie złe. Nie było to porównanie z chemioterapią, ponieważ wszyscy ci pacjenci przeszli już chemioterapię. Było to porównanie z placebo u osób, które przeszły już inne terapie przeciwnowotworowe.

Najwyraźniej wynik ten miał już wpływ na wytyczne dotyczące leczenia raka piersi, co jest fantastyczne. To bardzo ważne przesłanie.

Jakie są pozostałe pytania? Trwają badania, które mają je przeanalizować, m.in: Czy możemy zastosować to podejście u osób z mniejszym ryzykiem nawrotu choroby w celu deeskalacji leczenia? Czy moglibyśmy zastosować ten lek u osób z genetycznie uwarunkowanym ryzykiem zachorowania na raka piersi, aby zastąpić bardziej agresywne metody leczenia, takie jak chemioterapia, stosując mniej chemioterapii, a więcej tych leków? To są tylko pytania. Nie znamy na nie odpowiedzi. Nie chodzi o to, czy moglibyśmy, ale czy potrafimy?

Czy w przypadku tej grupy pacjentów, u których istnieje ryzyko genetyczne – wiadomo, że są nosicielami wadliwej kopii BRCA1 lub BRCA2 – podanie tego leku mogłoby w jakiś sposób zapobiec zachorowaniu na raka piersi? Właśnie w tym przypadku trzeba być bardzo ostrożnym, aby uzyskać naprawdę bezpieczny lek. Nie chcemy przecież, aby zdrowe osoby bez raka zachorowały.

Musimy kontynuować to badanie, aby dowiedzieć się więcej o jego bezpieczeństwie w dłuższej perspektywie czasowej. Badanie to jest w toku. Zalecono nam przedstawienie wyników tego badania, ale nie oznacza to, że przestaniemy analizować dane i śledzić pytania dotyczące profilu długoterminowego bezpieczeństwa. Jeśli zamierzamy przeprowadzić badanie profilaktyczne, musimy mieć pewność, że lek jest bezpieczny. Dotychczasowe wyniki są naprawdę uspokajające i nasuwają pytanie, jak możemy spojrzeć na profilaktykę.

Piękne w tej historii jest to, że sięga ona bezpośrednio do przyczyny tego nowotworu – występującego tylko w 5% przypadków raka piersi – ale wyraźnie identyfikowalnej grupy kobiet cierpiących na wspólną chorobę. Jako społeczność zamierzamy dowiedzieć się, dlaczego tak się dzieje, poinformować ludzi o ryzyku zachorowania i pomóc im w jego ograniczeniu, a także w opracowaniu lepszych metod leczenia choroby.

Do rozwiązania tego problemu wykorzystujemy możliwości biologii molekularnej. Pracujemy bardzo ciężko, aby rozwiązać problem tego, że u niektórych osób leki te nie działają tak długo, jak byśmy chcieli, a u innych osób nie działają wcale.

Obecnie w klinice onkologicznej wiemy, że istnieje dobry powód, aby określić typ raka piersi, ponieważ może to nam powiedzieć, jak inaczej leczyć pacjentkę. Wykazaliśmy, że jest ku temu powód. Wyniki tego badania pokazały nam to i zmieniliśmy wytyczne. Teraz każdy będzie chciał wiedzieć, czy ma genetyczną postać raka piersi, czy nie. Kiedy już będziemy wiedzieli, że istnieje społeczność kobiet z określonym ryzykiem genetycznym wystąpienia tego typu raka piersi, będziemy mogli zacząć szukać sposobów, aby im pomóc i leczyć je bardziej skutecznie.

W zależności od rodzaju raka, to czy przechodziłaś menopauzę, czy nie, może mieć wpływ na leczenie, które zostanie zastosowane.

Przez wiele lat każdy, kto miał raka piersi z przerzutami do węzłów chłonnych, automatycznie otrzymywał chemioterapię. Leczenie to zatrzymuje lub spowalnia wzrost szybko dzielących się komórek rakowych, ale nie jest pozbawione wad. Oprócz dobrze znanych skutków ubocznych, takich jak nudności i wypadanie włosów, chemioterapia może również powodować uszkodzenia nerwów, prowadzić do zaburzeń funkcji poznawczych i zwiększać ryzyko infekcji.

Chemioterapia była jednak naszym młotkiem, a kiedy ma się młotek, wszystko jest gwoździem. Przez pewien czas była najlepszym – i jedynym – sposobem walki z rakiem, który wydawał się rozprzestrzeniać. Ale stosowanie go tak często oznaczało, że wiele osób było leczonych zbyt często i otrzymywało wszystkie minusy bez wielu, jeśli w ogóle, korzyści. W przełomowym badaniu z 2018 r. wykazano, że nawet 70% kobiet z rakiem piersi może bezpiecznie zrezygnować z chemioterapii.

Obecnie, kiedy u kobiety diagnozuje się raka piersi, omawiamy nie tylko wielkość guza i stadium zaawansowania nowotworu, ale także charakterystykę nowotworu: Co go napędza i jak bardzo jest agresywny? To pomaga nam określić, jak agresywne powinno być leczenie. Musimy także brać pod uwagę wiek kobiety i, co być może ważniejsze, czy przeszła menopauzę, czy nie.

Dlaczego menopauza ma znaczenie

Stan menopauzalny zawsze odgrywa pewną rolę w odniesieniu do raka piersi z kilku powodów. Po pierwsze, rak piersi jest bardziej agresywny u młodszych kobiet w okresie przedmenopauzalnym niż u starszych kobiet w okresie pomenopauzalnym.

Menopauza ma również znaczenie w odniesieniu do konkretnych metod leczenia, które mogą być skuteczne w przypadku danej pacjentki: Jeśli masz raka o podłożu hormonalnym (więcej na ten temat poniżej), Twój status menopauzalny będzie miał wpływ na rodzaj leczenia antyestrogenowego, które możesz zastosować. Na przykład Arimidex (anastrozol) jest stosowany wyłącznie u kobiet po menopauzie; nie jest on tak skuteczny w przypadku raka piersi przed menopauzą, ponieważ jajniki nadal produkują estrogeny. Jeśli nie przeszłaś jeszcze menopauzy i kwalifikujesz się do tego typu terapii, lekarz prawdopodobnie przepisze ci tamoksyfen.

Receptory hormonalne, HER2 i biologia guza

Niezależnie od tego, czy pacjentka kwalifikuje się do leczenia hormonalnego, czy też nie, lekarz musi jeszcze ustalić, czy powinna zostać poddana chemioterapii. Ogólnie rzecz biorąc, kobiety z bardzo wczesnym stadium raka (np. stadium I) wymagają najmniej agresywnego leczenia, więc często mogą pominąć chemioterapię. Kobiety z bardziej zaawansowanym rakiem (stadium II-III) wymagają bardziej agresywnego leczenia, więc chemioterapia jest zwykle uzasadniona. Jednak nawet w tej grupie niektóre kobiety mogą nie wymagać chemioterapii. Ustalenie, jak doradzić tej grupie, jest bardziej skomplikowane.

Decyzja o podaniu chemioterapii może być szczególnie myląca dla kobiet, których rak jest hormonalnie dodatni (HR-dodatni), ale HER2-ujemny. (HER2 to białko receptora wzrostu znajdujące się na powierzchni niektórych komórek raka piersi. Jego obecność zwykle wiąże się z większą agresywnością).

Jeśli Twój rak jest HR-dodatni, oznacza to, że posiada receptory dla estrogenu i/lub progesteronu. Ten rodzaj raka zwykle dobrze reaguje na terapie hormonalne blokujące te receptory. Jeśli jest HER2-dodatni, prawdopodobnie dobrze zareaguje na leki blokujące to białko.

Osoby z rakiem w stadium II lub III, u których receptory estrogenowe i progesteronowe oraz HER2 są negatywne (tzw. potrójnie negatywne), zwykle wymagają chemioterapii, ponieważ nie odniosą korzyści z terapii blokujących receptory estrogenowe lub HER2. Kobiety, które są HR-ujemne i HER2-dodatnie, prawdopodobnie również będą jej potrzebować, ponieważ mogą stosować terapię celowaną, ale nie hormonalną.

Z drugiej strony, u kobiet HR-dodatnich i HER2-dodatnich można często pominąć najbardziej agresywne rodzaje chemioterapii (np. antracykliny), ponieważ dobrze radzą sobie one z kombinacją leków hormonalnych i leków ukierunkowanych na receptory HER2.

Co zrobić z osobami, które są HR-dodatnie, ale HER2-ujemne? Czy wystarczą leki hormonalne, czy też ci pacjenci – którzy nie są kandydatami do leków ukierunkowanych na receptory HER2 – również potrzebują chemioterapii? W tym miejscu z pomocą przychodzi badanie genomowe.

Oncotype Dx analizuje ekspresję 21 genów u kobiet z HR-dodatnim i HER2-ujemnym rakiem piersi i przypisuje im wynik w zależności od tego, czy ryzyko nawrotu jest niskie, średnie czy wysokie. Jeśli wynik jest niski, można prawdopodobnie pominąć chemioterapię. Jeśli wynik jest wysoki, chemioterapia jest wskazana.

Jeśli znajdziesz się w grupie pośredniej, znów znajdziesz się na niejasnym terytorium, ale właśnie tam znajduje się wiele chorych na raka piersi.

Rozważanie za i przeciw

Jeśli jesteś kobietą w II lub III stopniu zaawansowania raka piersi, Twój rak jest HR-dodatni, ale HER2-ujemny, a wynik badania Oncotype Dx jest pośredni, decyzja o zastosowaniu lub odrzuceniu chemioterapii zależała od osobistej tolerancji ryzyka. Obecnie, dzięki badaniu TAILORx, wiemy, że status menopauzy powinien mieć wpływ na decyzję. Badanie to wykazało, że kobiety po menopauzie z pośrednim wynikiem w skali Oncotype Dx nie odniosły żadnych korzyści z chemioterapii.

Badanie TAILORx dotyczyło tylko kobiet, u których rak nie dotarł do węzłów chłonnych, ale inne badanie, RxPONDER, odpowiedziało na podobne pytanie u kobiet z zajęciem węzłów chłonnych. Podobnie jak w przypadku badania TAILORx, badanie RxPONDER wykazało, że u większości kobiet po menopauzie chemioterapia nie przyniosła korzyści. Jednak w przypadku kobiet przed menopauzą, poniżej 50 roku życia, zastosowanie chemioterapii przyniosło znaczącą różnicę: Pięć lat po leczeniu 94% kobiet przed menopauzą, które zdecydowały się na chemioterapię i terapię hormonalną, nie miało inwazyjnego raka (w porównaniu z 89% kobiet, które stosowały tylko terapię hormonalną).

Należy również pamiętać, że jeśli jesteś w okresie przedmenopauzalnym i masz około 40 lat, chemioterapia może trwale przesunąć Cię w kierunku wczesnej menopauzy. W przypadku młodszych kobiet, brak miesiączki spowodowany chemioterapią jest raczej tymczasowy, choć nadal warto omówić kwestię zachowania płodności, jeśli masz nadzieję na posiadanie dzieci w przyszłości.

Ostatecznie tylko ty i twój lekarz możecie zdecydować, jakie leczenie jest dla ciebie odpowiednie, ale rozmowa o tym, czy przeszłaś menopauzę, czy nie, powinna być zawsze częścią dyskusji.

Jennifer Litton, czołowa badaczka zajmująca się rakiem piersi, opowiada o swoim najnowszym badaniu nad talazoparibem, inhibitorem PARP, który skutecznie leczy HER2-ujemnego raka piersi za pomocą jednej tabletki dziennie.

Jakie są najnowsze możliwości leczenia kobiet z rakiem piersi HER2-ujemnym i mutacją w genie BRCA? Nowe leki zwane inhibitorami PARP (polimerazy) okazały się skuteczne w namierzaniu i leczeniu tych nowotworów.

Najnowsze badania wykazały, że nowy inhibitor PARP o nazwie talazoparib (Talzenna) może zmniejszyć guzy piersi u pacjentek przed rozpoczęciem chemioterapii i ma tolerowane efekty uboczne, takie jak zmęczenie i wypadanie włosów. Ta tabletka podawana raz dziennie jest obiecującym sposobem na zapewnienie kobietom z przerzutowym rakiem piersi skutecznego, wysoce ukierunkowanego leczenia.

Talazoparib to tabletka, którą przyjmuje się raz dziennie. Podczas badań u pacjentów z przerzutowym rakiem piersi wykazano, że jest on skuteczniejszy niż standardowa chemioterapia.

Jeśli coś działa dobrze i szybko w przypadku przerzutów, często chcemy się dowiedzieć, czy można to zastosować we wcześniejszych stadiach raka, aby sprawdzić, czy może to przynieść korzyści także kobietom we wcześniejszych stadiach raka piersi. Możemy sprawdzić, czy jest ona bardziej skuteczna i/lub mniej toksyczna.

To badanie opierało się na wynikach wcześniejszych badań. Zaczęliśmy od pacjentek, które miały raka piersi i znaną, dziedziczoną mutację BRCA, czyli zmianę w genie. Wiemy, że pacjentki z takimi mutacjami bardzo dobrze reagują na inhibitory PARP. Rozpoczęliśmy leczenie pacjentów przed chemioterapią, podając im tę tabletkę raz dziennie przez 2 miesiące przed rozpoczęciem chemioterapii. Stwierdziliśmy, że po zaledwie 2 miesiącach leczenia mediana zmniejszenia się guza u 13 pacjentów wyniosła 88%.

Na podstawie tych wyników rozpoczęliśmy kolejne badanie. W University of Texas MD Anderson Cancer Center leczyliśmy pacjentów tabletkami talazoparibu przez 6 miesięcy przed operacją. Przed operacją nie otrzymywali oni chemioterapii. W momencie operacji mieliśmy 19 pacjentów, których można było ocenić. U 53% z nich nie wykryto podczas operacji guza inwazyjnego, czyli uzyskaliśmy patologiczną odpowiedź całkowitą (pathologic complete response, pCR).

Następnie rozpoczęliśmy większe, wieloośrodkowe badanie, aby sprawdzić, czy wyniki są powtarzalne w innych ośrodkach. Choć ogólnie wyniki były podobne do tych, jakie uzyskaliśmy w MD Anderson, było to wciąż bardzo małe badanie, więc nie osiągnęło wcześniej zdefiniowanego progu istotności statystycznej.

Myślę, że to badanie pokazuje drogę potencjalnego ukierunkowania na bardzo zdefiniowaną podgrupę raka piersi i być może na inne rodzaje raka. Często dodajemy kolejne terapie do schematów leczenia pacjentów z rakiem i staramy się znaleźć nowe sposoby leczenia. W badaniach nad rakiem, a także dla wszystkich naszych pacjentów, musimy znaleźć sposób, aby posunąć sprawę do przodu i uratować życie większej liczby pacjentów. Musimy także zastanowić się, co jeszcze możemy zrobić, aby oszczędzić im toksyczności i wysokich kosztów leczenia. Wszystkie te czynniki są bardzo ważne dla przyszłości opieki nad chorymi na raka.

Inhibitory PARP są ukierunkowane na specyficzny szlak naprawy uszkodzeń DNA i blokują go. Pacjenci z mutacją BRCA mają już upośledzony mechanizm naprawy uszkodzeń DNA. Inhibitory PARP mogą blokować inny mechanizm naprawy uszkodzeń DNA. Blokując oba te mechanizmy w komórce nowotworowej ze zmutowaną mutacją BRCA, możemy zmniejszyć jej zdolność do podziału i rozprzestrzeniania się. Naukowcy zajmujący się chorobami nowotworowymi starają się wykorzystać wszystkie te odkrycia.