Lekarz mówi ci.

Lekarz wyjaśnia różne role lekarzy specjalizujących się w leczeniu raka piersi, takich jak chirurdzy piersi i onkolodzy radioterapeuci.

Szanse na uzyskanie najlepszej możliwej opieki są największe, jeśli wszyscy pracownicy służby zdrowia zaangażują się w leczenie na początku, w momencie postawienia diagnozy, aby wszyscy mogli się porozumieć i pracować razem jako zespół.

Specjaliści i certyfikaty komisji lekarskich

Specjaliści to lekarze, którzy przeszli szkolenie w określonej dziedzinie medycyny. Po ukończeniu szkolenia w zakresie swojej specjalności muszą zdać egzamin przeprowadzany przez komisję specjalnościową. Lekarze, którzy zdadzą egzaminy krajowej komisji, zostają specjalistami z certyfikatem komisji. Lekarze, którzy nie zdali egzaminu przed komisją specjalistyczną, są „kwalifikujący się do komisji”, ale nie są specjalistami.

Certyfikat komisji jest znakiem, że lekarz jest wysoko wykwalifikowany w swojej dziedzinie. W kilku dziedzinach związanych z opieką nad chorymi na raka krajowe komisje określają standardy, które lekarze muszą spełnić, aby uzyskać certyfikat.

Jednak niektóre specjalności, które są ważne w leczeniu raka, nie mają certyfikatów komisji. Lekarze praktykujący w tych specjalnościach są certyfikowani w szerszej dziedzinie. Na przykład, nie ma certyfikatu komisji dla chirurgii raka piersi. Chirurdzy wykonujący operacje raka piersi powinni posiadać certyfikat z chirurgii ogólnej, co daje im podstawowe umiejętności do wykonywania operacji piersi.

Jeśli lekarze praktykują w specjalnościach, które nie mają krajowych komisji, dodatkowe szkolenia, takie jak staże i lata doświadczenia, są zazwyczaj dobrym wyznacznikiem ich kwalifikacji.

Niektórzy specjaliści mogą się specjalizować, przechodząc dodatkowe szkolenia w określonej dziedzinie. Czasami mogą oni również uzyskać certyfikat zarządu w danej podspecjalności.

Specjaliści w dziedzinie raka piersi

Onkolog medyczny. Lekarz specjalizujący się w medycznym leczeniu nowotworów. Onkolodzy medyczni posiadają dogłębną wiedzę na temat zachowania i rozwoju nowotworów oraz sposobów stosowania leków w ich leczeniu. Określają także szanse nawrotu raka piersi oraz potrzebę zastosowania kolejnych metod leczenia (takich jak chemioterapia, terapia hormonalna lub radioterapia).

Onkolog medyczny zarządza ogólną opieką medyczną nad chorą na raka i monitoruje Twój stan zdrowia w trakcie leczenia. Często sprawdza postępy, przegląda wyniki badań laboratoryjnych i rentgenowskich oraz koordynuje opiekę medyczną przed i po leczeniu.

Onkolog chirurgiczny. Lekarz, który specjalizuje się w chirurgicznym leczeniu raka. Onkolodzy chirurgiczni wykonują biopsje i inne zabiegi, takie jak usuwanie guzka lub piersi. Lekarze ci ukończyli szkolenie z zakresu chirurgii ogólnej i przeszli dodatkowe szkolenie z zakresu onkologii chirurgicznej.

Chirurg piersi. Lekarz, który specjalizuje się w chirurgicznym usuwaniu guzów piersi i węzłów chłonnych z zachowaniem jak największej części piersi. Lekarze ci mogą również wykonywać biopsje w celu zdiagnozowania lub leczenia raka.

Chirurg plastyczny. Chirurg, który specjalizuje się w rekonstrukcji piersi.

Radiolog. Lekarz przeszkolony w odczytywaniu zdjęć rentgenowskich, tomografii komputerowej, rezonansu magnetycznego, ultradźwięków i innych form obrazowania ciała.

Patolog. Lekarz, który sprawdza próbki tkanek pod mikroskopem. Określa on obecność raka, jego wielkość, czy operacja usunęła cały nowotwór oraz ile węzłów chłonnych ma raka, jeśli w ogóle.

Onkolog radiacyjny. Lekarz przeszkolony w leczeniu raka za pomocą promieniowania.

Do innych pracowników służby zdrowia, którzy mogą być zaangażowani w leczenie raka piersi, należą:

• Pielęgniarki onkologiczne, które posiadają specjalne umiejętności i zdały egzamin certyfikacyjny

• Technik radioterapii, który pomaga ustawić pacjenta w odpowiedniej pozycji do leczenia i dostarcza odpowiednią dawkę promieniowania w dane miejsce

• Fizyk radiacyjny, który pomaga zaplanować dawkę promieniowania i pole leczenia tak, aby było ono jak najbezpieczniejsze

Jak znaleźć specjalistę?

Pierwszym dobrym źródłem informacji jest lekarz domowy. Może on dać ci skierowanie. Z doświadczenia powinien wiedzieć, którzy specjaliści od chorób nowotworowych są najbardziej odpowiedni w Twojej okolicy.

Możesz także poszukać w Internecie. Sprawdź wiarygodne strony internetowe, takie jak American College of Surgeons lub American Society of Clinical Oncology. Możesz także poszukać na stronach internetowych uniwersytetów, szkół medycznych lub rządu federalnego.

Amerykańska Rada Specjalności Medycznych (American Board of Medical Specialties) oferuje na swojej stronie internetowej informacje dla pacjentów i ich rodzin dotyczące poszukiwania specjalistów.

Szpitale oferują bezpłatne i poufne usługi telefoniczne lub internetowe w zakresie poszukiwania lekarzy. Można tam uzyskać informacje na temat doświadczenia zawodowego danego lekarza.

Firmy ubezpieczeniowe mogą również podać nazwiska specjalistów od raka wraz z wymaganiami dotyczącymi skierowania.

Sprawdzanie referencji

Gdy masz już nazwiska kilku kandydatów, dowiedz się:

• W ilu zabiegach lub przypadkach brał udział dany lekarz

• Obszary szczególnych zainteresowań lub badań naukowych lekarza

• Z jakimi szpitalami związany jest lekarz

• Czy lekarz jest certyfikowany przez komisję w zakresie swojej specjalizacji

• Odbyte staże w zakresie leczenia nowotworów (chirurgia, radioterapia, onkologia medyczna)

• Gdzie lekarz został przeszkolony

Jeśli nie możesz znaleźć tych informacji, zadzwoń do gabinetu lekarskiego i zadaj kilka pytań.

Wybór szpitala do leczenia raka piersi

Podejmując decyzję o wyborze ośrodka leczenia raka piersi, należy dowiedzieć się:

• Czy szpital ma doświadczenie w leczeniu twojego stanu zdrowia

• Czy ubezpieczenie zdrowotne obejmuje opiekę w szpitalu

• Jeśli szpital ma dogodną lokalizację

• Jak szpital został oceniony przez organizacje zewnętrzne (takie jak American College of Surgeons lub Joint Commission on Accreditation of Healthcare Organizations)

• Jeśli szpital oferuje programy edukacyjne i społeczne dla pacjentów chorych na raka

• Czy szpital jest zaangażowany w badania nad rakiem i czy oferuje badania kliniczne

Centra onkologiczne NCI

National Cancer Institute (NCI) to oddział rządu federalnego, który wyznaczył wybraną grupę ponad 60 instytucji medycznych w ponad 30 stanach jako ośrodki leczenia raka.

Najwyżej oceniane są „kompleksowe centra onkologiczne” (comprehensive cancer center) wyznaczone przez National Cancer Institute, które są zazwyczaj kojarzone z większymi instytucjami medycznymi, uniwersytetami lub szkołami medycznymi. Oferują one najnowsze leki, nowe techniki, najnowocześniejszy sprzęt i dostęp do badań klinicznych. Ich lekarze są na bieżąco z najnowszymi metodami leczenia raka.

Aby uzyskać więcej informacji na temat ośrodków leczenia raka w Twojej okolicy, zadzwoń do Biura Informacji o Raku (Cancer Information Service) pod numer 800-4-CANCER (800-422-6237) w godzinach 9.00-16.30 ET od poniedziałku do piątku.

Listę ośrodków onkologicznych można znaleźć na stronie cancer.gov.

Wybór wsparcia dla chorych na raka piersi

Ważne jest, aby podczas leczenia raka nie zaniedbywać swojego zdrowia emocjonalnego. W tym trudnym okresie nie tylko ty, ale także twoja rodzina, przyjaciele i opiekunowie będą potrzebowali wsparcia w różny sposób.

• Pracownik socjalny ds. onkologii może spotkać się z pacjentem lub jego rodziną, aby porozmawiać o problemach emocjonalnych, finansowych, kwestiach ubezpieczenia, planowaniu wypisu ze szpitala, transporcie oraz opiece domowej lub hospicyjnej.

• Szpitale organizują seminaria i programy edukacyjne na temat raka, zapewniają wsparcie, oferują spacery i inne zajęcia dla kobiet chorych na raka.

• Psycholog może zająć się poważniejszymi problemami emocjonalnymi, takimi jak depresja czy lęk, które często występują u chorych na raka.

• W szpitalach często znajdują się biblioteki lub centra informacji na temat raka.

Inni członkowie zespołu leczącego

W skład zespołu opieki zdrowotnej, oprócz lekarzy pierwszego kontaktu i pielęgniarek, wchodzi wielu specjalistów onkologów. Do osób, z którymi możesz współpracować, należą między innymi:

• Lekarz i pielęgniarka zajmujący się opieką paliatywną: Specjaliści ci współpracują z zespołem opieki podstawowej, aby pomóc pacjentowi w opanowaniu objawów fizycznych i emocjonalnych oraz skutków ubocznych leczenia.

• Dietetyk: Może on zaproponować, w jaki sposób sprawić, by posiłki były bardziej pożywne i atrakcyjne. Może także pomóc w radzeniu sobie z wpływem leczenia na zdolność jedzenia.

• Doradca genetyczny: Specjaliści ci mogą pomóc w wyjaśnieniu dziedzicznego aspektu choroby nowotworowej. Mogą zaproponować badania, które pomogą członkom twojej rodziny zrozumieć, jakie jest prawdopodobieństwo wystąpienia u nich tego lub innych typów nowotworów.

• Farmaceuta kliniczny ds. onkologii: Będzie on kontrolował przepisane ci leki. Pomoże Ci zwrócić uwagę na działania niepożądane i problemy, takie jak interakcje leków.

• Terapeuta rehabilitacyjny: Jeśli choroba nowotworowa lub leczenie wpływają na funkcjonowanie pacjenta, terapeuta rehabilitacyjny pomoże mu w takich kwestiach, jak poruszanie się, wykonywanie codziennych czynności i inne.

• Nawigator pacjenta lub edukator pacjenta: Osoba ta prowadzi pacjenta przez cały proces leczenia. Pomoże Ci znaleźć źródła pomocy finansowej, poradnictwa i innych usług.

Internetowe zasoby na temat raka piersi

Istnieją tysiące stron internetowych, na których można znaleźć informacje i porady. Niektóre z nich są wiarygodne i zwięzłe, ale inne mogą wprowadzać w błąd, a nawet być niebezpieczne.

• Szukaj renomowanych stron internetowych – prowadzonych przez agencje rządu amerykańskiego, takie jak National Cancer Institute, lub przez organizacje, które znasz, takie jak American Cancer Society – które oferują aktualne i wiarygodne informacje.

• Unikaj stron internetowych lub czatów oferujących „cudowne leki” lub namawiających pacjentów do wypróbowania metod, które wydają się zbyt piękne, by mogły być prawdziwe.

• Zachowaj ostrożność przy podawaniu danych osobowych w Internecie.

Leczenie będzie mniej stresujące i łatwiejsze do opanowania, jeśli będziesz miał odpowiedni dla siebie zespół i wsparcie, którego potrzebujesz.

Mirena to wkładka wewnątrzmaciczna (IUD) służąca do kontroli urodzeń. Ponieważ jest to rodzaj antykoncepcji hormonalnej, może ona nieznacznie zwiększyć ryzyko zachorowania na raka piersi. Dowiedz się, jakie są zagrożenia i korzyści.

Mirena jest rodzajem wkładki wewnątrzmacicznej (IUD), która zapobiega ciąży przez okres do 5 lat. Działa ona poprzez uwalnianie hormonu zwanego lewonorgestrelem, który jest rodzajem progestyny. Z tego powodu Mirena może nie być najlepszym wyborem, jeśli w przeszłości chorowałaś na raka piersi, który jest wrażliwy na progestyny. Jednak dla większości kobiet jest to bardzo bezpieczny i skuteczny wybór.

Związek pomiędzy antykoncepcją a rakiem piersi nie dotyczy wyłącznie leku Mirena. Wszystkie hormonalne środki antykoncepcyjne mogą nieznacznie zwiększać ryzyko zachorowania na raka piersi.

Dzieje się tak dlatego, że hormony estrogen i progesteron sprzyjają rozwojowi niektórych nowotworów piersi. Hormonalna antykoncepcja zawiera wytworzone przez człowieka (syntetyczne) wersje jednego lub obu tych hormonów. Progestyna, hormon występujący w Mirenie, jest sztuczną formą progesteronu.

Nie należy jednak wpadać w panikę, jeśli stosujesz hormonalną kontrolę urodzeń. Badania wielokrotnie wykazują, że zwiększone ryzyko zachorowania na raka piersi jest niewielkie.

?

?

Wkładki wewnątrzmaciczne: Podstawy

Wkładka wewnątrzmaciczna to plastikowe urządzenie w kształcie litery T, które lekarz umieszcza w macicy. Aby zapobiec ciąży, Mirena powoli uwalnia lewonorgestrel, który..:

• zagęścić śluz w szyjce macicy, aby plemniki nie mogły dotrzeć do komórki jajowej

• Rozrzedzenie wyściółki macicy

• Zatrzymanie pełnego rozwoju jajeczek w każdym miesiącu

Oprócz wkładki Mirena, kilka innych wkładek uwalnia lewonorgestrel:

• Skyla zapobiega ciąży przez okres do 3 lat.

• Kyleena zapobiega ciąży przez okres do 5 lat.

• Liletta zapobiega ciąży przez okres do 6 lat.

ParaGard to inny rodzaj wkładki wewnątrzmacicznej. Nie zawiera ona hormonów. Zamiast tego urządzenie jest owinięte miedzianym drutem. Powoduje to stan zapalny, który jest toksyczny dla jajeczek i plemników (ale bezpieczny dla Ciebie).

Mirena a ryzyko raka

W wielu badaniach analizowano związek między złożonymi tabletkami antykoncepcyjnymi (zawierającymi estrogen i progesteron wyprodukowane przez człowieka) a ryzykiem zachorowania na raka piersi. Mniej badań dotyczyło ryzyka zachorowania na raka piersi w przypadku stosowania tabletek antykoncepcyjnych zawierających wyłącznie progestyny, takich jak wkładka wewnątrzmaciczna Mirena.

Niektóre badania nad antykoncepcją opartą wyłącznie na progestynie sugerują, że nie zwiększa ona ryzyka zachorowania na raka piersi. Oto wyniki jednego z dużych badań:

• Ryzyko zachorowania na raka piersi było nieco wyższe w przeciętnej populacji niż u kobiet w wieku 40-54 lat, które stosowały wkładki wewnątrzmaciczne z lewonorgestrelem. Ten hormon jest zawarty w Mirenie.

• Ryzyko zachorowania na raka piersi było nieco niższe w przeciętnej populacji niż u kobiet w wieku 30-39 lat, które stosowały te wkładki wewnątrzmaciczne.

• Niezależnie od wieku nie stwierdzono istotnej różnicy w ryzyku zachorowania na raka piersi między kobietami, które stosowały ten rodzaj wkładki wewnątrzmacicznej, a tymi, które tego nie robiły.

• Długość okresu stosowania wkładki wewnątrzmacicznej nie miała wpływu na ryzyko zachorowania na raka piersi.

Potrzeba więcej badań

Jeśli niektóre badania sugerują, że antykoncepcja oparta wyłącznie na progestynie nie zwiększa ryzyka zachorowania na raka piersi, dlaczego na opakowaniu Mireny umieszczono ostrzeżenie o raku piersi?

Badania nad antykoncepcją opartą wyłącznie na progestynie nie są wystarczająco mocne, aby udzielić jednoznacznej odpowiedzi. Po prostu w badaniach nie wzięła udziału wystarczająca liczba osób.

Czy powinnaś unikać Mireny?

W oparciu o aktualną wiedzę, kobiety z rakiem piersi wrażliwym na progestyny powinny prawdopodobnie wybrać inny rodzaj antykoncepcji. W tym typie raka komórki nowotworowe posiadają substancje zwane receptorami, które przyłączają się do progestyny. Progestyna pomaga komórkom rakowym rosnąć.

Możesz również zrezygnować z Mireny i innych hormonalnych środków antykoncepcyjnych, jeśli w Twojej rodzinie występowały przypadki raka piersi. Jest to jeden mały krok, który możesz podjąć, aby się chronić.

Istnieją ważniejsze kroki, które możesz podjąć. Te dobrze przebadane strategie wielokrotnie zmniejszały ryzyko zachorowania na raka piersi:

• Osiągnięcie i utrzymanie prawidłowej wagi ciała

• Regularnie uprawiać ćwiczenia fizyczne

• Ogranicz lub zrezygnuj z alkoholu

Korzyści wynikające z zastosowania Mireny

Wybierając metodę kontroli urodzeń, omów z lekarzem wszystkie za i przeciw. Dla Ciebie korzyści mogą przeważyć nad ewentualnym ryzykiem. W przypadku Mireny, korzyści te mogą obejmować:

• Łagodniejsze miesiączki po 3 lub więcej miesiącach

• Mniejsze bóle miesiączkowe

• Mniejszy ból spowodowany endometriozą

• Mniejsze ryzyko zachorowania na raka endometrium

• Niższe ryzyko infekcji miednicy

Jeśli w Twojej rodzinie występowały przypadki raka piersi, koniecznie powiedz o tym lekarzowi.

Niektóre rodzaje raka potrzebują hormonów do wzrostu i rozprzestrzeniania się. Jeśli twój nowotwór tego wymaga, może to mieć wpływ na plan leczenia.

Hormony odgrywają kluczową rolę w wielu czynnościach wykonywanych przez twój organizm. Te naturalne substancje chemiczne wpływają na wszystko – od menopauzy, przez metabolizm, po nastrój.

Ale są one również użyteczne dla niektórych rodzajów raka – pomagają niektórym guzom rosnąć i rozprzestrzeniać się. Te rodzaje nazywane są hormonowrażliwymi lub hormonozależnymi.

Kiedy guz jest wrażliwy na hormony, jego komórki mają na swojej powierzchni białka zwane receptorami. Łączą się one z hormonami jak zamek i klucz. Kiedy klucz do hormonu otwiera zamek receptora, komórka nowotworowa rośnie i rozprzestrzenia się.

Typy raka wrażliwego na hormony

Nie wszystkie nowotwory są napędzane przez hormony. Ale kilka typów może być, takich jak:

• Rak piersi. Niektóre typy potrzebują do rozwoju estrogenu i progesteronu.

• Rak jajnika. Mogą na niego wpływać estrogeny.

• Rak macicy lub endometrium. Estrogen i progesteron mogą przyczyniać się do rozwoju niektórych typów.

• Rak prostaty. Testosteron i podobne hormony mogą wspomagać jego wzrost i rozprzestrzenianie się.

Ważne jest, aby wiedzieć, czy twój nowotwór jest wrażliwy na hormony, czy nie. Ma to wpływ na sposób, w jaki lekarz będzie go leczył.

Skąd mam wiedzieć, czy mój rak jest wrażliwy na hormony?

Lekarz może to stwierdzić, badając komórki nowotworowe. Pobierze niewielki fragment guza, zwany biopsją. Zostanie on przesłany do laboratorium w celu przeprowadzenia badań. Laborant użyje mikroskopu, aby przyjrzeć się komórkom w próbce. Jeśli zobaczy na nich wiele receptorów, oznacza to, że twój guz jest wrażliwy na hormony.

Leczenie nowotworów wrażliwych na hormony

Gdy lekarz stwierdzi, że masz ten typ nowotworu, może zalecić leczenie hormonalne. Istnieje kilka jej rodzajów i działają one w różny sposób:

• Niektóre metody leczenia mogą blokować receptory w komórkach nowotworowych. Dzięki temu nowotwór nie może korzystać z hormonów.

• Chirurgia może usunąć tę część ciała, która wytwarza hormon będący pożywką dla nowotworu. Na przykład usunięcie jajników u kobiet przed menopauzą pozbawia je głównego źródła estrogenów.

• Można przyjmować leki, które powstrzymują organizm od wytwarzania pewnych hormonów.

Terapia hormonalna może być stosowana razem z innymi metodami leczenia raka. Rodzaj terapii zależy od:

• rodzaju nowotworu, na który chorujesz

• Czy doszło do rozprzestrzenienia się choroby

• Jak daleko się rozprzestrzeniła

• W przypadku kobiet – czy przeszłaś/eś menopauzę

Oprócz leczenia, lekarze stosują terapię hormonalną w przypadku niektórych rodzajów nowotworów na kilka innych sposobów:

• Może pomóc uchronić Cię przed zachorowaniem na raka. Niektóre kobiety z większym prawdopodobieństwem zachorowania na raka piersi mogą zdecydować się na terapię hormonalną, aby zmniejszyć ryzyko zachorowania.

• Może ona kontrolować wzrost i rozprzestrzenianie się raka.

• Może pomóc w zapobieganiu nawrotom choroby po leczeniu.

Co się dzieje, gdy rak piersi powraca? Czy jest Pani w grupie podwyższonego ryzyka nawrotu? Lekarz udzieli Pani szczegółowych informacji na ten temat.

Badania wykazują, że prawdopodobieństwo nawrotu raka piersi po leczeniu jest większe u kobiet, które:

• Nowotwór w węzłach chłonnych pod pachami

• Duży guz

• Agresywny typ nowotworu

• Negatywne receptory hormonalne

• Dodatni receptor HER2

Rak piersi może nawrócić lub powrócić na trzy sposoby:

• Nowotwór może powrócić w pierwotnym miejscu. Jest to tzw. wznowa miejscowa.

• Nowotwór może nawrócić w pobliżu, np. w klatce piersiowej. Jest to tzw. wznowa regionalna.

• Nowotwór może rozprzestrzenić się do odległych miejsc w organizmie, takich jak węzły chłonne, szpik kostny lub płuca. Nazywa się to nawrotem odległym lub przerzutem.

Lekarz zleci wykonanie większej liczby badań, aby sprawdzić, czy rak piersi rozprzestrzenił się, począwszy od badania fizykalnego, a często także biopsji. Lekarz sprawdza, czy rak jest obecny, a jeśli tak, to czy jest to nawrót tego samego typu nowotworu, czy też zupełnie nowy nowotwór (tzw. drugi rak pierwotny).

Jeśli jest to nawrót, dodatkowe badania mogą obejmować prześwietlenie kości, zdjęcia rentgenowskie, w tym tomografię komputerową, rezonans magnetyczny, badania krwi i tomografię PET.

Leczenie będzie zależało od tego, czy nawrót jest miejscowy, regionalny, czy odległy.

• Wznowa miejscowa może być leczona za pomocą mastektomii, jeśli pierwotnie wykonano lumpektomię, lub napromieniania, jeśli wykonano mastektomię.

• Regionalne nawroty w piersi są rzadkie. Leczenie może obejmować połączenie operacji, leków i radioterapii.

• Leczenie odległego nawrotu raka piersi, który się rozprzestrzenił (zwanego przerzutowym), może obejmować:

  • Terapię hormonalną i/lub chemioterapię, w zależności od tego, czy nowotwór ma dodatnie receptory hormonalne.

  • Zastosowanie radioterapii w celu zmniejszenia guza lub chirurgii w celu usunięcia guza. Robi się to w celu złagodzenia bólu lub zmniejszenia innych objawów.

  • Terapia celowana, w tym Herceptyna, jeśli twój nowotwór ma pozytywny wynik na obecność genu HER2.

  • Immunoterapia, jeśli nowotwór nie wykazuje obecności receptorów hormonalnych i genu HER2, a na komórkach guza znajduje się białko o nazwie PD-L1.

  • Udział w badaniach klinicznych nad nowymi lekami stosowanymi w chemioterapii lub terapii hormonalnej.

Zanim rozpoczniesz leczenie nawrotu raka piersi, wydrukuj poniższe pytania do specjalistów, aby lepiej zrozumieć swoją opiekę.

Więcej informacji znajdziesz w części Nawrót raka piersi.

Przed rozpoczęciem leczenia raka piersi z przerzutami pacjentka powinna być dobrze poinformowana o wszystkich możliwościach, w tym o ryzyku i korzyściach wynikających z leczenia. Leczenie raka z przerzutami koncentruje się na przedłużeniu życia i zapewnieniu jego dobrej jakości, a nie na wyleczeniu.

Jest to moment, w którym warto zasięgnąć drugiej opinii.

Zachęca się kobiety do ciągłego oceniania planu leczenia raka piersi i rozmawiania z lekarzami o tym, czy leczenie wpływa na jakość ich życia. W tym czasie kobiety powinny jak najlepiej dbać o siebie poprzez:

• Właściwe odżywianie się.

• Dostatecznie dużo odpoczywać.

• Szukanie wsparcia emocjonalnego w razie potrzeby.

• Ewentualne przygotowanie planów na wypadek pogorszenia się stanu zdrowia.

W pewnym momencie lekarz może zalecić skorzystanie z programu hospicyjnego. Opieka hospicyjna może być świadczona w domu pacjenta lub w innej placówce. Opieka hospicyjna ma na celu zapewnienie kobiecie komfortu i pomoc w przygotowaniu się na przyszłość.

Lekarz pomoże Ci zrozumieć rolę terapii hormonalnej w leczeniu raka piersi.

Kobiety z ER-dodatnim rakiem częściej reagują na leczenie hormonalne niż kobiety z ER-ujemnym rakiem.

Tamoxifen

Tamoksyfen (Nolvadex, Soltamox) to tabletka, którą przyjmuje się codziennie. Jest on przepisywany od dziesięcioleci w leczeniu raka piersi. Mogą go stosować kobiety w każdym wieku, niezależnie od tego, czy przeszły menopauzę.

Badania wykazują, że przyjmowanie tamoksyfenu przez 5 lat zmniejsza ryzyko nawrotu raka piersi i wystąpienia nowych nowotworów u kobiet z guzami piersi ER-dodatnimi lub ER-nieznanymi. Lekarze stosują tamoksyfen również w leczeniu raka piersi, który rozprzestrzenił się na inne części ciała. Stosują go również w celu zapobiegania rakowi piersi u zdrowych kobiet, u których prawdopodobieństwo zachorowania na tę chorobę jest wysokie.

Tamoksyfen pomaga także zapobiegać osteoporozie, czyli słabym kościom.

Jednak kobiety, które przyjmują tamoksyfen, są bardziej narażone na rozwój raka macicy (raka endometrium) niż inne kobiety. Należy regularnie badać miednicę i informować lekarza o wszelkich nietypowych krwawieniach z macicy.

Inne problemy, które mogą wystąpić podczas przyjmowania tamoksyfenu, to zakrzepy krwi w nogach i płucach (zakrzepica żył głębokich i zatorowość płucna), udar mózgu i zaćma. Mniejsze działania niepożądane to uderzenia gorąca i wahania nastroju.

Inhibitory aromatazy

Inhibitory aromatazy są lekami stosowanymi w leczeniu raka piersi zarówno we wczesnych, jak i zaawansowanych stadiach. Zapobiegają one wytwarzaniu estrogenów przez organizm. Działają one jednak tylko u kobiet, które przeszły menopauzę.

Anastrozol (Arimidex), eksemestan (Aromasin) i letrozol (Femara) są inhibitorami aromatazy. Lekarze przepisują je w leczeniu ER-dodatniego raka piersi, po leczeniu tamoksyfenem lub samodzielnie.

Istnieją również inne leki stosowane w terapii hormonalnej w leczeniu raka piersi. Większość z nich, takich jak fulwestrant (Faslodex) i toremifen (Fareston), jest stosowana w leczeniu raka piersi z przerzutami. Toremifen, podobnie jak tamoksyfen, blokuje pewne działanie estrogenów i jest stosowany w leczeniu zaawansowanego raka piersi u kobiet po menopauzie. Fulwestrant tymczasowo blokuje receptory estrogenowe.

Palbociclib (Ibrance) i rybocyklib (Kisqali) są terapiami celowanymi stosowanymi czasami w połączeniu z inhibitorem aromatazy lub fulwestrantem u kobiet z dodatnim wynikiem testu na receptory hormonalne. Alpelisib (Piqray) to terapia celowana stosowana z fulwestrantem u niektórych kobiet, które przeszły menopauzę i mają zaawansowanego raka piersi z dodatnimi receptorami hormonalnymi i HER2 C ujemnymi. Abemaciclib (Verzenio) został zatwierdzony do stosowania we wczesnym stadium raka piersi ER+ Her2- z wysokim ryzykiem nawrotu.

Jednym z poważnych skutków ubocznych stosowania inhibitorów aromatazy jest osteoporoza, która może prowadzić do złamań kości. Aby sprawdzić, czy nie występuje osteoporoza, należy wykonać badania gęstości kości.

Inne skutki uboczne to uderzenia gorąca, bóle mięśni i stawów, problemy z pamięcią oraz większe prawdopodobieństwo wystąpienia chorób serca.

Ablacja jajników

Jeśli nie przeszłaś jeszcze menopauzy, a masz raka ER-dodatniego, lekarz może chcieć powstrzymać jajniki przed wytwarzaniem estrogenów. Można to zrobić poprzez:

• naświetlanie jajników

• Chirurgiczne usunięcie jajników

• Przyjmowanie leku zwanego agonistą hormonu uwalniającego hormon luteinizujący (LHRH)

Leczenie może obejmować zarówno ablację jajników, jak i terapię hormonalną. Badania wykazują, że podawanie kobietom agonisty LHRH samodzielnie lub w połączeniu z tamoksyfenem jest co najmniej tak samo skuteczne, jak połączenie chemioterapii stosowane we wczesnym raku piersi wrażliwym na hormony oraz w raku piersi z przerzutami u kobiet przed menopauzą.

Lekarz pomoże Ci uporać się z diagnozą i zaplanować to, co przed Tobą.

Zaakceptuj swoje uczucia. Kiedy po raz pierwszy usłyszysz diagnozę, możesz odczuwać mieszankę szoku i niepokoju, złości i smutku. Możesz też czuć się odrętwiały. Pamiętaj, że nie ma właściwego sposobu odczuwania. Twoje emocje mogą się zmieniać, czasami często. Chociaż wiele osób chorych na raka może mieć wspólne uczucia, Twoje doświadczenie z rakiem będzie wyjątkowe dla Ciebie.

Zapoznaj się z faktami. Wiedza to potęga. Im więcej informacji o tym, czego możesz się spodziewać, tym lepiej będziesz przygotowany i mniej zestresowany. Porozmawiaj ze swoim zespołem opieki zdrowotnej o rodzaju i stadium zaawansowania raka piersi, który u Ciebie występuje. Dowiedz się, jakie masz możliwości leczenia i jakie są wskaźniki powodzenia każdej z nich. Zapytaj o możliwe skutki uboczne. Porozmawiaj o tym, jak rak piersi i opieka medyczna mogą wpłynąć na Twój styl życia. Jeśli szukasz informacji na własną rękę, szukaj wiarygodnych źródeł. Fora dyskusyjne i grupy wsparcia są pełne ludzi, którzy starają się być pomocni. Czasami jednak informacje, które słyszysz i czytasz, nie zawsze są prawdziwe.

Ale tak wiele informacji może być przytłaczających. Aby pomóc sobie w ich zrozumieniu, należy je zapisywać. Przed wizytą u lekarza zrób listę pytań, które będziesz zadawać. Zapisz odpowiedzi i przeczytaj swoje notatki lekarzowi. Zapytaj, czy ma on materiały drukowane, które może Ci dać. Przyprowadź ze sobą przyjaciela lub członka rodziny, któremu ufasz, a który będzie mógł się wesprzeć, jeśli zauważy, że potrzebujesz pomocy, aby nadrobić zaległości.

Stwórz system wsparcia. Możesz czuć się lepiej rozmawiając z innymi osobami chorymi na raka. Przechodzą oni przez to samo, co Ty i dzielą te same uczucia. Zapytaj swojego lekarza lub poszukaj w Internecie grupy wsparcia dla chorych na raka piersi. Możesz też porozmawiać z bliskim przyjacielem lub członkiem rodziny, doradcą lub członkiem swojej grupy religijnej. Wybierz osobę, o której wiesz, że jest dobrym słuchaczem. Rozmawiaj wtedy, kiedy masz na to ochotę.

Planuj z wyprzedzeniem. W trakcie leczenia i powrotu do zdrowia przez pewien czas może być potrzebna pomoc w wykonywaniu codziennych zadań. Zaplanuj, że ktoś będzie odwoził dzieci do szkoły, wyprowadzał psa lub robił zakupy spożywcze. Jeśli mieszkasz sam, być może będziesz musiał zamieszkać z kimś na czas leczenia. Przyjaciele i członkowie rodziny często chcą pomóc, ale nie wiedzą jak. Nie bój się powiedzieć im, jak mogą pomóc.

Zdecyduj, co powiedzieć przyjaciołom i rodzinie. Jeśli powiesz ludziom o swoim raku, dasz im szansę na pomoc i wsparcie. Tylko Ty wiesz, komu możesz powiedzieć o swoim raku i kiedy jest na to odpowiedni czas. Niektórzy ludzie mogą wydawać się zakłopotani i nie będą wiedzieli, co powiedzieć. Jednak większość osób będzie chciała Cię pocieszyć i będzie wiedziała, jak może Ci pomóc.

Zastanów się, co powiedzieć w pracy. Również w tym przypadku to, komu powiesz o swojej diagnozie, zależy od Ciebie. Możesz chcieć zachować swój stan zdrowia w tajemnicy przed wszystkimi poza najbliższymi współpracownikami. Być może będziesz musiał wziąć wolne lub dostosować swój harmonogram do zabiegów. Wtedy oczywiście będziesz musiał porozmawiać ze swoim szefem lub działem kadr, aby ustalić plany. Sprawdź, czy możesz w niektóre dni pracować w domu. Dzięki temu będziesz mieć więcej energii, zwłaszcza jeśli nie czujesz się najlepiej. Zaplanuj zabiegi w weekendy lub późnym popołudniem, abyś miał czas na poprawę samopoczucia.

Rozważ możliwość zasięgnięcia drugiej opinii. Może się wydawać, że trzeba się spieszyć i od razu podjąć leczenie. Często jednak warto upewnić się, że diagnoza jest właściwa, a plan leczenia – prawidłowy. Poproś swojego lekarza lub innego lekarza, któremu ufasz, aby skierował Cię do specjalisty zajmującego się rakiem piersi. Przynieś całą swoją dokumentację medyczną, aby lekarz mógł uzyskać pełny obraz Twojego stanu zdrowia. Zadzwoń do swojego ubezpieczyciela. Zapytaj, czy zapłaci za drugą wizytę w gabinecie. W wielu przypadkach tak, ale sprawdź, czy nie trzeba zrobić czegoś specjalnego.

Diagnoza raka piersi będzie miała ogromny wpływ na Twoje życie. Ale już teraz podejmij działania proaktywne, a łatwiej będzie Ci poradzić sobie ze zmianami i wyzwaniami, które mogą pojawić się na Twojej drodze.

W niektórych przypadkach raka piersi gen HER2 nie działa prawidłowo i powoduje niekontrolowany rozrost komórek. Dowiedz się, dlaczego ważne jest, aby znać swój status HER2, w jaki sposób lekarz przeprowadza badania i co wyniki oznaczają dla Twojego leczenia.

HER2 to skrót od nazwy receptora 2 ludzkiego naskórkowego czynnika wzrostu. Jest to gen w Twoim organizmie, który tworzy białka sprzyjające wzrostowi komórek nowotworowych.

W normalnych warunkach HER2 pomaga komórkom piersi rosnąć, dzielić się i naprawiać. Jednak w około 10% do 20% przypadków raka piersi gen HER2 nie działa tak, jak powinien i tworzy zbyt wiele kopii samego siebie.

HER2-dodatnie raki piersi są często bardziej agresywne. Mogą wymagać innego podejścia do leczenia niż raki HER2-ujemne.

Rak piersi HER2 a dziedziczny rak piersi

Wady genu HER2, zwane mutacjami, powstają w ciągu życia. Naukowcy nie są pewni, co dokładnie powoduje te błędy.

Istnieją inne rodzaje mutacji związanych z rakiem piersi, które można odziedziczyć po rodzicach. Jeśli tak się stanie, nie oznacza to, że na pewno zachorujesz na raka piersi. Jednak szanse na rozwój choroby są większe.

Dziedziczny rak piersi stanowi jedynie około 5% do 10% przypadków. Możesz dowiedzieć się, czy masz dziedziczną postać raka piersi, wykonując badania genetyczne.

Naukowcy zidentyfikowali ponad 110 genów związanych z rakiem piersi. Najbardziej znane z nich to BRCA1, BRCA2 i PALB2.

Osoby z HER2-dodatnim rakiem piersi rzadko mają mutacje w genach BRCA1 lub BRCA2.

Jakie testy mogą wykryć status HER2 w raku piersi?

Lekarze zazwyczaj poszukują defektu HER2 za pomocą biopsji, czyli zabiegu polegającego na pobraniu i zbadaniu próbki tkanki nowotworowej.

Dwa główne rodzaje testów stosowanych do wykrywania statusu HER2 w raku piersi to:

• Badanie immunohistochemiczne (IHC). Badanie to wykorzystuje barwnik chemiczny do wybarwienia białek HER2. Mierzy on ilość tych białek na powierzchni komórek.

• Test hybrydyzacji fluorescencyjnej in situ (FISH). W teście FISH specjalne etykiety z dodanymi do nich substancjami chemicznymi zmieniają kolor i świecą w ciemności, gdy przyczepią się do białek HER2. W ten sposób poszukuje się dodatkowych kopii genu HER2.

Test FISH jest najdokładniejszy. Jest on jednak również najdroższy, a na wyniki trzeba trochę poczekać. Z tych powodów lekarz może najpierw zasugerować wykonanie testu IHC.

Co oznaczają Twoje wyniki?

Raki piersi z wysokim poziomem białka HER2 są HER2-dodatnie, a te z niskim poziomem białka HER2 są HER2-ujemne.

Oznacza to na ogół, że:

• Jeśli wynik IHC wynosi od 0 do 1+, Twój nowotwór jest HER2-ujemny.

• Jeśli wynik IHC wynosi 3+, twój nowotwór jest HER2-dodatni.

• Jeśli wynik IHC wynosi 2+, twój nowotwór jest graniczny. Lekarz prawdopodobnie zaleci wykonanie testu FISH.

• Jeśli wynik FISH jest pozytywny, Twój nowotwór jest HER2-dodatni.

Podstępne jest to, że niektóre raki piersi oznaczone jako HER2-dodatnie mogą z czasem stać się HER2-ujemne. A HER2-ujemny rak piersi może zmienić się w HER2-dodatniego.

Naukowcy odkryli, że czasami wyniki testów HER2 są błędne. Może się tak zdarzyć, ponieważ patolodzy badający próbki używają różnych procesów laboratoryjnych do klasyfikacji tkanki. Albo tkanka z jednego obszaru piersi może dać wynik pozytywny, podczas gdy tkanka z innego obszaru może dać wynik negatywny.

Warto porozmawiać z lekarzem na temat dokładności wyników badań. Jeśli są one graniczne, lekarz może zalecić inny test.

Dlaczego badanie HER2 jest ważne?

Ważne jest, aby znać swój status HER2, ponieważ lekarze często zalecają różne terapie w przypadku HER2-dodatniego i HER2-ujemnego raka piersi.

Na przykład wiele nowotworów HER2-dodatnich jest leczonych trastuzumabem (Herceptin), który łączy się z dodatkowymi białkami HER2 i hamuje wzrost nowotworu.

Eksperci zalecają, aby wszystkie osoby z inwazyjnym rakiem piersi były badane pod kątem obecności HER2. Rutynowych badań zwykle nie wykonuje się w przypadku nieinwazyjnego typu raka piersi, zwanego rakiem przewodowym in situ.

Jeśli rak piersi powróci lub się rozprzestrzeni, lekarz może ponownie zbadać komórki pod kątem nieprawidłowości HER2, ponieważ wyniki mogą ulec zmianie.

Jeśli masz raka piersi i nie znasz swojego statusu HER2, porozmawiaj z lekarzem.

Szczepionki kojarzą się z zapobieganiem chorobom, ale naukowcy testują nowy rodzaj szczepionki, który może pomóc w leczeniu raka piersi. Ich działanie polega na aktywacji układu odpornościowego – systemu obrony organizmu przed zarazkami – w celu znalezienia i zabicia komórek nowotworowych.

Szczepionki kojarzą Ci się ze sposobem zapobiegania chorobom, ale naukowcy testują nowy rodzaj szczepionki, który może pomóc w leczeniu raka piersi. Ich działanie polega na aktywacji układu odpornościowego – systemu obrony organizmu przed zarazkami – w celu znalezienia i zabicia komórek nowotworowych.

Leczenie przerzutowego raka piersi obejmuje zwykle kombinację chemioterapii, terapii hormonalnej i leków celowanych. W przypadku niektórych typów raka piersi czasami stosuje się także immunoterapię, która pobudza układ odpornościowy do walki z nowotworem. W tym późnym stadium raka nie da się wyleczyć, ale takie leczenie może spowolnić jego rozprzestrzenianie się i wydłużyć życie.

Nadzieją dla szczepionek jest to, że pewnego dnia będą one w stanie wywołać długotrwałe działanie układu odpornościowego w celu zaatakowania komórek raka piersi, przy mniejszej liczbie skutków ubocznych niż obecnie stosowane metody leczenia, takie jak chemioterapia. Amerykańska Agencja ds. Żywności i Leków (FDA) nie zatwierdziła jeszcze żadnych szczepionek do leczenia raka piersi. Naukowcy badają szczepionki w ramach prób klinicznych, aby sprawdzić ich bezpieczeństwo i skuteczność działania.

Jak działają szczepionki przeciwko rakowi piersi?

Szczepionki przeciwko rakowi piersi są rodzajem immunoterapii – leczenia, które pomaga organizmowi zwalczać nowotwory.

Twój układ odpornościowy jest tak skonstruowany, że sam znajduje i niszczy raka oraz inne nieprawidłowe komórki. Czasami jednak komórki nowotworowe mogą ukrywać się przed układem odpornościowym lub osłabiać jego działanie na tyle, że nie jest on w stanie ich zwalczyć.

Szczepionki przeciwnowotworowe zawierają białka, DNA lub inne fragmenty komórek nowotworowych. Naukowcy zmieniają te substancje w laboratorium, a następnie wprowadzają je z powrotem do organizmu pacjenta, aby „nauczyć” układ odpornościowy do atakowania nowotworu.

Komórki nowotworowe zawierają na swojej powierzchni białka zwane antygenami. Większość szczepionek przeciwnowotworowych zawiera antygen, który pomaga układowi odpornościowemu rozpoznać nowotwór jako obcy. Gdy układ odpornościowy „dostrzeże” te antygeny, wytwarza własne białka, zwane przeciwciałami, które niszczą komórki nowotworowe.

Do wielu szczepionek dodaje się adiuwant – substancję, która wzmacnia działanie układu odpornościowego przeciwko nowotworowi.

Inny rodzaj szczepionki wykorzystuje własne komórki odpornościowe do walki z nowotworem. Lekarze pobierają te komórki z próbki krwi, a następnie zmieniają je w laboratorium, aby mogły znaleźć i zabić raka, gdy wrócą do organizmu.

Dodanie innego leku może usprawnić działanie szczepionek przeciwnowotworowych. W przyszłości szczepionki przeciwko rakowi piersi mogą być łączone z lekiem na raka piersi HER2-dodatniego – trastuzumabem (Herceptin), lekami stosowanymi w chemioterapii lub radioterapii.

Jak szczepionki wypadają w porównaniu z radioterapią i chemioterapią?

Szczepionki są bardziej ukierunkowanym sposobem leczenia raka piersi niż radioterapia i chemioterapia. Skupiają się one na zabijaniu komórek nowotworowych, nie uszkadzając zdrowych.

Z kolei chemioterapia zabija szybko dzielące się komórki – zarówno komórki nowotworowe, jak i niektóre zdrowe komórki, takie jak włosy i komórki odpornościowe. Z tego powodu wywołuje skutki uboczne, takie jak wypadanie włosów, infekcje i owrzodzenia jamy ustnej.

Jak mogę otrzymać szczepionkę przeciwko rakowi piersi?

Nie ma jeszcze dostępnych szczepionek przeciwko rakowi piersi, ale kilka z nich znajduje się w fazie badań klinicznych – badań sprawdzających, czy nowe metody leczenia działają i czy są bezpieczne.

Najbardziej zaawansowana w badaniach jest szczepionka o nazwie NeuVax. Jest ona przeznaczona do leczenia HER2-dodatniego raka piersi, który zawiera białko o nazwie receptor 2 ludzkiego naskórkowego czynnika wzrostu (HER2). Do 30% raków piersi wytwarza HER2 w dużych ilościach, co pomaga komórkom nowotworowym rosnąć.

Szczepionka NeuVax zawiera małe fragmenty białka HER2 oraz adiuwant. Czasami badacze łączą NeuVax z lekiem trastuzumab, aby zapewnić lepsze działanie przeciwnowotworowe.

W badaniach NeuVax wzmocnił działanie układu odpornościowego w walce z HER2-dodatnim rakiem piersi. Nadal nie wiemy, czy szczepionka pomaga osobom z tym nowotworem żyć dłużej, ale badacze zamierzają to sprawdzić w przyszłych badaniach klinicznych.

Inny rodzaj szczepionki przeciwko rakowi piersi infekuje komórki nowotworowe wirusem, który jest tak zmodyfikowany, że nie wywołuje choroby. Zamiast tego pobudza układ odpornościowy do zaatakowania nowotworu.

W fazie badań klinicznych znajduje się także kilka innych szczepionek przeciwko rakowi piersi. Udział w jednym z takich badań może być dla Ciebie sposobem na wypróbowanie nowej szczepionki, zanim będzie ona dostępna publicznie.

Zapytaj lekarza, który leczy Twój nowotwór, czy badania kliniczne nad szczepionką przeciwko rakowi piersi lub inną metodą leczenia mogą być dla Ciebie odpowiednie.

Lekarz powie ci, gdzie szukać pomocy emocjonalnej, prawnej i finansowej, aby złagodzić ciężar choroby.

Jeśli trudno ci radzić sobie z rakiem i leczeniem, jak najszybciej podejmij działania. Nawet pierwszy krok może przynieść ci ulgę i spokój ducha.

Obniż poziom stresu

Wiele rzeczy może powodować stres. Być może czujesz się niepewnie w związku z przyszłością, chorobą lub finansami. Mogą go odczuwać także członkowie Twojej rodziny. Do objawów ostrzegawczych stresu należą kłopoty ze snem, zmęczenie, bóle ciała, niepokój, drażliwość, napięcie i bóle głowy.

Jeśli uda ci się opanować stres, poczujesz się lepiej psychicznie i fizycznie. Staraj się zachować pozytywne nastawienie. Zaakceptuj fakt, że są rzeczy, na które nie masz wpływu.

Bądź asertywny, a nie agresywny. Stanowczo wyrażaj swoje uczucia, opinie lub przekonania, zamiast się złościć, walczyć lub być biernym.

Twoje ciało może lepiej walczyć ze stresem, gdy jesteś sprawny fizycznie. Należy więc dać organizmowi czas i środki na regenerację. Należy regularnie ćwiczyć. Jedz dobrze zbilansowane posiłki. Odpoczywaj i śpij. Nie uzależniaj się od alkoholu lub narkotyków, aby zredukować stres.

Rozważ dołączenie do grupy wsparcia lub znajdź sposób, by porozmawiać o tym, jak się czujesz.

Techniki relaksacyjne

Można robić wiele rzeczy. Pomocne może być głębokie oddychanie, rozluźnienie mięśni i umysłu, słuchanie muzyki oraz biofeedback.

Przed przystąpieniem do jakichkolwiek ćwiczeń należy wygospodarować spokojne miejsce, w którym nic nie będzie rozpraszać uwagi. Wygodnie usiądź lub połóż się na krześle lub kanapie. Postaraj się też odciąć od zmartwień i rozpraszających myśli.

. Przenieś myśli na siebie i swój oddech. Weź kilka głębokich wdechów, powoli wydychając powietrze.

Mentalnie przeskanuj swoje ciało. Zauważ miejsca, które wydają się napięte lub skurczone. Szybko rozluźnij te miejsca. Uwolnij jak najwięcej napięcia.

Obróć głowę płynnym, okrężnym ruchem raz lub dwa razy (powstrzymaj wszystkie ruchy powodujące ból). Obróć ramiona kilka razy do przodu i do tyłu. Pozwól, aby wszystkie mięśnie całkowicie się rozluźniły.

Przywołaj na kilka sekund przyjemną myśl. Weź kolejny głęboki oddech i powoli wydychaj powietrze. Powinieneś poczuć się zrelaksowany.

. Zamknij oczy. Oddychaj normalnie przez nos. Przy wydechu cicho powiedz do siebie słowo „jeden”, krótkie słowo, takie jak „spokojny” lub krótkie wyrażenie, takie jak „czuję się spokojny”. Kontynuuj przez 10 minut.

Jeśli Twój umysł błądzi, delikatnie przypomnij sobie, że masz myśleć o swoim oddechu i wybranym słowie lub wyrażeniu. Pozwól, by oddech stał się powolny i miarowy.

. Wyobraź sobie miejsce tuż poniżej pępka. Wdychaj powietrze do tego miejsca i wypełnij brzuch powietrzem. Pozwól, aby powietrze wypełniło Cię od brzucha w górę, a następnie wypuść je, tak jakbyś spuszczał powietrze z balonu. Z każdym długim, powolnym wydechem powinieneś czuć się bardziej zrelaksowany.

Gdzie szukać pomocy

Wsparcie dla Ciebie i Twojej rodziny może zapewnić wielu specjalistów i grup

są częścią zespołu opiekuńczego, który może zaoferować leczenie w atmosferze współczucia. Mogą oni pomóc pacjentowi i jego rodzinie w rozmowie na temat wszelkich wątpliwości związanych z diagnozą, leczeniem lub sytuacją osobistą.

Może zapewnić edukację, doradztwo w zakresie zmiany stylu życia i skierowanie do grup wsparcia. Pracownik socjalny może również pomóc rodzinie w znalezieniu tymczasowego miejsca pobytu w pobliżu szpitala, udzielić informacji o zasobach społeczności lokalnej oraz pomóc w innych potrzebach.

. Pacjent może czuć się bardziej komfortowo, rozmawiając z doradcą jeden na jeden o swojej chorobie i jej wpływie na życie i relacje z innymi.

Poradnictwo pozwala Tobie lub członkom Twojej rodziny porozmawiać o problemach i znaleźć sposoby na ich rozwiązanie. Ponadto specjaliści z zakresu zdrowia psychicznego mogą stworzyć plan leczenia odpowiadający konkretnym potrzebom pacjenta, dzięki czemu zyska on poczucie kontroli nad swoim życiem i jego jakością. W razie potrzeby specjaliści mogą przepisać leki na leczenie depresji.

mogą pomóc w poznaniu nowych sposobów radzenia sobie z chorobą. Czasami inni, którzy przeszli przez podobne doświadczenia, mogą wyjaśnić pewne sprawy inaczej niż lekarze. Zyskasz siłę, wiedząc, że nie jesteś sam.

Pamiętaj, że inni mogą dzielić się informacjami lub doświadczeniami, które nie dotyczą ciebie. Dlatego nigdy nie zastępuj porady lekarskiej udzielonej przez lekarza tą, którą przekazał ci inny pacjent.

Program „Reach to Recovery” Amerykańskiego Towarzystwa Onkologicznego (American Cancer Society) oferuje pomoc osobom z rakiem piersi. Przeszkoleni wolontariusze, którzy sami chorowali na raka piersi, odwiedzają cię na prośbę lekarza, aby udzielić ci wsparcia. Więcej informacji można uzyskać pod numerem telefonu 800-227-2345.

może odpowiedzieć na pytania dotyczące kwestii finansowych związanych z opieką medyczną.

Przechowuj informacje medyczne

Nie bój się prosić lekarza, pielęgniarkę lub innego pracownika służby zdrowia o powtórzenie instrukcji lub terminów medycznych, których nie rozumiesz. Osoby te powinny być zawsze dostępne, aby odpowiedzieć na Twoje pytania i rozwiać Twoje wątpliwości.

Podczas wizyt należy robić notatki, aby zapamiętać, co powiedział lekarz. Jeśli to możliwe, na wizyty należy przyprowadzać przyjaciela lub członka rodziny. Mogą oni pomóc w sporządzaniu notatek i zadawaniu pytań.

Poproś rodzinę i przyjaciół o pomoc w uporządkowaniu otrzymywanych informacji.

Należy korzystać z zasobów i usług wsparcia oferowanych przez szpital i społeczność lokalną. Dowiedzenie się więcej o swojej chorobie pomoże Ci poczuć się pewniej w trakcie leczenia.

Rozmawiaj z innymi pacjentami i rodzinami na temat raka piersi i jego leczenia.

Kwestie prawne

Możesz chcieć sporządzić dokumenty zwane dyrektywami wstępnymi, takie jak testament życia i pełnomocnictwo do spraw opieki zdrowotnej.

Testament życia zawiera jasne instrukcje dotyczące tego, czy pacjent życzy sobie leczenia, które sztucznie przedłuża jego życie, np. dializy lub respirator. Dokument ten sporządza się, gdy pacjent jest w stanie podejmować decyzje medyczne. Używa się go tylko wtedy, gdy pacjent nie jest w stanie podejmować decyzji w przyszłości.

Trwałe pełnomocnictwo do spraw opieki zdrowotnej umożliwia wyznaczenie innej osoby, która będzie przemawiać w twoim imieniu, jeśli nie będziesz w stanie wyrazić, jakiego rodzaju opieki medycznej oczekujesz.

Nikt nie lubi myśleć o własnej śmiertelności, ale każdy powinien mieć testament. Może on zapewnić, że osoby, które przeżyją, będą wiedziały, jak spełnić Twoje życzenia. Przygotuj ten dokument wraz z prawnikiem.

Wskazówki dla rodziny i przyjaciół

Nie krępuj się zadawać pytań lekarzowi, jeśli idziesz z bliską osobą na wizytę.

Bądź przygotowany na zmiany w zachowaniu i nastroju bliskiej osoby. Leki, niedogodności i stres mogą sprawić, że będzie ona przygnębiona, zła lub zmęczona.

Zachęcaj go do jak największej aktywności i samodzielności.

Realistycznie oceniaj swoje własne potrzeby. Dbaj o odpowiednią ilość snu, zdrową dietę i wygospodaruj trochę czasu dla siebie. Trudno jest zaoferować pomoc, gdy jest się wyczerpanym. Jeśli zadbasz o swoje potrzeby, łatwiej będzie ci zaspokoić potrzeby bliskiej osoby.

Nie wahaj się prosić o pomoc innych członków rodziny i przyjaciół.

Jeśli Twój rak piersi jest HER2-ujemny i zaawansowany, jakie są Twoje możliwości leczenia? Dowiedz się, jak mogą ci pomóc terapie hormonalne, chemioterapia, terapie celowane i immunoterapia.

Jeśli masz HER2-ujemnego zaawansowanego (przerzutowego) raka piersi, leczenie zwykle koncentruje się na opanowaniu choroby, a nie na wyleczeniu nowotworu. Celem jest wydłużenie życia i poprawienie jego jakości.

Ten typ raka jest najczęściej leczony za pomocą terapii systemowej. Leki te są wprowadzane do krwioobiegu i dostarczane do komórek i narządów w całym organizmie. Terapie systemowe obejmują:

• Leczenie hormonalne

• Chemioterapia

• Terapia celowana

• Immunoterapia

Niektóre kobiety poddawane są również zabiegom chirurgicznym lub radioterapii w celu zapobiegania lub leczenia objawów.

Terapie hormonalne

Terapia hormonalna jest często pierwszym leczeniem stosowanym przez lekarzy u kobiet z zaawansowanym rakiem piersi HER2-ujemnym i „hormonozależnym”.

Około 50%-70% raków piersi ma dodatnie receptory hormonalne. Oznacza to, że hormony, takie jak estrogen czy progesteron, wspomagają wzrost nowotworu.

Terapie hormonalne lub endokrynologiczne pomagają zablokować ten proces. Niektóre leki obniżają poziom estrogenu. Inne powstrzymują estrogeny przed przyłączaniem się do komórek nowotworowych, co uniemożliwia ich namnażanie się.

Terapie hormonalne wiążą się z mniejszym ryzykiem wystąpienia poważnych skutków ubocznych niż chemioterapia. Dzięki temu jakość życia pacjentki podczas leczenia może być lepsza. Można je przyjmować w postaci tabletek lub zastrzyków.

Terapie hormonalne obejmują:

• Inhibitory aromatazy (AIs), takie jak anastrozol (Arimidex), eksemestan (Aromasin) i letrozol (Femara)

• Fulwestrant (Faslodex)

• Tamoksyfen (Nolvadex, Soltamox)

• Toremifen (Fareston)

• Leki, które powstrzymują organizm przed wytwarzaniem estrogenów, takie jak goserelina (Zoladex) i leuprolid (Lupron)

Niektóre kobiety są również poddawane operacji usunięcia jajników.

Chemioterapia

Chemioterapia to lek, który zabija komórki nowotworowe. Można je przyjmować w postaci tabletek lub przez kroplówkę.

W leczeniu HER2-ujemnego raka piersi stosuje się wiele różnych leków chemioterapeutycznych, pojedynczo lub w połączeniu. Lekarz przepisze chemioterapię w zależności od:

• Wcześniejszego leczenia

• Twoje preferencje

• Wszelkie inne dolegliwości, na które cierpisz

• Ryzyko wystąpienia działań niepożądanych

W leczeniu tego nowotworu często stosuje się chemioterapeutyki z grupy taksanów i antracyklin. Nie ma jednak dowodów na to, że jakikolwiek pojedynczy lek działa lepiej niż inny.

Chemioterapię często podaje się w cyklach trwających od 2 do 3 tygodni. Pomiędzy cyklami następuje okres odpoczynku, aby organizm mógł zregenerować się po działaniu leku.

Terapie celowane

Terapie celowane blokują pewne białka lub cząsteczki, które napędzają wzrost i rozprzestrzenianie się komórek nowotworowych. Cząsteczki te są „celami” leków.

Prowadzi się wiele badań nad terapiami celowanymi w leczeniu raka. Leki te nazywane są również medycyną precyzyjną. Dzieje się tak, ponieważ lekarz przepisuje dany lek na podstawie genów lub białek związanych z konkretnym nowotworem.

Terapie celowane w zaawansowanym raku piersi HER2-ujemnym obejmują:

Inhibitory PARP, takie jak olaparib (Lynparza) i talazoparib (Talzenna). Leki te uniemożliwiają białku zwanemu polimerazą poli-ADP rybozową (PARP) naprawianie komórek nowotworowych, przez co komórki te obumierają. Podaje się je kobietom, które mają mutację w genie BRCA i raka piersi HER2-ujemnego.

Ewerolimus (Afinitor). Lek ten blokuje białko zwane mTOR, które pomaga komórkom nowotworowym rosnąć i mnożyć się. Może on również powstrzymywać guzy przed tworzeniem naczyń krwionośnych, które napędzają ich wzrost.

Inhibitory CDK4/6, takie jak abemaciclib (Verzenio), palpociclib (Ibrance) i ribociclib (Kisqali). Blokują one białka zwane kinazami zależnymi od cykliny i spowalniają wzrost nowotworu.

Alpelisib (Piqray). Lek ten blokuje białko PI3K w komórkach nowotworowych, dzięki czemu przestają one rosnąć. Do 40% kobiet z rakiem piersi ma mutację w genie PI3KCA.

Koniugaty przeciwciało-lek (ADC). Ten typ obejmuje leki takie jak sakituzumab govitecan-hziy (Trodelvy). Wymierzone są one w białko o nazwie Trop-2, dzięki czemu leki chemioterapeutyczne trafiają bezpośrednio do komórek nowotworowych.

Immunoterapia

Immunoterapia wykorzystuje siłę układu odpornościowego do walki z rakiem. Leki zwane inhibitorami punktów kontrolnych układu odpornościowego mogą być stosowane w leczeniu niektórych typów zaawansowanego raka piersi.

Punkty kontrolne układu odpornościowego to białka. Pomagają one układowi odpornościowemu odróżnić zdrowe komórki od niebezpiecznych. Jednak komórki nowotworowe czasami wykorzystują je, aby ukryć się przed układem odpornościowym.

Atezolizumab (Tecentriq) powstrzymuje białko punktu kontrolnego PD-1 przed przyłączeniem się do innego białka, PD-L1, znajdującego się na powierzchni komórek T. Komórki T są komórkami odpornościowymi, które krążą w organizmie i zwalczają choroby. Kiedy jednak PD-1 łączy się z PD-L1, limfocyty T nie mogą wykonywać swojej pracy. Atezolizumab powstrzymuje te białka przed połączeniem się. Dzięki temu limfocyty T mogą znaleźć i zabić raka.

Działa on tylko w przypadku raka piersi PD-L1-dodatniego.

Opieka paliatywna

Po zdiagnozowaniu u ciebie HER2-ujemnego zaawansowanego raka piersi możesz rozważyć rozpoczęcie opieki paliatywnej. Terapie paliatywne leczą ból, niepokój i inne problemy, które mogą być związane z chorobą nowotworową.

Opiekę paliatywną można uzyskać od:

• Twój lekarz onkolog

• Pielęgniarki

• Terapeuci

• Pracownicy socjalni

• Psychologowie

• Dietetycy

• Twój pastor, jeśli tak zdecydujesz

Próby kliniczne

Być może będziesz chciała wziąć udział w badaniu klinicznym, aby wypróbować lek, który nie został jeszcze zatwierdzony do stosowania w zaawansowanym raku piersi. Twój lekarz może udzielić Ci więcej informacji na temat badań klinicznych i tego, czy kwalifikujesz się do udziału w nich.