Lekarz mówi ci.

Jeśli lekarz zauważy coś niezwykłego podczas badania piersi lub testu przesiewowego, może wykonać biopsję igłową. Jest to sposób na obejrzenie tkanki w celu sprawdzenia, czy nie ma w niej raka piersi.

Jeśli Twój lekarz zauważy coś niezwykłego podczas zwykłego badania piersi lub mammografii, może zasugerować wykonanie biopsji rdzeniowej piersi. Biopsja piersi to sposób na obejrzenie tkanki z piersi w celu sprawdzenia, czy nie ma w niej raka.

Dlaczego wykonuje się to badanie?

Lekarz może zasugerować wykonanie tego badania z kilku powodów:

• Ty lub Twój lekarz wyczuliście guzek, zgrubienie lub inną zmianę w piersi.

• Badanie mammograficzne wykazuje nieprawidłowy obszar w piersi.

• Badanie ultrasonograficzne lub rezonans magnetyczny piersi wykazały coś, co lekarz chciałby sprawdzić.

• Pojawiają się zmiany w obrębie sutka, takie jak wydzielina lub ściągnięta skóra.

Jak to się robi

Biopsję rdzeniową wykonuje się zwykle w gabinecie lekarskim lub klinice. Jesteś przytomna, ale część piersi jest zdrętwiała.

Możesz leżeć twarzą do dołu na stole z otworami na piersi. Możesz też leżeć płasko, na boku lub w pozycji siedzącej. Podczas badania nie wolno Ci się ruszać.

Po znieczuleniu tego obszaru zastrzykiem lekarz wykona w piersi małe nacięcie – około ćwierć cala. W tym miejscu lekarz wprowadzi cienką, pustą w środku igłę, aby pobrać próbki tkanki.

Podczas badania lekarz prawdopodobnie wykorzysta rezonans magnetyczny, ultrasonografię lub mammografię, aby pomóc naprowadzić igłę na właściwe miejsce. Lekarz wprowadzi igłę do piersi kilka razy, aby pobrać różne próbki. Każda z nich jest wielkości ziarnka ryżu.

Zazwyczaj lekarz umieszcza także w piersi maleńki klips ze stali nierdzewnej, aby oznaczyć miejsce biopsji. Będzie to widoczne na mammogramie i w innych badaniach, co ułatwi znalezienie dokładnego miejsca. Pomoże to lekarzowi stwierdzić, czy obszar ten uległ zmianie i odnaleźć go, jeśli konieczne będzie późniejsze leczenie. Nie będzie można poczuć ani zobaczyć zacisku.

Po badaniu należy założyć opatrunek i okład z lodu, ale nie zakładać szwów.

Po badaniu

Lekarz prawdopodobnie zaleci Ci, abyś przez jeden lub kilka dni odpoczął. Po tym czasie powinieneś być w stanie wykonywać swoje normalne czynności.

W miejscu wykonania biopsji może wystąpić zasinienie i tkliwość. Jeśli przed biopsją zauważyłaś w piersi guzek, przez pewien czas może on wydawać się większy niż jest w rzeczywistości. Zniknięcie siniaków może potrwać kilka tygodni.

Aby złagodzić ból i obrzęk, przyłóż do tego miejsca zimny okład. Może być również konieczne zażycie środka przeciwbólowego nie zawierającego aspiryny, np. acetaminofenu.

Uzyskiwanie wyników

Lekarz wyśle próbki tkanek do laboratorium w celu ich analizy. Lekarz patolog zbada próbki pod mikroskopem w poszukiwaniu komórek nowotworowych. Wyśle on raport do Twojego lekarza.

Zapytaj swojego lekarza, kiedy możesz spodziewać się wyników. Powinno to nastąpić od kilku dni do około tygodnia po biopsji.

Raport wykaże, czy wykryto raka i poda szczegóły dotyczące jego rodzaju. To, że lekarz zasugerował wykonanie biopsji, nie oznacza, że masz raka. Większość biopsji nie wykazuje żadnych oznak raka.

Następne kroki

Jeśli biopsja wykaże obecność komórek nowotworowych, patolog wykona dalsze badania, aby określić typ nowotworu i tempo jego wzrostu. Na podstawie tych informacji wspólnie z lekarzem opracowany zostanie plan leczenia.

Jeśli wyniki badań nie będą jednoznaczne, możesz mieć wykonaną kolejną biopsję rdzeniową lub biopsję piersi innego typu.

Czy istnieją sposoby zapobiegania rakowi piersi? Dowiedz się więcej od lekarza.

Lekarze nadal nie są pewni, w jaki sposób można zapobiegać rakowi piersi.

Regularne ćwiczenia aerobowe mogą zapewnić pewną ochronę. Badania wykazały, że u kobiet, które ćwiczyły intensywnie i często, prawdopodobieństwo zachorowania na raka piersi było o połowę mniejsze niż u kobiet, które nie ćwiczyły. Wykazano to głównie u młodszych kobiet przed menopauzą. Ćwiczenia fizyczne mogą również pomóc kobietom chorym na raka piersi lepiej znosić skutki uboczne leczenia i szybciej wracać do zdrowia po operacji. Mogą też mieć większy wpływ na przeżywalność.

?

?

Odżywianie i dieta w zapobieganiu rakowi piersi

Dieta odgrywa bardzo małą, ale wymierną rolę w zapobieganiu rakowi piersi. Tłuszcze w diecie mogą zwiększać ryzyko zachorowania na raka piersi, a owoce, warzywa i zboża mogą pomóc w zmniejszeniu tego ryzyka. Zaobserwowano to w krajach innych niż Stany Zjednoczone. W Stanach Zjednoczonych nie zaobserwowano zmniejszenia ryzyka zachorowania na raka piersi w wyniku stosowania diety niskotłuszczowej.

?

Spożywanie alkoholu wiąże się ze zwiększonym ryzykiem zachorowania na raka piersi. U kobiet, które wypijają od dwóch i jednej trzeciej do czterech i pół butelki piwa dziennie, od dwóch i pół do ponad pięciu i pół kieliszków wina dziennie lub od dwóch do czterech kieliszków likieru dziennie, częstość występowania raka piersi jest o 41% wyższa. Zaleca się więc ograniczenie spożycia alkoholu.

?

Należy pamiętać, że nie udowodniono, aby dieta miała wpływ na inne czynniki ryzyka raka piersi. Kobiety, które stosują zdrową dietę, powinny nadal podejmować inne działania profilaktyczne, takie jak regularne badania mammograficzne.

?

Wczesne wykrywanie i leczenie jest nadal najlepszą strategią dla uzyskania lepszych wyników leczenia raka. Poniższe zalecenia są powszechnie stosowane, ale zapytaj swojego lekarza, co dokładnie powinnaś robić, aby zapobiec rakowi piersi lub wykryć go we wczesnym stadium:

?

• Regularnie badaj się i wykonuj mammografię. American Cancer Society zaleca, aby kobiety w wieku od 40 do 44 lat miały możliwość rozpoczęcia corocznych przesiewowych badań mammograficznych. Kobiety w wieku od 45 do 54 lat powinny wykonywać badania mammograficzne co roku, a kobiety w wieku 55 lat i starsze powinny kontynuować badania mammograficzne co 1 do 2 lat. Inni eksperci zalecają rozpoczęcie regularnych badań mammograficznych po ukończeniu 50. roku życia.

  Niektórzy eksperci zalecają rozpoczęcie badań mammograficznych w wieku 40 lat lub wcześniej, zwłaszcza jeśli w rodzinie występowały przypadki raka piersi. Porozmawiaj ze swoim lekarzem o tym, kiedy powinnaś wykonać pierwszą mammografię.

• Jeśli stosujesz antykoncepcję, zapytaj lekarza o zalety i wady tabletek antykoncepcyjnych.

• Jeśli zbliżasz się do menopauzy lub jesteś w jej trakcie, zapytaj swojego lekarza, czy powinnaś stosować hormonalną terapię zastępczą w celu leczenia objawów menopauzy. Badania sugerują, że hormonalna terapia zastępcza, zwłaszcza terapia z zastosowaniem kombinacji estrogenów i progestyn, może zwiększać ryzyko raka piersi. Decyzję tę możesz podjąć wspólnie z lekarzem, biorąc pod uwagę swoje ryzyko zachorowania na raka piersi.

• W przypadku wysokiego ryzyka zachorowania na raka piersi wykazano, że niektóre leki blokujące działanie estrogenów, takie jak raloksyfen i tamoksyfen, zmniejszają ryzyko zachorowania na raka piersi. Leki zwane inhibitorami aromatazy, w tym anastrozol (Arimidex) i eksemestan (Aromasin), również zmniejszają ryzyko zachorowania na raka piersi u kobiet po menopauzie. Ryzyko i korzyści wynikające ze stosowania tych leków należy omówić z lekarzem.

Implanty piersi nie są przyczyną raka piersi, ale są bardziej prawdopodobne, że mogą prowadzić do rozwoju chłoniaka anaplastycznego wielkokomórkowego. Przeczytaj o związku między implantami piersi a ALCL

Implanty piersi nie powodują raka piersi. Nie zwiększają też ryzyka zachorowania na raka piersi. Badania wykazały jednak, że kobiety z implantami piersi mają większe szanse na chłoniaka anaplastycznego wielkokomórkowego (ALCL).

ALCL jest rodzajem chłoniaka nieziarniczego. Jest to nowotwór, który rozpoczyna się w układzie limfatycznym (układzie, który pomaga organizmowi zwalczać infekcje i choroby) i umacnia się w komórkach krwi.

Jeśli masz implanty piersi lub zastanawiasz się nad ich wszczepieniem, powinnaś wiedzieć o kilku rzeczach.

Dlaczego implanty są powiązane z rakiem?

Eksperci nie są do końca pewni, dlaczego implanty piersi zwiększają prawdopodobieństwo zachorowania na ALCL. Wiadomo natomiast, że 93% do 96% kobiet, które zachorowały na ALCL, ma implanty z teksturą. Oznacza to, że ich obudowa jest wyboista, a nie gładka.

Podobnie jak implanty gładkie, implanty teksturowane są stosowane w chirurgii kosmetycznej i rekonstrukcyjnej piersi. Implanty teksturowane są mniej podatne na przemieszczanie się lub falowanie skóry. Eksperci uważają jednak, że ich teksturowana powierzchnia może u niektórych kobiet wywoływać reakcję układu odpornościowego, która prowadzi do rozwoju raka.

Kto jest zagrożony?

ALCL jest rzadką postacią raka. Nawet jeśli masz wszczepione implanty, prawdopodobieństwo zachorowania na ALCL jest bardzo małe. Eksperci szacują, że choroba ta wystąpi u 1 na 50 000 kobiet z implantami.

Kobiety, które używały ekspanderów tkankowych (stosowanych czasem podczas operacji rekonstrukcyjnych po mastektomii), również mają większe szanse na wystąpienie ALCL. Wydaje się, że nie ma znaczenia, czy implanty są silikonowe czy solne.

Co powinieneś zrobić, jeśli masz implanty?

Porozmawiaj z lekarzem. Większość ekspertów nie zaleca usuwania implantów z fakturą tylko ze względu na ich związek z ALCL. Jeśli jednak masz teksturowane implanty i jesteś zaniepokojony, porozmawiaj z lekarzem.

Ważne jest, aby zwracać uwagę na objawy ALCL. Może on pojawić się w dowolnym miejscu ciała. Ale u większości kobiet z implantami piersi pojawia się on w pobliżu tkanki bliznowatej, w której znajdują się implanty.

Regularnie badaj piersi pod kątem:

• nowego obrzęku

• Guzki lub inne zmiany w kształcie piersi

• Ból w piersi lub w jej pobliżu, regularny lub stały

• Wysypka w okolicy piersi

• Stwardnienie w piersi lub nowa tkanka bliznowata

Szukaj także:

• Płynu zbierającego się w okolicy piersi

• Wypadanie włosów

• Wyczerpanie, które może być oznaką słabego układu odpornościowego

Mogą to być objawy świadczące o chorobie ALCL. Ale mogą to być również oznaki innych chorób, takich jak pęknięcie implantu. Dlatego tak ważne jest, aby w przypadku zauważenia zmian w piersiach od razu zgłosić się do lekarza.

ALCL jest zwykle uleczalny, zwłaszcza gdy zostanie wcześnie wykryty. Aby dowiedzieć się, czy masz ALCL, lekarz wykona biopsję igłową i badania obrazowe, takie jak USG lub mammografia. Wczesne leczenie polega zwykle na usunięciu implantu i wszelkich tkanek, w których znajduje się rak.

Lekarz wyjaśnia rolę, jaką rasa i pochodzenie etniczne odgrywają w zachorowalności na raka piersi.

Te narzędzia przesiewowe często pozwalają wykryć raka piersi we wcześniejszym stadium, kiedy jest on bardziej uleczalny, co pomaga wyjaśnić, dlaczego liczba zachorowań na raka piersi początkowo rosła, mimo spadku umieralności.

Dokładna przyczyna raka piersi nie została ustalona, ale istnieją czynniki ryzyka, które mogą odgrywać pewną rolę. Czynnik ryzyka to cecha lub zachowanie, które zwiększa prawdopodobieństwo zachorowania na daną chorobę lub czyni daną osobę podatną na pewne schorzenie. Do czynników ryzyka zachorowania na raka piersi należą:

• Bycie kobietą (rak piersi może wystąpić u mężczyzn, ale zdarza się to rzadko).

• Starzenie się

• Występowanie raka piersi w rodzinie

• Nowotwór jednej piersi w wywiadzie osobistym

• Urodzenie pierwszego dziecka po 30. roku życia lub nigdy nie posiadanie dzieci

• Wczesne wystąpienie miesiączki (przed 12 rokiem życia)

• Osiągnięcie menopauzy po 55 roku życia

• Nadwaga (zwłaszcza w talii)

• Długotrwałe stosowanie skojarzonej hormonalnej terapii zastępczej (estrogen i progestyna)

• Nosicielstwo zmienionej formy genu raka piersi, BRCA1 lub BRCA2 (Geny są podstawową jednostką dziedziczności. Zawierają instrukcje dotyczące rozwoju i funkcjonowania komórki i mogą być przekazywane z rodziców na dzieci).

• Naświetlania klatki piersiowej

• Picie więcej niż dwóch napojów alkoholowych dziennie

• Dieta bogata w tłuszcze i uboga w warzywa

?

Czy rasa lub pochodzenie etniczne ma wpływ na ryzyko zachorowania na raka piersi?

Wszystkie kobiety powinny być świadome swojego ryzyka zachorowania na raka piersi. Może on wystąpić u kobiet w każdym wieku, każdej rasy i grupy etnicznej. Jednak częstość zachorowań i zgonów z powodu raka piersi jest różna w różnych grupach rasowych i etnicznych.

Według danych National Cancer Institute, wśród amerykańskich grup rasowych i etnicznych najwyższy ogólny wskaźnik zachorowalności na raka piersi mają białe, niehiszpańskie kobiety, natomiast najniższy – rdzenne Amerykanki. Wśród kobiet w wieku 40-50 lat, Afroamerykanki mają wyższą zapadalność na raka piersi niż kobiety białe i najwyższy wskaźnik zgonów z powodu raka piersi. Kobiety azjatycko-amerykańskie mają najniższy wskaźnik zgonów.

Wyższy wskaźnik zgonów z powodu raka piersi wśród Afroamerykanek jest związany ze stopniem zaawansowania raka w momencie jego zdiagnozowania. Badania wykazują, że Afroamerykanki zwykle szukają leczenia, gdy ich rak jest w bardziej zaawansowanym, mniej uleczalnym stadium.

Ponadto, większy odsetek Afroamerykanów i Latynosów nie ma stałego źródła opieki zdrowotnej, takiego jak lekarz pierwszego kontaktu. Posiadanie lekarza podstawowej opieki zdrowotnej zwiększa szansę, że dana osoba otrzyma odpowiednią opiekę profilaktyczną – w tym rutynowe badania kontrolne i przesiewowe – która może wykryć raka piersi we wczesnym stadium.

Stwierdzono, że kilka innych czynników ma wpływ na zapadalność na raka piersi i umieralność wśród grup rasowych i etnicznych. Różnice w określonych zachowaniach związanych ze stylem życia – takich jak dieta, ćwiczenia fizyczne, akceptacja palenia tytoniu i spożywania alkoholu – mogą zwiększać ryzyko wielu chorób, w tym chorób serca i raka piersi.

Istnieją również różne czynniki, które mogą przyczyniać się do niższego wskaźnika rutynowej i profilaktycznej opieki zdrowotnej w populacjach mniejszościowych, w tym:

• Czynniki społeczno-ekonomiczne. Należą do nich poziom dochodów, brak środków transportu oraz brak dostępu do ubezpieczenia zdrowotnego lub placówek opieki zdrowotnej, w tym programów badań przesiewowych.

• Bariery językowe i komunikacyjne. Bariery te mogą utrudniać rozmawianie o problemach zdrowotnych i budowanie zaufania do lekarza podstawowej opieki zdrowotnej.

• Edukacja na temat zagrożeń i objawów związanych z opieką zdrowotną lub ich zrozumienie. Kobiety, które nie są świadome zagrożeń i objawów raka piersi, częściej zwlekają z podjęciem leczenia do czasu, gdy objawy przeszkadzają im w wykonywaniu codziennych czynności.

• Praktyki i oczekiwania kulturowe. Kobiety w niektórych kulturach mogą sięgać po tradycyjne lub „ludowe” środki lecznicze, zanim zwrócą się o pomoc do lekarza.

• Kulturowe i/lub religijne przekonania związane ze zdrowiem i opieką zdrowotną. Silne przekonania o uzdrawianiu i cudach, a także brak zaufania do systemu opieki zdrowotnej mogą powstrzymywać niektórych ludzi od udziału w rutynowych badaniach profilaktycznych.

W dalszym ciągu istnieje ogromna potrzeba zwiększenia edukacji i środków, aby dotrzeć do kobiet, zwłaszcza mniejszości, z przesłaniem dotyczącym badań przesiewowych w kierunku raka piersi i profilaktyki. W przypadku kobiet z grupy wysokiego ryzyka szczególnie ważne jest dokładne monitorowanie i kontynuacja leczenia u lekarza pierwszego kontaktu.

Lekarz analizuje zastosowanie preparatu Evista w zapobieganiu rakowi piersi, w tym ryzyko jego stosowania.

Evista, nazywana również raloksyfenem, jest lekiem stosowanym w celu zmniejszenia ryzyka wystąpienia inwazyjnego raka piersi u kobiet po menopauzie. Jest on również stosowany w celu zmniejszenia ryzyka złamań kręgosłupa związanych z osteoporozą. To właśnie podczas badań nad stosowaniem leku Evista w leczeniu osteoporozy naukowcy zauważyli, że wśród kobiet po menopauzie, które przyjmowały ten lek, odnotowano niższy odsetek zachorowań na inwazyjnego raka piersi. Po przeprowadzeniu dodatkowych badań FDA zatwierdziła stosowanie leku Evista w profilaktyce raka piersi.

Evista to selektywny modulator receptora estrogenowego (SERM). SERM-y mają działanie antyestrogenowe w niektórych tkankach i działanie podobne do estrogenów w innych tkankach. Są one stosowane w celu zmniejszenia ryzyka wystąpienia inwazyjnego raka piersi u kobiet po menopauzie, u których ryzyko zachorowania na raka piersi jest wysokie. Nie należy ich jednak podawać kobietom, u których wystąpił już rak piersi, ani stosować w leczeniu raka piersi.

Co to jest inwazyjny rak piersi?

Co czwarte rozpoznanie nowotworu u kobiet rocznie to inwazyjny rak piersi. Może on być śmiertelny, jeśli nie zostanie wcześnie wykryty i leczony.

Nieinwazyjny rak piersi pozostaje w przewodach mlecznych lub zrazikach (płatach) piersi. Nie rozprzestrzenia się na otaczające tkanki. Natomiast rak inwazyjny rozprzestrzenia się z przewodów mlecznych i zrazików do otaczającej tkanki piersi. W końcu rozprzestrzenia się na inne obszary ciała.

Czy lek Evista zapobiega wszystkim rodzajom raka piersi?

Evista zapobiega inwazyjnemu rakowi piersi u kobiet po menopauzie, które są w grupie wysokiego ryzyka. Evista jest drugim lekiem zatwierdzonym przez FDA do zapobiegania inwazyjnym postaciom raka piersi. Pierwszy lek, tamoksyfen, jest dostępny na rynku od kilkudziesięciu lat.

?

W jaki sposób lek Evista zmniejsza ryzyko wystąpienia inwazyjnego raka piersi?

Evista działa poprzez blokowanie estrogenów w tkance piersi u kobiet z grupy wysokiego ryzyka. Lek pomaga zapobiegać rozprzestrzenianiu się guzów, które do wzrostu potrzebują estrogenu.

Evista nie jest jednak skuteczny u kobiet, które obecnie mają inwazyjnego raka piersi lub które miały inwazyjnego raka piersi. Nie zapobiega on powstawaniu raka u tych kobiet, ani nie leczy go, gdy już się pojawi.

Czy lek Evista ma działania niepożądane?

Chociaż lek Evista może zmniejszyć prawdopodobieństwo wystąpienia inwazyjnego raka piersi, ważne jest, aby zdawać sobie sprawę z jego poważnych działań niepożądanych. Do tych poważnych działań niepożądanych należą:

• Zwiększone prawdopodobieństwo wystąpienia zakrzepów krwi w płucach i nogach

• Zwiększone prawdopodobieństwo wystąpienia udaru mózgu u kobiet z chorobą wieńcową

Inne łagodniejsze działania niepożądane obejmują:

?

• Skurcze nóg

• Bóle stawów

• Opuchlizna kończyn

• Objawy grypopodobne

• Pocenie się i uderzenia gorąca

• Kłopoty z zasypianiem

• Suchość pochwy i dyskomfort

Eksperci ostrzegają, że u niektórych kobiet przyjmujących lek Evista nadal będzie występował inwazyjny rak piersi. Kobiety muszą więc rozważyć za i przeciw przyjmowaniu leku o bardzo poważnych skutkach ubocznych.

Kto powinien przyjmować Evista w celu zapobiegania rakowi piersi?

Rak piersi występuje częściej u kobiet w wieku powyżej 60 lat. Dlatego też kobiety, które ukończyły 60 lat mogą odnieść największe korzyści z przyjmowania leku Evista. Również kobiety, u których w rodzinie występowały przypadki raka piersi lub które mają predyspozycje genetyczne, mogą odnieść korzyści ze stosowania leku Evista. Inne czynniki, które mogą zwiększać ryzyko rozwoju inwazyjnego raka piersi to: wcześniejsze rozpoznanie raka zrazikowego in situ (stan przednowotworowy), częste biopsje piersi w przeszłości, urodzenie pierwszego dziecka w późniejszym wieku lub rozpoczęcie miesiączkowania w późniejszym wieku. Lekarz może pomóc w określeniu Twojego własnego ryzyka zachorowania na raka piersi.

Kto nie powinien przyjmować leku Evista w celu zapobiegania rakowi piersi?

FDA zaleca, aby kobiety z następującymi schorzeniami nie przyjmowały preparatu Evista:

• Kobiety, które są w ciąży lub planują zajść w ciążę

• Kobiety z obecnymi lub występującymi w przeszłości zakrzepami krwi w oczach, płucach lub nogach

• Kobiety przyjmujące cholestyraminę, lek obniżający poziom cholesterolu

• Kobiety przyjmujące dodatkowe estrogeny

• Kobiety przed menopauzą

?

Jak Evista ma się do tamoksyfenu?

Lek Evista i tamoksyfen, inny lek z grupy SERM, mają podobne wyniki i działania niepożądane w zapobieganiu inwazyjnemu rakowi piersi, chociaż w przypadku leku Evista odnotowano mniejszą liczbę nowotworów macicy związanych z jego stosowaniem.

W kilku badaniach przeanalizowano działanie preparatu Evista i tamoksyfenu u ponad 37 0000 kobiet. Na przykład w jednym z badań, w którym wzięło udział ponad 19 000 kobiet z grupy wysokiego ryzyka zachorowania na raka piersi, stwierdzono, że oba leki miały podobne wyniki w zmniejszaniu zachorowalności na inwazyjnego raka piersi. W przeciwieństwie do tamoksyfenu, nie wykazano jednak, aby lek Evista zmniejszał częstość występowania nieinwazyjnych postaci raka piersi. Do postaci nieinwazyjnych zalicza się raka przewodowego in situ (DCIS) i raka zrazikowego in situ (LCIS).

Zarówno lek Evista, jak i tamoksyfen mogą zwiększać ryzyko powstawania zakrzepów krwi i udarów. Niektóre wyniki badań sugerują, że lek Evista może być mniej podatny na powstawanie zakrzepów, zatorów płucnych i udarów niż tamoksyfen. Jednak inne badania twierdzą, że nie ma między nimi różnicy. Zarówno raloksyfen, jak i tamoksyfen niosą ze sobą ryzyko. Ze względu na możliwe działania niepożądane, pacjentka i jej lekarz powinni ostrożnie rozważyć korzyści i ryzyko stosowania któregokolwiek z tych leków w celu zapobiegania inwazyjnemu rakowi piersi.

Twój HER2-ujemny rak piersi może być spowodowany zmianami w genach, czyli mutacjami. Dowiedz się, co powinnaś wiedzieć o terapii celowanej, czyli leczeniu, które zwalcza skutki tych zmian.

Choć rak piersi u mężczyzn występuje rzadko, to jednak zdarza się. Każda komórka Twojego ciała może stać się nowotworowa. Dlatego nawet jeśli mężczyźni mają bardzo małą ilość tkanki piersiowej, może się w niej rozwinąć rak. American Cancer Society przewiduje, że w 2019 r. liczba nowych zachorowań wyniesie 2670. Ryzyko zachorowania na raka piersi u mężczyzn w ciągu całego życia wynosi około 1 na 1000.

Ponieważ rak piersi jest tak rzadki u mężczyzn, często nie jest diagnozowany, dopóki nowotwór nie znajdzie się w późniejszym stadium. To sprawia, że jest on trudniejszy do leczenia.

Jednak metody leczenia raka piersi przeszły długą drogę zarówno w przypadku mężczyzn, jak i kobiet. Jeśli rak zostanie wykryty we wczesnym stadium, szanse na wyleczenie są bardzo duże. Nawet najbardziej zaawansowane nowotwory można zazwyczaj leczyć, co może poprawić jakość życia i pozwolić na dłuższe przeżycie.

Jakie są metody leczenia raka piersi u mężczyzn?

Leczenie mężczyzn i kobiet jest zasadniczo takie samo. Wielu mężczyzn korzysta z kombinacji różnych metod leczenia, takich jak:

• Chirurgia.

  Typowym zabiegiem dla mężczyzn jest mastektomia, podczas której usuwa się całą pierś. Czasami przeprowadza się operację oszczędzającą pierś, w której usuwa się tylko guz. Często chirurg usuwa także jeden lub więcej węzłów chłonnych, aby sprawdzić, czy nowotwór się rozprzestrzenił.

• Radioterapia.

  Po zabiegu operacyjnym może zostać zastosowane leczenie promieniami lub cząsteczkami radioaktywnymi. Może to pomóc w zniszczeniu komórek nowotworowych, które zostały pominięte podczas operacji. Jeśli rak jest nieoperacyjny, promieniowanie może być głównym sposobem leczenia.

• Chemioterapia

  . W ramach tego leczenia podawane są leki – doustnie lub w zastrzykach – które atakują komórki nowotworowe. Po operacji może zostać zastosowana chemioterapia, aby zmniejszyć ryzyko nawrotu nowotworu. W przypadku mężczyzn z zaawansowanym rakiem lub rakiem, który rozprzestrzenił się na inne części ciała, chemioterapia może być leczeniem podstawowym.

• Terapia hormonalna.

  Niektóre rodzaje raka piersi potrzebują pewnych hormonów do wzrostu. Terapia ta blokuje działanie tych hormonów, zatrzymując wzrost nowotworu. Jest ona często bardziej skuteczna u mężczyzn niż u kobiet, ponieważ więcej mężczyzn – około 90% – ma raka z receptorami hormonalnymi. Standardowym lekiem stosowanym w terapii hormonalnej raka piersi u mężczyzn jest tamoksyfen. Czasami usunięcie jąder zmniejsza ilość niektórych męskich hormonów w organizmie. Mężczyźni z rakiem piersi nigdy nie powinni przyjmować testosteronu, ponieważ powoduje on wzrost komórek raka piersi.Po operacji można zastosować terapię hormonalną, aby zmniejszyć ryzyko nawrotu nowotworu. W przypadku mężczyzn z miejscowo zaawansowanym lub przerzutowym rakiem może to być leczenie podstawowe.

• Terapia celowana.

  U niektórych mężczyzn występuje nadmiar białka (HER2), które sprawia, że rak szybko się rozprzestrzenia. Trastuzumab (Herceptin) jest jednym z leków zatwierdzonych do leczenia raka piersi, który rozprzestrzenił się na inne części ciała. Hamuje on wzrost komórek nowotworowych za pomocą tego białka. Może on także wzmocnić układ odpornościowy, dzięki czemu będzie on w stanie lepiej walczyć z nowotworem.

Pamiętaj, że tak jak każdy, kto zachorował na raka piersi lub wyszedł z niego, do końca życia będziesz wymagać wizyt kontrolnych u lekarza. Regularne korzystanie z opieki medycznej jest kluczem do zachowania zdrowia.

Po 19 latach życia z zaawansowanym rakiem piersi Terlisa Sheppard ma kilka rad dla innych chorych.

Minęło 19 lat, odkąd zdiagnozowano u mnie raka piersi w IV stadium zaawansowania. Jestem jedną z tych, którzy długo żyją. Jestem za to bardzo wdzięczna. Jednak po drodze straciłam przez tę chorobę tak wielu przyjaciół i członków rodziny. Byłam z nimi w szpitalu, trzymałam ich za rękę.

Teraz czuję się w obowiązku pomagać innym, zwłaszcza tym, u których dopiero co zdiagnozowano chorobę. Chcę zrobić wszystko, co w mojej mocy, aby pomóc im przejść przez leczenie i zapewnić spokój ducha.

Dwoje dzieci i diagnoza raka

Moja podróż z rakiem rozpoczęła się w 1998 r., kiedy byłam w ciąży z młodszą córką. Moja starsza córka właśnie skończyła 2 lata.

Znalazłam guzek w piersi. Za każdym razem, gdy szłam do mojego ginekologa-położnika na comiesięczną wizytę, mówiłam mu o tym. Z jakiegoś powodu, może dlatego, że miałam dopiero 31 lat, powtarzał: „To nic takiego. To pewnie zatkane przewody mleczne”. Jego ostatnie słowa do mnie brzmiały: „Jeśli nalegasz, Terlisa, zrobimy mammografię teraz, a kolejną po urodzeniu dziecka i porównamy oba badania”. Do drugiej mammografii nigdy nie doszło.

Mój chirurg wykonał biopsję. Okazało się, że mam potrójnie dodatniego raka piersi w III stopniu zaawansowania. Ponieważ byłam w 8 i pół miesiącu ciąży, lekarz powiedział, że powinnam wywołać poród i urodzić dziecko jak najwcześniej, a potem poddać się leczeniu. Przed operacją poddałam się agresywnej chemioterapii, która miała zmniejszyć guza.

Uporządkuj swoje życie

Leczenie powstrzymało raka, ale było bardzo agresywne. Byłem w remisji przez niecałe dwa lata. Potem pojawiły się bóle pleców, które, jak sądziłam, były spowodowane dźwiganiem dzieci. Lekarz zdiagnozował u mnie zapalenie pęcherza, ale po kilku miesiącach przyjmowania leków ból nie ustąpił. Mój onkolog kazał mi się natychmiast zgłosić.

Rak rozprzestrzenił się na moje kości, płuca i wątrobę. Lekarz powiedział: „Terlisa, to nie jest dobre. Musisz wrócić do domu, rzucić pracę i uporządkować swoje życie”. Miałam 34 lata, a w domu 3-letniego i 5-letniego syna.

Rok 2002 był moim rokiem z piekła rodem. Przeszłam agresywne leczenie chemioterapią. W płucach pojawiły się skrzepy krwi, a liczba białych krwinek była niska. W jednym z najgorszych momentów musiałam pójść do łazienki, ale byłam zbyt słaba, by wstać. Pamiętam, że położyłam się na podłodze i poczołgałam się do łazienki.

Powiedziałam sobie: „To jest najniższy poziom, jaki możesz osiągnąć, Terlisa. Od tego miejsca wszystko idzie w górę”.

Jak najwięcej korzyści z leczenia

Brałam udział w niemal wszystkich dostępnych metodach leczenia zaawansowanego raka piersi. Przeszłam mastektomię, w wyniku której usunięto mi lewą pierś. Następnie przeszłam radioterapię. Stosowałam terapię hormonalną. Przez wiele lat przyjmowałam trastuzumab (Herceptin).

Jedną z pierwszych rzeczy, jakie mówię osobom rozpoczynającym leczenie raka piersi, jest to, aby broniły siebie i dowiedziały się wszystkiego o swoim nowotworze. Dwadzieścia dwa lata temu, kiedy postawiono mi diagnozę, nikt z moich przyjaciół, rodziny ani współpracowników nie rozumiał mojego nowotworu. Ja też nie. Jak mogłam bronić siebie, skoro nie wiedziałam, o czym mówić?

Istnieją różne podtypy raka piersi. Upewnij się, że wiesz, który z nich występuje, aby móc rozpocząć właściwe leczenie. Odrób swoją pracę domową. I koniecznie zasięgnij drugiej opinii. Nie chcesz przecież mieć wątpliwości: „Czy powinnam była to zrobić?”.

Każdy, kto ma raka z przerzutami, wie, że w przyszłości nadejdzie taki dzień, kiedy nasze leczenie przestanie działać. Trzeba być uzbrojonym w wiedzę na temat kolejnych rodzajów leczenia, które są dostępne w zależności od podtypu. Jeśli podejdziesz do tego na ślepo, to będziesz brał lek, który jest dostępny na półce, a nie ten, który działa najlepiej.

Zdecydowanie spróbuj wziąć udział w badaniu klinicznym. W badaniach klinicznych nie brało udziału zbyt wiele osób z czarnej społeczności. Jak inaczej możemy dowiedzieć się o lekach takich jak Herceptin, który uratował mi życie?

Co zrobić z efektami ubocznymi?

Leczenie raka piersi powoduje skutki uboczne. Nie minimalizuję skutków ubocznych, ale staram się podchodzić do nich tak realistycznie, jak to tylko możliwe. Jeśli psychicznie pozwolę, by mnie załamały, to co to za życie?

Przeszłam cztery różne diagnozy i terapie raka piersi i za każdym razem traciłam włosy. Dla niektórych kobiet to jest właśnie ich chwała. Mówią: „Zabrałeś mi pierś. Teraz zabierasz mi włosy”. Niektóre kobiety po prostu nie mogą sobie z tym poradzić.

Zakryj utratę włosów w taki sposób, jaki będzie dla Ciebie najbardziej komfortowy. Ja nie nosiłam peruk. Nosiłam kapelusze i chusty. Zawsze dobrze się ubierałam i robiłam makijaż, aby wyglądać jak najlepiej.

Dużo uwagi poświęcam swojemu zdrowiu psychicznemu i dbałości o siebie. Wychodzę na zewnątrz i spaceruję. Ćwiczę jogę. Chodzę na plażę i medytuję. To tylko niektóre z rzeczy, które robiłam dla siebie przez lata i które mi pomogły.

Uwielbiam pić soki z warzyw i owoców. Bardzo mi to pomogło, gdy w 2003 r. zdiagnozowano u mnie przerzuty do mózgu, ponieważ nie mogłam nic jeść. Zaczęłam znowu jeść i poczułam się lepiej.

Pomogło mi też znalezienie innych osób z przerzutami raka piersi. Rozumieją to. Rozumieją. Możemy żartować i rozmawiać o rzeczach, które dla innych mogą być niezrozumiałe.

Nie boję się już śmierci. Cokolwiek się stanie, zamierzam skupić się na tym, by żyć chwilą obecną i robić wszystko, co w mojej mocy dla siebie i innych. Wykorzystuję moją sytuację i moją podróż, aby uczyć innych.

Przede wszystkim jednak pozostaję pozytywnie nastawiona. Pozytywne nastawienie nie wyleczy mnie z raka, ale nie zaszkodzi.

W przypadku nawrotu raka piersi może on przybierać różne formy, co ma wpływ na leczenie, wyniki i rokowanie. Tutaj dowiesz się o dostępnych opcjach.

Co to jest nawrót raka piersi?

Jest to sytuacja, w której rak powraca po leczeniu. Może to nastąpić rok po zakończeniu leczenia raka piersi lub 5, 10, a nawet 20 lat później. Znajdujesz kolejny guzek lub na mammogramie pojawia się cień. Czy rak powrócił?

Każda osoba, która chorowała na raka piersi, wie, że nawrót choroby jest możliwy. Czasami – na przykład podczas wizyt kontrolnych u onkologa – może to szczególnie zaprzątać Twoją uwagę. Dobrze jest wiedzieć, z czym dokładnie może się wiązać nawrót choroby. A jeśli myśli o nawrocie choroby zaczną cię niepokoić, warto porozmawiać o tym z lekarzem, terapeutą lub grupą wsparcia.

Co dokładnie oznacza nawrót choroby?

Najprościej rzecz ujmując, oznacza to nawrót tego samego nowotworu.

Może to również oznaczać, że nowotwór rozprzestrzenił się na inne części ciała. Lekarze nazywają to nawrotem metastatycznym. Jest to na ogół poważniejsza sytuacja niż zwykły powrót komórek rakowych do samej piersi, który również jest nawrotem.

Mimo że niektórzy używają określeń nawrót i przerzut jako to samo, są one różne. Nawrót jest bardziej ogólny. Oznacza po prostu, że rak powrócił w postaci przerzutów lub do pierwotnej piersi. Przerzuty to szczególny rodzaj nawrotu. Oznacza, że pierwotny nowotwór rozprzestrzenił się na inne części ciała.

Czasami nowy nowotwór pojawia się w przeciwległej piersi i nigdzie indziej. Lekarze uznają to za nową diagnozę nowotworową, a nie za nawrót.

W jaki sposób nawrót wpływa na leczenie?

Zazwyczaj lepiej jest, gdy nawrót pozostaje w piersi (rak piersi niemetastatyczny). Poważny charakter choroby zależy jednak częściowo od tego, ile czasu upłynęło od pierwotnego nowotworu. Jeśli minęło 7 lat, zespół medyczny może podejść do nowego wzrostu tak samo, jak do nowej postaci raka piersi. Nowe komórki nowotworowe mogą być takie same jak poprzednio lub mogą być nowego typu. Tak czy inaczej, jeśli od pierwszego nowotworu minęło już trochę czasu, zespół medyczny będzie często leczył go w taki sam sposób, jak pierwszego. Często rozpoczyna się to od chirurgicznego usunięcia guza.

Po operacji lekarz prawdopodobnie będzie chciał zastosować inną terapię. Choć radioterapia często następuje po operacji, może nie być możliwa, jeśli pierś została poddana radioterapii po wcześniejszej operacji z powodu raka piersi.

Istnieją jednak inne opcje, które lekarz prawdopodobnie rozważy:

• Terapia hormonalna

• Terapia celowana

• Immunoterapia

• Chemioterapia

Jeśli od ostatniego zachorowania na nowotwór upłynęło znacznie mniej czasu, np. 6 miesięcy, lekarze mogą założyć, że nowotwór może się wkrótce rozprzestrzenić (dać przerzuty). Może to spowodować zmianę podejścia i włączenie większej ilości chemioterapii lub innych metod farmaceutycznych.

Jeśli jednak niedawno przeszłaś rundę, możesz nie być gotowa na agresywną chemioterapię. Twój zespół medyczny będzie musiał to uwzględnić.

Rodzaj chemioterapii również ma znaczenie. Na przykład, jeśli w poprzedniej rundzie chemioterapii podawano doksorubicynę lub inny lek przeciwnowotworowy osłabiający serce, ponowne jej podanie może okazać się niemożliwe.

Jak poważny jest nawrót choroby?

Im bardziej nowotwór rozprzestrzenia się od guza pierwotnego, tym poważniejsza jest jego skala. Nowotwór może być miejscowy, regionalny lub odległy:

Miejscowy: Nowotwór powraca w tej samej piersi, w której znajdował się pierwotny guz.

Regionalny: W tym przypadku rak powraca w tym samym miejscu, w którym znajdował się pierwotny guz, ale w bardziej rozszerzonym znaczeniu, obejmującym węzły chłonne pachowe lub obojczykowe.

Odległe: Lekarze nazywają to rakiem przerzutowym lub rakiem piersi w IV stadium. W tym przypadku nowotwór pojawia się daleko od pierwotnego guza, w takich miejscach jak kości, płuca, mózg lub inne obszary.

Czy rak piersi nawróci?

Rak piersi może nawrócić u każdego, kto miał raka piersi. Jest bardzo mało prawdopodobne, aby był on wynikiem czegokolwiek, co zrobiłaś lub czego nie zrobiłaś.

Istnieją jednak pewne czynniki, które wydają się zwiększać ryzyko nawrotu. Należą do nich

Stopień zaawansowania: Naukowcy wykorzystują kilka czynników, aby określić stopień zaawansowania raka piersi (etapy od I do IV). Zwracają uwagę na stopień zaawansowania nowotworu. Jest to miara tego, jak bardzo nienormalne są komórki w porównaniu z podobnymi komórkami nienowotworowymi. Następnie sprawdzany jest rozmiar guza oraz to, jak daleko komórki nowotworowe rozprzestrzeniły się z pierwotnego miejsca nowotworu do innych części ciała. Im wyższy stopień zaawansowania pierwotnego guza, tym większe prawdopodobieństwo jego nawrotu.

Wiek: Jeśli jesteś kobietą i zachorowałaś na raka piersi przed 35. rokiem życia, prawdopodobieństwo ponownego zachorowania jest większe niż w przypadku starszych kobiet.

Typ nowotworu: Niektóre typy raka piersi są bardziej agresywne i dlatego istnieje większe prawdopodobieństwo ich nawrotu i rozprzestrzenienia się na inne części ciała. Należą do nich zapalny rak piersi i potrójnie ujemny rak piersi. Dotyczy to także typów wrażliwych na hormony. Są one nie tylko bardziej podatne na nawroty, ale także trudniejsze do leczenia.

Określone zachowanie komórek nowotworowych: Komórki nowotworowe wrażliwe na hormony, które nie reagują na terapię hormonalną lub komórki nowotworowe, które nie reagują na leczenie ukierunkowane na gen HER2, mogą być oznaką zwiększonego prawdopodobieństwa nawrotu choroby.

Wysoki wskaźnik BMI: Duża ilość tkanki tłuszczowej (otyłość) mierzona wskaźnikiem masy ciała (BMI) może zwiększać ryzyko nawrotu raka piersi.

Po jakim czasie można spodziewać się nawrotu?

Jak wynika z najnowszych badań, ryzyko nawrotu istnieje do 32 lat od pierwszego rozpoznania raka piersi. Ryzyko nawrotu po 10 latach remisji zależy od wielu czynników, takich jak:

• Wielkość guza

• Liczba węzłów chłonnych z nowotworem

• Czy rak jest receptorem estrogenowym dodatnim

Ogólnie rzecz biorąc, po zdiagnozowaniu raka piersi, nawet jeśli po wielu latach nastąpiła remisja, warto zachować czujność i konsultować się z lekarzem w celu regularnego badania piersi i wykonywania innych badań przesiewowych, które uzna za stosowne. Wczesne wykrycie to najlepszy sposób na uzyskanie najlepszych wyników leczenia. Porozmawiaj z lekarzem o najlepszym dla Ciebie harmonogramie badań kontrolnych.